Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0248/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
6.4
Պատասխանող
Արթուր Եղիազարյան
Գառնիկ Հարությունյան
Արթուր Եղիազարյան Սպարտակի
Գառնիկ Հարությունյան Վահանի
Գառնիկ Հարությունյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Ռուզաննա Բարսեղյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Սամվել Օհանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Ռուզաննա Բարսեղյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Սամվել Օհանյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2015-09-28 | 13:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-05-27 | 14:00 | 2 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2015-05-22 | 17:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-05-08 | 11:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-04-20 | 10:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-04-08 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-03-25 | 15:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-03-11 | 15:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-02-10 | 16:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-01-26 | 11:00 | 2 | Կայացել է |
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0248/01/14
նախագահող դատավոր` Մ. Մակյան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Թ. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Գ. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
Ա. ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԻ
2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ. Սաղոյանի 2014 թվականի մայիսի 03-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16122014 քրեական գործը:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ. Աղաբաբյանի որոշմամբ թիվ 16122014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Պ. Աղաբաբյանի 2014 թվականի նոյեմբերի 26-ի որոշմամբ` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Նույն մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 02-ի որոշմամբ` թիվ 16122014 քրեական գործով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Ավագ քննիչ Պ. Աղաբաբյանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ի որոշումներով` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին և Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխվել և նրանց նոր մեղադրանքներ են առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով: Նույն օրը Գառնիկ Հարությունյանը և Արթուր Եղիազարյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալներ և վերջիններիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին թիվ 16122014 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ. Մակյանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 30-ի որոշմամբ թիվ 16122014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռով` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին թույլատրվել է սահմանված տուգանքի գումարը վճարել մաս առ մաս, մեկ տարվա ընթացքում՝ ամսական 41.700 ՀՀ դրամի չափով։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2015 թվականի հունիսի 19-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանը, իսկ 2015 թվականի հունիսի 26-ին` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանի և Ա. Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկության կանոններով, քննության է նշանակվել 2015 թվականի հուլիսի 31-ին:
Վերաքննիչ բողոքների գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:
2.Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում վնասվել են մեղադրյալներ, Երևան քաղաքի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանին և Գառնիկ Հարությունյանին պատկանող՝ համապատասխանաբար «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները։
Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպել և այդ եղանակով խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակել ապահովագրական ընկերությունից։
Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին՝ ժամը 23։00-ի սահմաններում, «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանն ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։
Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, այն է՝ Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։
Այնուհետև 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքները չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։
Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել, և վերջինս ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում:
3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով: Դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը` իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել արարքը, կամայական մոտեցում է ցուցաբերել ապացույցներին:
Գառնիկ Հարությունյանը մեղադրվում է խարդախության փորձ կատարելու մեջ, որը որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել, վերջինիս որևէ գործողություն չի վկայում նրա կողմից խարդախության փորձ կատարելու հանգամանքը։
Ինչ վերաբերում է անթույլատրելի փորձագետի եզրակացությանը և հետևապես նաև փորձագետի հարցաքննությանը, ապա բողոքաբերը նշել է, որ դատարանը բացարձակ կամայական մոտեցում է դրսևորել և յուրովի մեկնաբանել նշված ապացույցը:
Դեռևս դատաքննության ընթացքում բողոքաբերի կողմից միջնորդություն է ներկայացվել նշված ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու և հետևապես էլ որևէ անձի այդ ապացույցի վերաբերյալ չհարցաքննելու մասին, միջնորդության լուծումը հետաձգվել է դատական ակտով և հարցաքննվել է փորձագետ, որը կարող է հարցաքննվել միայն եզրակացության կապակցությամբ։
Դատարանն արձանագրել է, որ թեև քննարկվող ապացույցը ստացվել է քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից պատվիրված գործողության արդյունքում, սակայն ձեռք բերված ապացույցը չի առաջացրել դատավարության մասնակիցների՝ մասնավորապես ամբաստանյալներ Գ.Հարութունյանի և Ա.Եղիազարյանի` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկում կամ դրանց սահմանափակում կամ որևէ այլ կերպ չի ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Դատարանը փաստել է, որ պաշտպանն, ըստ էության, բարձրացրել է ոչ թե փորձաքննությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, այլ վիճարկում է այն նշանակող անձի` այդպիսի իրավազորություն ունենալու խնդիրը։
Այն, որ դատարանի նմանատիպ վերլուծությունը կամայական է, պաշտպանը հիմնավորել է ներկայացված միջնորդությունից հատվածներ մեջբերելով՝
1.Փորձաքննությունը կատարվել է ոչ թե որոշման, այլ 31.01.2014թ. Ն/ՏՍ -06/4/2-0511 գրության հիման վրա,
2. Այն կատարվել է ոչ թե հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման, այսինքն՝ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնի որոշման, այլ <<Նաիրի Ինշուրանս>> ապահովագրական ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանի գրությամբ,
3. Ոչ միայն իր պաշտպանյալին, այլ նաև մյուս կողմերին նույնիսկ վարույթն իրականացնող մարմնին հնարավորություն չի տրվել իրացնել քրեական դատավարության օրենսգրքի 247-րդ հոդվածով նախատեսված պաշտպանական իրավունքները,
4. Փորձագետը չի նախազգուշացվել օրենքով սահմանված կարգով,
5. Քրեական գործի նյութեր հետազոտելու մասին խոսք անգամ չի կարող լինել և այլն:
Սույն ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելով դատարանը խախտել է քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի մի քանի կետեր.
Նախաքննական մարմինը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 273-րդ հոդվածով պարտավոր էր ստուգել
1. Ապացուցված է արդյոք մեղադրյալին մեղսագրվող արարքը
2. Հիմնավորված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությոունը
3. ճիշտ է որակված մեղադրյալի կատարած արարքը։
Սույն դրույթներից ոչ մեկին նախաքննական մարմնի կողմից անդրադարձ չի կատարվել, նախաքննության ընթացքում փորձ չի կատարվել պարզելու համար, թե Գառնիկ Հարությունյանի կոնկրետ որ արարքն է հանդիսանում նրան վերագրվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը, այսինքն՝ որ գործողությամբ է փորձել տիրանալ ուրիշի գույքին, կամ տուժողին դիմել գումարի պահանջով, կամ գոնե նրան համոզելու կամ որևէ կերպ ներգործելու մասին, ինչի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում իրավական դիրքորոշում է հայտնել։ Վերոգրյալի հիման վրա Գ. Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում անմեղ է և ենթակա` արդարացման։
Նման հանգամանքներում անձին մեղավոր ճանաչելով՝ դատարանը թույլ է տվել դատավարական խախտում, քանի որ իր ենթադրությունները չեն հիմնավորվել փոխկապակցված ապացույցներով։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի, 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 25-րդ հոդվածի, 35-րդ հոդվածի, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 126-127-րդ հոդվածների, 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի դրույթները` ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին՝ բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 քրեական գործով դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Գառնիկ Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով և հռչակել վերջինիս անմեղությունը մեղսագրվող արարքում:
Ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռն հիմնազուրկ է, ենթակա է բեկանման և պետք է կայացվի արդարացման դատավճիռ:
Վկա Էդուարդ Այվազյանի ցուցմունքից երևում է, որ նրա գործողությունները սահմանափակվել են միայն լուսանկարահանում կատարելով և վթարի ավտոմեքենաների վարորդների բանավոր խոսքերի հիման վրա վթարի վերաբերյալ արձանագրություն կազմելով, որը նա ներկայացրել է ընկերության տնօրեն Դավիթ Բաղդասարյանին։ Սակայն, նա, որպես «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետ, ավտովթարի տեղի ունեցած լինել-չլինելու վերաբերյալ ոչ մի կարծիք չի հայտնել (այդ կարծիքի մասով որևէ գրավոր ապացույց քրեական գործում առկա չէ)։ Ինչ վերաբերում է դեպքի վայրում լուսարձակներ և կոտրված մասնիկներ չտեսնելուն, ապա դա շատ հնարավոր էր, բայց ոչ թե այն պատճառով, որ կոտրված մասնիկներ դեպքի վայրում չեն եղել, այլ այն պատճառով, որ ձյունառատ ձմեռ էր և այդ մասնիկները կարող էին խրված լինել ձյան մեջ: էդուարդ Այվազյանը միայն լուսանկարահանում է կատարել և վթարի ավտոմեքենաների վարորդների բանավոր խոսքերի հիման վրա կազմել է վթարի վերաբերյալ արձանագրություն առանց՝ձյան մեջ որևէ բան փնտրելու։ Առավել ևս, որ, նա, ինչպես նշվել է վերևում, հանդիսանում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակից և ինչ-որ չափով շահագրգռված է տվյալ գործի ելքով և այդ պատճառով ընկերության համար ոչ նպաստավոր կտորտանքներ կարող էր նաև չտեսնել։
Վկա Հայկ Ծատուրյանի ցուցմունքից երևում է, որ նրա պարտականությունները կրել են փորձագիտական բնույթ, ինչի համար պահանջվում են հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ և հմտություններ։ Սակայն, նա փորձագետ չի հանդիսացել։ Բացի այդ Հայկ Ծատուրյանը չի նշել, թե լուսանկարներ և չափումներ կատարելուց հետո ինչն է խորացրել վթարի կեղծ լինելու վերաբերյալ իր կասկածը, չի նշել, որ կարգի հիման վրա և որտեղ է նշանակել հետքաբանական փորձաքննություն։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի աներոջ` Գառնիկ Հարությունյանի հետ բարեկամական կապի հանգամանքը թաքցնելուն, ապա դա դատաքննության ընթացքում հերքվել է վկա Հ. Ծատուրյանի ցուցմունքով։ Ի դեպ, վկա Հայկ Ծատուրյանը նույնպես հանդիսանում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակից և ինչ-որ չափով շահագրգռված է տվյալ գործի ելքով և այդ պատճառով ընկերության համար ոչ նպաստավոր որևէ փաստի մասին կարող էր նաև չհայտնել։
Փորձագետ Արեգ Բաբայանի կողմից տրված եզրակացության «Օգտագործված գրականություն» ենթավերնագրից երևում է, որ փորձագետ Ա. Բաբայանը եզրակացություն տալիս հետևությունների է եկել, օգտվելով 1977թ. հրատարակված «Судебная транспортно-трасологическая экспертиза Москва 1977г.» գրականությունից։ Այդ գրականության մեջ առկա է աղյուսակ, որտեղ նշված են, թե որ մակնիշի ավտոմեքենայից առաջացած վթարային հետքերն ինչ բարձրության վրա կարող են առաջանալ, ինչից ելնելով, փորձագետը հանգել է հետևության, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով չէին կարող առաջանալ։
Նշված հետևությունից, փորձագետը պետք է հանգեր հետևության, որ նման պայմաններում «Սամանդ Զի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով կարող էին առաջանալ, քանի որ «Судебная транспортно-трасологическая экспертиза» գրականության մեջ առկա աղյուսակում նշված չափանիշները վերաբերում են ուղիղ և հարթ ավտոճանապարհների վրա տեղի ունեցած ավտովթարներից առաջացած վնասվածքներին։ Սակայն, ավտովթարը «Սամանդ Ջի էն Ջի» և «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլների միջև տեղի է ունեցել թեք և խորդուբորդ ճանապարհի վրա, այսինքն «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլը «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլին մոտեցել է դեպի վար իջնող, սառցակալած և խորդուբորդ ճանապարհով, ինչի հետևանքով, «Սամանդ Ջի էն Զի» մակնիշի ավտոմոբիլի հետ ավտովթարի ենթարկվելուց հետո վերջինիս վրա առաջացած վնասվածքներն ու հետքերը, իրենց չափսերով կարող էին և չհամապատասխանել փորձագետի կողմից օգտագործված գրականության մեջ նշված աղյուսակում նշված չափանիշներին։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» շարադրված ապացույցներից փորձագետ Արեգ Բաբայանի ցուցմունքում նշում է, որ փորձագիտական եզրակացությունը կազմել է փորձաքննությանը տրամադրված նյութերի, դեպքի վայրի լուսանկարների հիման վրա, այսինքն փորձաքննության կատարման ընթացքում գնահատվել են դեպքի վայրում կատարված լուսանկարները, որոնք լազերային սկավառակով տրամադրվել են փորձաքննությանը և պնդել է իր կողմից տրված եզրակացությունն ամբողջությամբ։
Դա իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ դատաքննության ժամանակ, վերջինս փորձագետին հարցրել է «Եթե, ըստ Ձեր հետևության «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով չէին կարող առաջանալ, ապա այդ դեպքում խնդրում եմ հայտնեք, թե ինչպես են «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկանյութի հետքերը հայտնվել «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի վրա, ինչպես նաև, թե «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկանյութի հետքերը հայտնվել «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի վրա։»։ Փորձագետ Ա. Բաբայանը պատասխանել է, որ ներկանյութը մեքենաների վրա կարող եր հայտնվել միայն մեքենաների միմյանց բախման հետևանքով, այսինքն փորձագետը, դրանով հերքել է իր կողմից տրված եզրակացությամբ վերահաստատված հետևությունները։
Անդրադառնալով տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանի ցուցմունքում նշված հետևություններին` բողոքաբերը նշել է, որ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ Ընկերության աշխատակիցները ՀՀ փորձագիտական կենտրոն դիմելու և դատահետքաբանական և նյութատեխնիկական համալիր փորձաքննություն նշանակելու համար, ամենից առաջ պետք է այդ մասին տեղեկացրած լինեին ապահովադրին ԱՊՊԱ պայմանագիր կնքելիս, ինչը որ չեն արել։
Վկայակոչելով ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1000.2 հոդվածի 1-ին կետի դրույթները` պաշտպանը նշել է, որ ապահովագրական պայմանագրում պետք է նշված լինեին ապահովագրության պայմանագրում շահագրգռվածություն չունեցող փորձագիտական հիմնարկի (կամ փորձագետի) անվանումը (անունը) կամ կողմերից յուրաքանչյուրի նշանակած փորձագետների անունը, ինչը չի արվել «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերության կողմից։ Դա արդեն իսկ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերությանը զրկում է դրա ապահովագրական օբյեկտի իրական (շուկայական) արժեքը պարզելու համար փորձաքննություն նշանակելու իրավունքից։
Սակայն, «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերությունն այնուամենայնիվ, ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանի 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրության հիման վրա նշանակել է դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննություն։ Վերը նշվածն արդեն իսկ կասկածի տակ է դնում ՀՀ Փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի փորձագետ Ա. Բաբայանի կողմից տրված եզրակացության ապացուցողական ուժը, քանի որ Դ. Բաղդասարյանի 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրությունը նույնպես ապօրինի է։
Վերոգրյալից ակնհայտ է, որ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանը, 17.04.2014թ. Երևան քաղաքի դատախազին ուղղված դիմումը ներկայացրել է միայն իր 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրության հիման վրա ՀՀ Փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի կողմից տրված դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության 25.02.2014թ. թիվ 03311402 եզրակացության հիման վրա, որն էլ դատահետքաբանական փորձաքննության եզրակացության մասով, բողոքաբերի կողմից վերը նշված իրավական հիմքերով չէր կարող ունենալ ապացուցողական ուժ։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ փորձագետի եզրակացությունը համարել է ոչ թե փորձաքննությունն անօրինական ընթացակարգով կատարելու տեսանկյունից, այլ այն առումով, որ որպեսզի «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության կողմից պատվիրվեր դատահետքաբանական փորձաքննություն, ամենից առաջ, «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը պարտավոր էր այդ մասին նշած լինել ապահովադրի հետ կնքած պայմանագրում, ինչը որ չի արել։ Այդ մասին պայմանագրում նշված չլինելու հանգամանքն է, որ փորձագետի եզրակացությունը դարձնում է ապացուցողական ուժ չունեցող։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում չի նշել իր պաշտպանյալի պատերազմական գործողություններին մասնակցած լինելու և այդ կապակցությամբ շքանշաններ ունենալու հանգամանքը, ինչի վերաբերյալ գործում առկա են համապատասխան վկայականները։
Ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ 600.000 ՀՀ դրամ տուգանք նշանակած Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, իսկ ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանը՝ արդարացման:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել է գործի արդարացի քննության և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքները:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի, 18-րդ հոդվածի 3-րդ կետի դրույթները` բողոքաբերը նշել է, որ ոչ նախաքննության մարմինը և ոչ էլ դատարանը նման միջոցներ չձեռնարկեցին։
Պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը խնդրել է` ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռը, ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի մեղքը ճանաչել չապացուցված և կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը և ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները՝ խնդրելով բավարարել դրանք: Ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանը և Գ. Հարությունյանը միացան իրենց պաշտպանների դիրքորոշումներին:
Մեղադրող Ա. Մանուկյանը և տուժողի ներկայացուցիչ Ա. Ասատրյանն առարկեցին պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների դեմ` խնդրելով մերժել վերաքննիչ բողոքները, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում քննության առնելով բողոքարկվող դատական ակտը, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու վերաբերյալ պաշտպաններ Ա. Հովհաննիսյանի և Թ. Բաղդասարյանի ներկայացրած փաստարկները, ամբաստանյալների ելույթը, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի` դատախազի և տուժողի ներկայացուցչի , պատասխան առարկությունները, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ պաշտպաններ Ա. Հովհաննսիյանի և Թ. Բաղդասարյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի` 2015 թվականի մայիսի 27-ի կայացրած թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանում` ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2014 թվականի հունվար ամսին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, ավտոմեքենան կայանել է վերևի հատվածում` հարևանի դարպասների մոտ։ Ժամը 22:30-ի սահմաններում, հարևաններից մեկը հայտնել է իրեն, որ իր ավտոմեքենան վնասված է։ Տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան վնասել է աները` ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը, ով այդ պահին գտնվել է շփոթված, շոկային վիճակում։ Գառնիկ Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա ավտոմեքենայով բարձրացել է փողոցի վերևի հատված, այնուհետև փորձել է շրջադարձ կատարել, որպեսզի կայանի ավտոմեքենան, իսկ այդ պահին նրա առջևից մեկ այլ մեքենա է ընթացել։ Գ.Հարությունյանը ճանապարհ է տվել և նայելով աջ կողմ, չի նկատել դիմացի մեքենան, և քանի որ գետինը սառցակալած է եղել, անիվը սահել է և հարվածել իր մեքենային։ Այնուհետև, Գառնիկ Հարությունյանին հարցրել է դեպքի հանգամանքների` ավտոմեքենաների բախման մասին։ Դեպքի օրը զանգահարել են «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերություն և կանչել այդ ընկերության գործակալին։ «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության կողմից իր մեքենան փորձաքննության են ենթարկել ավտոտնակում, իսկ Գ.Հարությունյանի ավտոմեքենան` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի շենքի բակում։ Այդ ժամանակ, երբ գործակալները եկել են և զննել ավտոմեքենաները, չի հայտնել նրանց, որ Գ.Հարությունյանի հետ գտնվում են բարեկամական հարաբերություններում: 3 անգամ ընկերություն գնալուց հետո է միայն հայտնել, որ նա հանդիսանում է իր կնոջ հայրը, այն էլ այն բանից հետո, երբ այդ մասին հարցրել են իրեն։
Մեքենան մինչև դեպքի պահը երբեք վնասված չի եղել, դրա վրա եղել են քերծվածքներ։ Ապահովագրական ընկերության կողմից սպասվող գումարից նախատեսում էր վերանորոգել միայն իր ավտոմեքենան։
Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն Առաջին ատյանի դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2014 հունվար ամսին գնացել է դստեր տուն, ճանապարհին, երբ մեքենայով բարձրացել է թեք ճանապարհով, իր դիմացից ընթացել է մեկ այլ ավտոմեքենա, որի լուսարձակներն, ընկնելով իր վրա` շլացրել են աչքերը։ Որպեսզի չհարվածի այդ պահին դիմացից ընթացող ավտոմեքենային, իր ավտոմեքենան աջ կողմ է քաշել և արգելակել։ Քանի որ գետինը եղել է սառցակալած, արգելակելիս անիվը սահել է և հարվածել`դիմացի` Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենային։ Տեսնելով, որ հարվածել է փեսայի ավտոմեքենային, զանգահարել են «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն, որի աշխատակիցները կատարել են չափագրումներ /ըստ ամբաստանյալի` բացի ապահովագրական գործակալության աշպատակիցների եղել նաև ոստիկաններ/։ 2-3 օր անց ապահովագրական գործակալությունից տեղեկացրել են, որ մեքենան չեն նորոգելու, քանի որ նման հարվածից վնասվածքներ չէին կարող առաջանալ, այսինքն, հայտնել են, որ վթարը կեղծ է։
Ամբաստանյալը նշել է, որ մեքենաների բախում իսկապես եղել է, իսկ Ա.Եղիազարյանի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել դեպքի օրը տեղի ունեցած վթարը կեղծ ներկայացնելու, առավել ևս այդ կեղծ վթարից ապահովագրական գործակալության միջոցով գումար ստանալու վերաբերյալ։ Իր ավտոմեքենայի նորոգումը կատարել է իր միջոցներով, իսկ Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենան մինչ իր կողմից հարվածելը և վնասելը` երբևէ նման կերպ վնասված չի եղել։ Ապահովագրական գործակալության աշխատակիցներից չի թաքցրել այն փաստը, որ վնասված ավտոմեքենան պատկանում է դստեր ամուսնուն։ Բացի այդ, փորձագետը հաշվի չի առել այն փաստը, որ մեքենաները բախվել են որոշակի անկյան տակ՝ կապված փողոցի ոչ հարթ լինելուց և տվյալ պայմաններում հնարավոր էր առաջանային այն հետքերը, որոնք պատկերված են եղել լուսանկարներում։
