Գործ ԵԿԴ/0220/01/14

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2015 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքում

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Գ. ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Տ. ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
Ա. ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալներ Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գեղամ Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Արմեն Լևիկի Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2014 թվականի օգոստոսի 02-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է թիվ 62218314 քրեական գործը:
Նույն օրը Տիգրան Քերոբի Գևորգյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի օգոստոսի 04-ին Տիգրան Քերոբի Գևորգյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 05-ի որոշմամբ մեղադրյալ Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` 2(երկու) ամիս ժանանակով: Կալանքի ժամկետի սկիզբը 2014 թվականի օգոստոսի 02-ից: Մեղադրյալ Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի պաշտպան Սամվել Ջաղինյանի միջնորդությունը` կալանավորումն այլ խափանման միջոցով փոխարինելու մասին, մերժվել է:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2014 թվականի նոյեմբերի 06-ի որոշմամբ թիվ 62218314 քրեական գործով մեղադրյալ Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու փաստով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառով: Արմեն Վարդանյանի և Ալբերտ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ, 38-311-րդ և 308-րդ հոդվածներով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառով:
2014 թվականի նոյեմբերի 12-ին մեղադրյալ Տիգրան Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Գ.Գևորգյանի 2014 թվականի նոյեմբերի 13-ի որոշմամբ վերացվել է թիվ 62218314 քրեական գործով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության վարչության պետի տեղակալ Ա.Թամրազյանի 2014 թվականի նոյեմբերի 06-ի որոշումը:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2014 թվականի դեկտեմբերի 03-ի որոշմամբ թիվ 62218314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է նոր` թիվ 62229614 քրեական գործը և առանձնացվել առանձին վարույթում:
2014 թվականի դեկտեմբերի 03-ին թիվ 62218314 և 62229614 քրեական գործերը միացվել և նախաքննությունը շարունակվել է մեկ վարույթում` 62218314 համարի տակ:
2014 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Արմեն Լևիկի Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի դեկտեմբերի 04-ին մեղադրյալ Տիգրան Քերոբի Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Արմեն Վարդանյանի և Ալբերտ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ և 38-311-րդ հոդվածներով, իսկ Ալբերտ Հովհաննիսյանի նկատմամբ նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածով, քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին թիվ 62218314 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Նորայր Ահարոնի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Արմեն Լևիկի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճռով Տիգրան Քերոբի Գևորգյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել է պատիժ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկում` 3(երեք) տարի ժամկետով` պետական պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքի զրկմամբ` 2(երկու) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4րդ մասը և վերոնշյալ պատիժները լրիվ գումարելով` Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 3(երեք) տարի ժամկետով` պետական պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքի զրկմամբ` 2(երկու) տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Տիգրան Գևորգյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել է 2014 թվականի օգոստոսի 02-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արմեն Լևիկի Վարդանյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել է պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Արմեն Լևիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վերաբերյալ ստորագրությունը թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել է լուծված` գործն արագացված դատական քննության կարգով քննելու պատճառաբանությամբ:
