Գործ
ԵԿԴ/0183/01/14

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,02,, դեկտեմբերի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ

Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ`

Մեղադրող Ա.Մանուկյանի


Տուժողներ Մ.Խաչատրյանի
Տ.Հայրապետյանի
Ա.Տեր-Գրիգորյանի
Ս.Փոստոյանի

Հանրային պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի

Պաշտպաններ Ս.Խաչատրյանի

Գ.Ղուլյանի


դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`


1.Կարեն Վրեժի Հարությունյանի` ծնվ. 12.10.1986թ.,
Կապան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի,
բարձրագույան կրթությամբ, չի աշխատում, նախկինում
չդատված, հաշվառված է ք.Կապան, Մ.Պապյան փողոցի
22շ., բն.22, մեղադրվում է երեք դրվագներով՝ ՀՀ
Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին
և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2.3/ և 34-178-րդ հոդվածի
3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես խափանման
միջոց է ընտրված կալանավորումը,

2.Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի` ծնված
12.08.1985թ., Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի,
ամուսնացած, խնամքին՝ 1 անչափահաս երեխա,
բարձրագույան կրթությամբ, չի աշխատում,
նախկինում չդատված, հաշվառված է ք.Երևան,
Դավիթաշեն 2-րդ թաղամաս, 7 շ. բն.71,
մեղադրվում է երկու դրվագներով՝ ՀՀ
Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին
և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2/ և 34-178-րդ հոդվածի
3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որպես
կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման
միջոց է ընտրված գրավը,

3.Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի` ծնվ. 18.08.1986թ.,
Կապան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած,
միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, նախկինում
չդատված հաշվառված է ք.Կապան, Հ.Ավետիսյան
փողոցի 1շ., բն.42, մեղադրվում է ՀՀ Քրեական
օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ
կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ
կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված
չհեռանալու մասին ստորագրությունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ դատարան ստացված քրեական գործի մեղադրական եզրակացության՝

«Կարեն Վրեժի Հարությունյանը խաբեությամբ ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, որոշ դրվագներում նաև ինքնությունները չպարզված անձանց հետ և, ներկայանալով որպես անշարժ գույքի գործակալներ, այնուհետև` որպես բնակարանի սեփականատերեր կամ սեփականատերերի ազգականներ, խարդախությամբ` բնակարան վաճառելու պատրվակով, առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ են հափշտակել տարբեր անձանցից։ Բացի այդ, Կարեն Հարությունյանը և Վազգեն Գաբրիելյանը Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի հետ հանցակցությամբ նույն եղանակով փորձել են Էդգար Գրիգորյանից խարդախությամբ գումար հափշտակել, սակայն չեն կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Դեպքի առթիվ 2013թ. սեպտեմբերի 05-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 15149813 քրեական գործը, որին միացվել են մեղադրյալներ Կարեն Հարությունյանի և Վազգեն Գաբրիելյանի կողմից կատարված հանցագործությունների դեպքերի առթիվ հարուցված թիվ 09115513, 13831913 և 14809613 քրեական գործերը։

Նախաքննությամբ հիմնավորված գործի փաստական հանգամանքները.

Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանը խարդախությամբ ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, որոշ դրվագներում նաև ինքնությունները չպարզված անձանց հետ և խաբեությամբ` բնակարան վաճառելու պատրվակով, գումարներ են հափշտակել տարբեր անձանցից։ Նրանք ինտերնետային կայքերում փնտրել են բնակարան գնելու վերաբերյալ հայտարարություններ, ապա զանգահարել են դրանք տված անձանց, և նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` Վազգեն Գաբրիելյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարան գնելու ցանկություն հայտնած անձանց հեռախոսով ներկայացել են որպես անշարժ գույքի գործակալներ` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ հետագայում Կարեն Հարությունյանին ներկայացրել են որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, միաժամանակ, տուժողներին ներակայացրել են սեփականատերերի կողմից իրականում վաճառքի հանված բնակարաններ։ Տուժողներին ավելի հեշտ գայթակղելու համար Վազգեն Գաբրիելյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարանների իրական արժեքից շուրջ 2 անգամ ցածր վաճառքի գին են նշել` պատճառաբանելով, թե բնակարանների սեփականատերերին պարտքերի պատճառով շտապ գումարներ են անհրաժեշտ։ Միաժամանակ, Կարեն Հարությունյանը անշարժ գույքի գործակալի անվան տակ նախապես այցելել է իրականում վաճառքի հանված տարբեր բնակարաններ, ուսումնասիրել դրանք, և վերջինս կամ Վազգեն Գաբրիելյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարանատերերին հայտնել են, որ արագ կվաճառեն նրանց բնակարանները, և խնդրել գնորդ հետ բնակարան այցելելու դեպքում գումարի մասին չբանակցել և հնարավորինս չմասնակցել խոսակցությանը։
Այնուհետև Վազգեն Գաբրիելյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդներին հայտնել են, որ զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չեն կարող նրանց հետ գնալ վաճառվող բնակարանը նայելու և հայտնել են, իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ կամ սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` իրականում տալով Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով գնորդներին ներկայացել է տարբեր մտացածին անուններով։ Վերջինս հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո գնորդներին դիմավորել է վաճառվող բնակարանների բակում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, ուղեկցել բնակարաններ և ցուցադրել դրանք, ապա պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նույն կամ հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին։ Դրանից հետո Վազգեն Գաբրիելյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդների հետ հեռախոսով վերջնականապես պայմանավորվել են վաճառքի գնի մասին։
Նույն կամ հաջորդ օրը Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում հանդիպել է գնորդներին և հայտնել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ պարտքի դիմաց պարտատիրոջ մոտից բնակարանի սեփականատիրոջ անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին։ Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենքեր, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և գնորդներին հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է իր գումարը։ Այդ ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հեռախոսակապ են պահպանել գնորդների հետ և շտապեցրել նրանց, պահանջել են շուտ ներկայանալ նոտարական գրասենյակ։ Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով` գումարը նույն շենքում բնակվող, պարտքով գումար տված անձին ցույց տալու և բնակարանատիրոջ անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, տուժողներին խնդրել է կարճ ժամանակով իրեն հանձնել նրանց մոտ եղած, բնակարան գնելու համար նախատեսված, առանձնապես խոշոր չափերի գումարները, որոնք վերցնելուց հետո Կարեն Հարությունյանը, կրկին մտնելով մոտակա շենքերից մեկը, միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի կամ ինքնությունը չպարզված անձի հետ խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարները։
Բացի այդ, Վազգեն Գաբրիելյանը նույն եղանակով ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախությամբ հափշտակել են Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարը, ինչպես նաև Կարեն Հարությունյանը և Վազգեն Գաբրիելյանը նույն եղանակով փորձել են Էդգար Գրիգորյանից խարդախությամբ գումարներ հափշտակել Կապան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի հետ հանցակցությամբ, սակայն չեն կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։

Այսպես՝

Տուժող Տիգրան Վալերիի Հայրապետյանը 2013թ. հուլիս ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքի Աջափնյակ վարչական շրջանում 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` մեղադրյալ Կարեն Հարությունյանն ինքնությունը չպարզված անձի հետ հանցավոր համաձայնության են եկել խարդախությամբ Տ. Հայրապետյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 75.000 ԱՄՆ դոլարով` ինքնությունը չպարզված անձը 2013թ. հուլիսի 23-ին ժամը 13-ի սահմաններում զանգահարել է Տ. Հայրապետյանին, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արտակ անունով, և հայտնել Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարանը 42.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառվելու մասին։ Ապա նույն օրը Տ. Հայրապետյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ հեռախոսահամարը։ Որպես բնակարանի սեփականատեր հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Սամվելի անունով։
Վերջինս նախապես այցելել է Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարան, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Սամվել անունով, դիտել բնակարանը, բնակարանի սեփականատեր Իրինա Դանիելյանին հայտնել է, թե իրական գնորդ կա, սակայն վերջինս չի ցանկանում անշարժ գույքի գործակալից բնակարան գնել։ Այդ պատճառաբությամբ Կ. Հարությունյանն Ի. Դանիելյանին համոզել է թույլատրել իրեն գնորդներին ներկայանալ որպես բնակարանի սեփականատեր։
2013թ. հուլիսի 23-ին ժամը 14.30-ի սահմաններում հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կ. Հարությունյանը Տ. Հայրապետյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի շենքի բակում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր` Սամվել անունով, ուղեկցել բնակարան, ցուցադրել այն և բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը։ Դրանից հետո Տ. Հայրապետյանը հեռախոսով Կ. Հարությունյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նույն օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 38.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին։
2013թ. հուլիսի 23-ին ժամը 15.40-ի սահմաններում Կ. Հարությունյանը, պայմանավորվածության համաձայն, Երևանի Վրացական 15 հասցեի մոտակայքում հանդիպել է Տ. Հայրապետյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար` հայտնելով նաև, որ նրա տան անդամներն արդեն գնացել են նոտարական գրասենյակ, և այնտեղ սպասում են։ Միաժամանակ Կ. Հարությունյանը Տ. Հայրապետյանին հայտնել է Երևանի Ազատության պողոտայում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձնավորությունից իրենց անձնագրերը վերցնելու անհրաժեշտության մասին և խնդրել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ այցելել նշված անձնավորությանը։ Հասնելով Երևանի Ազատության 6 հասցեի շենքի մոտ` Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենք, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Նույն օրը ժամը 16.20-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի թիվ 6 շենքի մոտակայքում Կ.Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Տ. Հայրապետյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և բնակարանատերերի անձնագրերը հետ վերցնելու պատրվակով նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 15.578.860 ՀՀ դրամի համարժեք 38.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով մոտակա շենքը` միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ ինքնությունը չպարզված անձի հետ խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարը։

Բացի այդ, տուժող Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանը 2013թ. օգոստոս ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` Վ. Գաբրիելյանը և Կ.Հարությունյանը հանցավոր համաձայնության են եկել խարդախությամբ Մ. Խաչատրյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Գինդ» շաբաթաթերթից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 80.000 ԱՄՆ դոլարով` Վ. Գաբրիելյանը 2013թ. օգոստոսի վերջին զանգահարել է Մ. Խաչատրյանին, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Վարդան անունով, և առաջարկել Երևանի տարբեր վարչական շրջաններում մատչելի գներով բնակարաններ։ 2013թ. սեպտեմբերի 03-ին ժամը 15.00-ից 16.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վ. Գաբրիելյանը կրկին զանգահարել է Մ. Խաչատրյանին և հայտնել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը 45.000 ԱՄՆ դոլարով շտապ վաճառվելու մասին` պատճառաբանելով, թե բնակարանատերը պարտքերի տակ է։ Նույն օրը Վ. Գաբրիելյանը հեռախոսով Մ. Խաչատրյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Տիգրան անունով։ Վերջինս նախապես հեռախոսազրույց է ունեցել այցելել է Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Տիգրան անունով, հայտնել, որ բնակարանը դիտելու համար գնորդներ կբերի և հնարավոր է` ներկայանա որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական։
2013թ. սեպտեմբերի 03-ին հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կ. Հարությունյանը Մ. Խաչատրյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Տիգրան անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Մ. Խաչատրյանը հեռախոսով Վ. Գաբրիելյանի հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 43.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին, այդ թվում և պայմանավորվել են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել բնակարանի առուծախի պայմանագիրը կնքելուց առաջ։
Այնուհետև 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին Վ. Գաբրիելյանը զանգահարել է Մ. Խաչատրյանին, հայտնել, թե իբր գտնվում է «Արաբկիր» նոտարական գրասենյակում բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ, և խնդրել Երևանի Չարենցի փողոցից վերցնել Կ. Հարությունյանին։ Նույն օրը Կ. Հարությունյանը պայմանավորվածության համաձայն Երևանի Չարենցի փողոցում հանդիպել է Մ. Խաչատրյանին և վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար, հայտնել Երևանի Սայաթ-Նովա պողոտայում բնակվող, պարտքով գումար տված անձնավորությունից Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին և խնդրել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ այցելել նշված անձնավորությանը։ Հասնելով Երևանի Սայաթ-Նովա փողոիվ թիվ 39 շենքի մոտ` Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենք, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Այդ ընթացքում Վ. Գաբրիելյանը զանգահարել է Մ. Խաչատրյանին և հայտնել, որ նոտարական գրասենյակում գործարքի կնքման համար ամեն ինչ պատրաստ է, սպասում են միայն գնորդին և որ Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը բերեն։ Դրանից հետո Կ.Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Մ. Խաչատրյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 12.311.700 ՀՀ դրամի համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ 3-րդ հարկում գտնվող միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վ. Գաբրիելյանի հետ խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարը։

Այնուհետև տուժող Սուրեն Սիմոնի Փոստոսյանը 2013թ. օգոստոս ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը և Կ.Հարությունյանը հանցավոր համաձայնության են եկել խարդախությամբ Ս. Փոստոյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Լիստ.ամ» կայքից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 30 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 85.000 ԱՄՆ դոլարով` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը 2013թ. հոկտեմբերի 15-ին զանգահարել է Ս. Փոստոյանին, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արմեն անունով, և հայտնել Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 30 բնակարանը վաճառվելու մասին։ Ապա նույն օրը Ս. Փոստոյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Վարդան անունով։ Վերջինս նախապես զանգահարել է Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 30 բնակարանի սեփականատեր Հասմիկ Տեր-Միքայելյանին, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Վարդան անունով, ապա այցելել է հիշյալ բնակարան, ուսումնասիրել այն, հայտնել, որ գնորդներ կբերի, և սեփականատիրոջը խնդրել գնորդների հետ վաճառքի գումարի վերաբերյալ խոսակցություն չվարել։
2013թ. հոկտեմբերի 16-ին հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կ. Հարությունյանը Ս. Փոստոյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Վարդան անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Ս. Փոստոյանը հեռախոսով Կ. Հարությունյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 45.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին։
Այնուհետև 2013թ. հոկտեմբերի 17-ին ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը զանգահարել է Ս. Փոստոյանին և հայտնել, թե իբր 1 ժամից վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ հետ կլինի նոտարական գրասենյակում, և խնդրել Երևանի Չարենցի փողոցից վերցնել Կ. Հարությունյանին։ Նույն օրը Կ. Հարությունյանը պայմանավորվածության համաձայն Երևանի Չարենցի փողոցում հանդիպել է Ս. Փոստոյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել մոտակայքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձնավորությունից իր և մոր` բնակարանի սեփականատեր Հասմիկ Տեր-Միքայելյանի անձնագրերը վերցնելու անհրաժեշտության մասին։ Մտնելով մոտակա շենքերից մեկը` Կարեն Հարությունյանը կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագրերը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Դրանից հետո Կ. Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Ս. Փոստոսյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և անձնագրերը հետ վերցնելու պատրվակով, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 8.127.200 ՀՀ դրամի համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով մոտակա շենքերից մեկը՝ միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ ինքնությունը չպարզված անձի հետ խարդախությամբ հափշտակելով հիշյալ գումարը։

Բացի այդ, տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը և Վ. Գաբրիելյանը հանցավոր համաձայնության են եկել խարդախությամբ Ա. Տեր-Գրիգորյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ Ինտերնետային կայքերից կամ «Լիստ.ամ» շաբաթաթերթից լինելով, որ Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 100.000 ԱՄՆ դոլարով` Վ. Գաբրիելյանը 2013թ. հոկտեմբերի 21-ին, ապա հոկտեմբերի 22-ին զանգահարել է Ա. Տեր-Գրիգորյանին, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արման անունով, հայտնել Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45 բնակարանը վաճառվելու մասին և պայմանավորվածություն ձեռք բերել հաջորդ օրը հիշյալ բնակարան այցելելու մասին։ 2013թ. հոկտեմբերի 23-ին Վ. Գաբրիելյանն Ա. Տեր-Գրիգորյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ հեռախոսահամարը։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը` ներկայանալով մտացածին Արմեն անունով։ Վերջինս նախապես զանգահարել է Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45 բնակարանի սեփականատիրոջ որդուն, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Հովհաննես անունով, ապա այցելել է հիշյալ բնակարան, ուսումնասիրել այն և բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը, որից հետո հայտնել է, որ կվաճառի բնակարանը 100.000 ԱՄՆ դոլարով, որի դիմաց խնդրել է վաճառքի գումարի 1 տոկոսը։
2013թ. հոկտեմբերի 23-ին ինքնությունը չպարզված անձնավորությունն Ա. Տեր-Գրիգորյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր` Արմեն անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Ա. Տեր-Գրիգորյանը հեռախոսով Վ. Գաբրիելյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 40.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին, այդ թվում և պայմանավորվել են 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել բնակարանի առուծախի պայմանագիրը կնքելուց առաջ։
2013թ. հոկտեմբերի 24-ին Վ. Գաբրիելյանը զանգահարել է Ա. Տեր-Գրիգորյանին և հայտնել, որ բնակարանի սեփականատեր Արմենը ժամը 11-ի սահմաններում կսպասի գնորդին Երևանի Կասյան 3 շենքի մոտ, իսկ ինքը գնում է նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի փաստաթղթերը նախապատրաստելու համար։ Նույն օրը ժամը 11.00-ի սահմաններում որպես Արմեն ներկացած, ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն ԵրևանիԿասյան 3 շենքի մոտ հանդիպել է Ա. Տեր-Գրիգորյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել, որ բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականն արդեն տվել է անշարժ գույքի գործակալ Արմանին, սակայն անհրաժեշտ է Երևանի Փափազյան փողոց գնալ` իր անձնագիրը պարտքատիրոջից վերցնելու համար։ Հասնելով Երևանի Փափազյան փողոց` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մտել է Երևանի Փափազյան 11 շենքի շքամուտք, կարճ ժամանակ անց վերադարձել է Ա. Տեր-Գրիգորյանի մոտ և և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Այդ ընթացքում Վ. Գաբրիելյանը զանգահարել է Ա. Տեր-Գրիգորյանին, շտապեցրել, միաժամանակ հայտնել, որ գումարը կարող է վստահել Արմենին, ինքը երաշխավորում է վերջինիս ազնվության համար։ Դրանից հետո ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը, խաբեությամբ և չարաշահելով Ա. Տեր-Գրիգորյանի վստահությունը` գումարը մոտակա շենքում բնակվող, պարտքով գումար տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 9.672.000 ՀՀ դրամի համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով Երևանի Փափազյան 11 հասցեի շենք՝ միջանցիկ շքամուտքով աննկատ դուրս է եկել և Վ. Գաբրիելյանի հետ հեռացել են՝ խարդախությամբ հափշտակելով հիշյալ գումարը։

Այնուհետև, մեղադրյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, առանձնապես խոշոր չափի խարդախություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության է մեղադրյալներ Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ։ Այդ ընթացքում տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը և վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանը, փորձելով ինքնուրույն հայտնաբերել 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձանց, 2013թ. նոյեմբեր ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն են տեղադրել Երևան քաղաքում բնակարան գնելու մասին։ Արձագանքելով տուժող Էդգար Գրիգորյանի տեղադրած հայտարարությանը` Վ. Գաբրիելյանն ու Գ. Ղազարյանը պայմանավորվածության համաձայն հայտարարությունը տեղադրելուց մի քանի օր անց զանգահարել են Է. Գրիգորյանին և ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արտեմ անունով։ Է. Գրիգորյանի հետ հեռախոսային խոսակցությունները վարել է հիմնականում Վ. Գաբրիելյանը, ում Է. Գրիգորյանը ձայնից, խոսակցության ոճից, բառապաշարից ճանաչել է և հասկացել, որ վերջինս Վարդան անունով անշարժ գույքի գործակալ ներկայացած, իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորությունն է։
Հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում Վ. Գաբրիելյանն Է. Գրիգորյանին հայտնել է, թե իբր Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանը վաճառվում է 42.000 ԱՄՆ դոլարով` «Լիստ.ամ»ինտերնետային կայքից տեղյակ լինելով, որ հիշյալ բնակարանն իրականում սեփականատիրոջ կողմից վաճառվում է 83.000 ԱՄՆ դոլարով։ Ապա Վ. Գաբրիելյանն Է. Գրիգորյանին հայտնել է, թե իբր տան սեփականատիրոջ ազգական Վարդանը կդիմավորի և ցույց կտա բնակարանը, իսկ ինքը զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չի կարող գնալ նրանց հետ, ապա տվել է Կ. Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով հանդես է եկել որպես նշված բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` մտացածին Վարդան անունով։ Մինչ Է. Գրիգորյանին բնակարանը ցույց տալը Վ. Գաբրիելյանն, անշարժ գույքի գործակալ ներկայանալով, հեռախոսազրույց է ունեցել հիշյալ բնակարանի սեփականատեր Վարսիկ Կարապետյանի հետ, իսկ Կ. Հարությունյանը և Գ. Ղազարյանը միասին այցելել են նշված բնակարան, որտեղ բնակարատիրոջ վստահությունը ձեռք բերելու, վերջինիս պահվածքն ուսումնասիրելու համար Գ. Ղազարյանը ներկայացել է որպես գնորդ, իսկ Կ. Հարությունյանը` որպես անշարժ գույքի գործակալի ընկեր։ Այնուհետև Կ. Հարությունյանը 2013թ. նոյեմբերի 10-ին Է. Գրիգորյանին և նրա կնոջը` Մ. Խաչատրյանին, դիմավորել է Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատեր` Վարդան անունով, և ուղեկցել նույն շենքի թիվ 10 բնակարան` այն ցույց տալու համար։ Մ. Խաչատրյանը և Է. Գրիգորյանը չճանաչվելու համար նշված վայր ներկայացել են կերպարանափոխված` նախապես նշված հանդիպման մասին տեղյակ պահելով ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի աշխատակիցներին։
Երևանի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում տեսնելով Կարեն Հարությունյանին` Էդգար Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանն անմիջապես ճանաչել են նրան` որպես 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորություն, որից հետո Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հանցագործությունն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չեն կարողացել հասցնել, քանի որ 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 17.40-ի սահմաններում Կ. Հարությունյանը Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանում, իսկ Վ. Գաբրիելյանն ու Գ.Ղազարյանը նույն շենքի բակում ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվել ու բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք»։

Փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 05.09.2013թ.-ին հարուցվել է քրեական գործ։

13.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

13.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Կարեն Վրեժի Հարությունյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

13.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 28.10.2014թ.-ին։

Քրեական գործի դատական քննության ավարտին մեղադրող Ա.Մանուկյանն օգտվելով իր դատավարական լիազորություններից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1. հոդվածով, 08.07.2015թ. փոփոխել է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները և նրանց մեղադրանքներ է առաջադրել իր կողմից կայացված ներքոշարադրյալ որոշումներով։

Այսպես`

«… Կարեն Վրեժի Հարությունյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նոր մեղադրանքներ են առաջադրվել այն բանի համար, որ՝

« 2013թ. սեպտեմբերի 05-ին Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 15149813 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Կարեն Վրեժի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որը 2014թ. հոկտեմբերի 03-ին փոփոխվել է և վերջինիս նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Մեղադրյալ Կարեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց դատարանի որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որը 2014թ. հոկտեմբերի 03-ին փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Մեղադրյալ Վազգեն Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց դատարանի որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը, սակայն 2014թ. մարտ ամսին դատարանը մեղադրյալ Վ.Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառել է որպես այլընտրանքային խափանման միջոց` գրավ 600.000 ՀՀ դրամ չափով, որը դատարանի դեպոզիատային հաշվեհամարին մուծելուց հետո Վազգեն Գաբրիելյանը ազատվել է կալանքից։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի(այսուհետ` դատարան) որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը։ 2014թ. հունվար ամսին դատարանը չի բավարարել մեղադրյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված կալանավորման ժամկետը երկարացնելու միջնորդությունը, վերջինս ազատվել է կալանքից և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Թիվ 15149813 քրեական գործին միացվել են մեղադրյալներ Կարեն Հարությունյանի և Վազգեն Գաբրիելյանի կողմից կատարված հանցագործությունների դեպքերի առթիվ հարուցված թիվ 09115513, 13831913 և 14809613 քրեական գործերը։
2014թ. հոկտեմբերի 21-ին թիվ 15149813 քրեական գործը` ըստ մեղադրանքի Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի` 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ստացվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում` դատարան ուղարկելու միջնորդությամբ։
2014թ. հոկտեմբերի 24-ին իմ կողմից մեղադրական եզրակացությունը հաստատվել է, և թիվ 15149813 քրեական գործը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 277-րդ հոդվածի կարգով ուղարկվել է Երևան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Համաձայն նախաքննական մարմնի կողմից առաջադրված մեղադրանքների` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը խարդախության եղանակով ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակությունները կատարել են միմյանց հետ նախնական համաձայնությամբ։
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությամբ պարզվել և հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանը Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ ստեղծել են կազմակերպված խումբ` խարդախության եղանակով` բնակարանի վաճառելու պատրվակով, հափշտակություններ կատարելու նպատակով և հիշյալ խմբի կազմում կատարել են մի շարք հանցագործություններ։

ԼԴ/0136/01/10 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման լույսի ներքո վերլուծելով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները` կարելի է փաստել կազմակերպված հանցավոր խմբի հետևյալ հատկանիշները (որոնք առկա են սույն գործով).

ա) կայունությունը և կազմակերպվածության բարձր աստիճանը. Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը, Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում գործել են 2013թ. հուլիս ամսից մինչև նույն թվականի նոյեմբեր ամիսը, երբ բռնվել են ոստիկանների կողմից։ Շուրջ 5 ամսում նշված խմբի անդամների կողմից կատարվել է 4 ավարտված խարդախություն և 1 հանցափորձ։ Բոլոր հանցանքները կատարվել են միևնույն` նախապես հստակ և մանրամասն մշակված սխեմայով, որտեղ յուրաքանչյուր անդամ ունեցել է իր հստակ դերակատարումը։ Հանցանքները պլանավորվել և նախապատրաստվել են մանրակրկիտ, դետալային և նախապես։
Այսինքն` նշված հանցավոր խումբն ունեցել է կայություն և կազմակերպվածության բարձր աստիճան։
բ) սույն քրեական գործով հանցագործությունների կատարմանը մասնակցել են երկու և ավելի անձինք` Վազգեն Գաբրիելյանը, Կարեն Հարությունյանը, Գրիգորի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը։ Ընդ որում, յունաքանչյուր հանցագործության կատարմանը մասնակցել է առնվազն երկու անձ/կատարող/, յուրաքանչյուր հանցանք կատարվել է համատեղ, միասնական ջանքերով։ Համաձայնություն է ձեռք է բերվել խմբի անդամների կողմից գործողությունների համատեղ կատարման ուղղվածության, հանցագործության կատարման տեղի, ժամանակի, եղանակի և միջոցների, ինչպես նաև խմբի անդամների միջև դերաբաշխման շուրջ։
Սույն հանցավոր սխեմայում յուրաքանչյուրի դերակատարումը եղել է հստակ, նախապես պլանավորած և որոշված. Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը տուժողներին հետ հեռախոսակապ են պահպանել` ներկայանալով որպես անշարժ գույքի գործակալներ` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ Կարեն Հարությունյանը և և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հանդես են եկել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատերեր կամ վերջիններիս ազգականներ։
գ) Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության միջև առկա է ամուր սուբյեկտիվ կապ, նույնաբովանդակ հանցանքներ համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախապես ձեռք բերված համաձայնություն և յուրաքանչյուր անձի՝ հանցանքը համատեղ կատարելուն ուղղված դիտավորությունը։
դ) յուրաքանչյուրի գործողության համաձայնեցվածությունը մյուսի գործողության հետ, ինչն արտացոլում է հանցանքի կատարման վերաբերյալ նրանցից յուրաքանչյուրի տեղեկացվածությունը։

Այսպիսով, դատաքննության արդյունքներով պարզվել և հիմնավորվել է, որ Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքի բնակիչ, ամբաստանյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Երևան և Կապան քաղաքների բնակիչներ, գործով ամբաստանյալներ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ ստեղծել են կազմակերպված հանցավոր խումբ` խարդախության եղանակով` բնակարանի վաճառելու պատրվակով, առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով և հիշյալ խմբի կազմում կատարել են մի շարք հանցավոր արարքներ։
Մասնավորապես, հիշյալ անձինք ինտերնետային կայքերում փնտրել են բնակարան գնելու վերաբերյալ հայտարարություններ, ապա զանգահարել են դրանք տված անձանց, և նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարան գնելու ցանկություն հայտնած անձանց հեռախոսով ներկայացել են որպես անշարժ գույքի գործակալներ(յուրաքանչյուր դրվագով որպես մեկ գործակալ)` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ հետագայում Կարեն Հարությունյանին ներկայացրել են որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, միաժամանակ, տուժողներին ներակայացրել են սեփականատերերի կողմից իրականում վաճառքի հանված բնակարաններ։ Տուժողներին ավելի հեշտ գայթակղելու համար Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարանների իրական արժեքից շուրջ երկու անգամ ցածր վաճառքի գին են նշել` պատճառաբանելով, թե բնակարանների սեփականատերերին ֆինանսական խնդիրների պատճառով շտապ գումարներ են անհրաժեշտ։ Միաժամանակ, Կարեն Հարությունյանը անշարժ գույքի գործակալի անվան տակ նախապես այցելել է իրականում վաճառքի հանված տարբեր բնակարաններ, ուսումնասիրել դրանք, և վերջինս կամ Վազգեն Գաբրիելյանը (որոշ դրվագներում` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը) բնակարանատերերին հայտնել են, որ արագ կվաճառեն նրանց բնակարանները, և խնդրել գնորդի հետ բնակարան այցելելու դեպքում գումարի մասին չբանակցել և հնարավորինս չմասնակցել խոսակցությանը։
Այնուհետև Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդներին հայտնել են, որ զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չեն կարող նրանց հետ գնալ վաճառվող բնակարանը նայելու և հայտնել են իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ կամ սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` իրականում տալով Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով գնորդներին ներկայացել է տարբեր մտացածին անուններով։ Վերջինս հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո գնորդներին դիմավորել է վաճառվող բնակարանների բակում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, ուղեկցել բնակարաններ և ցուցադրել դրանք, ապա պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նույն կամ հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին։ Դրանից հետո Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդների հետ հեռախոսով վերջնականապես պայմանավորվել են վաճառքի գնի մասին։
Նույն կամ հաջորդ օրը Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում հանդիպել է գնորդներին և հայտնել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ պարտքի դիմաց պարտատիրոջ մոտից բնակարանի սեփականատիրոջ անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին։ Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենքեր, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և գնորդներին հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է իր գումարը։ Այդ ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հեռախոսակապ են պահպանել գնորդների հետ և շտապեցրել նրանց, պահանջել են շուտ ներկայանալ նոտարական գրասենյակ։ Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով` գումարը նույն շենքում բնակվող, պարտքով գումար տված անձին ցույց տալու և բնակարանատիրոջ անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, տուժողներին խնդրել է կարճ ժամանակով իրեն հանձնել նրանց մոտ եղած, բնակարան գնելու համար նախատեսված, առանձնապես խոշոր չափերի գումարները, որոնք վերցնելուց հետո Կարեն Հարությունյանը, կրկին մտնելով մոտակա շենքերից մեկը, միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարները։
Բացի այդ, Վազգեն Գաբրիելյանը նույն եղանակով ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախությամբ հափշտակել են Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարը, ինչպես նաև Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը նույն եղանակով փորձել են Էդգար Արամի Գրիգորյանից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափի գումար հափշտակել, սակայն չեն կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։

Այսպես՝

/դրվագ 1/
Տուժող Տիգրան Վալերիի Հայրապետյանը 2013թ. հուլիս ամսին «Լիստ.ամ»(list.am) ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքի Աջափնյակ վարչական շրջանում` 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` Կարեն Հարությունյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում մտադրվել են խարդախությամբ Տիգրան Հայրապետյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարանը սեփականատիրոջ կողմից վաճառվում է 75.000 ԱՄՆ դոլարով` ինքնությունը չպարզված անձը 2013թ. հուլիսի 17-ին ժամը 20.28-ին 094 05-85-50 հեռախոսահամարից զանգահարել է Տիգրան Հայրապետյանի 091 67-16-60 հեռախոսահամարին, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արտակ անունով, և հայտնել է Երևանի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարանը 42.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառվելու մասին։ Ապա նույն օրը Տիգրան Հայրապետյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ հեռախոսահամարը` 055 93-48-09։ Որպես բնակարանի սեփականատեր հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Սամվելի անունով։ Վերջինս նախապես այցելել է Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարան, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Սամվել անունով, դիտել այն և բնակարանի սեփականատեր Իրինա Դանիելյանին մտացածին տեղեկություն է հայտնել այն մասին, թե իրական գնորդ կա, սակայն վերջինս չի ցանկանում անշարժ գույքի գործակալից բնակարան գնել։ Այդ պատճառաբությամբ Կարեն Հարությունյանն Իրինա Դանիելյանին համոզել է թույլատրել իրեն գնորդներին ներկայանալ որպես բնակարանի սեփականատեր։
2013թ. հուլիսի 23-ին ժամը 14.30-ի սահմաններում հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կարեն Հարությունյանը Տիգրան Հայրապետյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի շենքի բակում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր` մտացածին Սամվել անունով, ուղեկցել բնակարան, ցուցադրել այն և բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը։ Դրանից հետո Տիգրան Հայրապետյանը հեռախոսով Կարեն Հարությունյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նույն օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 38.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու մասին։
2013թ. հուլիսի 23-ին ժամը 15.40-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը, պայմանավորվածության համաձայն, Երևանի Վրացական 15 հասցեի մոտակայքում հանդիպել է Տիգրան Հայրապետյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար` հայտնելով նաև, որ նրա տան անդամներն արդեն գնացել են նոտարական գրասենյակ, և այնտեղ սպասում են։ Միաժամանակ Կարեն Հարությունյանը Տիգրան Հայրապետյանին հայտնել է Երևանի Ազատության պողոտայում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձնավորությունից իրենց անձնագրերը վերցնելու անհրաժեշտության մասին և խնդրել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ այցելել նշված անձնավորությանը։ Հասնելով Երևանի Ազատության 6 հասցեի շենքի մոտ` Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենք, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Նույն օրը ժամը 16.20-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի թիվ 6 շենքի մոտակայքում Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Տիգրան Հայրապետյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և բնակարանատերերի անձնագրերը հետ վերցնելու պատրվակով, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 15.578.860 ՀՀ դրամի համարժեք 38.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով մոտակա շենքը` միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարը։
Այսինքն` Կարեն Վրեժի Հարությունյանն ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն խարդախության եղանակով, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն։