Վերաքննիչ դատարանը, փաստելով ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի` Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ` պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ապացույցների հետ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով գործով հավաքված ապացույցները` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ապացույցները գնահատելով իրենց համակցության մեջ, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, մտացածին են, նպատակ են հետապնդում խուսափել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրանց մեղքը Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Էդուարդ Այվազյանի, վկա Հայկ Ծատուրյանի, փորձագետ Արեգ Բաբայանի, տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքներով, ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ կողմից տրված՝ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փորձագիտական եզրակացությամբ, «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, Տեղանքի զննության արձանագրությամբ, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 01.09.2014թ. «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից և 10.10.2014թ. «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 19.12.2014թ. «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության ներկայացուցչի կողմից դատարանին տրամադրված՝ վթարի վերաբերյալ լուսանկարներով:
Թույլատրելիության, վերաբերելիության, գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելը և վերջիններիս մեղքը հաստատված են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքում արդարացնելու հիմքեր չկան:
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել և Վերաքննիչ դատարանը նույնպես հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալներ Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը 2014թ. հունվարի 19-ին` ժամը 23:00-ի սահմաններում, «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ ստեղծելով այնպիսի տպավորություն, որ կարծես այդ ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, որի հետևանքով ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբրև առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների խարդախություն կատարելու դիտավորության մասին է վկայում այն, որ նախ՝ ի սկզբանե՝ վթարի պահից սկսած և բավականին երկար ժամանակահատվածում Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցներին չեն հայտնել միմյանց ազգականներ` աներ և փեսա լինելու հանգամանքը, ավելին, վթարի պատահարից անմիջապես հետո, երբ Եղիազարյանը զանգահարել է ապահովագրական ընկերություն և օպերատորի կողմից նախազգուշացվել, որ հեռախոսազանգը ձայնագրվում է, ապահովագրական ընկերության աշխատակցի այն հարցին, թե ով է հանդիսանում իր մեքենային հարվածած մեքենայի վարորդը, ամբաստանյալ Եղիազարյանը ձևացնելով, թե չի ճանաչում իր աներոջը՝ Գառնիկ Հարությունյանին, վերջինիս տվել է հետևյալ հարցը. «հոպար անունդ ո՞նց ա...»։
Բացի այդ, ամբաստանյալների կողմից խարդախություն կատարելու նախնական համաձայնության մասին է վկայում նաև փորձագետի կողմից տրված եզրակացությունը՝ համաձայն, որի վերջինս, ինչպես փորձագիտական եզրակացութամբ, այնպես էլ դատարանում հաստատել և պնդել է, որ բացառում է նման իրադրությունում այդ մեքենաների բախման հանգամանքը՝ այդ մասին տալով համապատասխան հիմնավորումներ։
Իսկ ինչ վերաբերվում է դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացությունն անթույլատրելի ճանաչելու պաշտպանների պահանջին` Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքներում բերված այդ հարցի վերաբերյալ պնդումները հիմնազուրկ են, քանի որ նախաքննության մարմինը նշված փորձագիտական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով ճանաչելով որպես այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց` դրան տվել է դատավարական ապացույցի այլ կարգավիճակ:
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի կարգով հետազոտված լինելով` հիշյալ եզրակացությունը Վերաքննիչ դատարանը դիտարկում է որպես գործին վերաբերելի և դրա համար նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ, անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ քրեադատավարական կարգավիճակ ունեցող սուբյեկտի կողմից է այն պատվիրվել:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել:
Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը:
Վերը նշված հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է, համապատասխանում է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով տրված իրավական մեկնաբանությունների պահանջներին:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Վերը բերված հիմնավորումներով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ դատական ակտ կայացնելիս` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, դատավճիռն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճիռը`թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0248/01/14
նախագահող դատավոր` Մ. Մակյան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Թ. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Գ. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
Ա. ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԻ
2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ. Սաղոյանի 2014 թվականի մայիսի 03-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16122014 քրեական գործը:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ. Աղաբաբյանի որոշմամբ թիվ 16122014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Պ. Աղաբաբյանի 2014 թվականի նոյեմբերի 26-ի որոշմամբ` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Նույն մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 02-ի որոշմամբ` թիվ 16122014 քրեական գործով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Ավագ քննիչ Պ. Աղաբաբյանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ի որոշումներով` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին և Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխվել և նրանց նոր մեղադրանքներ են առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով: Նույն օրը Գառնիկ Հարությունյանը և Արթուր Եղիազարյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալներ և վերջիններիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին թիվ 16122014 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ. Մակյանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 30-ի որոշմամբ թիվ 16122014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռով` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին թույլատրվել է սահմանված տուգանքի գումարը վճարել մաս առ մաս, մեկ տարվա ընթացքում՝ ամսական 41.700 ՀՀ դրամի չափով։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2015 թվականի հունիսի 19-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանը, իսկ 2015 թվականի հունիսի 26-ին` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանի և Ա. Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկության կանոններով, քննության է նշանակվել 2015 թվականի հուլիսի 31-ին:
Վերաքննիչ բողոքների գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:
2.Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում վնասվել են մեղադրյալներ, Երևան քաղաքի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանին և Գառնիկ Հարությունյանին պատկանող՝ համապատասխանաբար «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները։
Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպել և այդ եղանակով խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակել ապահովագրական ընկերությունից։
Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին՝ ժամը 23։00-ի սահմաններում, «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանն ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։
Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, այն է՝ Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։
Այնուհետև 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքները չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։
Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել, և վերջինս ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում:
3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով: Դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը` իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել արարքը, կամայական մոտեցում է ցուցաբերել ապացույցներին:
Գառնիկ Հարությունյանը մեղադրվում է խարդախության փորձ կատարելու մեջ, որը որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել, վերջինիս որևէ գործողություն չի վկայում նրա կողմից խարդախության փորձ կատարելու հանգամանքը։
Ինչ վերաբերում է անթույլատրելի փորձագետի եզրակացությանը և հետևապես նաև փորձագետի հարցաքննությանը, ապա բողոքաբերը նշել է, որ դատարանը բացարձակ կամայական մոտեցում է դրսևորել և յուրովի մեկնաբանել նշված ապացույցը:
Դեռևս դատաքննության ընթացքում բողոքաբերի կողմից միջնորդություն է ներկայացվել նշված ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու և հետևապես էլ որևէ անձի այդ ապացույցի վերաբերյալ չհարցաքննելու մասին, միջնորդության լուծումը հետաձգվել է դատական ակտով և հարցաքննվել է փորձագետ, որը կարող է հարցաքննվել միայն եզրակացության կապակցությամբ։
Դատարանն արձանագրել է, որ թեև քննարկվող ապացույցը ստացվել է քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից պատվիրված գործողության արդյունքում, սակայն ձեռք բերված ապացույցը չի առաջացրել դատավարության մասնակիցների՝ մասնավորապես ամբաստանյալներ Գ.Հարութունյանի և Ա.Եղիազարյանի` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկում կամ դրանց սահմանափակում կամ որևէ այլ կերպ չի ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Դատարանը փաստել է, որ պաշտպանն, ըստ էության, բարձրացրել է ոչ թե փորձաքննությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, այլ վիճարկում է այն նշանակող անձի` այդպիսի իրավազորություն ունենալու խնդիրը։
Այն, որ դատարանի նմանատիպ վերլուծությունը կամայական է, պաշտպանը հիմնավորել է ներկայացված միջնորդությունից հատվածներ մեջբերելով՝
1.Փորձաքննությունը կատարվել է ոչ թե որոշման, այլ 31.01.2014թ. Ն/ՏՍ -06/4/2-0511 գրության հիման վրա,
2. Այն կատարվել է ոչ թե հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման, այսինքն՝ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնի որոշման, այլ <<Նաիրի Ինշուրանս>> ապահովագրական ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանի գրությամբ,
3. Ոչ միայն իր պաշտպանյալին, այլ նաև մյուս կողմերին նույնիսկ վարույթն իրականացնող մարմնին հնարավորություն չի տրվել իրացնել քրեական դատավարության օրենսգրքի 247-րդ հոդվածով նախատեսված պաշտպանական իրավունքները,
4. Փորձագետը չի նախազգուշացվել օրենքով սահմանված կարգով,
5. Քրեական գործի նյութեր հետազոտելու մասին խոսք անգամ չի կարող լինել և այլն:
Սույն ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելով դատարանը խախտել է քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի մի քանի կետեր.
Նախաքննական մարմինը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 273-րդ հոդվածով պարտավոր էր ստուգել
1. Ապացուցված է արդյոք մեղադրյալին մեղսագրվող արարքը
2. Հիմնավորված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությոունը
3. ճիշտ է որակված մեղադրյալի կատարած արարքը։
Սույն դրույթներից ոչ մեկին նախաքննական մարմնի կողմից անդրադարձ չի կատարվել, նախաքննության ընթացքում փորձ չի կատարվել պարզելու համար, թե Գառնիկ Հարությունյանի կոնկրետ որ արարքն է հանդիսանում նրան վերագրվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը, այսինքն՝ որ գործողությամբ է փորձել տիրանալ ուրիշի գույքին, կամ տուժողին դիմել գումարի պահանջով, կամ գոնե նրան համոզելու կամ որևէ կերպ ներգործելու մասին, ինչի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում իրավական դիրքորոշում է հայտնել։ Վերոգրյալի հիման վրա Գ. Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում անմեղ է և ենթակա` արդարացման։
Նման հանգամանքներում անձին մեղավոր ճանաչելով՝ դատարանը թույլ է տվել դատավարական խախտում, քանի որ իր ենթադրությունները չեն հիմնավորվել փոխկապակցված ապացույցներով։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի, 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 25-րդ հոդվածի, 35-րդ հոդվածի, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 126-127-րդ հոդվածների, 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի դրույթները` ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին՝ բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 քրեական գործով դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Գառնիկ Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով և հռչակել վերջինիս անմեղությունը մեղսագրվող արարքում:
Ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռն հիմնազուրկ է, ենթակա է բեկանման և պետք է կայացվի արդարացման դատավճիռ:
Վկա Էդուարդ Այվազյանի ցուցմունքից երևում է, որ նրա գործողությունները սահմանափակվել են միայն լուսանկարահանում կատարելով և վթարի ավտոմեքենաների վարորդների բանավոր խոսքերի հիման վրա վթարի վերաբերյալ արձանագրություն կազմելով, որը նա ներկայացրել է ընկերության տնօրեն Դավիթ Բաղդասարյանին։ Սակայն, նա, որպես «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետ, ավտովթարի տեղի ունեցած լինել-չլինելու վերաբերյալ ոչ մի կարծիք չի հայտնել (այդ կարծիքի մասով որևէ գրավոր ապացույց քրեական գործում առկա չէ)։ Ինչ վերաբերում է դեպքի վայրում լուսարձակներ և կոտրված մասնիկներ չտեսնելուն, ապա դա շատ հնարավոր էր, բայց ոչ թե այն պատճառով, որ կոտրված մասնիկներ դեպքի վայրում չեն եղել, այլ այն պատճառով, որ ձյունառատ ձմեռ էր և այդ մասնիկները կարող էին խրված լինել ձյան մեջ: էդուարդ Այվազյանը միայն լուսանկարահանում է կատարել և վթարի ավտոմեքենաների վարորդների բանավոր խոսքերի հիման վրա կազմել է վթարի վերաբերյալ արձանագրություն առանց՝ձյան մեջ որևէ բան փնտրելու։ Առավել ևս, որ, նա, ինչպես նշվել է վերևում, հանդիսանում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակից և ինչ-որ չափով շահագրգռված է տվյալ գործի ելքով և այդ պատճառով ընկերության համար ոչ նպաստավոր կտորտանքներ կարող էր նաև չտեսնել։
Վկա Հայկ Ծատուրյանի ցուցմունքից երևում է, որ նրա պարտականությունները կրել են փորձագիտական բնույթ, ինչի համար պահանջվում են հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ և հմտություններ։ Սակայն, նա փորձագետ չի հանդիսացել։ Բացի այդ Հայկ Ծատուրյանը չի նշել, թե լուսանկարներ և չափումներ կատարելուց հետո ինչն է խորացրել վթարի կեղծ լինելու վերաբերյալ իր կասկածը, չի նշել, որ կարգի հիման վրա և որտեղ է նշանակել հետքաբանական փորձաքննություն։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի աներոջ` Գառնիկ Հարությունյանի հետ բարեկամական կապի հանգամանքը թաքցնելուն, ապա դա դատաքննության ընթացքում հերքվել է վկա Հ. Ծատուրյանի ցուցմունքով։ Ի դեպ, վկա Հայկ Ծատուրյանը նույնպես հանդիսանում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակից և ինչ-որ չափով շահագրգռված է տվյալ գործի ելքով և այդ պատճառով ընկերության համար ոչ նպաստավոր որևէ փաստի մասին կարող էր նաև չհայտնել։
Փորձագետ Արեգ Բաբայանի կողմից տրված եզրակացության «Օգտագործված գրականություն» ենթավերնագրից երևում է, որ փորձագետ Ա. Բաբայանը եզրակացություն տալիս հետևությունների է եկել, օգտվելով 1977թ. հրատարակված «Судебная транспортно-трасологическая экспертиза Москва 1977г.» գրականությունից։ Այդ գրականության մեջ առկա է աղյուսակ, որտեղ նշված են, թե որ մակնիշի ավտոմեքենայից առաջացած վթարային հետքերն ինչ բարձրության վրա կարող են առաջանալ, ինչից ելնելով, փորձագետը հանգել է հետևության, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով չէին կարող առաջանալ։
Նշված հետևությունից, փորձագետը պետք է հանգեր հետևության, որ նման պայմաններում «Սամանդ Զի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով կարող էին առաջանալ, քանի որ «Судебная транспортно-трасологическая экспертиза» գրականության մեջ առկա աղյուսակում նշված չափանիշները վերաբերում են ուղիղ և հարթ ավտոճանապարհների վրա տեղի ունեցած ավտովթարներից առաջացած վնասվածքներին։ Սակայն, ավտովթարը «Սամանդ Ջի էն Ջի» և «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլների միջև տեղի է ունեցել թեք և խորդուբորդ ճանապարհի վրա, այսինքն «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլը «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլին մոտեցել է դեպի վար իջնող, սառցակալած և խորդուբորդ ճանապարհով, ինչի հետևանքով, «Սամանդ Ջի էն Զի» մակնիշի ավտոմոբիլի հետ ավտովթարի ենթարկվելուց հետո վերջինիս վրա առաջացած վնասվածքներն ու հետքերը, իրենց չափսերով կարող էին և չհամապատասխանել փորձագետի կողմից օգտագործված գրականության մեջ նշված աղյուսակում նշված չափանիշներին։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» շարադրված ապացույցներից փորձագետ Արեգ Բաբայանի ցուցմունքում նշում է, որ փորձագիտական եզրակացությունը կազմել է փորձաքննությանը տրամադրված նյութերի, դեպքի վայրի լուսանկարների հիման վրա, այսինքն փորձաքննության կատարման ընթացքում գնահատվել են դեպքի վայրում կատարված լուսանկարները, որոնք լազերային սկավառակով տրամադրվել են փորձաքննությանը և պնդել է իր կողմից տրված եզրակացությունն ամբողջությամբ։
Դա իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ դատաքննության ժամանակ, վերջինս փորձագետին հարցրել է «Եթե, ըստ Ձեր հետևության «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով չէին կարող առաջանալ, ապա այդ դեպքում խնդրում եմ հայտնեք, թե ինչպես են «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկանյութի հետքերը հայտնվել «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի վրա, ինչպես նաև, թե «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկանյութի հետքերը հայտնվել «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի վրա։»։ Փորձագետ Ա. Բաբայանը պատասխանել է, որ ներկանյութը մեքենաների վրա կարող եր հայտնվել միայն մեքենաների միմյանց բախման հետևանքով, այսինքն փորձագետը, դրանով հերքել է իր կողմից տրված եզրակացությամբ վերահաստատված հետևությունները։
Անդրադառնալով տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանի ցուցմունքում նշված հետևություններին` բողոքաբերը նշել է, որ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ Ընկերության աշխատակիցները ՀՀ փորձագիտական կենտրոն դիմելու և դատահետքաբանական և նյութատեխնիկական համալիր փորձաքննություն նշանակելու համար, ամենից առաջ պետք է այդ մասին տեղեկացրած լինեին ապահովադրին ԱՊՊԱ պայմանագիր կնքելիս, ինչը որ չեն արել։
Վկայակոչելով ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1000.2 հոդվածի 1-ին կետի դրույթները` պաշտպանը նշել է, որ ապահովագրական պայմանագրում պետք է նշված լինեին ապահովագրության պայմանագրում շահագրգռվածություն չունեցող փորձագիտական հիմնարկի (կամ փորձագետի) անվանումը (անունը) կամ կողմերից յուրաքանչյուրի նշանակած փորձագետների անունը, ինչը չի արվել «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերության կողմից։ Դա արդեն իսկ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերությանը զրկում է դրա ապահովագրական օբյեկտի իրական (շուկայական) արժեքը պարզելու համար փորձաքննություն նշանակելու իրավունքից։
Սակայն, «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերությունն այնուամենայնիվ, ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանի 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրության հիման վրա նշանակել է դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննություն։ Վերը նշվածն արդեն իսկ կասկածի տակ է դնում ՀՀ Փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի փորձագետ Ա. Բաբայանի կողմից տրված եզրակացության ապացուցողական ուժը, քանի որ Դ. Բաղդասարյանի 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրությունը նույնպես ապօրինի է։
Վերոգրյալից ակնհայտ է, որ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանը, 17.04.2014թ. Երևան քաղաքի դատախազին ուղղված դիմումը ներկայացրել է միայն իր 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրության հիման վրա ՀՀ Փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի կողմից տրված դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության 25.02.2014թ. թիվ 03311402 եզրակացության հիման վրա, որն էլ դատահետքաբանական փորձաքննության եզրակացության մասով, բողոքաբերի կողմից վերը նշված իրավական հիմքերով չէր կարող ունենալ ապացուցողական ուժ։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ փորձագետի եզրակացությունը համարել է ոչ թե փորձաքննությունն անօրինական ընթացակարգով կատարելու տեսանկյունից, այլ այն առումով, որ որպեսզի «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության կողմից պատվիրվեր դատահետքաբանական փորձաքննություն, ամենից առաջ, «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը պարտավոր էր այդ մասին նշած լինել ապահովադրի հետ կնքած պայմանագրում, ինչը որ չի արել։ Այդ մասին պայմանագրում նշված չլինելու հանգամանքն է, որ փորձագետի եզրակացությունը դարձնում է ապացուցողական ուժ չունեցող։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում չի նշել իր պաշտպանյալի պատերազմական գործողություններին մասնակցած լինելու և այդ կապակցությամբ շքանշաններ ունենալու հանգամանքը, ինչի վերաբերյալ գործում առկա են համապատասխան վկայականները։
Ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ 600.000 ՀՀ դրամ տուգանք նշանակած Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, իսկ ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանը՝ արդարացման:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել է գործի արդարացի քննության և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքները:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի, 18-րդ հոդվածի 3-րդ կետի դրույթները` բողոքաբերը նշել է, որ ոչ նախաքննության մարմինը և ոչ էլ դատարանը նման միջոցներ չձեռնարկեցին։
Պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը խնդրել է` ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռը, ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի մեղքը ճանաչել չապացուցված և կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը և ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները՝ խնդրելով բավարարել դրանք: Ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանը և Գ. Հարությունյանը միացան իրենց պաշտպանների դիրքորոշումներին:
