ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0245/01/14
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Վարդանյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

21 հոկտեմբերի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Մ.Նալբանդյանի
պաշտպան` Մ.Ֆարմանյանի

դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ս.Խչեյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մայիսի 08-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գևորգ Հակոբի Ինջիկուշյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 15130014 քրեական գործը հարուցվել է 12.08.2014թ. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Թաթոյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Նազարյանի 12.08.2014թ. որոշմամբ թիվ 15130014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
3. 2014թ. օգոստոսի 28-ին Գ.Ինջիկուշյանը ձերբակալվել է:
4. Նախաքննության մարմնի 30.08.2014թ. որոշմամբ Գ.Ինջիկուշյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
5. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.08.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Ինջիկուշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով։
6. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 22-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Ինջիկուշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով։
7. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Ինջիկուշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով։
8. Նախաքննության մարմնի 23.12.2014թ. որոշմամբ թիվ 15130014 քրեական գործով մեղադրյալ Գ.Ինջիկուշյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրականացված քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
9. Նույն մարմնի 24.12.2014թ. որոշմամբ թիվ 15130014 քրեական գործով մեղադրյալ Գ.Ինջիկուշյանին 30.08.2014թ. առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, վերացվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրան առաջադրված մեղադրանքի մասը և վերջինիս նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
10. 29.12.2014թ. Գ.Ինջիկուշյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
11. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Վարդանյանի 2015թ. հունվարի 12-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գևորգ Հակոբի Ինջիկուշյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ընդունվել է վարույթ, իսկ 26.01.2015թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
12. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մայիսի 08-ի դատավճռով Գ.Ինջիկուշյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի իննհարյուրապատիկի` 900.000/ինը հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասի կիրառմամբ Գ.Ինջիկուշյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացվել է և որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000/վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Գ.Ինջիկուշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերացվել է և նա կալանքից անհապաղ ազատ է արձակվել։
Տուժող/քաղաքացիական հայցվոր/ Ա.Հովսեփյանի ներկայացրած 400.000/չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է, այդ գումարը, որպես հանցագործությամբ նրան անմիջականորեն պատճառված վնաս, որոշվել է բռնագանձել քաղաքացիական պատասխանող Գ.Ինջիկուշյանից։
13. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 16.06.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Ս.Խչեյանը:
14. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 23.06.2015թ. որոշմամբ պաշտպան Ս.Խչեյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գևորգ Հակոբի Ինջիկուշյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. հուլիսի 09-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
15. Գ.Ինջիկուշյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա խաբեությամբ և տուժող Արտաշես Հովսեփյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է վերջինիս խոշոր չափի գումարը, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2014թ. հուլիսին տեղեկանալով, որ իր ծանոթ Տիգրան Բադալյանը վաճառում է Հայկակ Արշամյանի անվամբ հաշվառված և վերջինիս պատկանող <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, նրան հայտնել է, թե իբր ցանկանում է տարաժամկետ վճարման պայմանով գնել այն։ Տ.Բադալյանը համաձայնել և ավտոմեքենան Գ.Ինջիկուշյանին 17.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, ստանալով 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կանխավճար, <<Մերսեդես>> մակնիշի, 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան փաստացի հանձնել է նրան` պայմանավորվելով սակայն ավտոմեքենայի առուծախի և սեփականատիրոջ փոփոխության գրանցումն իրականացնել ավտոմեքենայի գումարի մնացած մասը ստանալուց հետո։
2014թ. հուլիսի 31-ին Գևորգ Ինջիկուշյանը, տեղեկանալով, որ Արտաշես Հովսեփյանը մտադրություն ունի գնել փաստացի իր տիրապետության տակ գտնվող վերոնշյալ ավտոմեքենան, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, խաբեությամբ և խեղաթյուրված տվյալներ նրան ներկայացնելով առ այն, թե իբր հիշյալ ավտոմեքենան իրենն է, այն վաճառքի նպատակով ուղարկել են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում բնակվող իր ծնողները, էականորեն ցածր գնով` ընդամենը 13.000 ԱՄՆ դոլարով, բայցև 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար ստանալու պայմանով ավտոմեքենան առաջարկել է Ա.Հովսեփյանին, ցուցադրել այն, ստացել ավտոմեքենան գնելու վերաբերյալ վերջինիս համաձայնությունը։ Թաքցնելով վերոնշյալ ավտոմեքենան իրեն չպատկանելու փաստը` Գ.Ինջիկուշյանը Ա.Հովսեփյանին խաբել և հայտնել է, թե իբր ավտոմեքենան հաշվառված է մորեղբոր անվամբ, հավաստիացրել, որ ավտոմեքենայի վաճառքը և սեփականատիրոջ փոփոխությունը համապատասխան մարմնում կգրանցի ավտոմեքենայի ողջ գումարը Ա.Հովսեփյանից ստանալու պահին, պատճառաբանել, թե իբր այդ գործընթացն իր համար որևէ բարդություն չի ներկայացնում։
