ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵԿԴ/0198/01/14

21 օգոստոսի 2017թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ՋՈՒԼՀԱԿՅԱՆԻ


ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ.ՍԱՎԹԱԼՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՆԱԴԻՐՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Գ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
Հ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆՒ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով պաշտպաններ` Ա.Հոբոսյանի և Ա.Նադիրյանի վերաքննիչ բողոքները` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 17.11.2016թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց


Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Շենգավիթի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բալդրյանը 29.04.2014թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 11131914 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ղազարյանը 20.05.2014թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 13146814 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Դ.Կիրակոսյանը 27.05.2014թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 13149214 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Լ.Կարապետյանը 29.05.2014թ. որոշմամբ թիվ 13149214 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Շենգավիթի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Լ.Ստեփանյանը 04.06.2014թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 11141214 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
05.06.2014թ. ձերբակալվել են Գ.Խաչատրյանը և Հ.Խաչատրյանը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ղազարյանը 06.06.2014թ. որոշմամբ թիվ 13149214 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 13149214 քրեական գործը միացրել է թիվ 13146814 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակել 13146814 համարով։
Քննիչի 07.06.2014թ. որոշմամբ Գ.Խաչատրյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Քննիչի 07.06.2014թ. որոշմամբ Հ.Խաչատրյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ու 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 07.06.2014թ. որոշումներով` Գ.Խաչատրյանի և Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ղազարյանը 09.07.2014թ. որոշումներով թիվ 11141214 և 11131914 քրեական գործերն ընդունել է իր վարույթ, իսկ նույն օրվա երկու այլ որոշումներով թիվ 11141214 և 11131914 քրեական գործերը միացրել է թիվ 13146814 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակել 13146814 համարով։
Քննիչի 03.11.2014թ. որոշմամբ Գ.Խաչատրյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ու 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Քննիչի 04.11.2014թ. որոշմամբ Հ.Խաչատրյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ու 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2014թ. նոյեմբերի 19-ին թիվ 13146814 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 17.11.2016թ. դատավճռով.
Գևորգ Համլետի Խաչատրյանը ճանաչվել է անմեղ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում և արդարացվել` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ` մեղադրանքի նշված մասից մեղադրողի հրաժարվելու հիմքով։
Գևորգ Համլետի Խաչատրյանը ճանաչվել է մեղավոր Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Գևորգ Համլետի Խաչատրյանը ճանաչվել է մեղավոր Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Նունե Կարապետյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ նշանակվել է ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում՝ պատժի սկիզբը հաշվելով 2014թ. հունիսի 5-ից։
Վճռվել է նաև.
Գ.Խաչատրյանի գույքի վրա դրված կալանքը չվերացնել։
Գ.Խաչատրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, թողնվել է անփոփոխ։
Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանը ճանաչվել է մեղավոր Գևորգ Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանը ճանաչվել է մեղավոր Գևորգ Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Նունե Կարապետյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում և դատապարտվել է ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ նշանակվել է ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում՝ պատժի սկիզբը հաշվելով 2014թ. հունիսի 5-ից։
Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, թողնվել է անփոփոխ։
Վճռվել է նաև.
Իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա շղթան հանձնել տուժող Նունե Կարապետյանին։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 17.11.2016թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի շահերի պաշտպան` Ա.Հոբոսյանը և ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Ա.Նադիրյանը:


Գործի փաստական հանգամանքները.

Ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով (2 դրվագ) և 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա <ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանի հետ, 2014 թվականի ապրիլի 29-ին՝ ժամը 13.20-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 49 շենքի դիմացի հատված, որտեղ նա պոկել է Սիրանուշ Պետրոսյանի պարանոցի ոսկյա շղթան՝ իր խաչով, որից հետո Հովհաննես Խաչատրյանի հետ դիմել են փախուստի՝ Ս.Պետրոսյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 150.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Գևորգ Համլետի Խաչատրյանը, ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանի հետ, 2014 թվականի մայիսի 16-ին՝ ժամը 19.00-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի <Օղակաձև զբոսայգու> <Վարդան Մամիկոնյանի> արձանի հարակից տարածք, որտեղ նա Նունե Ռաֆիկի Կարապետյանի պարանոցից՝ պոկելու միջոցով, բացահայտ հափշտակել է վերջինիս զգալի չափի՝ 72.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան, իսկ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանն այդ ընթացքում ապահովել է նրա անվտանգ փախուստը, որից հետո երկուսով դիմել են փախուստի։
Բացի այդ, Գևորգ Համլետի Խաչատրյանը, 2014 թվականի հունիսի 2-ին՝ ժամը 2100-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտայի 42/2 շենքի մոտ բացահայտ հափշտակել է Սուսաննա Պողոսի Օհանյանի մատներին եղած մատանիներն ու պայուսակը, որում եղել է 23.000 ՀՀ դրամ գումար երկու հատ արծաթյա մատանի, ոսկյա խաչ, քարերով վզնոց, <Նոկիա> ֆիրմայի բջջային հեռախոս և օպտիկական ակնոց՝ Ս.Օհանյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 181.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս>։
Ամբաստանյալ Համլետ Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով (2 դրվագ) և 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. < ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Գևորգ Համլետի Խաչատրյանի հետ, 2014 թվականի ապրիլի 29-ին՝ ժամը 1320-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 49 շենքի դիմացի հատված, որտեղ Գևորգ Խաչատրյանը պոկել է Սիրանուշ Պետրոսյանի պարանոցի ոսկյա շղթան՝ իր խաչով, որից հետո Գևորգ Խաչատրյանի հետ դիմել են փախուստի՝ Ս.Պետրոսյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 150.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանը ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Գևորգ Համլետի Խաչատրյանի հետ 2014 թվականի մայիսի 16-ին՝ ժամը 19։00-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի <Օղակաձև Զբոսայգու> <Վարդան Մամիկոնյանի> արձանի հարակից տարածք, որտեղ Գևորգ Խաչատրյանը Նունե Ռաֆիկի Կարապետյանի պարանոցից պոկելու միջոցով բացահայտ հափշտակել է վերջինիս զգալի չափի՝ 72.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան, իսկ նա այդ ընթացքում ապահովել է Գևորգ Խաչատրյանի անվտանգ փախուստը, որից հետո երկուսով դիմել են փախուստի։
Բացի այդ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանը, ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2014թ. մայիսի 22-ին` ժամը 1430-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի և Գր. Լուսավորիչ փողոցի խաչմերուկում գտնվող գետնանցում, որտեղ Աշխեն Սողոմոնյանի պարանոցից՝ պոկելու միջոցով, բացահայտ հափշտակել է Ա.Սողոմոնյանին պատկանող ոսկյա շղթան և դիմել փախուստի` Ա.Սողոմոնյանին պատճառելով զգալի չափերի` 120.000 ՀՀ դրամ գույքային վնաս>։
Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն /այսուհետ` դատարան/, դատաքննությամբ պարզել է, որ ազգակցական կապ ունեցող ամբաստանյալներ Գևորգ և Հովհաննես Խաչատրյանները, ունենալով կուտակված դրամական պարտքեր, 2014թ. մայիսի 16-ին ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի առաջարկով հանդիպել են ք.Երևանի Խանջյան փողոցի հարակից տարածքում գտնվող <Օղակաձև> զբոսայգում, որտեղ վերջինս գումար է խնդրել ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանից, ով փող չունենալու պատճառով մերժել է նրան։ Շարունակելով զրույցը` ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանն ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանին առաջարկել է զբոսնել այգում և, հարմար առիթն օգտագործելով, որևէ մեկից շղթա հափշտակել, ինչին վերջինս համաձայնել է։ Միևնույն ժամանակ Հ.Խաչատրյանը, հայտնելով, որ ոտքերի հետ կապված խնդիր ունի և հափշտակությունից հետո հնարավոր է, որ չի կարող փախչել ու հետապնդման դեպքում կբռնվի, առաջարկել է, որ հարմար առիթի դեպքում ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանն անձամբ իրականացնի հափշտակությունը` երաշխավորելով, այդ ընթացքում ինքը կվերացնի հնարավոր խոչընդոտները՝ հնարավորություն կտա նրան անվտանգ փախչել, ինչին վերջինս համաձայնվել է։ Այնուհետև, հանցագործության կատարմանն ուղղված դերաբաշխումն ավարտելուց հետո, իրենց հանցավոր մտադրություններն իրագործելու նպատակով նրանք քայլել են զբոսայգում, որի ընթացքում նկատել են տուժող Նունե Կարապետյանին` դստեր և քրոջ դստեր հետ զբոսնելիս։ Համոզվելով, որ նրանք ոսկյա շղթաներ են կրում պարանոցներին, ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանն ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանին առաջարկել է հափշտակել երիտասարդ աղջիկներից մեկի պարանոցի շղթան, սակայն վերջինս ասել է, որ կհափշտակի տուժող Ն.Կարապետյանի պարանոցի շղթան։ Նշված նպատակով նրանք սկսել են հետապնդել տուժողին և նրա հետ զբոսնող աղջիկներին, որոշ ժամանակ անց ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը, գտնելով, որ առաջացել է հարմար պահ, որպես ազդանշան՝ ձեռքով հրել է ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանին և վերջինս, հասկանալով դա, մոտեցել է տուժող Ն.Կարապետյանին և քաշելու միջոցով պոկել ու հափշտակել է նրա պարանոցի` 72.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան, որից հետո երկուսով դիմել են փախուստի և հափշտակած շղթան նույն օրը ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի անվամբ գրավադրել են <Ֆաստ Կրեդիտ> ունիվերսալ վարկային կազմակերպության <Շենգավիթ> մասնաճյուղի գրավատանը։