Մեղադրող Ա. Մանուկյանը և տուժողի ներկայացուցիչ Ա. Ասատրյանն առարկեցին պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների դեմ` խնդրելով մերժել վերաքննիչ բողոքները, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում քննության առնելով բողոքարկվող դատական ակտը, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու վերաբերյալ պաշտպաններ Ա. Հովհաննիսյանի և Թ. Բաղդասարյանի ներկայացրած փաստարկները, ամբաստանյալների ելույթը, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի` դատախազի և տուժողի ներկայացուցչի , պատասխան առարկությունները, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ պաշտպաններ Ա. Հովհաննսիյանի և Թ. Բաղդասարյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի` 2015 թվականի մայիսի 27-ի կայացրած թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանում` ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2014 թվականի հունվար ամսին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, ավտոմեքենան կայանել է վերևի հատվածում` հարևանի դարպասների մոտ։ Ժամը 22:30-ի սահմաններում, հարևաններից մեկը հայտնել է իրեն, որ իր ավտոմեքենան վնասված է։ Տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան վնասել է աները` ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը, ով այդ պահին գտնվել է շփոթված, շոկային վիճակում։ Գառնիկ Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա ավտոմեքենայով բարձրացել է փողոցի վերևի հատված, այնուհետև փորձել է շրջադարձ կատարել, որպեսզի կայանի ավտոմեքենան, իսկ այդ պահին նրա առջևից մեկ այլ մեքենա է ընթացել։ Գ.Հարությունյանը ճանապարհ է տվել և նայելով աջ կողմ, չի նկատել դիմացի մեքենան, և քանի որ գետինը սառցակալած է եղել, անիվը սահել է և հարվածել իր մեքենային։ Այնուհետև, Գառնիկ Հարությունյանին հարցրել է դեպքի հանգամանքների` ավտոմեքենաների բախման մասին։ Դեպքի օրը զանգահարել են «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերություն և կանչել այդ ընկերության գործակալին։ «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության կողմից իր մեքենան փորձաքննության են ենթարկել ավտոտնակում, իսկ Գ.Հարությունյանի ավտոմեքենան` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի շենքի բակում։ Այդ ժամանակ, երբ գործակալները եկել են և զննել ավտոմեքենաները, չի հայտնել նրանց, որ Գ.Հարությունյանի հետ գտնվում են բարեկամական հարաբերություններում: 3 անգամ ընկերություն գնալուց հետո է միայն հայտնել, որ նա հանդիսանում է իր կնոջ հայրը, այն էլ այն բանից հետո, երբ այդ մասին հարցրել են իրեն։
Մեքենան մինչև դեպքի պահը երբեք վնասված չի եղել, դրա վրա եղել են քերծվածքներ։ Ապահովագրական ընկերության կողմից սպասվող գումարից նախատեսում էր վերանորոգել միայն իր ավտոմեքենան։
Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն Առաջին ատյանի դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2014 հունվար ամսին գնացել է դստեր տուն, ճանապարհին, երբ մեքենայով բարձրացել է թեք ճանապարհով, իր դիմացից ընթացել է մեկ այլ ավտոմեքենա, որի լուսարձակներն, ընկնելով իր վրա` շլացրել են աչքերը։ Որպեսզի չհարվածի այդ պահին դիմացից ընթացող ավտոմեքենային, իր ավտոմեքենան աջ կողմ է քաշել և արգելակել։ Քանի որ գետինը եղել է սառցակալած, արգելակելիս անիվը սահել է և հարվածել`դիմացի` Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենային։ Տեսնելով, որ հարվածել է փեսայի ավտոմեքենային, զանգահարել են «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն, որի աշխատակիցները կատարել են չափագրումներ /ըստ ամբաստանյալի` բացի ապահովագրական գործակալության աշպատակիցների եղել նաև ոստիկաններ/։ 2-3 օր անց ապահովագրական գործակալությունից տեղեկացրել են, որ մեքենան չեն նորոգելու, քանի որ նման հարվածից վնասվածքներ չէին կարող առաջանալ, այսինքն, հայտնել են, որ վթարը կեղծ է։
Ամբաստանյալը նշել է, որ մեքենաների բախում իսկապես եղել է, իսկ Ա.Եղիազարյանի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել դեպքի օրը տեղի ունեցած վթարը կեղծ ներկայացնելու, առավել ևս այդ կեղծ վթարից ապահովագրական գործակալության միջոցով գումար ստանալու վերաբերյալ։ Իր ավտոմեքենայի նորոգումը կատարել է իր միջոցներով, իսկ Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենան մինչ իր կողմից հարվածելը և վնասելը` երբևէ նման կերպ վնասված չի եղել։ Ապահովագրական գործակալության աշխատակիցներից չի թաքցրել այն փաստը, որ վնասված ավտոմեքենան պատկանում է դստեր ամուսնուն։ Բացի այդ, փորձագետը հաշվի չի առել այն փաստը, որ մեքենաները բախվել են որոշակի անկյան տակ՝ կապված փողոցի ոչ հարթ լինելուց և տվյալ պայմաններում հնարավոր էր առաջանային այն հետքերը, որոնք պատկերված են եղել լուսանկարներում։
Վերաքննիչ դատարանը, փաստելով ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի` Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ` պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ապացույցների հետ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով գործով հավաքված ապացույցները` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ապացույցները գնահատելով իրենց համակցության մեջ, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, մտացածին են, նպատակ են հետապնդում խուսափել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրանց մեղքը Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Էդուարդ Այվազյանի, վկա Հայկ Ծատուրյանի, փորձագետ Արեգ Բաբայանի, տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքներով, ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ կողմից տրված՝ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փորձագիտական եզրակացությամբ, «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, Տեղանքի զննության արձանագրությամբ, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 01.09.2014թ. «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից և 10.10.2014թ. «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 19.12.2014թ. «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության ներկայացուցչի կողմից դատարանին տրամադրված՝ վթարի վերաբերյալ լուսանկարներով:
Թույլատրելիության, վերաբերելիության, գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելը և վերջիններիս մեղքը հաստատված են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքում արդարացնելու հիմքեր չկան:
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել և Վերաքննիչ դատարանը նույնպես հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալներ Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը 2014թ. հունվարի 19-ին` ժամը 23:00-ի սահմաններում, «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ ստեղծելով այնպիսի տպավորություն, որ կարծես այդ ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, որի հետևանքով ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբրև առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների խարդախություն կատարելու դիտավորության մասին է վկայում այն, որ նախ՝ ի սկզբանե՝ վթարի պահից սկսած և բավականին երկար ժամանակահատվածում Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցներին չեն հայտնել միմյանց ազգականներ` աներ և փեսա լինելու հանգամանքը, ավելին, վթարի պատահարից անմիջապես հետո, երբ Եղիազարյանը զանգահարել է ապահովագրական ընկերություն և օպերատորի կողմից նախազգուշացվել, որ հեռախոսազանգը ձայնագրվում է, ապահովագրական ընկերության աշխատակցի այն հարցին, թե ով է հանդիսանում իր մեքենային հարվածած մեքենայի վարորդը, ամբաստանյալ Եղիազարյանը ձևացնելով, թե չի ճանաչում իր աներոջը՝ Գառնիկ Հարությունյանին, վերջինիս տվել է հետևյալ հարցը. «հոպար անունդ ո՞նց ա...»։
Բացի այդ, ամբաստանյալների կողմից խարդախություն կատարելու նախնական համաձայնության մասին է վկայում նաև փորձագետի կողմից տրված եզրակացությունը՝ համաձայն, որի վերջինս, ինչպես փորձագիտական եզրակացութամբ, այնպես էլ դատարանում հաստատել և պնդել է, որ բացառում է նման իրադրությունում այդ մեքենաների բախման հանգամանքը՝ այդ մասին տալով համապատասխան հիմնավորումներ։
Իսկ ինչ վերաբերվում է դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացությունն անթույլատրելի ճանաչելու պաշտպանների պահանջին` Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքներում բերված այդ հարցի վերաբերյալ պնդումները հիմնազուրկ են, քանի որ նախաքննության մարմինը նշված փորձագիտական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով ճանաչելով որպես այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց` դրան տվել է դատավարական ապացույցի այլ կարգավիճակ:
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի կարգով հետազոտված լինելով` հիշյալ եզրակացությունը Վերաքննիչ դատարանը դիտարկում է որպես գործին վերաբերելի և դրա համար նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ, անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ քրեադատավարական կարգավիճակ ունեցող սուբյեկտի կողմից է այն պատվիրվել:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել:
Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը:
Վերը նշված հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է, համապատասխանում է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով տրված իրավական մեկնաբանությունների պահանջներին:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Վերը բերված հիմնավորումներով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ դատական ակտ կայացնելիս` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, դատավճիռն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճիռը`թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0248/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա.Մանուկյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Ասատրյանի
Հանրային պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի
Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի
2015թ.-ի մայիսի 27-ին, դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ծնված 25.01.1971թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Նորագյուղ թաղամաս, 15 տուն, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը,
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ծնված 17.01.1947թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Շիրազի 50 շենք, 24 բնակարան, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում վնասվել են մեղադրյալներ, Երևան քաղաքի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանին և Գառնիկ Հարությունյանին պատկանող համապատասխանաբար «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները։
Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպել և այդ եղանակով խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակել ապահովագրական ընկերությունից։
Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանը ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։
Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, այն է՝ Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։
Այնուհետև 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքները չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։
Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել, և վերջինս ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգա-մանքներում»։
Փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիայի քննչական բաժնի կողմից 2014 թվականի մայիսի 3-ին հարուցվել է քրեական գործ։
26.11.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
02.12.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.12.2014թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունվար ամսին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ իր ավտոմեքենայի մշտապես կայանման վայրը ազատ չէ, ուստի ավտոմեքենան կայանել է վերևի հատվածում` հարևանի դարպասների մոտ։ Ապա, նույն օրը ժամը 22։30-ի սահմաններում հարևաններից մեկն իրեն կանչել է բակ և հայտնել, որ իր ավտոմեքենան վնասված է։ Մոտենալով ավտոմեքենային, տեսել է, որ այն իսկապես վնասված է։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան վնասել է աները` սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը, ով այդ պահին գտնվում էր շփոթված, շոկային վիճակում։ Գառնիկ Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա ավտոմեքենայով բարձրացել է փողոցի վերևի հատված, այնուհետև փորձել է շրջադարձ կատարել, որպեսզի կայանի ավտոմեքենան, իսկ այդ պահին նրա առջևից մեկ այլ մեքենա է ընթացել։ Գ.Հարությունյանը ճանապարհ է տվել և նայելով աջ կողմ, չի նկատել դիմացի մեքենան, և քանի որ գետինը սառցակալած էր, անիվը սահել է և հարվածել է իր մեքենային։ Այնուհետև, աներոջը` Գառնիկ Հարությունյանին, հարցրել է դեպքի հանգամանքների` բախման մասին։ Դեպքի օրը զանգահարել են «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերություն /իր պնդմամբ` չգիտի, թե ներկա գտնվողներից ով է զանգահարել/ և կանչել այդ ընկերության գործակալին։ Հայտնել է, որ «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության կողմից իր մեքենան փորձաքննության են ենթարկել ավտոտնակում, իսկ Գ.Հարությունյանի ավտոմեքենան` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի շենքի բակում։ Այդ ժամանակ, երբ գործակալները եկել են և զննել ավտոմեքենաները, չի հայտնել նրանց, որ Գ.Հարությունյանի հետ գտնվում են բարեկամական հարաբերություններում, ավելին, մոտավորապես 3 անգամ ընկերություն գնալուց հետո է միայն հայտնել, որ նա հանդիսանում է իր կնոջ հայրը, այն էլ այն բանից հետո, երբ այդ մասին հարցրել են իրեն։
Ինչ վերաբերվում է դեպքի օրը Գ.Հարությունյանին «հոպար» բառով դիմելուն, ապա ինք նրան գրեթե միշտ դիմում է այդպես։
Հայտնել է նաև, որ մեքենան մինչև դեպքի պահը նախկինում երբեք վնասված չի եղել, այլ դրա վրա ընդամենը եղել են քերծվածքներ։ Նշել է, որ ապահովագրական ընկերության կողմից սպասվող գումարից նախատեսում էր վերանոնոգել միայն իր ավտոմեքենան։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է սույն քրեական գործի շրջանակներում մյուս ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի կնոջ հայրը։
2014 հունվար ամսին, թոռնիկի ծննդյան օրը գնացել է դստեր տուն` դստեր և ընտանիքի մյուս անդամների հետ թոռան ծնունդը նշելու։ Ճանապարհին, երբ բարձրացել է մեքենայով թեք ճանապարհով, իր դիմացից ընթացել է մեկ այլ ավտոմեքենա, որի լուարձակները, ընկնելով իր վրա, շլացրել են աչքերը։ Որպեսզի չհարվածի այդ պահին դիմացից ընթացող ավտոմեքենային, իր ավտոմեքենան աջ կողմ է քաշել և արգելակել։ Քանի որ գետինը եղել է սառցակալած, ուստի, արգելակելիս անիվը սահել է և հարվածել դիմացի ավտոմեքենային, որը պատկանել է դստեր ամուսնուն` Ա.Եղիազարյանին։ Տեսնելով, որ հարվածել է փեսայի ավտոմեքենային, անմիջապես ընկել է շոկային վիճակի մեջ։ Այնուհետև, մի քանի րոպե անց զանգահարել են «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն, որի աշխատակիցները եկել են և կատարել են չափագրումներ /ըստ ամբաստանյալի` բացի ապահովագրական գործակալության աշպատակիցների եղել նաև ոստիկաններ/։ 2-3 օր անց, ապահովագրական գործակալությունից տեղեկացրել են, որ մեքենան չեն նորոգելու, քանի որ նման հարվածից վնասվածքներ չէին կարող առաջանալ, այսինքն, հայտնել են, որ վթարը կեղծ է։
Ամբաստնայլաը նշել է, որ վթարը կեղծ չէ, ավելին, մեքենաների բախում իսկապես եղել է, իսկ Ա.Եղիազարյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել դեպքի օրը տեղի ունեցած վթարը կեղծ ներկայացնելու, առավել ևս այդ կեղծ վթարից ապահովագրական գործակալության միջոցով գումար ստանալու վերաբերյալ։
Հայտնել է, որ իր ավտոմեքենայի նորոգմումը կատարել է ինքը` իր միջոցներով, իսկ Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենան մինչ իր կողմից հարվածելը և վնասելը երբևէ նման կերպ վնասված չի եղել։ Պնդել է նաև, որ ապահովագրական գործակալության աշխատակիցներից չի թաքցրել այն փաստը, որ վնասված ավտոմեքենան պատկանում է դստեր ամուսնուն։ Բացի այդ, իր խորին համոզմամբ, փորձագետը հաշվի չի առել այն փաստը, որ մեքենաները բախվել են որոշակի անկյան տակ՝ կապված փողոցի ոչ հարթ լինելուց և տվյալ պայմաններում հնարավոր էին առաջանալ այն հետքերը, որոնք պատկերված են եղել լուսանկարներում։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի կողմից տրված ցուցմուքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, դրանք մտացածին են և ոչ արժանահավատ, քանի որ հերքվեցին դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Վկա Էդուարդ Այվազյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերությունում` որպես վթարի մասնագետ։
2014թ.-ին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, իր աշխատանքային պարտկանություններն իրականացնելու՝ ապահովագրական պատահարն արձանագրելու, նպատակով մեկնել է Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամաս, որտեղ տեսել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» և «Ռաֆ 2203» մակնիշների ավտոմեքենաները բախվել են իրար։ Տեսնելով վթարը, կատարել է իր մասնագիտական գործունեությունը` այն է` լուսանկարահանել է այդ ավտոմեքենարը, ապա, այդ ընթացքում, տեսնելով ավտոմեքենաների վնասվածքների ակնհայտ անհամապատասխանություն, որը նաև կասկածանքի տեղիք է տվել, անմիջապես զանգահարել է ճանապարհային ոստիկանություն և տեղեկացրել պատահարի վերաբերյալ։ Միաժամանակ, նախազգուշացրել է, որպեսզի վթարված ավտոմեքենաները դեռևս չվերանորոգեն։ Վկան նշել է, որ դեպքի վայրում գետնին տեսել է պլաստմասե բամպերի մանր կտորներ, ապա մոտենալով, վերցրել և ուսումնասիրել է դրանք։
Հայտնել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» ավտոմեքենայի ապակիները կոտրված էն եղել, մասնավորապես, ընդհանուր առմամբ կոտրված է եղել դիմացի մասը, իսկ «Ռաֆ 2203»-ի պարագայում վնասված է եղել միայն թափարգելը, այն էլ եղել է փոքր-ինչ քերծված։ Դեպքի վայրում նկատել է ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանին, ում ինքնազգացողությունը վատացել էր` կապված վթարի հետ։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Այվազյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը չի տեսել ոչ լուսարձակը, ոչ էլ կոտրված մասնիկները։
Այվազյանը պնդել է որպես վկա նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ չի տեսել ոչ լուսարձակ, ոչ էլ կոտրված մասնիկներ, այլ տեսել է միայն պլաստմասե բամպերի մանր կտորներ, որոնք եղել են մոտավոր 1-2 սմ, որոնք, սակայն, լուսարձակի կտորներ չեն հանդիսացել։
/տես` հատոր 1 գ.թ 74-75
տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հայկ Ծատուրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնում` որպես անվտանգության բաժնի պետ։ Իր աշխատանքնային պարտականություններն են հանդիսանում պարզել, արդյոք իրականում ապահովագրական դեպք տեղի ունեցել է, թե ոչ, իսկ եթե տեղի է ունեցել, արդյոք վնասվածքներն առաջացել են կողմերի նշված հանգամանքներում, թե ոչ։ Վթարից հետո կատարում է արդեն իսկ արված լուսանկարների ուսումնասիրություն, իսկ կասկածելի դեպքեր լինելու դեպքում` առանձնացնում` առավել մանրամասն ուսումնասիրելու նպատակով։
Արթուր Եղիազարյանի կողմից վարվող «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենաների բախումն իր մոտ ի սկզբանե կասկած է առաջացրել այն պատճառով, որ նայելով արդեն իսկ կատարված լուսանկարները, տեսել է, որ մեքենաների վնասվածքները /հետքերը/ չեն համապատասխանել ներկայացված հանգամանքներին։ Ապա, կասկածները փարատելու համար դիմել է համապատասխան բաժնին` փորձաքննություն նշանակելու նպատակով։
Դեպքի օրը Ա.Եղիազարյանի և Գ.Հարությունյանի ազգակցական, բարեկամական հարաբերությունները չի ճշտել, քանի որ վերջիններս ներկայացնել են որպես անծանոթ անձինք և իրենց պահել այնպես, թե իբր որևէ ազգակցական առնչություն չունեն միմյանց հետ։ Այդ ամենն իր մոտ նույնպես կասկած է առաջացրել, ուստի որոշակի ժամանակ անց խնդրել է, որպեսզի Ա.Եղիազարյանն իրեն ներկայացնի կնոջ անձնագրի պատճենը։ Տեսնելով, որ մյուս կողմը հանդիսանում է Ա.Եղիազարյանի աները, հարցրել է, թե ինչու են մինչ այդ թաքցրել այդ հանգամանքը, սակայն Ա.Եղիազարյանը պատճառաբանել է, թե նախկինում այդ մասին իրեն չեն հարցրել։ Փորձագետի եզրակացությունը ստանալուց հետո պարզվել է, որ ավտոմեքենաների վնասվածքները չեն համապատասխանում վթարի հանգամանքներին, ուստի Ա.Եղիազարյանին հրավիրել և բացատրել է, որ վթարը կեղծված լինելու դեպքում հետագայում կարող են առաջանալ խնդիրներ` կապված դեպքի հետ։ Նշել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա առկա վնասվածքները ավելի էին, քան «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայինը։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Փորձագետ Արեգ Բաբայանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ փորձագետ։ Նշել է, որ փորձագիտական եզրակացությունը կազմվել է փորձաքննությանը տրամադրված նյութերի, դեպքի վայրի լուսանկարների հիման վրա։ Այսինքն, փորձաքննության կատարման ընթացքում գնահատվել են դեպքի վայրում կատարված լուսանկարները, որոնք լազերային սկավառակով տրամադրվել են փորձաքննությանը։ Հայտնել է, որ պնդում է իր կողմից տրված եզրակացությունն ամբողջությամբ և վերահաստատում, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա իր կողմից հայտնաբերված վնասվածքները չէին կարող առաջանալ նշված վթարի պայմաններում, քանի որ հետազոտության պահին «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չի եղել այն դետալը, որը կարող էր այդպիսի վնասվածք պատճառել «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենային։ Նշել է, որ անկախ այն հանգամանքներից, թե մեքենաները ինչպես են բախվել միմյանց և ինչ անկյան տակ, «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չի եղել այն դետալը, որի ազդեցության հետևանքով կարող էր «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենային, հատկապես դրա շարժիչի ծածկոցի վրայի հատվածում, համապատասխան հետքեր առաջացնել։ Փորձագետը ցուցմունք է տվել, որ փորձագիտական կենտրոնի մասնագետի կողմից «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի աջ կողմից հայտնաբերվել է ներկածածկույթի 3 շերտ` երկնագույն, սպիտակ, կապույտ գույների, որոնցից աջակողմյա լուսային համակարգի լուսացրիչի վրա հայտնաբերված երկնագույն ներկածածկույթի շերտը համընկնում է «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա առջևի աջակողմյան անվաթևի անկյունային հատվածից վերցրած հինգշերտանի ներկածածկույթի նմուշների` առաջևի 3 շերտի հետ։ Այսպիսով, հստակ կարող է ասել, որ լուսանկրաներում պատկերված վթարի հետևանքով «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի վրա հնարավոր չէ, որ առաջացած լինեին այն հետքերը, որոնք առկա են եղել իր հետազոտության ժամանակ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանը դատարանին հայտնել է, որ տեղի է ունեցել ավտոտրանսպորտային պատահար, որն արձանագրվել է «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության աշխատակցի կողմից։ Պատահարի հետ կապված ընկերության մոտ առաջացել են կասկածներ, և այդ կասկածները փարատելու նկատառումներից ելնելով դիմել են ՀՀ փորձագիտական կենտրոն` հետքաբանական և նյութատեխնիկանան փորձաքննություն նշանակելու համար։ Ստանալով փորձագետի եզրակացությունը, փարատվել են ընկերության մոտ առաջացած կասկածները, մասնավորապես, այն հանգամանքը, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վնասվածքները չէին կարող առաջանալ տվյալ պատահարում ներկայացված հանգամանքներում, այնուհետև, հաղորդում են ներկայացրել Երևան քաղաքի դատախազին, որի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։
Պնդել է, որ ամբաստանյալների կողմից կատարվել է խարդախության փորձ, քանի որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենան եղել է նախկինում վնասված, ուստի Ա.Եղիազարյանը և Գ.Հարությունյանը կատարել են պատահարի իմիտացիա, որպեսզի այդ կերպ «Նաիրի Ինշուարանս» ապահովագրական ընկերությունից փորձեն հափշտակել 700.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նշել է, որ ամբաստանյալները սկզբնական շրջանում թաքցրել են իրենց ազգակցական կապը, իսկ երբ այն բացահայտվել է, նոր միայն խոստովանել ու հաստատել են այդ փաստը, ինչն իրենց մոտ նույնպես խիստ կասկածելի է թվացել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը /
Դատարանում հրապարակված և հետազոտված, ներքոհիշյալ ապացույցներով՝
ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ կողմից տրված՝ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փորձագիտական եզրակացությամբ այն մասին, որ՝