Կանխավճարի պատրվակով Ա.Հովսեփյանից պահանջած 5.000 ԱՄՆ դոլարը խարդախությամբ հափշտակելու մեկ միասնական դիտավորությամբ Գ.Ինջիկուշյանը 2014թ. հուլիսի 31-ին Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայում <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան հանձնել է Ա.Հովսեփյանին, և վերջինիս խաբելով և վստահությունն այդ կերպ չարաշահելով` ավտոմեքենան նրան վաճառելու պատրվակով անձամբ Ա.Հովսեփյանից ստացել է խոշոր չափի` 1.624.000 ՀՀ դրամին համարժեք 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ վերջինիս խնդրանքով գործող Դիանա Դանիելյանից 1.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 400.000 ՀՀ դրամ գումարներ` խարդախությամբ տիրանալով Ա.Հովսեփյանին պատկանող այդ գումարներին:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
16. Պաշտպան Ս.Խչեյանի իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանը կայացրել է ակնհայտ ապօրինի և անհիմն դատական ակտ՝ թույլ տալով նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Մասնավորապես, դատարանը մեղադրական դատավճիռ կայացնելով սխալ է կիրառել նյութական օրենքը, չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ և 5-րդ հոդվածները, ճիշտ չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 քրեական գործով 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշումը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0199/01/03 քրեական գործով 2014թ. դեկտեմբերի 16-ի որոշումը, ՀՀ ՎԴ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշումը՝ ինչի արդյունքում խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ, 22-րդ հոդվածները, դատարանը չի կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 17– 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 35-րդ, 107-րդ, 126-127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 366-րդ հոդվածները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետը պատասխանատվություն է սահմանում խարդախությամբ՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի խոշոր չափերով հափշտակելու կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու համար։
Վերը ներկայացված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո սույն գործի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը հանգում է հետևյալին:
Համադրելով ձեռք բերված ապացույցները, ակնհայտ է դարձել, որ Գ.Ինջիկուշյանի արարքում բացակայում է խարդախության հանցակազմը, քանի որ վերջինս նախ վստահությունը չարաշահելու կամ խաբեության միջոցով մտադրություն չի ունեցել Տիգրան Բադալյանից ձեռք բերել <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան, այլ ընդամենը բանավոր պայմանավորվածություն է ունեցել մեքենան տարաժամկետ վճարելու եղանակով ձեռք բերելու վերաբերյալ։
Գ.Ինջիկուշյանը Արտաշես Հովսեփյանի հետ ձեռք է բերել բանավոր պայմանավորվածություն մեքենան վաճառելու վերաբերյալ, նրան է փոխանցել ավտոմեքենան, վերցրել 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, պայմանավորվել, որ մեքենայի առուվաճառքի գործարքը Գ.Ինջիկուշյանի արձակուրդից վերադառնալուց հետո ավարտելու վերաբերյալ, առձեռն վերցված 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճարից մի մասը 3.000 ԱՄՆ դոլարը նույն օրը փոխանցել է Տիգրան Բադալյանին։ Արձակուրդից վերադառնալուց հետո իրենից անկախ պատճառներով չի կարողացել ավարտել ձեռք բերված պայմանավորվածությունը Ա.Հովսեփյանի հետ, այդ մասին հայտնել է Տ.Բադալյանին։ Վերջինիս հետ միասին Գ.Ինջիկուշյանը ցանկացել է հետ վերադարձնել ստացած կանխավճարը և հետ վերցնել ավտոմեքենան, որը Արտաշես Հովսեփյանը հրաժարվել է կատարել։
Այսինքն, Գ.Ինջիկուշյանի մոտ ավտոմեքենային կամ գումարին տիրանալու մտադրություն չի եղել, այլ եղել է քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների ոչ պատշաճ կատարում, այն էլ իրենից անկախ պատճառներով։ Այլ կերպ նրա կողմից քաղաքացիաիրավական պարտավորության չկատարումը /եթե հաշվի առնենք նաև այն հանգամանքը, որ Արտաշես Հովսեփյանը հրաժարվել է պարտավորության կատարումից/ դեռևս չի վկայում վերջինիս արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի և հետևաբար, խարդախության հանցակազմի առկայության մասին։
Փաստորեն, դատարանի կողմից կայացվել է ակնհայտ անհիմն և չպատճառաբանված որոշում, քանի որ, ակնհայտ քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների ոչ պատշաճ կատարման արդյունքում Գ.Ինջիկուշյանին մեղավոր է ճանաչել խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու մեջ։
Ակնհայտորեն, քննարկվող իրավիճակում դատարանը դատավճիռ կայացնելիս խորհրդակցական սենյակում պետք է պատասխաներ մեկ հարցի հիմնավորված է արդյո՞ք մեղադրանքը Գ.Ինջիկուշյանի կողմից Ա.Հովսեփյանին պատկանող 4.000 ԱՄՆ դոլար գումարը խարդախությամբ հափշտակելու փաստարկը, այն դեպքում, երբ դեռևս նախաքննության փուլում հաստատված է այն հանգամանքը, որ Գ.Ինջիկուշյանը Ա.Հովսեփյանից 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար վերցնելու նույն օրը այդ գումարից 3.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Տիգրան Բադալյանին։
Հատկանշական է, որ դատարանը ամբաստանյալի, տուժողի, վկաների ցուցմունքները բառացի մեջբերելու փոխարեն, վերախմբագրել և ակնհայտորեն խեղաթյուրել է դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, մասնավորապես.
Ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճի <<ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> մասում արձանագրել է. <<Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանը խաբեությամբ և տուժող Ա.Հովսեփյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է վերջինիս խոշոր չափի գումարը, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2014թ. հուլիսին տեղեկանալով, որ իր ծանոթ Տիգրան Բադալյանը վաճառում է Հայկակ Արշամյանի անվամբ հաշվառված և վերջինիս պատկանող <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 011 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, նրան հայտնել է, թե իբր ցանկանում է տարաժամկետ վճարման պայմանով գնել այն։ Տ.Բադալյանը համաձայնել և ավտոմեքենան Գ.Ինջիկուշյանին 17.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, ստանալով 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կանխավճար, <<Մերսեդես>> մակնիշի, 34 011 077 հաշվառման համարանիշի ավաոմեքննան փաստացի հանձնել է նրան /.../:
/.../ Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Նշել է, որ 2014թ. հուլիսին, Տիգրան Բադալյանի /այսուհետ նաև Տիգրան/ հետ բանավոր պայմանավորվածություն ձեռք բերելով և նրան 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար տալով՝ ընդհանուր 17.000 ԱՄՆ դոլարով ձեռք էր բերել <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 011 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան՝ պարտավորվելով գումարի մնացած մասը տալ ոչ ուշ, քան 45 օրից։ Մեքենան գնելիս տեղյակ էր, որ այն հաշվառված է ոչ թե Տիգրանի, այլ մեկ այլ անձի անվամբ։ /.../ Զանգահարել է Արտաշեսին, տեղեկացել, որ նա համաձայն է այն գնել՝ մինչև Վրաստանից վերադառնալը որպես կանխավճար իրեն 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ գումարի մյուս մասը վերադառնալուց հետո տրամադրելով։ Նույն օրն Արտաշեսի հետ հանդիպել են <<ՍԱՍ>> սուպերմարկետի մոտ, պահանջել է կանխավճար 5.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, որին Արտաշեսը համաձայնել է։
Նշել է նաև, որ ավտոմեքենան Տիգրանից գնել է 17.000 ԱՄՆ դոլարով, նրան տվել 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, իսկ մեկ ամիս անց որոշել է նույն ավտոմեքենան վաճառել Արտաշեսին 15.000 ԱՄՆ դոլարով, նրանից ստացել է 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, թեև պայմանավորվել էին 5.000 ԱՄՆ դոլարի շուրջ։
<<էվրիկա Գրուպ>> ՍՊ ընկերության վարորդ, տուժող Արտաշես Հովսեփյանի ցուցմունքներով, 2014թ. հուլիսի 15-ին Գ.Ինջիկուշյանը ցուցադրել և առաջարկել է 15.000 ԱՄՆ դոլարով գնել <<Մերսեդես Տ 350>> մակնիշի 34 011 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, նշել, որ այն ԱՄՆ-ից ուղարկել է հայրը, այն գրանցված է նրա մորեղբոր Հայկակ Արշամյանի անունով։ 2014թ. հուլիսի 31-ի առավոտյան Գ.Ինջիկուշյանն իրեն նույն ավտոմեքենան առաջարկել է արդեն 14.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն գինը սակարկել է, և Ինջիկուշյանը համաձայնել է այն վաճառել 13.000 ԱՄՆ դոլարով, պայմանով, որ նրան տար 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ նույն օրը, ժամը 16:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայում Գ.Ինջիկուշյանին է հանձնել 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Տ.Բադալյանից նաև տեղեկացել է, որ այդ ավտոմեքենան Գևորգին է վաճառվել բանավոր պայմանավորվածության հիման վրա, 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, որի դիմաց Գևորգը տվել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, ստացել ավտոմեքենան, սակայն վերադարձրել դրա բանալին։ Միայն այդ պահին է հասկացել, որ Գևորգն իրեն խաբել է և խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով, այն է նրան չպատկանող ավտոմեքենան վաճառելու պատրվակով իրենից հափշտակել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ կապակցությամբ դիմել է իրավապահ մարմիններին։ 2014թ. սեպտեմբերի 5-ին իրեն է զանգահարել Տ.Բադալյանը, որից հետո հանդիպել և իրեն է փոխանցել 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 3.000-ը, ըստ Տիգրանի խոսքերի, եղել է Գ.Ինջիկուշյանի կողմից մեքենայի դիմաց նրան տրված կանխավճարը, իսկ 1.000 ԱՄՆ դոլարը Գ.Ինջիկուշյանի կողմից միջնորդավորված կերպով փոխանցված գումարը։ Այդ գումարը ստանալուց հետո Տ.Բադալյանն իր համաձայնությամբ նշված ավտոմեքենան ավտոտնակից տեղափոխել է։
Դատարանում նաև հայտնել է, որ իրեն խաբված է համարում, քանի որ եթե իմանար, որ Գևորգի առաջարկած ավտոմեքենան նրանը չէր, այն գնելու նպատակով Գևորգին որպես կանխավճար փող չէր տա։ Այն, որ Գևորգն իրեն խաբել է, հասկացել է այն ժամանակ, երբ Տիգրանից իմացել է, որ ավտոմեքենան իրականում Գևորգի մորեղբորը չի պատկանում։ Այդ մասին զրուցել է նաև Դիանայի հետ։ Վերջինիս վստահում է և համոզված է, որ նա իր խնդրանքով 400.000 ՀՀ դրամը Գևորգին փոխանցել է։
Վկա Տիգրան Ալեքսանդրի Բադալյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. հուլիսին իր ծանոթ Գևորգ Ինջիկուշյանը, տեղեկանալով, որ այդ ավտոմեքենան 17.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառվում է, ցանկություն է հայտնել գնել այն։ Ավտոմեքենան կայանած է եղել <<Էվրիկա>> խանութի մոտ, Գևորգի խնդրանքով շահագործման նպատակով ավտոմեքենայի բանալին կարճ ժամանակով տվել է նրան։ 2014թ. օգոստոսի 1-ին Գևորգն առաջարկել է ավտոմեքենան վաճառել նրան, վճարել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար՝ պարտավորվելով մնացածը վճարել ոչ ուշ, քան մեկ ամսվա ընթացքում։ Ավտոմեքենան հետ վերցնելու նպատակով հանդիպել են Արտաշեսին, ով դրա դիմաց պահանջել է վերադարձնել վերջինիս կողմից Գևորգին որպես կանխավճար տված 5.000 ԱՄՆ դոլարը՝ իմանալով հանդերձ, որ ինքն ընդամենը 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար էր ստացել Գևորգից։ Հետագայում միանվագ կարգով Արտաշեսին է հանձնել իր մոտ եղած 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճարը և Գևորգի հարազատների միջոցով ստացած 1.000 ԱՄՆ դոլարը, որից հետո միայն ավտոմեքենան վերադարձվել է իրեն։
<<Էվրիկա>> սուպերմարկետի մենեջեր, վկա Դիանա Դանիելյանի ցուցմունքներով, վերջինս դատարանում հայտնել է, որ տեղյակ էր, որ Գևորգ Ինջիկուշյանը <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան վաճառել է իրենց խանութի վարորդ Արտաշեսին։ Գևորգի խոսքերից է տեղեկացել, որ վերջինս 2014թ. հուլիսի 31-ին 10 օրով մեկնելու է իբր ԱՄՆ, որի համար նրան շտապ գումար էր անհրաժեշտ։ 2014թ. հուլիսի 31-ին վարորդ Արտաշես Հովսեփյանը զանգահարել է իրեն, հայտնել, որ վերոնշյալ ավտոմեքենան գնելու նպատակով 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար պետք է տա Գևորգին, ունի միայն 4.000-ը, ուստի խնդրել է խանութի գումարներից Գևորգին տալ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար խոստանալով այն հետագայում անձամբ մարել։ Դատարանում հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, սակայն, դատարանի կողմից անտեսվել են հետևյալ փաստական հանզամանքները՝ որ Գ.Ինջիկուշյանը Տ.Բադալյանի հետ <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան ձեոք բերելու շուրջ բանավոր պայմանավորվածություն է ձեռք բերել 2014թ. հուլիսի կեսերին և հենց այդ ժամանակ էլ Տ.Բադալյանը Գ.Ինջիկուշյանին է հանձնել ավտոմեքենան՝ առանց որևէ գումար վերցնելու։ Մեքենան վերցնելուց Գ.Ինջիկուշյանը իմացել է, որ այն ուրիշի անունով է գրանցված։