Նույն դատավճռով դատապարտել է նաև Նորայր Ահարոնի Սիմոնյանին, որի մասով դատավճիռը չի բողոքարկվել:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալներ Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գեղամ Հակոբյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2015 թվականի մարտի 18-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի մարտի 19-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

Տիգրան Քերոբի Գևորգյանը և Արմեն Լևիկի Վարդանյանը դատապարտվել են հետևյալ արարքների համար:
Տիգրան Քերոբի Գևորգյանը, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ՃՊԾ 1-ին սպայական գումարտակի 8-րդ դասակում` որպես տեսուչ, <<Ոստիկանության մասին>> ՀՀ օրենքի, <<Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին>> ՀՀ օրենքի և ՀՀ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ օրենսգրքի պահանջների համաձայն հանդիսանալով պետական հատուկ ծառայություն և մշտապես իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, իր ծառայության ընթացքում պարտավոր է եղել ճանապարհային երթևեկության կանոնների պահանջների խախտումը հայտնաբերելու դեպքում տրանսպորտային միջոցը կանգնեցնել և խախտումն արձանագրել, իսկ վարորդի կողմից տրանսպորտային միջոցը ոչ սթափ վիճակում վարելու բավարար կասկածներ ունենալու ինչպես նաև առանց վարորդական իրավունքի վարելու դեպքում վարորդին վարումից մեկուսացնել և տրանսպորտային միջոցն արգելանքի տակ դնել, սթափության վիճակը ստուգելու նպատակով վարորդին ներկայացնել համապատասխան բժշկական հաստատություն։ 31.07.2014թ-ին՝ ժամը 2400-ից մինչև 0800-ը, նույն դասակի տեսուչ Արմեն Լևիկի Վարդանյանի հետ ընդգրկված լինելով ՃՈ ՃՊԾ 1-ին սպայական գումարտակի պահակետերի և երթուղիների 1-ին հերթափոխում և ծառայություն իրականացնելով Երևան քաղաքի Լենինգրադյան, Շիրազի, Հալաբյան, Մարգարյան, Աբելյան և Տ.Պետրոսյան փողոցներում, ժամը 0200-ի սահմաններում նկատելով գիշերային ժամանակ լուսարձակներն անջատված երթևեկող <<Օպել>> մակնիշի 34 LQ 464 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, կանգնեցրել է այն և վարորդական իրավունք չունեցող վարորդ Նորայր Ահարոնի Սիմոնյանի կողմից տրանսպորտային միջոցը ոչ սթափ վարելու կասկածանքով վերջինիս տեղափոխել <<Արամյանց>> բժշկական կենտրոնի մոտ։ Տ.Գևորգյանը Ն.Սիմոնյանից կաշառք ստանալու դիտավորությամբ, շահադիտական դրդումներով չի կատարել իր ծառայողական պարտականությունները` վերջինիս հիվանդանոց չի ներկայացրել սթափության վիճակի օրենքով նախատեսված ստուգման, վարորդ Ն.Սիմոնյանի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտումների վերաբերյալ վարչական իրավախախտման արձանագրություն չի կազմել, այլ <<Օպել>> մակնիշի 34 LQ 464 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարել է դեպի Սիլիկյան թաղամաս և Ն.Սիմոնյանի օգտին ակնհայտ ապօրինի անգործության՝ սթափության վիճակն օրենքով նախատեսված կարգով չստուգելու և ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտումները չարձանագրելու համար, Ն.Սիմոնյանից ավտոմեքենայում պահանջել է 70.000 ՀՀ դրամ կաշառք, որպես այն հետագայում ստանալու երաշխիք Ն.Սիմոնյանից վերցրել մի շարք փաստաթղթեր, որի արդյունքում էական վնաս է պատճառվել պետության և պետական կազմակերպության օրինական շահերին՝ հեղինակազրկվել է պետական իշխանության մարմինը՝ ՀՀ ոստիկանությունը, խաթարվել են ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտում թույլ տված վարորդների նկատմամբ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրություն կազմելու օրենքով սահմանված կարգն ու պայմանները։
Այնուհետև Տ.Գևորգյանը Ն.Սիմոնյանի հետ ձեռք բերած նախնական պայմանավորվածության համաձայն, նույն օրը՝ ժամը 1030-ի սահմաններում պահանջած կաշառքն ստանալու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Եռաբլուր կոչվող տարածքի մուտքի մոտ, սակայն ինչպես Ն.Սիմոնյանի եղբորից՝ Սոս Սիմոնյանից անձամբ, այնպես էլ՝ Նորայր Սիմոնյանից՝ հեռախոսազանգի միջոցով տեղեկանալով, որ կաշառքի առարկան Ն.Սիմոնյանը դեռևս ձեռք չի բերել՝ հրաժարվել է հետ վերադարձնել որպես երաշխիք վերցրած փաստաթղթերը։ 2014 թվականի օգոստոսի 02-ին Տ.Գևորգյանը Ն.Սիմոնյանից պահանջած կաշառքն ստանալու նպատակով, ժամը 1410-ի սահմաններում այցելել է Երևան քաղաքի Նոր-Նորք վարչական շրջանի թաղապետարանի վարչական շենքի մոտ և հանդիպել վերջինիս, սակայն հանդիպման ընթացքում կռահելով, որ Ն.Սիմոնյանի մասնակցությամբ իր նկատմամբ իրականացվում է օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում՝ հրաժարվել է կաշառքի առարկան ստանալուց և փաստաթղթերը Ն.Սիմոնյանին հանձնելով` հեռացել է։