2014թ. մայիսի 22-ին, երբ ամբաստանյալներ Հ. և Գ.Խաչատրյանները կրկին հանդիպել են ու ժամը 14.30-ի սահմաններում գտնվել են Մաշտոցի պողոտայի և Գր.Լուսավորիչ փողոցների խաչմերուկի գետնանցումում, ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանն առանց ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի գիտության, միայնակ մոտենալով տուժող Աշխեն Սողոմոնյանին, քաշել-պոկելու միջոցով հափշտակել է վերջինիս պարանոցի 120.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան և դիմել փախուստի։
Ամբաստանյալներ Հ. և Գ.Խաչատրյանները, բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով, 2014թ. ապրիլի 29-ին գնացել են ք.Երևանի Բագրատունյաց 49 շենքի հարակից տարածք և սպասել են հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու հարմար պահի։ Նույն ժամանակահատվածում տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը դուրս է եկել նշված տարածքում գտնվող գեղեցկության սրահից և հաց գնելու համար ժամը 13.20-ի սահմաններում քայլել է դեպի մոտակա մթերային խանութ։ Նա նկատել է խանութի դիմաց կանգնած ամբաստանյալներին, ովքեր որոշակի հեռավորությունից զննել են նրան, երբ նա վճարում կատարելու համար սպասել է իր հերթին։ Երբ տուժող Ս.Պետրոսյանը դուրս է եկել խանութից և ուղղվել դեպի գեղեցկության սրահ, լսել է ինչ-որ բանի ոսկուց լինելու վերաբերյալ ամբաստանյալների զրույցը, ինչից հասկացել է, որ նրանք միասին են, սակայն այդ պահին չի հասկացել, թե խոսքն ինչի մասին է։ Այդ պահին նրան է մոտեցել ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանը և քաշելու միջոցով պոկել է նրա պարանոցի 150.000 ՀՀ դրամի արժողությամբ ոսկյա շղթան՝ իր խաչով, ու հափշտակությունից հետո նա և ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը դիմել են փախուստի։
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի շահերի պաշտպան` Ա.Հոբոսյանը: վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.11.2016թ. դատավճիռը բեկանել, իր պաշտպանյալ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սիրանուշ Պետրոսյանից և Աշխեն Սողոմոնյանից, Նունե Կարապետյանից ոսկյա շղթաները բացահայտ հափշտակելու մեջ արդարացնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, կամ եթե դատարանը տուժող Նունե Կարապետյանի դրվագով գա այլ համոզման, ապա Հ.Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասը վերաորակի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշանակի մեղմ պատիժ, հաշվի առնելով նրա վատառողջ լինելը, դատվածություն չունենալը, անկեղծ խոստովանական ցուցմունքներ տալը:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտել է, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը հիմնավորված չէ, արդար չէ և ակնհայտ խիստ է իր պաշտպանյալի նկատմամբ:
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ
1. տուժող Աշխեն Սողմոնյանը տեսել և հ.1 գ.թ. 76-78 նկարագրել է իրենից հափշտակություն կատարող անձին՝ նա կլիներ 20–25 տարեկան, միջին հասակի, մուգ մաշկի գույնով, սև մազերով, խառը սանրվածքով, սափրված ու նիհար կազմվածքով և միաժամանակ հայտնել, որ դիմանկարը տեսնելուց հետո հնարավոր է չճանաչի։ Իր պաշտպանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի արտաքինը բոլորովին այլ նկարագիր ունի նա նիհար է ու բարձրահասակ, սպիտակամորթ, մուգ շագանակագույն մազերով, որը երբեք սև գույնի հետ հնարավոր չէ շփոթել, մազերը քիչ գանգուր ու սրաձև ճակատամասում, ականջները ցցուն, որն անհնար է չնկատել։
2. Տուժող Ա.Սողոմոնյանը հետագայում չի ճանաչել իրեն ճանաչման ներկայացված ոսկյա շղթան, որը նրանից հափշտակվել է հատոր 1, գ.թ. 198:
3. Աբովյան փող. գրավատնից Գևորգ Խաչատրյանի անվամբ գրավադրված և Աշխեն Սողոմոնյանին ճանաչման ներկայացված ոսկյա շղթան նախաքննական մարմինը իրեղեն ապացույց չի ճանաչել, այսինքն նախաքննական մարմնի մոտ էլ կասկած է առաջացել, որ այդ շղթան իրականում պատկանել է տուժող Ա.Սողոմոնյանին, սակայն առանց այլ բավարար ապացույցների Հ.Խաչատրյանը մեղադրվեց ու դատապարտվեց Ա.Սողոմոնյանի ոսկյա շղթան հափշաակելու մեջ, որն անընդունելի է ու անօրինական։
2 տարի տևած դատաքննության ընթացքում դատարանը այլ բավարար ապացույցներ ձեռք չի բերել, որ Հովհաննես Խաչատրյանը 2014թ. մայիս ամսին Մաշտոցի պողոտա և Գր.Լուսավորիչ փողոցի գետնանցումի աստիճանների վրա, հենց տուժող Աշխեն Աողոմոնյանից է բացահայտ հափշտակել նրա պարանոցի ոսկյա շղթան։
Դատարանը վերը նշված հանգամանքներին բացարձակապես չի անդրադարձել, չի հերքել վերը նշված հանգամանքները ու չի պատճառաբանել, թե այդ որ ապացույցների բավարար ամբողջությունն է, որ հաստատում է Հ.Խաչատրյանի մեղքը Աշխեն Սողոմոնյանի դրվագով, անկախ նրանից, որ Հ.Խաչատրյանը ընդունում է, որ այդ օրը նման արարք կատարել է։
Ավելին, դատարանը գտել է, որ եթե նախաքննության ժամանակ տուժող Ա.Սողոմոնյանը չի ճանաչել իր ոսկյա շղթան, ապա դա դեռ բավարար չէ Հ. Խաչատրյանի մեղավորությունը բացառելու համար։
Մեկ անգամ ևս պնդել է, որ ՀՀ քր. օր. 176 հոդ. 1 մասով նախատեսված արարք Հ.Խաչատրյանը կատարել է, սակայն քանի որ իրեղեն ապացույցը տուժող Ա.Սողոմոնյանը չի ճանաչել, նրա նկարագրած անձի արտաքինը լրիվ այլ է, իսկ առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվել, ուստի գտել են, որ բացակայում է Հ. Խաչատրյանի մեղքը սույն դրվագով։
Նունե Կարապետյանի դրվագով թեև Հ. Խաչատրյանը ընդունել է իր մեղքը, սակայն գտել է, որ այստեղ իրավական խնդիր կա:
ՀՀ քր. օր. 176 հոդ. 2 մասի 1-ին կետով Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ուրիշի՝ Նունե Կարապետյանի, գույքը բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել Գևորգ Համլետի Խաչատրյանի հետ և միասին կատարել են այդ արարքը:
Բայց առկա է արդյոք նախնական համաձայնություն նրանց արարքում։ ՀՀ քր. օր. 37 հոդ. համաձայն՝ <Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը>:
ՀՀ քր. օր. 176 հոդ. 2 մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսել մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված կողոպուտի համար։
ՀՀ քր. օր. 41 հոդ. 2 մասի համաձայն <Հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես՝ մինչև հանցագործությունն սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին>:
Հովհաննես Խաչատրյանի որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը անթույլատրելի ցուցմունք է, քանի որ ցուցմունքը վերցվել է գիշերը ժամը 4-ին, իսկ ՀՀ քր. դատ. օր. 105 հոդ. համաձայն < Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`
1) բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով.
5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ։
ՀՀ քր. դատ. օր. 212 հոդ. 2 մասը սահմանում է, որ մեղադրյալի հարցաքննությունը, բացի անհետաձգելի դեպքերից, կատարվում է ցերեկը։ Սույն գործով որևէ անհետաձգելի հանգամանք չի եղել, որ գիշերը կատարեն կասկածյալի հարցաքննություն, ուստին նախաքննական մարմինը խախտել է նաև ՀՀ քր. դատ. օր. 105հոդ. 1-ին մասի 1 և 5 կետերը, որն էլ ազդել է ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։ Սակայն առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է պաշտպանի միջնորդությունը, դրան չի անդրադարձել, ուստի վերաքննիչ դատարանին կրկին միջնորդել է անթույլատրելի ճանաչել Հովհաննես Խաչատրյանի կասկածյալի հարցաքննության արձանագրությունը։
Տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ցուցմունքները մանրամասն ներկայացնելով, գտել է որ ակնհայտ է, որ վերջինիս բոլոր ցուցմունքները ՀՀ քր. դատ. օր. 105 հոդ. 1-ին մասի համաձայն ձեռք են բերվել օրենքի պահանջների կոպիտ խախտմամբ և այն չի կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում։ Դեպքի օրը նա ցուցմունք է տալիս, որ իրեն մոտեցել են հետևից և նրանց տեսել է իր առջևից փախնելու ժամանակ: Հետևաբար ոչ մի պարագայում նա չէր կարող տեսնել նրանց դեմքերը։ Ավելին անգամ հեռուստացույցով նրանց տեսնելուց հետո նա չի կարողացել նկարագրել նրանց արտաքինը։
Նախաքննական մարմինը չի ստուգել, թե արդյոք Հովհաննես և Գևորգ Խաչատրյաններին հեռուստացույցով ցուցադրել են թե ոչ, բայց եթե անգամ ցուցադրել են, ապա տեղի է ունեցել անմեղության կանխավարկածի խախտում և դրանից հետո տրված ցուցմունքները օրենքի ուժով արդեն իսկ անթույլատրելի ապացույցներ են։
Առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է, որ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը նախաքննության ժամանակ ամեն անգամ նոր ցուցմունք է տալիս և բացարձակ ճշմարտություն է ընդունել նրա ասածները։ Ավելին, դատարանը առավելություն է տվել Ս.Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքին, նշելով, որ Ս. Պետրոսյանը նախաքննության ժամանակ մանրամասն չի կարողացել նկարագրել կողոպուտ կատարած անձանց արտաքինը, բայց ճանաչել է նրանց, հավատացել է տուժողի այն հայտարարությանը, որ տուժողը վարսահարդար լինելով թույլ է պատկերացումից և անձանց նկարագրելուց և դա այն դեպքում, երբ դատարանում իր պաշտպանյալին իբրև թե ճանաչեց քթի ձևից, լոշտակ ականջներից, սպիտակ մաշկից։
Դատարանը անհիմն գտել է, որ տուժողի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքների միջև էական հակասություն չկա, մինչդեո տուժողը նախաքննությամբ հայտնել էր, որ կողոպտիչներին տեսել է հետևից, որ եղել են 2 բոյով տղաներ, բայց դատարանում հայտնում է, որ դեմքից է ճանաչել։ Դատարանը գտել է, որ եթե դիմապատկերի նույնականացում կատարել հնարավոր չէ, ապա դա վկայում է իր պաշտպանյալի մեղավորության մասին։
Դատարանը գտել է, որ եթե հեոախոսազանգեր չկան իր պաշտպանյալի ու մյուս ամբաստանյալի Գևորգ Խաչատրյանի միջև, ապա դա չի նշանակում, որ նրանք դեպքի օրը հանցանքի վայրում չեն եղել իրենք չեն հանցանք կատարողները։
Դատարանը չի անդրադարձել այն հանգամանքին, որ դեպքը կատարվել է 29.04.2014թ. ժամը 13-30-ի սահմաններում, իսկ հետազոտված տեսաերիզը սկսվում է 13– 45-54-ին և որ տեսաերիզում ոչ վազող տուժողը կա և ոչ էլ խանութի 2 աշխատակիցները, այլ 3 դպրոցական երեխաներ են։
Վկայակոչել է ՀՀ քր. դատ. օր 124 հոդվածը:
Հարց է առաջանում, ինչ նպատակով և ինչու է նախաքննական մարմինը օրենքի պահանջը խախտելով լուսանկարով ճանաչում կատարում, արհեստական ապացույց ստեղծում և դա այն դեպքում, երբ տուժողը ճանաչման ոչ մի հատկանիշ չի նշում իր բազմաթիվ ցուցմունքներից որևէ մեկի մեջ։
Քրեական գործի նյութերում բացի տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ցուցմունքից որևէ այլ ապացույց չկա, որ Հովհաննես Խաչատրյանը Գևորգ Խաչատրյանի հետ. նախնական համաձայնությամբ, 2014թ. ապրիլի 29-ին ժամը 13.20-ի սահմաններում, գտնվել է Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փող. 49 շ. դիմացի հատվածում և Գևորգ Խաչատրյանը պոկել է Սիրանուշ Պետրոսյանի պարանոցի ոսկյա շղթան խաչով, որից հետո փախել են Ս.Պետրոսյանին պատճառելով 150.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Վկայակոչել է ՀՀ քր. դատ. օր. 107 հոդվածը:
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը 6 անգամ ցուցմունք է տվել և 6 անգամ էլ նոր հանգամանքներ է մատնանշել։ Տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի յուրաքանչյուր ցուցմունքը հակասում է նախորդին և միաժամանակ նա ենթադրել է որոշ հանգամանքների մասին, միայն թե իր խոսքով մեղադրանք առաջադրվի Հ.Խաչատրյանին և Գ.Խաչատրյանին։