2014թ. օգոստոսի 1-ին բանավոր պայմանավորվածության համաձայն` Գ.Ինջիկուշյանը ավտոմեքենան վաճառել է Ա.Հովսեփյանին, պայմանավորվելով որպես կանխավաճար ստանալ 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն առձեռն Ա.Հովսեփյանից ստացել է 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը պետք է վերցներ Դ.Դանիելյանից, որը սակայն չի վերցրել։ Պայմանավորվել են մեքենայի մնացած գումարի և հետագա գործարքների հարցը լուծել Գ.Ինջիկուշյանի արձակուրդից վերադառնալուց հետո։ Նույն օրը վերցրած 4.000 ԱՄՆ դոլարից 3.000 ԱՄՆ դոլար գումարը որպես մեքենայի կանխավճար տվել է Տ.Բադալյանին։ Սակայն, Դ.Դանիելյանից 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար չի վերցրել, վերջինս ասել է, որ սուպերմարկետի դրամարկղում գումար չկա։ Եվ Տիգրան Բադալյանին, և Արտաշես Հովսեփյանին Գևորգ Ինջիկուշյանի կողմից ենթադրյալ խարդախություն կատարելու մասին հայտնել է Դիանա Դանիելյանը։
Տուժող Արտաշես Հովսեփյանը դատարանում մանրամասն նկարագրել է, թե մեքենան ինչ պայմաններով է ձեռք բերել, և ինչպես է իմացել դեպքի մասին։ Նա հայտնել է, որ իրեն հետաքրքրում է իր 400.000 ՀՀ դրամ /1.000 ԱՄՆ դոլար/ գումարը, որը համոզված է որ Դ.Դանիելյանը տվել է Գ.Ինջիկուշյանին, քանի որ վստահում է Դ.Դանիելյանին։ Թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում տվել է ցուցմունքներ, որ մեքենայի հարցով Գ.Ինջիկուշյանը իրեն խաբել է, հայտնել է Դ.Դանիելյանը, երբ ասել, թե Գ.Ինջիկուշյանը <<Էվրիկա>> սուպերմարկետից գողություն է արել։ Ավելին, դատարանում հրապարակվել է նախաքննության ընթացքում որպես վկա 15.08.2014թ. տված ցուցմունքը այն մասին, որ <<…իմ հարցերը կպարզեմ Գևորգի հետ, սակայն նա դեռևս չի եկել և մենք չենք ավարտել գործարքը։ Թե ինչ հանգամանքերում է տուժողը միայն 23.08.2014թ. հասկացել և հաղորդում ներկայացրել, որ Գ.Ինջիկուշյանը իրեն խաբել և հափշտակել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, այդպես էլ չի պարզաբանել>>։ Դատաքննության ժամանակ, և Տ.Բադալյանը, և Գ.Ինջիկուշյանը հայտնել էին, որ վերջինիս վերադառնալուց հետո մի քանի անգամ փորձել են հանդիպել Ա.Հովսեփյանին և կարգավորել մեքենայի հետ կապված հարցերը այն է հետ վերադարձնեն 4.000 ԱՄՆ դոլար առձեռն վերցրած գումարը և վերցնեն մեքենան, սակայն վերջինս հրաժարվել է, անգամ չի ներկայացել պայմանավորված վայր, պատճառաբանելով, որ ինքը Գ.Ինջիկուշյանին տվել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ հանգամանքը հաստատել է, նաև Ա.Հովսեփյանը։
Ինչ վերաբերում է դատարանի կողմից մատնանշված այն հանգամանքին, թե Գ.Ինջիկուշյանի կողմից խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակվել են Ա.Հովսեփյանին պատկանող խոշոր չափի գումարը, չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ չի հաստատվել, որ Գ.Ինջիկուշյանը ի սկզբանե մտադրություն է ունեցել խաբեությամբ տիրանալու Ա.Հովսեփյանի գումարներին, ընդհակառակը հաստատվել է, որ այդ գումարը վերցնելուց հետո վերջինս տվել է Տ.Բադալյանին։
Դատարանն անտեսել է այն փաստը, որ նախաքննության ընթացքում հենց Դ.Դանիելյանի հաղորդման հիման վրա է հարուցվել քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, որ ամբողջ նախաքննության ընթացքում Դ.Դանիելյանը ուղղակի ցուցմունքներ է տվել Գ.Ինջիկուշյանի դեմ, մեղադրել է այնպիսի հանգամանքերի և հանցավոր արարքների կատարման մեջ, որոնք չեն հաստատվել, ընդհակառակը ձեռք բերված ապացույցներով հերքվել են, որ հենց Դ.Դանիելյանն է Գ.Ինջիկուշյանի կողմից խարդախություն կատարելու հանցավոր արարքի մեջ մեղադրելու մասին հայտնել թե վարույթն իրականացնող մարմնին, թե Ա.Հովսեփյանին, և վերջինիս համոզել, թե Գ.Ինջիկուշյանը իրեն խաբել և հափշտակել է իր գումարները։ Ակնհայտ է, որ Դ.Դանիելյանի ցուցմունքները չի կարող արժանահավատ ապացույց դիտարկվել և դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում, քանի որ քրական գործի հարուցման առաջին իսկ օրվանից եղել է գործի ելքով շահագրգռված անձ։
Անտեսել է այն հանգամանքը, որ Ա.Հովսեփյանը և նախաքննության, և դատաքննության ժամանակ չի հերքել, որ Գ.Ինջիկուշյանը փորձել է վերադարձնել առձեռն իրենից վերցրած 4.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, սակայն ինքը չի համաձայնվել և շեշտը դրել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարի պահանջի վրա։ Նշված իրավահարաբերությունը հանրային շահերի տիրույթում դիտարկելով, դատարանը փորձել է հանրային ռեսուրսների հաշվին ապահովել մասնավոր շահերի քրեաիրավական պաշտպանություն, որը հակասում է Լիա Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշմանը։
17. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-378-րդ, 380.1-րդ, 394-րդ հողվածներով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մայիսի 08-ի թիվ ԵԿԴ/0245/01/14 դատավճիռը, ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և հռչակել ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանի անմեղությունը` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և ամբաստանյալին արդարացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն`
<<Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է, որը կատարվել է խոշոր չափերով>>:
19. Ամբաստանյալ Գևորգ Հակոբի Ինջիկուշյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նշել է, որ 2014թ. հուլիսին, Տիգրան Բադալյանի հետ բանավոր պայմանավորվածություն ձեռք բերելով և նրան 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար տալով` ընդհանուր 17.000 ԱՄՆ դոլարով ձեռք էր բերել <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան` պարտավորվելով գումարի մնացած մասը տալ ոչ ուշ, քան 45 օրից։ Մեքենան գնելիս տեղյակ էր, որ այն հաշվառված է ոչ թե Տիգրանի, այլ մեկ այլ անձի անվամբ։ <<Էվրիկա>> ՍՊ ընկերության սեփականատեր Թեմուրից տեղեկանալով, որ նա ավտոմեքենա գնելու մտադրություն ունի, այդ մեքենան 15.000 ԱՄՆ դոլարով առաջարկել է նրան, թեև Թեմուրի գործերով, այդ թվում` ավտոմեքենայի ձեռքբերման հարցով զբաղվել է Արտաշես Հովսեփյանը։ Արտաշեսն ավտոմեքենան տարել է մասնագետի մոտ ստուգելու, թեև նրան նախապես նախազգուշացրել էր, որ շտապում է, ընտանիքով պետք է Վրաստան մեկնի։ Զանգահարել է Արտաշեսին, տեղեկացել, որ նա համաձայն է այն գնել` մինչև Վրաստանից վերադառնալը որպես կանխավճար իրեն 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ գումարի մյուս մասը վերադառնալուց հետո տրամադրելով։ Նույն օրն Արտաշեսի հետ հանդիպել են <<ՍԱՍ>> սուպերմարկետի մոտ, պահանջել է կանխավճար 5.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, որին Արտաշեսը համաձայնել է։ Ըստ վերջինիս հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության՝ ավտոմեքենան կայանելու էր Արտաշեսի մոտ, իսկ դրա միակ բանալին մնալու էր իր մոտ։ Արտաշեսն իրեն առաջարկել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերցնել <<Էվրիկա>> սուպերմարկետի մենեջեր Դիանա Դանիելյանից, նշել, որ այդ հարցում վերջինիս հետ ունի պայմանավորվածություն։ Նույն օրը կնոջ հետ գնացել են վերոնշյալ սուպերմարկետ, հանդիպել Դիանային, սակայն վերջինս առաջարկել է հանդիպել երեկոյան` պատճառաբանելով, թե այդ պահին դրամարկղում այդքան գումար չունի։ Նրան հայտնել է, որ երեկոյան այլևս Հայաստանում չի լինելու, վերադառնալու է 2014թ. օգոստոսի 10-ին, ուստի ձեռնունայն հեռացել են։ Շտապում էին, ուստի Արտաշեսին այլևս չի զանգահարել և հայտնել, որ Դիանայից չի հաջողվել 1.000 ԱՄՆ դոլարը վերցնել, կարծել է, թե Դիանան նրան կտեղեկացնի։