Արմեն Վարդանյանը, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ՃՊԾ 1-ին սպայական գումարտակի 8-րդ դասակում` որպես տեսուչ, <<Ոստիկանության մասին>> ՀՀ օրենքի, <<Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին>> ՀՀ օրենքի և ՀՀ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ օրենսգրքի պահանջների համաձայն հանդիսանալով պետական հատուկ ծառայություն և մշտապես իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, իր ծառայության ընթացքում պարտավոր է եղել ճանապարհային երթևեկության կանոնների պահանջների խախտումը հայտնաբերելու դեպքում տրանսպորտային միջոցը կանգնեցնել և խախտումն արձանագրել, իսկ վարորդի կողմից տրանսպորտային միջոցը ոչ սթափ վիճակում վարելու բավարար կասկածներ ունենալու ինչպես նաև առանց վարորդական իրավունքի վարելու դեպքում վարորդին վարումից մեկուսացնել և տրանսպորտային միջոցն արգելանքի տակ դնել, սթափության վիճակը ստուգելու նպատակով վարորդին ներկայացնել համապատասխան բժշկական հաստատություն։ 31.07.2014թ-ին՝ ժամը 2400-ից մինչև 0800-ը, նույն դասակի տեսուչ Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի հետ ընդգրկված լինելով ՃՈ ՃՊԾ 1-ին սպայական գումարտակի պահակետերի և երթուղիների 1-ին հերթափոխում և ծառայություն իրականացնելով Երևան քաղաքի Լենինգրադյան, Շիրազի, Հալաբյան, Մարգարյան, Աբելյան և Տ.Պետրոսյան փողոցներում, ժամը 0200-ի սահմաններում նկատելով գիշերային ժամանակ լուսարձակներն անջատված երթևեկող <<Օպել>> մակնիշի 34 LQ 464 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, կանգնեցրել է այն և վարորդական իրավունք չունեցող վարորդ Նորայր Ահարոնի Սիմոնյանի կողմից տրանսպորտային միջոցը ոչ սթափ վարելու կասկածանքով վերջինիս տեղափոխել <<Արամյանց>> բժշկական կենտրոնի մոտ։ Ա.Վարդանյանը անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով՝ հաշվի առնելով Ն.Սիմոնյանի ոստիկանության ծառայող հանդիսանալու հանգամանքը և չցանկանալով նրան ենթարկել վարչական պատասխանատվության, չի կատարել իր ծառայողական պարտականությունները` վերջինիս հիվանդանոց չի ներկայացրել սթափության վիճակի օրենքով նախատեսված ստուգման և վարորդ Ն.Սիմոնյանի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտումների վերաբերյալ վարչական իրավախախտման արձանագրություն չի կազմել, որի արդյունքում էական վնաս է պատճառվել պետության և պետական կազմակերպության օրինական շահերին՝ հեղինակազրկվել է պետական իշխանության մարմինը՝ ՀՀ ոստիկանությունը, խաթարվել են ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտում թույլ տված վարորդների նկատմամբ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրություն կազմելու օրենքով սահմանված կարգն ու պայմանները:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալներ Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գեղամ Հակոբյանը, վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, թույլ է տվել նյութական և դատավարական նորմերի էական խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի:
Դատարանը չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջը:
Դատարանը թեև շարադրել, սակայն փաստացի հաշվի չի առել Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ նրանք անկեղծորեն զղջացել են կատարածի համար, տվել են խոստովանական ցուցմունքներ, միջնորդել են գործը քննել արագացված դատական քննության կարգով, որով օժանդակել են գործի քննությանն ու դատարանի աշխատանքներին։
Դատարանը Տիգրան Գևորգյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնահատել նախկինում դատապարտված չլինելը, վատառողջ լինելը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` ծառայության և բնակության վայրերում դրականորեն բնութագրվելը, խնամքին կնոջ և երկու փոքրահասակ զավակների` 2010թ. մայիսի 17-ին ծնված Դավիթ Տիգրանի Գևորգյանի և 2014թ. օգոստոսի 14-ին ծնված Էլեն Տիգրանի Գևորգյանի առկայությունը, անկեղծորեն զղջալն ու դեռևս մինչդատական վարույթից իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը։