Ավելին, նախաքննական մարմինը խախտելով օրենքի պահանջը, դատախազի ցուցումի հիման վրա աջակցել է տուժողին լուսանկարով ճանաչում կատարելու համար։ Մինչդեռ, ՀՀ քր. դատ. օր. 221 հող. համաձայն <Ճանաչման համար որևէ անձի վկային, տուժողին, կասկածյալին, մեղադրյալին ներկայացնելու անհրաժեշտության դեպքում քննիչը վերջիններիս նախապես հարցաքննում է այդ անձի արտաքին տեսքի ու նշանների և այն հանգամանքների մասին, որոնցում ճանաչողը տեսել է այդ անձին>։ Նույն հոդվածի 6 կետի համաձայն < ճանաչում չի կատարվում, իսկ կատարվածը չի կարող ճանաչվել հիմնավորված, եթե ճանաչողը նշել է այնպիսի հատկանիշներ, որոնք իրենց անորոշության պատճառով բավարար չեն ճանաչվողի անձի նույնացման համար>։
Տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը 6 ցուցմունքից ոչ մեկի մեջ չի նշել անձը անհատականացնող հատկանիշներ։ Նախաքննական մարմինը չի հիմնավորել ու չի պատճառաբանել, թե այդ որ ապացույցի հիման վրա պետք է ճանաչում կատարվի թեկուզև լուսանկարով։
Նախաքննական մարմինը չի հիմնավորել ու չի պատճառաբանել, թե այդ որ ապացույցներն են, որ հիմք են տվել Հ.Խաչատրյանին մեղադրանք առաջադրել տուժող Ս.Պետրոսյանից ոսկյա շղթա հափշտակելու մեջ։
Քրեական գործի նյութերում տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ցուցմունքից բացի չկա որևէ այլ բավարար ապացույցներ, որ Հովհաննես Խաչատրյանը Գևորգ Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, 2014թ. ապրիլի 29-ին ժամը 13-20– ի սահմաններում, գտնվել է Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փալ. 49 շ. դիմացի հատվածում և Գևորգ Խաչատրյանը պոկել է Սիրանուշ Պետրոսյանի պարանոցի ոսկյա շղթան խաչով, որից հետո փախել են` Ս.Պետրոսյանին պատճառելով 150.000ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Դատարանում ամբաստանյալների պահանջով հետազոտվեց նաև տեսանկարված լազերային սկավառակը, որը նույնպես բերում է այն համոզման, որ իրոք Հ. Խաչատրյանը ոչ մի կապ չունի այս մեղադրանքի հետ։ Նախ, ժամը չի համըմկնում տուժողի կողմից նշած ժամի հետ, հետո էլ թեթև արագության մեջ վազող 2 երիտասարդի հետևից վազում են ոչ թե տուժողը ու նրա նշած 2 տղամարդիկ, այլ երևում են 3 երեխաներ, որոնցից մեկի մեջքին նույնիսկ պայուսակ է երևում։ Այս էր ամբողջ տեսագրությունը և այն քր. գործին ընդհանրապես վերաբերելի ապացույց չէ։
Նախաքննական մարմինը ձեռք չի բերել այնպիսի այլ ապացույցներ, որ ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում նախաքննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, մեղադրյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, կհաստատեին վերը նշված հանցանքները կատարելու մեջ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանի մեղավորությունը։ Քրեական պատասխանատվության հիմքը անձի կողմից մեղավորությամբ կատարված, կոնկրետ հանցակազմի բոլոր հատկանիշները պարունակող և գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատված արարքի կատարման փաստն է։ Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա:

Ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի շահերի պաշտպան` Ա.Նադիրյանը վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է . Երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ ամբաստանյալ Գևորգ Համլետի Խաչատրյանին մեղավոր ճանաչելու մասով բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ. նոյեմբերի 17-ի` թիվ ԵԿԴ/0198/01/14 դատավճիռը և բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, այն է` ճանաչել և հռչակել Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական հանաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքի բացահայտ հափշտակության` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալ Գևորգ Համլետի Խաչատրյանի անմեղությունն ու նրան արդարացնել` կատարված հանցագործությանը վերջինիս մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիմքով: Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Նունե Կարապետյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքը վերաորակել, վերջինիս մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը` տուգանքը: Հաշվի առնելով կալանքի տակ պահելու ժամկետը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ Գևորգ Խաչատրյանին լրիվ ազատել պատժից և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտել է, որ առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին մեղավոր ճանաչելով երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում և նրա նկատմամբ կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, թույլ է տվել դատական սխալ դատավարական և նյութական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել և ազդել են գործի ելքի վրա։
Մասնավորապես, առաջին ատյանի դատարանի կողմից չեն պահպանվել ապացույցները գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու օրենսդրական պահանջը և խախտվել են օրենքի և դատարանի առջև հավասարության, գործի արդարացի քննության, անմեղության կանխավարկածի, ապացույցները գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 127-րդ և 365-֊րդ հոդվածների, ինչպես նաև 105-րդ, 106–րդ, 107-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 358-րդ և 371-րդ հոդվածների պահանջները, արդյունքում թույլ է տվել նաև նյութական իրավունքի խախտում, այն է մի դեպքում կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը, որը ենթակա չէր կիրառման, իսկ մյուս դեպքում չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որը ենթակա էր կիրառման։
Այսպես.
Համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված փաստական տվյալներն ու ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքներից ապացուցված է միայն, որ նա բացահայտ հափշտակել է Նունե Կարպետյանի գույքը, սակայն այդ արարքի կատարման համար նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ճիշտ չէ որակված, քանզի նրան մեղսագրվող արարքը չի համապատասխանում քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին։
Այսպես.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ տուժողներ Սուսաննա Օհանյանին և Սիրանուշ Պետրոսյանին չի ճանաչում և նրանց գույքը բացահայտ հափշտակելու հետ ընդհանրապես կապ, առնչություն չի ունեցել։ Հայտնել է, որ իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքներից ընդունում միայն իր կողմից Նունե Կարապետյանի գույքի բացահայտ հափշտակության կատարումը, սակայն դրա համար իրեն առաջադրված մեղադրանքի որակման հետ համամիտ չէ, և, պնդելով նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, նշել է, որ անկեղծորեն գղջում է կատարածի համար և դատարանին վստահեցնում, որ այլևս երբևէ նման քայլի չի դիմի։
Մասնավորապես Նունե Կարապետյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու կապակցությամբ Գևորգ Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում հրապարակված իր նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել է, որ 2014թ. մայիսի կեսերին, օրը ստույգ չի հիշում, ժամը 17-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել իր բարեկամ Հովհաննես Խաչատրյանը և ասելով, որ խոսելու բան ունի խնդրել է հանդիպել <Լունապարկի> սրճարաններից մեկի մոտ։ Պայմանավորված վայրում հանդիպելուց հետո, Հովհաննեսն ասել է, որ գրավատանը պարտք ունի, իրեն մոտ 250,000ՀՀ դրամ գումար է անհրաժեշտ և իրենից գումար է ուզել։ Ինքը Հովհաննեսին պատասխանել է, որ գումար չի կարող տալ, քանի որ ինքն էլ պարտքեր ունի, որից հետո վերջինս իրեն առաջարկել է որևէ մեկի շղթան հափշտակել։ Ինքն ասել է, որ նման բան չի արել և չի կարող անել, որից հետո Հովիկն ասել է, որ ինքը չվախենա, որ կբռնվի, քանի որ, եթե հափշտակելուց հետո մեկը հետապնդի իրեն նա չի թողնի և ինքը կփախչի։ Հովիկին հարցրել է, թե այդ դեպքում ինչու չի նա շղթան հափշտակում, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ իր ոտքերը հոգնած են և կարող է բռնվել։ Այնուհետև Հովիկն իրեն առաջարկել է միասին քայլել, ասելով, որ եթե հարմար պահ լինի ապա գլխով կանի իրեն և ինքը ինչ-որ մեկից կգողանա շղթան։ Ի վերջո, համաձայնվել է Հովիկի առաջարկին և իրենք սկսել են ուսումնասիրել մարդկանց։ Մոտ 5 րոպե անց Հովիկը գլխով ցույց է տվել երկու երիտասարդ աղջիկների հետ իրենց առջևից քայլող մի կնոջ և ասել, որ պետք է հափշտակել այդ կնոջ պարանոցի շղթան։ Իրենք սկսել են հետևել այղ կնոջն ու երկու աղջիկներին։ Այնուհետև Հովիկը հետևից ձեռքով թեթև հրել է իրեն և ինքը դա հասկանալով որպես նշան, որ հարմար պահ է հետևից քաշելով պոկել է նշված կնոջ պարանոցի շղթան և վազել այգու ձախ ուղղությամբ դեպի Երվանդ Քոչար փողոցի կողմ։ Իր հետևից վազել է նաև Հովիկը։ Չի հիշում, թե որտեղ, ինքն ու Հովիկը նստել են տաքսի մեքենա, գնացել են Շենգավիթամ գտնվող <Ֆաստ Կրեդիտ> գրավատուն, որտեղ գրավադրել են հափշտակված շղթան։ Գևորգ Խաչատրյանը հայտնել է, որ նշված հափշտակությունը կատարել է մոր բուժման համար գումար հայթայթելու նպատակով, և հափշտակված շղթայի գրավի դիմաց ստացված գումարից 25.000 ՀՀ դրամը տվել է մոր բուժման համար։
Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել նաև գործով մյուս ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանը, ով, մասնավորապես, հաստատել է ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի ցուցմունքն այն մասին, որ վերջինս Նունե Կարապետյանի ոսկյա շղթան բացահայտ հափշտակել է իր դրդմամբ, որ ինքը խոստացել է Գևորգ Խաչատրյանին խոչընդոտել հափշտակությունը կատարելուց հետո նրա հնարավոր հետապնդմանը և որ ինքն անձամբ հափշտակությանն ուղղղված որևէ գործողություն չի կատարել։
Վկայակոչել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ մասը:
Փոխարենը, առաջին ատյանի դատարանը, ակնհայտ կերպով հակասելով Հակոբ Հայկի Սարգսյանի և այլոց գործով 2011 թվականի մայիսի 11-ին կայացված թիվ ԼԴ/0136/01/10 և Ալիկ Ռուդիկի Մաթևոսյանի և Ռաֆիկ Արայիկի Հարությունյանի գործով 2008 թվականի հուլիսի 25-ին կայացված թիվ ՎԲ-48/08 որոշումներով հանցակցության ձևերի պարտադիր և այլընտրանքային հատկանիշներին, ինչպես նաև հանցակցության հասկացությունն ու հանցակիցների տեսակները սահմանող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ և 38-րդ հոդվածներին տրված մեկնաբանություններին՝ ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րղ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Վերոգրյալից ակնհայտ է, որ առաջին ատյանի դատարանը տվյալ հարցին միանգամայն կամայական մոտեցում է դրսևորել, և ոչ միայն չի կիրառել նույնանման փաստական հանգամանքներ ունեցող գործերով հանցակցության հասկացության, հանցակցության ձևերի պարտադիր և այլ ընտրանքային հատկանիշների, հանցակիցների տեսակների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դատական ակտերի հիմնավորումներն ու օրենքի մեկնաբանությունները, այլև դրանց տրամագծորեն հակասող յուրովի մեկնաբանություններ է տվել, ավելին՝ որևէ ծանրակշիռ փաստարկի մատնանշմամբ չի հիմնավորել, թե ինչու Վճռաբեկ դատարանի պաշտպանության կողմի մատնանշած հիմնավորումներն ու օրենքի մեկնաբանությունները կիրառելի չեն սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ։
Ավելին՝ առաջին ատյանի դատարանը բողոքարկվող դատական ակտում զուտ վերացականորեն է նշել թե իր վերոհիշյալ եզրահանգմանը հանգել է, <հաշվի առնելով հանցակցության՝մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի հափշտակության, վերաբերյալ մի շարք նախադեպային որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները>, սակայն այդ որոշումներից և ոչ մեկը չի մատնանշել ու չի վկայակոչել։