2014թ. հուլիսին գտնվել է արձակուրդի մեջ, Դիանային հայտնել է թե իբր ԱՄՆ է մեկնելու, քանի որ նոր էր աշխատանքի ընդունվել և կարծում էր, թե հեռավոր երկիր մեկնելու մասին հայտնելով` արձակուրդ ստանալու հավանականությունն առավել կմեծանա։ 2014թ. օգոստոսի 1-ից մինչև 10-ը ընտանիքի հետ գտնվել է Վրաստանի Հանրապետությունում` հանգստանալու, զուգահեռաբար բիզնես նախաձեռնելու նպատակով նաև հանդիպումներ ունենալու համար։
Նշել է, որ Տիգրանը գիտեր, որ ինքը Վրաստան է մեկնելու, նույնիսկ առաջարկել էր ավտոմեքենան անվանափոխել իր անվամբ և դրանով մեկնել Վրաստան, սակայն ինքը չի համաձայնել` ասելով, թե վերադառնալուց հետո կզբաղվեն ավտոմեքենայի անվանափոխմամբ։ Նշել է, որ ավտոմեքենան Արտաշեսին վաճառելուց առաջ հարկ չի համարել նրան տեղեկացնել, որ այն հաշվառված և պատկանում է Տիգրանի ընկերոջը, այդ պատճառով է հայտնել, թե իբր այն իր մորեղբոր անվամբ է հաշվառված։
Մինչև Վրաստան մեկնելը` բավականաչափ գումար ուներ, սակայն 2014թ. օգոստոսի 9-ին պետք է կազմակերպեր որդու ծննդյան արարողությունը, բացի այդ, ըստ բանավոր պայմանավորվածության` դեռևս ժամանակ ուներ գումարը Տիգրանին վերադարձնելու տեսանկյունով։ Նշել է, որ Վրաստան մեկնելիս իր հետ 3.400 ԱՄՆ դոլար էր վերցրել, այդ ժամանակ իրեն մեծ գումար անհրաժեշտ չէր, քանի որ բիզնեսի հարցով իր ընկերն արդեն զբաղվում էր։
Նշել է, որ նպատակ ուներ Վրաստանից Հայաստան մթերք ներկրելու գործ նախաձեռնել, որի համար գումար էր անհրաժեշտ։ Ավտոմեքենան 17.000 ԱՄՆ դոլարով գնելուց հետո դրա շուկայական արժեքն ընկել էր և քանի որ Թեմուրն ու Արտաշը նույն ավտոմեքենան գնելու ցանկություն էին հայտնել, որոշել է նրանց այն վաճառել 15.000 ԱՄՆ դոլարով /թեև տուժողը պնդեց, որ այն նրան է վաճառվել 13.000 ԱՄՆ դոլարով/։ Վրաստանից վերադառնալուց հետո Արտաշեսից ստացվելիք գումարի հաշվին Տիգրանին տալու էր 10.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 5.000 ԱՄՆ դոլարը ներդնելու էր այդ գործի մեջ ու մնացած գումարը, Տիգրանի հետ ձեռք բերած պայմանավորվածության շրջանակներում, ամենաշատը 45 օրվա ընթացքում վճարելու էր նրան։
Նշել է նաև, որ ավտոմեքենան Տիգրանից գնել է 17.000 ԱՄՆ դոլարով, նրան տվել 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, իսկ մեկ ամիս անց որոշել է նույն ավտոմեքենան վաճառել Արտաշեսին 15.000 ԱՄՆ դոլարով, նրանից ստացել է 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, թեև պայմանավորվել էին 5.000 ԱՄՆ դոլարի շուրջ։ Ավտոմեքենան թանկ գնելու և մեկ ամիս անց էժան գնով վաճառելու փաստը մեկնաբանել է այն հանգամանքով, որ այդ ընթացքում Բաթումիից գործարար առաջարկ էր ստացել, որն իրագործելու համար գումար էր անհրաժեշտ, իսկ ավտոմեքենան Տիգրանին չէր կարող վերադարձներ, քանի որ նախ` վերջինս դրան համաձայն չէր, բացի այդ, ավտոմեքենան գնելու վերաբերյալ տված խոստումը չէր ցանկանում դրժել։ Նշել է նաև, որ Բաթումիում բիզնեսի մեջ ներդրվելիք գումարը եռապատիկ շահույթ էր ապահովելու, այդ ուղղությամբ ուներ համապատասխան պայմանավորվածություններ, սակայն ձերբակալվել է և չի կարողացել այդ գործարքն իրագործել։
Նշել է, որ կնոջ հոր և Տիգրանի միջոցով Արտաշեսին է վերադարձրել վերջինիցս որպես կանխավճար ստացած 4.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ 400.000 ՀՀ դրամ գումարը չի վերադարձրել և չի վերադարձնելու, քանի որ Դիանան իրեն որևէ գումար չի տվել։
20. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանին արդարացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
<<Էվրիկա Գրուպ>> ՍՊ ընկերության վարորդ, տուժող Արտաշես Հովսեփյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. հուլիսի 15-ին Գևորգ Ինջիկուշյանը ցուցադրել և առաջարկել է 15.000 ԱՄՆ դոլարով գնել <<Մերսեդես E 350>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, նշել, որ այն ԱՄՆ-ից ուղարկել է հայրը, այն գրանցված է նրա մորեղբոր՝ Հայկակ Արշամյանի անունով։ 2014թ. հուլիսի 31-ի առավոտյան Գ.Ինջիկուշյանն իրեն նույն ավտոմեքենան առաջարկել է արդեն 14.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն գինը սակարկել է, և Ինջիկուշյանը համաձայնել է այն վաճառել 13.000 ԱՄՆ դոլարով, պայմանով, որ նրան տար 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար։ Պայմանավորվածության համաձայն` նույն օրը` ժամը 16։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայում Գ.Ինջիկուշյանին է հանձնել 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ավտոմեքենան վարել և կանգնեցրել է Երևանի Րաֆֆու 43 շենքի մոտ գտնվող իր ավտոտնակում, իսկ ավտոմեքենայի բանալին, Գ.Ինջիկուշյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, վերադարձրել է նրան, ով այն իբր պետք է փոխանցեր հորը։ Այդ ընթացքում դիմել է <<Էվրիկա Գրուպ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 20 հասցեում գործող սուպերմարկետի մենեջեր Դիանա Դանիելյանին, խնդրել Գ.Ինջիկուշյանին տալ 400.000 ՀՀ դրամ՝ խոստանալով այն հետագայում անձամբ փոխհատուցել։ Գ.Ինջիկուշյանի հետ ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն` ավտոմեքենայի մնացած գումարը նրան պետք է տար ԱՄՆ-ից վերջինիս վերադառնալուց հետո՝ 2014թ. օգոստոսի 10-ին, որից հետո միայն պետք է կատարեին ավտոմեքենայի սեփականատիրոջ անվանափոխությունը։ Հետագայում Դիանայից է տեղեկացել, որ Տիգրան Բադալյան անունով մի անձ հանդիպել է <<Էվրիկա>> խանութ, փնտրել Գևորգին և հայտնել, որ նրա ավտոմեքենան գտնվում է Գևորգի մոտ։ Այդ կապակցությամբ հանդիպել է Տ.Բադալյանի հետ, տեղեկացել, որ <<Մերսեդես E 350>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան իրականում պատկանում է նրան և վերջինիս ընկերոջը՝ Հայկակ Արշամյանին, ում անունով ավտոմեքենան հաշվառված էր։ Տ.Բադալյանից նաև տեղեկացել է, որ այդ ավտոմեքենան Գևորգին է վաճառվել բանավոր պայմանավորվածության հիման վրա, 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, որի դիմաց Գևորգը տվել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, ստացել ավտոմեքենան, սակայն վերադարձրել դրա բանալին։ Միայն այդ պահին է հասկացել, որ Գևորգն իրեն խաբել է և խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով, այն է՝ նրան չպատկանող ավտոմեքենան վաճառելու պատրվակով իրենից հափշտակել է 5.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ կապակցությամբ դիմել է իրավապահ մարմիններին։