/դրվագ 2/
Այնուհետև տուժող Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանը 2013թ. օգոստոս ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` Վազգեն Գաբրիելյանը, Կարեն Հարությունյանը և Գրիգորի Ղազարյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում մտադրվել են խարդախությամբ Մարիաննա Խաչատրյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Գինդ» շաբաթաթերթից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 80.000 ԱՄՆ դոլարով` Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը 2013թ. օգոստոսի վերջին 098 80-74-77 հեռախոսահամարից զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանի 091 63-29-69 հեռախոսահամարին, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Վարդան անունով, և երկուսով խոսելով մեկ անձի` նշված գործակալի անունից` առաջարկել են Երևանի տարբեր վարչական շրջաններում մատչելի գներով բնակարաններ։ 2013թ. սեպտեմբերի 03-ին ժամը 15.00-ից 16.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը 098 80-74-77 հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանի 091 63-29-69 հեռախոսահամարին և հայտնել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը 45.000 ԱՄՆ դոլարով շտապ վաճառվելու մասին` պատճառաբանելով, թե բնակարանատերը պարտքերի տակ է։ Նույն օրը Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հեռախոսով Մարիաննա Խաչատրյանին տեղեկացրել են, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չեն կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել են իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` 077 12-50-30։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Տիգրան անունով։ Վերջինս, ինչպես նաև Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը նախապես հեռախոսազրույց են ունեցել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ(ում հեռախոսահամարն է 094 31-92-73), ապա Կարեն Հարությունյանն այցելել է հիշյալ բնակարան, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Տիգրան անունով, հայտնել, որ բնակարանը դիտելու համար գնորդներ կբերի և հնարավոր է` ներկայանա որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական։
2013թ. սեպտեմբերի 03-ին հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կարեն Հարությունյանը Մարիաննա Խաչատրյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Տիգրան անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Մարիաննա Խաչատրյանը հեռախոսով Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 43.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին, այդ թվում և պայմանավորվել են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել բնակարանի առուծախի պայմանագիրը կնքելուց առաջ։
Այնուհետև 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին առավոտյան Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանին, հայտնել, թե իբր գտնվում են «Արաբկիր» նոտարական գրասենյակում բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ, և խնդրել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցից վերցնել Կարեն Հարությունյանին։ Նույն օրը ժամը 11.00-ից 12.00-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը պայմանավորվածության համաձայն Երևանի Չարենցի փողոցում հանդիպել է Մարիաննա Խաչատրյանին, վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանին և վերջիններիս ազգականներ Զարիկ Կարապետյանին ու Լիլիթ Դադայանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել է Երևանի Սայաթ-Նովա պողոտայում բնակվող, պարտքով գումար տված անձնավորությունից Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին` խնդրելով նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ այցելել նշված անձնավորությանը։ Հասնելով Երևանի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 39 շենքի մոտ` Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենք, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Այդ ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանին և հայտնել, որ նոտարական գրասենյակում գործարքի կնքման համար ամեն ինչ պատրաստ է, սպասում են միայն գնորդին և որ Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը բերեն։ Դրանից հետո նշված օրը ժամը 11.55-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Մարիաննա Խաչատրյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 12.311.700 ՀՀ դրամի համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ 3-րդ հարկում գտնվող միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարը։
Այսինքն` Կարեն Վրեժի Հարությունյանը Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն խարդախության եղանակով, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն։

/դրվագ 3/
Բացի այդ, տուժող Սուրեն Սիմոնի Փոստոսյանը 2013թ. օգոստոս ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը և Կարեն Հարությունյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում մտադրվել են խարդախությամբ Սուրեն Փոստոյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Լիստ.ամ» կայքից տեղեկացված լինելով, որ Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 30 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 85.000 ԱՄՆ դոլարով` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը 055 75-58-09 հեռախոսահամարից 2013թ. հոկտեմբերի 15-ին զանգահարել է Սուրեն Փոստոյանի 077 58-38-68 հեռախոսահամարին, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արմեն անունով, և հայտնել Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 30 բնակարանը վաճառվելու մասին։ Ապա նույն օրը Սուրեն Փոստոյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` 077 33-93-66։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Վարդան անունով։ Վերջինս նախապես զանգահարել է Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 30 բնակարանի սեփականատեր Հասմիկ Տեր-Միքայելյանի 055 53-47-55 հեռխոսահամարին, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Վարդան անունով, ապա այցելել է հիշյալ բնակարան, ուսումնասիրել այն, հայտնել, որ գնորդներ կբերի, և սեփականատիրոջը խնդրել գնորդների հետ վաճառքի գումարի վերաբերյալ խոսակցություն չվարել։
2013թ. հոկտեմբերի 16-ին հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կարեն Հարությունյանը Սուրեն Փոստոյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Վարդան անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Սուրեն Փոստոյանը հեռախոսով Կարեն Հարությունյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 45.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու մասին։
Հաջորդ օրը` 2013թ. հոկտեմբերի 17-ի առավոտյան, ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը զանգահարել է Սուրեն Փոստոյանին և հայտնել, թե իբր 1 ժամից վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ հետ կլինի նոտարական գրասենյակում, և խնդրել Երևանի Չարենցի փողոցից վերցնել Կարեն Հարությունյանին։ Նույն օրը ժամը 11.30-ի սահմաններում վերջինս, պայմանավորվածության համաձայն, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում հանդիպել է Սուրեն Փոստոյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել մոտակայքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձնավորությունից իր և մոր` բնակարանի սեփականատեր Հասմիկ Տեր-Միքայելյանի անձնագրերը վերցնելու անհրաժեշտության մասին։ Մտնելով մոտակա շենքերից մեկը` Կարեն Հարությունյանը կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագրերը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Սուրեն Փոստոսյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և անձնագրերը հետ վերցնելու պատրվակով, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 8.127.200 ՀՀ դրամի համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով մոտակա շենքերից մեկը՝ միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով հիշյալ գումարը։
Այսինքն` Կարեն Վրեժի Հարությունյանն ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն խարդախության եղանակով, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն։

Այնուհետև Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կրկին մտադրվել են խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ Այդ ընթացքում տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը և վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանը, փորձելով ինքնուրույն հայտնաբերել 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձանց, 2013թ. նոյեմբեր ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն են տեղադրել Երևան քաղաքում բնակարան գնելու մասին։ Արձագանքելով Էդգար Գրիգորյանի տեղադրած հայտարարությանը` Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հայտարարությունը տեղադրելուց մի քանի օր անց` սկսած 2013թ. նոյեմբերի 06-ից, 096 22-66-15 հեռախոսահամարից մի քանի անգամ զանգահարել են Էդգար Գրիգորյանի 055 62-22-58 հեռախոսահամարին և ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արտեմ անունով(երկուսով խոսել են մեկ անձի անունից)։ Էդգար Գրիգորյանի հետ հեռախոսային խոսակցությունները վարել են Գրիգորի Ղազարյանը և Վազգեն Գաբրիելյանը, առավելապես վերջինս։ Էդգար Գրիգորյանը ձայնից, խոսակցության ոճից, բառապաշարից նրանց ճանաչել է` որպես Վարդան անունով անշարժ գույքի գործակալ ներկայացած, իր ընտանիքից 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձինք։
Հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանն Էդգար Գրիգորյանին հայտնել են, թե իբր Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանը վաճառվում է 42.000 ԱՄՆ դոլարով` «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքից տեղյակ լինելով, որ հիշյալ բնակարանն իրականում սեփականատիրոջ կողմից վաճառվում է 83.000 ԱՄՆ դոլարով։ Ապա Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանն Էդգար Գրիգորյանին հայտնել են, թե իբր տան սեփականատիրոջ ազգական Վարդանը կդիմավորի և ցույց կտա բնակարանը, իսկ ինքը(գործակալը) զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չի կարող գնալ նրանց հետ, ապա տվել են Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով հանդես է եկել որպես նշված բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` մտացածին Վարդան անունով։ Մինչ Էդգար Գրիգորյանին բնակարանը ցույց տալը կազմակերպված խմբի կողմից հեռախոսազանգ է կատարվել հիշյալ բնակարանի սեփականատեր Վարսիկ Կարապետյանին, և որպես անշարժ գույքի գործակալ ներկայանալով` բնակարան այցելելու և դիտելու պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել։ Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը և Գրիգորի Ղազարյանը միասին այցելել են նշված բնակարան, որտեղ բնակարանատիրոջ վստահությունը ձեռք բերելու, վերջինիս պահվածքն ուսումնասիրելու համար Գրիգորի Ղազարյանը ներկայացել է որպես գնորդ, իսկ Կարեն Հարությունյանը հանդես է եկել անշարժ գույքի գործակալի անունից։
Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 16.00-ից 17.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Էդգար Գրիգորյանին և նրա կնոջը` Մարիամ Խաչատրյանին, դիմավորել է Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Վարդան անունով, և ուղեկցել նույն շենքի թիվ 10 բնակարան` այն ցույց տալու համար։ Մարիաննա Խաչատրյանը և Էդգար Գրիգորյանը չճանաչվելու համար նշված վայր ներկայացել են կերպարանափոխված` նախապես նշված հանդիպման մասին տեղյակ պահելով ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի աշխատակիցներին։
Երևանի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում տեսնելով Կարեն Հարությունյանին` Էդգար Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանն անմիջապես ճանաչել են նրան` որպես 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորություն, որից հետո Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հանցագործությունը` կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափի` 17.028.060 ՀՀ դրամին համարժեք 42.000 ԱՄՆ դոլարը խարդախությամբ հափշտակելը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չեն կարողացել հասցնել, քանի որ 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 17.30-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանում, իսկ Վազգեն Գաբրիելյանն և Գրիգորի Ղազարյանը նույն շենքի բակում ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվել ու բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունք /…/։

Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նոր մեղադրանքվեր են առաջադրվել այն բանի համար, որ՝

/…/ 2013թ. սեպտեմբերի 05-ին Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ ոստիկանության քննչականգլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 15149813 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

2013թ. նոյեմբերի 13-ին Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որը 2014թ. հոկտեմբերի 03-ին փոփոխվել է և վերջինիս նոր մեադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Վազգեն Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց դատարանի որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը, սակայն 2014թ. մարտ ամսին դատարանը մեղադրյալ Վ.Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառել է որպես այլընտրանքային խափանման միջոց` գրավ 600.000 ՀՀ դրամ չափով, որը դատարանի դեպոզիատային հաշվեհամարին մուծելուց հետո Վազգեն Գաբրիելյանը ազատվել է կալանքից։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի(այսուհետ` դատարան) որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը։ 2014թ. հունվար ամսին դատարանը չի բավարարել մեղադրյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված կալանավորման ժամկետը երկարացնելու միջնորդությունը, վերջինս ազատվել է կալանքից և նրա նկատմամաբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Կարեն Վրեժի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որը 2014թ. հոկտեմբերի 03-ին փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Կարեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց դատարանի որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը։
Թիվ 15149813 քրեական գործին միացվել են մեղադրյալներ Կարեն Հարությունյանի և Վազգեն Գաբրիելյանի կողմից կատարված հանցագործությունների դեպքերի առթիվ հարուցված թիվ 09115513, 13831913 և 14809613 քրեական գործերը։
2014թ. հոկտեմբերի 21-ին թիվ 15149813 քրեական գործը` ըստ մեղադրանքի Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի` 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ստացվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն` դատարան ուղարկելու միջնորդությամբ։
2014թ. հոկտեմբերի 24-ին իմ կողմից մեղադրական եզրակացությունը հաստատվել է և թիվ 15149813 քրեական գործը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 277-րդ հոդվածի կարգով ուղարկվել է Երևան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Համաձայն նախաքննական մարմնի կողմից առաջադրված մեղադրանքների` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը խարդախության եղանակով ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակությունները կատարել են միմյանց հետ նախնական համաձայնությամբ։
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությամբ պարզվել և հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ ստեղծել են կազմակերպված խումբ` խարդախության եղանակով` բնակարանի վաճառելու պատրվակով, հափշտակություններ կատարելու նպատակով և հիշյալ խմբի կազմում կատարել են մի շարք հանցագործություններ։

ԼԴ/0136/01/10 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման լույսի ներքո վերլուծելով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները` կարելի է փաստել կազմակերպված հանցավոր խմբի հետևյալ հատկանիշները (որոնք առկա են սույն գործով).

ա) կայունությունը և կազմակերպվածության բարձր աստիճանը. Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը, Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում գործել են 2013թ. հուլիս ամսից մինչև նույն թվականի նոյեմբեր ամիսը, երբ բռնվել են ոստիկանների կողմից։ Շուրջ 5 ամսում նշված խմբի անդամների կողմից կատարվել է 4 ավարտված խարդախություն և 1 հանցափորձ։ Բոլոր հանցանքները կատարվել են միևնույն` նախապես հստակ և մանրամասն մշակված սխեմայով, որտեղ յուրաքանչյուր անդամ ունեցել է իր հստակ դերակատարումը։ Հանցանքները պլանավորվել և նախապատրաստվել են մանրակրկիտ, դետալային և նախապես։
Այսինքն` նշված հանցավոր խումբը ունեցել է կայություն և կազմակերպվածության բարձր աստիճան։
բ) սույն քրեական գործով հանցագործությունների կատարմանը մասնակցել են երկու և ավելի անձինք` Վազգեն Գաբրիելյանը, Կարեն Հարությունյանը, Գրիգորի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը։ Ընդ որում, յունաքանչյուր հանցագործության կատարմանը մասնակցել է առնվազն երկու անձ/կատարող/, յուրաքանչյուր հանցանք կատարվել է համատեղ, միասնական ջանքերով։ Համաձայնություն է ձեռք է բերվել խմբի անդամների կողմից գործողությունների համատեղ կատարման ուղղվածության, հանցագործության կատարման տեղի, ժամանակի, եղանակի և միջոցների, ինչպես նաև խմբի անդամների միջև դերաբաշխման շուրջ։
Սույն հանցավոր սխեմայում յուրաքանչյուրի դերակատարումը եղել է հստակ, նախապես պլանավորած և որոշված. Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը տուժողներին հետ հեռախոսակապ են պահպանել` ներկայանալով որպես անշարժ գույքի գործակալներ` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ Կարեն Հարությունյանը և և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հանդես են եկել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատերեր կամ վերջիններիս ազգականներ։
գ) Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության միջև առկա է ամուր սուբյեկտիվ կապ, նույնաբովանդակ հանցանքներ համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախապես ձեռք բերված համաձայնություն և յուրաքանչյուր անձի՝ հանցանքը համատեղ կատարելուն ուղղված դիտավորությունը։
դ) յուրաքանչյուրի գործողության համաձայնեցվածությունը մյուսի գործողության հետ, ինչն արտացոլում է հանցանքի կատարման վերաբերյալ նրանցից յուրաքանչյուրի տեղեկացվածությունը։
Այսպիսով, դատաքննության արդյունքներով պարզվել և հիմնավորվել է, որ Երևան քաղաքի բնակիչ, ամբաստանյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքի բնակիչներ, գործով ամբաստանյալներ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ ստեղծել են կազմակերպված հանցավոր խումբ` խարդախության եղանակով` բնակարանի վաճառելու պատրվակով, առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով և հիշյալ խմբի կազմում կատարել են մի շարք հանցավոր արարքներ։
Մասնավորապես, հիշյալ անձինք ինտերնետային կայքերում փնտրել են բնակարան գնելու վերաբերյալ հայտարարություններ, ապա զանգահարել են դրանք տված անձանց, և նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարան գնելու ցանկություն հայտնած անձանց հեռախոսով ներկայացել են որպես անշարժ գույքի գործակալներ(յուրաքանչյուր դրվագով որպես մեկ գործակալ)` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ հետագայում Կարեն Հարությունյանին ներկայացրել են որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, միաժամանակ, տուժողներին ներակայացրել են սեփականատերերի կողմից իրականում վաճառքի հանված բնակարաններ։ Տուժողներին ավելի հեշտ գայթակղելու համար Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարանների իրական արժեքից շուրջ երկու անգամ ցածր վաճառքի գին են նշել` պատճառաբանելով, թե բնակարանների սեփականատերերին ֆինանսական խնդիրների պատճառով շտապ գումարներ են անհրաժեշտ։ Միաժամանակ, Կարեն Հարությունյանը անշարժ գույքի գործակալի անվան տակ նախապես այցելել է իրականում վաճառքի հանված տարբեր բնակարաններ, ուսումնասիրել դրանք, և վերջինս կամ Վազգեն Գաբրիելյանը(որոշ դրվագներում` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը) բնակարանատերերին հայտնել են, որ արագ կվաճառեն նրանց բնակարանները, և խնդրել գնորդի հետ բնակարան այցելելու դեպքում գումարի մասին չբանակցել և հնարավորինս չմասնակցել խոսակցությանը։
Այնուհետև Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդներին հայտնել են, որ զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չեն կարող նրանց հետ գնալ վաճառվող բնակարանը նայելու և տվել են իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ կամ սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` իրականում տալով Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով գնորդներին ներկայացել է տարբեր մտացածին անուններով։ Վերջինս հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո գնորդներին դիմավորել է վաճառվող բնակարանների բակում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, ուղեկցել բնակարաններ և ցուցադրել դրանք, ապա պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նույն կամ հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին։ Դրանից հետո Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդների հետ հեռախոսով վերջնականապես պայմանավորվել են վաճառքի գնի մասին։
Նույն կամ հաջորդ օրը Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում հանդիպել է գնորդներին և հայտնել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ պարտքի դիմաց պարտատիրոջ մոտից բնակարանի սեփականատիրոջ անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին։ Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենքեր, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և գնորդներին հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է իր գումարը։ Այդ ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հեռախոսակապ են պահպանել գնորդների հետ և շտապեցրել նրանց, պահանջել են շուտ ներկայանալ նոտարական գրասենյակ։ Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով` գումարը նույն շենքում բնակվող, պարտքով գումար տված անձին ցույց տալու և բնակարանատիրոջ անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, տուժողներին խնդրել է կարճ ժամանակով իրեն հանձնել նրանց մոտ եղած, բնակարան գնելու համար նախատեսված, առանձնապես խոշոր չափերի գումարները, որոնք վերցնելուց հետո Կարեն Հարությունյանը, կրկին մտնելով մոտակա շենքերից մեկը, միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարները։
Բացի այդ, Վազգեն Գաբրիելյանը նույն եղանակով ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախությամբ հափշտակել են Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարը, ինչպես նաև Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը նույն եղանակով փորձել են Էդգար Արամի Գրիգորյանից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափի գումար հափշտակել, սակայն չեն կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։

Այսպես.

/դրվագ 1/
Տուժող Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանը 2013թ. օգոստոս ամսին «Լիստ.ամ»(list.am) ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` Վազգեն Գաբրիելյանը, Կարեն Հարությունյանը և Գրիգորի Ղազարյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում մտադրվել են խարդախությամբ Մարիաննա Խաչատրյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ «Գինդ» շաբաթաթերթից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 80.000 ԱՄՆ դոլարով` Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը 2013թ. օգոստոսի վերջին 098 80-74-77 հեռախոսահամարից զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանի 091 63-29-69 հեռախոսահամարին, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Վարդան անունով, և երկուսով խոսելով մեկ անձի` նշված գործակալի անունից` առաջարկել են Երևանի տարբեր վարչական շրջաններում մատչելի գներով բնակարաններ։ 2013թ. սեպտեմբերի 03-ին ժամը 15.00-ից 16.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը 098 80-74-77 հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանի 091 63-29-69 հեռախոսահամարին և հայտնել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը 45.000 ԱՄՆ դոլարով շտապ վաճառվելու մասին` պատճառաբանելով, թե բնակարանատերը պարտքեր ունի։ Նույն օրը Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հեռախոսով Մարիաննա Խաչատրյանին տեղեկացրել են, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չեն կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել են իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` 077 12-50-30։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Տիգրան անունով։ Վերջինս, ինչպես նաև Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը նախապես հեռախոսազրույց են ունեցել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ(ում հեռախոսահամարն է 094 31-92-73), ապա Կարեն Հարությունյանն այցելել է հիշյալ բնակարան, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Տիգրան անունով, հայտնել, որ բնակարանը դիտելու համար գնորդներ կբերի և հնարավոր է` ներկայանա որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական։
2013թ. սեպտեմբերի 03-ին հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կարեն Հարությունյանը Մարիաննա Խաչատրյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Տիգրան անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Մարիաննա Խաչատրյանը հեռախոսով Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 43.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին, այդ թվում և պայմանավորվել են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել բնակարանի առուծախի պայմանագիրը կնքելուց առաջ։
Այնուհետև 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին առավոտյան Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանին, հայտնել, թե իբր գտնվում են «Արաբկիր» նոտարական գրասենյակում բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ, և խնդրել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցից վերցնել Կարեն Հարությունյանին։ Նույն օրը ժամը 11.00-ից 12.00-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը պայմանավորվածության համաձայն Երևանի Չարենցի փողոցում հանդիպել է Մարիաննա Խաչատրյանին, վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանին և վերջիններիս ազգականներ Զարիկ Կարապետյանին ու Լիլիթ Դադայանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել է Երևանի Սայաթ-Նովա պողոտայում բնակվող, պարտքով գումար տված անձնավորությունից Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին` խնդրելով նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ այցելել նշված անձնավորությանը։ Հասնելով Երևանի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 39 շենքի մոտ` Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենք, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Այդ ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանին և հայտնել, որ նոտարական գրասենյակում գործարքի կնքման համար ամեն ինչ պատրաստ է, սպասում են միայն գնորդին և որ Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը բերեն։ Դրանից հետո նշված օրը ժամը 11.55-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Մարիաննա Խաչատրյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 12.311.700 ՀՀ դրամի համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ 3-րդ հարկում գտնվող միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարը։
Այսինքն` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և Կարեն Վրեժի Հարությունյանի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գւյքի հափշտակություն խարդախության եղանակով, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն։
/դրվագ 2/

Բացի այդ, տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը և Վազգեն Գաբրիելյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում մտադրվել են Ա. Տեր-Գրիգորյանից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ Ինտերնետային կայքերից կամ «Գինդ» շաբաթաթերթից լինելով, որ Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 100.000 ԱՄՆ դոլարով` Վազգեն Գաբրիելյանը 2013թ. հոկտեմբերի 21-ին, ապա հոկտեմբերի 22-ին 055 16-39-70 հեռախոսահամարից զանգահարել է Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին` 095 11-84-91 հեռախոսահամարին, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արման անունով, հայտնել Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45 բնակարանը վաճառվելու մասին, ապա պայմանավորվածություն ձեռք բերել հաջորդ օրը հիշյալ բնակարան այցելելու մասին։ 2013թ. հոկտեմբերի 23-ին Վազգեն Գաբրիելյանն Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չի կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել է իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ հեռախոսահամարը` 099 30-90-63։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը` ներկայանալով մտացածին Արմեն անունով։ Վերջինս նախապես հիշյալ հեռախոսահամարից զանգահարել է Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45 բնակարանի սեփականատիրոջ` Արմեն Վազգենի Մնացականյանի որդուն` 094 25-29-97, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Հովհաննես անունով, ապա այցելել է հիշյալ բնակարան, ուսումնասիրել այն և բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը, որից հետո հայտնել է, որ կվաճառի բնակարանը 100.000 ԱՄՆ դոլարով, որի դիմաց խնդրել է վաճառքի գումարի 1 տոկոսը։
2013թ. հոկտեմբերի 23-ին ինքնությունը չպարզված անձնավորությունն Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր` Արմեն անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը հեռախոսով Վազգեն Գաբրիելյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 40.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին, այդ թվում և պայմանավորվել են 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց առաջ։
2013թ. հոկտեմբերի 24-ի առավոտյան Վազգեն Գաբրիելյանը զանգահարել է Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին և հայտնել, որ բնակարանի սեփականատեր Արմենը ժամը 11-ի սահմաններում կսպասի գնորդին Երևանի Կասյան 3 շենքի մոտ, իսկ ինքը գնում է նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի փաստաթղթերը նախապատրաստելու համար։ Նույն օրը ժամը 10.30-ից 11.00-ի սահմաններում որպես Արմեն ներկացած, ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն Երևան քաղաքի Կասյան 3 շենքի մոտ հանդիպել է Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել, որ բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականն արդեն տվել է անշարժ գույքի գործակալ Արմանին, սակայն անհրաժեշտ է Երևանի Փափազյան փողոց գնալ` իր անձնագիրը պարտքատիրոջից վերցնելու համար։ Հասնելով Երևանի Փափազյան փողոց` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մտել է Երևանի Փափազյան փողոցի թիվ 11 շենքի շքամուտք, կարճ ժամանակ անց վերադարձել է Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի մոտ և և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Այդ ընթացքում պարբերաբար Վազգեն Գաբրիելյանը զանգահարել է Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին և շտապեցրել` միաժամանակ հայտնելով, որ գումարը կարող է վստահել Արմենին, ինքը երաշխավորում է վերջինիս ազնվության համար։ Դրանից հետո ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը, խաբեությամբ և չարաշահելով Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի վստահությունը` գումարը մոտակա շենքում բնակվող, պարտքով գումար տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 9.672.000 ՀՀ դրամի համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով Երևանի Փափազյան 11 հասցեի շենք՝ միջանցիկ շքամուտքով աննկատ դուրս է եկել, և Վազգեն Գաբրիելյանի հետ «ՎԱԶ 21.07» մակնիշի, Տ7192 համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայով հեռացել են՝ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով հիշյալ գումարը։
Այսինքն` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանն ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն խարդախության եղանակով, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն։

Այնուհետև Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կրկին մտադրվել են խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ Այդ ընթացքում տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը և վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանը, փորձելով ինքնուրույն հայտնաբերել 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձանց, 2013թ. նոյեմբեր ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն են տեղադրել Երևան քաղաքում բնակարան գնելու մասին։ Արձագանքելով Էդգար Գրիգորյանի տեղադրած հայտարարությանը` Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հայտարարությունը տեղադրելուց մի քանի օր անց` սկսած 2013թ. նոյեմբերի 06-ից, 096 22-66-15 հեռախոսահամարից մի քանի անգամ զանգահարել են Էդգար Գրիգորյանի 055 62-22-58 հեռախոսահամարին և ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արտեմ անունով(երկուսով խոսել են մեկ անձի անունից)։ Էդգար Գրիգորյանի հետ հեռախոսային խոսակցությունները վարել են Գրիգորի Ղազարյանը և Վազգեն Գաբրիելյանը, առավելապես վերջինս։ Էդգար Գրիգորյանը ձայնից, խոսակցության ոճից, բառապաշարից նրանց ճանաչել է` որպես Վարդան անունով անշարժ գույքի գործակալ ներկայացած, իր ընտանիքից 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորություն։
Հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանն Էդգար Գրիգորյանին հայտնել են, թե իբր Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանը վաճառվում է 42.000 ԱՄՆ դոլարով` «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքից տեղյակ լինելով, որ հիշյալ բնակարանն իրականում սեփականատիրոջ կողմից վաճառվում է 83.000 ԱՄՆ դոլարով։ Ապա Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանն Էդգար Գրիգորյանին հայտնել են, թե իբր տան սեփականատիրոջ ազգական Վարդանը կդիմավորի և ցույց կտա բնակարանը, իսկ ինքը(գործակալը) զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չի կարող գնալ նրանց հետ, ապա տվել են Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով հանդես է եկել որպես նշված բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` մտացածին Վարդան անունով։ Մինչ Էդգար Գրիգորյանին բնակարանը ցույց տալը կազմակերպված խմբի կողմից հեռախոսազանգ է կատարվել հիշյալ բնակարանի սեփականատեր Վարսիկ Կարապետյանին, և որպես անշարժ գույքի գործակալ ներկայանալով` բնակարան այցելելու և դիտելու պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել։ Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը և Գրիգորի Ղազարյանը միասին այցելել են նշված բնակարան, որտեղ բնակարանատիրոջ վստահությունը ձեռք բերելու, վերջինիս պահվածքն ուսումնասիրելու համար Գրիգորի Ղազարյանը ներկայացել է որպես գնորդ, իսկ Կարեն Հարությունյանը հանդես է եկել անշարժ գույքի գործակալի անունից։
Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 16.00-ից 17.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Էդգար Գրիգորյանին և նրա կնոջը` Մարիամ Խաչատրյանին, դիմավորել է Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Վարդան անունով, և ուղեկցել նույն շենքի թիվ 10 բնակարան` այն ցույց տալու համար։ Մարիաննա Խաչատրյանը և Էդգար Գրիգորյանը չճանաչվելու համար նշված վայր ներկայացել են կերպարանափոխված` նախապես նշված հանդիպման մասին տեղյակ պահելով ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի աշխատակիցներին։
Երևանի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում տեսնելով Կարեն Հարությունյանին` Էդգար Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանն անմիջապես ճանաչել են նրան` որպես 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորություն, որից հետո Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հանցագործությունը` կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափի` 17.028.060 ՀՀ դրամին համարժեք 42.000 ԱՄՆ դոլարը խարդախությամբ հափշտակելը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չեն կարողացել հասցնել, քանի որ 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 17.30-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանում, իսկ Վազգեն Գաբրիելյանն և Գրիգորի Ղազարյանը նույն շենքի բակում ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվել ու բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունք/…/։

Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով կետերով նոր մեղադրանքՆեր են առաջադրվել այն բանի համար, որ՝