«Փորձաքննությանը տրամադրված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը վթարային բնույթի են, առաջացել են համապատասխան բարձրություններ ու սահմանափակ արտացցված մակերեսներով կոշտ առարկայի հետ առջևից դեպի հետ ուղղությամբ անմիջական փոխազդեցության մաջ մտնելու հետևանքով և փորձագիտական տեսանկյունից իրենց համակցությամբ չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում՝ «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով, քանի որ ավտոմոբիլների կոնտակտային տեղամասերը իրենց դիրքերով ու կառուցվածքային առանձնահատկություններով համարժեք չեն միմյանց։
Իսկ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի վնասվածքների շրջաններում հայտնաբերված «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկածածկույթի հետ ընդհանուր սեռային պատկանելություն ունեցող ներկանյութի հետքերը կարող էին առաջանալ «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի աջ կիսահատվածի կողմից «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի արդեն իսկ վնասված տեղամասերի վրա տեղ գտած մեկից ավելի հպման արդյունքում»։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը /
«Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «պարզվել է, որ ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկույթը, առջևի վահանը գույնով տարբերվում են մեքենայի մյուս արտաքին դետալների գույնից։ Զննությամբ ավտոմեքենայի վրա վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել, և այդ կապակցությամբ զննության մասնակից Արթուր Եղիազարյանը հայտարարել է, որ վթարից մեկ ամիս անց ապահովագրական ընկերության աշխատակիցն իրեն հայտնել է, որ նշված ավտոմեքենան իրեն այլևս պետք չէ, որից հետո ինքը վերանորոգել է այն»։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 51,
դատական նիստի արձանագրությունը /
«Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝
«պարզվել է, որ առջևի պաշտպանիչ վահանը բացակայել է, առջևի աջ անկյունում՝ ներքևի հատվածում առկա է վնասվածք՝ տեղ-տեղ ներկանյութը թափված է։ Զննության մասնակից Գ.Հարությունյանի բանավոր հայտարարության համաձայն՝ «2014թ. հունվարի 19-ին «Սամանդ Ջի-էն-Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի հետ իր ավտոմեքենայի բախման հետևանքով իր ավտոմեքենայի առջևի պաշտպանիչ վահանը վնասվել է, ծռմռվել ու վթարից մեկ ամիս անց, երբ ապահովագրական ընկերությունից հայտնել են, որ կարող են մեքենան վերանորոգել, ինքն այդ վահանը տվել է արհեստավորին վերանորոգելու։ Ավտոմեքենայի առջևի աջ անկյունում առկա վնասվածքն առաջացել է նույն բախման հետևանքով։ Պարզվել է նաև, որ ավտոմեքենայի առջևի մասում՝ աջ հետևի անիվի մոտ առկա են քերծվածքի տեսքով երեք վնասվածքներ, որոնք ըստ Գ.Հարությունյանի հայտարարության՝ առաջացել են ավտոմեքենայի հետ շփման հետևանքով ու իր փեսայի ավտոմեքենայի հետ վթարվելու հետ որևէ կապ չունեն»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 52, դատական նիստի արձանագրությունը/
Տեղանքի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «զննության է ենթարկվել քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի այն հատվածը, որտեղ ըստ զննության մասնակից Գառնիկ Հարությունյանի հայտարարության՝ իր ավտոմեքենան բախվել է իր փեսային պատկանող «Սամանդ» մակնիշի ավտոմեքենային։ Զննության ժամանակ Գ. Հարությունյանը մատնացույց է արել Նորագյուղ թաղամասի թիվ 15, 24 տների առջևով անցնող թեք ճանապարհն ու հայտնել, որ վթարի օրը բարձրացել է այդ ճանապարհով։ Այնուհետև, Գ. Հարությունյանը մատնացուց է արել Նորագյուղ թաղամասի թիվ 24 տան առջև գտնվող հատվածն ու հայտարարել, որ երբ հասել է այդտեղ, իրեն հանդիպակաց բարձրացել է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա։ Ինքն այդ ավտոմեքենային ճանապարհ զիջելու համար աջ է թեքվել, մեքենան սահել է. ու հարվածել Նորագյուղ 24 տան դարպասների առջև կայանված «Սամանդ» մակնիշի ավտոմեքենային։ Թիվ 24 տան դարպասների առջևը ասֆալտապատ է։ Նշված տան առջևի ճանապարհը բաժանվում է երեք ուղղության։ Դարպասներից անմիջապես աջ հարթակը վերջանում է, և այղ հատվածից մոտ 50 սմ բարձրությամբ կտրուկ իջվածք է։ Հարթակի եզրում ճանապարհածածկը՝ ասֆալտը, քերված է, որն ըստ Գ. Հարությունյանի հայտարարության, առաջացել է Արթուր Եղիազարյանի ավտոմեքենայի վայր ընկներս հետևանքով»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 63, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 01.09.2014թ. «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից և 10.10.2014թ. «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, համաձայն որոնց՝ «Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի միջև 2014թ. հունվարի 1-ից մինչև հունվարի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում առկա են բազմաթիվ մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 102-119, 135, 142-143, 201, 203-204
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 19.12.2014թ. «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որոնց՝ «լազերային սկավառակի մեջ առկա են 19.01.2014թ. ժամը 23։29-ին Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վերաբերյալ՝ Ընկերություն կատարված թվով 2 հեռախոսազանգերը և Ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետի կողմից կատարված թվով 1 հեռախոսազանգի ձայնագրությունը, որոնց զննության ընթացքում պարզվել է, որ երբ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետը զանգահարել է Արթուր Եղրազարյանին և հարցրել վթարի մյուս մասնակցի անունը, իսկ վերջինս ձևացրել է, թե իբր չգիտի»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 199-200, 202-204
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել են նաև «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության ներկայացուցչի կողմից դատարանին տրամադրված՝ վթարի վերաբերյալ լուսանկարները։
Այսպիսով, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ դատարանը գտնում է, որ դրանց ընդհանուր համակցությունը վկայում է ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքները կարատելու մասին։ Այդ եզրահանգմանը գալիս դատարանը հիմք է ընդունում մասնավորսպես գործով ամբաստանյալների, վկաներ` «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների ցուցմունքները և փորձագետի եզրակացությունը և կատարելով այդ ապացույցների ամբողջական վերլուծություն գալիս այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալներ Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ ստեղծելով այնպիսի տպավորություն, որ կարծես այդ ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, որի հետևանքով ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբրև առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների հանցավոր արարքները կատարելը հիմնավորվում են այն փաստերով ու ապացույցներով, որ նախ՝ ի սկզբանե՝ վթարի պահից սկսած և բավականին երկար ժամանակահատվածում Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցներին չեն հայտնել միմյանց ազգականներ` աներ և փեսա լինելու հանգամանքը, այլ դրա մասին միայն հայտնել են հետագայում, երբ կազմակերպության աշխատակիցներն ունենալով որոշակի կասկածներ՝ պահանջել են Ա.Եղիազարյանից, որպեսզի նա ներկայացնի իր կնոջ անձնագիրը։
Բացի այդ, ամբաստանյալների՝ խարդախություն կատարելու դիտավորության մասին է վկայում նաև այն, որ վթարի պատահարից անմիջապես հետո, երբ Եղիազարյանը զանգահարել է ապահովագրական ընկերություն և օպերատորի կողմից նախազգուշացվել, որ հեռախոսազանգը ձայնագրվում է, ապահովագրական ընկերության աշխատակցի այն հարցին, թե ով է հանդիսանում իր մեքենային հարվածած մեքենայի վարորդը, ամբաստանյալ Եղիազարյանը ձևացնելով, թե չի ճանաչում իր աներոջը՝ Գառնիկ Հարությունյանին, նրան տվել է հետևյալ հարցը. «հոպար անունդ ո՞նց ա...»։
Ավելին, ամբաստանյալների կողմից խարդախություն կատարելու նախնական համաձայնության մասին է վկայում նաև փորձագետի կողմից տրված եզրակացությունը՝ համաձայն, որի վերջինս, ինչպես փորձագիտական եզրակացութամբ, այնպես էլ դատարանում հաստատել և պնդել է, որ բացառում է նման իրադրությունում այդ մեքենաների բախման հանգամանքը՝ այդ մասին տալով համապատասխան հիմնավորումներ։
Ինչ վերաբերվում է նշված փորձաքննության՝ որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցին, ապա դրա վերաբերյալ դատարանն իր դիրքորոշումը կներկայացնի դատավճռի հաջորդ բաժնում։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանն այս բաժնում ցանկանում է անդրադառնալ պաշտպանական կողմի` «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության կողմից պատվիրված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացության թույլատրելիության և դրա՝ դատական ակտում օգտագործելու հնարավորության հարցին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
/.../ փորձագետի եզրակացությունը./.../»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 243-րդ հոդվածի համաձայն`
«Փորձաքննությունը կատարվում է հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման հիման վրա, երբ քրեական գործով նշանակություն ունեցող հանգամանքները պարզելու համար անհրաժեշտ են գիտության, տեխնիկայի, արվեստի կամ արհեստի, այդ թվում` համապատասխան հետազոտությունների մեթոդիկայի, բնագավառներում հատուկ գիտելիքներ։ Հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի, մասնագետների, ընթերակաների հատուկ գիտելիքների առկայությունը չի ազատում համապատասխան դեպքերում փորձաքննություն նշանակելու անհրաժեշտությունից»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։
2. Սույն օրենսգրքի 115 հոդվածի առաջին մասում նշված հատկանիշներ պարունակող փաստաթղթերը կարող են ծառայել նաև որպես իրեղեն ապացույցներ։
3. Այլ փաստաթղթերն ապացույց են ճանաչվում վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։»
Դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցը` պատվիրված փորձաքննության արդյունքում տրված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացությունը, նշանակվել է ոչ թե քրեադատարական վերը նշված սուբյեկտների կողմից, այլ կատարվել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատվերով։
Պաշտպանական կողմը, հաշվի առնելով վերը նշված հանգամանքը, հանգել է այն դիրքորոշման, որ նման ապացույցն անթույատրելի է, քանի որ այն կատարվել է ապացույցի ձեռք բերման դատավարական կարգի խախտումով, այն է` ձեռք է բերվել տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա»։
Դատարանն արձանագրում է, որ թեև քննարկվող ապացույցը ստացվել է քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից պատվիրված գործողության արդյունքում, սակայն ձեռք բերված ապացույցը չի առաջացրել դատավարության մասնակիցների` մասնավորապես՝ ամբաստանյալներ Գ.Հարութունյանի և Ա.Եղիազարյանի` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկում կամ դրանց սահմանափակում կամ որևէ այլ կերպ չի ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանն, ըստ էության, բարձրացրել է ոչ թե փորձաքննությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, այլ վիճարկում է այն նշանակող անձի՝ այդպիսի իրավազորություն ունենալու խնդիր։
Գործքի քննությամբ հիմնավորվեց, որ վարույթն իրականացնող մարմինը ստացված փորձագիտական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով ճանաչելով որպես այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց՝ դրան տվել է դատավարական ապացույցի այլ կարգավիճակ։
Ավելին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն`
«Նախաքննության ժամանակ գործին կցված կամ դատական նիստում դատարանին ներկայացված փաստաթղթերը հրապարակվում են, եթե դրանցում արտացոլված կամ հաստատված են գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ»։
Դատարանը գտնում է, որ հիշյալ եզրակացությունը հետազոտված լինելով դատական քննության ընթացքում, վերաբերելի է գործին և կարող է դիտարկվել առնվազն որպես գործին վերաբերելի և դրա համար նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ։
Այլ կերպ, դատարանը հիմնավորված չի համարում պաշտպանի այն դիտարկումները, թե փորձագետի եզրակացությունը չի կարող սույն գործով օգտագործվել որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող փաստաթուղթ կամ ապացույց։
Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպելու և այդ եղանակով ապահովագրական ընկերությունից խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակելու շուրջ։
Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանը ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։
Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, առ այն, թե իբր Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարած «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։
Այնուհետև, 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքներր չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։
Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել։
Այսինքն, Արթուր Եղիազարյանն ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Գառնիկ Հարությունյանը և Արթուր Եղիազարյանը կատարել են արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Մասնավորապես
Որպես ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` գ.թ. 95 և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Գառնիկ Հարությունյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում չդատված անձ։
/ տես` գ.թ. 96, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն տուգանքի ձևով՝ որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչատեսակների և պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետի համաձայն` Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1. մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
/.../ պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով,
2) խոշոր չափերով, /.../ պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակները, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ՝ գտնում է, որ Արթուր Եղիազարյանն և Գառնիկ Հարությունյանը իրենց կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա են պատիժների այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հարությունյանի կենսաթոշակառու լինելու փաստը և գույքային դրությունը արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված պատիժներից տուգանք պատժատեսակի նվազագույն չափը տվյալ դեպքում հիմնավոր և բավարար է` պատժի նշանակման և դրա արդարացիության օրենսդրական նպատակներն ու պահանջներն իրագործելու և ապահովելու համար։ Բացի այդ, հաշվի առնելով վերջինիս եկամտի չափը, դատարանը գտնում է թույլատրելի՝ նրա կողմից տուգանքը մաս մաս վճարելու հնարավությունը։
Դատարանն, անդրադառնալով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1.Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2. Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Թույլատրել Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին սահմանված տուգանքի գումարը վճարել մաս առ մաս, մեկ տարվա ընթացքում՝ ամսական 41.700 ՀՀ դրամի չափով։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0248/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա.Մանուկյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Ասատրյանի
Հանրային պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի
Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի
2015թ.-ի մայիսի 27-ին, դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ծնված 25.01.1971թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Նորագյուղ թաղամաս, 15 տուն, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը,
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ծնված 17.01.1947թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Շիրազի 50 շենք, 24 բնակարան, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում վնասվել են մեղադրյալներ, Երևան քաղաքի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանին և Գառնիկ Հարությունյանին պատկանող համապատասխանաբար «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները։
Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպել և այդ եղանակով խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակել ապահովագրական ընկերությունից։
Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանը ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։
Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, այն է՝ Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։
Այնուհետև 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքները չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։
Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել, և վերջինս ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգա-մանքներում»։
Փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիայի քննչական բաժնի կողմից 2014 թվականի մայիսի 3-ին հարուցվել է քրեական գործ։
26.11.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
02.12.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.12.2014թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունվար ամսին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ իր ավտոմեքենայի մշտապես կայանման վայրը ազատ չէ, ուստի ավտոմեքենան կայանել է վերևի հատվածում` հարևանի դարպասների մոտ։ Ապա, նույն օրը ժամը 22։30-ի սահմաններում հարևաններից մեկն իրեն կանչել է բակ և հայտնել, որ իր ավտոմեքենան վնասված է։ Մոտենալով ավտոմեքենային, տեսել է, որ այն իսկապես վնասված է։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան վնասել է աները` սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը, ով այդ պահին գտնվում էր շփոթված, շոկային վիճակում։ Գառնիկ Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա ավտոմեքենայով բարձրացել է փողոցի վերևի հատված, այնուհետև փորձել է շրջադարձ կատարել, որպեսզի կայանի ավտոմեքենան, իսկ այդ պահին նրա առջևից մեկ այլ մեքենա է ընթացել։ Գ.Հարությունյանը ճանապարհ է տվել և նայելով աջ կողմ, չի նկատել դիմացի մեքենան, և քանի որ գետինը սառցակալած էր, անիվը սահել է և հարվածել է իր մեքենային։ Այնուհետև, աներոջը` Գառնիկ Հարությունյանին, հարցրել է դեպքի հանգամանքների` բախման մասին։ Դեպքի օրը զանգահարել են «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերություն /իր պնդմամբ` չգիտի, թե ներկա գտնվողներից ով է զանգահարել/ և կանչել այդ ընկերության գործակալին։ Հայտնել է, որ «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության կողմից իր մեքենան փորձաքննության են ենթարկել ավտոտնակում, իսկ Գ.Հարությունյանի ավտոմեքենան` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի շենքի բակում։ Այդ ժամանակ, երբ գործակալները եկել են և զննել ավտոմեքենաները, չի հայտնել նրանց, որ Գ.Հարությունյանի հետ գտնվում են բարեկամական հարաբերություններում, ավելին, մոտավորապես 3 անգամ ընկերություն գնալուց հետո է միայն հայտնել, որ նա հանդիսանում է իր կնոջ հայրը, այն էլ այն բանից հետո, երբ այդ մասին հարցրել են իրեն։
Ինչ վերաբերվում է դեպքի օրը Գ.Հարությունյանին «հոպար» բառով դիմելուն, ապա ինք նրան գրեթե միշտ դիմում է այդպես։
Հայտնել է նաև, որ մեքենան մինչև դեպքի պահը նախկինում երբեք վնասված չի եղել, այլ դրա վրա ընդամենը եղել են քերծվածքներ։ Նշել է, որ ապահովագրական ընկերության կողմից սպասվող գումարից նախատեսում էր վերանոնոգել միայն իր ավտոմեքենան։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է սույն քրեական գործի շրջանակներում մյուս ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի կնոջ հայրը։
2014 հունվար ամսին, թոռնիկի ծննդյան օրը գնացել է դստեր տուն` դստեր և ընտանիքի մյուս անդամների հետ թոռան ծնունդը նշելու։ Ճանապարհին, երբ բարձրացել է մեքենայով թեք ճանապարհով, իր դիմացից ընթացել է մեկ այլ ավտոմեքենա, որի լուարձակները, ընկնելով իր վրա, շլացրել են աչքերը։ Որպեսզի չհարվածի այդ պահին դիմացից ընթացող ավտոմեքենային, իր ավտոմեքենան աջ կողմ է քաշել և արգելակել։ Քանի որ գետինը եղել է սառցակալած, ուստի, արգելակելիս անիվը սահել է և հարվածել դիմացի ավտոմեքենային, որը պատկանել է դստեր ամուսնուն` Ա.Եղիազարյանին։ Տեսնելով, որ հարվածել է փեսայի ավտոմեքենային, անմիջապես ընկել է շոկային վիճակի մեջ։ Այնուհետև, մի քանի րոպե անց զանգահարել են «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն, որի աշխատակիցները եկել են և կատարել են չափագրումներ /ըստ ամբաստանյալի` բացի ապահովագրական գործակալության աշպատակիցների եղել նաև ոստիկաններ/։ 2-3 օր անց, ապահովագրական գործակալությունից տեղեկացրել են, որ մեքենան չեն նորոգելու, քանի որ նման հարվածից վնասվածքներ չէին կարող առաջանալ, այսինքն, հայտնել են, որ վթարը կեղծ է։
Ամբաստնայլաը նշել է, որ վթարը կեղծ չէ, ավելին, մեքենաների բախում իսկապես եղել է, իսկ Ա.Եղիազարյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել դեպքի օրը տեղի ունեցած վթարը կեղծ ներկայացնելու, առավել ևս այդ կեղծ վթարից ապահովագրական գործակալության միջոցով գումար ստանալու վերաբերյալ։
Հայտնել է, որ իր ավտոմեքենայի նորոգմումը կատարել է ինքը` իր միջոցներով, իսկ Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենան մինչ իր կողմից հարվածելը և վնասելը երբևէ նման կերպ վնասված չի եղել։ Պնդել է նաև, որ ապահովագրական գործակալության աշխատակիցներից չի թաքցրել այն փաստը, որ վնասված ավտոմեքենան պատկանում է դստեր ամուսնուն։ Բացի այդ, իր խորին համոզմամբ, փորձագետը հաշվի չի առել այն փաստը, որ մեքենաները բախվել են որոշակի անկյան տակ՝ կապված փողոցի ոչ հարթ լինելուց և տվյալ պայմաններում հնարավոր էին առաջանալ այն հետքերը, որոնք պատկերված են եղել լուսանկարներում։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի կողմից տրված ցուցմուքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, դրանք մտացածին են և ոչ արժանահավատ, քանի որ հերքվեցին դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Վկա Էդուարդ Այվազյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերությունում` որպես վթարի մասնագետ։
2014թ.-ին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, իր աշխատանքային պարտկանություններն իրականացնելու՝ ապահովագրական պատահարն արձանագրելու, նպատակով մեկնել է Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամաս, որտեղ տեսել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» և «Ռաֆ 2203» մակնիշների ավտոմեքենաները բախվել են իրար։ Տեսնելով վթարը, կատարել է իր մասնագիտական գործունեությունը` այն է` լուսանկարահանել է այդ ավտոմեքենարը, ապա, այդ ընթացքում, տեսնելով ավտոմեքենաների վնասվածքների ակնհայտ անհամապատասխանություն, որը նաև կասկածանքի տեղիք է տվել, անմիջապես զանգահարել է ճանապարհային ոստիկանություն և տեղեկացրել պատահարի վերաբերյալ։ Միաժամանակ, նախազգուշացրել է, որպեսզի վթարված ավտոմեքենաները դեռևս չվերանորոգեն։ Վկան նշել է, որ դեպքի վայրում գետնին տեսել է պլաստմասե բամպերի մանր կտորներ, ապա մոտենալով, վերցրել և ուսումնասիրել է դրանք։
Հայտնել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» ավտոմեքենայի ապակիները կոտրված էն եղել, մասնավորապես, ընդհանուր առմամբ կոտրված է եղել դիմացի մասը, իսկ «Ռաֆ 2203»-ի պարագայում վնասված է եղել միայն թափարգելը, այն էլ եղել է փոքր-ինչ քերծված։ Դեպքի վայրում նկատել է ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանին, ում ինքնազգացողությունը վատացել էր` կապված վթարի հետ։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Այվազյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը չի տեսել ոչ լուսարձակը, ոչ էլ կոտրված մասնիկները։
Այվազյանը պնդել է որպես վկա նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ չի տեսել ոչ լուսարձակ, ոչ էլ կոտրված մասնիկներ, այլ տեսել է միայն պլաստմասե բամպերի մանր կտորներ, որոնք եղել են մոտավոր 1-2 սմ, որոնք, սակայն, լուսարձակի կտորներ չեն հանդիսացել։
/տես` հատոր 1 գ.թ 74-75
տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հայկ Ծատուրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնում` որպես անվտանգության բաժնի պետ։ Իր աշխատանքնային պարտականություններն են հանդիսանում պարզել, արդյոք իրականում ապահովագրական դեպք տեղի ունեցել է, թե ոչ, իսկ եթե տեղի է ունեցել, արդյոք վնասվածքներն առաջացել են կողմերի նշված հանգամանքներում, թե ոչ։ Վթարից հետո կատարում է արդեն իսկ արված լուսանկարների ուսումնասիրություն, իսկ կասկածելի դեպքեր լինելու դեպքում` առանձնացնում` առավել մանրամասն ուսումնասիրելու նպատակով։
Արթուր Եղիազարյանի կողմից վարվող «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենաների բախումն իր մոտ ի սկզբանե կասկած է առաջացրել այն պատճառով, որ նայելով արդեն իսկ կատարված լուսանկարները, տեսել է, որ մեքենաների վնասվածքները /հետքերը/ չեն համապատասխանել ներկայացված հանգամանքներին։ Ապա, կասկածները փարատելու համար դիմել է համապատասխան բաժնին` փորձաքննություն նշանակելու նպատակով։
Դեպքի օրը Ա.Եղիազարյանի և Գ.Հարությունյանի ազգակցական, բարեկամական հարաբերությունները չի ճշտել, քանի որ վերջիններս ներկայացնել են որպես անծանոթ անձինք և իրենց պահել այնպես, թե իբր որևէ ազգակցական առնչություն չունեն միմյանց հետ։ Այդ ամենն իր մոտ նույնպես կասկած է առաջացրել, ուստի որոշակի ժամանակ անց խնդրել է, որպեսզի Ա.Եղիազարյանն իրեն ներկայացնի կնոջ անձնագրի պատճենը։ Տեսնելով, որ մյուս կողմը հանդիսանում է Ա.Եղիազարյանի աները, հարցրել է, թե ինչու են մինչ այդ թաքցրել այդ հանգամանքը, սակայն Ա.Եղիազարյանը պատճառաբանել է, թե նախկինում այդ մասին իրեն չեն հարցրել։ Փորձագետի եզրակացությունը ստանալուց հետո պարզվել է, որ ավտոմեքենաների վնասվածքները չեն համապատասխանում վթարի հանգամանքներին, ուստի Ա.Եղիազարյանին հրավիրել և բացատրել է, որ վթարը կեղծված լինելու դեպքում հետագայում կարող են առաջանալ խնդիրներ` կապված դեպքի հետ։ Նշել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա առկա վնասվածքները ավելի էին, քան «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայինը։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Փորձագետ Արեգ Բաբայանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ փորձագետ։ Նշել է, որ փորձագիտական եզրակացությունը կազմվել է փորձաքննությանը տրամադրված նյութերի, դեպքի վայրի լուսանկարների հիման վրա։ Այսինքն, փորձաքննության կատարման ընթացքում գնահատվել են դեպքի վայրում կատարված լուսանկարները, որոնք լազերային սկավառակով տրամադրվել են փորձաքննությանը։ Հայտնել է, որ պնդում է իր կողմից տրված եզրակացությունն ամբողջությամբ և վերահաստատում, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա իր կողմից հայտնաբերված վնասվածքները չէին կարող առաջանալ նշված վթարի պայմաններում, քանի որ հետազոտության պահին «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չի եղել այն դետալը, որը կարող էր այդպիսի վնասվածք պատճառել «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենային։ Նշել է, որ անկախ այն հանգամանքներից, թե մեքենաները ինչպես են բախվել միմյանց և ինչ անկյան տակ, «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չի եղել այն դետալը, որի ազդեցության հետևանքով կարող էր «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենային, հատկապես դրա շարժիչի ծածկոցի վրայի հատվածում, համապատասխան հետքեր առաջացնել։ Փորձագետը ցուցմունք է տվել, որ փորձագիտական կենտրոնի մասնագետի կողմից «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի աջ կողմից հայտնաբերվել է ներկածածկույթի 3 շերտ` երկնագույն, սպիտակ, կապույտ գույների, որոնցից աջակողմյա լուսային համակարգի լուսացրիչի վրա հայտնաբերված երկնագույն ներկածածկույթի շերտը համընկնում է «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա առջևի աջակողմյան անվաթևի անկյունային հատվածից վերցրած հինգշերտանի ներկածածկույթի նմուշների` առաջևի 3 շերտի հետ։ Այսպիսով, հստակ կարող է ասել, որ լուսանկրաներում պատկերված վթարի հետևանքով «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի վրա հնարավոր չէ, որ առաջացած լինեին այն հետքերը, որոնք առկա են եղել իր հետազոտության ժամանակ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանը դատարանին հայտնել է, որ տեղի է ունեցել ավտոտրանսպորտային պատահար, որն արձանագրվել է «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության աշխատակցի կողմից։ Պատահարի հետ կապված ընկերության մոտ առաջացել են կասկածներ, և այդ կասկածները փարատելու նկատառումներից ելնելով դիմել են ՀՀ փորձագիտական կենտրոն` հետքաբանական և նյութատեխնիկանան փորձաքննություն նշանակելու համար։ Ստանալով փորձագետի եզրակացությունը, փարատվել են ընկերության մոտ առաջացած կասկածները, մասնավորապես, այն հանգամանքը, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վնասվածքները չէին կարող առաջանալ տվյալ պատահարում ներկայացված հանգամանքներում, այնուհետև, հաղորդում են ներկայացրել Երևան քաղաքի դատախազին, որի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։
Պնդել է, որ ամբաստանյալների կողմից կատարվել է խարդախության փորձ, քանի որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենան եղել է նախկինում վնասված, ուստի Ա.Եղիազարյանը և Գ.Հարությունյանը կատարել են պատահարի իմիտացիա, որպեսզի այդ կերպ «Նաիրի Ինշուարանս» ապահովագրական ընկերությունից փորձեն հափշտակել 700.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նշել է, որ ամբաստանյալները սկզբնական շրջանում թաքցրել են իրենց ազգակցական կապը, իսկ երբ այն բացահայտվել է, նոր միայն խոստովանել ու հաստատել են այդ փաստը, ինչն իրենց մոտ նույնպես խիստ կասկածելի է թվացել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը /
Դատարանում հրապարակված և հետազոտված, ներքոհիշյալ ապացույցներով՝
ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ կողմից տրված՝ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փորձագիտական եզրակացությամբ այն մասին, որ՝
«Փորձաքննությանը տրամադրված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը վթարային բնույթի են, առաջացել են համապատասխան բարձրություններ ու սահմանափակ արտացցված մակերեսներով կոշտ առարկայի հետ առջևից դեպի հետ ուղղությամբ անմիջական փոխազդեցության մաջ մտնելու հետևանքով և փորձագիտական տեսանկյունից իրենց համակցությամբ չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում՝ «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով, քանի որ ավտոմոբիլների կոնտակտային տեղամասերը իրենց դիրքերով ու կառուցվածքային առանձնահատկություններով համարժեք չեն միմյանց։
Իսկ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի վնասվածքների շրջաններում հայտնաբերված «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկածածկույթի հետ ընդհանուր սեռային պատկանելություն ունեցող ներկանյութի հետքերը կարող էին առաջանալ «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի աջ կիսահատվածի կողմից «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի արդեն իսկ վնասված տեղամասերի վրա տեղ գտած մեկից ավելի հպման արդյունքում»։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը /
«Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «պարզվել է, որ ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկույթը, առջևի վահանը գույնով տարբերվում են մեքենայի մյուս արտաքին դետալների գույնից։ Զննությամբ ավտոմեքենայի վրա վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել, և այդ կապակցությամբ զննության մասնակից Արթուր Եղիազարյանը հայտարարել է, որ վթարից մեկ ամիս անց ապահովագրական ընկերության աշխատակիցն իրեն հայտնել է, որ նշված ավտոմեքենան իրեն այլևս պետք չէ, որից հետո ինքը վերանորոգել է այն»։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 51,
դատական նիստի արձանագրությունը /
«Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝
«պարզվել է, որ առջևի պաշտպանիչ վահանը բացակայել է, առջևի աջ անկյունում՝ ներքևի հատվածում առկա է վնասվածք՝ տեղ-տեղ ներկանյութը թափված է։ Զննության մասնակից Գ.Հարությունյանի բանավոր հայտարարության համաձայն՝ «2014թ. հունվարի 19-ին «Սամանդ Ջի-էն-Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի հետ իր ավտոմեքենայի բախման հետևանքով իր ավտոմեքենայի առջևի պաշտպանիչ վահանը վնասվել է, ծռմռվել ու վթարից մեկ ամիս անց, երբ ապահովագրական ընկերությունից հայտնել են, որ կարող են մեքենան վերանորոգել, ինքն այդ վահանը տվել է արհեստավորին վերանորոգելու։ Ավտոմեքենայի առջևի աջ անկյունում առկա վնասվածքն առաջացել է նույն բախման հետևանքով։ Պարզվել է նաև, որ ավտոմեքենայի առջևի մասում՝ աջ հետևի անիվի մոտ առկա են քերծվածքի տեսքով երեք վնասվածքներ, որոնք ըստ Գ.Հարությունյանի հայտարարության՝ առաջացել են ավտոմեքենայի հետ շփման հետևանքով ու իր փեսայի ավտոմեքենայի հետ վթարվելու հետ որևէ կապ չունեն»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 52, դատական նիստի արձանագրությունը/
Տեղանքի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «զննության է ենթարկվել քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի այն հատվածը, որտեղ ըստ զննության մասնակից Գառնիկ Հարությունյանի հայտարարության՝ իր ավտոմեքենան բախվել է իր փեսային պատկանող «Սամանդ» մակնիշի ավտոմեքենային։ Զննության ժամանակ Գ. Հարությունյանը մատնացույց է արել Նորագյուղ թաղամասի թիվ 15, 24 տների առջևով անցնող թեք ճանապարհն ու հայտնել, որ վթարի օրը բարձրացել է այդ ճանապարհով։ Այնուհետև, Գ. Հարությունյանը մատնացուց է արել Նորագյուղ թաղամասի թիվ 24 տան առջև գտնվող հատվածն ու հայտարարել, որ երբ հասել է այդտեղ, իրեն հանդիպակաց բարձրացել է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա։ Ինքն այդ ավտոմեքենային ճանապարհ զիջելու համար աջ է թեքվել, մեքենան սահել է. ու հարվածել Նորագյուղ 24 տան դարպասների առջև կայանված «Սամանդ» մակնիշի ավտոմեքենային։ Թիվ 24 տան դարպասների առջևը ասֆալտապատ է։ Նշված տան առջևի ճանապարհը բաժանվում է երեք ուղղության։ Դարպասներից անմիջապես աջ հարթակը վերջանում է, և այղ հատվածից մոտ 50 սմ բարձրությամբ կտրուկ իջվածք է։ Հարթակի եզրում ճանապարհածածկը՝ ասֆալտը, քերված է, որն ըստ Գ. Հարությունյանի հայտարարության, առաջացել է Արթուր Եղիազարյանի ավտոմեքենայի վայր ընկներս հետևանքով»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 63, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 01.09.2014թ. «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից և 10.10.2014թ. «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, համաձայն որոնց՝ «Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի միջև 2014թ. հունվարի 1-ից մինչև հունվարի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում առկա են բազմաթիվ մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 102-119, 135, 142-143, 201, 203-204
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 19.12.2014թ. «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որոնց՝ «լազերային սկավառակի մեջ առկա են 19.01.2014թ. ժամը 23։29-ին Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վերաբերյալ՝ Ընկերություն կատարված թվով 2 հեռախոսազանգերը և Ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետի կողմից կատարված թվով 1 հեռախոսազանգի ձայնագրությունը, որոնց զննության ընթացքում պարզվել է, որ երբ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետը զանգահարել է Արթուր Եղրազարյանին և հարցրել վթարի մյուս մասնակցի անունը, իսկ վերջինս ձևացրել է, թե իբր չգիտի»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 199-200, 202-204
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել են նաև «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության ներկայացուցչի կողմից դատարանին տրամադրված՝ վթարի վերաբերյալ լուսանկարները։
Այսպիսով, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ դատարանը գտնում է, որ դրանց ընդհանուր համակցությունը վկայում է ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքները կարատելու մասին։ Այդ եզրահանգմանը գալիս դատարանը հիմք է ընդունում մասնավորսպես գործով ամբաստանյալների, վկաներ` «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների ցուցմունքները և փորձագետի եզրակացությունը և կատարելով այդ ապացույցների ամբողջական վերլուծություն գալիս այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալներ Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ ստեղծելով այնպիսի տպավորություն, որ կարծես այդ ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, որի հետևանքով ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբրև առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների հանցավոր արարքները կատարելը հիմնավորվում են այն փաստերով ու ապացույցներով, որ նախ՝ ի սկզբանե՝ վթարի պահից սկսած և բավականին երկար ժամանակահատվածում Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցներին չեն հայտնել միմյանց ազգականներ` աներ և փեսա լինելու հանգամանքը, այլ դրա մասին միայն հայտնել են հետագայում, երբ կազմակերպության աշխատակիցներն ունենալով որոշակի կասկածներ՝ պահանջել են Ա.Եղիազարյանից, որպեսզի նա ներկայացնի իր կնոջ անձնագիրը։
Բացի այդ, ամբաստանյալների՝ խարդախություն կատարելու դիտավորության մասին է վկայում նաև այն, որ վթարի պատահարից անմիջապես հետո, երբ Եղիազարյանը զանգահարել է ապահովագրական ընկերություն և օպերատորի կողմից նախազգուշացվել, որ հեռախոսազանգը ձայնագրվում է, ապահովագրական ընկերության աշխատակցի այն հարցին, թե ով է հանդիսանում իր մեքենային հարվածած մեքենայի վարորդը, ամբաստանյալ Եղիազարյանը ձևացնելով, թե չի ճանաչում իր աներոջը՝ Գառնիկ Հարությունյանին, նրան տվել է հետևյալ հարցը. «հոպար անունդ ո՞նց ա...»։
Ավելին, ամբաստանյալների կողմից խարդախություն կատարելու նախնական համաձայնության մասին է վկայում նաև փորձագետի կողմից տրված եզրակացությունը՝ համաձայն, որի վերջինս, ինչպես փորձագիտական եզրակացութամբ, այնպես էլ դատարանում հաստատել և պնդել է, որ բացառում է նման իրադրությունում այդ մեքենաների բախման հանգամանքը՝ այդ մասին տալով համապատասխան հիմնավորումներ։
Ինչ վերաբերվում է նշված փորձաքննության՝ որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցին, ապա դրա վերաբերյալ դատարանն իր դիրքորոշումը կներկայացնի դատավճռի հաջորդ բաժնում։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանն այս բաժնում ցանկանում է անդրադառնալ պաշտպանական կողմի` «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության կողմից պատվիրված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացության թույլատրելիության և դրա՝ դատական ակտում օգտագործելու հնարավորության հարցին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
/.../ փորձագետի եզրակացությունը./.../»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 243-րդ հոդվածի համաձայն`
«Փորձաքննությունը կատարվում է հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման հիման վրա, երբ քրեական գործով նշանակություն ունեցող հանգամանքները պարզելու համար անհրաժեշտ են գիտության, տեխնիկայի, արվեստի կամ արհեստի, այդ թվում` համապատասխան հետազոտությունների մեթոդիկայի, բնագավառներում հատուկ գիտելիքներ։ Հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի, մասնագետների, ընթերակաների հատուկ գիտելիքների առկայությունը չի ազատում համապատասխան դեպքերում փորձաքննություն նշանակելու անհրաժեշտությունից»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։
2. Սույն օրենսգրքի 115 հոդվածի առաջին մասում նշված հատկանիշներ պարունակող փաստաթղթերը կարող են ծառայել նաև որպես իրեղեն ապացույցներ։
3. Այլ փաստաթղթերն ապացույց են ճանաչվում վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։»
Դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցը` պատվիրված փորձաքննության արդյունքում տրված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացությունը, նշանակվել է ոչ թե քրեադատարական վերը նշված սուբյեկտների կողմից, այլ կատարվել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատվերով։
Պաշտպանական կողմը, հաշվի առնելով վերը նշված հանգամանքը, հանգել է այն դիրքորոշման, որ նման ապացույցն անթույատրելի է, քանի որ այն կատարվել է ապացույցի ձեռք բերման դատավարական կարգի խախտումով, այն է` ձեռք է բերվել տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա»։
Դատարանն արձանագրում է, որ թեև քննարկվող ապացույցը ստացվել է քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից պատվիրված գործողության արդյունքում, սակայն ձեռք բերված ապացույցը չի առաջացրել դատավարության մասնակիցների` մասնավորապես՝ ամբաստանյալներ Գ.Հարութունյանի և Ա.Եղիազարյանի` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկում կամ դրանց սահմանափակում կամ որևէ այլ կերպ չի ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանն, ըստ էության, բարձրացրել է ոչ թե փորձաքննությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, այլ վիճարկում է այն նշանակող անձի՝ այդպիսի իրավազորություն ունենալու խնդիր։
Գործքի քննությամբ հիմնավորվեց, որ վարույթն իրականացնող մարմինը ստացված փորձագիտական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով ճանաչելով որպես այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց՝ դրան տվել է դատավարական ապացույցի այլ կարգավիճակ։
Ավելին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն`
«Նախաքննության ժամանակ գործին կցված կամ դատական նիստում դատարանին ներկայացված փաստաթղթերը հրապարակվում են, եթե դրանցում արտացոլված կամ հաստատված են գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ»։
Դատարանը գտնում է, որ հիշյալ եզրակացությունը հետազոտված լինելով դատական քննության ընթացքում, վերաբերելի է գործին և կարող է դիտարկվել առնվազն որպես գործին վերաբերելի և դրա համար նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ։
Այլ կերպ, դատարանը հիմնավորված չի համարում պաշտպանի այն դիտարկումները, թե փորձագետի եզրակացությունը չի կարող սույն գործով օգտագործվել որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող փաստաթուղթ կամ ապացույց։
Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպելու և այդ եղանակով ապահովագրական ընկերությունից խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակելու շուրջ։
Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։
Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանը ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։
Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, առ այն, թե իբր Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարած «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։
Այնուհետև, 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքներր չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։
Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել։
Այսինքն, Արթուր Եղիազարյանն ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Գառնիկ Հարությունյանը և Արթուր Եղիազարյանը կատարել են արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Մասնավորապես
Որպես ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` գ.թ. 95 և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Գառնիկ Հարությունյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում չդատված անձ։
/ տես` գ.թ. 96, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն տուգանքի ձևով՝ որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչատեսակների և պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետի համաձայն` Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1. մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
/.../ պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով,
2) խոշոր չափերով, /.../ պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակները, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ՝ գտնում է, որ Արթուր Եղիազարյանն և Գառնիկ Հարությունյանը իրենց կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա են պատիժների այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հարությունյանի կենսաթոշակառու լինելու փաստը և գույքային դրությունը արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված պատիժներից տուգանք պատժատեսակի նվազագույն չափը տվյալ դեպքում հիմնավոր և բավարար է` պատժի նշանակման և դրա արդարացիության օրենսդրական նպատակներն ու պահանջներն իրագործելու և ապահովելու համար։ Բացի այդ, հաշվի առնելով վերջինիս եկամտի չափը, դատարանը գտնում է թույլատրելի՝ նրա կողմից տուգանքը մաս մաս վճարելու հնարավությունը։
Դատարանն, անդրադառնալով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1.Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2. Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Թույլատրել Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին սահմանված տուգանքի գումարը վճարել մաս առ մաս, մեկ տարվա ընթացքում՝ ամսական 41.700 ՀՀ դրամի չափով։
Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0248/01/14
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 29-12-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0248/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 16122014 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արթուր Եղիազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով իր աներոջ` Գառնիկ Հարությունյանի հետ, փորձել է խարդախությամբ խոշոր չափերի գումար հափշտակել <<Նաիրի Ինշուրանս>> ԱՍՊ ընկերությունց, սակայն հանցանքն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով: Գառնիկ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր դստեր փեսայի` Արթուր Եղիազարյանի հետ փորձել է խարդախությամբ խոշոր չափերի գումար հափշտակել <<Նաիրի Ինշուրանս>> ԱՍՊ ընկերությունց, սակայն հանցանքն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Եղիազարյան |
| Հայրանուն | Սպարտակի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 34-178 Մաս 2 Կետ 1, 2 |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Գառնիկ |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հայրանուն | Վահանի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 34-178 Մաս 2 Կետ 1, 2 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.4 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 30-12-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 30-12-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 30-12-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 30-12-2014 |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2015թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-01-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Եղիազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գառնիկ |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Թամարա |
| Ազգանուն | Բաղդասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | «Նաիրի ինշուրանս» |