2014թ. սեպտեմբերի 5-ին իրեն է զանգահարել Տ.Բադալյանը, որից հետո հանդիպել և իրեն է փոխանցել 4.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 3000-ը, ըստ Տիգրանի խոսքերի, եղել է Գ.Ինջիկուշյանի կողմից մեքենայի դիմաց նրան տրված կանխավճարը, իսկ 1.000 ԱՄՆ դոլարը Գ.Ինջիկուշյանի կողմից միջնորդավորված կերպով փոխանցված գումարը։ Այդ գումարը ստանալուց հետո Տ.Բադալյանն իր համաձայնությամբ նշված ավտոմեքենան ավտոտնակից տեղափոխել է։
Դատարանում նաև հայտնել է, որ իրեն խաբված է համարում, քանի որ եթե իմանար, որ Գևորգի առաջարկած ավտոմեքենան նրանը չէր, այն գնելու նպատակով Գևորգին որպես կանխավճար փող չէր տա։ Այն, որ Գևորգն իրեն խաբել է, հասկացել է այն ժամանակ, երբ Տիգրանից իմացել է, որ ավտոմեքենան իրականում Գևորգի մորեղբորը չի պատկանում։ Այդ մասին զրուցել է նաև Դիանայի հետ։ Վերջինիս վստահում է և համոզված է, որ նա իր խնդրանքով 400.000 ՀՀ դրամը Գևորգին փոխանցել է։
Հայտնել է նաև, որ Գևորգի` Վրաստանում գտնվելու ժամանակ հեռախոսային խոսակցության ընթացքում վերջինս իրեն չի տեղեկացրել, որ Դիանայից 400.000 ՀՀ դրամը չի վերցրել, միայն Հայաստան վերադառնալուց հետո իր հետ հանդիպման ժամանակ է այդ մասին Գևորգը հայտնել, թեև Դիանան մշտապես պնդել է, որ այդ գումարը Գևորգին տվել է։ Նշել է նաև, որ ավտոմեքենան իր ավտոտնակում կայանել է մոտ մեկ ամիս։ Պնդել և այդ կերպ հերքել է ամբաստանյալի պատճառաբանությունը՝ նշելով, որ Գևորգն ի սկզբանե ավտոմեքենան իրեն է առաջարկել 15.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն, ի վերջո համաձայնել է այն վաճառել 13.000 ԱՄՆ դոլարով` պատճառաբանելով, թե իբր շտապ ԱՄՆ պետք է մեկնի, գումարի կարիք կա։
Ներկայացրել է 400.000 ՀՀ դրամի չափով քաղաքացիական հայց` խնդրելով այն բռնագանձել գործով ամբաստանյալ Գևորգ Ինջիկուշյանից։
Վկա Տիգրան Բադալյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբերին իր ընկեր Հայկակ Արշամյանի հետ ձեռք բերած պայմանավորվածության շրջանակներում 16.500 ԱՄՆ դոլարով ձեռք է բերել <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, սակայն համապատասխան գրանցում չի կատարել։ Որոշ ժամանակ ավտոմեքենան շահագործելուց հետո որոշել է այն վաճառել։ 2014թ. հուլիսին իր ծանոթ Գևորգ Ինջիկուշյանը, տեղեկանալով, որ այդ ավտոմեքենան 17.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառվում է, ցանկություն է հայտնել գնել այն։ Ավտոմեքենան կայանած է եղել <<Էվրիկա>> խանութի մոտ, Գևորգի խնդրանքով շահագործման նպատակով ավտոմեքենայի բանալին կարճ ժամանակով տվել է նրան։ 2014թ. օգոստոսի 1-ին Գևորգն առաջարկել է ավտոմեքենան վաճառել նրան, վճարել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար` պարտավորվելով մնացածը վճարել ոչ ուշ, քան մեկ ամսվա ընթացքում։ Համաձայնել և Գևորգ Ինջիկուշյանին է փոխանցել ավտոմեքենայի տեխանձնագիրն ու բանալին։ Նույն օրը` երեկոյան, Գ.Ինջիկուշյանը նորից է հանդիպել իրեն, տեղեկացրել, թե իբր 10 օրով մեկնում է ԱՄՆ, ավտոմեքենան կանգնեցրել է ապահով վայրում` կնոջ հոր տան բակում, միաժամանակ իրեն է վերադարձրել ավտոմեքենայի բանալին։ 10 օրն անցնելուց հետո փորձել է զանգահարել Գևորգին, սակայն նրա հեռախոսահամարը եղել է անհասանելի, որից մտահոգվելով՝ այցելել է նրա աշխատավայր` <<Էվրիկա>> սուպերմարկետ, հետաքրքրվել է Գևորգով և իր ավտոմեքենայով, սակայն մենեջեր Դիանայից տեղեկացել է, որ Գևորգն ավտոմեքենան վաճառել է խանութի աշխատողներից մեկին։ Դրանից 2 օր անց Գևորգը զանգահարել և հայտնել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, կգա և ավտոմեքենայի հարցերը կլուծի, նաև խոստացել է մինչև օգոստոսի 24-ը ավտոմեքենան վերադարձնել։ Ինքը Գևորգին ասել է, որ կասկածներ ունի, որ նա իրեն խաբել է և որ ավտոմեքենան կնոջ հոր տան բակում է։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշել է, որ Գևորգի հետ գրավոր գործարք չեն կնքել, վստահել է նրան, քանի որ մեքենայի բանալիները և փաստաթղթերը գտնվել են իր մոտ, այսինքն` որևէ անձ ավտոմեքենան չէր կարող վաճառել կամ վարել։ Հետագայում իրեն հայտնի է դարձել իրականությունը, այսինքն` այն, որ Գևորգը 15-16.000 ԱՄՆ դոլարով ավտոմեքենան վաճառել է այլ անձի, նրանից ստացել է կանխավճար։ Ի վերջո հանդիպել է Գևորգին, փորձել է նրա տված կանխավճարը վերադարձնել և իր ավտոմեքենան հետ ստանալ։ Նշել է, որ մեքենան գրանցված էր Հայկակ Արշամյանի անվամբ, ներկրվել էր ԱՄՆ-ից` 2013 թվականին, իսկ Գևորգը ներկրման հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Կանխավճար թողնելուց հետո Գևորգն իրեն չի հայտնել նույն ավտոմեքենան այլ անձի վաճառելու մտադրության մասին, հայտնել էր, որ մեքենան գնում էր անձնական օգտագործման համար, այն կանգնեցրել է կնոջ հոր մոտ։ Այնինչ, հետագայում Դիանայից է տեղեկացել, որ մեքենան իրականում Արտաշեսի մոտ է, Գևորգն այն նրան է վաճառել։ Ավտոմեքենան հետ վերցնելու նպատակով հանդիպել են Արտաշեսին, ով դրա դիմաց պահանջել է վերադարձնել վերջինիս կողմից Գևորգին որպես կանխավճար տված 5.000 ԱՄՆ դոլարը` իմանալով հանդերձ, որ ինքն ընդամենը 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար էր ստացել Գևորգից։ Հետագայում միանվագ կարգով Արտաշեսին է հանձնել իր մոտ եղած 3.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճարը և Գևորգի հարազատների միջոցով ստացած 1.000 ԱՄՆ դոլարը, որից հետո միայն ավտոմեքենան վերադարձվել է իրեն։