/…/ 2013թ. սեպտեմբերի 05-ին Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 15149813 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի(այսուհետ` դատարան) որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը։ 2014թ. հունվար ամսին դատարանը չի բավարարել մեղադրյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված կալանավորման ժամկետը երկարացնելու միջնորդությունը, վերջինս ազատվել է կալանքից և նրա նկատմամաբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Կարեն Վրեժի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որը 2014թ. հոկտեմբերի 03-ին փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Կարեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց դատարանի որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը։
2013թ. նոյեմբերի 13-ին Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որը 2014թ. հոկտեմբերի 03-ին փոփոխվել է և վերջինիս նոր մեադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Մեղադրյալ Վազգեն Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց դատարանի որոշմամբ կիրառվել է կալանավորումը, սակայն 2014թ. մարտ ամսին դատարանը մեղադրյալ Վ.Գաբրիելյանի նկատմամբ կիրառել է որպես այլընտրանքային խափանման միջոց` գրավ 600.000 ՀՀ դրամ չափով, որը դատարանի դեպոզիատային հաշվեհամարին մուծելուց հետո Վազգեն Գաբրիելյանը ազատվել է կալանքից։
Թիվ 15149813 քրեական գործին միացվել են մեղադրյալներ Կարեն Հարությունյանի և Վազգեն Գաբրիելյանի կողմից կատարված հանցագործությունների դեպքերի առթիվ հարուցված թիվ 09115513, 13831913 և 14809613 քրեական գործերը։
2014թ. հոկտեմբերի 21-ին թիվ 15149813 քրեական գործը` ըստ մեղադրանքի Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի` 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ստացվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն` դատարան ուղարկելու միջնորդությամբ։
2014թ. հոկտեմբերի 24-ին իմ կողմից մեղադրական եզրակացությունը հաստատվել է և թիվ 15149813 քրեական գործը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 277-րդ հոդվածի կարգով ուղարկվել է Երևան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Համաձայն նախաքննական մարմնի կողմից առաջադրված մեղադրանքների` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը խարդախության եղանակով ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակությունները կատարել են միմյանց հետ նախնական համաձայնությամբ։
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությամբ պարզվել և հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ ստեղծել են կազմակերպված խումբ` խարդախության եղանակով` բնակարանի վաճառելու պատրվակով, հափշտակություններ կատարելու նպատակով և հիշյալ խմբի կազմում կատարել են մի շարք հանցագործություններ։
ԼԴ/0136/01/10 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման լույսի ներքո վերլուծելով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները` կարելի է փաստել կազմակերպված հանցավոր խմբի հետևյալ հատկանիշները(որոնք առկա են սույն գործով).
ա) կայունությունը և կազմակերպվածության բարձր աստիճանը. Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը, Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում գործել են 2013թ. հուլիս ամսից մինչև նույն թվականի նոյեմբեր ամիսը, երբ բռնվել են ոստիկանների կողմից։ Շուրջ 5 ամսում նշված խմբի անդամների կողմից կատարվել է 4 ավարտված խարդախություն և 1 հանցափորձ։ Բոլոր հանցանքները կատարվել են միևնույն` նախապես հստակ և մանրամասն մշակված սխեմայով, որտեղ յուրաքանչյուր անդամ ունեցել է իր հստակ դերակատարումը։ Հանցանքները պլանավորվել և նախապատրաստվել են մանրակրկիտ, դետալային և նախապես։
Այսինքն` նշված հանցավոր խումբն ունեցել է կայություն և կազմակերպվածության բարձր աստիճան։
բ) սույն քրեական գործով հանցագործությունների կատարմանը մասնակցել են երկու և ավելի անձինք` Վազգեն Գաբրիելյանը, Կարեն Հարությունյանը, Գրիգորի Ղազարյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը։ Ընդ որում, յունաքանչյուր հանցագործության կատարմանը մասնակցել է առնվազն երկու անձ/կատարող/, յուրաքանչյուր հանցանք կատարվել է համատեղ, միասնական ջանքերով։ Համաձայնություն է ձեռք է բերվել խմբի անդամների կողմից գործողությունների համատեղ կատարման ուղղվածության, հանցագործության կատարման տեղի, ժամանակի, եղանակի և միջոցների, ինչպես նաև խմբի անդամների միջև դերաբաշխման շուրջ։
Սույն հանցավոր սխեմայում յուրաքանչյուրի դերակատարումը եղել է հստակ, նախապես պլանավորած և որոշված. Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը տուժողներին հետ հեռախոսակապ են պահպանել` ներկայանալով որպես անշարժ գույքի գործակալներ` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ Կարեն Հարությունյանը և և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հանդես են եկել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատերեր կամ վերջիններիս ազգականներ։
գ) Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության միջև առկա է ամուր սուբյեկտիվ կապ, նույնաբովանդակ հանցանքներ համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախապես ձեռք բերված համաձայնություն և յուրաքանչյուր անձի՝ հանցանքը համատեղ կատարելուն ուղղված դիտավորությունը։
դ) յուրաքանչյուրի գործողության համաձայնեցվածությունը մյուսի գործողության հետ, ինչն արտացոլում է հանցանքի կատարման վերաբերյալ նրանցից յուրաքանչյուրի տեղեկացվածությունը։
Այսպիսով, դատաքննության արդյունքներով պարզվել և հիմնավորվել է, որ Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքի բնակիչ, ամբաստանյալ Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը, Երևան և Կապան քաղաքների բնակիչներ, գործով ամբաստանյալներ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի, Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ ստեղծել են կազմակերպված հանցավոր խումբ` խարդախության եղանակով` բնակարանի վաճառելու պատրվակով, առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով և հիշյալ խմբի կազմում կատարել են մի շարք հանցավոր արարքներ։
Մասնավորապես, հիշյալ անձինք ինտերնետային կայքերում փնտրել են բնակարան գնելու վերաբերյալ հայտարարություններ, ապա զանգահարել են դրանք տված անձանց, և նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարան գնելու ցանկություն հայտնած անձանց հեռախոսով ներկայացել են որպես անշարժ գույքի գործակալներ(յուրաքանչյուր դրվագով որպես մեկ գործակալ)` տարբեր մտացածին անուններով, իսկ հետագայում Կարեն Հարությունյանին ներկայացրել են որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, միաժամանակ, տուժողներին ներակայացրել են սեփականատերերի կողմից իրականում վաճառքի հանված բնակարաններ։ Տուժողներին ավելի հեշտ գայթակղելու համար Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը բնակարանների իրական արժեքից շուրջ երկու անգամ ցածր վաճառքի գին են նշել` պատճառաբանելով, թե բնակարանների սեփականատերերին ֆինանսական խնդիրների պատճառով շտապ գումարներ են անհրաժեշտ։ Միաժամանակ, Կարեն Հարությունյանը անշարժ գույքի գործակալի անվան տակ նախապես այցելել է իրականում վաճառքի հանված տարբեր բնակարաններ, ուսումնասիրել դրանք, և վերջինս կամ Վազգեն Գաբրիելյանը (որոշ դրվագներում` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը) բնակարանատերերին հայտնել են, որ արագ կվաճառեն նրանց բնակարանները, և խնդրել գնորդի հետ բնակարան այցելելու դեպքում գումարի մասին չբանակցել և հնարավորինս չմասնակցել խոսակցությանը։
Այնուհետև Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդներին հայտնել են, որ զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չեն կարող նրանց հետ գնալ վաճառվող բնակարանը նայելու և փոխանցել են իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ կամ սեփականատիրոջ ազgականի հեռախոսահամարը` իրականում տալով Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով գնորդներին ներկայացել է տարբեր մտացածին անուններով։ Վերջինս հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո գնորդներին դիմավորել է վաճառվող բնակարանների բակում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատեր կամ սեփականատիրոջ ազգական, ուղեկցել բնակարաններ և ցուցադրել դրանք, ապա պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նույն կամ հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին։ Դրանից հետո Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը գնորդների հետ հեռախոսով վերջնականապես պայմանավորվել են վաճառքի գնի մասին։
Նույն կամ հաջորդ օրը Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում հանդիպել է գնորդներին և հայտնել նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ պարտքի դիմաց պարտատիրոջ մոտից բնակարանի սեփականատիրոջ անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին։ Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենքեր, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և գնորդներին հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է իր գումարը։ Այդ ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը հեռախոսակապ են պահպանել գնորդների հետ և շտապեցրել նրանց, պահանջել են շուտ ներկայանալ նոտարական գրասենյակ։ Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով` գումարը նույն շենքում բնակվող, պարտքով գումար տված անձին ցույց տալու և բնակարանատիրոջ անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, տուժողներին խնդրել է կարճ ժամանակով իրեն հանձնել նրանց մոտ եղած, բնակարան գնելու համար նախատեսված, առանձնապես խոշոր չափերի գումարները, որոնք վերցնելուց հետո Կարեն Հարությունյանը, կրկին մտնելով մոտակա շենքերից մեկը, միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի, Գրիգորի Ղազարյանը կամ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարները։
Բացի այդ, Վազգեն Գաբրիելյանը նույն եղանակով ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախությամբ հափշտակել են Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարը, ինչպես նաև Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը նույն եղանակով փորձել են Էդգար Արամի Գրիգորյանից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափի գումար հափշտակել, սակայն չեն կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Այսպես՝
Տուժող Մարիաննա Կարենի Խաչատրյանը 2013թ. օգոստոս ամսին «Լիստ.ամ»(list.am) ինտերնետային կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է բնակարան գնել Երևան քաղաքում։ Հիշյալ հայտարարությանը ծանոթանալով` Վազգեն Գաբրիելյանը, Կարեն Հարությունյանը և Գրիգորի Ղազարյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում մտադրվել են խարդախությամբ Մարիաննա Խաչատրյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։
«Գինդ» շաբաթաթերթից տեղյակ լինելով, որ Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը վաճառվում է սեփականատիրոջ կողմից 80.000 ԱՄՆ դոլարով` Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը 2013թ. օգոստոսի վերջին 098 80-74-77 հեռախոսահամարից զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանի 091 63-29-69 հեռախոսահամարին, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Վարդան անունով, և երկուսով խոսելով մեկ անձի` նշված գործակալի անունից` առաջարկել են Երևանի տարբեր վարչական շրջաններում մատչելի գներով բնակարաններ։ 2013թ. սեպտեմբերի 03-ին ժամը 15.00-ից 16.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը 098 80-74-77 հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանի 091 63-29-69 հեռախոսահամարին և հայտնել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանը 45.000 ԱՄՆ դոլարով շտապ վաճառվելու մասին` պատճառաբանելով, թե բնակարանատերը պարտքերի տակ է։ Նույն օրը Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հեռախոսով Մարիաննա Խաչատրյանին տեղեկացրել են, որ տվյալ պահին զբաղվածության պատճառով չեն կարող նրա հետ գնալ բնակարանը նայելու և տվել են իբրև բնակարանի սեփականատիրոջ ազգականի հեռախոսահամարը` 077 12-50-30։ Որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական հանդես է եկել Կարեն Հարությունյանը` ներկայանալով մտացածին Տիգրան անունով։ Վերջինս, ինչպես նաև Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը նախապես հեռախոսազրույց են ունեցել Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի փողոցի թիվ 11ա շենքի թիվ 1 բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ(ում հեռախոսահամարն է 094 31-92-73), ապա Կարեն Հարությունյանն այցելել է հիշյալ բնակարան, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Տիգրան անունով, հայտնել, որ բնակարանը դիտելու համար գնորդներ կբերի և հնարավոր է` ներկայանա որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական։
2013թ. սեպտեմբերի 03-ին հեռախոսով պայմանավորվելուց հետո Կարեն Հարությունյանը Մարիաննա Խաչատրյանին դիմավորել է վաճառվող բնակարանի շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Տիգրան անունով, ուղեկցել բնակարան և ցուցադրել այն։ Դրանից հետո Մարիաննա Խաչատրյանը հեռախոսով Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակ գնալու և 43.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարանի առուծախի պայմանագիր կնքելու մասին, այդ թվում և պայմանավորվել են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել բնակարանի առուծախի պայմանագիրը կնքելուց առաջ։
Այնուհետև 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին առավոտյան Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանին, հայտնել, թե իբր գտնվում են «Արաբկիր» նոտարական գրասենյակում բնակարանի սեփականատեր Արևալույս Թովմասյանի հետ, և խնդրել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցից վերցնել Կարեն Հարությունյանին։ Նույն օրը ժամը 11.00-ից 12.00-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը պայմանավորվածության համաձայն Երևանի Չարենցի փողոցում հանդիպել է Մարիաննա Խաչատրյանին, վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանին և վերջիններիս ազգականներ Զարիկ Կարապետյանին ու Լիլիթ Դադայանին` նոտարական գրասենյակ ուղևորվելու համար և հայտնել է Երևանի Սայաթ-Նովա պողոտայում բնակվող, պարտքով գումար տված անձնավորությունից Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը վերցնելու անհրաժեշտության մասին` խնդրելով նոտարական գրասենյակ գնալուց առաջ այցելել նշված անձնավորությանը։ Հասնելով Երևանի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 39 շենքի մոտ` Կարեն Հարությունյանը մտել է միջանցիկ շքամուտք ունեցող մոտակա շենք, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և հայտնել, թե պարտքատերը չի տալիս անձնագիրը, պահանջում է պարտքը վերադարձնել։ Այդ ընթացքում Վազ•են Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը զանգահարել են Մարիաննա Խաչատրյանին և հայտնել, որ նոտարական գրասենյակում գործարքի կնքման համար ամեն ինչ պատրաստ է, սպասում են միայն գնորդին և որ Արևալույս Թովմասյանի անձնա•իրը բերեն։ Դրանից հետո նշված օրը ժամը 11.55-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը, խաբեությամբ և չարաշահելով Մարիաննա Խաչատրյանի վստահությունը` գումարը նույն շենքում բնակվող, տոկոսով գումար տված անձին ցույց տալու և Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 12.311.700 ՀՀ դրամի համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ 3-րդ հարկում գտնվող միջանցիկ շքամուտքով աննկատ հեռացել է՝ Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի հետ կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակելով նշված գումարը։
Այսինքն` Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և Կարեն Վրեժի Հարությունյանի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն խարդախության եղանակով, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն։
Բացի այդ, Կարեն Վրեժի Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը խարդախություններ կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կրկին մտադրվել են խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակել։ Այդ ընթացքում տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը և վերջինիս ամուսին Էդգար Գրիգորյանը, փորձելով ինքնուրույն հայտնաբերել 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձանց, 2013թ. նոյեմբեր ամսին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքում հայտարարություն են տեղադրել Երևան քաղաքում բնակարան գնելու մասին։ Արձագանքելով Էդգար Գրիգորյանի տեղադրած հայտարարությանը` Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հայտարարությունը տեղադրելուց մի քանի օր անց` սկսած 2013թ. նոյեմբերի 06-ից, 096 22-66-15 հեռախոսահամարից մի քանի անգամ զանգահարել են Էդգար Գրիգորյանի 055 62-22-58 հեռախոսահամարին և ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` մտացածին Արտեմ անունով(երկուսով խոսել են մեկ անձի անունից)։ Էդգար Գրիգորյանի հետ հեռախոսային խոսակցությունները վարել են Գրիգորի Ղազարյանը և Վազգեն Գաբրիելյանը, առավելապես վերջինս։ Էդգար Գրիգորյանը ձայնից, խոսակցության ոճից, բառապաշարից նրանց ճանաչել է` որպես Վարդան անունով անշարժ գույքի գործակալ ներկայացած, իր ընտանիքից 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորություն։
Հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանն Էդգար Գրիգորյանին հայտնել են, թե իբր Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանը վաճառվում է 42.000 ԱՄՆ դոլարով` «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքից տեղյակ լինելով, որ հիշյալ բնակարանն իրականում սեփականատիրոջ կողմից վաճառվում է 83.000 ԱՄՆ դոլարով։ Ապա Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանն Էդգար Գրիգորյանին հայտնել են, թե իբր տան սեփականատիրոջ ազգական Վարդանը կդիմավորի և ցույց կտա բնակարանը, իսկ ինքը(գործակալը) զբաղվածության պատճառով տվյալ պահին չի կարող գնալ նրանց հետ, ապա տվել են Կարեն Հարությունյանի հեռախոսահամարը, ով հանդես է եկել որպես նշված բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` մտացածին Վարդան անունով։ Մինչ Էդգար Գրիգորյանին բնակարանը ցույց տալը կազմակերպված խմբի կողմից հեռախոսազանգ է կատարվել հիշյալ բնակարանի սեփականատեր Վարսիկ Կարապետյանին, և որպես անշարժ գույքի գործակալ ներկայանալով` բնակարան այցելելու և դիտելու պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել։ Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը և Գրիգորի Ղազարյանը միասին այցելել են նշված բնակարան, որտեղ բնակարանատիրոջ վստահությունը ձեռք բերելու, վերջինիս պահվածքն ուսումնասիրելու համար Գրիգորի Ղազարյանը ներկայացել է որպես գնորդ, իսկ Կարեն Հարությունյանը հանդես է եկել անշարժ գույքի գործակալի անունից։
Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 16.00-ից 17.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Էդգար Գրիգորյանին և նրա կնոջը` Մարիամ Խաչատրյանին, դիմավորել է Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում, ներկայացել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական` Վարդան անունով, և ուղեկցել նույն շենքի թիվ 10 բնակարան` այն ցույց տալու համար։ Մարիաննա Խաչատրյանը և Էդգար Գրիգորյանը չճանաչվելու համար նշված վայր ներկայացել են կերպարանափոխված` նախապես նշված հանդիպման մասին տեղյակ պահելով ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի աշխատակիցներին։
Երևանի Կողբացի 3ա շենքի մոտակայքում տեսնելով Կարեն Հարությունյանին` Էդգար Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանն անմիջապես ճանաչել են նրան` որպես 2013թ. սեպտեմբերի 04-ին իրենցից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձնավորություն, որից հետո Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը հանցագործությունը` կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափի` 17.028.060 ՀՀ դրամին համարժեք 42.000 ԱՄՆ դոլարը խարդախությամբ հափշտակելը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չեն կարողացել հասցնել, քանի որ 2013թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 17.30-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանը Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա շենքի թիվ 10 բնակարանում, իսկ Վազգեն Գաբրիելյանն և Գրիգորի Ղազարյանը նույն շենքի բակում ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվել ու բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունք։
Այսինքն` Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և Կարեն Վրեժի Հարությունյանի հետ կազմակերպված հանցավոր խմբի կազմում կատարել է խարդախության եղանակով ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքի հափշտակության փորձ, այն է` կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն/…/։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում ամբաստանյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանը երեք դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2.3/ և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հերքելով իր առնչությունը մեղսագրված հանցանքներին, dդատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով հրապարակվել են ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝

«Մոտ 12 տարի առաջ Կապանում ծանոթացել է Գրիգորի Ղազարյանի հետ։ Միասին սովորել են միևնույն դասարանում, որից հետո շարունակել են իրենց ընկերությունը։ 2013թ. հոկտեմբերի վերջին նրա միջոցով ծանոթացել է նրա ընկերոջ` Վազգեն Գաբրիելյանի, հետ։ Այդ ժամանակ նրանք առաջարկել են զբաղվել մասնավոր բիզնեսով` որսի մսի առևտրով, որը պետք է Կապանից բերեին Երևան։ Հոկտեմբերի վերջին միայնակ մեկնել է Կապան, որտեղ պետք է մասնակցեր ընկերոջ թաղման մեկ տարվա արարողությանը, նաև հետաքրքրվել է, արդյոք ձեռնտու է Կապանից Երևան միս բերելը։ Հոկտեմբերի 28-ին Կապանից վերադարձել է Երևան, հանդիպել են միմյանց, հայտնել, որ Կապանից Երևան միս բերելը ձեռնտու չէ և անօրինական։ Այդ զրույցի ընթացքում քննարկել են եկամուտ ստանալու տարբեր տարբերակներ։ Քանի որ չեն ունեցել բավական գումար` գործ սկսելու համար, Վազգենին առաջարկել է զբաղվել բրոկերությամբ, քանի որ փոքր հասակում տեսել է, թե Կապանում մի մարդ ինչպես է ժամանակին բրոկերությամբ գումարներ վաստակել։ Այդ առաջարկն արել է Վազգենին, քանի որ Գրիգորին եղել է զբաղված, իսկ Վազգենն այդ գործը կարող էր համատեղել իր հիմնական աշխատանքի, այն՝ ատամնաբուժության հետ։ Այնուհետև, Վազգենի հետ միասին սկսել են զբաղվել բրոկերությամբ։ Քանի որ Վազգենի հեռախոսահամարին շատ են զանգահարել իր հիվանդները, Վազգենն ասել է, որ նշված գործով զբաղվելիս կարող են օգտագործել այլ հեռախոսահամար։ Ասել է, որ ունի մի փոքր գումար, ուստի այդ գումարով կգնի և հեռախոսներ և հեռախոսահամարներ` հատուկ այդ աշխատանքի համար։ Գնել է համարներ և հեռախոսներ, և սկսել են իրենց աշխատանքը։ Պարտականությունների բաշխում չի եղել, սակայն բնակարանի գնորդների հետ հիմնականում խոսել է Վազգենը, իսկ բնակարան վաճառողների հետ` ինքը։ Բնակարանի գնորդներին և վաճառողներին հիմնականում գտել են ինտերնետային կայքէջերից և թերթերից։ Այդ ընթացքում ապրել է տարբեր վայրերում, հիրմնականում Գրիգորիենց տանը, ինչպես նաև բարեկամի և ընկերոջ տանը։ Զանգահարել են տարբեր գնորդների և վաճառողների, բացի այդ Վազգենի հետ այցելել են մեկ-երկու բնակարան՝ նայելու։ Բրոկերություն անելու ընթացքում Գրիշան իրենց ասել է, որ հայրը ցանկանում է բնակարան գնել իր համար, ուստի հարմար և մատչելի գնով բնակարան լինելու դեպքում հայտնեն իրեն։
2013թ.-ի նոյեմբերի 10-ին Վազգենի հետ միասին գտնվել են ինտերնետ ակումբում, որտեղ ինտերնետային կայքերում փնտրել են հարման բնակարաններ։ Մինչ այդ ունեցել են մի քանի ռեալ գնորդներ, որոնցից մեկի անունը եղել է Արթուր, որի հետ խոսել է Վազգենը։ Արթուրը ցանկացել է բնակարան գնել 40-45.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Նոյեմբերի 10-ին ինտերնետային կայքերից մեկում գտել են հայտարարություն, ըստ որի` կենտրոնում շտապ բնակարան էր վաճառվում։ Զանգահարել է նշված հեռախոսահամարով, զրուցել սեփականատիրոջ հետ և նրանից տեղեկացել, որ կարող են այն նայել։ Բնակարանն արժեր 80.000 ԱՄՆ դոլար։ Վազգենը Արթուրին ասել է, որ կա հարմար բնակարան, որը սակայն իրենք դեռևս պետք է նայեին։ Հասկանալով, որ Արթուրը ռեալ գնորդ էր, չեն ուզեցել նրան բաց թողնել իրենց ձեքից։ Գործարքը գլուխ բերելու համար Վազգեն Արթուրին բացատրել է, որ նա բնակարանի սեփականատիրոջ հետ գնի վերաբերյալ որևէ բան չխոսի, այլ պարզապես նայի այն, իսկ իրենք հետագայում գնի շուրջ կգան համապատասխան պայմանավորվածության։ Ինչ վերաբերվում է բնակարան վաճառողներին և գնորդներին իրենց ոչ իրական անուններով ներկայանալուն, ապա դա արել են հարկային դաշտից խուսափելու և հարկեր չվճարելու համար, քանի որ իրենց գործունեությունը հարկային մարմիններում ձևակերպված չի եղել։ Դրանից ելնելով էլ, իր հիշելով ինքը տարբեր վաճառողների և գնորդների ներկայացել է որպես Վարդան, իսկ Վազգենը` Արտեմ։ Տվյալ օրը, բնակարանը նայելու նպատակով Վազգենի հետ իր ավտոմեքենայով գնացել են դեպի կենտրոն։ Կանգնացնելով ավտոմեքնան, վաճառվող բնակարան գնալու ճանապարհին հանդիպել են իրենց ընկերոջը և Վազգենն իրեն ասելով, որ նրանից պետք է պարտքով գումար վերցնի, մի պահ մնացել է նրա հետ, իսկ ինքը գնացել է բնակարանը նայելու։ Այդ ընթացքում նույն բակում պատահականորեն հանդիպել է Գրիգորիին, ով իրենից հարցրել է, թե ինչ գործով է եկել տվյալ բակ։ Ինքը պատասխանել է, որ եկել է բնակարան նայելու։ Գրիգորին կրկին իրեն խնդրել է, որ նորմալ բնակարան լինելու դեպքում իրեն նույնպես տեղեկացնի։ Ապա միայնակ բարձրացել է բնակարան, հանդիպել տանտիրոջը, և նրան ասելով որ քիչ անց կբերի գնորդին՝ դարձյալ իջել է ներքև։ Ներքևում նորից հանդիպել է Գրիգորիին և նրա հետ բարձրացել են վերև՝ արդեն վերջինիս բնակարանը ցույց տալու նպատակով։ Գրիգորին նայել է բնակարանը, իմացել, որ այն վաճառվում է 81.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում, որից հետո միայնակ հեռացել է։ Այնուհետև, հեռախոսով խոսել է Վազգենի հետ, և վերջինս իրեն ասել է, որ գնորդներին դիմավորի մուտքի մոտ։ Գործարքը չտապալելու համար բնակարանի սեփականատիրոջը նախապես խնդրել է, որպեսզի շատ բան չխոսի գնորդների հետ և նրանց հարցերին պատասխանի միայն խիստ անհրաժեշտության դեպքում։ Գնորդներին դիմավորել է շքամուտքի մոտ և նրանց հետ վերելակով բարձրացել բնակարան։ Բնակարանը ցույց տալու ժամանակ. խակայն, իր համար անսպասելի իրեն բռնել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու բերման ենթարկել ոստիկանության բաժանմունք։ Իրենից բացի շենքի մոտից բերման են ենթարկել նաև Վազգենին և Գրիշային։ Ինչ վերաբերվում է նոյեմբերի 3-ին, ապա պնդել է, որ այդ օրն ու ամսի 4-ին եղել է Կապան քաղաքում, մասնակցել հոր ընկերոջ թաղման արարողությանը»։

Դատարանում հրապարակվել է նաև ամբաստանյալի՝ 04.03.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ տրված ցուցմունքը, համաձայն որի`

«/.../ սկզբնական շրջանում որոշել են զբաղվել որսի միս Երևան բերելով ու վաճառելով, սակայն հետագայում դրանով չեն զբաղվել, քանի որ որոշակի հաշվարկների արդյունքում պարզել են, որ այդ գործը ձեռնտու չէ։ Բացի այդ, իրենցից ոչ ոք որսորդ միության անդամ չի եղել և այդ ժամանակ որսի մսի սեզոն չի եղել։ Մտածելով նաև, որ նշված գործունեությունը կարող է անօրինական լինել, բացի այդ չունենալով դրա համար սկզբնական որևէ կապիտալ, ինքը պետք է ծանոթներից տեղեկանար, թե արդյոք հնարավոր է որսի կամ սովորական միս բերել Երևան հետագայում վճարելու պայմանով՝ այն է՝ «նիսյա» տարբերակով։ Կապանում ճշտումներ կատարելուց հետո, պարզվել է, որ այդ տարբերակով հնարավոր չէ առևտուր կատարել։
Հասկանալով, որ անհրաժեշտ է զբաղվել այլ բիզնեսով, որոշել են մտնել բնակարանների առքուվաճառքի ոլորտ, այսինքն, զբաղվել բրոկերությամբ։ Այն գրավիչ է եղել նախ՝ նրանով, որ գործը սկսելու համար որևէ սկզբնական ներդրում անհրաժեշտ չի եղել, բացի այդ, Վազգենը, ով հիմնականում զբաղվել է ատամնաբուժությամբ, հնարավորություն է ունեցել նաև որպես երկրորդ գործ զբաղվել նաև բրոկերությամբ։ Նշված գործում աշխատանքի հստակ բաժանում իրենք չեն արել, սակայն գնորդների հետ հիմնականում խոսել է Վազգենը, իսկ ինքը` աշխատանքներ է տարել վաճառողների հետ։ Չի բացառում սակայն, որ կարող էր լինել նաև հակառակ տարբերակով։ Վազգենի կողմից գնորդների հետ խոսելը հիմնականում պայմանավորված է եղել նրանով, որ նա երևանցի է և լավ է ճանաչում քաղաքն ու փողոցները։ Այդպես իրենք մտածել են, որ նա իրենից ավելի լավ կարող էր ներկայացնել վաճառվող բնակարանների գտնվելու վայրերի առավելությունները։ Ինչ վերաբերվում է Գ.Ղազարյանին, ապա նրա հայրը բնակվում է ՌԴ-ում, մայրը` և Կապանում, և Երևանում, այդ իսկ պատճառով Գրիգորին լինում էր և Կապանում, և Երևանում և ՌԴ-ում, սակայն հիմնականում ապրում էր Երևանում։ Վերջինս, աշխատանքի բերումով հիմնականում գտնվել է մարզերում և իր կարծիքով, նրան հարմար չի եղել իրենց հետ զբաղվել բրոկերությամբ, քանի որ չէր կարողանում իրենց հետ գնալ ինտերնետ ակումբ և շրջել քաղաքում, այսինքն, կատարել բրոկերի աշխատանք։
Գ.Ղազարյանի հետ իր առնչությունը կայացել է նրանում, որ նա իրեն հայտնել է, որ ցանկանում է գնել բնակարան, որի համար պետք է վճարեր հայրը` Կոլյա Ղազարյանը։ Ըստ Գրիգորիի` հայրը պետք է գներ 2-3 սենյականոց բնակարան կենտրոնում, սակայն գնի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն իրենց միջև դեռևս տեղի չէր ունեցել։
2013թ. հունվար ամսից մինչ նոյեմբերի 10-ը օգտագործել է 077 76-44-69 և 096-83-49-73 հեռախոսահամարները, որոնք, իր մտաբերմամբ, հաշվառված են եղել մոր` Գրետա Գրիգորյանի, անվամբ։ Միևնույն ժամանակ օգտագործել է նաև 098-68-08-81 հեռախոսահամարը, որը եղել է գրանցված իր անվամբ։ Վ.Գաբրիելյանի հեռախոսահամարը չի մտաբերում, սակայն հիշում է, որ այդ համարի մեջ շատ Է եղել 5 թիվը։ Գրիգորիի հեռախոսահամարը նույնպես չի հիշում, սակայն հստակ պնդում է, որ նա եղել է «Օրանժ»-ի բաժանորդ։
Ինչ վերաբերվում է Վարսիկ Կարապետյանին պատկանող բնակարանն Արթուր անունով ներկայացած գնորդին վաճառելու գործարքին, ապա նրա հետ մի քանի անգամ հեռախոսազրույց ունենալուց հետո համոզել են, որ նա ռեալ գնորդ է և ժամանակ շահելու, նրա կողմից այդ բնակարանը չհավանելու դեպքում նաև այլ բնակարաններ ցուցադրելու նպատակով, որոշել են վերջինիս ցույց տալ վաճառվող բնակարանը, չնայած այն հանգամանքին, որ նրա ունեցած գումարն ու վաճառվող բնակարանի արժեքը խիստ տարբերվել են իրարից։ Արթուրը եղել է բծախնդիր գնորդ, և ցանկացել է բնակարան գնել էժան տարբերակով և քանի որ նման բնակարան դեռ չէին գտել, ժամանակ շահելու նպատակով Արթուրին տարել են այդ` Կենտրոնի բնակարանը ցույց տալու։ Բնակարանի առուվաճառքի ժամանակ ներկայացել է որպես տանտիրոջ ազգական, որպեսզի գնային հարցերի շուրջ չխոսեն և իրենք կարողանան գործարքից որոշակի գումարային շահույթ ստանալ։ Ինչ վերաբերվում է գնորդներին և վաճառողներին ուրիշ անուններով ներկայանալուն, ապա այդպես են վարվել, քանի որ գրանցված չեն եղել հարկային դաշտում և քանի որ առուվաճառքի պայմանագրի կնքումը պետք է լիներ նոտարի մոտ, որին, իրենց պատկերացմամբ, պետք է մասնակցեր նաև բրոկերը և պայմանագրի մեջ նշվեր նրա անունը, ազգանունը, ստորագրությունը, այդ իսկ պատճառով ներկայացել են այլ անուններով` մինչ հարկային դաշտում գրանցվելը։
Ինչ վերաբերվում է իր մոտից հայտնաբերված հեռախոսներին ու դրանց մեջ տեղադրված քարտերին, ապա դրանք գնել է չի հիշում, թե որ անցումի տակից և քանի որ այդ պահին մոտը անձնագիր չի եղել, իսկ վաճառողն էլ անձնագիր չի պահանջե, ուստի գնել է 2 հեռախոսահամար` իրենց տուփերով և երկու հեռախոսաքարտ։ Հեռախոսների տուփերի համարները չի հիշում, չի հիշում նաև, թե որտեղ է դրանք պահել։
Մեղսագրված հանցանքների հետ կապված պնդում է, որ առնչություն չունի դրանց հետ, իսկ 2013թ. հուլիսի 23-ին, սեպտեմբերի 04-ին և հոկտեմբերի 17-ին հաստատապես գտնվել է Կապան քաղաքում»։

Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին՝ ամբաստանյալ Հարությունյանը վերահաստատելով իր դիրքորոշումը, որ առնչություն չունի իրեն մեղսագրված հանցանքներին, պնդել է, որ 2013թ. հոկտեմբեր ամսվա վերջին ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի միջոցով ծանոթացել է մյուս ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի հետ։ Միասին մտադրվել են զբաղվել բիզնեսով, սակայն, չունենալով բավական դրամական միջոցներ, որոշել են զբաղվել բրոկերությամբ, որն այդքան էլ մեծ սկզբնական կապիտալ չի պահանջում։ Որևէ խարդախություն չի կատարել, քննվող քրեական գործի հետ որևէ առնչակցություն չունի։ Ավելին, իրեն մեղսագրված հանցանքների հետ ունի այլուրեքություն` 2013թ.-ի սեպտեմբերի 3-ին գտնվել է Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքում` մասնակցելով իր ընտանիքին մտերիմ հանդիսացող` Ռուբիկ Մնացականյանի հուղարկավորության արարողությունը։ Հաջորդ օրը` սեպտեմբերի 4-ին, նույնպես գտվել է Կապանում, ինչից ելնելով էլ բացառում է իր մասնակցությունը կատարված հանցագործություններին։ Բացի այդ, Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքում է գտնվել նաև 2013թ. հուլիսի 23-ին, երբ իր հետ միասին տանն են եղել նաև ընկերները։ Տվյալ օրը հոր` Վրեժ Հարությունյանի, առողջական վիճակը վատացել էր, ուստի նրան տեղափոխել են Երևան, որտեղ հիվանդանոցներից մեկում կատարել են «KT»` համակարգչային տոմոգրաֆիա։
Նույն կերպ նաև` 2013թ. հոկտեմբեր 17-ին գտնվել է Կապան քաղաքում, ոտեղ իրենց հյուրընկալել էր ՌԴ-ից ժամանած քույրը։ Որոշ ժամանակ Կապանում մնալուց հետո, ժամը 12։00-ի սահմաններում քրոջ` Ալլա Հարությունյանի, և նրա երկու երեխաների հետ միասին տաքսիով եկել են Երևան, իսկ Երևանում 1-2 օր մնալուց հետո քրոջը ճանապարհել է ՌԴ։
Ինչ վերաբերվում է 2013թ. նոյեմբերի 10-ի դեպքին, ապա այդ օրը սովորականի նման զբաղվել է առօրյա գործերով, մասնավորապես, Գրիգորի Ղազարյանի հետ միաիսն գնացել է հերթական բնակարանը նայելու, որտեղ ոստիկանության աշխատակիցներն անհիմն բռնել, բերման են ենթարկել, իսկ հետագայում ձերբակալել են իրեն։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը երկու դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2/ և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, առաջադրված մեղադրանքներում, դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. դեկտեմբերի 27-28-ին զորակոչվել է ՀՀ բանակ և ժամկետային զինվորական ծառայությունն անց է կացրել Կապան քաղաքում տեղակայված զորամասերից մեկի բուժկետում՝ որպես ատամնաբույժ։ Այդ ընթացքում Կապան քաղաքում ծանոթացել է գործով ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի հետ, վերջինիս հետ գտնվել մտերիմ հարաբերությունների մեջ։ 2012թ.-ին, ավարտելով ծառայությունը, վերադարձել է Երևան` պահպանելով Գ.Ղազարյանի հետ ունեցած մտերիմ հարաբերությունները։
2013թ. հոկտեմբերի 26-27-ին Գրիգորի Ղազարյանի միջոցով ծանոթացել է ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի հետ։ Քանի որ ինքը հանդիսացել է որսորդների միության անդամ և այդ ժամանակաշրջանում ցանկացել է զբաղվել որևէ ձեռնարկատիրական գործունեությամբ, մասնավորապես որսի մսի առևտրով, սակայն չի ունեցել անհրաժեշտ միջոցներ նման գործունեություն սկսելու համար, այդ պատճառով դիմել է Կ.Հարությունյանին ու նրա հետ պայմանավորվել, որպեսզի վերջինս Կապան քաղաքից տեղեկանա, թե հնարավոր է արդյոք այնտեղից միս բերել Երևան և այստեղ վաճառել։ Սակայն, զրուցելով Կարենի հետ, նրանից տեղեկացել է, որ նման գործունեությամբ զբաղվելը նպատակահարմար չէ, բացի այդ, ինչ-որ տեղ նաև անօրինական է, ուստի որոշել են զբաղվել անշարժ գույքի առքուվաճառքով։ Նման գործունեությամբ զբաղվելու միտքը պայմանավորված է եղել նրանով, որ այդ աշխատանքը չի պահանջել սկզբնական գումարներ, բացի այդ, ինքն այդ աշխատանքը կկարողանար համատեղել իր հիմնական` ատամնաբույժի, աշխատանքի հետ։
Երևանում, հանդիպելով Կ.Հարությունյանին, որոշել են սկսել իրենց գործունեությունը։ Առաջին հայտարարության մեջ ինտերնետային կայքէջում տեղադրել Է իր` 077 55-55-00 բջջային հեռախոսահամարը, սակայն, երբ արդեն սկսվել են տարբեր անձանց կողմից հեռախոսազանգերը շատանալ և ինքը ստիպված է եղել նաև դրանց պատասխանել իր հիմնական աշխատանքի վայրից՝ ատամնաբուժարանից, փոխել է հայտարարության մեջ տեղադրված հեռախոսահամարը։ Բացի այդ, հեռախոսահամարը փոխելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ ունեցել է բազում հիվանդներ և այն իրականում փոխել է, որպեսզի կարողանա տարբերակի, թե զանգողը հանդիսանում է իր հիվանդը, թե բնակարանի գնորդ։ Բացի այդ, հայտարարության մեջ նշել է այլ անուն, որպեսզի իր հիվանդների մոտ գործունեության հետ կապված անվստահություն չառաջանա։
Հայտնել է, որ բնակարանների առքուվաճառքի ընթացքում, հայտարարությամբ զանգահարել է անձանց, ով ցանկացել են գնել բնակարաններ, նրանց հետ խոսել բնակարանի առքուվաճառքի մասին։ Զրուցել է նաև բնակարաններ վաճառողների հետ, ճշտել վաճառվող բնակարանների գները։ Զանգահարելով հերթական գնորդին, ծանոթացել է Արթուր անունով մի անձի հետ, ով հայտնել է, որ ցանկանում է 45-50.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում բնակարան գնել, սակայն, բնակարանը հավանելու դեպքում, կարող է ավելացնել գումարի չափը։ Արթուրը պնդել է, որ ունի որոշակի գումար և բնակարանը հավանելու դեպքում պատրաստ է գնել այն։ Համոզվելով, որ Արթուրն իրական գնորդ է, ցանկացել է նրան ցույց տալ Երևան քաղաքի Զաքիյան փողոցում գտնվող շենքերից մեկում վաճառվող բնակարանը, որն ունեցել են իրենց տեսադաշտում։ Բացի Արթուրից, այդ բնակարանը պետք է ցույց տրվեր նաև մեկ այլ գնորդի, ովքեր մայր և դուստր էին, որոնց որպես բնակարանի նախնական վաճառքի գին էին ասել 80.000 ԱՄՆ դոլարը։ Արթուրը բնակարանը տեսնելու օրը ցանկացել է գալ գումարով, սակայն ինքը նրան ասել է, որ դրա կարիքը չկա, պատճառաբանելով, որ դեռևս ընդամենը պետք է տեսնի այն։
2013թ. նոյեմբերի 10-ին իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով գնացել է Կ.Հարությունյանի տուն, միասին սրճել են, ապա գնացել են Զաքիյան փողոց` գնորդին բնակարանը ցուցադրելու։ Կայանելով ավտոմեքենան, քայլելով գնացել են դեպի վաճառվող բնակարան։ Այդ ընթացքում հանդիպել է ընկերոջը` Մարատ Գրիգորյանին, ումից պարտքով գումար էր խնդրել։ Փոքր-ինչ ետ ընկնելով Կարենից, զրուցել է Մարատի հետ։ Կարենը գնացել է բնակարանը գնորդներին ցույց տալու, իսկ ինքը զրուցել է Մարատ Գրիգորյանի հետ, որից հետո այդ շենքի մոտակայքում հանդիպել է Գրիգորի Ղազարյանին։ Մի քանի րոպե զրուցել է նրա հետ։ Վերջինս իրեն հայտնել է, որ տվյալ շենքի բակ է եկել` ինչ-որ աղջկա տեսնելու։ Կարենի վերև բարձրանալուց որոշ ժամանակ անց, երբ արդեն Գրիգորին ցանկացել է հեռանալ, մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ձերբակալել իրենց։
Ամբաստանյալը հերքելով իր մասնակցությունը կատարված հափշտակություններին, հայտնել է, որ երբևէ անօրինական ճանապարհով գումարներ չի վաստակել, իսկ իր կողմից երբեմն շահագործվող ավտոմեքենան գնել է կնոջ հայրը` դստեր համար։
Գտնում է, որ նախաքննությունն իրականացվել է թերի, մասնավորապես չի կատարվել գործի լրիվ, օբյեկտիվ, բազմակողմանի քննություն, որը կարող էր էական նշանակություն ունենալ իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ և պարզել իր անմեղությունը հաստատող հանգամանքները։
Ամբաստանյալը պնդել է, որ նախկինում Կ.Հարությունյանին չի ճանաչել, վերջինիս եկամուտի աղբյուրների մասին տեղեկացված չէ, ինչ վերաբերում է Գ.Ղազարյանին, գիտի, որ նա զբաղվում է մանրածախ առևտրով։ Ընդունել է, որ նախկինում, եղել են դեպքեր, երբ Գ.Ղազարյանը Կ.Հարությունյանի հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն։ Սպարտակ Դանիելյանի մասին ընդամենը լսել է, նրան ճանաչել է հեռակա կարգով, նրա հետ որևէ հարաբերություններ չի ունեցե, սակայն, եղել են դեպքեր, երբ Գրիգորին Սպարտակ Դանիելյանի հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն։ Չի կարողանում հիշել, թե որտեղ է գտնվել 2013թ. հոկտեմբերի 24-ին։

Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գաբրիելյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ՝

«/…/ Երբ Կարենի հետ որոշել են զբաղվել բրոկերությամբ, որոշել են չօգտվել իրենց առօրյա հեռախոսահամարներից և այդ նպատակով նոյեմբերի սկզբին Կարենը գնել է 2 հեռախոսներ` 2 հեռախոսահամարներով։ Տեղեկացված չէ, թե այդ հեռախոսահամարները ում անունով են եղել հաշվառված։ Հաճախորդների հետ իր անունով չի զրուցել, քանի որ աշխատել են անօրինական, հարկային դաշտից դուրս և հարկերի վճարումից խուսափելու համար Կարենն առաջարկել է ներկայանալ այլ անուններով։ Ուստի և ներկայացել է այլ անվամբ, որը չի հիշում։ Նոյեմբերի ամսվա սկզբին Կարենի կողմից տրված հեռախոսահամարով միասին զանգել են բազմաթիվ հաճախորդների, ովքեր ցանկացել են գնել բնակարաններ, իսկ այդ գնորդների հիմնականում գտել են ինտերնետային կայքերից /…/»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է, որ այլ հեռախոսների և համարների գնման առաջարկը եղել է երկկողմանի։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ով է առաջինը կատարել նման առաջարկ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին ճանաչում է դեռևս մանկությունից, եղել են մանկության ընկերներ։ Կապան քաղաքում /չի հիշում, թե կոնկրետ երբ/ ծանոթացել է նաև ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի հետ, երբ նա ծառայում էր այնտեղի զորամասերից մեկում։
2013թ.-ի նոյեմբերի 10-ին գնացել է Երևան քաղաքի Զաքիյան փողոց, իր ազգական Սպարտակ Դանիելյանից պարտքով գումար խնդրելու նպատակով։
Նույն օրը Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցում հանդիպել է ընկերոջը` Կարեն Հարությունյանին, ով զբաղվել է անշարժ գույքի առուվաճառքով։ Վերջինիս հայտնել, որ ցանկանում է բնակարան գնել, իսկ Կ.Հարությունյանն ասելով, որ իրենք զբաղվում են բնակարանների առքուվաճառքով, առաջարկել միասին գնալ և նայել հարակից շենքերց մեկում գտնվող վաճառվող բնակարանը։
Միասին գնացել են Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի թիվ 3 շենքում վաճառվող 10-րդ համարի բնակարանը, որը պատկանել է գործով վկա Վարսիկ Կարապետյանին։ Երբ դուրս են եկել բնակարանից, տեսել են Վազգեն Գաբրիելյանին, զրուցել վերջինիս հետ։ Դրանից հետո իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և ձերբակալել են իրենց։
Ամբաստանյալը դատարանում կտրականապես ժխտել է իր մասնակցությունը կատարված արարքների հետ, պնդելով, որ տվյալ ժամանակահատվածում Աշտարակ քաղաքի ուղղությամբ` մինչև Մաստարա գյուղ, զբաղվել է շրջիկ առևտրով, որպիսի փաստը կարող են հաստատել այդ տարածաշրջանի գյուղի բնակիչները և խանութների տերերը ։

Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Ղազարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ՝

/…/ 2013թ. նոյեմբերի 10-ի առավոտյան դուրս է եկել տանից, գնացել սրճարան, սրճել միայնակ, ապա, նստելով պատահական տաքսի ավտոմեքենա, ուղևորվել է Զաքիյան փողոց։ Զաքիյան փողոց է գնացել միայնակ` իր ծանոթուհուն` Աննային հանդիպելու, ում հետ ծանոթացել է նախորդ օրը, երբ միասին գնացել են հյուրանոց, ժամանակ անցկացրել, ապա նրան ուղեկցել է այդ բակերի կողմ։ Աննայի ազգանունը, բնակության հասցեն իրեն հայտնի չեն, բացի այդ, հայտնի չէ նաև բջջային հեռախոսահամարը։ Այդտեղ պատահական հանդիպել է Վազգեն Գաբրիելյանին, բարևել են միմյանց, 1-2 րոպե զրուցելուց հետո առանձնացել է և քայլել բակում։ Ապա, կանգ է առել, որից 20 րոպե հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանները և բերման են ենթարկել։ Ոստիկանության բաժնում տեղեկացել է, որ բացի իրենից բերման են ենթարկվել նաև Կարենը և Վազգենը։ Չի մտաբերում, թե որտեղ է գտնվել 2013թ. սեպտեմբերի 3-ին և 4-ին։ Իր բջջային հեռախոսահամարն է` 095 888 183, նաև` 095 888 381։ Որևէ տեղեկություն չունի տեղի ունեցած հափշտակության վերաբերյալ, այդ մասին առաջին անգամ լսել է իրավապահ մարմիններից։ Վազգենի և Կարենի` տվյալ դեպքի հետ ունեցած առնչակցության վերաբերյալ ոչինչ չի կարող հայտնել։
055-166-401 հեռախոսահամարը իրեն անծանոթ է, այդ հեռախոսահամարին երբեք չի զանգահարել, չգիտի, թե ում է պատկանում։ 10.11.2013թ. Զաքիյան փողոցում Կ.Հարությունյանին չի հանդիպել։ Վ.Գաբրիելյանի և Կ.Հարությունյանի հեռախոսահամրները չի մտաբերում։/…/

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Ղազարյանը փոխելով իր դատաքննական ցուցմունքը՝ Ս.Դանիելյանից պարտքով գումար խնդրելու նպատակով այդ շենքի բակ գնալու մասին, հայտնել է, որ Երևան քաղաքի Զաքիյան փողոց է գնացել ինչպես Աննային տեսնելու, այնպես էլ ազգականից գումար խնդրելու նպատակով։
Միաժամանակ, ամբաստանյալը չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ առ այն, թե ինչու նախաքննական ցուցմունքներում չի հայտնել այն մասին, որ նշված շենքի բակում է հայտնվել իր ազգական Սպարտակ Դանիելյանին այցելելու համար, այլ տվել է իր ծանոթուհու` Աննայի, անունը, ում մասին սակայն դատարանում ի սկզբանե չասաց։
Բացի այդ, ամբաստանյալը չկարողացավ արժանահավատորեն պարզաբանել, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ հայտնել, թե իբր այդ շենքի բակում առաջինը տեսել Կարեն Հարությունյանին, այն դեպքում, երբ դատարանում պնդում էր, թե այդտեղ առաջինը տեսել է Վազգեն Գաբրիելյանին։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Կարեն Հարությունյանի, Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի կողմից իրենց մեղքը չընդունելը և մեղավոր չճանաչելը հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող` ազատազրկման ձևով նախատեսված, պատիժներից խուսափելու նպատակ, քանի որ նրանց առաջադրված մեղադրանքները` բացառությամբ Գրիգորի Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի, հիմնավորվել են քրեական գործի դատական քննությամբ, իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

1.Տուժող Մարիաննա Խաչատրյանի դրվագով
Տուժող Մարիաննա Խաչատրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2013 թվականի օգոստոս ամսին Երևան քաղաքի ծայրամասում բնակարան գնելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Այդ ժամանակահատվածում իրեն է զանգահարել «Վարդան» անունով մի անձնավորություն, ով ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ և մատչելի գնով բնակարաններ է առաջարկել Երևան քաղաքի Կենտրոնական մասերում։ Սկզբանական շրջանում ինքը չի համաձայնվել վերջինիս առաջարկների հետ, քանի որ դրանց գներն իրենց համար այնքան էլ մատչելի չեն եղել։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, նույն` Վարդան անունով անձը կրկին զանգահարել է իրեն և բավականին մատչելի գնով բնակարան առաջարկել Երևան քաղաքի Փարպեցի փողոցում գտնվող շենքերից մեկում, պատճառաբանելով, որ իրենց անշարժ գույքի գործակալությունը զբաղվում է «շտապ» վաճառվող բնակարանների առքուվաճառքով։ Ամուսնու` Էդգար Գրիգորյանի, հետ միասին, գայթակղվելով Վարդանի կողմից արված նման առաջարկով, համաձայնվել են այցելել և տեսնել վաճառվող բնակարանը։ Պայմանավորված օրը և ժամին ոմն Վարդանը զանգահարել է իրենց, և հայտնել, որ չի կարող իրենց հետ գալ և տեսնել բնակարանը, միաժամանակ հավելել է, որ իրենց կդիմավորի Տիգրան անունով մի անձ, ով հանդիսանում է վաճառվող բնակարանի սեձականատանտիրոջ որդին։ Պայմանավորվել են 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ին հանդիպել Տիգրանին և միասին գնալ վաճառվող բնակարանը տեսնելու։ Բնակարանում գտնվելու ժամանակ Տիգրանն իրեն պահել է շատ ազատ և այն իրենց ցուցադրելուց զատ, բացել է պահարանի դռները, սուրճ հյուրասիրել, նույնիսկ բնակարանում գտնվող տիկնոջն անվանել է «մամա»։ Տեսնելով բնակարանը, իրենք հավանել են այն և պայմանավորվել հաջորդ օրը գնալ նոտարական գրասենյակ` բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու։
2013 թվականի սեպտեմբերի 4-ին, երբ ինքը, ամուսնու, մոր և սկեսրոջ հետ պատրաստվել են գնալ նոտարական գրասենյակ, ճանապարհին Տիգրանն իրենց ասել է, որ բնակարանի տանտիրոջ` Արևալույս Թովմասյանի անձնագիրը գտվում է ինչ-որ այլ անձի` վերջինիս պարտատիրոջ մոտ, ուստի անձնագիրը վերցնելու և գործարքը կնքելու համար նախ պետք է գնան Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա-Չարենց փողոցների խաչմերուկի մոտակայք` այն վերցնելու համար։ Ընթացքում, երբ բոլորը միասին, նույն ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Տիգրանի նշած վայր, ճանապարհին անընդհատ զանգահարել է նույն այն «Վարդանը», ով իրենց արել էր բնակարանը գնելու առաջարկը և շտապեցրել, որպեսզի արագացնեն և շուտ հասնեն նոտարական գրասենյակ, պատճառաբանելով, որ նոտարական գրասենյակում հերթ է, իսկ Արևալույսի առողջական վիճակը վատացել է։ Ապա, առուվաճառքի գործարքը սկսելու և պահանջվող փաստաթղթերը մինչև իրենց տեղ հասնելը նախապատրաստելու համար իրենից պահանջել հարցրել է իր և ամուսնու անձնագրերի տվյալները։ Հասնելով Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա-Չարենց փողոցների խաչմերուկի մոտակայքում գտնվող շենքերից մեկի բակ, Տիգրանն իր ամուսնուց` Էդգար Գրիգորյանից, խնդրել է իրեն տալ վաճառվող բնակարանի գնման համար նախատեսված գումարը` 40.000 ԱՄՆ դոլարը, պատճառաբանելով, որ այն ընդամենը պետք է ցույց տա պարտքատիրոջը և համոզելով նրան, որ բնակարանի գնորդներն իրական են` այդ կերպ կարողանա նրանից վերցնել բնակարանատիրոջ` Արևալույս Թովմասյանի, գրավադրված անձնագիրը։ Լսելով այդ ամենը, իրենք սկզբում չեն համաձայնվել, ավելին, ամուսնու հետ միասին ցանկացել են Տիգրանի հետ բարձրանալ պարտքատիրոջ մոտ, և նրան բացատրել իրավիճակը։ Տիգրանը, սակայն, չի համաձայնել այդ առաջարկի հետ, պատճառաբանելով, որ պարտքատերը այնքան էլ լավ մարդ չէ, գումարն էլ տրված է տոկոսով և իրենց տեսնելով, կարող է բարկանալ ու վախենալ։ Ամուսինը` Է.Գրիգորյանը, վստահելով Տիգրանին, տվել է 30.000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի նա տանի ու այն պարզապես ցույց տա տվյալ անձին և վերադառնա։ Տիգրանը, ամուսնուց վերցնելով գումարը, մուտքի աստիճաններով բարձրացել է դեպի վերին հարկերը։ Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո հասկացել են, որ Տիգրանն ուշանում է և բարձրանալով աստիճաններով տեսել են, որ վերևի հարկից կա միջանցիկ ելք դեպի Չարենցի փողոց, որով էլ, փաստորեն իրեն Տիգրան անունով կոչած անձը դիմել է փախուստի։ Իրենք հասկանալով, թե ինչ է տեղի ունեցել, անմիջապես դիմել են ոստիկանություն։
Դատարանում տուժողը, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, հաստատել է, որ միանգամայն համոզված է, որ վերջինս հանդիսանում է այն նույն անձը, ով ներկայացել է «Տիգրան» անունով, ով, վերցնելով գումարը, դիմել է փախուստի։ Միաժամանակ նշել է, որ հանդիպման ժամանակ նա կրել է ակնոցներ, ունեցել է յուրահատուկ սանրվածք և ներկայումս որոշ չափով նիհարած է։
Նշված իրադարձություններից որոշակի ժամանակ անց, ամունու հետ միասին բնակարան գնելու նպատակով կրկին հայտարարություն են տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Այս անգամ սակայն հայտարարության նպատակը հանդիսացել է այն, որ այդ կերպ կարողանան գտնել այն անձանց, ովքեր իրենցից խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել են գումարն ու դիմել փախուստի։
Հայտարարությունը տեղադրելուց հետո որոշակի ժամանակ անց, իրենց է զանգահարել և որպես անշարժ գույքի գործակալ ներկայացել «Արտեմ» անունով մի անձնավորություն։ Զրուցելով վերջինիս հետ, ամուսինը ճանաչել է նրա ձայնը` նախկինում նրա հետ ունեցած հեռախոսազրույցներից։ Բացի այդ, իրենք նրան ճանաչել են նաև նախկինում, մինչև իրենցից գումար հափշտակելը, խոսակցության մեջ օգտագործված նույնանման բառերից և արտահայտություններից՝ օրինակ, իրենց ներկայացված բնակարանների առաջարկները համարելով բացառիկ, շարունակաբար կրկնել են, թե «բինգո եք բռնել» և այլն։
Արտեմը զանգահարել և բնակարաններ է առաջարկել Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում։ Նա, հիմնականում բնակարանի առուվաճառքի հետ կապված հեռախոսազրույցներն ունեցել է իր ամուսնու հետ, ընդ որում, վերջինիս հետ «Արտեմ» անվան տակ խոսել են երկու անձինք, ավելին, ներկայացել են նաև որպես անշարժ գույքի գործակալ` «Վարդան» անունով։ Իրենք այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել են իրավապահ մարմիններին, նույնիսկ նրանց ներկայությամբ հեռախոսազրույցներ են ունեցել վերջիններիս հետ։ Այդ հեռախոսազանգերը ձայնագրառվել են իրենց և ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։ Ոստիկանների առաջարկով, իբրև բնակարանի գնորդներ, պայմանավորվել են հանդիպել և տեսնել վաճառվող բնակարանը։ Ինքը` ամուսնու և ոստիկանության երկու աշխատակիցների հետ միասին, կերպարանափոխվելով, մասնավորապես` կրելով կեղծամ, գլխարկ և ակնոցներ, գնացել են այդ` վաճառվող բնակարանը, տեսնելու։ Պայմանավորվածության համաձայն, իրենց հանդիպել և ուղեկցել է «Վարդան» անունով անձը, ով ներկայացրել է որպես տանտիրոջ որդի։ Վարդանը ներկայացրել է վաճառվող բնակարանը, իրեն դսևորել այնպես ազատ, ասես իսկապես հանդիսանում է տանտիրոջ որդին, իսկ վերջինիս էլ դիմել է որպես «մամա»։ Այնուհետև, ինքը բնակարանի տանտիրոջը հարցրել է, արդյոք Վարդանը հանդիսանում է իր որդին, և պարզաբանել, որ նա խաբեբա է։ Լսելով այդ ամենը, տան տիկինը հերքել է, որ իրականում նա իր որդին է։ Այնուհետև, բնակարանում գտնվելու ընթացքում, երբ ոտիկանները հասկացել են, որ տեղի է ունեցողը ոչ այլ ինչ է քան խարդախություն, անմիջապես ձերբակալել են Վարդանին` ով հադիսացել է նույն ինքը ամբաստանյալ` Կարեն Հարությունյանը։
Տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, նշել է, որ ճանաչում է վերջինիս` բնակարանի գնման հետ կապված հանդիպումներից։ Ավելին, հայտնել է, որ Կարեն Հարությունյանը հանդիսանում է այն նույն անձը, ով իրեն ներկայացել է նախ` «Տիգրան», ապա «Վարդան» անուններով։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալներ` Վազգեն Գաբրիելյանին և Գրիգորի Ղազարյանին, ապա նրանց ճանաչում է նրանց ձայները, միայն վերջիններիս հետ ունեցած հեռախոսազրույցներից։
Տուժող Մարիանա Խաչատրյանը գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացրել է քաղաքացիական հայց ընդդեմ ամբաստանյալներ Կարեն Հարությունյանի, Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի, խնդրելով նրանցից իր օգտին բռնագանձել 30.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ։
Դատաքննության ավարտին, սական, վերջինս հրաժարվեց Վազգեն Գաբրիելյանի դեմ ներկայացված պահանջից, հայտնելով, որ նրա կողմից վերականգնվել է իրեն պատճառված վնասի կեսը՝ 15.000 ԱՄՆ դոլարը և խնդրելով Վ.Գաբրիելյանի նկատմամբ վերաբերվել հնարավորիս մեղմ՝ հայցապահանջը պնդեց միայն մյուս ամբաստանյալների մասով։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Մարիաննա Խաչատրյանի ամուսնու՝ վկա Էդգար Գրիգորյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ կնոջ հետ միասին ցանկություն են ունեցել բնակարան գնել, սակայն սկզբնական շրջանում գումարային խնդիրներ ունենալու պատճառով իրենց ուզած բնակարանը չեն կարողացել գտնել։ Այդ նպատակով որոշակի գումար արդեն ունենալուց հետո, 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում հայտարարություն են տեղադրել, որ ցանկանում են գնել բնակարան։ Հայտարարությունը տեղադրելուց հետո, որոշակի ժամանակ անց, իրենց է զանգահարել Վարդան անունով մի անձնավորություն, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ և առաջարկել տարբեր բնակարաններ` Երևան քաղաքի տարբեր մասերում։ Համոզված է, որ հիշյալ Վարդանը նույն ինքը ամբաստանյալ Վազգեն Գաբիրելյանն է։ Նրան հետագայում նմանեցրել է ձայնից ու խոսելաձևից։ Այնուհետև, Վազգենը, բնակարանի գնման նպատակով հեռախոսազանգերի միջոցով կապ է հաստատել կնոջ` Մարիաննա Խաչատրյանի հետ։ Հերթական անգամ զանգահարելով կնոջը, նա բնակարան է առաջարկել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում, հավելելով, որ բնակարանը վաճառվում է բավականին մատչելի գնով և գնելու դեպքում իրենք կհայտնվեն բավականին շահեկան վիճակում։ Մարիաննային հետաքրքրել է բնակարանի գայթակղիչ առաջարկը, որի մասին նա հայտնել է նաև իրեն։ Միասին զանգահարելով Վազգենին, տեղեկացել են, որ բնակարանը գտնվում է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, որը գնելու համար անհրաժեշտ կլինի 40-45.000 ԱՄՆ դոլար։ Վազգենը, բնակարանի մատչելիությունը պատճառաբանել է նրանով, որ բնակարանի տանտերն ունի բավականին պարտքեր, ուստի գումարի խիստ անհրաժեշտությունից ելնելով, շտապ վաճառում է այն։ Մարիաննան, զանգահարելով Վազգենին, հայտնել է, որ տվյալ պահին բավական գումար չունեն և կարող են վճարել գումարի մի մասը` 30.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ հնարավորության դեպքում, գումարի մնացած մասը կվճարեն ավելի ուշ։ Լսելով այդ ամենը, ոմն Վազգենը հայտնել է, որ միայն բնակարանի տանտիրոջ հետ զրուցելուց հետո և համաձայնության գալու դեպքում հենց այդպես էլ կանեն։ Այնուհետ, 30 րոպե անց, զանգահարել է նույն Վազգենը, հայտնել է, որ զրուցել է բնակարանի տանտիրոջ հետ, եկել այն համաձայնության, որ գումարի մի մասը` 30.000 ԱՄՆ դոլարը կարող են վճարել, իսկ մյուս մասի վճարումը` հնարավոր կլինի կատարել ավելի ուշ։ Հաջորդ օրը, 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ին, ժամը 16։00-ի սահմաններում պայմանավորվել են գնալ վաճառվող բնակարանը տեսնելու։ Սակայն, Վազգենը զանգահարել է իր կնոջը և հայտնել, որ չի կարող անձամբ իրենց հետ գնալ վաճառվող բնակարան, պատճառաբանելով, որ ունի մեկ այլ` «200.000 դոլարանոց, շատ ավելի մեծ գործարք»։ Վազգենն իրենց նախապես հայտնել է, որպեսզի բնակարանի տանտիրոջ հետ գումարային հարցերի շուրջ չզրուցեն։ Բացի այդ, հավելել է, որ իրենց կդիմավորի Տիգրան անունով անձ, ով հանդիսանում է վաճառվող բնակարանի տանտիրոջ մտերիմը /տանտերը եղել է զառամյալ կին/։ Հանդիպելով Տիգրանին, միասին գնացել վաճառվող բնակարան, որտեղ Տիգրանը բնակարանը ներկայացրել է իրենց։ Որոշակի ժամանակ անց իրենք զանգահարել են Վազգենին, և հայտնել, որ ցանկանում են գնել այդ բնակարանը, այն պայմանավորվածությամբ, որ գումարի մնացած մասը` 15.000 ԱՄՆ դոլարը, կվճարեն ավելի ուշ։ Հաջորդ օրը, առավոտյան պայմանավորվել են գնալ նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար։ Ճանապարհին իրենց է զանգահարել Վազգենը, և խնդրել, որ նախ՝ Երևան քաղաքի Չարենց փողոցում հանդիպեն Տիգրանին, ապա միասին գնան «Արաբկիր» նոտարական գրասենյակ։ Հանդիպելով Տիգրանին, վերջինս խնդրել է, որ մինչ նոտարական գրասենյակ գնալը միասին գնան Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի շենքերից մեկի բակ, որտեղից պետք է վերցնի տատիկի` գրավադրված անձնագիրը։ Այդ ընթացում իրենց անընդհատ զանգահարել է Վազգենը և շտապեցրել, որպեսզի արագացնեն, քանի որ նոտարական գրասենյակում մոտենում է իրենց հերթը։ Հասնելով Սայաթ-Նովա փողոց, Տիգրանը դուրս է եկել ավտոմեքենայից, գնացել դեպի իր նշած շենքը, ապա որոշակի ժամանակ անց վերադառնալով, հայտնել է, որ տատիկի անձնագիրը գտնվում է ինչ-որ դասախոսի մոտ, ով նաև «տոկոսով գումար տվող է», սակայն վերջինս չի տալիս անձնագիրը` պահանջելով պարտքի դիմաց տրված գումարը։ Խնդրել է, որպեսզի նրան հանձնեն առուվաճառքի համար նախատեսված 30.000 ԱՄՆ դոլարը, այն պարտքատիրոջը ցույց տալաու և անձնագիրը վերցնելու համար, խոստանալով, որ անմիջապես վերադառնա։ Վստահելով Տիգրանին, ինքը շքամուտքի 2-րդ հարկում` իր կնոջ ներկայությամբ, նրան է տվել 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, սակայն վերցնելով գումարը, նա բարձրացել է շքամուտքի աստիճաններով ու դիմել փախուստի։ Այնուհետև, 10-15 րոպե անց, ապասելով Տիգրանին, փորձել է փնտրել նրան, սակայն տեղեկացել է, որ տվյալ շենքում առկա է նաև այլ մուտք։ Գիտակցելով, թե իրականում ինչ է կատարվել, կնոջ հետ միասին շտապել են դեպի Թումանյան փողոցում վաճառվող բնակարան, և այնտեղ տեսնելով տատիկին, ով ոչնչից տեղյակ չի եղել, հասկացել են, որ այդ ամենը կեղծիք է։ Կատարվածի մասին անմիջապես հայտնել է ոստիկանություն։
Որոշակի ժամանակ անց, տեսնելով, որ ոստիկանները ոչ մի կերպ չեն կարողանում գտնել Տիգրանին և վերադարձնել իրենց գումարը, որոշել է անձամբ փորձել գտնել վերջիններիս ու բացահայտել հանցագործությունը։ Այդ նպատակով, 2013 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, կրկին հայտատրարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում` բնակարան գնելու նպատակով։ Հայտարարություն տեղադրելուց հետո զանգահարել են տարբեր գործակալներ։ Այնուհետև, իրենց է զանգահարել անշարժ գույքի մի գործակալ, ով ներկայացել է որպես Արտեմ։ Հեռախոսազրույց ունենալով վերջինիս հետ, անմիջապես ճանաչել է նրա ձայնը, ապա համոզվել, որ զրուցում է հենց այն նույն անձի հետ, ով նախկինում իրենց ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` Վարդան։ այսինքն, խոսողը դարձյալ եղել է Վազգեն Գաբրիելյանը։
Հեռախոսազրույցի ընթացքում ինքը ներկայացել է Արթուր անունով, ով իբր Աշտարակ քաղաքից եկել Երևան և ցանկանում է մատչելի գնով բնակարան գնել։ Հեռախոսազրույցից հետո անմիջապես գնացել է ոստիկանություն, իրավապահ մարմիններին հայտնել իր լարած «ծուղակի» մասին, ավելին, նրանց ներկայությամբ հեռախոսազրույց է ունեցել ոմն Արտեմի հետ։
Երբ գտնվել է ոստիկանությունում, իրեն է զանգահարել Արտեմը, և հայտնել, որ Տաշիրի մոտակայքում վաճառվում է բնակարան` շատ մատչելի գնով։ Սակայն, որոշակի ժամանակ անց, նա կրկին զանգահարել և ասել, որ ինչ-ինչ պատճառներով բնակարանի գործարքը չի ստացվի։
Հաջորդ օրը, երբ ինքը կրկին գտնվել է ոստիկանությունում, իր բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Արտեմը և հայտնել, որ շատ մատչելի գնով վաճառվում է մեկ այլ բնակարան` Երևան քաղաքի Զաքիյան փողոցում, ապա համոզել, որ բնակարանը գնելու դեպքում իրենք «բինգո կշահեն»։ Նշված բառակապակցությունը շատ ծանոթ է եղել իրեն, քանի որ նախկինում էլ, մինչև իրենցից գումարը հափշտակելը, իրենց զանգող ոմն Վարդանը ուներ նույն խոսելաձևն ու օգտագործում էր իրենց համոզելու նույն հնարքները։ Պայմանավորվելով հանդիպել, ինքը, կինը և 2 ոստիկանները /ովքեր ներկայացել են որպես իր եղբայրներ/ ուղևորվել են դեպի պայմանավորված վայր։ Անճանաչելի լինելու համար կինը դրել է կեղծամ, իսկ ինքը ակնոցներ։ Հասնելով Զաքյիան փողոց, Արտեմը զանգահարել է իրենց և հայտնել, որ չի կարող անձամբ ներկայանալ և ցույց տալ իրենց բնակարանը, սակայն իրենց այնտեղ կդիամվորի Վարդան անունով մի անձ, ով հանդիսանում է տանտիրոջ որդին։ Իրենք բոլորով, գնացել են Զաքիյան փողոց, հանդիպել Վարդան, որտեղ տեսնելով նրան, անմիջապես ճանաչել է։ Հիշյալ անձը եղել է այն նույնը, ով իրենցից անմիջապես հափշտակել էր գումարն ու դիմել փախուստի։ Այսինքն, սույն գործով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը։ Այնուհետև, միասին գնացել են վաճառվող բնակարան, որտեղ Վարդան ներկայացրել է բնակարանը։ Երբ գտնվել են բնակարանում, այդ ընթացքում անընդհատ զանգահարել է Արտեմը, և խնդրել, որպեսզի ոչ մի զրույց չունենան բնակարանի տանտիրոջ հետ։ Արտեմը զանգահարելով և կապի մեջ լինելով իրենց հետ, զուգահեռ հեռախոսակապի մեջ է եղել նաև Վազգենի հետ։ Այդ ընթացքում, իրենց հետ եկած ոստիկանները տեսնելով և համոզվելով, որ տեղի է ունենում կեղծիք, խարդախություն, անմիջապես ձերբակալել են Վազգենին։ Ձերբակալելուց հետո, բնակարանի տանտերը խուճապի է մատնվել։
Դատարանում, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, վկան հայտնել է, որ նա հաստատապես հանդիսանում նույն ինքը Վազգենը, ով ներկայացել է որպես վաճառվող բնակարաննատիրոջ որդի։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վարսիկ Կարապետյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ իր` Երևան քաղաքի Կողբացի 3 ա շենքի թիվ 10 իր բնակարանը 80.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում վաճառելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել ինտերնետային կայքէջում։ Որոշակի ժամանակ անց իր` 093 60-66-56 բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Վարդան անունով մի անձ, ով ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Վարդանը, հետաքրքրվելով վաճառվող բնակարանի արժեքի մասին, հայտնել է, որ կայցելի իր բնակարան` գնորդներ բերելու և վերջիններիս այն ցույց տալու նպատակով։ Որոշակի ժամանակ անց Վարդանը՝ ով գործով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանն է և նրան անմիջապես ճանաչեց, գնորդի` բարձրահասակ երիտասարդի հետ, եկել է իր բնակարան, տվյալ երիտասարդը բնակարանը տեսնելուց հետո հայտնել է, որ կխորհրդակցի ծնողների հետ և հետո միայն «պատասխան կտա», սակայն այլևս չի եկել բնակարանը դիտելու։ Հաջորդ օրը Վարդանը /Կարենը/ կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ գնորդ բերելու նպատակով կայցելի, ուստի և երիտասարդ ամուսինների՝ Մարիանա Խաչատրյանի և Էդգար Գրիգորյանի, հետ եկել է իր բնակարան։
Վկա Վարսիկ Կարապետյանը հայտնել է նաև, որ երբ Վարդանը հերթական անգամ գնորդների հետ այցելել է իր բնակարան, այդ պահին բնակարան են եկել նաև ոստիկանության աշխատակիցները, որից հետո Վարդանին բերման են ենթարկել։
Հայտնել է, որ երբեք բնակարանը չի ցանկացել և չէր վաճառի 40.000 ԱՄՆ դոլարով և ներկայումս այն արդեն վաճառված է իր մատնանշած սկզբնական գնի սահմաններում։
Վկա Վարսիկ Կարապետյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանին, հայտնել է, որ նա է այն երիտասարդը, ով ամուսինների գալու նախորդ օրը, Կարենի հետ եկել էր իր բնակարան` որպես գնորդ, բացի այդ, մատնացույց անելով Էդգար Գրիգորյանին, հայտնել է, որ ճանաչում է նրան և տիկնոջը, ովքեր արդեն դրա հաջորդ օրը դարձյալ Կարենի ուղեկցությամբ նույնպես եկել էին իր բնակարան` որպես գնորդներ։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Կարապետյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝

«/.../ Տղան հայտնել է, որ իր բնակարան է գալու նաև ընկերը, 30 րոպե անց եկել է նիհարավուն, բարձրահասակ, ակնոցներով մի երիտասարդ տղա, ով ներկայացել է որպես զանգողի ընկեր, նայել է ընդհանուր բնակարանը և հայտնել, որ իջնում է գնորդին բերելու։ Իջել է ներքև, մի քանի րոպե անց վերադարձել է մեկ այլ երիտասարդ տղայի հետ, ով կրել է շագանակագույն հագուստ, եղել է միջին կազմվածքով։ Գործակալ ներկայացած տղան կրել է սև հագուստներ, սակայն արտաքին նկարագիրը չի մտաբերում։ Գործակալ ներկայացած տղան հայտնել է, որ անունը Վարդան է։ Ապա, մոտ 1-1,5 ժամ անց այդ տղան նորից գնորդ է բերել, վերջիններս նայել են բնակարանը, երբ իր բնակարան են այցելել ոստիկանության աշխատակիցները և վերջինիս տարել իր բնակարանից/,,,/։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Կարապետյանը պնդել է որպես վկա դատաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ` իրականում Կարենը առաջին անգամ եկել է իր բնակարան Գրիգորի Ղազարյանի հետ, իսկ հաջորդ օրը` երիտասարդ ամուսինների հետ։ Այսինքն, Գրիգորի Ղազարյանն իր բնակարան է եկել ոչ թե ոստիկանների գալու, այլ դրա նախորդ օրը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արևալույս Թովմասյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2013 թվականին իր Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցի 11Ա շենքի թիվ 1 հասցեում գտնվող բնակարանը 80.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում վաճառելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել ինտերնետային կայքէջում։ Նույն թվականի սեպտեմբերի 2-ին իրեն է զանգահարել ոմն Տիգրան անունով անձնավորություն, ներակայցել է որպես անշարժ գույքի գործակալ և հետաքրքրվել վաճառվող բնակարանի վերաբերյալ։ Այնուհետև, այդ Տիգրանը տեղեկացրել է, որ կան իրական 3 գնորդներ, ովքեր ցանկանում են տեսնել և գնել բնակարանը, ուստի պայմանավորվել է, որպեսզի միասին այցելեն և տեսնեն այն։ Տիգրանը, սակայն, նախապես խնդրել է, որ գնորդների մոտ ներակայա ոչ թե որպես անշարժ գույքի գործակալ, այլ որպես իրենց ընտանիքին հարազատ անձ։ Հաջորդ օրը Տիգրանն իր բնակարան է բերել գնորդների` մի տղամարդու և 2 կնոջ։ Բնակարանում գտնվելու ընթացքում գնորդները ուսումնասիրել են այն, սակայն վերջիններիս հետ վաճառքի գնի վերաբերյալ ոչ մի զրույց չի տարվել։ Այն ընթացքում, երբ Տիգրանը գնորդների հետ գտնվել է իր բնակարնում, իրեն դրսևորել է շատ ազատ, անընդհատ զրուցել վերջիններիս հետ։
Վկան դատարանին հայտնել է, որ Տիգրանի հետ` բնակարանի վաճառքի գումարի վերաբերյալ պայմանավորվածության համաձայն, վաճառքի դեպքում Տիգրանը իրեն պետք է տար 80.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ նրան հասանելիք տոկոսադրույքը պետք է ստանար գնորդներից։
Վկան դատարանին հայտնել է նաև, որ նախքան անշարժ գույքի գործակալ Տիգրանի` իր բնակարան այցելելը, բնակարան է այցելել նաև մեկ այլ անշարժ գույքի գործակալ։
Դատարանում, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, նմանեցրել է անշարժ գույքի գործակալ Տիգրանին /հաստատապես չի պնդում, այլ ընդամենը նմանեցնում է/ միաժամանակ հայտնել է, որ երբ այցելել է իր բնակարան, արտաքին տեսքը փոքր-ինչ այլ էր, մասնավորապես, մազերը եղել են բաց` շեկին մոտ և ետ սանրված։
Հետագայում գնորդներից տեղեկացել է, որ տեղի է ունեցել հափշտակություն, իսկ բնակարանի` որպես վաճառքի գումար վերջինս նշել է ոչ թե 85.000, այլ 45.000 ԱՄՆ դոլար։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Զարիկ Կարապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Էդգար Գրիգորյանի մայրը։
Էդգար Գրիգորյանը և նրա կինը` Մարիաննա Խաչատրյանը, ցանկացել են բնակարան գնել։ Այդ նպատակով հայտարարություն են տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։
2013թ. սեպտեմբերի 3-ին Մարիաննա Խաչատրյանն իրեն հայտնել է, որ բնակարանի գնման նպատակով խոսել է անշարժ գույքի գործակալի` ոմն Տիգրանի, հետ, ով հայտնել է, որ մատչելի գնով վաճառվում է բնակարան` Երևան քաղաքի կենտրոնում։ Հաջորդ օրը` սեպտեմբերի 4-ին, Էդգար Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանը գնացել են վաճառվող բնակարան, տեսել այն, իրեն հայտնել են, որ բնակարանը գտնվում է Երևան քաղաքի կենտրոնում և վաճառվում է 45.000 ԱՄՆ դոլարով, ինչը շատ ձեռնտու տարբերակ է։ Չհավատալով, որ իրականում կարող է Երևան քաղաղաքի Կետրոնում վաճառվել նման բնակարան, այն էլ` այդպիսի մատչելի գնով, ինքը անձամբ է զանգահարել, խոսել բնակարանի տանտիրոջ հետ, հարցրել, արդյոք բնակարանը վաճառվում է, թե ոչ։ Իրեն նախ հայտնել են, որ բնակարանը չի վաճառվում, ապա, լսել է, թե ինչպես է կողքից ինչ-որ անձ շշուկով հայտնում, որ վաճառվում է։ Այնուհետև, հեռախոսին պատասխանել է մի տղա, ով հայտնել է, որ զբաղված են և վաճառքի համար զանգահարեն փոքր-ինչն ուշ, ժամը 18։00-ից հետո։
Հաջորդ օրը, առավոտյան, Տիգրանը շտապեցրել է, որպեսզի գնան և ձևակերպեն առուվաճաքռի հետ կապված փաստաթղթերը։ Իրենք, չունենալով բավարար կանխիկ գումար, դրա պահանջված մի մասը հավաքելու նպատակով առավոտյան շուտ վաճառել են ունեցած ոսկեղենը, վաճառված ոսկու դիմաց ստացած գումարներով հավաքել 30.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ բնակարանի համար պահանջված մնացած 13.000 ԱՄՆ դոլարը պետք է իրենց տար ազգականը՝ հետագայում։ Վերցնելով 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, իրենք տաքսիով գնացել են Երևան քաղաքի Չարենց փողոց, որպեսզի, պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպեն Տիգրանին։ Ճանապարհին, տաքսու մեջ Տիգրանը հայտնել է, որ վաճառվող բնակարանի տանտիրոջ անձնագիրը գտնվում է մի դասախոսի մոտ, ումից նա պարտքով` տոկոսով, գումար է վերցրել, իսկ գործարքի կնքման համար անձնագիրը անհրաժեշտ է, ուստի նախ պետք է գնան այդ բնակարան` անձնագիրը վերցնելու նպատակով։ Իրենք տաքսիով գնացել են Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոց։ ճանապարհի ամբողջ ընթացքում, զանգահարելով Մարիաննայի հեռախոսահամարին, ասում էին, որ հայտնի իր անձնական տվյալները, որպեսզի նոտարական գրասենյակում գործընթացն արագացնեն, քանի որ այնտեղ հերթեր են։ Այդ կերպ անընդհատ փորձում էին շեղել իրենց ուշադրությունը։ Ավտոմեքենայում Տիգրանը հայտնել է, որ պետք է հասցնի նաև թաղում գնա։ Հասնելով Տիգրանի մատնանշած շենքի բակ, Տիգրանն Էդգարի հետ միասին գնացել են դեպի շենքի մուտք, նրանց ետևից է գնացել Մարիաննան` գումարը ձեռքին։ Ինքն իջել է ավտոմեքենայից և սկսել տարածքում քայլել։ Այդ ընթացքում տեսել է 2 տղաների, ովքեր եկել են և բարձրացել այդ շենք։ Տղաներից մեկը փոքր-ինչ ճաղատ էր, շիկահեր, կրել է շագանակագույն հագուստ։ Մյուս երիտասարդը ավելի մուգ գույնի էր` ձեռքին սև պայուսակ, և ակնհայտորեն փորձում էր թաքցնել դեմքը։
10 րոպե անց, տեսել է շենքի 2-րդ մուտքի կողմից դանդաղ քայլերով անցնող մեկ այլ երիտասարդի, ում դատական նիստի ժամանակ նմանեցնում է ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանին, ով աչքի տակով փորձում էր նայել։ Վերջինս կրել է սև գույնի շապիկ։ Այդ անձանց արտաքին տեսքը տպավորվել է այն պատճառով, որ վերջիններս փորձում էին նայել մեքենային` տաքսիին։ Որոշակի ժամանակ անց եկել են Էդգար Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանը, հայտնել են, որ իրենց գումարը հափշտակել են։ Խուճապահար գնացել են վաճառվող բնակարան, որտեղ տանտերը հայտնել է, որ Տիգրան անունով անձնավորությանը չի ճանաչում, նա ընդամենը հանդիսացել է անշարժ գույքի գործակալ։
Որոշակի ժամանակ անց, գումարն իրենցից հափշտակողներին բռնելու համար, տղայի հետ որոշել են որպես խայծ ևս մեկ հայտատրարություն տեղադրել ինտերնետային կայքէջ, մտածելով, որ հնարավոր է, վերջիններս կրկին զանգահարեն իրենց և այդ կերպ կկարողանան գտնել նրանց։ Հայտարարություն տեղադրելուց հետո զանգահարել է անշարժ գույքի մի գործակալ, ով նույնաբովանդակ զրույց է վարել, մասնավորապես, նույն բառերով, նույն կերպ համոզել, որ մատչելի գնով առկա է բնակարան։ Հեռախոսազանգերին պատասխանել են 2 անձինք, ովքեր նույն խոսակցության ընթացքում անընդհատ փոխվում էին։ Զրուցելով վերջիններիս հետ, հասկացել են, որ դա այն նույն անշարժ գույքի գործակալի ձայնն է, ով նախկինում կրկին զանգահարել է։
Դատարանում, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, հայտնել է, որ նա հենց նույն անձնավորությունն է, ով ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ` Տիգրան անունով ու հափշտակել իրենց գումարը։ Դեպքի օրը նա կրել էր ակնոցներ, մազերը եղել են ետ սանրված։ Մատնացույց անելով մյուս ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանին, պնդել է, որ նա հանդիսանում է այն նույն երիտասարդը, ով սև պայուսակը ձեռքին, երեսը թաքցնելով քայլում էր։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանին, վերջինիս նմանեցնում դանդաղ քայլելով անցնող և թեք-թեք նայող անձնավորությանը։
Հայտնել է, որ բացի 3 ամբաստանյալներից, կա նաև մեկ այլ անձ, շիկահեր երիտասարդ, ում ճանաչել է նախաքննության ժամանակ` անձին ճանաչման ներկայացնելու ընթացքում։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Լիլիթ Դադայանը դատարանում ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է քրեական գործով տուժող Մարիաննա Խաչատրյանի մայրը։ Դուստրը` Մարիաննա Խաչատրյանը, բնակարան գնելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Տեղյակ է, որ Այդ ընթացքում Մարիաննային է զանգահարել մի անձ, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ և մատչելի տարբերակով բնակարան առաջարկել Երևան քաղաքի Կենտրոն թաղամասում։ Ավելին, վերջինս համոզել է գնել բնակարանը, հայտնելով, որ բնակարանը վաճառվում է շատ մատչելի տարբերակով և գնելու դեպքում «կշահեն»։ Համաձայնվելով տեսնել բնակարանը, ինքը, խնամու՝ Զարիկ Կարապետյանի, դստեր` Մարիաննա Խաչատրյանի և փեսա` Էդգար Գրիգորյանի հետ միասին 2014 թվականի սեպտեմբերի 3-ին գնացել են Երևան քաղաքի Թումանյան փողոց։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել Տիգրան անունով մի երիտասարդ, ներկայացել որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ ազգական և հայտնել, որ անշարժ գույքի գործակալը չի կարողանում անձամբ ներկայանալ, քանի որ շատ զբաղված է մեկ այլ գործարքի կնքմամբ։ Այնուհետև, միասին գնացել են վաճառվող բնակարան, որտեղ Տիգրանը իրենց է ներկայացրել այն, բնակարանում իրեն դրսևորել շատ ազատ, նույնիսկ, ազատորեն բացել է պահարանները, բնակարանում գտնվող անձանց հետ գտնվել ջերմ հարաբերությունների մեջ։ Իրենք, հավանություն տալով բնակարանին, պայմանավորվել են հաջորդ օրը հանդիպել և միասին գնալ նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու։ Հանդիպելով հաջորդ օրը, ճանապարհին Տիգրանը հայտնել է, որ բնակարանի սեփականատիրոջ անձնագիրը գտնվում է ոմն պարտքատեր դասախոսի մոտ, իսկ առանց անձնագրի նոտարական վավերացումն անհնար է, ուստի այն վերցնելու նպատակով գնացել են Երևան քաղաքի Չարենց փողոցում գտնվող բնակելի շենքերից մեկի բակ։ Տիգրանն իջնելով մեքենայից, գնացել է դեպի պարտքատիրոջ բնակարան, այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց վերադառնալով, հայտնել է, որ պարտքատերը չի վերադարձնում անձնագիրը, պատճառաբանելով, որ ցանկանում է տեսնել գումարը։ Փեսան` Էդգարը, և դուստրը` Մարիաննան, գումարը` 30.000 ԱՄՆ դոլարը, հանձնելով Տիգրանին, դուրս են եկել մեքենայից։
Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, դուրս գալով մեքենայից, նկատել է բակի շքամուտքի մոտ կանգանած դստերը և փեսային, ովքեր սպասում էին Տիգրանին։ Որոշակի ժամանակ սպասելով Տիգրանին, շենքի մոտակայքի անցորդներից տեղեկացել են, որ մուտքը երկկողմանի է։ Հասկանալով և գիտակցելով, որ Տիգրանը, չարաշահելով վստահությունը, հափշտակել է իրենց գումարը, միասին գնացել են վաճառվող բնակարան։ Բնակարանում սեփականատիոջը, պատմելով կատարվածի մասին, տեղեկացել են, որ Տիգրանը ոչ մի ազգակցկան կապի մեջ չի գտնվել վերջինիս հետ։
Հետագայում տեղեկացել է, որ փեսան` Էդգարը, կրկին հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում` բնակարան գնելու նպատակով։ Հայտարություն տալուց հետո նրանց է զանգահարել էլի ինչ-որ բրոկեր, սակայն այլ անունով, կրկին ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ և նույնաբովանդակ խոսքերով փորձել համոզել, որպեսզի վերջիններս գնեն բնակարան։
Դատարանում վկա Դադայանը, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին /նույնիսկ ամբաստանյալի՝ մինչ այդ նստած տեղը փոխելուց հետո/, հայտնել է, որ ճանաչում է վերջինիս որպես Տիգրան, ով ներկայացել է որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատեր։ Դեպքի օրը Կարեն Հարությունյանը կրել է օպտիկական ակնոցներ, իսկ մազերը եղել են ետ սանրված։ Նշել է նաև, որ Երևան քաղաքի Չարենց Սայաթ-Նովա փողոցների բակում, երբ սպասում էին Տիգրանին, այդ պահին տեսել է 2 անձանց, որոնցին մեկի ձեռքին փոքրիկ պայուսակ էր։ Մատնուցույց անելով ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանին, հայտնել է, որ տվյալ անձանցից մեկը հանդիսանում է նա։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

2.Տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի դրվագով

Տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ բնակարան գնելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։
2013 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, 21-ին ապա 22-ին իրեն է զանգահարել ոմն Արման, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Վերջինս իրենից հետաքրքրվել է, թե ինչ բնակարան է ցանականում գնել և ինչ գնային սահմաններում։ Ինքը Արմանին հայտնել է, որ ցանկանում է բնակարան գնել 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում և հայտնել այն վարչական շրջանները, որտեղ կնախընտրեր ունենալ բնակարան, մասնավորապես, տեղեկացրել է, որ ցանկանում է գնել Երևան քաղաքի ծայրամասերից մեկում` Բանգլադեշում կամ Չարբախում։ Արմանն իրեն առաջարկել է տարբեր բնակարաններ, որոնք վաճառվում էին Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում` Կոմիտաս և Կասյան փողոցներում, սակայն ինքը չի համաձայնվել նրա առաջարկի հետ, հաշվի առնելով, որ գներն այդտեղ բարձր պետք է որ լինեին։ Այնուհետև, Արմանը կրկին զանգահերել է իրեն, հարցրել, արդյոք կցանկանա բնակարան գնել Երևան քաղաքի Կասյան փողոցում` 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահամաններում, ինքը, լսելով առաջարկը, համաձայնվել է, մտածելով, որ նման պայմաններում բնակարան գնելը խիստ շահեկան է։
2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ին պայմանավորվել են Արմանի հետ միասին գնալ վաճառվող բնակարանը տեսնելու։ Պայմանավորված օրը` առավոտյան, ինքն անընդհատ փորձել է զանգահարել Արմանին, սակայն վերջինս գտնվել է ռադիոծածկույթից դուրս և միայն ժամը 11։00-ի սահմաններում է կարողացել զանգահարել է նրան։ Պայմանավորվել են ժամը 13։30-ի սահմաններում միասին հանդիպել Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի մոտ։ Պայմանավորված ժամին Արմանը զանգահարել է և հայտնել, որ խիստ զբաղված է և չի կարողանա գալ, սակայն իրենց կդիմավորի վաճառվող բնակարանի տանտիրոջ որդին` Արմենը։ Որդու և հարսի հետ միասին գնացել են Արմենին ընդառաջ, ապա միասին գնացել վաճառվող բնակարանը տեսնելու։ Երբ գտնվել են բնակարանում, բացի իրենցից գտնվել են նաև այլ անձիք, որոնց Արմենը ներկայացրել է որպես իր հայր, մյուսին` եղբայր, երրոդին` տատիկ, ով գտնվել է մահամերձ վիճակում։ Արմենն իրենց հայտնել է նաև, որ բնակարանը որպես ժառանգություն ստացել է իր տատիկից, այն գրանցված է նրա անունով, և, քանի որ տատիկը մահամերձ է, իսկ վերջիններիս անհրաժեշտ է գումար, այդ իսկ պատճառով բնակարանը շտապ վաճառում են։ Արմենն իրենց է ներկայացրել վաճառվող բնակարանը, որի ընթացքում իրեն զանգահարել է Արմանը։ Հայտնել է, որ կարող է վճարել պայմանավորված գումարի մի մասը` 24.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ գումարի մնացած մասը կվճարի նոտարական գրասենյակում` գործարքը կնքելուց հետո։ Երեկոյան իրեն է զանգահարել Արմանը, և հայտնել, որ պայմանավորված գումարի մի մասը` 24.000 ԱՄՆ դոլարին ևս ավելացնի 4.000 ԱՄՆ դոլար, հակառակ դեպքում այն կարող են վաճառել մեկ ուրիշի։ Լսելով այդ ամենը, անմիջապես համաձայնվել Է։ Այնուհետև, իրեն զանգահարել է Արմանը և միասին պայմանավորվել են հաջորդ օրը գնալ նոտարական գրասենյակ` գործարքը կատարելու։
Հաջորդ օրը, ժամը 12։00-ի սահմաններում ամուսնու հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Ավետիսյան փողոց, իսկ Արմանը, զանգահարելով իրեն, տեղեկացրել է, որ իրենց կսպասի նոտարական գրասենյակում, ապա հավելել, որ մինչ այդ իրենք Արմենի հետ միասին գնան և վերցնեն նրա անձնագիրը, որը գտնվել է պարտքատիրոջ մոտ։ Արմենին տեղեկացրել է, որ մինչ նոտարական գրասենյակ գնալը, ցանկանում է, որպեսզի ամուսինը ևս տեսնի բնակարանը, ուստի խնդրել է Արմենին, որպեսզի գա Կասյան 3 շենքում վաճառվող բնակարանի մոտ։ Երբ ամուսնու հետ միասին Կասյան 3 շենքի մոտակայքում սպասել են Արմենին, ով պետք է գար «տաքսիով», իրենց է մոտեցել սպիտակ գույնի «Վազ 2107» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա, և կարծելով, որ Արմենը գտնվում է այդ տաքսիի մեջ, ինքն ընդառաջ է գնացել այդ ավտոմեքենային, սակայն նկատել է, որ տաքսիում գտնվող երիտասարդն Արմենը չէ, այլ իրեն անծանոթ մի անձ է, այսինքն, Արմանն է, ում հետագայում ճանաչել է ոստիկանությունում` անձին լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելիս։ Նշված անձը այդ պահին մեքենայով պարզապես անցել է իրենց կողքով և քանի որ մեքենան կանգ չի առել, մնտածել է, որ նա չէ այն անձը, ում սպասում են։ Հիմա, սակայն, կարող է հաստատապես ասել, որ մեքենայի դիմապակուց տեսել է և համոզված է, որ դա սույն գործով ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանն էր։ Այնուհետև, իրենց է մոտեցել մեկ այլ` կանաչ գույնի «Օպել» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա, որից էլ իջել է Արմենը, հայտնել, որ բնակարանը չեն կարող տեսնել, քանի որ բանալիները մոտը չեն, տատիկը, ով մահամերձ վիճակում է՝ գտնվում է հիվանդանոցում, իսկ հայրը խնամում է նրան։ Այդ պահին Արմենն իրենց տեղեկացրել է, որ անձնագիրը գտնվում է պարտքատիրոջ` ոմն Բորիսի մոտ, և պետք է նախ գնան վերջինիս մոտ, որպեսզի վերցնեն այն։ Հասնելով համապատասխան շենք, Արմենը բարձրացել է պարտքատիրոջ մոտ` անձնագիրը վերցնելու, սակայն որոշակի ժամանակ անց վերադարձել և հայտնել, որ պարտքատերը՝ Բորիսը, չի տալիս անձնագիրը, պատճառաբանելով, որ պահանջում է տեսնել պարտքի դիմաց տրված գումարը` 24.000 ԱՄՆ դոլարը, քանի որ նախկինում էլ են եղել դեպքեր, երբ վերցրել են անձնագիրը, սակայն գործարքն այդպես էլ գչի կայացել։ Լսելով այդ ամենը, ինքը Արմենին առաջարկել է միասին գնալ և ցույց տալ գումարը, սակայն Արմենը հրաժարվել է, պատճառաբանելով, որ հնարավոր չէ։ Ամուսնու հետ զանգահարել են Բորիսին, բացատրել, որ գումարը չեն կարող տալ Արմենին, քանի որ լսել են խարդախության բազում դեպքեր և այդպիսի մտավախություն ունեն։ Այդ ընթացում իրենց անընդհատ զանգահարում էր Արմանը, շտապեցնում, որպեսզի արագացնեն և շուտ հասնեն նոտարական գրասենյակ` պայմանագիր կնքելու։ Հեռախոսազանգի ընթացքում Արմանը համոզել է, որպեսզի վստահեն այդ գումարը Արմենին և հանձնեն նրան, վերջինս պարզապես ցույց կտա այն պարտքատիրոջը և կվերցնի անձնագիրը։ Արմենը վստահեցրել է նաև, որ եթե Բորիսը գումարը տեսնելուց հետո ետ չվերադարձնի գումարը, նա անպայման իր կողմից կտա այդ գումարը։ Վստահելով Արմենին, գումարը հանձնել է նրան։ Վերցնելով գումարը, Արմենը մտել է շենք։ Երկար սպասելով վերջինիս և տեսնելով, որ չի վերադառնում, իսկ քիչ անց պարզելով, որ շենքն ունի 2 մուտք, հասկացել է, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել։ Փորձել է հետապնդել նրան, սակայն չի կարողացել հասնել վերջինիս։ Այդ ժամանակ ինքը նկատել է, որ հեռվում կանգնած է սպիտակ գույնի տաքսի ավտոմեքենա։ Արմենը, վազելով նստելով այդ ավտոմեքենան ու հեռացել։ Ավոտմեքենայի ետին տեսանելիության ապակուց տեսել է նաև, որ այդ տաքսիի մեջ` վարորդի կողքին, նստած է եղել նաև մեկ այլ անձ, իսկ Արմենը նստել է տաքսիի ետևի հատվածում։ Կատարվածի մասին անմիջապես զանգահարել և տեղեկացրել է ոստիկանություն, նշելով նաև ավտոմեքենայի պետհամարանիշները։ Ոստիկանությանը տեղեկացրել է նաև, որ ինքը գտնվում է Երևան քաղաքի Ավետիսյան փողոցում, սակայն նկատել է, որ շենքը, որտեղից Արմենը վերցնելով գումարը, դիմել է փախուստի, գտնվել է Փափազյան փողոցի վրա, իսկ տաքսին` կայանված եղել Ավետիսյան փողոցում։ Իրենք այդ հասցեում սպասել են ոստիկանության աշխատակիցներին, այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին գնացել են Կասյան 3 հասցեի վաճառվող բնակարան, փորձել տանտերերից տեղեկանալ Արմենի մասին։ Պարզվել է, որև Արմենը որևէ ազգակցական կապ չունի նրանց հետ և վերջիններիս ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ։
Տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանին, նշել է, որ ճանաչում է նրան որպես «Արման» անունով անձնավորություն, ում ինքը 2013 թվականի հոկտեմբերի 24-ին տեսել է «Վազ 2107» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայի մեջ այն պահին, երբ մոտեցել է տաքսիին, կարծելով, որ տաքսու ուղևորը Արմենն է։
Տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացրել է քաղաքացիական հայց ընդդեմ ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի, խնդրելով նրանից իր օգտին բռնագանձել 24.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ։
Դատաքննության ավարտին, սական, վերջինս հրաժարվեց Վազգեն Գաբրիելյանի դեմ ներկայացված հայցապահանջից, հայտնելով, որ նրա կողմից վերականգնվել է իրեն պատճառված վնասի կեսը՝ 12.000 ԱՄՆ դոլարը և խնդրեց Վ.Գաբրիելյանի նկատմամբ վերաբերվել հնարավորիս մեղմ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ալեքսանդր Հակոբյանը դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է քրեական գործով տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի ամուսինը։
2013 թվականի հոկտեմբերի 24-ին դստեր համար բնակարան գնելու նպատակով կնոջ հետ միասին հայտարարություն են տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Այդ ընթացքում զանգահարել է ոմն Արման անունով անձնավորություն, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ և մատչելի տարբերակով բնակարաններ առաջարկել Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում։ Արմանը, հերթական անգամ զանգահարելով իրենց` մատչելի տարբերակով` 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում, բնակարան է առաջարկել Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքում, ապա պայմնավորվածություն են ունեցել միասին հանդիպել և տեսնել բնակարանը։ Հաջորդ օրը ոմն Արմանը զանգահարել է կնոջը և տեղեկացրել, որ զբաղվածության պատճառով անձամբ չի կարող գալ և իրենց ուղեկցել վաճառվող բնակարան, միաժամանակ, տեղեկացրել է, որ իրենց կդիմավորի բնակարանի սեփականատիրոջ որդին` ոմն Արմենը։ Կինը` Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը, առաջին անգամ բնակարանը տեսնելու նպատակով գնացել է միայնակ, սակայն, երբ հավանել է այն և համաձայնության են եկել բնակարանը գնելու և գործարք կնքելու համար, ինքը նույնպես որոշել է անձամբ գնալ և տեսնել վաճառվող բնակարանը։ Այդ իսկ պատճառով, գործարքի կքնման օրը կինը` Արաքսյան, զանգահարել է Արմենին, և տեղեկացրել, որ նախքան գործարքի կնքումը ամուսինը ցանկանում է տեսնել այդ բնակարանը, ուստի իրենք պայմանավորվել են հանդիպել Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի մոտակայքում, որպեսզի Արմենը գա և ներկայացնի բնակարանը։ Այդ ընթացքում, երբ իրենք սպասում էին Արմենին, Արաքսին նկատել է սպիտակ գույնի «Վազ 2107» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա, և կարծելով, որ մեքենայի ուղևորը Արմենն է, մոտեցել է այդ ավտոմեքենային, սակայն ավտոմեքենան, առանց կանգնելու, իրենց կողքով անցնելով դանդաղ հեռացել է, իսկ Արաքսին նկատել է, որ ուղևորը Արմենը չէ։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, իրենց է մոտեցել մեկ այլ` «Օպել» մակնիշի ավտոմեքենա, որից էլ իջել է Արմենը։ Արմենին հայտնել է, որ ցանկանում է տեսնել բնակարանը, սակայն նա տեղեկացրել է, որ բնակարանի բանալիները այդ պահին իր մոտ չեն, այլ գտնվում են հոր մոտ, հոր առողջական վիճակը վատացել է և նրան տեղափոխել են հիվանդանոց, ուստի չեն կարող տեսնել բնակարանը։ Երկար պատճառաբանություններից հետո որոշել են միասին գնալ նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի գործարք կնքելու համար, և հենց այդ «Օպել» մակնիշի ավտոմեքենայով էլ ուղևորվել են։ Ավտոմեքենայի մեջ Արմենը հայտնել է, որ իր անձնագիրը մոտը չէ, այլ գտնվում է ոմն պարտքատիրոջ մոտ, և այն վերցնելու նպատակով նախ պետք է գնան Երևան քաղաքի Փափազյան փողոց։ Հասնելով Երևան քաղաքի Փափազյան փողոց, Արմենը դուրս է եկել ավտոմեքենայից, գնացել իր նշած շենք, այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց վերադարձել և հայտնել, որ պարտքատերը չի վերադարձնում անձնագիրը, պատճառաբանելով, որ ցանկանում է նախ տեսնել գումարը։ Առաջարկել է, որպեսզի նրան հանձնեն բնակարանի համար նախատեսված գումարը, որը նա պարզապես պետք է ցույց տա պարտքատիրոջը և անմիջապես ետ վերադառնա։ Ինքը չհամաձայնելով նման առաջարկի հետ, պահանջել է, որպեսզի Արմենը զանգահարի պարտքատիրոջը, և անձամբ փորձի ներկայացնել իրավիճակը։ Երբ Արմենը զանգահարել է պարտքատեր ներկայացած անձին, իր հետ խոսել է մի անձ, ով ներկայացել է Բորյա անունով, սակայն, վերջինս լսելով իր պատճառաբանությունը, չի համաձայնվել, և պահանջել է գումարը հանձնել Արմենին, որպեսզի նա ուղղակի համոզվի գումարի առկայանության մասին։ Վստահելով Արմենին, նրան է հանձնել 24.000 ԱՄՆ դոլարը։ Որոշակի ժամանակ սպասելով Արմենին, պատահական անցորդներից տեղեկացել են, որ շենքի մուտքը երկկողմանի է։ Կինը` Արաքսին, փորձել է հետապնդել Արմենին, սակայն չի կարողացել։
Վկան նշել է, որ գումարը վաճառողներին պետք է տար կանխիկ` նախնական 24.000 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև` 16.000 ԱՄՆ դոլար։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ռազմիկ Մկրտչյանի դատաքննական ցուցմունքով այն այն մասին, որ հանդիսանում է տաքսու վարորդ և վարում է «Վազ 2107» մակնիշի ավտոմեքենա։
2013 թվականին /օրը կոնկրետ չի հիշում/ ժամը 11։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ավետիսյան-Գյուլբեկյան փողոցների խաչմերուկում իր մեքենան է նստել մի երիտասարդ, ում իր ավտոմեքենայով, նրա պատվերով տարել է դեպի Կասյան փողոց։ Կաայան փողոցով իջնելիս, մի պահ, շենքի կամարների մոտ դանդաղեցրել է ընթացքը, ապա քիչ ներքևից շրջադարձ կատարելով, դարձյալ ետ է բարձրացել դեպի Կոմիտասի փողոց, ապա ուղևորի խնդրանքով մեքենան վարել դեպի Երևան քաղաքի Փափազյան փողոց` այն կայանելով Փափազյան փողոցի 11-րդ շենքի մոտակայքում։ Մեքենայով ընթանալու ժամանակ, նկատել է, որ երիտասարդը շատ է շտապում և անընդհատ հեռախոսազրույցներ է ունենում ինչ-որ անձանց հետ, նրանց ասելով, «արագացրեք, ժամանակ չուեմ, մարդիկ ինձ են սպասում, պետք է ինչ-որ տեղ ստորագրեն և այլն»։ Որոշակի ժամանակ անց, երբ մեքենան կայանած սպասում էր Երևան քաղաքի Փափազյան փողոցի 11-րդ շենքի մոտակայքում, այդ երիտասարդ հաճախորդը շտապելով ևս մեկ այլ անձի հետ մոտեցել է իրեն, և նստելով իր տաքսի ավտոմեքենան, խնդրել են արագ վարել այն դեպի Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան փողոցի Հակոբյան խաչմերուկ։ Հենց այդ վայրում տվյալ անձինք, ավարտելով պատվերը, դուրս են եկել ավտոմեքենայից։
Պատվերը ավարտելուց հետո, պատվերի ընդհանուր գումարը կազմել է մոտավորապես 1500 դրամ, սակայն հաճախորդը իրեն է վճարել 10.000 դրամ։ Քանի որ մանր գումար չի ունեցել, իսկ հաճախորդը շտապում էր, այդ պատճառով նրան չի վերադարձրել ստացված գումարի մանրը։
Միևնույն ժամանակ վկա Մկրտչյանը հայտնել է, որ իր անձնական օգտագործման «Վազ 2107» տաքսի ավտոմեքենայի դիմապակին մգեցված չէ, բաց է և լիովին հնարավոր է դրսից տեսնել, թե արդյոք ավտոմեքենայի մեջ ուղևոր կա, թե ոչ։
Ակնադիտորեն զննելով դատավարության կողմերին` տուժողներին, ամբաստանյալներին, նշել է նաև, որ չի ճանաչում տվյալ անձանց, իսկ այդ օրը իր տաքսի ավտոմեքենան նստած անձի դեմքը չի կարող մտաբերել, քանի որ վերջին իրենից մյուս կողմ շրջված վիճակում հեռախոսով էր խոսում և այդ պատճառով չի տեսել և չի հիշում նրան։ կարող է պնդել միայն, որ նշված անձը հեռախոսով խոսում էր կնոջ հետ, նրան կոչելով «տիկին Արաքսիա»։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Մկրտչյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ՝