Դատարանը որպես Արմեն Վարդանյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնահատել նախկինում դատապարտված չլինելը, ամուսնացած լինելը, խնամքին 8 անձանց առկայությունը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` ծառայության և բնակության վայրերում դրականորեն բնութագրվելը, խնամքին գտնվող անձանց կազմում փոքրահասակ երեք երեխաների, 2-րդ խմբի հաշմանդամ եղբոր` Արսեն Լևիկի Վարդանյանի, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հոր` Լևիկ Գուրգենի Վարդանյանի առկայությունը։
Թեև դատարանն իրավացիորեն նշված հանգամանքները թվարկել է կայացված դատավճռում, սակայն լիարժեքորեն հաշվի չի առել այդ հանգամանքները և պատիժ նշանակելիս պատշաճ գնահատման չի արժանացրել, որպիսի պարագայում դատարանը ոչ միայն անհամաչափ խիստ պատիժ է նշանակել, այլև նշված փաստերը Տիգրան Գևորգյանի պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու տեսանկյունից չեն դիտարկվել, կոնկրետ փաստերով և հիմնավորումներով չի հիմնավորել, թե ինչ պատճառաբանությամբ հնարավոր չէ Տիգրան Գևորգյանի ուղղվելն առանց պատիժը կրելու:
Դատարանը հանգելով հետևության, որ Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ ազատազրկման ձևով, միևնույն ժամանակ գտել է, որ Տիգրան Գևորգյանն այն պետք է կրի քրեակատարողական հիմնարկում և որևէ կերպ քննության չի առել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը, այն պարագայում, երբ դրա համար առկա էին բավարար հիմքեր։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և Տիգրան Գևորգյանի ուղղվելու մասին է վկայում արարքից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես այն, որ նա իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել ու անկեղծորեն զղջացել կատարածի համար, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, առաջին ատյանի դատարանում միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով, որով նպաստել է դատական քննությանը։
Բացի այդ, դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ Տիգրան Գևորգյանի բացի անբասիր կենսագրություն ունենալուց, վերջինիս խնամքին են գտնվում կինը և երկու մանկահասակ երեխաները, հաշվի չի առել նաև վերջինիս վատառողջ լինելը, որպիսի հանգամանքը հանդիսանում է բացառիկ և անգամ հնարավորություն ընձեռում ոչ միայն հոդվածի սանկցիայով նախատեսված հնարավոր մեղմ պատիժ տալու, այլև մնացյալ հանգամանքների հետ օբյեկտիվ գնահատման պարագայում, հնարավորություն ստեղծում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կամ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժից առավել մեղմ պատիժ նշանակելու առումով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելով, առանց պատճառաբանության, անհիմն կերպով հանգել է հետևութան, որ վերջինս այն պետք է կրի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, որպիսի հետևությունը հիմնավորված չէ և չի բխում գործի տվյալներից և որևէ կերպ հիմնված չէ պատիժ նշանակելու համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների ու փաստերի վրա, որպիսի պարագայում դատարանի հետևությունը դառնում է ակնհայտ չպատճառաբանված։
Նման անհիմն հետևության հանգելով` դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, մասնավորապես՝ դատարանն անտեսել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները և առանց փաստական հիմքի նշված նորմերի պահանջները մեկնաբանել ի վնաս Տ.Գևորգյանի։
Դատարանը որևէ ձևով չի պատճառաբանել, թե ինչից ելնելով է հանգել հետևության, որ Տ.Գևորգյանի նկատմամբ բազմաթիվ մեղմացնող հանգամանքների առկայությամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պարագայում, հնարավոր չէր հասնել պատժի նպատակներին:
Վերագրվող արարքի բնույթից ելնելով Տիգրան Գևորգյանի կողմից միայն անկեղծորեն զղջալը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի տեսանկյունից դիտարկելիս, արդեն իսկ բավարար պայման են հանդիսանում հանգելու հետևության, որ դրանով իսկ իրականացել են պատժի նպատակները և հաշվի առնելով Տիգրան Գևորգյանի խնամքին կնոջ և երկու մանկահասակ երեխաների առկայությունը, նախկինում արտավորված չլինելը, վատառողջ լինելը և բավականին երկար ժամանակ անազատության մեջ գտնվելու հանգամանքը Տիգրան Գևորգյանն ուղղվելու համար կարիք չունի ազատազրկման ձևով ռեալ պատիժ կրելու։