Այսինքն՝ առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքի, մասնավորապես ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջի խախտում, որի արդյունքում ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի նկատմամբ չի կիրառել կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասը, այլ կիրառել է կիրառման ոչ ենթակա՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը վերջինիս մեղավոր ճանաչելով դրանով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու մեջ։
Ինչ վերաբերում է Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքին ապա, առաջին ատյանի դատարանն այն հաստատված է համարել տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի, վերջինիս ամուսնու՝ գործով վկա Արթուր Բադալյանի ցուցմունքների, <Դեպքի վայրի զննության մասին> 06.08.2014թ., <Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին> 31.10.2014թ. երկու արձանագրությունների, ինչպես նաև որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված, <Ղ-Տելեկոմ> ՓԲ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակի և <Արմենտել> ընկերությունից թղթային տարբերակով ստացված վերծանումների զննության մասին 13.10.26 արձանագրության առկայությամբ։
Դատաքննության ընթացքում՝ դատական վիճաբանությունների փուլում պաշտպանության կողմը հայտարարել է, որ Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար Գևորգ Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքն անհիմն է, քանզի այն հիմնավորված, հաստատված չէ վերջինիս մեղսագրվող հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությամբ, ուստի նրա մասնակցությունը կատարված հանցագործությունն ապացուցված չի կարող համարվել։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում դրված մյուս ապացույցին՝ Գևորգ Խաչատրյանին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությանը, ապա այդ առումով, նախ՝պետք է փաստել, որ դատաքննությամբ հրապարակված՝ Սիրանուշ Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ դրանցում վերջինս իրենից հափշտակություն կատարած անձանց նույնացման համար/առավել ևս լուսանկարով) բավարար որևէ հատկանիշ չի նշել (այդ թվում նրա դատաքննական ցուցմունքնում նշված լայն ճակատի, կարճ կտրված մազերի, աչքերի և առավել ևս առանձնահատուկ նշանի հոնքի վրա առկա սպիի մասին/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն <ճանաչում չի կատարվում, իսկ կատարվածը չի կարող ճանաչվել հիմնավորված, եթե ճանաչողը նշել է այնպիսի հատկանիշներ, որոնք իրենց անորոշության պատճառով բավարար չեն ճանաչվողի անձի նույնացման համար>:
Նկատի ունենալով, որ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի՝ վերն արդեն իսկ ներկայացված նախաքննական ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ դրանցում վերջինս իրենից հափշտակության կատարած անձանց նույնացման համար բավարար որևէ հատկանիշ չի նշել, ուստի քրեադատավարական վերը մեջբերված նորմի ուժով Գևորգ Խաչատրյանը նրա ճանաչմանը չպետք է ներկայացվեր, իսկ կատարված ճանաչումն էլ չի կարող ճանաչվել հիմնավորված։
Վկայակոչել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հողվածի 3-րդ մասը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածը :
Նկատի ունենալով, որ վերը նշված՝ Գևորգ Խաչատրյանին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու քննչական գործողությունը կատարվել է քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգի էական խախտմամբ, ուստի դրա արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյաները և այդ կապակցությամբ կազմված 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի արձանագրությանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի ուժով ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և քրեական գործով վարույթում չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց։
Վերը ներկայացված նույն հիմնավորումներով ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և քրեական գործով վարույթում չեն կարող որպես ապացույց օգտագործվել նաև Հովհաննես Խաչատրյանին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալներն ու այդ ճանաչման վերաբերյալ կազմված 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի արձանագրությունը։
Այս կապակցությամբ անհրաժեշտ է համարել նաև նշել, որ առաջին ատյանի դատարանը, մերժելով Գևորգ Խաչատրյանին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալների և այդ ճանաչման վերաբերյալ կազմված արձանագրությունն՝որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու վերաբերյալ պաշտպանության կողմի ներկայացրած միջնորդությունը, վերջինիս զրկել է նաև Գևորգ և Հովհաննես Խաչատրյաններին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելուց հետո վերջինիս հետագա հարցաքննությունների արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալների թույլատրելիությանը վիճարկելու հնարավորությունից։
Այս առումով գտել է, որ նման պայմաններում, երբ Գևորգ և Հովհաննես Խաչատրյաններին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու քննչական գործողությունները կատարվել են քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ՝ հիմնավորված չեն կարող ճանաչվել և որպես թույլատրելի ապացույց չեն կարող օգտագործվել նաև դրանից բխող բոլոր գործողությունների, մասնավորապես՝ ամբաստանյալների վերաբերյալ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի հետագա հարցաքննությունների արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալները։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներից՝ <ԱրմենՏել. ՓԲ ընկերության 23.10.2014թ. թիվ ԱԾ 00/3513 գրությանը, նույն ընկերությունից 12.08.2014թ. թիվ ԱԾ 00/2581 գրությամբ թղթային տարբերակով ստացված՝ Գևորգ Խաչատրյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներին և այդ վերծանումների զննության արձանագրությանը, ապա դրանք ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղավորությունը հաստատող որևէ տվյալ չեն պարունակում, քանզի դրանց հետազոտմամբ պարզվեց և միանշանակ հաստատվեց, որ Գևորգ Խաչատրյանի օգտագործած 091-74-71-78 հեռախոսահամարով 2014թ. ապրիլի 29-ին՝ ժամը 08:15:53-ից մինչև ժամը 16:35:44-0ընկած ժամանակահատվածում, այսինքն Գևորգ Խաչատրյանին մեղսագրվող հանցագործության կատարման ժամերին, ընդհանրապես հեռախոսազանգեր չեն կատարվել։
Ի վերջո, որպես ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղավորությանը հաստատող ապացույցներ չեն կարող գնահատվել նաև տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի մասնակցությամբ դեպքից ավելի քան երեք ամիս անց՝ 2014թ. օգոստոսի 6-ին կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունն ու վկա Արթուր Բադալյանի ցուցմունքները, քանզի այդ ապացույցները հաստատում են ընդամենը Սիրանուշ Պետրոսյանին կողոպտելու փաստը, սակայն այդ հանցագործությունը հատկապես ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի կողմից կատարելու փաստը հավաստող որևէ օբյեկտիվ տվյալ չեն պարունակում։ Ավելին, վկա Արթուր Բադալյանը տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի օգտին գործի ելքով շահագրգռված անձ է, քանզի նա հանդիսանում է վերջինիս ամուսինը։ Դրա հետ մեկտեղ պետք է փաստեր որ վկա Արթուր Բադալյանը դատաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքում հայտնեց, որ դեպքի օրը Սիրանուշ Պետրոսյանը մանրամասն նկարագրել է իրեն կողոպտողների արտաքինը, անգամ՝ դիմագծերը, ինչը ևս հակասում է տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ցուցմունքներին, որ իր պատկերացումը թույլ չի տվել նկարագրել իրեն կողոպտած անձանց արտաքինները։
Ամփոփելով վերոգրյալը, միանշանակ պետք է արձանագրել, որ Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է բացառապես այլ օբյեկտիվ ապացույցներով չհաստատված տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի իրարամերժ, հակասական և անարժանահավատ ցուցմունքների վրա, մինչդեռ այդ կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ա.Բալաբեկյանի վերաբերյալ գործով 22.06.2005թ. կայացված որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ գործի ելքով շահագրգռված անձի ցուցմունքներն առանց դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցների առկայության բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ հանցագործության դեպք տեղի է ունեցել։
Վկայակոչել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը:
Սույն բողոքում ներկայացված փաստական տվյալներն ու ապացույցները ավելի քան բավարար են համոզվելու համար, որ Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը լիովին հերքվել է քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված, վերը վերլուծված բազմաթիվ ապացույցներով, իսկ քրեական վարույթն իրականացնող մարմինների, մասնավորապես՝ առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերջինիս այդ մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներից՝ <ԱրմենՏել> ՓԲ ընկերության 23.10.2014թ. թիվ ԱԾ 00/3513 գրությունը, նույն ընկերությունից 12.08.2014թ. թիվ ԱԾ 00/2581 գրությամբ թղթային տարբերակով ստացված՝ Գևորգ Խաչատրյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները և այդ վերծանումների զննության արձանագրությունը վերաբերելի ապացույցներ չեն, քանզի դրանք ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղավորությունը հաստատող որևէ տվյալներ չեն պարունակում։ Ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում դրված մյուս ապացույցներն էլ, մասնավորապես՝ Գևորգ և Հովհաննես Խաչատրյաններին լուսանկարով տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ, ուստի դրանք, ինչպես նաև դրանցից բխող բոլոր գործողությունների, մասնավորապես՝ ամբաստանյալների վերաբերյալ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի հետագա հարցաքննությունների արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալները չեն կարող դրվել Գևորգ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում ու օգտագործվել որպես ապացույց, իսկ նախքան վերոհիշյալ ճանաչման գործողությանը տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի տված ցուցմունքները և վերջինիս ամուսնու՝ գործով վկա Արթուր Բադալյանի բոլոր ցուցմունքները, ինչպես նաև Սիրանուշ Պետրոսյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի արձանագրությունն ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի մեղավորությունը հաստատող բավարար տվյալներ չեն պարունակում։
Նման պայմաններում առաջին ատյանի դատարանը, ելնելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 336-րդ հոդվածի պահանջներից, պետք է ճանաչեր և հռչակեր Հովհաննես Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Սիրանուշ Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ Գևորգ Խաչատրյանի անմեղությունը և նրա նկատմամբ կայացներ արդարացման դատավճիռ։



Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանների կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:

Ըստ ներկայացված քրեական գործի նյութերի.