/.../Տաքսի նստած ուղևորի պահանջով, Կիևյան կամրջի տակ շրջադարձ կատարելով, գնացել է դեպի Փափազյան 11 շենքի մոտակայքը։ Այնտեղ նա իրեն խնդրել է մի քիչ սպասել, քանի որ շտապում է և մարդ պետք է գա, որպեսզի այլ տաքսի չկանգնեցնի։ Բացի այդ, վերջինս իրեն ասել է` որքան պետք է կվճարի, մի բան էլ ավելի, միայն թե չգնա։ Տվել է մեկ հատ 10.000 անոց ՀՀ թղթադրամ։ Տեսնելով դա, իքնքը նրանասել է, որ մանր չունի, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ մարդ է սպասում, կարող է «այնպես լինի», որ մանրը նույնիսկ հարկավոր չլինի։ Տաքսու մեջ գտնվելու ընթացքում ուղևորն անընդհատ խոսել է հեռախոսով, ինչ որ կնոջ հետ` նրան անվանելով «Տիկին....»։ Այդ կնոջը ասել էր, որ բոլոր փաստթղթերը ձևակերպել է և շատ է շտապում/../։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկա Ռազմիկ Մկրտչյանը պնդել է, որ ավտոմեքենա նստած ուղևորը իրեն է վճարել 10.000 դրամ, ասելով, որ մանրը հարկավոր չէ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վարդան Մնացականյանի դատաքննական ցուցմունքով է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին վաճառել է Երևան քաղաքի Կասյան 3 հասցեում գտնվող իր բնակարանը։ Այդ ընթացքում իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է ոմն Հովհաննես անունով մի անձնավորություն, ով ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Հովհաննեսը եկել է իր բնակարան, ուսումնասիրել այն, այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, բնակարանը վաճառելու նպատակով եկել է մի կնոջ հետ, ով հանդիսանում է գործի շրջանակներում տուժող Արաքսյա Տեր-Գրիգորյանը, ում ներկայացրել է բնակարանը։ Հովհաննեսը նախապես խնդրել է իրեն, որ երբ գնորդը գա բնակարանը տեսնելու, ուսումնասիրելու, նա ներկայանա որպես իր ազգական, բարեկամ և այդ կերպ գնորդին անձամբ ներկայացնի վաճառվող բնակարանը, պատճառաբանելով, որ գնորդներն ընդհանրապես խուսափում են բրոկերներից և այդ կերպ գործարքը ստացվելու հավանականությունն ավելի մեծ է։
Հարցաքննության ընթացքում վկան մատնանշելով դատավարության կողմերին` նշել է որ տուժող Արաքսյա Տեր-Գրիգորյանը այն նույն անձնավորությունն է, ով իր բնակարանը գնելու նպատակով այցելել է իր տուն։
Հետագայում տեղեկացել է իր հորից, որ տեղի է ունեցել հափշտակություն, որի պատճառով Արաքսյա Տեր-Գրիգորյանը ոստիկանների հետ միասին եկել են իրենց բնակարան և հայտնել կատարված դեպքի մասին։
Վկա Մնացականյանը հայտնել է նաև, որ ոմն Հովհաննեսը մոտավորապես 30 տարեկան, միջին հասակի անձնավորություն էր, վերջինիս հետ շփումը եղել է մոտավորապես 2-3 անգամ` այն էլ` 10-15 րոպե ժամանակով։ Վկան անքտություն է համարել իր բնակարանը 40 կամ 45 հազար ԱՄՆ դոլարով վաճառելու հնարավորությունը, քանի որ դա բնակարանի իրական արժեքի նույնիսկ կես գիմը չի կազմում։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արմեն Մնացականյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի հոկտեմբեր ամսին իրենց` Երևան քաղաքի Կասյան փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 45, բնակարանը 95.000 ԱՄՆ դոլարի սահամաններում վաճառելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Գինդ» շաբաթաթերթում։ Հայտարարություն տեղադրելուց հետո իրեն է զանգահարել Հովհաննես անունով անձնավորություն, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Հովհաննեսը բնակարանը տեսնելու և գնորդներ բերելու նպատակով եկել է իր բնակարան, բնակարանի վաճառքի վերաբերյալ հարցերի շուրջ զրուցել իր որդու հետ, խնդրել, որ, երբ գնորդների հետ կգա բնակարան, վաճառքի վերաբերյալ հարցերի շուրջ անձամբ զրուցի վերջիններիս հետ։ Հովհաննեսը հայտնել է նաև, որ բնակարանը վաճառելու դեպքում, նրան պետք է տրամադրեն վաճառքի գումարի 1 տոկոսը։
Հետագայում, Հովհաննեսը իր բնակարան է եկել մի գնորդի հետ, ով հանդիսանում է քրեական գործի շրջանակներում տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը և վերջինիս ցուցադրել է բնակարանը։
Վկա Արմեն Մնացականյանը հայտնել է, որ, երբ գնորդ Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը երկրորդ անգամ այցելել է իր բնակարան, վերջինից տեղեկացել է, որ տեղի է ունեցել խարդախություն, որի արդյունքում հափշտակել են իր` 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Տեղեկացել է նաև, որ ոմն Հովհաննեսը գնորդին ներկայացել է մեկ այլ անվամբ` որպես Արմեն։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

3. Տուժող Տիգրան Հայրապետյանի դրվագով

Տուժող Տիգրան Հայրապետյանը դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ իր` Երևան քաղաքում գտնվող բնակարանը վաճառելուց հետո նոր բնակարան գնելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Հայտարարություն տեղադրելուց հետո, 2013 թվականի հուլիսի 23-ին իր` 091 671-660 հեռախոսահամարին է զանգահարել ոմն Արտակ անունով անձ, ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Արտակն իրենից տեղեկացել է, թե ինչպիսի գնային սահմաններում և Երևան քաղաքի որ վարչական շրջանում է ցանկանում գնել բնակարան։ Արտակին հայտնել է, որ ցանկանում է բնակարան ձեռք բերել Երևան քաղաքի ծայրամասում, մասնավորապես «Կվարտալում»` մոտավորապես 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Մի քանի օր անց, ժամը 12։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Արտակը և հայտնել, որ շատ մատչելի գնով բնակարան է վաճառվում Երևան քաղաքի Կոմիտաս փողոցում և ցանկության դեպքում կարող են գնալ և տեսնել այն։ Արտակը հայտնել է նաև, որ բնակարանը վաճառվում է 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում, պատճառաբանելով, որ բնակարանի մատչելիությունը պայմանավորված է նրանով, որ բնակարանի տանտիրոջը շտապ գումար է անհրաժեշտ։ Համաձայնվելով Արտակի առաջարկի հետ, իրենք պայմանավորվել են հանդիպել նույն օրը ժամը 13։00-ից 14։00-ի սահմաններում` Երևան քաղաքի Վրացական փողոցում։ Այնուհետև, Արտակը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ չի կարող անձամբ գալ և ուղեկցել իրենց վաճառվող բնակարան, քանի որ զբաղված է մեկ այլ գործարքի կնքմամբ, միաժամանակ, իրեն է տվել հեռախոսահամար, հավելելով, որ տանտիրոջ` Սամվելի, հեռախոսահամարն է, զանգահարեն նրան, և պայմանավորվեն՝ բնակարանը տեսնելու համար։ Զանգահարելով Սամվելին, պայմանավորվել են հանդիպել նրա հետ։ Մոր հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Վրացական փողոց։ Հասնելով Երևան քաղաքի Վրացական փողոց, հանդիպել են Սամվելին ու մասին գնացել վաճառվող բնակարան։ Բնակարանում գտնվելիս, Սամվելն ամբողջութամբ ներկայացնել է այն։ Այդ ժամանակ բնակարանում գտնվել են նաև այլ անձինք, որոնց հետ Սամվելը գտնվել է ջերմ հարաբերությունների մեջ։ Մինչ վաճառվող բնակարան գնալը, անշարժ գույքի գործակալ Արտակն իրեն նախապես զգուշացրել էր, որպեսզի բնակարում տանտերերի հետ վաճառվող բնակարանի գնային հարցերի վերաբերյալ որևէ զրույց չունենան։ Երբ դուրս են եկել բնակարանից, զրուցել է Սամվելի հետ։ Վերջինս հայտնել է, որ բնակարանը վաճառվում է 40.000 ԱՄՆ դոլարով և կրկին հիշեցրել է, որ բնակարանի վաճառքի մատչելիությունը պայմանավորված է նրանով, որ տան անդամներից մեկին կատարել են վիրահատություն, վիրահատության գումարը պարտք են վերցրել և այժմ պետք է վերադարձնեն պարտքը և տոկոսները։
Որոշ ժամանակ անց, զանգահարել է Արտակին և հայտնել, որ հավանել է բնակարանը, ցանկանում է գնել այն, սակայն կարող է վճարել ընդամնեը 38.000 ԱՄՆ դոլար։ 1-2 րոպե անց Արտակը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ խոսել է բնակարանի տանտիրոջ հետ, վերջինս համաձայնվել է վաճառել 38.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում։ Նույ օրը, ժամը 15։00-ի սահմաններում «Կոնվերս» բանկից կանխիկացրել է գումար, որպեսզի Արտակի հետ միասին գնան նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու նպատակով։ Սակայն, Արտակը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ չի կարող իրենց հետ գնալ նոտարական գրասենյակ և նրանց այտեղ կսպասի տանտերերի հետ միասին։ Միաժամանակ հավելել է, որպեսզի ինքը Սամվելին դիմավորի շենքի բակում, որից հետո միասին գան նոտարական գրասենյակ։ Երբ հանդիպել է Սամվելին, վերջինս հայտնել է, որ մինչ նոտարական գրասենյակ գնալը, նախ պետք է գնան Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայում գտնվող մի շենք, պատճառաբանելով, որ տանտիրոջ անձնագիրը գտնվում է ինչ-որ պարտքատիրոջ մոտ։ Պետք է, վերցնեն այն, որպեսզի կարողանան կնքել առուվաճառքի պայմանագիր։ Այդ իսկ պատճառով միասին տաքսիով ուղևորվել են դեպի Երևան քաղաքի Ազատության պողոտա։ Հասնելով Սամվելի նշած շենքի բակ, վերջինս, իջնել է մեքենայից, գնացել է իր նշած պարտքատիրոջ մոտ, ապա, որոշակի ժամանակ անց վերադառնալով, հայտնել, որ պարքատերը չի վերադարձնում անձնագիրը և պահանջում է տեսնել պարտքի դիմաց տրված գումարը։ Սամվելին հայտնել է, որ չի կարող տրամադրել գումարը, հավելել, որ պարտքատերը նույնպես կարող է իրենց հետ գնալ նոտարական գրասենյակ, սակայն Սամվելն առարկել է, հայտնելով, որ պարտքատերը չի համաձայնվի։ Ապա, ցանկացել է անձամբ հեռախոսով զրուցել այդ պարտքատիրոջ հետ, բացատրել իրավիճակը, սակայն, երբ Սամվելը զանգահարել է վերջինիս, կարողացել է զրուցել 1-2 բառ, քանի որ Սամվելի հեռախոսի գումարը վերջացել է և հեռախոսակապն ընդհատվել է։ Ասել է Սամվելին, որ կարող է տվյալ անձին զանգահարել իր հեռախոսահամարից, սակայն Սամվելը չի ցանկացել և առարկել է։ Երկար համոզելուց հետո, Սամվելին հանձնել է 38.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ վերջինս, վերցնելով գումարը, դիմել է փախուստի։ Երբ հասկանալով, որ խաբել են իրեն, փորձել է զանգահարել Սամվելին, սակայն նրա հեռախոսն անջատված է եղել, Այնուհետև, անցորդներից տեղեկացել է, որ շենքը երկկողմանի է և ունի նաև մեկ այլ մուտք։ Կատարվածի մասին անմիջապես հայտնել է ոստիկանություն։
Տուժող Տիգրան Հայրապետյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, նշել է, որ ճանաչում է նրան, նա է հանդիսանում այն նույն անձը, ով իրեն ներկայացել է որպես «Սամվել» անունով անձ։ Սամվելը հանդիպման ժամանակ քայլել է փոքր-ինչ կորացած մեջքով, ունեցել է ողնաշարի խնդիր, ձեռքերը եղել են կախ գցած, կրել է ակնոցներ։
Միաժամանակ պնդել է, որ քրեական գործով մյուս ամբաստանյալներ Վազգեն Գաբրիելյանին և Գրիգորի Ղազարյանին երբևէ չի տեսել, նրանց չի ժանաչում, սակայն գտնում է, որ նրանք նույնպես մասնակից են հափշտակությանը։
Վերոգրյալից ելնելով՝ Տուժող Տիգրան Հայրապետյանը գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացրել է քաղաքացիական հայց ընդդեմ ամբաստանյալներ Կարեն Հարությունյանի, Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի, խնդրելով նրանցից իր օգտին բռնագանձել 38.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ասյա Պապայանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է քրեական գործի շրջանակներում տուժող Տիգրան Հայրապետյանի մայրը։ Որդու հետ միասին բնակվել են Եղվարդ քաղաքում։
Ծանր հիվանդ է, ավելին, երկու անգամ վիրահատել են իր սիրտը, և քանի որ Եղվարդ քաղաքից դեպի Երևան հեռավորությունը բավականին երկար է, ուստի վաճառել են Եղվարդում ունեցած տունը` Երևանում նոր բնակարան գնելու նպատակով։ Որդին` Տիգրանը, բնակարան գնելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում` բնակարանի գնման մոտավոր գին նշելով 40.000 ԱՄՆ դոլար։ Հայտարարություն տեղարելուց հետո, որոշակի ժամանակ անց, զանգահարել է ոմն Արտակ անունով անձ, ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Մի քանի անգամ զանգահարելուց հետո, վերջինս բնակարան է առաջարկել Երևան քաղաքի Վրացական փողոցում, պատճառաբանելով, որ բնակարանը վաճառվում է բավականին մատչելի գնով, ավելին, հայտնել, որ գումար ունենալու դեպքում ինքն անձամբ կգներ այդ բնակարանը։ Արտակը, զրուցելով իրենց հետ, հայտնել է, որ կանխիկ գումար ունենալու դեպքում իրենք կարող են գնել այդ բնակարանը, ավելին, հետագայում, այլևս այնտեղ բնակվելու ցանկություն չունենալու դեպքում, հուսադրել է, անպայման օգնել իրենց` վաճառել բնակարանը և ձեռք բերել նոր` մեկ այլ բնակարան։ Այնուհետև, մի քանի անգամ զանգահարելուց հետո, Արտակը նորից զանագահարել է իրենց, հայտնել, որ եթե վերջնականապես ցանականում են գնել այդ բնակարանը, ապա ընտանիքի բոլոր անդամների հետ միասին գան` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար։
2013 թվականի հուլիսի 23-ին, Արտակի հետ հեռախոսազրույցից անմիջապես հետո, որդու հետ միասին Եղվարդ քաղաքից ուղևորվել են դեպի Երևան` Վրացական փողոց, և սպասել Արտակին։ Սակայն Արտակը զանգահարել և հայտնել է, որ անձամբ չի կարող գալ և ուղեկցել իրենց, միևնույն ժամանակ տվել է բնակարանի սեփականատիրոջ` ոմն Սամվելի, հեռախոսահամարը, որպեսզի կապ հաստատեն վերջինիս հետ։ Պայմանավորվելով Սամվելի հետ, վերջինս եկել է Երևան քաղաքի Վրացական փողոց, որտեղ էլ, հանդիպելով միմյանց, ուղևորվել են դեպի վաճառվող բնակարան։ Երբ իրենք միասին գնալիս են եղել վաճառվող բնակարանը տեսնելու, Սամվելը նախապես խնդրել է, որպեսզի բնակարանի տանտիրոջ հետ գումարային հարցերի շուրջ չզրուցեն։ Այնուհետև, երբ գտնվել են այդ բնակարանում, ուսումնասիրել է համապատասխան փաստաթղթերը, որից հետո դուրս են եկել Երևան քաղաքի Վրացական փողոցում վաճառվող շենքի բակ։ Բնակարանում Արտակն իրեն պահել է շատ ազատ, տանտիրոջ նման, նույնիսկ տանը գտնվող տարեց կնոջից իր համար ակնոցներն ուզելիս, նրան դիմել է ասելով՝ «տատ ջան, ակնոցներդ կտա՞ս։» Բնակարանը նայելուց ու հավանելուց հետո, զանգահարել են Արտակին, ապա Սամվելի հետ միասին եկել են այն համաձայնության, որ այն պետք է ձեռք բերեն 38.000 ԱՄՆ դոլարով։ Գումարի ձեռք բերման նպատակով, որդու հետ միասին գնացել են բանկ, հանել համապատասխան գումարը, իսկ Սամվելն այդ ընթացքում իրենց սպասել է Վրացական փողոցում վաճառվող շենքի բակում։ Ըստ պայմանավորվածության` գումար ձեռք բերելուց հետո միասին պետք է գնային նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու նպատակով։ Սամվելը, սակայն, խնդրել է` մինչ նոտարական գրասենյակ գնալը, միասին գնալ Երևան քաղաքի ազատության պողոտա, պատճառաբանելով, որ տանտիրոջ անձնագրերը գտնվում են ինչ-որ անձի` պարտքատիրոջ մոտ։ Այդ ընթացքում, ճանապարհին Սամվելը անընդհատ հեռախոսազրույց է ունեցել ինչ-որ անձի հետ։ Հասնելով ազատության պողոտա, Սամվելն իջել է մեքենայից և մտել նախկին զվարթնոց կինոթոտրոնի շենք։ Կարճ ժամանակ անց վերադառնալով, հայտնել է, որ պարտքատերը չի վերադարձնում անձնագիրը, քանի որ պահանջում է նախ պարտք տված գումարը, ապա միայն այդ գումարի դիմաց վերադարձնել անձնագիրը։ Լսելով Սամվելի պատաճառաբանությունները, որդին` Տիգրանը, ցանկություն է հայտնել Սամվելի հետ գնալ այդ անձի մոտ, որպեսզի ցույց տա գումարը, սակայն Սամվելը որդու այդ խնդրանքին ամեն կերպ առարկել է։ Ինքը բնակարանի առուվաճառքի համար հատկացված գումարը հանձնել է Տիգրանին, իսկ Տիգրանն իր ներկայությամբ այն փոխանցել է Սամվելին` պարտքատիրոջը հանձնելու և անձնագիրը ետ վերադարձնելու նպատակով, սական, վերցնելով գումարը և գտվելով այն հանգամանքից, որ շքամուտքն ունեցել է երկկողմանի մուտք, նա դիմել է փախուստի։ Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել ավտոմեքենայում, երբ, որոշակի ժամանակ անց նկատել է Տիգրանին, ով անհանգստացած վիճակում քայլում էր։ Մոտենալով Տիգրանին, տեղեկացել է, որ ոմն Սամվելը, վերցնելով գումարը, դիմել է փախուստի։
Բակում իրենք նկատել են մի անցորդի, ումից տեղեկացել են, որ տվյալ շենքն ունի նաև այլ մուտք։
Կատարված դեպքի մասին անմիջապես հայտնել են ոստիկանությանը, և իրավապահ մարմինններից տեղեկացել, որ որոշակի ժամանակ առաջ կրկին նմանատիպ դեպք է գրանցվել։
Վկա Ասյա Պապայանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, նշել է, որ նա հանդիսանում նույն այն անձը, ով իրենց ներկայացել էր Սամվել անունով և չարաշահելով իր վստահությունը, հափշտակել է 38.000 ԱՄՆ դոլար։ Դեպքի օրը նրա մազերը եղել են երկար, կրել է սպիտակ, թափանցիկ ապակիներով ակնոցներ։
Բացի այդ, վկա Ասյա Պապայանը նշել է նաև, որ ինքը երբևէ չի հանդիպել Արտակին, իսկ վերջինիս հետ կապը եղել է միայն հեռախոսազանգերի միջոցով։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Իրինա Դանիելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2013 թվականի հուլիս ամսին իր` Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի թիվ 15 շենքի թիվ 43 բնակարանը 80.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Այդ ընթացքում իրեն է զանգահարել ոմն Սամվել և ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Սամվելը մի քանի անգամ տարբեր գնորդներ է բերել իր բնակարան` այն տեսնելու և գնելու նպատակով։ Հերթական անգամ զանգահարելով իրեն, Սամվելը պահանջել է տեղեկանք այն մասին, որը կհավաստի իր բնակարանը գրավադրված չլինելու հանգամանքը։ Վերցնելով այդ տեղեկանքը, ինքը նրան է հանձնել այն, որից հետո Սամվելը գնորդների հետ միասին, ովքեր հանդիսանում են քրեական գործի շրջանակներում տուժող Տիգրան Հայրապետյանը և նրա մայր` Ասյա Պապայանը, եկել են իրենց բնակարան` այն տեսնելու նպատակով։ Մինչ գնորդներին բնակարանը ներկայացնելը, Սամվելը նախապես խնդրել է իրեն, որպեսզի ինքը նրանց չհայտնի, որ հանդիսանում է անշարժ գույքի գործակալ, պատճառաբանելով, որ գնորդները չեն ցանկանում միջնորդի միջոցով բնակարան գնել, ուստի խնդրել է ներկայանալ որպես իր ընտանիքի անդամ։ Բնակարում գտնվելու ընթացքում Սամվելը անընդհատ հեռախոսազրույց է վարել ինչ-որ երիտասարդի հետ /վկան չի կարողանում մտաբերել վերջինիս անունը/։ Բնակարանը դիտելուց հետո Սամվելն իրեն հայտնել է, որ գնորդները հավանել են այն, ցանկանում գնել, ավելին, հնարավոր է, որ հենց այդ օրը բնակարանը գնելու նպատակով միասին գնան նոտարական գրասենյակ և կնքեն առուվաճառքի պայմանագիրը։ Այնուհետև, մոտավորապես 1 ժամ անց, ինքը զանգահարել է Սամվելին, որպեսզի խնդրի գործարքը փոքր-ինչ արագացնել, սակայն Սամվելը չի պատասխանել հեռզխոսազանգին` գտնվել է ռադիծածկույթից դուրս։
Որոշ ժամանակ անց իր բնակարան են եկել ոստիկանության աշխատակիցները և հայտնել, որ իրականում տեղի է ունեցել խարդախություն, որի հետևանքով հափշտակել են գնորդների գումարները։ Այդ ամենի վերաբերյալ հետագայում տեղեկացել է նաև ինտերնետային կայքէջից։
Վկա Դանիելյանը նշել է, որ մինչ իրենց բնակարան այցելելը, ոմն Սամվելին հանդիպել է իրենց շենքի շքամուտքի մոտ, ով այդ պահին գտնվում էր փոքր ինչ վախեցած վիճակում։
Վկա Դանիելյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, նշել է, որ ճանաչում է նրան որպես այն անձի, ով ներկայացել է Սամվել անունով, ում տեսել է մեկ անգամ, երբ վերջինս իր բնակարան էր բերել գնորդների` այն տեսնելու նպատակով։ Կարեն Հարությունյանն այդ օրը կրել էր սպիտակ վերնաշապիկ, օպտիկական ակնոց, մազերը եղել են ետ սանրված, իսկ խոսակցական տոնայնությունը եղել է բարբառային։
Ի.Դանիելյանը հավելել է նաև, որ գործով մյուս ամբաստանյալներ Վազգեն Գաբրիելյանին և Գրիգորի Ղազարյանին չի ճանաչում և երբևէ չի տեսել։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