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու տեսանկյունից դատարանը նաև հաշվի չի առել արարքի ավարտվածության աստիճանը։ Քրեական գործով հաստատված փաստ է, որ Տիգրան Գևորգյանը կամովին հրաժարվել է նշված գումարը վերցնելուց, որը թեև գործող իրավակարգավորմամբ անձին չի ազատում պատասխանատվությունից, սակայն պարտադիր կարգով պետք է դիտարկվի պատիժ նշանակելիս և պատժի անհատականացման սկզբունքից ելնելով, պետք է նշանակվի արդարացի պատիժ` հաշվի առնելով արարքի ավարտվածության աստիճանը։
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առներ նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Գործում առկա հանգամանքների բազմակողմանի և օբյեկտիվ վերլուծության պարագայում, առաջին ատյանի դատարանը կհանգեր հետևության, որ Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով և վերջինիս նկատմամբ որոշակի ժամկետով փորձաշրջան նշանակելով, կիրականան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակները։
Բացի այդ, վերը թվարկված հանգամանքների անտեսմամբ, դատարանը անհամաչափ և խիստ պատիժ է սահմանել ինչպես տուգանքի ձևով նշանակված պատժաչափի առումով, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով լրացուցիչ պատժի մասով, որը նույնպես ենթակա է փոփոխման և մեղմացման։
Ինչ վերաբերում է Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափին, ապա դա նույնպես անհիմն է, քանի որ դատարանն արձանագրելով բազմաթիվ մեղմացնող հանգամանքներ, չարձանագրելով որևէ ծանրացնող հանգամանք, չի պատճառաբանել, թե ինչ հիմնավորմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված առավել մեղմ պատժաչափը /200.000 ՀՀ դրամ տուգանքը/ չէր կարող ապահովել պատժի նպատակները և բավարար չէր լինի պատժի նպատակներն իրականացնելու առումով:
Նշված նկատառումներից ելնելով` Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ չի կայացվել օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված դատական ակտ, որի արդյունքում նրանց կատմամբ նշանակվել է ակնհայտ խիստ պատիժ:
Պաշտպան Գեղամ Հակոբյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճիռը` Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով բեկանել և փոփոխել` Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով լրացուցիչ պատիժ սահմանել ոչ թե երկու, այլ մեկ տարի ժամկետով, ինչպես նաև նշանակված 3 տարի ժամկետով ազատազրկումը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել տուգանք 200.000 ՀՀ դրամի չափով։ Արմեն Լևիկի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել տուգանք 200.000 ՀՀ դրամի չափով, որը լիովին բավարար կլինի պատժի նպատակներն իրականացնելու առումով։

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն՝ դատարանը նախ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով:
Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Նարեկ Սարգսյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշմամբ` պատժի արդարացիության հետ կապված հետևյալ դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>>:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման մեջ, համաձայն որի` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վանյա Բեգյանի վերաբերյալ 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշման մեջ հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Գ.Մադաթյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում զարգացնելով Դ.Հովհաննիսյանի գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Այլ խոսքով՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի՝
ա) կատարված հանցագործության նպատակն ու շարժառիթը,
բ) քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
գ) կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը,
դ) հանցագործության կատարման եղանակը,
ե) հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը,
զ) հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (…)>>:
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է հետևյալը.