Ամբաստանյալեր Գ.Խաչատրյանն ու Հ.Խաչատրյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրենց մեղավոր են ճանաչել մասնակիորեն։
Ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2014թ. մայիսի կեսերին ինքը Հովհաննես Խաչատրյանի առաջարկով ք.Երևանի Խանջյան փողոցի հարակից տարածքում գտնվող <Օղակաձև> զբոսայգում հանդիպել է նրա հետ և նրա առաջարկով որոշել են որևէ մեկի պարանոցից շղթա հափշտակել՝ քանի որ պարտքեր են ունեցել։ Հովիկը նաև առաջարկել է, որ ինքը կատարի գողությունը՝ ասելով, որ իր <ոտքերը հոգնած են>, չի կարող վազել և փախչելիս իրեն կարող են բռնել։ Նա նաև վստահեցրել է, որ եթե հափշտակությունից հետո որևէ մեկը փորձի բռնել իրեն, ինքը չի թողնի և կխանգարի նրան։ Դրանցի հետո, այդ նպատակով զբոսնել են զբոսայգում և Հովիկն ասել է, որ հարմար պահի դեպքում իրեն գլխով կանի։ Քիչ անց նկատել է մի կնոջ` երկու երիտասարդ աղջիկների հետ, որոնց պարանոցներին եղել են շղթաներ։ Նկատելով նրանց` Հովիկն առաջարկել է իրեն հափշտակել երիտասարդ աղջիկներից մեկի պարանոցի շղթան, քանի որ այն ավելի հաստ ու երկար է եղել՝ համեմատած մյուսների հետ, սակայն ինքը հրաժարվել է և հայտնել, որ կնոջ պարանոցի շղթան նույնպես հաստ է, և ինքն այն կհափշտակի։ Այնուհետև, սկսել են հետևել կնոջը և աղջիկներին և հարմար պահին, երբ մոտ են եղել այդ կնոջը, Հովիկը հետևից թեթև հրել է իրեն, և ինքը, դա ընկալելով որպես նշան, քաշելու միջոցով պոկել և հափշտակել է այդ կնոջ պարանոցի շղթան, որից հետո երկուսով դիմել են փախուստի։ Հափշտակած շղթան նույն օրը Հովիկի անձնագրով գրավադրել են <Ֆաստ կրեդիտ>-ի Շենգավիթի մասնաճյուղում, սակայն դրա դիմաց ստացած 67.000 ՀՀ դրամից իրեն հասանելիք գումարը՝ 25.000 ՀՀ դրամը, օգտագործել է մոր բուժման համար։
Եթե Հովիկն իրեն չզանգահարեր ու չկանչեր, <դուխ> չտար ու չասեր, որ ինքը չի բռնվի, ապա ինքը միայնակ հափշտակություն չէր կատարի։ Դա Հովիկի մտահաղացումն է եղել։
Բացի այդ, վերը նշվածից մոտ մեկ շաբաթ անց, երբ Հովիկի հետ զբոսնել են և անցնելիս են եղել Մաշտոցի պողոտայի և Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցի խաչմերուկի գետնացուցմով, աստիճաններով բարձրանալիս Հովիկն առանց որևէ բան ասելու աստիճաններով գետնանցում իջնող ինչ-որ կնոջ պարանոցից պոկել է նրա շղթան և դիմել փախուստի։ Դա հասկացել է այն բանից հետո, երբ այդ կինը գոռացել է, որ բռնեն գողին։
Հովիկի հափշտակած շղթան գրավադրել են և դրա դիմաց ստացած 91.000 ՀՀ դրամն ամբողջությամբ վերցրել է Հովիկը։
Ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ու Հովհաննես Խաչատրյանը բարեկամներ են և միմյանց հանդիպել են շաբաթը մեկ անգամ։ Զրուցելու նպատակով ինքն ու Հովհաննեսը հանդիպել են <Օղակաձև> զբոսայգում, սրճարանում սուրճ են խմել ու, քանի որ Հովհաննեսի պարտքեր ունենալու և իր մոր վատառողջության պատճառով իրենց գումար է հարկավոր եղել, որոշել են հափշտակություն կատարել և հափշտակված գումարը բաժանել միմյանց միջև։ Միասին որոշել են, որ հափշտակությունն ինքը պետք է կատարի, սակայն կատարելու պահին ինքը Հովհաննեսին տեղյակ չի պահել այդ մասին։ <Օղակաձև> զբոսայգում ինքը ոսկյա շղթա է հափշտակել ու դիմել փախուստի, որից հետո ինքն ու Հովհաննեսը հանդիպել են, հափշտակված ոսկյա շղթան 65.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել են, որից 30.000 ՀՀ դրամը տվել է իր հորը, 30.000 ՀՀ դրամը պարտքով տվել է Հովհաննեսին, իսկ մնացած 5000 ՀՀ դրամը պահել է՝ որպես տաքսու գումար։
Հափշտակությունը կատարել է կարիքից դրդված, քանի որ մայրը հիվանդ է և իրենց գումար է հարկավոր եղել, իսկ այլ հափշտակություններ, այդ թվում իրեն մեղսագրված մյուս արարքները չի կատարել։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանը հայտարարել է, որ այդ ցուցմունքները ճիշտ են։
Ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն՝ 2014թ. մայիս ամսին իր առաջարկով Գևորգ Խաչատրյանի հետ հանդիպել են ք.Երևանի Խանջյան փողոցին հարակից տարածքում գտնվող <Օղակաձև> զբոսայգում, որտեղ որոշել են որևէ մեկի պարանոցից շղթա հափշտակել։ Այնուհետև, այդ նպատակով զբոսնել են <Օղակաձև> զբոսայգում և նկատել պարանոցին ոսկյա շղթայով մի կնոջ` երիտասարդ աղջիկների հետ։ Չնայած նախապես որոշած են եղել, որ ինքը պետք է հափշտակի շղթան, սակայն այդ կնոջը տեսնելուց հետո ինքը վախեցել է և այդ մասին հայտնել է Գևորգին։ Նա հարցրել է, թե ինչու է վախենում, ինչին պատասխանել է, որ եթե նա չի վախենում, ապա թող ինքը հափշտակի շղթան։ Դրանից հետո Գևորգը այդ կնոջ պարանոցից պոկել և հափշտակել է նրա շղթան, որից հետո երկուսով դիմել են փախուստի։
Բացի այդ, հաջորդ օրը, երբ Գևորգի հետ զբոսնելիս են եղել Մաշտոցի պողոտայում, Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցի խաչմերուկում գտնվող գետնացումից դուրս գալիս՝ աստիճաններ վրա, նկատել է գետնանցում իջնող մի կնոջ, ում պարանոցին եղել է շղթա, որն առանց Գևորգի գիտության քաշել-պոկելու միջոցով հափշտակել է և դիմել փախուստի։
Հափշտակված շղթաները գրավադրել են, սակայն դրանց դիմաց ստացված գումարները նախնական պայմանավորվածության համաձայն՝ չեն բաժանել միմյանց միջև, այլ խաղադրույքներ են կատարել բուքմեյքերական գրասենյակներում՝ այդ գումարները շատացնելու նպատակով։
Ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքների համաձայն՝ ինքն ու Գևորգը կատարել են նաև հափշտակության մի քանի այլ չհաջողված փորձեր։
Ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ու Գևորգը միասին խոսել են իրենց պարտքերի մասին և ինքն առաջարկել է ոսկյա շղթա հափշտակել, սակայն չի իմացել, որ Գևորգն անելու է դա։ Ինքը նրան առաջարկել է հափշտակել Նունե Կարապետյանի ոսկյա շղթան, սակայն չի նկատել, թե նա ինչպես է դա արել, քանի որ այդ պահին հանդիպել է իր ծանոթներից մեկին և նրա հետ խոսելիս է եղել։
Իրեն մեղավոր է ճանաչում <Ձկան խանութ>-ի մոտից հափշտակած շղթայի համար առաջադրված մեղադրանքում, սակայն ինքը Սիրանուշ Պետրոսյանից և Աշխեն Սողոմոնյանից հափշտակություն չի կատարել։
Հայտնել է, որ Գևորգ Խաչատրյանի տված ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը, և որ իրենք չեն կողոպտել տուժող Ս.Պետրոսյանին։
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գևորգ Համլետի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /2 դրվագ/ և ամբաստանյալ Հովաննես Վաղինակի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /2 դրվագ/ և 176 հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքները հիմնավորվում են գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Նունե Կարապետյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2014 թվականի մայիսի 16-ին` ժամը 1830-ի սահմաններում, երբ ինքը դստեր և քրոջ դստեր հետ զբոսնելիս են եղել <Օղակաձև> զբոսայգում, նկատել է իրենց հետևող երկու երիտասարդի, սակայն մտածել է, որ իր հետ եղած աղջիկների համար են նրանք քայլում իրենց հետևից։ Սակայն, քիչ անց այդ երիտասարդներից մեկն իր պարանոցից հափշտակել է ոսկյա շղթան ու դիմել փախուստի։ Նրա հետևից վազել և իր կարծիքով փախել է նաև մյուս տղան, ով առաջինից ավելի բարձրահասակ և նիհար է եղել, լոշտակ ականջներով։
Տուժող Աշխեն Սողոմոնյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2014թ. մայիսի 22-ին՝ ժամը 14.30-ի սահմաններում, ինքն իր երեխայի հետ ք.Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցների խաչմերուկում գտնվող գետնանցումով գնալիս է եղել դեպի Պուշկինի փողոց։ Աստիճաններով իջնելիս՝ ներքևում երկու երիտասարդ են կանգնած եղել։ Նրանցից ցածրահասակը կարծես նշան է տվել մյուսին, և երբ ինքն անցել է նրա կողքով՝ բարձրահասակ երիտասարդը հետևից քաշել է իր շորը և հափշտակել իր ոսկյա շղթան։ Ինքն օգնություն խնդրելով վազել է վերջինիս հետևից՝ մինչև կանգառ, սակայն իր երեխայի լացի պատճառով հետ է վերադարձել նրա մոտ։ Կանգառում եղած մարդիկ իրեն օգնություն ցույց չեն տվել, սակայն իրեն է մոտեցել Գևորգ Խաչատրյանը և ասել, որ հանգիստ մնա, ինքը տաքսիով կգնա հափշտակողի հետևից։
Համոզված է, որ Գևորգ Խաչատրյանը հենց այն անձն է, ով նշան է տվել Հովհաննես Խաչատրյանին, և նրանք միասին պայմանավորված են եղել։ Այդ մասին քննիչի մոտ ցուցմունք տալիս չի հայտնել, քանի որ շատ շփոթված և վատ վիճակում է եղել։
Տուժող Ս.Պետրոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը դեպքի օրը գտնվել է Բագրատունյաց փողոցում գտնվող՝ իր ընկերուհուն պատկանող, գեղեցկության սրահում։ Երբ հաց գնելու նպատակով դուրս է եկել սրահից և գնալիս է եղել դեպի խանութ, տեսել է Գևորգին և Հովհաննեսին, ովքեր դրանից հետո խանութի բաց դռնից իրեն են նայել, երբ հացի դիմաց վճարելու համար սպասելիս է եղել իր հերթին։ Քանի որ նրանք իրեն անծանոթ են եղել, ինքն էլ նրանց է նայել։ Խանութից դուրս գալով՝ թեքվել է դեպի գեղեցկության սրահ և լսել է, թե ինչպես են Գևորգն ու Հովհաննեսը միմյանց հետ խոսում։ Հովհաննեսն ասել է, որ ոսկի է, իսկ Գևորգն էլ ասել է, որ ինքն էլ է այդպես կարծում։ Չհասած գեղեցկության սրահ, Գևորգը դիմացից մոտեցել է իրեն, և ինքը կարծել է, թե նա ցանկանում է անցնել, սակայն նա երկու մատով իր պարանոցից այնպես է պոկել իր ոսկյա շղթան, որ ոչ մի հետք չի մնացել պարանոցի վրա։ Այդ պահին Հովհաննեսը քիչ-քիչ մոտենալիս է եղել ընկերոջը, ու երբ Գևորգը պոկել է իր շղթան, նրանք միասին 51-րդ և 53-րդ շենքերի արանքով փախել են։ Ինքը չի հասկացել, թե ինչ կատարվեց, հետո, երբ զգացել է, որ իր շղթան չկա, օգնություն է խնդրել։ Խանութից 2 տղա, որոնք իրեն ճանաչել են, դուրս են եկել. և ինքը նրանց ասել է, որ իրենից գողություն է կատարվել։ Այդ տղաների հետ ինքն էլ է վազել ամբաստանյալների հետևից, սակայն հասկացել է, որ չի կարող հասնել նրանց և հետ է վերադարձել։ Նրանց վազելու ընթացքում ինքը <ֆիքսել> է, որ նրանցից մեկը բարձրահասակ է ու նիհար, իսկ մյուսը՝ ոչ բարձրահասակ, ոչ էլ շատ ցածրահասակ ու նիհար։ Ամբաստանյալները <ֆիքսվել> են փախուստի ճանապարհին գտնվող շենքերի տեսախցիկներով, ինչի մասին նույն օրն ասել է ոստիկանության Շենգավիթի բաժնում, և ոստիկանները վերցրել են այն տեսախցիկների տեսաձայնագրությունը, որտեղ որ երևում է ամբաստանյալների փախուստը։ Հետո ինքը գնացել է ոստիկանության Շենգավիթի բաժին, որտեղ հայտնել է, որ իրենից հափշտակություն կատարած անձանց մոտ արտահայտիչ հատկություններ չի հիշում և ճիշտ է, մանրամասն չի նկարագրել նրանց, բայց ասել է, որ եթե նրանց բերեն բաժին՝ հաստատ կճանաչի։ Քննչական բաժնում Գևորգին նկարագրելիս ասել է, որ նա ունի լայն ճակատ, մեծ աչքեր, ունքի մեջ սպի, իսկ Հովհաննեսին նկարագրելիս հայտնել է, որ նա ունի <սառը դեմք> և արտահայտիչ ականջներ։