Վկա Հայկակ Արշամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. հունվարի սկզբին ԱՄՆ-ում ձեռք է բերել <<Մերսեդես E 350>> մակնիշի ավտոմեքենա, որը տեղափոխել և 2014թ. մարտի 6-ին գրանցել է իր անունով, դրան հատկացվել է 34 DR 077 հաշվառման համարանիշը։ Ավտոմեքենան շահագործել է մինչև 2014թ. հուլիսի սկիզբը, հետո որոշել է վաճառել, որի մասին հայտնել է իր ընկեր Տիգրան Բադալյանին։ Վերջինիս հետ պայմանավորվել են, որ նա զբաղվի մեքենայի վաճառքով և իրեն փոխանցի 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, այսինքն` այնքան, որքան ինքը ծախսել էր այդ ավտոմեքենան ձեռք բերելու գործընթացում։ Ըստ Տիգրանի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության՝ ավտոմեքենայի վաճառքից գոյացած ավել գումարը մնալու էր նրան։ Հուլիսի վերջերին` Տիգրանի հետ հերթական հանդիպման ժամանակ, վերջինս հայտնել է, որ ավտոմեքենայի համար գնորդ է գտել, Գևորգ անունով, ով աշխատում է <<Էվրիկա>> սուպերմարկետում, ում ինքը ճանաչում էր միայն դեմքով և որևէ գործնական կամ այլ հարաբերություն նրա հետ չուներ։ Չի հետաքրքրվել, թե որքան գումարով է Տիգրանն ավտոմեքենան վաճառել։ Հետո է տեղեկացել, որ Գևորգն իր հերթին այդ ավտոմեքենան վաճառել է մեկ այլ անձի։
Հարցերին պատասխանելիս հստակեցրել է, որ ավտոմեքենան ոչ թե վաճառել էր ընկեր Տիգրանին, այլ նրան դիմել էր որպես միջնորդի` մեքենան վաճառելու հարցով։ Գևորգ Ինջիկուշյանի հետ որևէ ազգակցական կապ չունի, ԱՄՆ-ից ավտոմեքենա ձեռք բերելու հարցով նրա հետ չի զբաղվել։
<<Էվրիկա>> սուպերմարկետի մենեջեր, վկա Դիանա Դանիելյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ տեղյակ էր, որ Գևորգ Ինջիկուշյանը <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենան վաճառել է իրենց խանութի վարորդ Արտաշեսին։ Գևորգի խոսքերից է տեղեկացել, որ վերջինս 2014թ. հուլիսի 31-ին 10 օրով մեկնելու է իբր ԱՄՆ, որի համար նրան շտապ գումար էր անհրաժեշտ։ 2014թ. հուլիսի 31-ին վարորդ Արտաշես Հովսեփյանը զանգահարել է իրեն, հայտնել, որ վերոնշյալ ավտոմեքենան գնելու նպատակով 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար պետք է տա Գևորգին, ունի միայն 4.000-ը, ուստի խնդրել է խանութի գումարներից Գևորգին տալ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար՝ խոստանալով այն հետագայում անձամբ մարել։ Մոտ 10-15 րոպե անց Գևորգն եկել է խանութ և քանի որ իր մոտ դոլար չի եղել, նրան է տվել 1.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 400.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ըստ Գևորգի խոսքերի՝ վերջինս պետք է ԱՄՆ տանելու նպատակով հուշանվեր-ջութակ գներ։ Գումարը տալու պահին Գևորգի հետ եղել են միայնակ, չի տեսել, թե աշխատողները գումարը Գևորգին փոխանցելու պահը նկատել են, թե` ոչ, թեև դա չի բացառում։ Նույն օրը՝ ավելի ուշ, զանգահարել է Գևորգին և հետաքրքրվել, արդյոք հաջողվե՞լ է ջութակը գնել, սակայն նա պատասխանել է, թե ջութակը թանկացրել էին, 1.200 ԱՄՆ դոլար էին դարձրել, ուստի և այն չի գնել։ Արդեն ուշ երեկոյան` ժամը 22։00-ի սահմաններում, Գևորգը դարձյալ եկել է խանութ, քանի որ ինքը նրա միջոցով ԱՄՆ-ում բնակվող իր մորը դեղ պետք է ուղարկեր, դեղը վերցրել և հեռացել է։ Հաջորդ օրը Գևորգը նրա բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել և հայտնել է, թե իբր ԱՄՆ-ում է, ռոմինգ ծառայությունն է ակտիվացրել։
Մոտ երկու օր անց խանութ է եկել Տիգրանը, հարցրել, թե կարող է տրամադրել Գևորգի կին Լուսինեի հեռախոսահամարը, փորձել է վերջինիս զանգահարել, սակայն հեռախոսը եղել է անհասանելի։ Տիգրանը հայտնել է, որ փնտրում է նաև Գևորգի կնոջ հորը, հայտնել, որ վերջինիս ավտոտնակում է կայանված նրան պատկանող ավտոմեքենան։ Ինչպես ինքը, այնպես էլ խանութում աշխատող բոլոր անձինք տեղյակ էին, որ այդ ավտոմեքենան Գևորգին է պատկանում, որը վերջինս արդեն վաճառել էր Արտաշեսին։ Զարմացել է, Տիգրանին տեղեկացրել, որ Գևորգը 13.000 ԱՄՆ դոլարով ավտոմեքենան վաճառել է Արտաշեսին, նրանից վերցրել 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, որից 1.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամն ինքն է տվել, ինչից Տիգրանն անակնկալի է եկել՝ հայտնելով, որ իր ավտոմեքենան Գևորգին է վաճառել մոտ 18.000 ԱՄՆ դոլարով։
Համոզվելով, որ Գևորգը ոչ թե ԱՄՆ, այլ իրականում մեկնել է Վրաստան, զանգահարել է նրան ու պահանջել վերադարձնել մոր համար նախատեսված դեղերը, սակայն Գևորգը պնդել է, թե իբր ԱՄՆ-ում է և հենց իր մոր մոտից կզանգահարի և իրեն կհամոզի, որ դեղերը հանձնել է նրան, իսկ հետագայում սկսել է հեռախոսով ահաբեկել իրեն։ Զանգահարել է Գևորգի կնոջը, ով և վերադարձրել է դեղերը։ Հասկացել է, որ Գևորգը խարդախություն է կատարել։
Նշել է նաև, որ Արտաշեսի խնդրանքով Գևորգին հանձնած 400.000 ՀՀ դրամը խանութի դրամարկղի գումարն էր, որը Արտաշեսը, տված խոստմանը համապատասխան, հետագայում վերադարձրել է։
<<Էվրիկա>> սուպերմարկետի բանվոր, վկա Արթուր Մեսրոպյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. հուլիսի 31-ին Դիանա Դանիելյանը բավականաչափ դրամ է փոխանցել Գևորգ Ինջիկուշյանին, սակայն, թե ինչի համար՝ չգիտի, քանի որ նրանց խոսակցությունը չի լսել։ Թեև դա կատարվել է իր տեսադաշտում, սակայն չի տեսել, թե Դիանան այդ գումարը նախապես որտեղից է հանել։ Նշել է որ Գևորգին փոխանցված գումարը խոշոր էր, քանի որ կապոցում նկատել է 20.000 և 10.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամներ։ Նույն թվականի օգոստոսի 2-ին կամ 3-ին Տիգրանը եկել է խանութ, ավտոմեքենայի հետ կապված խնդրով զրուցել Դիանայի հետ։ Սկզբնական շրջանում իրենք կարծում էին, թե Գևորգն ԱՄՆ է մեկնել, սակայն հետագայում Դիանայից տեղեկացել է, որ նա այդ ժամանակահատվածում իրականում գտնվել է Վրաստանում։ Նշել է, որ տեղյակ է, որ Գևորգի ծնողները բնակվել են ԱՄՆ-ում, նա ևս որոշ ժամանակ բնակվել է այնտեղ։
21. Վերոգրյալների հիման վրա, Վերաքննիչ դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանը խաբեությամբ և տուժող Արտաշես Հովսեփյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է վերջինիս խոշոր չափի գումարը, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2014թ. հուլիսին տեղեկանալով, որ իր ծանոթ Տիգրան Բադալյանը վաճառում է Հայկակ Արշամյանի անվամբ հաշվառված և վերջինիս պատկանող <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, նրան հայտնել է, թե իբր ցանկանում է տարաժամկետ վճարման պայմանով գնել այն։ Տ.Բադալյանը համաձայնել և ավտոմեքենան Գ.Ինջիկուշյանին 17.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, ստանալով 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կանխավճար, <<Մերսեդես>> մակնիշի, 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան փաստացի հանձնել է նրան` պայմանավորվելով սակայն ավտոմեքենայի առուծախի և սեփականատիրոջ փոփոխության գրանցումն իրականացնել ավտոմեքենայի գումարի մնացած մասը ստանալուց հետո։