<<(…) Դատարանը որպես ամբաստանյալ Տիգրան Գևորգյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնահատում` նախկինում դատապարտված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2014թ. հոկտեմբերի 29-ին կատարված հարցման արդյունքների), վատառողջ լինելը (ըստ <<Վլադիմիր Ավագյանի անվան բժշկական կենտրոն>> ՍՊ ընկերության 2014թ. սեպտեմբերի 19-ի թիվ 03/126 գրության՝ նրա մոտ հայտնաբերվել է աջակողմյան հետլումբոտոմիկ ճողվածք, կարիք ունի վիրահատական բուժման, ինչպես նաև 2012թ. սեպտեմբերի 14-ի էպիկրիզի), իսկ որպես պատաասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ՝ ծառայության և բնակության վայրերում դրականորեն բնութագրվելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության պետ Ա.Գալստյանի 2014թ. օգոստոսի 2-ի, ինչպես նաև Երևանի Ֆրունզեի 10 համատիրության նախագահ Վ.Մարգարյանի տրամադրած բնութագրերի), խնամքին կնոջ և երկու փոքրահասակ զավակների՝ 2010թ. մայիսի 17-ին ծնված Դավիթ Տիգրանի Գևորգյանի և 2014թ. օգոստոսի 14-ին ծնված Էլեն Տիգրան Գևորգյանի առկայությունը (ըստ Շենգավիթ վարչական շրջանի <<Ֆրունզե-10>> համատիրության նախագահ Վ.Մարգարյանի 2015թ. հունվարի 23-ի թիվ 0-17 տեղեկանքի, ինչպես նաև ԱԲ սերիայի 333061 համարի և ԱԲ սերիայի 069043 ծննդյան վկայականների), անկեղծորեն զղջալն ու դեռևս մինչդատական վարույթից իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արմեն Վարդանյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնահատում` նախկինում դատապարտված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2014թ. նոյեմբերի 24-ին կատարված հարցման արդյունքների), ամուսնացած լինելը (ըստ ԱԱ սերիայի թիվ 126596 ամուսության վկայականի), խնամքին 8 անձանց առկայությունը (ըստ ՀՀ Կոտայքի մարզի Մրգաշեն համայնքի գյուղապետ Ա.Արամյանի՝ 2015թ. հունվարի 23-ի տեղեկանքի), իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ՝ ծառայության և բնակության վայրերում դրականորեն բնութագրվելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության պետ Ա.Գալստյանի 2014թ. օգոստոսի 2-ի և ՀՀ Կոտայքի մարզի Մրգաշեն համայնքի գյուղապետ Ա.Արամյանի՝ 2014թ. սեպտեմբերի 24-ի բնութագրերի), խնամքին գտնվող անձանց կազմում փոքրահասակ երեք երեխաների (Մերի Արմենի Վարդանյանի, ըստ ԱԱ սերիայի 432784 համարի ծննդյանի վկայականի, ծնվել է 2004թ. ապրիլի 27-ին, Գուրգեն Արմենի Վարդանյանի, ըստ ԱԱ սերիայի 048107 համարի ծննդյան վկայականի, ծնվել է 2005թ. մայիսի 29-ին և Լևիկ Արմենի Վարդանյանի, ըստ ԱԲ սերիայի 240695 ծննդյան վկայականի՝ ծնվել է 2012թ. դեկտեմբերի 31-ին), 2-րդ խմբի հաշմանդամ եղբոր՝ Արսեն Լևիկի Վարդանյանի (ըստ 2004թ. դեկտեմբերի 22-ի տեղեկանքի), 2-րդ խմբի հաշմանդամ հոր՝ Լևիկ Գուրգենի Վարդանյանի առկայությունը (ըստ թիվ 1094458 տեղեկանքի)։
(…) Դատարանն ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրեց։
(…) Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Տիգրան Գևորգյանին վերագրվող հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, դրանց կազմում ծանր հանցագործության առկայությունը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի տեսանկյունով բացառիկ հանգամանքների բացակայությունը` Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ պատիժ, այդ թվում՝ վերջնական պատիժ պետք է նշանակվի ազատազրկման ձևով, այն պայմանականորեն չկիրառելու, ազատազրկման նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու կամ որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժը չնշանակելու հիմքերը բացակայում են։
Միևնույն ժամանակ Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Տ.Գևորգյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների վերոնշյալ համակցության պարագայում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակվող պատժի նվազագույն չափն ինքնին բավարար է պատժի նպատակները նրա առնչությամբ ապահովելու տեսանկյունով։ Տվյալ հանցակազմով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը կատեգորիկ է և ոչ հայեցողական, հետևաբար՝ պետք է նշանակվի, քանի որ բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ այն չնշանակելու քրեաիրավական հիմքերը։
Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Տ.Գևորգյանը կատարել է պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործություններ, ելնելով պաշտոնավարության ժամանակ նրա կատարած այդ հանցագործությունների բնույթից` Դատարանը հիմնական պատժի` ազատազրկման հետ միաժամանակ նշանակում է նաև լրացուցիչ պատիժ` պետական պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքի զրկում։ Դատարանի համոզմամբ երկամյա ժամկետը լիովին բավարար է լրացուցիչ այդ պատժի նպատակներն ապահովելու համար։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյունով անդրադառնալով ամբաստանյալներ Արմեն Վարդանյանի և Նորայր Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակվող, իսկ ամբաստանյալ Տ.Գևորգյանի պարագայում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակվող պատժի տեսակի ընտրության խնդրին` Դատարանը, հաշվի առնելով վերջիններիս անձը դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգքրի 308-րդ հոդվածի 1-ին և 312-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող հանցավոր արարքների վտանգավորության հարաբերականորեն ցածր աստիճանը և բնույթը, ինչպես նաև ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջով, հանգում է համոզման, որ նրանցից յուրաքանչյուրի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել նվազ խիստ պատժատեսակը` տուգանքը։ Այդ պատիժն է արդարացի ու միաժամանակ անհրաժեշտ ամբաստանյալներ Ա.Վարդանյանին և Ն.Սիմոնյանին ուղղելու և հնարավոր նոր հանցագործությունները կանխելու, սոցիալական արդարությունը վերականգնելու համար։
Հաշվի առնելով այն, որ ամբաստանյալ Տիգրան Գևորգյանին մեղսագրվում է միջին և ծանր հանցանքների կատարում` Դատարանը փաստում է, որ նրա նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատիժը պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որը թույլատրելի է համարում նաև պատիժները լրիվ գումարելու կանոնը։ Այդ պատիժն է արդարացի և անհրաժեշտ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, ամբաստանյալ Տ.Գևորգյանին ուղղելու, նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները, Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված լրացուցիչ պատժի մեղմացման, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուգանք 300.000 ՀՀ դրամի չափով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկում 3 տարի ժամկետով` պետական պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքի զրկմամբ 2 տարի ժամկետով, համաչափ է կատարած հանցանքների ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված տուգանքի ձևով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված լրացուցիչ պատիժը մեղմացնելով` հնարավոր չէ ապահովել պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը Տիգրան Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս լիարժեքորեն հաշվի չի առել պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, անհամաչափ խիստ պատիժ է նշանակել, քննության չի առել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի փաստարկին առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել Տիգրան Գևորգյանի խնամքին կնոջ և երկու մանկահասակ երեխաների, վատառողջ լինելու հանգամանքները, որոնք հանդիսանում են բացառիկ և հնարավորություն ընձեռում հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժից առավել մեղմ պատիժ նշանակելու կամ, այլ հանգամանքների հետ օբյեկտիվ գնահատման պարագայում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար, ապա վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանգամանքները հաշվի են առնվել, դրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իմաստով բացառիկ չեն կարող դիտվել և չեն կարող հիմք հանդիսանալ դատավճիռը` հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժից առավել մեղմ պատիժ նշանակելու կամ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով, բեկանելու համար:
Անդրադառնալով Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը վերջինիս նկատմամբ նշանակել է համաչափ պատիժ, այն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, ուստի հիմքեր չկան դատավճիռը բեկանելու համար:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմամբ:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործի քննության արդյունքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չի տվել, դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված ու պատճառաբանված, համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալներ Տիգրան Գևորգյանի և Արմեն Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գեղամ Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Տիգրան Քերոբի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Արմեն Լևիկի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