Հետո՝ որոշ ժամանակ անց, կիրակնօրյա <Հերթապահ մաս> հաղորդումը դիտելիս ինքն առաջին հայացքից ճանաչել է իրենից հափշտակություն կատարած անձանց՝ առաջինը Գևորգին, ով իր վզից պոկել է շղթան, երկրորդը՝ Հովհաննեսին։ Գևորգին ճանաչել է ամեն ինչից, օրինակ՝ աչքերից, բոյից, տեսքից, <շռամից>, հայացքից։ Դեպքի օրը Գևորգի մազերը մի փոքր ավելի երկար են եղել։
Շենգավիթի բաժնից իրեն չեն տեղեկացրել, որ ամբաստանյալները բռնվել են։ Ինքն գնացել է այնտեղ և ասել, որ հաղորդումը դիտելիս ճանաչել է նրանց։ Տեղեկանալով, որ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժինն է նրանց բռնել, գնացել է նշված բաժին, և մնացած քննությունը կատարվել է այնտեղ։ Ինքը պարզ ու հստակ ասել է, որ չի կասկածում, որ իրենից հափշտակություն կատարած անձինք Գևորգն ու Հովհաննեսն են։ Հետո ինքը գնացել է Նուբարաշենի բաժին՝ նրանց ճանաչման համար, սակայն նրանք դուրս չեն եկել, սակայն ինքը նկարներով է նրանց ճանաչել ու վստահ ասել է, որ ճանաչում ու պնդում է, որ գողացողը եղել է Գևորգը, իսկ նրա հետի մյուս տղան եղել է Հովհաննեսը։
Նախաքննության ընթացքում իր պատկերացրածի չափով է նկարագրել ամբաստանյալներին, հնարավոր է, որ դա նրանց կոնկրետ նկարագիրը եղած չլինի, քանի որ ինքը լավ չէ պատկերացումից։
Բացահայտումից հետո Գևորգի հայրը հանդիպել է իրեն և, խոստանալով փոխհատուցել իրեն պատճառված վնասը, խնդրել է դատարանում ասել, որ Գևորգը չի եղել իր շղթան հափշտակողը։ Նրան պատասխանել է, որ նման բան չեմ կարող ասել, բայց կասի, որ վնասը փոխհատուցվել է, և ինքը որևէ պահանջ չունի։
Վկա՝ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանի ամուսին, Արթուր Բադալյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2014թ. ապրիլի 29-ին կինը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իր շղթան հափշտակել են։ Զանգից մոտ 30 րոպե հետո ինքը գնացել է դեպքի վայր, որտեղ եղել են նաև ոստիկանները։ Դրանից հետո, իրենք գնացել են ոստիկանություն և դիտել են նրանց մոտ առկա տեսաձայնագրությունը։ Կնոջ նկարագրությամբ նրանից հափշտակություն կատարած անձանցից մեկը կոլոտ է եղել, իսկ մյուսը՝ բոյով և մեծ ականջներով։ Սիրանուշն իրեն ասել է, որ հափշտակողը ցածրահասակ երիտասարդն է եղել։
Հետագայում կինը, դիտելով հեռուստատեսային հաղորդաշարի հաղորդումներից մեկը, որի ընթացքում ցույց են տվել ամբաստանյալներին, ճանաչել է նրանց։
<Անձին ճանաչման ներկայացնելու> 07.06.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ Նունե Կարապետյանը, ճանաչման ներկայացված անձանց զննելով և ձախից աջ հերթականությամբ թիվ 3-րդ անձին՝ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանին, մատնացույց անելով, հայտարարել է, որ այդ անձին ճանաչել է մազերի սանրվածքից, ականջների մեծությունից՝ լոշտակությունից, ինչպես նաև՝ քթի մեծությունից։ Նունե Կարապետյանը հայտարարել է, որ այդ անձը 2014թ. մայիսի 16-ին՝ ժամը 18.00-ի սահմաններում, <Լունապարկի այգում> իրենից հափշտակություն կատարած անձի հետ մոտ 25 րոպե հետևել է իրեն և երբ հափշտակություն կատարած անձն իր պարանոցից պոկել է ոսկյա շղթան, Հ.Խաչատրյանը վերջինիս հետ դիմել է փախուստի։
<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին> 05.06.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ Գևորգ Խաչատրյանը հայտարարել է, որ Ե.Քոչար և Վարդանանց փողոցների անկյունային հատվածով մտել են <Օղակաձև> զբոսայգի և 40 մետր քայլելով դեպի այգի՝ Վարդան Մամիկոնյանի արձանի ուղղությամբ, թեքվել են ձախ և 40 մետր քայլելով դեպի այգու խորքը՝ իջել են աստիճաններով։ Աստիճաններից իջնելուց և արահետի աջ հատվածով 60 մետր գնալուց հետո, Գ.Խաչատրյանը մատնացույց է արել այդ հատվածը և հայտարարել է, որ այդտեղ են նկատել կնոջը և 2 աղջիկներին ու նրանց հետևից քայլել են դեպի Ա.Մանուկյան փողոց և նորից հետ են եկել այգի։ Այնուհետև, այդ կետից 10 մետր քայլելով նույն ուղղությամբ, Գ.Խաչատրյանը մատնացույց է արել այդ հատվածը և հայտարարել, որ հենց այդ հատվածում է կնոջ պարանոցից հափշտակել շղթան։ Մատնացույց անելով Ե.Քոչար փողոցի կողմը՝ հայտարարել է, որ շղթան հափշտակելուց հետո ինքն ու Հովիկը դեպի այդ կողմ են վազել։
<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին> 05.06.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ Հովհաննես Խաչատրյանը, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Մաշտոց և Գ.Լուսավորիչ փողոցների խաչմերուկում գտնվող գետնանցում մտնող աստիճանների հատվածը, հայտարարել է, որ 2014թ. մայիս ամսին նշված հատված է եկել իր հորեղբոր որդու հետ և իրեն անծանոթ անձի պարանոցից բացահայտ հափշտակել է ոսկյա շղթա։ Այնուհետև, Հ.Խաչատրյանը, մատնացույց անելով Վարդան Մամիկոնյանի արձանի հարակից զբոսայգու հատվածը, հայտարարել է, որ իր հորեղբոր որդին՝ Գևորգ Խաչատրյանը, անծանոթ կնոջից քաշել պոկելու միջոցով բացահայտ հափշտակել է ոսկյա շղթա և դիմել փախուստի։
<Դեպքի վայրի զննության մասին> 24.05.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Նունե Կարապետյանը, մատնացույց անելով ք.Երևանի <Օղակաձև> զբոսայգու համապատասխան հատվածը, հայտարարել է, որ 2014 թվականի մայիսի 16-ին՝ ժամը 18.30-ի սահմաններում, այդ վայրում է 2 երիտասարդներից ցածրահասակ ամրակազմն իր պարանոցից հափշտակել իր 182.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան։
<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին> 02.06.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Աշխեն Սողոմոնյանը, մատնացույց անելով ք.Երևանի Պարոնյան և Գր.Լուսավորիչ փողոցների խաչմերուկում գտնվող գետնանցումի աստիճանավանդակների՝ ներքևից 3-րդ աստիճանը, հայտարարել է, որ մայիսի 22-ին՝ ժամը 14.30-ին, անհայտ անձն այդ հատվածում իր պարանոցից քաշելով՝ հափշտակել է ոսկյա շղթան և դիմել փախուստի։
<Առարկաներ ճանաչման ներկայացնելու մասին>19.06.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Նունե Կարապետյանը, զննելով ճանաչման ներկայացված առարկաները, հայտնել է, որ իրեն ճանաչման ներկայացված շղթաներից ճանաչել է թիվ 3 համարի ներքո՝ աջից ձախ, գտնվող շղթան և հայտարարել է, որ իր շղթան է, որը հափշտակվել է 16.05.2014թ-ին։
<Դեպքի վայրի զննության մասին> 06.08.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 51/2 հասցեում գործող խանութի դիմացի հատվածը, հայտարարել է, որ 2014թ. ապրիլի 29-ին ժամը 13.10-ի սահմաններում, Հովհաննես և Գևորգ Խաչատրյանները եղել են մոտակայքում ու Գևորգ Խաչատրյանը հենց այդ վայրում իր պարանոցից հափշտակել է խաչով ոսկյա շղթան՝ իրեն պատճառելով 150.000 ՀՀ դրամի վնաս։
Մետաղագիտական, հետքաբանական և ապրանքագիտական փորձաքննության 15.07.2014թ. թիվ 27041404 եզրակացության համաձայն՝
1. 2. Փորձաքննությանը ներկայացված շղթայի երկու հատվածները կարող էին նախկինում հանդիսանալ մեկ ամբողջություն։ Նեկայացված շղթայի երկու հատվածների վրա օտար կոշտ առարկաների՝ գործիքների ներգործությունների հետևանքով առաջացած որևէ վնասվածքներ ու հետքեր չկան։ Ներկայացված շղթան վնասվել՝ անջատվել է, մեխանիկական ներգործության՝ քաշել-պոկելու հետևանքով։
3. 4. Փորձաքննությանը ներկայացված 7,293գ. ընդհանուր կշռով շղթայի հատվածները պատրաստված են 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից։
Փորձաքննությանը ներկայացված շղթայի հատվածների ընդհանուր շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2014թ. մայիսի 16-ի դրությամբ կարող էր կազմել մոտ 72.500 ՀՀ դրամ։
<Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին> 31.10.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված լուսանկարները, հայտարարել է, որ ճանաչում է թիվ 2 համարի ներքո գտնվող լուսանկարում պատկերված անձին՝ Գևորգ Համլետի Խաչատրյանին, ով հանդիսանում է իրենից կողոպուտ կատարած անձը, ով անձամբ պոկել է իր շղթան և փախել է Հովհաննես Խաչատրյանի հետ։
<Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին> 31.10.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Սիրանուշ Պետրոսյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված լուսանկարները, հայտարարել է, որ ճանաչում է թիվ 3 լուսանկարում պատկերված անձին՝ Հովհաննես Վաղինակի Խաչատրյանին, ով 29.04.2014թ-ին եղել է Գևորգ Խաչատրյանի հետ, երբ վերջինս հափշտակել է իր շղթան, որից հետո երկուսով դիմել են փախուստի։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված, <Ղ-Տելեկոմ> ՓԲ ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակի և <Արմենտել> ՓԲ ընկերությունից թղթային տարբերակով ստացված վերծանումների զննության մասին 13.10.2014թ. արձանագրության համաձայն՝ Հ. Խաչատրյանի կողմից շահագործված 094-41-82-77 բջջային հեռախոսահամարը 29.04.2014թ. և 16.05.2014թ. որևէ մուտքային կամ ելքային հեռախոսազանգ չի ունեցել, 22.05.2014թ.-ին՝ ժամը 14.27.47-ից մինչև ժամը 14.32.18-ը, ունեցել է թվով 2 մուտքային և թվով 2 հատ ելքային հեռախոսազանգ Գևորգ Խաչատրյանի կողմից շահագործվող 091-74-71-78 հեռախոսահամարի հետ, որոնք բոլորը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Պարոնյան 4 հասցեում գտնվող ալեհավաքի կողմից, իսկ Գևորգ Խաչատրյանի կողմից շահագործված 091-74-71-78 բջջային հեռախոսահամարը 29.04.2014թ. ժամը 13.20-ի սահմաններում, մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր չի ունեցել, 16.05.2014թ. ժամը 17.10.33-ից մինչև ժամը 18.05.48-ն ընկած ժամանակահատվածում ունեցել է ընդհանուր 5 հատ մուտքային և ելքային հեռախոսազանգ, որոնք սպասարկվել են ք.Երևանի Խանջյան 13«ա հասցեում գտնվող ալեհավաքի կողմից, 22.05.2014թ.՝ ժամը 14.05.42-ից մինչև ժամը 14.32.18-ն ունեցել է թվով 6 հատ հեռախոսազանգ, որոնցից 4 հատը Հովհաննես Խաչատրյանի կողմից շահագործվող 094-41-82-77 հեռախոսահամարի հետ, որոնք սպասարկվել են Երևան քաղաքի Գր.Լուսավորիչ փողոցի 15 հասցեում գործող ալեհավաքի կողմից։
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 03.11.2014թ. որոշման համաձայն՝ թիվ 13146814 քրեական գործով իրեղեն ապացույց է ճանաչվել մեխանիկական ներգործության՝ քաշել-պոկելու հետևանքով վնասված՝ իրարից անջատված, 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից պատրաստված, 72.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթան։
Սույն գործով, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/, հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանը կատարել է է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված երկու հանցագործություն, իսկ ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված երկու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված մեկ հանցագործություն, որոնց համար էլ նրանք պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն:
Միաժամանակ, նկատի ունենալով ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքից մեղադրողի հրաժարվելու մասին հայտարարությունը, դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն Գևորգ Խաչատրյանը պետք է ճանաչվի անմեղ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում և արդարացվի` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու ու նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:
Դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է, որ.
/…/ ամբաստանյալները՝ մինչև տուժող Ն.Կարապետյանի գույքը բացահայտ հափշտակելը, նախապես որոշել են, թե իրենցից ով և ինչու պետք է անձամբ քաշի և պոկի տուժողի պարանոցի ոսկյա շղթան, իսկ մյուսն ինչպես պետք է ապահովի այդ գործողությունը կատարողի անվտանգ փախուստը՝ հնարավոր հետապնդման դեպքում։ Այսինքն, ամբաստանյալները գործել են նախնական համաձայնությամբ և վերը նշված պայմանավորվածություններով ձեռք բերված նախնական համաձայնությամբ միասին կատարել են տուժողի գույքի բացահայտ հափշտակությունը, որի ընթացքում ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանն անձամբ քաշել և պոկել է տուժողի պարանոցի շղթան, իսկ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը, թեև նախնական պայմանավորվածության համաձայն պետք է ապահովեր իրենց հանցավոր մտադրության առաջին մասն իրականացրած Գ.Խաչատրյանի անվտանգ փախուստը, սակայն չի կատարել դա, քանի որ նման անհրաժեշտություն չի առաջացել՝ որևէ մեկը չի հետապնդել Գ.Խաչատրյանին, որի համար էլ նա ուղղակի փախել է վերջինիս հետ՝ վազելով նրա հետևից։
Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալն ու հանցակցության՝ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի հափշտակության, վերաբերյալ մի շարք նախադեպային որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, գտել է, որ նշված որոշումներից մի մասի վրա պաշտպանների կատարած հղումներն ու սույն գործի փաստական տվյալներին դրանք համապատասխանեցնելն ու այն եզրահանգման գալը, որ վերը նշված դրվագով ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանը եղել է հանցանքն անմիջապես կատարողը, իսկ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը՝ նրան օժանդակողը, հետևաբար՝ նրանց արարքները պետք է վերաորակվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ համապատասխանաբար 176-րդ հոդվածի 1-ին և 38-176-րդ հոդվածի 1-ին մասերով, անհիմն է, նման վերլուծությունը չի բխում նյութական և դատավարական օրենսդրության պահանջներից և վերլուծությունից ու Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքրոշումներից։
Դատարանը համոզմունք է հայտնել այն մասին, որ ամբաստանյալները դիտավորությամբ համատեղ կատարել են վերը նշված դրվագով իրենց մեղսագրված հանցավոր արարքի օբյեկտիվ կողմը՝ նախնական պայմանավորվածության համաձայն՝ նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները փոխադարձ լրացրել են միմյանց և ուղղված են եղել կոնկրետ հանցանքի կատարմանը։ Նրանք, միացնելով իրենց համատեղ ջանքերը, ձգտել են միասնական արդյունքի և հասել են դրան՝ յուրաքանչյուրն իր ներդրումն ունենալով ընդհանուր գործում՝ կատարված հանցագործությունում։
Ինչ վերաբերվում է տուժող Ս.Պետրոսյանի գույքը բացահայտ հափշտակելու համար ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չլինելու մասին պաշտպանների, ըստ էության, նույնաբովանդակ պատճառաբանություններին, հիմնավորումներին և այդ արարքում նրանց անպարտ ճանաչելու և արդարացնելու մասին նրանց միջնորդություններին, ապա դատարանը գտել է, որ նրանց պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները դատաքննությամբ չհաստատվեցին, հետևաբար՝ նրանց միջնորդություններն անհիմն են և չեն կարող բավարարվել։
Արժանահավատ համարելով տուժող Ս.Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքը և դրա հետ կապված ու դրանից բխող մյուս ապացույցները, արձանագրել է, որ դատաքննության ընթացքում նա, բազմիցս հայտարարելով, որ նախաքննության ընթացքում հնարավոր է, որ չի կարողացել մանրամասն նկարագրել ամբաստանյալների արտաքին տվյալները, քանի որ պատկերացումից և անձանց նկարագրելուց թույլ է, այսինքն՝ նման կարողություններն իր մոտ բավարար չափով զարգացած չեն, պնդեց, որ ամբաստանյալներին շատ լավ հիշելով՝ անմիջապես ճանաչել է նրանց, երբ հեռուստատեսային հաղորդման ընթացքում ցույց են տվել նրանց, դատարանը գտել է, որ տուժողի նշած պատճառաբանությունը ողջամիտ է և ընդունելի։
Դատարանը նաև գտել է, որ վերը նշված պատճառաբանությամբ տուժող Ս.Պետրոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա առանձին հակասությունները չեն կարող համարվել էական, հետևաբար՝ նրա ցուցմունքներն ու դրանցից բխող մյուս ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու մասին պաշտպանության կողմի միջնորդությունն անհիմն է և չի կարող բավարարվել։
Մասնավորապես, դատարանը գտել է, որ անհիմն է պաշտպանության կողմի այն պնդումը, որ վերը նշված հանցագործության կատարումից հետո ամբաստանյալների հնարավոր փախուստի տեսագրության տեսապատկերներից ակնհայտ է, որ դրանցում ժամը 13.45.54-ից երևացող վազող տղաներից առաջին պլանում ձախից պատկերված և վազելու ընթացքում դեպի հետ նայող տղան (ով ըստ տուժող Ս.Պետրոսյանի՝ հանդիսանում է Գևորգ Խաչատրյանը) ոչ միայն բացարձակ նման չէ ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանին, այլև իր արտաքին տվյալներով, մասնավորապես՝ մազերի երկարությամբ, սանրվածքով և ճակատի լայնությամբ, ընդհանրապես չի համապատասխանում իրեն կողոպտողի՝ տուժող Ս.Պետրոսյանի կողմից տրված նկարագրությանը, նկատի ունենալով, որ նշված սկավառակի հետ կապված՝ նշանակված և կատարված փորձաքննության եզրակացության համաձայն՝ հետազոտված լազերային սկավառակում առկա տեսագրությունում ժամը 13.45.54-ից երևացող վազող տղաների դիմապատկերները պիտանի չեն նույնականացում կատարելու համար։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներին և որպես այլ ապացույց ճանաչված՝ այդ վերծանումների զննության արձանագրությունն անթույլատրլելի ապացույց ճանաչելու մասին միջնորդությանը, ապա դատարանը գտել է, որ անհիմն է նշված միջնորդության այն պատճառաբանությունը, որ նշված վերծանումներն ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի մեղավորությունը հաստատող որևէ տվյալ չեն պարունակում, քանզի դրանց հետազոտմամբ պարզվել և միանշանակ հաստատվել է, որ նրա օգտագործած հեռախոսահամարով 2014թ. ապրիլի 29-ին՝ ժամը 16.35.44-ից մինչև ժամը 19.00.44-ն ընկած ժամանակահատվածում, այսինքն՝ նրան մեղսագրվող հանցագործության կատարման ժամերին, ընդհանրապես հեռախոսազանգեր չեն կատարվել։
Դատարանը գտել է, որ որոշակի ժամանակահատվածում հեռախոսազանգերի բացակայությունը չի կարող վկայել այն մասին, որ անձը չի կարող նշված ժամանակահատվածում կատարել որևէ արարք, այդ թվում՝ հանցագործություն։
Դատարանը, անդրադառնալով պաշտպան Ա.Հոբոսյանի այն պատճառաբանությանը, որ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը չի կողոպտել տուժող Ա.Սողոմոնյանին, քանի որ չի հայտնաբերվել և առկա չէ նրանից հափշտակված ոսկյա շղթան, ու նախաքննության ընթացքում նա չի ճանաչել իրեն ներկայացված շղթաներից որևէ մեկը, գտել է, որ նշված պատճառաբանությունն անձի մեղավորությունը բացառող հանգամանք չի կարող համարվել, հետևաբար՝ չի կարող հիմք հանդիսանալ նշված հանցագործության կատարման մեջ նրան արդարացնելու համար։
Դատարանը պատճառաբանել է նաև, որ.