4. Տուժող Սուրեն Փոստոյանի դրվագով

Տուժող Սուրեն Փոստոյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2013 թվականին, 40.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում բնակարան գնելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Հայտարարություն տեղադրելուց որոշակի ժամանակ անց իր` 077 58-38-68 հեռախոսահամարին 055 75-58-09 հեռախոսահամարից զանգահարել է ոմն Արմեն անունով անձնավորություն, ով ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ և մատչելի տարբերակով բնակարան առաջարկել Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքում։ Հետաքրքվելով ներկայացված առաջարկով, պայմանավորվել են հանդիպել, սակայն, Արմենը, զանգահարելով իրեն, տեղեկացրել է, որ պայմանավորված օրը անձամբ չի կարողանա իրենց հետ գնալ բնակարանը տեսնելու, քանի որ զբաղված է մեկ այլ գործարքի կնքմամբ։ Միաժամանակ հայտնել, որ իրենց կուղեկցի բնակարանի սեփականատիրոջ որդին` Վարդանը։ Հոր` Սիմոն Փոստոյանի, հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի թիվ 7 շենքում վաճառվող բնակարան, որտեղ իրենց դիմավորել և ուղեկցել է ոմն Վարդան անունով անձը, ով ներկայացել է որպես վաճառվող բնակարանի սեփականատիրոջ որդի։ Այդ ժամանակ, իրենից բացի, բնակարանում են գտնվել նաև տարեց այլ անձինք, ովքեր, բնակարանի վերաբերյալ հոր կողմից առաջադրած ոչ մի հարցի լիարժեքորեն չեն պատասխանել։
Փոստոյանը նշել է, որ երբ Արմենը զանագահարել է իրենց և պայմանավորվածություն ձեռք բերել բնակարանը տեսնելու վերաբերյալ, նախօրոք հայտնել է, որ բնակարանի առուվաճառքի հետ կապված բոլոր հարցերը քննարկեն սեփականատիրոջ որդի Վարդանի, այլ ոչ թե բնակարանում գտնվող մյուս անձանց հետ։ Հավանություն տալով բնակարանին, պայմանավորվել են հաջորդ օրը միասին գնալ նոտարական գրասենյակ` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու նպատակով։
Պայմանավորվածության համաձայն, հաջորդ օրն իրեն է զանգահարել ոմն Արմենը, և խնդրել, որպեսզի գնան Երևան քաղաքի Չարենց փողոցում գտնվող «Կերամիկա» խանութի մոտ և այնտեղ հանդիպեն Վարդանին, այնուհետև միասին գնան նոտարական գրասենյակ, որտեղ նա բնակարանի սեփականատիրոջ հետ սպասելու է իրենց։ Հանդիպելով Վարդանին Երևան քաղաքի Չարենց փողոցում, վերջինս իրենց հայտնել է, որ բնակարանի բանալիները և վկայականը գտնվում են ոմն պարտքատիրոջ մոտ, իսկ առանց այդ բանալիների և վկայականի գործարքի կնքումն անհնար է, ուստի պետք է նախ հանդիպի վերջինիս։ Ապա, երբ հանդիպել է նշած պարտքատիրոջը, վերադարձել և տեղեկացրել է, որ պարտքատիրոջից բանալիները և վկայականը վերցնելու համար անհրաժեշտ է պարտքի դիմաց տրված գումարը ընդամենը ցույց տալ վերջինիս, ուստի խնդրել է կարճ ժամանակով իրեն տալ բնակարանի գնման համար նախատեսված գումարը` 30.000 ԱՄՆ դոլարը։ Տեղեկացրել է նաև, որ գումարը պարտքատիրոջը ցույց տալուց անմիջապես հետո, անպայման այն ետ է վերադարձնելու իրեն։ Ինքը, չհամաձայնելով Վարդանի առաջարկի հետ, զանգահարել է անշարժ գույքի գործակալ Արմենին, և տեղեկացրել այդ ամենի մասին, սակայն Արմենը հորդորել է գումարը վստահաբար հանձնել Վարդանին։ Նախքան իր` Արմենին զանգահարելը, Արմենը, զանհագարել է իրեն, հարցրել է, թե բնակարանն ում անունով պետք է ձևակերպել և իրենց անձնական տվյալների վերաբերյալ տեղեկություններ պահանջել։ Վարդանն իրենց համոզել է, որ եթե գումարը չտան և նա պարտքատիրոջից չվերցնի բանալիները և վկայականը, ապա կարող են մոռանալ այդ բնակարանի գնման մասին։ Այնուհետև, ինքը կրկին զանգահարել է Արմենին /տուժողի պնդմամբ այս անգամ իր հետ խոսել է մեկ այլ անձ/։ Վստահելով Վարդանին, միասին գնացել են դեպի պարտքատիրոջ շենքի բակ, որը գտնվել է Երևան քաղաքի Չարենց Սայաթ-Նովա փողոցների վրա, ձախում տեղակայված շենքի մոտակայքում, և բարձրանալով աստիճաններով, ինքը Վարդանին է հանձնել 20.000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի վերջինս այն ցույց տա պարտքատիրոջը և վերցնի բանալիներն ու վկայականը։ Իրականում, Վարդանը, չարաշահելով իր վստահությունը և վերցնելով գումարը` 20.000 ԱՄՆ դոլարը, դիմել է փախուստի։
Հայտնել է, որ բնակարանում գտնվելու ընթացքում սեփականատերը հայտնել է, որ վաճառքի գումարը պետք է նրան տրամադրվի փոխանցումով, իսկ անշարժ գույքի գործակալ Արմենը հայտնել է, որ գումարի տրամադրումը պետք է կատարվի կանխիկ։
Տուժողը, դատարանում մատնացույց անելով ամբստանյալ Կարեն Հարությունյանին, հայտնել է, որ ճանաչում է նրան որպես Վարդան անունով ներկայացած անձ, իսկ ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանին նմանեցնում է մի անձի, ում նկատել է վերջինիս բերման ենթարկելու օրը, երբ նստեցրել են ոստիկանական ավտոմեքենան։
Նշել է նաև, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին տեսել է, երբ Ոստիկանության աշխատակիցների հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Զաքյիան փողոց, որտեղ, գտնվելով ոստիկանական ավտոմեքենայի մեջ, ներկա է գտնվել ոստիկանության աշխատակիցների կողմից Կարեն Հարությունյանին բերման ենթարկելու գործընթացին։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Սիմոն Փոստոյանի դատաքննական ցուցմունքով այն, որ 2013 թվականի հոկտեմբերի 15-ին որդու` Սուրեն Փոստոյանի, հետ միասին բնակարան գնելու նպատակով ծանոթացել են Արմեն անունով անձնավորության հետ, ով ներկայացել է որպես անշարժ գույքի գործակալ։ Որդու հետ միասին զանգահարել և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել Արմենի հետ և բնակարան գնելու նպատակով գնացել են Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի «Շախմատի» շենքում վաճառվող բնակարան։ Այդտեղ ծանոթացել են Վարդան անունով անձնավորության հետ, ով ներկայացել է որպես բնակարանի սեփականատիրոջ որդի։ Հանդիպելով Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցում վաճառվող բնակարանում, պայմանավորվել են հաջորդ օրը առավոտյան արդեն հանդիպել նոտարական գրասենյակում` այդ բնակարանը գնելու նպատակով առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար։ 2013թ. հոկտեմբերի 17-ին, երբ ըստ պայմանավորվածության պետք է հանդիպեին միասին, ճանապարհին իրենց է զանգահերել Արմենը և խնդրել, որպեսզի Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում հանդիպեն Վարդանին և միասին գան, հայտնելով, որ տանտիրուհին և նա սպասում են իրենց նոտարական գրասենյակում` առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար։ Երբ իրենք` Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում հանդիպել են Վարդանին, վերջինս հայտնել է, որ պետք է հանդիպի ինչ-որ անձնավորության` պարտքատիրոջ, ով դասախոս է, քանի որ վերջինիս մոտ է գրավադրված նրա անձնագիրը, որը անհրաժեշտ է գործարքի կնքման համար։ Այնուհետև, երբ Վարդանը գնացել և հանդիպել է վերջինիս, կարճ ժամանակ անց վերադառնալով, տեղեկացրել է, որ պարտքատեր դասախոսը նրան չի վերադարձնում անձագիրը` պահանջելով պարտքի դիմաց տրված գումարը։ Այդ կապակցությամբ Վարդանը պահանջել է բնակարանի առուվաճառքի գումարի մի մասը` 30.000 հազար ԱՄՆ դոլարը, պատճառաբանելով, որ պետք է ներկայացնի պարտքատիրոջը, որպեսզի այդ կերպ կարողանա ետ վերադարձնել անձնագիրը։ Լսելով այդ ամենը, միասին գնացել են Երևան քաղաքի Չարենցի և Սայաթ-Նովա փողոցների խաչմերուկում գտնվող շենքերից մեկի բակի շքամուտք, ապա, երբ ինքը, որդին և Վարդանը շքամուտքի աստիճաններով բարձրացել են վերև, 20.000 հազար ԱՄՆ դոլար տվել է Վարդանին, որ նա տանի և ցույց տա այդ անձին։ Սակայն, Վարդանը, վերցնելով գումարը, դիմել է փախուստի։ Այդ ժամանակ, որդին` Սուրենը, փորձել է հետապնդել Վարդանին, որպեսզի կարողանա բռնել և ետ վերադարձնել վերջինիս հանձնած` 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, սակայն, այդուամենայիվ, չի կարողացել հետապնդել և հասնել նրան։
Վկա Սիմոն Փոստոյանը նշել է նաև, որ Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի «Շախմատի» շենքում գտնվող բնակարանում տեսել է Հասմիկ անունով մի կնոջ, ով հանդիսացել է բնակարանի տանտիրուհին, բացի նրանից, այնտեղ է գտնվել հիվանդ տղամարդ։ Բնակարանում գտնվելու ընթացքում վերջիններիս հետ գումարի վերաբերյալ որևէ զրույց չեն տարել։
Վկա Սիմոն Փոստոյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, նշել է, որ վերջինս հանդիսանում է նույն անձնավորությունը, ով ներկայացել է որպես Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի «Շախմատի» շենքում վաճառվող բնակարանի տանտիրոջ որդի, ապա, խաբեությամբ վերցնելով իր կողմից տրված 20.000 համար ԱՄՆ դոլարը, դիմել է փախուստի։ Դեպքի օրը նա եղել է ակնոցներով։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հասմիկ Տեր-Միքայելյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր` Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի 7 շենքի թիվ 30, բնակարանը վաճառելու նպատակով հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետային կայքէջում։ Հայտարարություն տեղադրելուց հետո իր` 055-53-47-55 բջջային հեռախոոսահամարին են զանգահարել տարբեր գործակալներ, այդ թվում նաև մի գործակալ` միջնորդ, Վարդան անունով։ Վարդանը 3 անգամ այցելել է իր բնակարան, նայել տունը` այդ 3 օրերի ընթացքում իր հետ բերելով գնորդների։ Երկու անգամ այցելությունների ժամանակ Վարդանի հետ եկել են հայր և որդի, իսկ երրորդ անգամ եկել է այլ` միջին տարիքի տղա` նրա ծնողների հետ միասին։ Վարդանը նախապես խնդրել է, որպեսզի ինքը չմասնակցի գնորդների հետ գնային հարցերի վերաբերյալ զրույցներին։ Այնուհետև, Վարդանը տեղեկացրել է, որ բնակարան այցելած հայրն ու որդին հավանել են բնակարանը, ցանկանում են գնել այն։ Ինքը հայտնել է, որ վաճառքի դիմաց գումարը պետք է տրվի անկանխիկ, մասնավորապես, ինքը բանկում կբացի հաշվեհամար, որին էլ կփոխանցվի բնակարանի գնման համար նախատեսված գումարը։ Այդ հարցի շուրջ Վարդանի հետ բավականին երկար զրուցել է։
Սակայն, հաջորդ օրը երեկոյան իր բնակարան են այցելել այդ նույն գնորդներդները՝ ոստիկանների հետ, և նրանցից տեղեկացել է, որ բնակարանի գնման նպատակով դրսում` փողոցում, կանխիկ 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար են տվել Վարդանին, սակայն վերջինս հափշտակելով այն, դիմել է փախուստի։ Ոստիկաններից տեղեկացել է նաև, որ Վարդանը այդ գնորդներին նախապես ներկայացրել է որպես իր որդի, հայտնել, որ իր անձնագիրը գտնվում է ինչ-որ անձի մոտ, և պետք է նախ վերցնեն այն, ապա նոր նոտարական գրասենյակում կատարեն գործարք։
Բնակարանի վաճառքի գինը եղել է 85.000 ԱՄՆ դոլար, այլ ոչ թե 45.000 ԱՄՆ դոլար։ Իր մտաբերմամբ, առաջին անգամ իր բնակարան են այցելել հայր և որդի և գնորդներից մեկի անունը եղել է Սիմոն, իսկ երկորդ գնորդը եղել է միջին հասակի տղամարդ, ով հարցնելով տան գինը, և տեղեկանալով, որ վաճառվում է 85.000 ԱՄՆ դոլարով, բազմանշանակ նայել է Վարդանին և հեռացել։ Ըստ իր` այդ այդ անձինք իրական գնորդներ չեն հանդիսացել։
Դատարանում, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին, հայտնել է, որ նա նույն անձնավորությունն է, ով եկել էր իր բնակարան և ներկայացել որպես անշարժ գույքի գործակալ` Վարդան։ Բնակարան այցելությունների ժամանակ Վարդանը կրել է սպիտակ ապակիներով, բայց մուգ շրջանակով ակնոցներ, իսկ ներկա պահին արտաքնապես ավելի փոխված է` նիհարած, քան այն ժամանակ։ Հետագայում, «News.am» կայքէջով տեսնելով Վարդանին, նույն ինքը` Կարենին, անմիջապես ճանաչել է նրան։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Բացի վերոգրյալ` ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցների, վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքները, դարձյալ բացառությամբ Գ.Ղազարյանին առաջադրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի, հիմնավորվել են քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով։ Ընդ որում` հիշյալ ապացույցներն ունեն այնպիսի փոխկապակցվածություն, որոնք իրենց ընդհանրության մեջ բացահայտում են ամբաստանյալների սերտ կապը ինչպես միմյանց, այնպես էլ տուժող հանդիսացող անձանց ու վաճառքի հանված բնակարանների սեփականատերերի հետ։ Ավելին` մեղսագրված հանցանքների դեպքերի օրերին, ամբաստանյալների հեռախոսահամարները, կոնկրետ հափշտակության ժամերին և դրանից որոշակի ժամանակ առաջ ու հետո կամ եղել են անհասանելի կամ չեն պատասխանել ստացված հեռախոսազանգերին։

Այսպես`

ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 համարի հետ ունի բազմաթիվ զանգեր` շուրջ 280 ելքային հեռախոսազանգ և գրեթե 50 մուտքային զանգ` 29.09.2013թ.-ից մինչև 10.11.2013թ. ժամանակահատվածում։

Ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Գրիգորի Ղազարյանի 095-88-81-83 հեռախոսահամարի հետ ունի բազմաթիվ զանգեր` շուրջ 175 ելքային զանգ և շուրջ 42 մուտքային հեռախոսազանգ 18.10.2013թ.-ից մինչև 10.11.2013թ. ժամանակահատվածում։

Կարեն Հարությունյանի 098 68-08-81 հեռախոսահամարի հեռախոսազանգերի տեղակայումները 2013թ. հոկտեմբերի 16-ին և 17-ին հիմնականում տարբերվում են Գրիգորի Ղազարյանի 095-88-81-83 հեռախոսահամարի հեռախոսազանգերի տեղակայումից։ Բացի այդ, Կարեն Հարությունյանի հիշյալ հեռախոսահամարը Վայոց Ձորի և Սյունիքի մարզերում սպասարկվել է 2013թ. հոկտեմբերի 25-ից մինչև հոկտեմբերի 28-ը։

098 68-08-81 հեռախոսահամարը 17.10.2013թ. առավոտյան հեռախոսազանգեր չի կատարել և չի ստացել, զանգերը սկսվել են ժամը 12.12-ից, նշված զանգը սպասարկվել է Երևանի Բաշինջաղյան 189 հասցեի կայանի կողմից։

098 68-08-81 հեռախոսահամարը 10.11.2013թ. ժամը 10.42-ից այլևս հեռախոսազանգեր չի կատարել և չի ստացել, նշված զանգը սպասարկվել է Երևանի Սիլիկյան թաղամաս 4 կայանի կողմից։

«Ոմն Վարդանի» /Կարեն Հարությունյանի/ 055-166-401 հեռախոսահամարը 06.11.2013թ. զանգեր ունի ժամը 16.06-ից մինչև ժամը 16.08, սպասարկման կայանը` Երևան Աբելյան 6/1։
098 68-08-81 հեռախոսահամարը 06.11.2013թ. ժամը 14.33-ից մինչև ժամը 19.10-ը զանգեր չունի, ժամը 14.33-ի և 19.10-ի զանգերը սպասարկվել են Երևանի Բաշինջաղյան 189 հասցեի կայանի կողմից։

«Ոմն Վարդանի» 055-166-401 հեռախոսահամարը 07.11.2013թ. զանգեր ունի ժամը 14.02-ից մինչև ժամը 16.45, սպասարկման կայաններ` Երևան Աբելյան 6/, Տիգրան Մեծ 49, Խանջյան 5, Տիգրան Մեծ 31ա/նշված կայանները նաև կրկնվում են/։

098 68-08-81 հեռախոսահամարը 07.11.2013թ. ժամը 11.07-ից մինչև ժամը 18.11-ը զանգեր չունի, ժամը 11.07-ի և 18.11-ի զանգերը սպասարկվել են Երևանի Բաշինջաղյան 189 հասցեի կայանի կողմից։

Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարին վերջին անգամ զանգահարել է 09.11.2013թ. և 10.11.2013թ., Վազգեն Գաբրիելյանի նշված հեռախոսահամարից վերջին անգամ զանգեր է ստացել 10.11.2013թ.։

Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարին վերջին անգամ զանգահարել է 09.11.2013թ. և 10.11.2013թ., Գրիգորի Ղազարյանի հիշյալ հեռախոսահամարից վերջին անգամ զանգեր է ստացել 09.11.2013թ.։

Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 և Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարների վերջին զանգեր ֆիքսվել են 06.11.2013թ.։

Գործող տուժողների, վկաների, ինչպես նաև հանցանքների կատարման ժամանակ ամբաստանյալների օգտագործած հեռախոսահամարների վերծանումներով`

Մասնավորապես, 1-ին հանցադրվագով` 094 05-85-50, 055 93-48-09, 091 671-660, 091 70-17-10 հեռախոսազանգերի վերծանումներով, 2-րդ հանցադրվագով` 077 12-50-30, 098 80-74-77, 091 63-29-69 094 31-92-73 հեռախոսազանգերի վերծանումներով, 5-րդ հանցադրվագով` 055 62-22-58, 010 533-633, 093 60-66-56, 055 166-401, 096 22-66-15 հեռախոսազանգերի վերծանումներով։

Ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարով Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարի հետ ունի բազմաթիվ զանգեր` շուրջ 50 ելքային հեռախոսազանգ և համարյա 280 մուտքային զանգ` 29.09.2013թ.-ից մինչև 10.11.2013թ. ժամանակահատվածում։

27.06.2013թ.-ից մինչև 06.11.2013թ. Վազգեն Գաբրիելյանը 077 55-55-00 հեռախոսահամարով Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է շուրջ 550 ելքային և մուտքային հեռախոսազանգ։

Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարը 04.09.2013թ. ժամը 07.37-ից մինչև ժամը 13.22 հեռախոսազանգեր չի ստացել և չի կատարել, իսկ 03.09.2013թ. ժամը 11.47-ից մինչև ժամը 17.51 հեռախոսազանգեր չի ստացել և չի կատարել։

24.10.2013թ. Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարը ժամը 08.54-ից մինչև ժամը 12.06 հեռախոսազանգեր չի կատարել ու չի ստացել։

10.11.2013թ. Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարը ելքային զանգեր չի կատարել, իսկ մուտքային զանգեր ունեցել է մինչև ժամը 10.25։

Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարին վերջին անգամ զանգահարել է 09.11.2013թ. և 10.11.2013թ., Վազգեն Գաբրիելյանի նշված հեռախոսահամարից վերջին անգամ զանգեր է ստացել 10.11.2013թ.։

Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարին վերջին անգամ զանգահարել է 09.11.2013թ. և 10.11.2013թ., Գրիգորի Ղազարյանի հիշյալ հեռախոսահամարից վերջին անգամ զանգեր է ստացել 09.11.2013թ.։

2013թ. սեպտեմբերի 01-ից մինչև սեպտեմբերի 04-ը Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 և Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարների միջև կատարվել է շուրջ 40 հեռախոսազանգ։

Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 և Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարների վերջին զանգեր ֆիքսվել են 06.11.2013թ.։

Գործող տուժողների, վկաների, ինչպես նաև հանցանքների կատարման ժամանակ ամբաստանյալների օգտագործած հեռախոսահամարների վերծանումներով`

Մասնավորապես, ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի մասնակցությամբ 1-ին հանցադրվագով` 077 12-50-30, 098 80-74-77, 091 63-29-69 հեռախոսահամարների վերծանումներով, 2-րդ դրվագով` 055 11-84-91, 091 56-18-89, 055 16-39-70, 099 30-90-63, 091 663-186, 010 27-16-52, 094 25-29-97 հեռախոսահամարների վերծանումներով, 3-րդ դրվագով` 055 62-22-58, 010 533-633, 093 60-66-56, 055 166-401, 096 22-66-15 հեռախոսահամարների վերծանումներով։

Ամբաստանյալների հեռախոսահամարների վերծանումներով, որոնց համաձայն` 27.06.2013թ.-ից մինչև 06.11.2013թ. ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարից Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարի հետ եղել են շուրջ 550 ելքային և մուտքային հեռախոսազանգ։

Բացի այդ, ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանը 095 88-81-83 հեռախոսահամարով Կարեն Հարությունյանի 098 68-08-81 հեռախոսահամարի հետ ունի բազմաթիվ զանգեր` շուրջ 42 ելքային զանգ և շուրջ 175 մուտքային հեռախոսազանգ 18.10.2013թ.-ից մինչև 10.11.2013թ. ժամանակահատվածում։

Միաժամանակ ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանը 095 88-81-83 հեռախոսահամարը 03.09.2013թ. ժամը 11.08-ից մինչև ժամը 20.00 զանգեր չի կատարել և չի ընդունել, 04.09.2013թ. ժամը ժ. 08.22-ից մինչև ժամը 12.56 զանգեր չի ընդունել և չի կատարել։

Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 հեռախոսահամարին վերջին անգամ զանգահարել է 09.11.2013թ. և 10.11.2013թ., Վազգեն Գաբրիելյանի նշված հեռախոսահամարից վերջին անգամ զանգեր է ստացել 10.11.2013թ.։

Կարեն Հարությունյանը 098 68-08-81 հեռախոսահամարով Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարին վերջին անգամ զանգահարել է 09.11.2013թ. և 10.11.2013թ., Գրիգորի Ղազարյանի հիշյալ հեռախոսահամարից վերջին անգամ զանգեր է ստացել 09.11.2013թ.։

2013թ. սեպտեմբերի 01-ից մինչև սեպտեմբերի 04-ը Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 և Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարների միջև կատարվել է շուրջ 40 հեռախոսազանգ։

Վազգեն Գաբրիելյանի 077 55-55-00 և Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարների վերջին զանգեր ֆիքսվել են 06.11.2013թ.։

Գրիգորի Ղազարյանի 095 88-81-83 հեռախոսահամարի վերծանումներով նաև պարզվել է, որ վերջինս Արագածոտնի մարզում զանգեր չունի քննարկվող ժամանակահատվածում։

Գործող տուժողների, վկաների, ինչպես նաև հանցանքների կատարման ժամանակ ամբաստանյալների օգտագործած հեռախոսահամարների վերծանումներով։ Մասնավորապես, ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի մասնակցությամբ 1-ին հանցադրվագով` 077 12-50-30, 098 80-74-77, 091 63-29-69 հեռախոսահամարների վերծանումներով, 2-րդ դրվագով` 055 62-22-58, 010 533-633, 093 60-66-56, 055 166-401, 096 22-66-15 հեռախոսահամարների վերծանումներով։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վերոգրյալ ապացույցներից բացի, ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորվել է նաև դատարանում հրապարակված և հետազոտված հետևյալ ապացույցների համակցությամբ՝

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում վկա Վարսիկ Կարապետյանը ճանաչել է Կարեն Վրեժի Հարությունյանին` որպես այն անձի, ով 10.11.2013թ. այցելել է իր բնակարան ներկայացել է որպես «Վարդան» անունով անշարժ գույքի գործակալ։
/տես` հատոր 2 գ.թ. 8
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում վկա Վարսիկ Կարապետյանը ճանաչել է Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին` որպես այն անձի, ով Կարեն Հարությունյանի հետ այցելել է իր բնակարան ներկայացել է իբրև բնակարանի գնորդ։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 9
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը ճանաչել է Կարեն Վրեժի Հարությունյանին` որպես այն անձի, ով 04.09.2013թ. խաբեությամբ հափշտակել է իրեն պատկանող 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 215
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում վկա Էդգար Գրիգորյանը ճանաչել է Կարեն Վրեժի Հարությունյանին` որպես այն անձի, ով 04.09.2013թ. խաբեությամբ հափշտակել է իրեն և կնոջը պատկանող 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 216
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում տուժող Տիգրան Հայրապետյանը հանձինս Կարեն Վրեժի Հարությունյանի ճանաչել են այն անձին, ով 23.07.2013թ. խաբեությամբ հափշտակել է իրեն պատկանող 38.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 332
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում տուժող Սուրեն Փոստոյանը ճանաչել է Կարեն Վրեժի Հարությունյանին` որպես անձնավորություն, ով 17.10.2013թ. խաբեությամբ հափշտակել է իրեն պատկանող 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
/տես` հատոր 3 գ.թ. 51
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում վկա Սիմոն Փոստոյանը ճանաչել է Կարեն Վրեժի Հարությունյանին` այն անձնավորություն, ով 17.10.2013թ. խաբեությամբ հափշտակել է իր որդուն պատկանող 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։

/տես` հատոր 3 գ.թ. 52
դատական նիստի արձանագրությունը /

Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության արձանագրությամբ, որի ընթացքում վկա Ռազմիկ Մկրտչյանը հայտնել է, որ իրեն ճանաչման ներկայացրած անձանցից Վազգեն Գաբրիելյանին նմանեցնում է այն անձնավորությանը, ով 2013թ. հոկտեմբերի 24-ին նստել է իր «Վազ 2107» մակնիշի Տ7192 հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմեքենան, ապա խնդրել է մեքենան վարել դեպի Երևան քաղաքի Կիևյան փողոց, որից հետո գնալ Փափազյան փողոցի թիվ 11 շենքի մոտ, ապա դեպի Մերգելյանի անվան ինստիտուտ։

/տես` հատոր 3 գ.թ. 174-176
դատական նիստի արձանագրությունը /

Մեղադրյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Նոկիա» տեսակի բջջային հեռախոսի զննության արձանագրությամբ, որի ընթացքում պարզվել է, որ հիշյալ հեռախոսահամարն ունի 358976051426350 գործարանային համարը, մեջը տեղադրված է եղել 055 166 401 բջջային հեռախոսահամարը։ Նշված բջջային հեռախոսի «ԿՈՆՏԱԿՏԻ» բաժնում առկա է 096 22.66.15 բջջային հեռախոսահամարը, որը գրանցված է «ԱՐՏԵՄ ԲՐՈԿԵՐ» անվան տակ։ Զննությամբ պարզվել է նաև, որ Կ.Հարությունյանին պատկանող 055 166.401 բջջային հեռախոսահամարը ակտիվ հեռախոսակապի մեջ է գտնվել 096 22.66.15 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդի հետ, որը հայտնաբերվել է մեղադրյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի մոտից։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 268
դատական նիստի արձանագրությունը /

Մեղադրյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսի զննության արձանագրությամբ, որի ընթացքում պարզվել է, որ նշված բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել 096 22.66.15 բջջային հեռախոսահամարը։ Նշված բջջային հեռախոսի «ԿՈՆՏԱԿՏԻ»բաժնում առկա է 055 166.401 բջջային հեռախոսահամարը, որը գրանցված է «ՕՐԱՆԺ» անվան տակ։ Վ.Գաբրիելյանին պատկանող 096 22.66.15 բջջային հեռախոսահամարը ակտիվ հեռախոսակապի մեջ է գտնվել 055 166.401 բջջային հեռախոսահամարի բաժանորդի հետ, որը հայտնաբերվել է մեղադրյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի մոտից։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 269
դատական նիստի արձանագրությունը /

Մեղադրյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի կողմից վարած «Միցուբիշի» մակնիշի 34 UM 240 պետհամարանիշի ավտոմեքենայում կատարված խուզարկության արձանագրությամբ, որի արդյունքում ավտոմեքենայի միջից հայտնաբերվել են 055 061.285, 055 166.401 և 096 22.66.15 բջջային հեռախոսահամարների տուփերը, որոնցից 055 166.401 բջջային հեռախոսահամարը հայտնաբերվել է մեղադրյալ Կարեն Հարությունյանի մոտից, իսկ 096 22.66.15 բջջային հեռախոսահամարը հայտնաբերվել է Վազգեն Գաբրիելյանի մոտից։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 81-83
դատական նիստի արձանագրությունը /

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից ուղարկված 13.11.2013թ.-ի գրությամբ, համաձայն որի` «Ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում պարզվել է, որ հանցագործություն կատարած անձինք դեպքի վայրից հեռացել են «Վազ2107» մակնիշի Տ7192 համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայով, որը վարում է Ռազմիկ Մկրտչյանը։

12.11.2013թ.-ին կատարվել է անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողություն և գործով վկա Ռազմիկ Մկրտչյանին ճանաչման է ներկայացվել Վազգեն Գաբրիելյանը, ինչի ժամանակ Ռ.Մկրտչյանը մատնացույց է արել Վ.Գաբրիելյանին և հայտարարել, որ իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից նմանեցնում է ձախից աջ 1-ին տեղում կանգնած Վազգեն Գաբրիելյանին, սակայն վստահ չէ դրանում»։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 50, 60
դատական նիստի արձանագրությունը /

ՀՀ փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի թիվ 25861306 եզրակացությամբ ու դրա ընթացքում արտատպված լուսանկարների զննությամբ, համաձայն որի` «1.2.3. Փորձաքննությանը տրամադրված «Princo» ընկերության արտադրության լազերային սկավառակի /սերիական համարը` M8167012353-0842/ վրա առկա է «camel-2013-07-23-16-18-53-16-26-00-MACI» անվանումով ֆայլ` «avi» ֆորմատի։
Ֆայլը հանդիսանում Է 07 րոպե 07 վայրկյան տևողության տեսագրություն, որը չունի համապատասխան ձայնային ուղեկցություն։
Տեսագրության մեջ նկարահանված անձանց դիմապատկերները հստակեցնելու համար, այն ենթարկվեց համակարգչային մշակման. մասնավոարպես կադրերը ենթարկվեցին տարբեր աստիճանի թվային խոշորացման, փոփոխվեց դրանց լուսավորվածությունը և գունային հակադրությունը։ Տեսագրությունից առանձնացվեվին թվով 5 կադրեր, որոնք կարող են Էական նշանակություն ունենալ քննության համար (մասնավոարպես խանութ մտած երիտասարդի դիմանկարը պատկերող կադրեր), դրանք արտատպվեցին լուսանկարների տեսքով և բերված են սույն եզրակացությանը կից լուսաանկարչական հավելվածում։
Ստանալ ավելի պարզ լուսանկարներ (մասնավորապես խանութ մտած երիտասարդի դիմանկարը պատկերող) սույն տեսագրությամբ հնարավոր չէ` պայմանավորված նկարահանման առանձնահատկություններով (մասնավոարպես` այդ հատվածի լուսավորվածությամբ, տեսախցիկի տեղակայությամբ և այլն)։
Առանձնացված յուրաքանչյուր կադրից արտատպվեցին երկուական լուսանկարներ, որոնց մեկական օրինակները բերված են սույն եզրակացությանը կից լուսանկարչական հավելվածում, իսկ մյուս օրինակները ուղարկվում են փորձաքննությանը նախաձեռնողին` սույն եզրակացությանը կից»։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 265-269
դատական նիստի արձանագրությունը /

30.01.2014թ.-ի թիվ 13-3987 փորձագիտական եզրակացությամբ, համայան որի` «Հետազոտման է ենթակա փորձաքննության ներկայացված թվով մեկ լազերային լազերային սկավառակ / տես Լուսանկարչական հավելված, լուս. 2)։
Տեսանյութերը բավարար որակի չեն, քանի որ դրանց նախահիմքը կատարվել է հոսքային եղանակով, սեղմման եղանակը՝ միջկադրային և կադրային կորստով իսկ կոդավորման տեսակը AVC (Advanced Video Codec)։ Տվյալ դեպքում տեսագրումները կատարվել են տեսախցիկի ոսպնապակու օպտիկական ճանաչողական հնարավորություններից դուրս՝ ցածր ունակությամբ։ Նման պայմաններում ստացված տեսագրությունից հնարավոր չէ ստանալ անձին (անձանց) բնութագրող որակյալ տեսապատկերներ՝ դեմքեր, դիմագծեր, հագուստներ և այլ անհատականացման տվյալներ և այլ մանրաասնությունները պարզելու համար։
Նման տեսաֆայլերից ստացված տեսապատկերները պիտանի չեն ավտոմատացված դիմանկարային նույնականացման համար (առաջնորդվելով ГОСТ Р 19794-5-2006 ստանդարտով) և կրում են միայն ճանաչողական բնույթ։
Անջատված թվով 21 տեսապատկերները նախաձեռնողին են տրամադրվում եզրակացության անբաժանելի մաս կազմող «FINAL» ֆիրմայի «CD-R» տեսակի «13-3987» ունեցող լազերային սկավառակով, որի MD5 տեսակի անհատականացման արժեքն է MD5։ BC2D391429F62EA3BD82915490E98A6E)»։

/ տես` հատոր 3 գ.թ. 311-319/
դատական նիստի արձանագրությունը /

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝

«1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ»։

Նույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածով սահմանված է, որ՝

1. Իրեղեն ապացույցներ են այն առարկաները, որոնք հանցագործության գործիք են ծառայել կամ իրենց վրա հանցագործության հետքեր են պահպանել, կամ հանցավոր գործողությունների օբյեկտներ են եղել, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամը, այլ արժեքները և մյուս բոլոր առարկաները, որոնք կարող են հանցագործությունը հայտնաբերելու, գործի փաստական հանգամանքները պարզելու, մեղավորներին ի հայտ բերելու, մեղադրանքը հերքելու կամ պատասխանատվությունը մեղմացնելու միջոցներ ծառայել։
2. Առարկան իրեղեն ապացույց է ճանաչվում քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։
3. Դատարանն առարկային իրեղեն ապացույցի նշանակություն է տալիս միայն այն դեպքում, եթե դրա մանրամասն նկարագրությամբ, կնքելով և այն ձեռք բերելուց անմիջապես հետո կատարված այլ մանրամասն գործողություններով բացառվել է առարկան փոխելու, առանձնահատկությունները, հատկանիշները, պարունակող հետքերն էապես փոփոխելու հնարավորությունը, կամ եթե դատարանում հետազոտվելուց անմիջապես առաջ այն ճանաչել են կասկածյալը, մեղադրյալը, տուժողը կամ վկան։

Իրեղեն ապացույցների հետազոտման փուլում, դատարանում, ամբաստանյալներ Վազգեն Գաբրիելյանը և Կարեն Հարությունյանը, դիտելով իրենց ներկայացված տեսանյութը` տեսապատկերները և լուսանկարները, հերքել են իրենց իսկ առնչությունը` տեսապատկերներում և լուսանկարներում պատկերված և զետեղված անձանց հետ։

Հակառակ դրան` տուժողները` լազերային սկավառակը դիտելիս և լուսանկարներն իրենց ճանաչմանը ներկայացնելիս, ճանաչել են ամբաստանյալ Գաբրիելյանին, նշելով, որ տեսապատկերում զետեղված անձը հանդիսանում է հենց ինքը` ամբաստանյալ Գաբրիելյանը, իսկ լուսանկարում զետեղված անձին նմանցենում են ամբաստանյալ Հարությունյանին։

Նշվածը դատարարանին թույլ է տալիս գալու այն եզրահանգման, որ հիշյալ իրեղեն ապացույցները կարող են գործով դիտարկվել որպես իրեղեն ապացույցներ և գնահատվել ապացույցների ընդհանուր համակցության մեջ։

Դատարանը նման որոշում ընդունելիս, կարևորում է նաև այն, որ գործի դատական քննության ընթացքում դատարանում հարցաքննված տուժողները, վկաները իրենց ցուցմունքներում նշել և հաստատել են ամբաստանյալների առկայության մասին։

Դատատեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացության արդյունքերը որպես սույն գործին վերաբերելի ապացույց համարելու առումով հետ այն համատեքստում, որ նույնիսկ փորձաքննությունը չի կարողացել հստակ պատկերացնել և եզրակացնել, թե արդյոք նկարում պատկերված անձը ամբաստանյալ Հարությունյանն է, իսկ տեսագրությամբ ու տեսապատկերներում` Գաբրիելյանը, ապա դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ինչ խոսք հիշյալ փորձաքննության եզրակացությունը օրենքով նախատեսված ապացույցի տեսակ է և պետք է գնահատվի մյուս ապացուցների հետ համադրելու միջոցով։

Այդուամենայնիվ, դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ անձանց, իրերի, առարկաների արտաքին նկարագիրն ու դրանց պատկերատարածային առանձնահատկություններն իրենցից կրում են ճանաչողական կատեգորիաներ և յուրաքանչյուրի՝ այդ թվում նաև փորձագետի, կողմից կարող են ընկալվել յուրովի։

Անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, սակայն, որ հիշյալ՝ անձանց կամ առարկաները ճանաչելու վերաբերյալ ապացույցները ձեռք բերելիս, դրանք չեն կարող դիտարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածի համատեքստում, համաձայն որի՝

«Քրեական գործով վարույթում ստորև նշված հանգամանքները կարող են հաստատվել միայն հետևյալ ապացույցները նախապես ստանալով և հետազոտելով`

1) մահվան պատճառը և առողջությանը հասցված վնասի բնույթը և ծանրության աստիճանը` դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունը.

2) հոգեկան հիվանդության, ժամանակավոր հիվանդագին հոգեկան խանգարման, այլ հիվանդագին վիճակի կամ տկարամտության հետևանքով մեղադրյալի ունակ չլինելը դեպքի պահին գիտակցելու իր գործողությունների (անգործության) բնույթը և նշանակությունը, դրանց վնասակարությունը կամ ղեկավարելու դրանք` դատահոգեբուժական կամ դատահոգեբանական փորձագետի եզրակացությունը.

3) վկայի կամ տուժողի ունակ չլինելը ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու քրեական գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները` դատահոգեբուժական փորձագետի եզրակացությունը.


4) գործի համար նշանակություն ունենալու դեպքում` տուժողի, կասկածյալի, մեղադրյալի որոշակի տարիքի հասնելը` տարիքի մասին փաստաթուղթը, իսկ դրա բացակայության դեպքում` դատաբժշկական և դատահոգեբանական բնագավառների փորձագետների եզրակացությունները.