2014թ. հուլիսի 31-ին Գևորգ Ինջիկուշյանը, տեղեկանալով, որ Արտաշես Հովսեփյանը մտադրություն ունի գնել փաստացի իր տիրապետության տակ գտնվող վերոնշյալ ավտոմեքենան, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, խաբեությամբ և խեղաթյուրված տվյալներ նրան ներկայացնելով առ այն, թե իբր հիշյալ ավտոմեքենան իրենն է, այն, վաճառքի նպատակով ուղարկել են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում բնակվող իր ծնողները, էականորեն ցածր գնով` ընդամենը 13.000 ԱՄՆ դոլարով, բայցև 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար ստանալու պայմանով ավտոմեքենան առաջարկել է Ա.Հովսեփյանին, ցուցադրել այն, ստացել ավտոմեքենան գնելու վերաբերյալ վերջինիս համաձայնությունը։ Թաքցնելով վերոնշյալ ավտոմեքենան իրեն չպատկանելու փաստը` Գ.Ինջիկուշյանը Ա.Հովսեփյանին խաբել և հայտնել է, թե իբր ավտոմեքենան հաշվառված է մորեղբոր անվամբ, հավաստիացրել, որ ավտոմեքենայի վաճառքը և սեփականատիրոջ փոփոխությունը համապատասխան մարմնում կգրանցի ավտոմեքենայի ողջ գումարը Ա.Հովսեփյանից ստանալու պահին, պատճառաբանել, թե իբր այդ գործընթացն իր համար որևէ բարդություն չի ներկայացնում։
Կանխավճարի պատրվակով Ա.Հովսեփյանից պահանջած 5.000 ԱՄՆ դոլարը խարդախությամբ հափշտակելու մեկ միասնական դիտավորությամբ Գ.Ինջիկուշյանը 2014թ. հուլիսի 31-ին Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայում <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան հանձնել է Ա.Հովսեփյանին, և վերջինիս խաբելով և վստահությունն այդ կերպ չարաշահելով` ավտոմեքենան նրան վաճառելու պատրվակով անձամբ Ա.Հովսեփյանից ստացել է խոշոր չափի` 1.624.000 ՀՀ դրամին համարժեք 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ վերջինիս խնդրանքով գործող Դիանա Դանիելյանից 1.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 400.000 ՀՀ դրամ գումարներ` խարդախությամբ տիրանալով Ա.Հովսեփյանին պատկանող այդ գումարներին։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
22. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<…Գ.Ինջիկուշյանը Արտաշես Հովսեփյանի հետ ձեռք է բերել բանավոր պայմանավորվածություն մեքենան վաճառելու վերաբերյալ, նրան է փոխանցել ավտոմեքենան, վերցրել 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, պայմանավորվել, որ մեքենայի առուվաճառքի գործարքը Գ.Ինջիկուշյանի արձակուրդից վերադառնալուց հետո ավարտելու վերաբերյալ, առձեռն վերցված 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճարից մի մասը 3.000 ԱՄՆ դոլարը նույն օրը փոխանցել է Տիգրան Բադալյանին, արձակուրդից վերադառնալուց հետո իրենից անկախ պատճառներով չի կարողացել ավարտել ձեռք բերված պայմանավորվածությունը Ա.Հովսեփյանի հետ, այսինքն, Գ.Ինջիկուշյանի մոտ ավտոմեքենային կամ գումարին տիրանալու մտադրություն չի եղել, այլ եղել է քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների ոչ պատշաճ կատարում, այն էլ իրենից անկախ պատճառներով>>, ապա այն հիմնավորված չէ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ 2014թ. հուլիս ամսին 3.000 դոլարի դիմաց Տիգրան Բադալյանից վերցնելով <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 DR 077 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և փաստացի տիրապետելով այն, Գ.Ինջիկուշյանը շատ կարճ ժամանակ անց` 2014թ. հուլիսի 31-ին, չարաշահել է Արտաշես Հովսեփյանի վստահությունը` խաբեությամբ և խեղաթյուրված տվյալներ նրան ներկայացնելով առ այն, թե իբր հիշյալ ավտոմեքենան իրենն է, այն վաճառքի նպատակով ուղարկել են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում բնակվող իր ծնողները էականորեն ցածր գնով` ընդամենը 13.000 ԱՄՆ դոլարով, բայց 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճար ստանալու պայմանով ավտոմեքենան առաջարկել է Ա.Հովսեփյանին, ցուցադրել այն, ստացել ավտոմեքենան գնելու վերաբերյալ վերջինիս համաձայնությունը։ Թաքցնելով վերոնշյալ ավտոմեքենան իրեն չպատկանելու փաստը` Գ.Ինջիկուշյանը Ա.Հովսեփյանին խաբել և հայտնել է, թե իբր ավտոմեքենան հաշվառված է մորեղբոր անվամբ, հավաստիացրել, որ ավտոմեքենայի վաճառքը և սեփականատիրոջ փոփոխությունը համապատասխան մարմնում կգրանցի ավտոմեքենայի ողջ գումարը Ա.Հովսեփյանից ստանալու պահին, պատճառաբանել, թե իբր այդ գործընթացն իր համար որևէ բարդություն չի ներկայացնում և նույն օրը վերջինիս խաբելով և վստահությունն այդ կերպ չարաշահելով Ա.Հովսեփյանից և Դ.Դանիելյանից ստացել է կանխավճարի պատրվակով պահանջած 5.000 ԱՄՆ դոլարը, ավտոմեքենան հանձնել է Ա.Հովսեփյանին` խարդախությամբ տիրանալով վերջինիս պատկանող գումարներին:
Վերոնշյալ փաստական հանգամանքների վերլուծությունից հստակ երևում է, որ Գ.Ինջիկուշյանը տուժող Ա.Հովսեփյանից 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերցնելուց առաջ արդեն իսկ դիտավորություն է ունեցել հափշտակելու այդ գումարը, քանի որ տուժողին խաբել է և վաճառվող մեքենայի պատկանելության մասին վերջինիս հայտնել է կեղծ տեղեկություններ, հստակորեն գիտակցել է, որ այդ ավտոմեքենան իրեն չի պատկանում` նախևառաջ դրա ամբողջ արժեքը վճարված չլինելու պատճառով, որը հնարավորություն չէր տալու այդ ավտոմեքենան հետագայում Ա.Հովսեփյանի անունով ձևակերպելու համար, եթե վերջինիս կողմից վճարվեր դրա ամբողջ արժեքը: Այս հանգամանքները վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Ինջիկուշյանի մոտ տուժող Ա.Հովսեփյանի գումարներին տիրանալու մտադրությունն առկա է եղել մինչև այդ գումարները ստանալը, և տվյալ դեպքում խոսք չի կարող լինել քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների ոչ պատշաճ կատարման մասին` նկատի ունենալով, որ այդպիսի <<պարտավորությունների>> կատարման հնարավորություն նա ի սկզբանե չի էլ ունեցել:
24. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Ս.Խչեյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և ամբաստանյալին արդարացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Ս.Խչեյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մայիսի 08-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գևորգ Հակոբի Ինջիկուշյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:


Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