/…/ առանձին-առանձին չի անդրադառնում պաշտպանների կողմից նշված ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ նրանց պատճառաբանությունների հետ կապված ապացույցներին, նկատի ունենալով, որ վերը նշված ընդհանրական վերլուծությամբ արդեն իսկ անդրադարձ է կատարվել պաշտպանության կողմի ընդհանուր առարկություններին։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը հանգել այն է հետևության, որ ամբաստանյալների կատարած արարքներին տրվել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատականներ, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապացույցները՝ ամբաստանյալների նախաքննական և դատաքննական մասնակի խոստովանական, տուժողների և վկայի ցուցմունքներն ու մյուս ապացույցները, ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված երկու հանցագործություն, իսկ ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված երկու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված մեկ հանցագործություն, որոնց համար էլ նրանք պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն։
Հարկ է նշել, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումներն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար: Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն: Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով:
Վճռաբեկ դատարանն ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումներն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար: Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն: Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով:
Վճռաբեկ դատարանը նշված որոշմամբ արձանագրել է, որ <... քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <հիմնավոր կասկածից վեր> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, <հիմնավոր կասկածից վեր> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների /ապացույցների/ այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած /տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 33-րդ կետը/:

Նման պայմաններում, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի շահերի պաշտպանիª վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին ու այդ առնչությամբ արտահայտած պնդումներինª դատավարական իրավունքի խախտումներ թույլ տալու, մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներն ըստ էության վիճարկելու, դրանք որպես այդպիսին անթույլատրելի ճանաչելու և այլնի վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ քննարկվող պարագայում, դրանք որևէ կերպ չեն ազդել մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներում տեղ գտած տեղեկությունների և փաստական տվյալների հավաստիության, այդ թվում նաև սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Վերը բերված հիմնավորումներով, պաշտպանության կողմի` ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավարական նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Հետևաբար, վերը բերված հիմնավորումներով, պաշտպանության կողմի ներկայացված վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` դատավարական իրավունքի խախտման և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, բավարար չափով փաստարկված չեն և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Ապացույցների գնահատման և համադրման տեսանկյունից, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քննարկվող դեպքում, դրանցում առկա մեղադրական տվյալները բավարար են հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի կողմից բերված պատճառաբանություններին` հանցանքի կատարումն իր իսկ կողմից հնարավորինս բացառելու և այլնի վերաբերյալ, ապա դրանք վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ոչ արժանահավատ են, ըստ էության չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում հնարավորինս խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Այսինքն, այդ առնչությամբ ևս պաշտպանության կողմի ներկայացված պատճառաբանություններն ու արտահայտած պնդումներն ինքնին ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարումը բացառող դիտարկվել չեն կարող:
Կոնկրետ դեպքում, սույն գործով /ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի առնչությամբ/ ձեռք բերված փաստական տվյալներն իրենց համակցությամբ բավարար են հիմնավոր կասակածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հիմնավոր հետևության հանգելու այն մասին, որ քննարկվող դեպքում /ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի առնչությամբ/ առկա են ամբողջական հանցակազմներ:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք իրենց համակցությամբ հաստատում են կոնկրետ գործով /ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի առնչությամբ/ ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է՝ ամբաստանյալ Հ. Խաչատրյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրան /մեղադրանքում ներառվված դրվագներով/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ:
Որպիսի պայմաններում, նշվածի վերաբերյալ ամբաստանյալ Հ. Խաչատրյանի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում տեղ գտած պատճառաբանություններն ու պահանջները՝ պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու, արարքի վերաորակման և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ. Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքները որակված են ճիշտ:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքների քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է վերջնական ճիշտ հետևության, հետևաբար` վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու, փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները՝ նյութական իրավունքի խախտման, ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու, արարքի վերաորակման և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի շահերի պաշտպանիª վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին ու այդ առնչությամբ արտահայտած պնդումներինª դատավարական իրավունքի խախտումներ թույլ տալու, մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներն ըստ էության վիճարկելու, դրանք որպես այդպիսին անթույլատրելի ճանաչելու և այլնի վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ քննարկվող պարագայում, դրանք որևէ կերպ չեն ազդել մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներում տեղ գտած տեղեկությունների և փաստական տվյալների հավաստիության, այդ թվում նաև սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Հարկ է արձանագրել նաև, որ քրեական գործում առկա` ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության 15.01.2015թ. գրությամբ հայտնվել է նաև, որ. </…/ չնայած ավագ քննիչ Վ.Բալդրյանը և օպերլիազոր Բ.Ալավերդյանը թերացել են իրենց աշխատանքի մեջ և ծառայողական պարտականությունները պատշաճ կարգով չեն կատարել, այդուհանդերձ նրանց արարքում պետական ծառայության դեմ ուղղված, ՀՀ քր. օր-ի 308-րդ, 315-րդ հոդվածներով նախատեսված կամ որևէ այլ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների առկայությունը չի հիմնավորվել, ուստի 2014 թվականի դեկտեմբերի 20-ին որոշում է կայացվել նյութերով քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառով:
Վերը բերված հիմնավորումներով, պաշտպանության կողմի` ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավարական նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Հետևաբար, վերը բերված հիմնավորումներով, պաշտպանության կողմի ներկայացված վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` դատավարական իրավունքի խախտման և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, բավարար չափով փաստարկված չեն և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Ապացույցների գնահատման և համադրման տեսանկյունից, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քննարկվող դեպքում, դրանցում առկա մեղադրական տվյալները բավարար են հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի կողմից բերված պատճառաբանություններին` մեղսագրվող հանցանքի կատարումն իր իսկ կողմից հնարավորինս բացառելու և այլնի վերաբերյալ, ապա դրանք վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ոչ արժանահավատ են, ըստ էության չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, որով փորձ է արվում հնարավորինս խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Այսինքն, այդ առնչությամբ ևս պաշտպանության կողմի ներկայացված պատճառաբանություններն ու արտահայտած պնդումներն ինքնին ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ նախատեսված հանցանքների կատարումը բացառող դիտարկվել չեն կարող:
Կոնկրետ դեպքում, սույն գործով /ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի առնչությամբ/ձեռք բերված փաստական տվյալներն իրենց համակցությամբ բավարար են հիմնավոր կասակածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հիմնավոր հետևության հանգելու այն մասին, որ քննարկվող դեպքում /ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի առնչությամբ/ առկա է ամբողջական հանցակազմեր:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք իրենց համակցությամբ հաստատում են կոնկրետ գործով /ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի առնչությամբ/ ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է՝ ամբաստանյալ Գ. Խաչատրյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ:
Որպիսի պայմաններում, նշվածի վերաբերյալ ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում տեղ գտած պատճառաբանություններն ու պահանջները՝ պաշտպանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու, արարքի վերաորակման և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գ. Խաչատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ մեղսագրված արարքները որակված են ճիշտ:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ մեղսագրված արարքների քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է վերջնական ճիշտ հետևության, հետևաբար` վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու, փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները՝ նյութական իրավունքի խախտման, ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու, արարքի վերաորակման և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Անդրադառնալով նաև պաշտպանության կողմի՝ վերաքննիչ բողոքներին և դրանցում տեղ գտած պահանջներին՝ նշանակված պատիժներն ըստ էության վիճարկելու վերաբերյալ, ապա վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, համաձայն որի.
<1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախաստեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>:
</…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-192/07 որոշումը/:
</…/Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջները /տես Պարույր Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի ՎԲ-84/07 որոշումը/:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանն ամբաստանյալներ Գևորգ Խաչատրյանի և Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես նրանցից յուրաքանչյուրի կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հետևանքները, նրանցից յուրաքանչյուրի դերն ու կատարած գործողությունների ծավալը, ամեն մի հանցագործության կատարումից հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելը:
Որպես ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա տվել է մասնակի խոստովանական ցուցմունք` ընդունելով կատարած հանցանքներից մեկը, և որ նրա հոր կողմից հատուցվել է տուժող Ն.Կարապետյանին պատճառված վնասը:
Որպես ամբաստանյալ Գևորգ Խաչատրյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա բնակության վայրում բնութագրվում է դրական:
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առել այն, որ մասնակիորեն համաձայնվեց առաջադրված մեղադրանքի հետ:
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Խաչատրյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա բնակության վայրում բնութագրվում է դրական:
Որպիսի պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալների նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ նշանակվել են /համապատասխանաբար/ համաչափ պատիժներ:
Հետևաբար, վերջիններիս նկատմամբ /հանցանքների համակցությամբ/ նշանակված պատժից մեղմ պատիժ նշանակելը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալների նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցին, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալների նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Գևորգ Խաչատրյանի և Հովհաննես Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափերի, ինչպես նաև վերջիններիս կողմից ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Հետևաբար, այդ առնչությամբ ևս պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանություններն ու պահանջները, տվյալ դեպքում, անհիմն են և դրանք բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Գ.Խաչատրյանի գույքի վրա դրված կալանքը չվերացնելուն, ապա նման պահանջ պաշտպանության կողմի ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ըստ էության ներառված չէ:
Հարկ է նշել նաև, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. /.../ դատարանն իրավունք ունի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել նաև քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393-394, 395 և 398 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Գևորգ Համլետի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և Հովաննես Վաղինակի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 17.11.2016թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է.

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