| Ազգանուն | ԱՍՊԸ |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-02-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 27-05-2015 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Եղիազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 27-05-2015 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Գառնիկ |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 27-05-2015 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0248/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Ա.Մանուկյանի Տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Ասատրյանի Հանրային պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի 2015թ.-ի մայիսի 27-ին, դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ծնված 25.01.1971թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Նորագյուղ թաղամաս, 15 տուն, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը, Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ծնված 17.01.1947թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Շիրազի 50 շենք, 24 բնակարան, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության. «Քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում վնասվել են մեղադրյալներ, Երևան քաղաքի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանին և Գառնիկ Հարությունյանին պատկանող համապատասխանաբար «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները։ Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպել և այդ եղանակով խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակել ապահովագրական ընկերությունից։ Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։ Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանը ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։ Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, այն է՝ Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։ Այնուհետև 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքները չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։ Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել, և վերջինս ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգա-մանքներում»։ Փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիայի քննչական բաժնի կողմից 2014 թվականի մայիսի 3-ին հարուցվել է քրեական գործ։ 26.11.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։ 02.12.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։ Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.12.2014թ.-ին։ 2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունվար ամսին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ իր ավտոմեքենայի մշտապես կայանման վայրը ազատ չէ, ուստի ավտոմեքենան կայանել է վերևի հատվածում` հարևանի դարպասների մոտ։ Ապա, նույն օրը ժամը 22։30-ի սահմաններում հարևաններից մեկն իրեն կանչել է բակ և հայտնել, որ իր ավտոմեքենան վնասված է։ Մոտենալով ավտոմեքենային, տեսել է, որ այն իսկապես վնասված է։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան վնասել է աները` սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը, ով այդ պահին գտնվում էր շփոթված, շոկային վիճակում։ Գառնիկ Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա ավտոմեքենայով բարձրացել է փողոցի վերևի հատված, այնուհետև փորձել է շրջադարձ կատարել, որպեսզի կայանի ավտոմեքենան, իսկ այդ պահին նրա առջևից մեկ այլ մեքենա է ընթացել։ Գ.Հարությունյանը ճանապարհ է տվել և նայելով աջ կողմ, չի նկատել դիմացի մեքենան, և քանի որ գետինը սառցակալած էր, անիվը սահել է և հարվածել է իր մեքենային։ Այնուհետև, աներոջը` Գառնիկ Հարությունյանին, հարցրել է դեպքի հանգամանքների` բախման մասին։ Դեպքի օրը զանգահարել են «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերություն /իր պնդմամբ` չգիտի, թե ներկա գտնվողներից ով է զանգահարել/ և կանչել այդ ընկերության գործակալին։ Հայտնել է, որ «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության կողմից իր մեքենան փորձաքննության են ենթարկել ավտոտնակում, իսկ Գ.Հարությունյանի ավտոմեքենան` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի շենքի բակում։ Այդ ժամանակ, երբ գործակալները եկել են և զննել ավտոմեքենաները, չի հայտնել նրանց, որ Գ.Հարությունյանի հետ գտնվում են բարեկամական հարաբերություններում, ավելին, մոտավորապես 3 անգամ ընկերություն գնալուց հետո է միայն հայտնել, որ նա հանդիսանում է իր կնոջ հայրը, այն էլ այն բանից հետո, երբ այդ մասին հարցրել են իրեն։ Ինչ վերաբերվում է դեպքի օրը Գ.Հարությունյանին «հոպար» բառով դիմելուն, ապա ինք նրան գրեթե միշտ դիմում է այդպես։ Հայտնել է նաև, որ մեքենան մինչև դեպքի պահը նախկինում երբեք վնասված չի եղել, այլ դրա վրա ընդամենը եղել են քերծվածքներ։ Նշել է, որ ապահովագրական ընկերության կողմից սպասվող գումարից նախատեսում էր վերանոնոգել միայն իր ավտոմեքենան։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է սույն քրեական գործի շրջանակներում մյուս ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի կնոջ հայրը։ 2014 հունվար ամսին, թոռնիկի ծննդյան օրը գնացել է դստեր տուն` դստեր և ընտանիքի մյուս անդամների հետ թոռան ծնունդը նշելու։ Ճանապարհին, երբ բարձրացել է մեքենայով թեք ճանապարհով, իր դիմացից ընթացել է մեկ այլ ավտոմեքենա, որի լուարձակները, ընկնելով իր վրա, շլացրել են աչքերը։ Որպեսզի չհարվածի այդ պահին դիմացից ընթացող ավտոմեքենային, իր ավտոմեքենան աջ կողմ է քաշել և արգելակել։ Քանի որ գետինը եղել է սառցակալած, ուստի, արգելակելիս անիվը սահել է և հարվածել դիմացի ավտոմեքենային, որը պատկանել է դստեր ամուսնուն` Ա.Եղիազարյանին։ Տեսնելով, որ հարվածել է փեսայի ավտոմեքենային, անմիջապես ընկել է շոկային վիճակի մեջ։ Այնուհետև, մի քանի րոպե անց զանգահարել են «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն, որի աշխատակիցները եկել են և կատարել են չափագրումներ /ըստ ամբաստանյալի` բացի ապահովագրական գործակալության աշպատակիցների եղել նաև ոստիկաններ/։ 2-3 օր անց, ապահովագրական գործակալությունից տեղեկացրել են, որ մեքենան չեն նորոգելու, քանի որ նման հարվածից վնասվածքներ չէին կարող առաջանալ, այսինքն, հայտնել են, որ վթարը կեղծ է։ Ամբաստնայլաը նշել է, որ վթարը կեղծ չէ, ավելին, մեքենաների բախում իսկապես եղել է, իսկ Ա.Եղիազարյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել դեպքի օրը տեղի ունեցած վթարը կեղծ ներկայացնելու, առավել ևս այդ կեղծ վթարից ապահովագրական գործակալության միջոցով գումար ստանալու վերաբերյալ։ Հայտնել է, որ իր ավտոմեքենայի նորոգմումը կատարել է ինքը` իր միջոցներով, իսկ Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենան մինչ իր կողմից հարվածելը և վնասելը երբևէ նման կերպ վնասված չի եղել։ Պնդել է նաև, որ ապահովագրական գործակալության աշխատակիցներից չի թաքցրել այն փաստը, որ վնասված ավտոմեքենան պատկանում է դստեր ամուսնուն։ Բացի այդ, իր խորին համոզմամբ, փորձագետը հաշվի չի առել այն փաստը, որ մեքենաները բախվել են որոշակի անկյան տակ՝ կապված փողոցի ոչ հարթ լինելուց և տվյալ պայմաններում հնարավոր էին առաջանալ այն հետքերը, որոնք պատկերված են եղել լուսանկարներում։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի կողմից տրված ցուցմուքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, դրանք մտացածին են և ոչ արժանահավատ, քանի որ հերքվեցին դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Վկա Էդուարդ Այվազյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերությունում` որպես վթարի մասնագետ։ 2014թ.-ին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, իր աշխատանքային պարտկանություններն իրականացնելու՝ ապահովագրական պատահարն արձանագրելու, նպատակով մեկնել է Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամաս, որտեղ տեսել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» և «Ռաֆ 2203» մակնիշների ավտոմեքենաները բախվել են իրար։ Տեսնելով վթարը, կատարել է իր մասնագիտական գործունեությունը` այն է` լուսանկարահանել է այդ ավտոմեքենարը, ապա, այդ ընթացքում, տեսնելով ավտոմեքենաների վնասվածքների ակնհայտ անհամապատասխանություն, որը նաև կասկածանքի տեղիք է տվել, անմիջապես զանգահարել է ճանապարհային ոստիկանություն և տեղեկացրել պատահարի վերաբերյալ։ Միաժամանակ, նախազգուշացրել է, որպեսզի վթարված ավտոմեքենաները դեռևս չվերանորոգեն։ Վկան նշել է, որ դեպքի վայրում գետնին տեսել է պլաստմասե բամպերի մանր կտորներ, ապա մոտենալով, վերցրել և ուսումնասիրել է դրանք։ Հայտնել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» ավտոմեքենայի ապակիները կոտրված էն եղել, մասնավորապես, ընդհանուր առմամբ կոտրված է եղել դիմացի մասը, իսկ «Ռաֆ 2203»-ի պարագայում վնասված է եղել միայն թափարգելը, այն էլ եղել է փոքր-ինչ քերծված։ Դեպքի վայրում նկատել է ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանին, ում ինքնազգացողությունը վատացել էր` կապված վթարի հետ։ Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Այվազյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը չի տեսել ոչ լուսարձակը, ոչ էլ կոտրված մասնիկները։ Այվազյանը պնդել է որպես վկա նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ չի տեսել ոչ լուսարձակ, ոչ էլ կոտրված մասնիկներ, այլ տեսել է միայն պլաստմասե բամպերի մանր կտորներ, որոնք եղել են մոտավոր 1-2 սմ, որոնք, սակայն, լուսարձակի կտորներ չեն հանդիսացել։ /տես` հատոր 1 գ.թ 74-75 տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Հայկ Ծատուրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնում` որպես անվտանգության բաժնի պետ։ Իր աշխատանքնային պարտականություններն են հանդիսանում պարզել, արդյոք իրականում ապահովագրական դեպք տեղի ունեցել է, թե ոչ, իսկ եթե տեղի է ունեցել, արդյոք վնասվածքներն առաջացել են կողմերի նշված հանգամանքներում, թե ոչ։ Վթարից հետո կատարում է արդեն իսկ արված լուսանկարների ուսումնասիրություն, իսկ կասկածելի դեպքեր լինելու դեպքում` առանձնացնում` առավել մանրամասն ուսումնասիրելու նպատակով։ Արթուր Եղիազարյանի կողմից վարվող «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենաների բախումն իր մոտ ի սկզբանե կասկած է առաջացրել այն պատճառով, որ նայելով արդեն իսկ կատարված լուսանկարները, տեսել է, որ մեքենաների վնասվածքները /հետքերը/ չեն համապատասխանել ներկայացված հանգամանքներին։ Ապա, կասկածները փարատելու համար դիմել է համապատասխան բաժնին` փորձաքննություն նշանակելու նպատակով։ Դեպքի օրը Ա.Եղիազարյանի և Գ.Հարությունյանի ազգակցական, բարեկամական հարաբերությունները չի ճշտել, քանի որ վերջիններս ներկայացնել են որպես անծանոթ անձինք և իրենց պահել այնպես, թե իբր որևէ ազգակցական առնչություն չունեն միմյանց հետ։ Այդ ամենն իր մոտ նույնպես կասկած է առաջացրել, ուստի որոշակի ժամանակ անց խնդրել է, որպեսզի Ա.Եղիազարյանն իրեն ներկայացնի կնոջ անձնագրի պատճենը։ Տեսնելով, որ մյուս կողմը հանդիսանում է Ա.Եղիազարյանի աները, հարցրել է, թե ինչու են մինչ այդ թաքցրել այդ հանգամանքը, սակայն Ա.Եղիազարյանը պատճառաբանել է, թե նախկինում այդ մասին իրեն չեն հարցրել։ Փորձագետի եզրակացությունը ստանալուց հետո պարզվել է, որ ավտոմեքենաների վնասվածքները չեն համապատասխանում վթարի հանգամանքներին, ուստի Ա.Եղիազարյանին հրավիրել և բացատրել է, որ վթարը կեղծված լինելու դեպքում հետագայում կարող են առաջանալ խնդիրներ` կապված դեպքի հետ։ Նշել է, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա առկա վնասվածքները ավելի էին, քան «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայինը։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Փորձագետ Արեգ Բաբայանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ փորձագետ։ Նշել է, որ փորձագիտական եզրակացությունը կազմվել է փորձաքննությանը տրամադրված նյութերի, դեպքի վայրի լուսանկարների հիման վրա։ Այսինքն, փորձաքննության կատարման ընթացքում գնահատվել են դեպքի վայրում կատարված լուսանկարները, որոնք լազերային սկավառակով տրամադրվել են փորձաքննությանը։ Հայտնել է, որ պնդում է իր կողմից տրված եզրակացությունն ամբողջությամբ և վերահաստատում, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա իր կողմից հայտնաբերված վնասվածքները չէին կարող առաջանալ նշված վթարի պայմաններում, քանի որ հետազոտության պահին «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չի եղել այն դետալը, որը կարող էր այդպիսի վնասվածք պատճառել «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենային։ Նշել է, որ անկախ այն հանգամանքներից, թե մեքենաները ինչպես են բախվել միմյանց և ինչ անկյան տակ, «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա չի եղել այն դետալը, որի ազդեցության հետևանքով կարող էր «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենային, հատկապես դրա շարժիչի ծածկոցի վրայի հատվածում, համապատասխան հետքեր առաջացնել։ Փորձագետը ցուցմունք է տվել, որ փորձագիտական կենտրոնի մասնագետի կողմից «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի աջ կողմից հայտնաբերվել է ներկածածկույթի 3 շերտ` երկնագույն, սպիտակ, կապույտ գույների, որոնցից աջակողմյա լուսային համակարգի լուսացրիչի վրա հայտնաբերված երկնագույն ներկածածկույթի շերտը համընկնում է «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա առջևի աջակողմյան անվաթևի անկյունային հատվածից վերցրած հինգշերտանի ներկածածկույթի նմուշների` առաջևի 3 շերտի հետ։ Այսպիսով, հստակ կարող է ասել, որ լուսանկրաներում պատկերված վթարի հետևանքով «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի վրա հնարավոր չէ, որ առաջացած լինեին այն հետքերը, որոնք առկա են եղել իր հետազոտության ժամանակ։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանը դատարանին հայտնել է, որ տեղի է ունեցել ավտոտրանսպորտային պատահար, որն արձանագրվել է «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության աշխատակցի կողմից։ Պատահարի հետ կապված ընկերության մոտ առաջացել են կասկածներ, և այդ կասկածները փարատելու նկատառումներից ելնելով դիմել են ՀՀ փորձագիտական կենտրոն` հետքաբանական և նյութատեխնիկանան փորձաքննություն նշանակելու համար։ Ստանալով փորձագետի եզրակացությունը, փարատվել են ընկերության մոտ առաջացած կասկածները, մասնավորապես, այն հանգամանքը, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի վնասվածքները չէին կարող առաջանալ տվյալ պատահարում ներկայացված հանգամանքներում, այնուհետև, հաղորդում են ներկայացրել Երևան քաղաքի դատախազին, որի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Պնդել է, որ ամբաստանյալների կողմից կատարվել է խարդախության փորձ, քանի որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմեքենան եղել է նախկինում վնասված, ուստի Ա.Եղիազարյանը և Գ.Հարությունյանը կատարել են պատահարի իմիտացիա, որպեսզի այդ կերպ «Նաիրի Ինշուարանս» ապահովագրական ընկերությունից փորձեն հափշտակել 700.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նշել է, որ ամբաստանյալները սկզբնական շրջանում թաքցրել են իրենց ազգակցական կապը, իսկ երբ այն բացահայտվել է, նոր միայն խոստովանել ու հաստատել են այդ փաստը, ինչն իրենց մոտ նույնպես խիստ կասկածելի է թվացել։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը / Դատարանում հրապարակված և հետազոտված, ներքոհիշյալ ապացույցներով՝ ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ կողմից տրված՝ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փորձագիտական եզրակացությամբ այն մասին, որ՝ «Փորձաքննությանը տրամադրված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը վթարային բնույթի են, առաջացել են համապատասխան բարձրություններ ու սահմանափակ արտացցված մակերեսներով կոշտ առարկայի հետ առջևից դեպի հետ ուղղությամբ անմիջական փոխազդեցության մաջ մտնելու հետևանքով և փորձագիտական տեսանկյունից իրենց համակցությամբ չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում՝ «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով, քանի որ ավտոմոբիլների կոնտակտային տեղամասերը իրենց դիրքերով ու կառուցվածքային առանձնահատկություններով համարժեք չեն միմյանց։ Իսկ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի վնասվածքների շրջաններում հայտնաբերված «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկածածկույթի հետ ընդհանուր սեռային պատկանելություն ունեցող ներկանյութի հետքերը կարող էին առաջանալ «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի աջ կիսահատվածի կողմից «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի արդեն իսկ վնասված տեղամասերի վրա տեղ գտած մեկից ավելի հպման արդյունքում»։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը / «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «պարզվել է, որ ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկույթը, առջևի վահանը գույնով տարբերվում են մեքենայի մյուս արտաքին դետալների գույնից։ Զննությամբ ավտոմեքենայի վրա վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել, և այդ կապակցությամբ զննության մասնակից Արթուր Եղիազարյանը հայտարարել է, որ վթարից մեկ ամիս անց ապահովագրական ընկերության աշխատակիցն իրեն հայտնել է, որ նշված ավտոմեքենան իրեն այլևս պետք չէ, որից հետո ինքը վերանորոգել է այն»։ /տես` հատոր 1 գ.թ. 51, դատական նիստի արձանագրությունը / «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «պարզվել է, որ առջևի պաշտպանիչ վահանը բացակայել է, առջևի աջ անկյունում՝ ներքևի հատվածում առկա է վնասվածք՝ տեղ-տեղ ներկանյութը թափված է։ Զննության մասնակից Գ.Հարությունյանի բանավոր հայտարարության համաձայն՝ «2014թ. հունվարի 19-ին «Սամանդ Ջի-էն-Ջի» մակնիշի ավտոմեքենայի հետ իր ավտոմեքենայի բախման հետևանքով իր ավտոմեքենայի առջևի պաշտպանիչ վահանը վնասվել է, ծռմռվել ու վթարից մեկ ամիս անց, երբ ապահովագրական ընկերությունից հայտնել են, որ կարող են մեքենան վերանորոգել, ինքն այդ վահանը տվել է արհեստավորին վերանորոգելու։ Ավտոմեքենայի առջևի աջ անկյունում առկա վնասվածքն առաջացել է նույն բախման հետևանքով։ Պարզվել է նաև, որ ավտոմեքենայի առջևի մասում՝ աջ հետևի անիվի մոտ առկա են քերծվածքի տեսքով երեք վնասվածքներ, որոնք ըստ Գ.Հարությունյանի հայտարարության՝ առաջացել են ավտոմեքենայի հետ շփման հետևանքով ու իր փեսայի ավտոմեքենայի հետ վթարվելու հետ որևէ կապ չունեն»։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 52, դատական նիստի արձանագրությունը/ Տեղանքի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ «զննության է ենթարկվել քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի այն հատվածը, որտեղ ըստ զննության մասնակից Գառնիկ Հարությունյանի հայտարարության՝ իր ավտոմեքենան բախվել է իր փեսային պատկանող «Սամանդ» մակնիշի ավտոմեքենային։ Զննության ժամանակ Գ. Հարությունյանը մատնացույց է արել Նորագյուղ թաղամասի թիվ 15, 24 տների առջևով անցնող թեք ճանապարհն ու հայտնել, որ վթարի օրը բարձրացել է այդ ճանապարհով։ Այնուհետև, Գ. Հարությունյանը մատնացուց է արել Նորագյուղ թաղամասի թիվ 24 տան առջև գտնվող հատվածն ու հայտարարել, որ երբ հասել է այդտեղ, իրեն հանդիպակաց բարձրացել է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա։ Ինքն այդ ավտոմեքենային ճանապարհ զիջելու համար աջ է թեքվել, մեքենան սահել է. ու հարվածել Նորագյուղ 24 տան դարպասների առջև կայանված «Սամանդ» մակնիշի ավտոմեքենային։ Թիվ 24 տան դարպասների առջևը ասֆալտապատ է։ Նշված տան առջևի ճանապարհը բաժանվում է երեք ուղղության։ Դարպասներից անմիջապես աջ հարթակը վերջանում է, և այղ հատվածից մոտ 50 սմ բարձրությամբ կտրուկ իջվածք է։ Հարթակի եզրում ճանապարհածածկը՝ ասֆալտը, քերված է, որն ըստ Գ. Հարությունյանի հայտարարության, առաջացել է Արթուր Եղիազարյանի ավտոմեքենայի վայր ընկներս հետևանքով»։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 63, դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 01.09.2014թ. «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից և 10.10.2014թ. «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, համաձայն որոնց՝ «Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի միջև 2014թ. հունվարի 1-ից մինչև հունվարի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում առկա են բազմաթիվ մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր»։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 102-119, 135, 142-143, 201, 203-204 դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 19.12.2014թ. «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որոնց՝ «լազերային սկավառակի մեջ առկա են 19.01.2014թ. ժամը 23։29-ին Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վերաբերյալ՝ Ընկերություն կատարված թվով 2 հեռախոսազանգերը և Ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետի կողմից կատարված թվով 1 հեռախոսազանգի ձայնագրությունը, որոնց զննության ընթացքում պարզվել է, որ երբ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետը զանգահարել է Արթուր Եղրազարյանին և հարցրել վթարի մյուս մասնակցի անունը, իսկ վերջինս ձևացրել է, թե իբր չգիտի»։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 199-200, 202-204 դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հետազոտվել են նաև «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության ներկայացուցչի կողմից դատարանին տրամադրված՝ վթարի վերաբերյալ լուսանկարները։ Այսպիսով, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ դատարանը գտնում է, որ դրանց ընդհանուր համակցությունը վկայում է ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքները կարատելու մասին։ Այդ եզրահանգմանը գալիս դատարանը հիմք է ընդունում մասնավորսպես գործով ամբաստանյալների, վկաներ` «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների ցուցմունքները և փորձագետի եզրակացությունը և կատարելով այդ ապացույցների ամբողջական վերլուծություն գալիս այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալներ Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ ստեղծելով այնպիսի տպավորություն, որ կարծես այդ ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, որի հետևանքով ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբրև առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների հանցավոր արարքները կատարելը հիմնավորվում են այն փաստերով ու ապացույցներով, որ նախ՝ ի սկզբանե՝ վթարի պահից սկսած և բավականին երկար ժամանակահատվածում Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցներին չեն հայտնել միմյանց ազգականներ` աներ և փեսա լինելու հանգամանքը, այլ դրա մասին միայն հայտնել են հետագայում, երբ կազմակերպության աշխատակիցներն ունենալով որոշակի կասկածներ՝ պահանջել են Ա.Եղիազարյանից, որպեսզի նա ներկայացնի իր կնոջ անձնագիրը։ Բացի այդ, ամբաստանյալների՝ խարդախություն կատարելու դիտավորության մասին է վկայում նաև այն, որ վթարի պատահարից անմիջապես հետո, երբ Եղիազարյանը զանգահարել է ապահովագրական ընկերություն և օպերատորի կողմից նախազգուշացվել, որ հեռախոսազանգը ձայնագրվում է, ապահովագրական ընկերության աշխատակցի այն հարցին, թե ով է հանդիսանում իր մեքենային հարվածած մեքենայի վարորդը, ամբաստանյալ Եղիազարյանը ձևացնելով, թե չի ճանաչում իր աներոջը՝ Գառնիկ Հարությունյանին, նրան տվել է հետևյալ հարցը. «հոպար անունդ ո՞նց ա...»։ Ավելին, ամբաստանյալների կողմից խարդախություն կատարելու նախնական համաձայնության մասին է վկայում նաև փորձագետի կողմից տրված եզրակացությունը՝ համաձայն, որի վերջինս, ինչպես փորձագիտական եզրակացութամբ, այնպես էլ դատարանում հաստատել և պնդել է, որ բացառում է նման իրադրությունում այդ մեքենաների բախման հանգամանքը՝ այդ մասին տալով համապատասխան հիմնավորումներ։ Ինչ վերաբերվում է նշված փորձաքննության՝ որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցին, ապա դրա վերաբերյալ դատարանն իր դիրքորոշումը կներկայացնի դատավճռի հաջորդ բաժնում։ 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանն այս բաժնում ցանկանում է անդրադառնալ պաշտպանական կողմի` «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության կողմից պատվիրված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացության թույլատրելիության և դրա՝ դատական ակտում օգտագործելու հնարավորության հարցին։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ»։ Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են` /.../ փորձագետի եզրակացությունը./.../»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 243-րդ հոդվածի համաձայն` «Փորձաքննությունը կատարվում է հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման հիման վրա, երբ քրեական գործով նշանակություն ունեցող հանգամանքները պարզելու համար անհրաժեշտ են գիտության, տեխնիկայի, արվեստի կամ արհեստի, այդ թվում` համապատասխան հետազոտությունների մեթոդիկայի, բնագավառներում հատուկ գիտելիքներ։ Հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի, մասնագետների, ընթերակաների հատուկ գիտելիքների առկայությունը չի ազատում համապատասխան դեպքերում փորձաքննություն նշանակելու անհրաժեշտությունից»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։ 2. Սույն օրենսգրքի 115 հոդվածի առաջին մասում նշված հատկանիշներ պարունակող փաստաթղթերը կարող են ծառայել նաև որպես իրեղեն ապացույցներ։ 3. Այլ փաստաթղթերն ապացույց են ճանաչվում վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։» Դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցը` պատվիրված փորձաքննության արդյունքում տրված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացությունը, նշանակվել է ոչ թե քրեադատարական վերը նշված սուբյեկտների կողմից, այլ կատարվել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատվերով։ Պաշտպանական կողմը, հաշվի առնելով վերը նշված հանգամանքը, հանգել է այն դիրքորոշման, որ նման ապացույցն անթույատրելի է, քանի որ այն կատարվել է ապացույցի ձեռք բերման դատավարական կարգի խախտումով, այն է` ձեռք է բերվել տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա»։ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև քննարկվող ապացույցը ստացվել է քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից պատվիրված գործողության արդյունքում, սակայն ձեռք բերված ապացույցը չի առաջացրել դատավարության մասնակիցների` մասնավորապես՝ ամբաստանյալներ Գ.Հարութունյանի և Ա.Եղիազարյանի` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկում կամ դրանց սահմանափակում կամ որևէ այլ կերպ չի ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանն, ըստ էության, բարձրացրել է ոչ թե փորձաքննությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, այլ վիճարկում է այն նշանակող անձի՝ այդպիսի իրավազորություն ունենալու խնդիր։ Գործքի քննությամբ հիմնավորվեց, որ վարույթն իրականացնող մարմինը ստացված փորձագիտական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով ճանաչելով որպես այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց՝ դրան տվել է դատավարական ապացույցի այլ կարգավիճակ։ Ավելին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն` «Նախաքննության ժամանակ գործին կցված կամ դատական նիստում դատարանին ներկայացված փաստաթղթերը հրապարակվում են, եթե դրանցում արտացոլված կամ հաստատված են գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ»։ Դատարանը գտնում է, որ հիշյալ եզրակացությունը հետազոտված լինելով դատական քննության ընթացքում, վերաբերելի է գործին և կարող է դիտարկվել առնվազն որպես գործին վերաբերելի և դրա համար նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ։ Այլ կերպ, դատարանը հիմնավորված չի համարում պաշտպանի այն դիտարկումները, թե փորձագետի եզրակացությունը չի կարող սույն գործով օգտագործվել որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող փաստաթուղթ կամ ապացույց։ Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպելու և այդ եղանակով ապահովագրական ընկերությունից խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակելու շուրջ։ Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։ Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանը ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։ Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, առ այն, թե իբր Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարած «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։ Այնուհետև, 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքներր չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։ Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել։ Այսինքն, Արթուր Եղիազարյանն ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում։ Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Գառնիկ Հարությունյանը և Արթուր Եղիազարյանը կատարել են արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Մասնավորապես Որպես ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ կերպ արատավորված չի եղել։ /տես` գ.թ. 95 և դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Որպես Գառնիկ Հարությունյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում չդատված անձ։ / տես` գ.թ. 96, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն տուգանքի ձևով՝ որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն։ Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչատեսակների և պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետի համաձայն` Խարդախությունը, որը կատարվել է՝ 1. մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, /.../ պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, 2) խոշոր չափերով, /.../ պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։ Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակները, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ՝ գտնում է, որ Արթուր Եղիազարյանն և Գառնիկ Հարությունյանը իրենց կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա են պատիժների այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։ Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հարությունյանի կենսաթոշակառու լինելու փաստը և գույքային դրությունը արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված պատիժներից տուգանք պատժատեսակի նվազագույն չափը տվյալ դեպքում հիմնավոր և բավարար է` պատժի նշանակման և դրա արդարացիության օրենսդրական նպատակներն ու պահանջներն իրագործելու և ապահովելու համար։ Բացի այդ, հաշվի առնելով վերջինիս եկամտի չափը, դատարանը գտնում է թույլատրելի՝ նրա կողմից տուգանքը մաս մաս վճարելու հնարավությունը։ Դատարանն, անդրադառնալով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց 1.Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ 2. Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Թույլատրել Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին սահմանված տուգանքի գումարը վճարել մաս առ մաս, մեկ տարվա ընթացքում՝ ամսական 41.700 ՀՀ դրամի չափով։ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 27-05-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 17-07-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 268, 163 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 17-07-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 268, 163 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-31711 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 25-01-2016 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 26-01-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 27-01-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 262, 163, 174 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 27-01-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 262, 163, 174 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0248/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 22-06-2015 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 19-06-2015 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Թամարա |
| Ազգանուն | Բաղդասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Գառնիկ Հարությունյան մյուսը` Արթուր Եղիազարյան Արթուր Սպարտակի Եղիազարյան Բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի /ՀՀ քր. օր-ի 34-178 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով - տուգանք` 500.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 27.05.2015թ. դատավճիռը , ճանաչել ու հռչակել վերջինիս անմեղությունը մեղսագրվող արարքում Արթուր Եղիազարյան մյուսը`Գառնիկ Հարությունյան Գառնիկ Վահանի Հարությունյան Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի /ՀՀ քր. օր-ի 34-178 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով - տուգանք` 600.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 27.05.2015թ. դատավճիռը ,իր պաշտպանյալի մեղքը ճանաչել չապացուցված և կայացնել արդարացման դատավճիռ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 30-06-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 20-07-2015 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 21-07-2015 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 31-07-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 02-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 16-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 28-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 28-09-2015 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Եղիազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գառնիկ |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 նախագահող դատավոր` Մ. Մակյան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ մասնակցությամբ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Թ. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Գ. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ Ա. ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԻ 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Մալաթիայի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ. Սաղոյանի 2014 թվականի մայիսի 03-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 16122014 քրեական գործը: ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ. Աղաբաբյանի որոշմամբ թիվ 16122014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է: ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Պ. Աղաբաբյանի 2014 թվականի նոյեմբերի 26-ի որոշմամբ` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով: Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Նույն մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 02-ի որոշմամբ` թիվ 16122014 քրեական գործով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով: Նույն օրը նախաքննության մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Ավագ քննիչ Պ. Աղաբաբյանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ի որոշումներով` Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին և Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխվել և նրանց նոր մեղադրանքներ են առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով: Նույն օրը Գառնիկ Հարությունյանը և Արթուր Եղիազարյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալներ և վերջիններիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով: 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին թիվ 16122014 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան: Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ. Մակյանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 30-ի որոշմամբ թիվ 16122014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռով` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին թույլատրվել է սահմանված տուգանքի գումարը վճարել մաս առ մաս, մեկ տարվա ընթացքում՝ ամսական 41.700 ՀՀ դրամի չափով։ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2015 թվականի հունիսի 19-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանը, իսկ 2015 թվականի հունիսի 26-ին` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանը: Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանի և Ա. Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկության կանոններով, քննության է նշանակվել 2015 թվականի հուլիսի 31-ին: Վերաքննիչ բողոքների գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել: 2.Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանին և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում վնասվել են մեղադրյալներ, Երևան քաղաքի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանին և Գառնիկ Հարությունյանին պատկանող՝ համապատասխանաբար «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները։ Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը, հանդիսանալով փեսա և աներ, հանցավոր համաձայնության են եկել կեղծ ավտովթար կազմակերպել և այդ եղանակով խաբեությամբ խոշոր չափի գումար հափշտակել ապահովագրական ընկերությունից։ Նշված հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը 2014թ. հունվարի 19-ին՝ ժամը 23։00-ի սահմաններում, «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ տպավորություն ստեղծելով, թե իբր նշված ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, և ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբր առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։ Դրանից հետո Գառնիկ Հարությունյանն ահազանգել է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն և իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ հայտնել ավտովթարի մասին։ Նշված պատահարի վերաբերյալ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությանը և ճանապարհային ոստիկանության ծառայությանն Արթուր Եղիազարյանը և Գառնիկ Հարությունյանը գրավոր հայտնել են իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, այն է՝ Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասում մեքենա վարելիս Գառնիկ Հարությունյանն իր կողմից վարվող «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասով բախվել է նույն վայրում Արթուր Եղիազարյանի կողմից կայանված «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առջևի մասին։ Այնուհետև 23.01.2014թ. Արթուր Եղիազարյանը 700.000 ՀՀ դրամի ապահովագրական հատուցում ստանալու վերաբերյալ գրավոր դիմում է ներկայացրել Երևանի Վ. Սարգսյան 10, 110 տարածք հասցեում գործող «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գլխավոր գրասենյակ։ Ապահովագրական հատուցում վճարելու իրավաչափության հարցը որոշելու համար «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից նշանակվել է դատահետքաբանական փորձաքննություն, որի թիվ 03311402 եզրակացության համաձայն՝ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա վնասվածքները չէին կարող առաջանալ ներկայացված դեպքի հանգամանքներում։ Նշված եզրակացության հիման վրա «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը հրաժարվել է Արթուր Եղիազարյանին ապահովագրական հատուցում վճարել, և վերջինս ու Գառնիկ Հարությունյանը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում: 3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով: Դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը` իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել արարքը, կամայական մոտեցում է ցուցաբերել ապացույցներին: Գառնիկ Հարությունյանը մեղադրվում է խարդախության փորձ կատարելու մեջ, որը որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել, վերջինիս որևէ գործողություն չի վկայում նրա կողմից խարդախության փորձ կատարելու հանգամանքը։ Ինչ վերաբերում է անթույլատրելի փորձագետի եզրակացությանը և հետևապես նաև փորձագետի հարցաքննությանը, ապա բողոքաբերը նշել է, որ դատարանը բացարձակ կամայական մոտեցում է դրսևորել և յուրովի մեկնաբանել նշված ապացույցը: Դեռևս դատաքննության ընթացքում բողոքաբերի կողմից միջնորդություն է ներկայացվել նշված ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու և հետևապես էլ որևէ անձի այդ ապացույցի վերաբերյալ չհարցաքննելու մասին, միջնորդության լուծումը հետաձգվել է դատական ակտով և հարցաքննվել է փորձագետ, որը կարող է հարցաքննվել միայն եզրակացության կապակցությամբ։ Դատարանն արձանագրել է, որ թեև քննարկվող ապացույցը ստացվել է քրեական դատավարություն իրականացնելու իրավասություն չունեցող սուբյեկտի կողմից պատվիրված գործողության արդյունքում, սակայն ձեռք բերված ապացույցը չի առաջացրել դատավարության մասնակիցների՝ մասնավորապես ամբաստանյալներ Գ.Հարութունյանի և Ա.Եղիազարյանի` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկում կամ դրանց սահմանափակում կամ որևէ այլ կերպ չի ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Դատարանը փաստել է, որ պաշտպանն, ըստ էության, բարձրացրել է ոչ թե փորձաքննությամբ ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, այլ վիճարկում է այն նշանակող անձի` այդպիսի իրավազորություն ունենալու խնդիրը։ Այն, որ դատարանի նմանատիպ վերլուծությունը կամայական է, պաշտպանը հիմնավորել է ներկայացված միջնորդությունից հատվածներ մեջբերելով՝ 1.Փորձաքննությունը կատարվել է ոչ թե որոշման, այլ 31.01.2014թ. Ն/ՏՍ -06/4/2-0511 գրության հիման վրա, 2. Այն կատարվել է ոչ թե հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի որոշման, այսինքն՝ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնի որոշման, այլ <<Նաիրի Ինշուրանս>> ապահովագրական ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանի գրությամբ, 3. Ոչ միայն իր պաշտպանյալին, այլ նաև մյուս կողմերին նույնիսկ վարույթն իրականացնող մարմնին հնարավորություն չի տրվել իրացնել քրեական դատավարության օրենսգրքի 247-րդ հոդվածով նախատեսված պաշտպանական իրավունքները, 4. Փորձագետը չի նախազգուշացվել օրենքով սահմանված կարգով, 5. Քրեական գործի նյութեր հետազոտելու մասին խոսք անգամ չի կարող լինել և այլն: Սույն ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելով դատարանը խախտել է քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի մի քանի կետեր. Նախաքննական մարմինը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 273-րդ հոդվածով պարտավոր էր ստուգել 1. Ապացուցված է արդյոք մեղադրյալին մեղսագրվող արարքը 2. Հիմնավորված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությոունը 3. ճիշտ է որակված մեղադրյալի կատարած արարքը։ Սույն դրույթներից ոչ մեկին նախաքննական մարմնի կողմից անդրադարձ չի կատարվել, նախաքննության ընթացքում փորձ չի կատարվել պարզելու համար, թե Գառնիկ Հարությունյանի կոնկրետ որ արարքն է հանդիսանում նրան վերագրվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը, այսինքն՝ որ գործողությամբ է փորձել տիրանալ ուրիշի գույքին, կամ տուժողին դիմել գումարի պահանջով, կամ գոնե նրան համոզելու կամ որևէ կերպ ներգործելու մասին, ինչի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում իրավական դիրքորոշում է հայտնել։ Վերոգրյալի հիման վրա Գ. Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում անմեղ է և ենթակա` արդարացման։ Նման հանգամանքներում անձին մեղավոր ճանաչելով՝ դատարանը թույլ է տվել դատավարական խախտում, քանի որ իր ենթադրությունները չեն հիմնավորվել փոխկապակցված ապացույցներով։ Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի, 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 25-րդ հոդվածի, 35-րդ հոդվածի, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 126-127-րդ հոդվածների, 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի դրույթները` ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին՝ բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 քրեական գործով դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Գառնիկ Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով և հռչակել վերջինիս անմեղությունը մեղսագրվող արարքում: Ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռն հիմնազուրկ է, ենթակա է բեկանման և պետք է կայացվի արդարացման դատավճիռ: Վկա Էդուարդ Այվազյանի ցուցմունքից երևում է, որ նրա գործողությունները սահմանափակվել են միայն լուսանկարահանում կատարելով և վթարի ավտոմեքենաների վարորդների բանավոր խոսքերի հիման վրա վթարի վերաբերյալ արձանագրություն կազմելով, որը նա ներկայացրել է ընկերության տնօրեն Դավիթ Բաղդասարյանին։ Սակայն, նա, որպես «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության պատահարների գրանցման բաժնի մասնագետ, ավտովթարի տեղի ունեցած լինել-չլինելու վերաբերյալ ոչ մի կարծիք չի հայտնել (այդ կարծիքի մասով որևէ գրավոր ապացույց քրեական գործում առկա չէ)։ Ինչ վերաբերում է դեպքի վայրում լուսարձակներ և կոտրված մասնիկներ չտեսնելուն, ապա դա շատ հնարավոր էր, բայց ոչ թե այն պատճառով, որ կոտրված մասնիկներ դեպքի վայրում չեն եղել, այլ այն պատճառով, որ ձյունառատ ձմեռ էր և այդ մասնիկները կարող էին խրված լինել ձյան մեջ: էդուարդ Այվազյանը միայն լուսանկարահանում է կատարել և վթարի ավտոմեքենաների վարորդների բանավոր խոսքերի հիման վրա կազմել է վթարի վերաբերյալ արձանագրություն առանց՝ձյան մեջ որևէ բան փնտրելու։ Առավել ևս, որ, նա, ինչպես նշվել է վերևում, հանդիսանում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակից և ինչ-որ չափով շահագրգռված է տվյալ գործի ելքով և այդ պատճառով ընկերության համար ոչ նպաստավոր կտորտանքներ կարող էր նաև չտեսնել։ Վկա Հայկ Ծատուրյանի ցուցմունքից երևում է, որ նրա պարտականությունները կրել են փորձագիտական բնույթ, ինչի համար պահանջվում են հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ և հմտություններ։ Սակայն, նա փորձագետ չի հանդիսացել։ Բացի այդ Հայկ Ծատուրյանը չի նշել, թե լուսանկարներ և չափումներ կատարելուց հետո ինչն է խորացրել վթարի կեղծ լինելու վերաբերյալ իր կասկածը, չի նշել, որ կարգի հիման վրա և որտեղ է նշանակել հետքաբանական փորձաքննություն։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի աներոջ` Գառնիկ Հարությունյանի հետ բարեկամական կապի հանգամանքը թաքցնելուն, ապա դա դատաքննության ընթացքում հերքվել է վկա Հ. Ծատուրյանի ցուցմունքով։ Ի դեպ, վկա Հայկ Ծատուրյանը նույնպես հանդիսանում է «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակից և ինչ-որ չափով շահագրգռված է տվյալ գործի ելքով և այդ պատճառով ընկերության համար ոչ նպաստավոր որևէ փաստի մասին կարող էր նաև չհայտնել։ Փորձագետ Արեգ Բաբայանի կողմից տրված եզրակացության «Օգտագործված գրականություն» ենթավերնագրից երևում է, որ փորձագետ Ա. Բաբայանը եզրակացություն տալիս հետևությունների է եկել, օգտվելով 1977թ. հրատարակված «Судебная транспортно-трасологическая экспертиза Москва 1977г.» գրականությունից։ Այդ գրականության մեջ առկա է աղյուսակ, որտեղ նշված են, թե որ մակնիշի ավտոմեքենայից առաջացած վթարային հետքերն ինչ բարձրության վրա կարող են առաջանալ, ինչից ելնելով, փորձագետը հանգել է հետևության, որ «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով չէին կարող առաջանալ։ Նշված հետևությունից, փորձագետը պետք է հանգեր հետևության, որ նման պայմաններում «Սամանդ Զի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով կարող էին առաջանալ, քանի որ «Судебная транспортно-трасологическая экспертиза» գրականության մեջ առկա աղյուսակում նշված չափանիշները վերաբերում են ուղիղ և հարթ ավտոճանապարհների վրա տեղի ունեցած ավտովթարներից առաջացած վնասվածքներին։ Սակայն, ավտովթարը «Սամանդ Ջի էն Ջի» և «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլների միջև տեղի է ունեցել թեք և խորդուբորդ ճանապարհի վրա, այսինքն «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլը «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլին մոտեցել է դեպի վար իջնող, սառցակալած և խորդուբորդ ճանապարհով, ինչի հետևանքով, «Սամանդ Ջի էն Զի» մակնիշի ավտոմոբիլի հետ ավտովթարի ենթարկվելուց հետո վերջինիս վրա առաջացած վնասվածքներն ու հետքերը, իրենց չափսերով կարող էին և չհամապատասխանել փորձագետի կողմից օգտագործված գրականության մեջ նշված աղյուսակում նշված չափանիշներին։ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» շարադրված ապացույցներից փորձագետ Արեգ Բաբայանի ցուցմունքում նշում է, որ փորձագիտական եզրակացությունը կազմել է փորձաքննությանը տրամադրված նյութերի, դեպքի վայրի լուսանկարների հիման վրա, այսինքն փորձաքննության կատարման ընթացքում գնահատվել են դեպքի վայրում կատարված լուսանկարները, որոնք լազերային սկավառակով տրամադրվել են փորձաքննությանը և պնդել է իր կողմից տրված եզրակացությունն ամբողջությամբ։ Դա իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ դատաքննության ժամանակ, վերջինս փորձագետին հարցրել է «Եթե, ըստ Ձեր հետևության «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի առաջամասի վնասվածքներն ու հետքերը «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի առջևի դետալների փոխազդեցության հետևանքով չէին կարող առաջանալ, ապա այդ դեպքում խնդրում եմ հայտնեք, թե ինչպես են «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկանյութի հետքերը հայտնվել «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի վրա, ինչպես նաև, թե «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի ավտոմոբիլի ներկանյութի հետքերը հայտնվել «Ռաֆ 2203» մակնիշի ավտոմոբիլի վրա։»։ Փորձագետ Ա. Բաբայանը պատասխանել է, որ ներկանյութը մեքենաների վրա կարող եր հայտնվել միայն մեքենաների միմյանց բախման հետևանքով, այսինքն փորձագետը, դրանով հերքել է իր կողմից տրված եզրակացությամբ վերահաստատված հետևությունները։ Անդրադառնալով տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանի ցուցմունքում նշված հետևություններին` բողոքաբերը նշել է, որ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ Ընկերության աշխատակիցները ՀՀ փորձագիտական կենտրոն դիմելու և դատահետքաբանական և նյութատեխնիկական համալիր փորձաքննություն նշանակելու համար, ամենից առաջ պետք է այդ մասին տեղեկացրած լինեին ապահովադրին ԱՊՊԱ պայմանագիր կնքելիս, ինչը որ չեն արել։ Վկայակոչելով ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1000.2 հոդվածի 1-ին կետի դրույթները` պաշտպանը նշել է, որ ապահովագրական պայմանագրում պետք է նշված լինեին ապահովագրության պայմանագրում շահագրգռվածություն չունեցող փորձագիտական հիմնարկի (կամ փորձագետի) անվանումը (անունը) կամ կողմերից յուրաքանչյուրի նշանակած փորձագետների անունը, ինչը չի արվել «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերության կողմից։ Դա արդեն իսկ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերությանը զրկում է դրա ապահովագրական օբյեկտի իրական (շուկայական) արժեքը պարզելու համար փորձաքննություն նշանակելու իրավունքից։ Սակայն, «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ապահովագրական ընկերությունն այնուամենայնիվ, ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանի 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրության հիման վրա նշանակել է դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննություն։ Վերը նշվածն արդեն իսկ կասկածի տակ է դնում ՀՀ Փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի փորձագետ Ա. Բաբայանի կողմից տրված եզրակացության ապացուցողական ուժը, քանի որ Դ. Բաղդասարյանի 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրությունը նույնպես ապօրինի է։ Վերոգրյալից ակնհայտ է, որ «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության գործադիր տնօրեն Դ. Բաղդասարյանը, 17.04.2014թ. Երևան քաղաքի դատախազին ուղղված դիմումը ներկայացրել է միայն իր 31.01.2014թ. թիվ Ն/ՏԱ-06/4/2-0511 գրության հիման վրա ՀՀ Փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի կողմից տրված դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության 25.02.2014թ. թիվ 03311402 եզրակացության հիման վրա, որն էլ դատահետքաբանական փորձաքննության եզրակացության մասով, բողոքաբերի կողմից վերը նշված իրավական հիմքերով չէր կարող ունենալ ապացուցողական ուժ։ Բողոքաբերը նշել է նաև, որ փորձագետի եզրակացությունը համարել է ոչ թե փորձաքննությունն անօրինական ընթացակարգով կատարելու տեսանկյունից, այլ այն առումով, որ որպեսզի «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության կողմից պատվիրվեր դատահետքաբանական փորձաքննություն, ամենից առաջ, «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունը պարտավոր էր այդ մասին նշած լինել ապահովադրի հետ կնքած պայմանագրում, ինչը որ չի արել։ Այդ մասին պայմանագրում նշված չլինելու հանգամանքն է, որ փորձագետի եզրակացությունը դարձնում է ապացուցողական ուժ չունեցող։ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում չի նշել իր պաշտպանյալի պատերազմական գործողություններին մասնակցած լինելու և այդ կապակցությամբ շքանշաններ ունենալու հանգամանքը, ինչի վերաբերյալ գործում առկա են համապատասխան վկայականները։ Ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի նկատմամբ 600.000 ՀՀ դրամ տուգանք նշանակած Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, իսկ ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանը՝ արդարացման: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել է գործի արդարացի քննության և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքները: Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի, 18-րդ հոդվածի 3-րդ կետի դրույթները` բողոքաբերը նշել է, որ ոչ նախաքննության մարմինը և ոչ էլ դատարանը նման միջոցներ չձեռնարկեցին։ Պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը խնդրել է` ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015թ. դատավճիռը, ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի մեղքը ճանաչել չապացուցված և կայացնել արդարացման դատավճիռ: Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի պաշտպան Ա. Հովհաննիսյանը և ամբաստանյալ Գ. Հարությունյանի պաշտպան Թ. Բաղդասարյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները՝ խնդրելով բավարարել դրանք: Ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանը և Գ. Հարությունյանը միացան իրենց պաշտպանների դիրքորոշումներին: Մեղադրող Ա. Մանուկյանը և տուժողի ներկայացուցիչ Ա. Ասատրյանն առարկեցին պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների դեմ` խնդրելով մերժել վերաքննիչ բողոքները, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ: 4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում քննության առնելով բողոքարկվող դատական ակտը, լսելով բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու վերաբերյալ պաշտպաններ Ա. Հովհաննիսյանի և Թ. Բաղդասարյանի ներկայացրած փաստարկները, ամբաստանյալների ելույթը, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի` դատախազի և տուժողի ներկայացուցչի , պատասխան առարկությունները, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ պաշտպաններ Ա. Հովհաննսիյանի և Թ. Բաղդասարյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ. Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար` 1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից. 2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ: Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում` 1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի. 2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի. 3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման: Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/. 2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը: Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի` 2015 թվականի մայիսի 27-ի կայացրած թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը փաստում է հետևյալը. Առաջին ատյանի դատարանում` ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2014 թվականի հունվար ամսին /օրը կոնկրետ չի հիշում/, ավտոմեքենան կայանել է վերևի հատվածում` հարևանի դարպասների մոտ։ Ժամը 22:30-ի սահմաններում, հարևաններից մեկը հայտնել է իրեն, որ իր ավտոմեքենան վնասված է։ Տեղեկացել է, որ իր ավտոմեքենան վնասել է աները` ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը, ով այդ պահին գտնվել է շփոթված, շոկային վիճակում։ Գառնիկ Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա ավտոմեքենայով բարձրացել է փողոցի վերևի հատված, այնուհետև փորձել է շրջադարձ կատարել, որպեսզի կայանի ավտոմեքենան, իսկ այդ պահին նրա առջևից մեկ այլ մեքենա է ընթացել։ Գ.Հարությունյանը ճանապարհ է տվել և նայելով աջ կողմ, չի նկատել դիմացի մեքենան, և քանի որ գետինը սառցակալած է եղել, անիվը սահել է և հարվածել իր մեքենային։ Այնուհետև, Գառնիկ Հարությունյանին հարցրել է դեպքի հանգամանքների` ավտոմեքենաների բախման մասին։ Դեպքի օրը զանգահարել են «Նաիրի ինշուրանս» ապահովագրական ընկերություն և կանչել այդ ընկերության գործակալին։ «Նաիրի Ինշուրանս» ապահովագրական ընկերության կողմից իր մեքենան փորձաքննության են ենթարկել ավտոտնակում, իսկ Գ.Հարությունյանի ավտոմեքենան` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի շենքի բակում։ Այդ ժամանակ, երբ գործակալները եկել են և զննել ավտոմեքենաները, չի հայտնել նրանց, որ Գ.Հարությունյանի հետ գտնվում են բարեկամական հարաբերություններում: 3 անգամ ընկերություն գնալուց հետո է միայն հայտնել, որ նա հանդիսանում է իր կնոջ հայրը, այն էլ այն բանից հետո, երբ այդ մասին հարցրել են իրեն։ Մեքենան մինչև դեպքի պահը երբեք վնասված չի եղել, դրա վրա եղել են քերծվածքներ։ Ապահովագրական ընկերության կողմից սպասվող գումարից նախատեսում էր վերանորոգել միայն իր ավտոմեքենան։ Ամբաստանյալ Գառնիկ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն Առաջին ատյանի դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2014 հունվար ամսին գնացել է դստեր տուն, ճանապարհին, երբ մեքենայով բարձրացել է թեք ճանապարհով, իր դիմացից ընթացել է մեկ այլ ավտոմեքենա, որի լուսարձակներն, ընկնելով իր վրա` շլացրել են աչքերը։ Որպեսզի չհարվածի այդ պահին դիմացից ընթացող ավտոմեքենային, իր ավտոմեքենան աջ կողմ է քաշել և արգելակել։ Քանի որ գետինը եղել է սառցակալած, արգելակելիս անիվը սահել է և հարվածել`դիմացի` Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենային։ Տեսնելով, որ հարվածել է փեսայի ավտոմեքենային, զանգահարել են «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերություն, որի աշխատակիցները կատարել են չափագրումներ /ըստ ամբաստանյալի` բացի ապահովագրական գործակալության աշպատակիցների եղել նաև ոստիկաններ/։ 2-3 օր անց ապահովագրական գործակալությունից տեղեկացրել են, որ մեքենան չեն նորոգելու, քանի որ նման հարվածից վնասվածքներ չէին կարող առաջանալ, այսինքն, հայտնել են, որ վթարը կեղծ է։ Ամբաստանյալը նշել է, որ մեքենաների բախում իսկապես եղել է, իսկ Ա.Եղիազարյանի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել դեպքի օրը տեղի ունեցած վթարը կեղծ ներկայացնելու, առավել ևս այդ կեղծ վթարից ապահովագրական գործակալության միջոցով գումար ստանալու վերաբերյալ։ Իր ավտոմեքենայի նորոգումը կատարել է իր միջոցներով, իսկ Ա.Եղիազարյանի ավտոմեքենան մինչ իր կողմից հարվածելը և վնասելը` երբևէ նման կերպ վնասված չի եղել։ Ապահովագրական գործակալության աշխատակիցներից չի թաքցրել այն փաստը, որ վնասված ավտոմեքենան պատկանում է դստեր ամուսնուն։ Բացի այդ, փորձագետը հաշվի չի առել այն փաստը, որ մեքենաները բախվել են որոշակի անկյան տակ՝ կապված փողոցի ոչ հարթ լինելուց և տվյալ պայմաններում հնարավոր էր առաջանային այն հետքերը, որոնք պատկերված են եղել լուսանկարներում։ Վերաքննիչ դատարանը, փաստելով ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի` Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ` պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ապացույցների հետ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով գործով հավաքված ապացույցները` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ապացույցները գնահատելով իրենց համակցության մեջ, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, մտացածին են, նպատակ են հետապնդում խուսափել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրանց մեղքը Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել հետևյալ ապացույցներով. Վկա Էդուարդ Այվազյանի, վկա Հայկ Ծատուրյանի, փորձագետ Արեգ Բաբայանի, տուժողի ներկայացուցիչ Արամայիս Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքներով, ՀՀ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ կողմից տրված՝ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փորձագիտական եզրակացությամբ, «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, Տեղանքի զննության արձանագրությամբ, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 01.09.2014թ. «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից և 10.10.2014թ. «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 19.12.2014թ. «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված «Նաիրի Ինշուրանս» ԱՍՊ ընկերության ներկայացուցչի կողմից դատարանին տրամադրված՝ վթարի վերաբերյալ լուսանկարներով: Թույլատրելիության, վերաբերելիության, գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելը և վերջիններիս մեղքը հաստատված են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և ամբաստանյալներ Ա. Եղիազարյանի և Գ. Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանցանքում արդարացնելու հիմքեր չկան: Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել և Վերաքննիչ դատարանը նույնպես հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալներ Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը 2014թ. հունվարի 19-ին` ժամը 23:00-ի սահմաններում, «Սամանդ Ջի էն Ջի» մակնիշի 29 ՏՕ 729 հաշվառման համարանիշի և «Ռաֆ 2203» մակնիշի 65 ՕԼ 133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Նորագյուղ թաղամասի 15 տան մոտ՝ իրար բախված վիճակում՝ ստեղծելով այնպիսի տպավորություն, որ կարծես այդ ավտոմեքենաների միջև ավտովթար է տեղի ունեցել, որի հետևանքով ավտոմեքենաների վրա նախկինում առաջացած վնասվածքներն իբրև առաջացել են նշված ավտոտրանսպորտային պատահարի հետևանքով։ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների խարդախություն կատարելու դիտավորության մասին է վկայում այն, որ նախ՝ ի սկզբանե՝ վթարի պահից սկսած և բավականին երկար ժամանակահատվածում Գ.Հարությունյանը և Ա.Եղիազարյանը «Նաիրի Ինշուարանս» ԱՍՊ ընկերության աշխատակիցներին չեն հայտնել միմյանց ազգականներ` աներ և փեսա լինելու հանգամանքը, ավելին, վթարի պատահարից անմիջապես հետո, երբ Եղիազարյանը զանգահարել է ապահովագրական ընկերություն և օպերատորի կողմից նախազգուշացվել, որ հեռախոսազանգը ձայնագրվում է, ապահովագրական ընկերության աշխատակցի այն հարցին, թե ով է հանդիսանում իր մեքենային հարվածած մեքենայի վարորդը, ամբաստանյալ Եղիազարյանը ձևացնելով, թե չի ճանաչում իր աներոջը՝ Գառնիկ Հարությունյանին, վերջինիս տվել է հետևյալ հարցը. «հոպար անունդ ո՞նց ա...»։ Բացի այդ, ամբաստանյալների կողմից խարդախություն կատարելու նախնական համաձայնության մասին է վկայում նաև փորձագետի կողմից տրված եզրակացությունը՝ համաձայն, որի վերջինս, ինչպես փորձագիտական եզրակացութամբ, այնպես էլ դատարանում հաստատել և պնդել է, որ բացառում է նման իրադրությունում այդ մեքենաների բախման հանգամանքը՝ այդ մասին տալով համապատասխան հիմնավորումներ։ Իսկ ինչ վերաբերվում է դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 03311402 եզրակացությունն անթույլատրելի ճանաչելու պաշտպանների պահանջին` Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքներում բերված այդ հարցի վերաբերյալ պնդումները հիմնազուրկ են, քանի որ նախաքննության մարմինը նշված փորձագիտական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով ճանաչելով որպես այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց` դրան տվել է դատավարական ապացույցի այլ կարգավիճակ: Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի կարգով հետազոտված լինելով` հիշյալ եզրակացությունը Վերաքննիչ դատարանը դիտարկում է որպես գործին վերաբերելի և դրա համար նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ, անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ քրեադատավարական կարգավիճակ ունեցող սուբյեկտի կողմից է այն պատվիրվել: Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել: Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը: Վերը նշված հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 27.05.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0248/01/14 դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արթուր Եղիազարյանի և Գառնիկ Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է, համապատասխանում է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով տրված իրավական մեկնաբանությունների պահանջներին: Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Վերը բերված հիմնավորումներով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ դատական ակտ կայացնելիս` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, դատավճիռն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը` Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել: Ամբաստանյալներ Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճիռը`թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 28-09-2015 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 22-10-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 268, 163, 110 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 22-10-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 268, 163, 110 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-21916/15 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0248/01/14
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 21-10-2015 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Թամարա |
| Ազգանուն | Բաղդասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Գառնիկ Վահանի Հարությունյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Ստացվել է կրկնակի բողոք
| Ամսաթիվ | 27-10-2015 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Արթուր Սպարտակի Եղիազարյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 22-10-2015 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-21916 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 27-10-2015 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 3 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԿԴ/0248/01/14 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 2 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 27-10-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սամվել |
| Ազգանուն | Օհանյան |
Բողոքը վերադարձվել է թերությունները վերացնելու համար
| Ամսաթիվ | 27-11-2015 |
|---|---|
| Ժամկետ | 3 օր |
| Որոշման եզրափակիչ մաս | ԵԿԴ/0248/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 27 նոյեմբերի 2015 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, պարզեց, որ բողոքը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ վճռաբեկ բողոքին կցվում է նաև վճռաբեկ բողոքի էլեկտրոնային տարբերակը (էլեկտրոնային կրիչը)։ Մինչդեռ, ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի վճռաբեկ բողոքին դրա էլեկտրոնային տարբերակը (էլեկտրոնային կրիչը) կցված չէ։ Այսինքն՝ պահպանված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 5-րդ մասի պահանջը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին, ուստի ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի բողոքը ենթակա է վերադարձման։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Վճռաբեկ դատարանը բողոքը վերադարձնելու մասին որոշմամբ սահմանում է մինչև մեկամսյա ժամկետ՝ ձևական սխալները շտկելու և վճռաբեկ բողոքը կրկին ներկայացնելու համար»։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալը շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար պետք է սահմանել 3-օրյա ժամկետ։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել։ Վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալը շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար սահմանել 3-օրյա ժամկետ` սույն որոշումը ստանալու պահից։ Սահմանված ժամկետում բողոքը չներկայացնելու դեպքում այն համարվում է չտրված։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
Սահմանված ժամկետում կրկին ներկայացվել է բողոք
| Բողոքի ներկայացման ամսաթիվը | 07-12-2015 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
Վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվել է
| Ամսաթիվ | 14-01-2016 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0248/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 14 հունվարի 2016 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի և ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի մայիսի 27-ի դատավճռով Արթուր Եղիազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 ՀՀ դրամի չափով։ Նույն դատավճռով Գառնիկ Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 ՀՀ դրամի չափով։ Վերոհիշյալ դատական ակտի դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի և ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի վերաքննիչ բողոքները ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշմամբ մերժվել են, իսկ բողոքարկված դատավճիռը` թողնվել օրինական ուժի մեջ։ Վճռաբեկ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանը և ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Թ.Բաղդասարյանը։ Վճռաբեկ դատարանը 2015 թվականի նոյեմբերի 27-ի որոշմամբ վերադարձրել է Վերաքննիչ դատարանի հիշյալ որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի վճռաբեկ բողոքը` տրամադրելով 3-օրյա ժամկետ` բողոքի ձևական սխալները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար։ 1. Վերաքննիչ դատարանի հիշյալ որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանը կրկին վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել` խնդրելով ամբողջությամբ բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշումը, Ա.Եղիազարյանի մեղքը ճանաչել չապացուցված և կայացնել արդարացման դատական ակտ։ Պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված հիմքը, այն է` առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոքաբերը նշել է, որ չեն կիրառվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 243-րդ և 127-րդ, ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածները։ Բողոքաբերի փաստարկների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքի հեղինակի կողմից չի հիմնավորվել, այնպիսի դատական սխալ առերևույթ թույլ տրված լինելու հանգամանքը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ։ 2. Ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Թ.Բաղդասարյանը վճռաբեկ բողոքում խնդրել է բեկանել և փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշումը և Գ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ճանաչել անմեղ կամ բեկանել Վերաքննիչ դատարանի որոշումը և գործն ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոքաբերը նշել է, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ առկա է հակասություն Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման և Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, ԵԷԴ/0044/01/11, ԵԷԴ/0058/01/10, ԼԴ/0301/01/09 որոշումների միջև։ Բողոքաբերը նշել է նաև, որ թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի էական խախտումներ։ Բողոքաբերի փաստարկների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքի հեղինակի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքարկվող դատական ակտում որևէ նորմի մեկնաբանությունը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, ԵԷԴ/0044/01/11, ԵԷԴ/0058/01/10, ԼԴ/0301/01/09 որոշումների մեջ տվյալ նորմին տրված մեկնաբանությանը։ Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել այնպիսի դատական սխալ առերևույթ թույլ տրված լինելու հանգամանքը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 414.1 հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքները վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արթուր Սպարտակի Եղիազարյանի և Գառնիկ Վահանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Արամ Հովհաննիսյանի և ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 15-01-2016 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 20-01-2016 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 3 հատոր` 268, 163, 167 թերթ: |