5) կասկածյալի և մեղադրյալի մոտ նախկին դատվածության առկայությունը և նրան որոշակի պատիժ նշանակելը` համապատասխան տեղեկանքը, իսկ հնարավորության դեպքում` նաև դատարանի դատավճռի պատճենը»։

Նշվածից հետևում է, որ քննարկվող փորձաքննությունը և դրա եզրակացությունը այն ապացույցների տեսակներից չէ, որի մասին պարտադիր պահանջ է ամրագրված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածով։

Այլ խոսքով, դատարանն արդարացի չի համարում պաշտպանական կողմի այն դատողությունները, ովքեր մեկ դեպքում՝ իրենց համար բարենպաստ առումով, հիմնվում են հիշյալ փորձաքննության եզրակացության և որպես այդ փորձաքննության առարկա դարձած տեսապատկերների և լուսանկարների վրա, իսկ մյուս դեպքում՝ բնական է պաշտպանական մարտավարությունից ելնելով, հիշյալ փորձաքննության արդյունքները, թեկուզև Գաբիրելյանի նույնականացման առումով, դնում խիստ կասկածի տակ, կատեգորիկ չընդունելով դրա հիմնավորվուծթյունը։


Հրապարակվել և հետազոտվել են նաև գործին վերաբերելի հետևյալ փաստաթղթերն ու ապացույցները`

10.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կազմված` անձին` Կարեն Վրեժի Հարությունյանին բերման ենթակելու մասին արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 183/, 10.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կազմված` «Անձնական խուզարկության ենթարկելու վերաբերյալ» արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 184/, 10.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կազմված «Անձին` Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին բերման ենթարկելու մասին» արձանագրությունը, 10.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կազմված` «Անձնական խուզարկության ենթարկելու վերաբերյալ» արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 186, 187/, 10.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կազմված` անձին` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին, բերման ենթակելու մասին արձանագրությունը, 10.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կազմված` «Անձնական խուզարկության ենթարկելու վերաբերյալ» արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 189, 190/», ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 12.11.2013թ.-ին կայացված` «Խուզարկություն կատարելու թույլտվություն ստանալու միջնորդություն հարուցելու մասին» որոշումը /հատոր 1 գ.թ. 259/, 12.11.2013թ. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված` «Խուզարկություն կատարելու թույլտվություն ստանալու մասին միջնորդությունը քննելու վերաբերյալ» որոշումը /հատոր 1 գ.թ. 260-261/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 13.11.2013թ.-ին կայացված` «Նախաքննության կատարումը քննչական խմբին հանձնարարելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 29/, Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի անձնական տվյալները /հատոր 2 գ.թ. 55/, 26.11.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացված` «Գույքի վրա կալաքն դնելու մասին» որոշումները /հատոր 2 գ.թ. 101-106/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 25.11.2013թ.-ին կայացված` «Թիվ 09115513 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և թիվ 15149813 քրեական գործին միանելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 137-139/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի կողմից 23.07.2013թ.-ին կայացված «Թիվ 09115513 քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 143/, 23.07.2013թ.-ին Տիգրան Հայրապետյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալու մասին արձանագրությունը /հատոր 2 գ.թ. 145/, տեղեկանք` 23.07.2013թ.-ի դրությամբ 1 ԱՄՆ դոլարի և ՀՀ դրամի փոխարժեքի վերաբերյալ /հատոր 2 գ.թ. 147/, «Կոնվերս Բանկ» ՓԲԸ-ի անդորրագիրը` 23.07.2013թ.-ին Տիգրան Հայրապետյանի կողմից 38.000 /երեսունութ հազար/ ԱՄՆ դոլար կանխիկացնելու վերաբերյալ /հատոր 2 գ.թ. 157/, բնակարան գնելու վերաբերյալ հայտարարության պատճենը /հատոր 2 գ.թ. 158/, ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի տեղեկանքը` գույքի առանձին որակական քանակական բնութագրերի և դրա նկատմամբ առանձին իրավունքների /սահմանափակումների/ վերաբերյալ /հատոր 2 գ.թ. 159/, անշարժ գույքի վաճառքի պայմանագիրը /հատոր 2 գ.թ. 160-162/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի կողմից 24.07.2013թ.-ին կայացված «Հեռախոսային միացումները վերծանելու թույլտվություն ստանալու միջնորդություն հարուցելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 169-170/, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.07.2013թ.-ին կայացրած` «Հեռախոսային խոսակցությունների հեռախոսազանգերի վերծանումներ ստանալու միջնորդությունը քննության առնելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 172/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի կողմից 24.07.2013թ.-ին կայացված «Առգրավում կատարելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 175-176/, Տիգրան Հայրապետյանի խոսքերից կազմված սուբյեկտիվ դիմանկարը /հատոր 2 գ.թ. 180/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի կողմից 20.11.2013թ.-ին կայացված` «Քրեական գործն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին» որոշումը /հատոր 2 գ.թ. 335/, ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի նախագահին հասցեագրված` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննվող թիվ 15149813 քրեական գործով մեղադրյալներ Վ.Գաբրիելյանին, Կ.Հարությունյանին և Գ.Ղազարյանին պատկանող գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումները /հատոր 3 գ.թ. 3-5/, ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությանն ուղարկված` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննվող թիվ 15149813 քրեական գործով մեղադրյաներ Վ.Գաբրիելյանին, Կ.Հարությունյանին և Գ.Ղազարյանին պատկանող տրանսպորտային միջոցների վրա կալանք դնելու մասին որոշումները /հատոր 3 գ.թ. 6-8/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի` 28.11.2013թ.-ին կայացված` «Թիվ 13831913 քրեական գործը թիվ 15149813 քրեական գործին միացնելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 14-16/, Սուրեն Սիմոնի Փոստոյանի կողմից` 17.10.2013թ.-ին հանցագործության մասին հաղորդում տալու մաասին արձանագրությունը /հատոր 3 գ.թ. 19/, 27.10.2013թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից կայացված` «Նյութերն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 33-35/, ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 04.11.2013թ.-ին կայացված «Թիվ 13831913 քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 38/, «Արմենտել» ՓԲԸ-ի կողմից` ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժին ստացված գրությունները /հատոր 3 գ.թ. 72-74/, 16.12.2013թ.-ին Սուրեն Փոստոյանի կողմից` ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնին ուղղված դիմումը /հատոր 3 գ.թ. 77/, «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի կողմից տրված գրությունն այն մասին, որ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյան բա-անորդի անվամբ իրենց ցանցում տեղեկատվություն չկա /հատոր 3 գ.թ. 79/, «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի կողմից 18.12.2013թ.-ին տրված գրությունը /հատոր 3 գ.թ. 80/, ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի կողմից ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնին ուղղված 13.12.2013թ. թիվ ԿԽ-1/5443 գրությունը /հատոր 3 գ.թ. 88/, /, «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի կողմից 23.12.2013թ.-ին տրված գրությունը` համաձայն որի` Կարեն Վրեժի Հարությունյանի կողմից օգտագործվել է 098-68-08-81 հեռախոսահամարը /հատոր 3 գ.թ. 101/, ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 27.12.2013թ.-ին կայացված «Թիվ 14809613 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և թիվ 15149813 քրեական գործին միացնելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 116-117/, 24.10.2013թ.-ին քաղաքացի Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժին ներկայացված` հանցագործության մասին հաղորդումը /հատոր 3 գ.թ. 121/, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի կողմից 24.10.2013թ. զեկուցագիրը` կազմված քաղաքացի Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի հաղորդման հիման վրա /հատոր 3 գ.թ. 123/, ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի կողմից Արմեն Վազգենի Մնացականյանի անվամբ տրված սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը /հատոր 3 գ.թ. 141-142/, 25.10.2013թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի «Հաղորդումն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 143-144/, ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից 28.10.2013թ.-ին կայացված «Քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 147/, ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից 11.11.2013թ.-ին տրված գրությունը` համաձայն որի` հանցագործները դեպքի վայրից հեռացել են «Վազ2107» մակնիշի Տ 7192 համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայով, որը վարում է Ռազմիկ Սերգեյի Մկրտչյանը, ծնված` 10.07.1958թ., քաղաք Երևան, Մանուշյան 26 տուն, հեռ. 27-62-14, 055-51-25-26 /հատոր 3 գ.թ. 166/, ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից 22.11.2013թ.-ին կայացված` հեռախոսահամարի զանգերը վերծանելու թույլտվություն ստանալու միջնորդություն հարուցելու վերաբերյալ որոշումը, /հատոր 3 գ.թ. 181-182/, ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից 25.11.2013թ.-ին կայացված` «Դիմանկարային փորձաքննություն նշանակելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 185-186/, 29.11.2013թ. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված` «Հեռախոսային խոսակցությունների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումները ստանալու միջնորդությունը քննության առնելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 188-189/, 05.12.2013թ.-ի թիվ ԱՏ00/3530 «Արմենտել» ՓԲԸ-ի կողմից` ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի 2-րդ բաժանմունքին ուղարկված գրությունը՝ 091-00-06-03 հեռախոսահամարի վերծանումների վերաբերյալ /հատոր 3 գ.թ. 192-194/, ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի կողմից 18.12.2013թ.-ին կայացված` «Թիվ 14809613 քրեական գործն ըստ տարածքային ենթակայության ուղարկելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 196-197/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 10.01.2014թ.-ին կայացված` «Հեռախոսազանգերի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումներ վերցնելու թույլտվություն ստանալու միջնորդություն հարուցելու» մասին որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 214-216/, Երևան քաղաքի Կենտրեն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 10.01.2014թ.-ին կայացված` «Հեռախոսհամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներն ու բաժանորդային տվյալները ստանալու թույլտվության վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 222-227/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 23.01.2014թ.-ին կայացված` «Հեռախոսազանգերի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումներ վերցնելու թույլտվություն ստանալու միջնորդություն հարուցելու» մասին որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 270-272/, 29.11.2013թ. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված` «Հեռախոսազանգերի վերծանումները ստանալու միջնորդությունը քննության առնելու մասին» որոշումը /հատոր 3 գ.թ. 274/, ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապահային ոստիկանություն» ծառայության գրությունն առ այն, որ` «MITSUBISHI COLT 1.3» մակնիշի 34UM240 համարանիշի ավտոմեքենան 17.09.32013թ.-ից մինչ օրս հաշվառված է քաղաքացի Հասմիկ Հրաչյանի Ղազոյանի անվամբ /հատոր 3 գ.թ. 291-295/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 12.03.2014թ.-ին կայացված` «Գույքի վրա կալանք դնելու» մասին որոշումը /հատոր 4 գ.թ. 36-38/, Հասմիկ Տեր-Միքայելյանի անձնագրի տվյալները, Անշարժ գույքի սեփականության /օգտագործման/ իրավունքի գրանցման վկայականը /հատոր 4 գ.թ. 83-84/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 13.03.2014թ. գրությունը` «MITSUBISHI COLT 1.3» մակնիշի 34UM240 համարանիշի ավտոմեքենայի վրա կալանք դնելու մասին /հատոր 4 գ.թ. 88/, 27.03.2014թ. Վ.Գաբրիելյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին ուղարկված դիմումը /հատոր 4 գ.թ. 124/, փաստաբան Սարգիս Խաչատրյանի կողմից 01.04.2014թ.-ին թիվ 14/06-060 14/06-057 և ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին ուղարկված գրությունները /հատոր 4 գ.թ. 143-144, 148-149/, ՀՀ Ոստիկանության Սյունիքի մարզային վարչության ոստիկանության Կապանի բաժնի 30.04.2014թ. թիվ 77/5-2167 գրությունը /հատոր 4 գ.թ. 249/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 20.05.2014թ.-ին կայացված «Տեսաձայնագրառման փորձաքննություն նշանակելու մասին» որոշումը /հատոր 4 գ.թ. 251-253/, Աջափնյակ և Դավթաշեն ՔԿԱԳ տեղեկանքը, համաձայն որի` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և Հասմիկ Հրաչյայի Ղազոյանի ամուսնությունը գրանցվել է 21.03.2012թ.-ին` ակտ N 123 /հատոր 4 գ.թ. 322/, 13.06.2014թ.-ին Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և 16.06.2014թ. Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին ուղարկված դիմումները /հատոր 4 գ.թ. 323-324/, 11.07.2014թ. ՀՀ արդարադատության նախարարության ՔԿԱԳ գործակալության թիվ Զ8266 գրույթունը` համաձայն որի` Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և Հասմիկ Հրաչյայի Ղազոյանի ամուսնությունը գրանցվել է 21.03.2012թ-ին` Աջափնյակ և Դավթաշեն ՔԿԱԳ տարածքային բաժնում /հատոր 5 գ.թ. 10/, «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ- կողմից 21.07.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնին ուղարկված գրությունը /հատոր 5 գ.թ. 27/, ՀՀ Ոտիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից 19.08.2014թ.-ի թիվ 2-2700 գրությունը /հատոր 5 գ.թ. 54/, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի կալանվոր Սպարտակ Արսենի Դանիելյանի տեսակցությունների և հանձունքների ընդունման քարտի պատճենը /հատոր 5 գ.թ. 61-62/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 25.09.2015թ. «Առգրավում կատարելու մասին» արձանագրությունը և բանկային գաղտնիք կազմող տեղեկությունները /հատոր 5 գ.թ. 85-195/, 29.09.2014թ. փորձագետի թիվ 20201406 եզրկացությունը /հատոր 5 գ.թ. 197-204/, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 01.10.2014թ.-ին կայացված «Քրեական գործից մաս անջատելու և առանձին վարույթ առանձնացնելու մասին» որոշումը /հատոր 5 գ.թ. 205-206/։

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Կարեն Վրեժի Հարությունյանի և Գրիգոր Ղազարյան Կոլյայի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված տեղեկանքները, Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի ամուսնության վկայականը, վերջինիս երեխայի ծննդյան վկայականը, ՀՀ ԿԸՀ-ի պաշտոնակայն կայքի` ՀՀ ընտրողների ռեգիստրի վերաբերյալ փաստաթուղթը։

Վերոգրյալից զատ, դատարանում հետազոտվել են նաև Գրիգորի Ղազարյանի ազգական, ներկայումս նույնանման, նույն եղանակով հանցագործություն կատարելու համար դատապարտված և պատիժ կրող Սպարտակ Դանիելյանի վերաբերյալ դատավճիռը, ինչը, սակայն դատարանը համարում է սույն քրեական գործին ոչ վերաբերելի և ապացուցողական նշանակություն չունեցող։

/տես` հատոր1, գ.թ. 148-149
դատական նիստի արձանագրությունը/

Այդուամենայնիվ, դատարանը, գործի քննության օբյեկտիվությունն ու բազմակողմանիությունն ապահովելու սկզբունքի պահպանմամբ, պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատակոչել և որպես վկաներ է հարցաքննել անձանց, որոնք իրենց ցուցմունքներով փորձել են հաստատել ամբաստանյալ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի այլուրեքությունը` նրան մեղսագրված հանցանքների կատարման օերին։

Մասնավորապես, որպես վկա դատարան հրավիրված, Կապան քաղաքի բնակիչ Անժելա Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ քրեական գործով ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին ճանաչում է որպես իր նախկին հարևան, ով մտերիմ է եղել նաև իր զոհված որդու հետ։
Ռուբիկ Մնացականյանը հանդիսացել է իր ամուսնու եղբայրը։ Վերջինս մահացել է 2013թ.-ի սեպտեմբերի 1-ին, իսկ հուղարկավորության արարողությունը տեղի է ունեցել սեպտեմբերի 3-ին։ Հուղարկավորությանը ներկա է գտնվել ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը` եղբոր` Շամիր Հարությունյանի հետ, ովքեր եկել և ցավակցել են հանգուցյալի ազգականներին։ Այնուհետև, նույն օրը ժամը 12։00-ի սահմաններում տեսել է Կարեն Հարությունյանին, ով հանգուցյալի ընկերների հետ միասին, ծաղկեպսակներ բռնած, քայլում էր թափորի առջևից։
Հուղարկավորության հաջորդ օրը` 2013թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 14։00-ի սահմաններում տեսել է Կարեն Հարությունյանին, ով 3 ընկերների հետ գտնվել է իրենց բակում։ Տեսնելով նրանց, հրավիրել է իրենց տուն` սուրճ խմելու, սակայն նրանք մերժել և հրաժարվել են։
Բացի այդ, 2013թ. հոկտեմբերի 16-ին իրենց տուն է այցելել Կարեն Հարությունյանը` քրոջ` Ալլա Հարությունյանի հետ, ով ժամանել էր ՌԴ-ից։
Վկան չի մտաբերել, թե ինչպիսի արտաքին տեսք` ինչ հագուստներ է կրել ամբաստանյալ Կ.Հարությունյանը, ինչպես նաև չի մտաբերել, թե արդյոք տեսել է նրան օրինակ 2013թ. հուլիս, օգոստոս ամիսներին, թե ոչ։
Որդու մահից հետո Կ.Հարությունյանը հաճախակի այցելել է իրենց տուն, մասնավորապես որդու ծննդյան օրերին։ Վերջինիս ընտանիքը գտնվելէ ֆինանսապես նորմալ վիճակում։
Վկան նաև հայտնել է, որ սույն գործով Կապանից դատական նիստին ներկայանալու ճանապարհածախսը հոգացել է Կ.Հարությունյանի մայրը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Գագիկ Իսրայելյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը հանդիսանում է իր մտերիմ ընկերոջ որդին։ Իր մեկ այլ ընկեր` Ռուբիկ Մնացականյանը, մահացել է 2013թ. սեպտեմբերի 1-ին, իսկ հուղարկավորության արարողությունը տեղի է ունեցել սեպտեմբերի 3-ին։ Հուղարկավորության ժամանակ տեսել է Կ.Հարությունյանին, ով եղբոր` Շամիր Հարությունյանի հետ միասին, ծաղկեպասակներն էին տանում։ Բացի նրանցից, ծաղկեպասակներն էին տանում նաև հանգուցյալի որդու ընկերները։
Չի մտաբերում, թե այդ օրը Կ.Հարությունյանը ինչ հագուստներ է կրել։
Ըստ իր` Կ.Հարությունյանի հոր հիվանդության պահից, իսկ հետագայում նաև նրա մահվանից հետ, նրանք գտնվել են նյութապես ոչ լավ վիճակում։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Արտյոմ Պողոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի ընտանիքը մտերիմ է հարաբերությունների մեջ է գտնվում իր ընտանիքի հետ։
2013թ. սեպտեմբերի 4-ին ժամը 14։00-ի սահմաններում ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին տեսել է ոմն Հակոբի հետ, ովքեր զրուցում էին Կապան քաղաքի Թումանյան փողոցի 9-րդ շենքի բակում։ Իր տեղեկացմամբ` 2013թ. սեպտեմբերի 3-ին Կարեն Հարությունյանը ներկա է գտնվել Ռուբիկ Մնացականյանի հուղարկավորության արարողությունը։
Բնակության վայրը փոխելուց հետո Կ.Հարությունյանը հաճախակի է այցելել իրենց բակ, սակայն չի մտաբերում թե 2013թ.-ի հուլիս-օգոստոս ամիսներին, ինչպես նաև հոկտեմբերի 24-ին տեսել է նրան, թե ոչ։
Նշել է, որ սույն գործով դատական նիստին ներկայանալու ճանապարհածախսը հոգացել է Կ.Հարությունյանի եղբայրը` Շամիր Հարությունյանը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Հայկ Սահակյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի ընկերը։
2013թ. հունիս-հուլիս ամիսներին, օրերը կոնկրետ չի կարող մտաբերել, հաճախակի է հանդիպել Կ.Հարությունյանին։ Հիշում է, որ միասին են եղել այն օրը, երբ Կ.Հարությունյանը, Կապանից հեռախոսով զրուցելով մոր հետ, ով այդ ժամանակ գտնվում էր Երևանում։ Այդ խոսակցության ժամանակ տեղեկացել է, որ ստացվել է Կ.Հարությունյանի հոր հիվանդության վերաբերյալ փաստաթուղթը` էպիկրիզը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Զավեն Փարսադանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի ընկերը։
2013թ. հուլիս ամսին, օրը կոնկրետ չի հիշում, տեղեկանալով, որ Կ.Հարությունյանի հայրը ծանր հիվանդ է, երեկոյան 7-8 ընկերների հետ միասին գնացել են Կ.Հարությունյանի բնակարան։ Զանգահարել է Կ.Հարությունյանի մայրը, և հայտնել, որ ստացվել են հիվանդության վերաբերյալ պատասխանը, որը բացասական է։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Ազատ Արզումանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը հանդիսանում է ընկերոջ որդին։
2013թ. հոկտեմբերին, օրը կոնկրետ չի հիշում, Կ.Հարությունյանի քրոջը` Ալլա Հարությունյանին և նրա երեխաներին, իր մեքենայով Երևանից բերել է Կապան։ Մի քանի օր անց, ինքը Ալլային և երեխաներին կրկին բերել է Երևան և հաստատապես հիշում է, որ Կարենն այդ ժամանակ իրեց հետ չի եղել։
Վկան տալով իրարամերժ ցուցմունք, դատարանում պատճառաբանեց, որ վիրահատվել է մի քանի անգամ և մանրամասներ չի հիշում։ Միաժամանակ, սակայն, հայտարարեց, որ փաստաբանական հարցմանը պատասխանելիս, համապատասխան ձևաթղթի վերեևում իր անունն ու ազգանունը լրացրել է անձամբ, իսկ իսկ մնացածը լրացրել է Կարենի մոր և եղբոր պգնությամբ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Նարինե Արզումանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին ճանաչում է որպես Կապան քաղաքում իր հարևան։
2013թ. հոկտեմբեր ամսին` օրը չի հիշում, /իր մտաբերմամբ ամսի 12-ից հետո/ տեսել է ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին` նրա քույրիկի հետ միասին։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա դատարան հրավիրված Իշխան Մնացականյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի հայրը և իր հայրը եղել են ուսանողական ընկերներ, իրենք մոտ են ընտանիքներով։
2013թ. սեպտեմբերի 1-ին մահացել է իր հայրը, իսկ սեպտեմբերի 3-ին տեղի է ունեցել հուղարկավորության արարողությունը։ Այդ օրը ժամը 11-ին Կարեն Հարությունյանը եղբոր հետ միասին եկել էր իրենց տուն` ցավակցելու նպատակով։ Այնուհետև, նույն օրը Կարեն Հարությունյանին տեսել է դրսում` բակում, ով պսակը ձեռքին, թափորի հետ քայլել է մինչև քաղաքային գերեզմանատուն։ Բացի այդ, ժամը 13։00-ին 13։30-նն ընկած ժամանակահատվածում վերջինիս տեսել է նաև քաղաքային գերեզմանտանը։ Չի մտաբերում, թե տվյալ օրը Կ.Հարությունյանը ինչ հագուստներ է կրել։
Հաջորդ օրը` սեպտեմբերի 4-ին, Կ.Հարությունյանին չի տեսել։ Փաստաբանի ուղարկած հարցաթերթիկը ստացել է փոստով, լրացնելուց հետո նույն կերպ ետ է ուղարկել։ Հարցաթերթիկը լրացրել է ինքնուրույն, առանց որևէ մեկի, այդ թվում Կ.Հարությունյանի ազականների օգնությամբ։
Ի պատասխան դատարանում իրեն առաջադրված հարցերի վկան հայտարարել է, որ տվյալ դատական նիստին Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ ցուցմունք տալու նպատակով Կապանից Երևան է իրեն բերել նրա եղբայրը` Շամիր Հարությունյանը, ով պետք է նաև ետ տանի իրեն։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցներն այն աստիճանի բավարար են, որ դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված հանցանքները` բացառությամբ Գ.Ղազարյանին` կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափի գումար Մարիաննա Խաչատրյանից ենթադրաբար հափշտակելու դրվագի։

Նման եզրահանգման գալիս, դատարանը հիմք է ընդունում ամբաստանյալների կողմից բոլոր դրվագներով կատարված խարդախությունների և դրա փորձի ընթացքում նույնանման գործելաոճի, դերաբաշխման, գործողությունների հաջորդականության նմանությունն ու միասնականությունը։

Դատարանը, սույն դատավճռի երկրորդ բաժնի 35-82-րդ էջերում շարադրված` ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցների, և գործին վերաբերելի մյուս փաստաթղթերի ամբողջությամբ հաստատված է համարում նրանց առաջադրված մեղադրանքները և գտնում, որ բացի պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատակոչված լրացուցիչ վկաների իրարամերժ և խիստ անարժանահավատ ու ամբաստանյալների ոչնչով չփաստարկված ցուցմունքների, որևէ այլ կերպ չհերքվեցին նրանց կողմից իրենց մեղսագրված հանրորեն վտանգավոր արարքների կատարումը։

Գործի դատական քննության ընթացքում հարցաքննված տուժողներն ու այն վկաները, ովքեր անմիջականորեն գտնվել էին դեպքի պահին գումարները հափշտակելու վայրերում, ուղղակիորեն մատնացույց արեցին Կարեն Հարությունյանին ու Վազգեն Գաբրիելյանին` որպես իրենցից գումարներ հափշտակողների։
Ավելին` հակառակը տեղի չունեցավ նույնիսկ այն բանից հետո, երբ կողմի միջնորդությամբ /հավանաբար այն ենթադրությունից հետո, որ մինչև դատական նիստերի դահլիճ մտնելը վկաները նախապես տեղեկացվում են Կ.Հարությունյանի նստած տեղի մասին/, դատական նիստերի դահլիճում փոխվեց ամբաստանյալ Հարությունյանի նստելու տեղը։ Անձինք` վկաները, ովքեր դատական նիստերի դահլիճ մտան այդ տեղափոխությունից հետո, դարձյալ աներկբա ճանաչեցին վերջինիս` որպես` կամ իրենց ընտանիքի անդամներից գումարներն անմիջապես հափշտակողի, կամ այն անձի, ով ներկայանալով ամենատարբեր անուններով, բնակարանների վաճառողներին համոզել էր գնորդների մոտ հանդես գալ, որպես իրենց տան անդամ կամ որևէ այլ ազգական։

Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանը հետազոտել է Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի դրվագով Վազգեն Գաբրիելյանի մասնակցությունը հաստատող մի շարք ապացույցներ, որոնք են հենց իր` տուժողի ցուցմունքները, հատկապես վերջինիս կողմից ամբաստանյալին` վկա Ռազմիկ Մկրտչյանի կողմից որպես տաքսի շահագործվող մեքենայի մեջ տեսնելը, վերջինիս ցուցմունքը, տուժողի ամուսնու ցուցմունքը, բնակարանատերերի ցուցմունքները, նշված օրը Վ.Գաբիրելյանի հեռախոսազանգերի վերծանումներն ու դեպքին նախորդող ու հաջորդող` այն տեսագրությունը, որը վերարտադրվեց դատարանում։
Պաշտպանության կողմն իր ճառերում վիճարկել է հիշյալ տեսագրությունը, հայտարարելով, որ այն ձեռք է բերվել անօրինական ճանապարհով, առանց առգրավման որոշման, բացի այդ նախաքննության ընթացքում այն ցույց է տրվել տուժողներին։

Դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ տեսանյութի վերաբերյալ առգրավման որոշում չկայացնելը չի կարող դիտվել որպես քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, քանի որ այն չի բխում` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի դրույթներից, համաձայն որի`
1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`
1) բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ.
2.1) վկայի՝ սույն օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի հինգերորդ մասով նախատեսված իրավունքների խախտմամբ.
3) տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից.
4) բացարկման ենթակա անձի մասնակցությամբ, եթե նա իմացել է կամ պետք է իմանար քրեական գործով վարույթին իր մասնակցությունը բացառող հանգամանքների առկայության մասին.
5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ.
6) այն անձից, որն ունակ չէ ճանաչել փաստաթուղթը կամ այլ առարկան, հաստատել դրա իսկությունը, հայտնել դրա առաջացման և ստացման հանգամանքների մասին.
7) անհայտ կամ դատական նիստում չբացահայտվող աղբյուրից.
8) ժամանակակից գիտական պատկերացումներին հակասող մեթոդների կիրառման արդյունքում։
2. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
3. Մեղադրանքի կողմի թույլ տված քրեադատավարական օրենքի պահանջների խախտման հետևանքով ապացուցողական նշանակությունը կորցնելու ենթակա նյութը պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ կարող է թույլատրվել որպես ապացույց։ Այդպիսի ապացույցը թույլատրվում է միայն համապատասխան կասկածյալի կամ մեղադրյալի նկատմամբ։

Բացի այդ, հիշյալ տեսագրությունը, հանդիսանում է փորձագիտական եզրակացության անբաժանելի մաս, իսկ այն` որպես այդ եզրակացության բաղկացուցիչ, ենթակա է ծանոթացման դատավարության կողմերին` նաև տուժողին, ինչը և քննիչի կողմից արվել է։ Ավելին, նշված տեսագրությունն իրավունք է ունեցել նաև տեսնելու պաշտպանության կողմը, ինչը և իրականացվեց դատարանում։

Դատարանն արձանագրում է, որ տեսագրությունը նախաքննության կողմից պաշտպանության կողմի ներկայացուցիչների կողմից դիտված չլինելը, չի կարող համարվել նրանց իրավունքների հիմնարար խախտում, քանի որ նույնիսկ դատարանում տեսնելուց հետո, վերջիններս հայտարարեցին, որ դրանում պատկերված անձը միևնույն է Վազգեն Գաբրիելյանը չէ, մինչդեռ տեսագրության վերաբերյալ իր դատողությունները դատարանն արդեն ներկայացրել է այդ ապացույցի մասին սույն դատավճռում վերլուծություն կատարելիս։


Նույն պատճառաբանությամբ դատարանը քրեադատավարական օրենքի կոպիտ խախտում չի համարում նաև 2013թ.-ի նոյեմբերի 10-ին, հանցափորձի կատարման վայրում բռնվելուց հետո, ոստիկանության աշխատակիցների նույն ավտոմեքենայով ամբաստանյալներից ոմանց ու տուժողների նույն բաժանմունք տեղափոխելը։ Նշվածը չի կարող հիմք հանդիսանալ ենթադրելու, որ հենց այդ պատճառով են տուժողները ճանաչել ամբաստանյալներին։ Չպետք է մոռանալ, որ իրականացված օպերատիվ-հետախուզական աշխատանքի և դրա ընթացքում տուժող Մարիանա Խաչատրյանի ու Էդգար Գրիգորյանի ակնադիտորեն ճանաչման արդյունքում է, որ մերկացվել են Կարեն Հարությունյանն ու նրա հանցակիցները։ Այլ խոսքով, մինչև ճանաչման գործողության դատավարական փաստաթղթավորումը, ինչպես նշված տուժողն ու վկան, այնպես էլ մյուս տուժող Սուրեն Փոստոյանը, հստակ կարողացել են ճանաչել իրենցից գումարն անմիջականորեն հափշտակած անձին, ինչը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ վերը նշված կերպով նույն անձանց ոստիկանության բաժին տեղափոխելը որևէ կերպ չի ազդել հետագայում անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին քննչական գործողության իրականացման արդյունքում ստացված տվյալների վրա, հետևաբար դրանք կարող են օգտագործվել որպես ապացույցներ ու դրվել ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույցների շարքում։

Դատարանը, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող կարևոր ապացույց է դիտարկում նաև վերջին դրվագով դեպքի վայրից բոլոր երեք ամբաստանյալների բռնվելու և բերման ենթարկվելու փաստը։

Ամբաստանյալներ Հարությունյանը, Գաբրիելյանն ու Ղազարյանը չկարողացան դատարանին ներկայացնել ողջամիտ բացատրություններ` այդ օրը «պատահականորեն» նշված շենքի բակում հայտնվելու, միմյանց պատահական հանդիպելու և պատահականորեն արդեն իսկ պլանավորած հափշտակությունն այս անգամ ևս ավարտին հասցնելու համար որպես միջոց ընտրված Վարսիկ Կարապետյանի բնակարան բարձրանալու հանգամանքների մասին։ Ընդ որում, հարկ է նկատի ունենալ, որ Վ.Կարապետյանը սկզբից մինչև վերջ պնդեց Գ.Ղազարյանի` նախորդ օրը ևս Կ.Հարությունյանի հետ նշված բնակարան գալու փաստը, ինչը հերքում էր Ղազարյանը, պնդելով, որ նա այդ բնակարանում եղել է բոլորովին պատահական և միայն դեպքի օրը` բռնվելուց առաջ, երբ որպես գնորդ ինքն էր ուզում տեսնել բնակարանը։

Դատարանը, որպես Գ.Ղազարյանի` վերջին դրվագին` խարդախության փորձին, մասնակցելու ապացույց է դիտարկում նրա նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա տրամագծային հակասությունները։

Այսպես.

Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքում Գրիգորի Ղազարյանը որևէ բառ չի ասել այդ օրը նշված բակ գալու նպատակի` իր ազգական Սպարտակ Դանիելյանին տեսնելու և նրանից պարտքով գումար խնդրելու մասին։ Հակառակ դրան, բակում հայտնվելը բացատրել է հաստատապես գոյություն չունեցող ոմն Աննային գտնելու անհրաժեշտությամբ։ Այս առումով դատարանն արժանահավատ չի համարում որևէ մեկի հետ, թեկուզև ծանոթանալուց հետո, հետագա հանդիպումների համար նրանից տվյալներ /գոնե հեռախոսային/ չվերցնելու հանգամանքը։ Ավելին, գրեթե տրամաբանությունիւց դուրս է համարում բազմաթիվ բազմաբնակարան շենքերի մեջ մի անծանոթուհու փնտրելը, չիմանալով գոնե նրա գտնվելու կամ ապրելու մոտավոր հասցեն։ Իսկ եթե հավելենք, որ բերման ենթարկվելուց հետո Գրիգորի Ղազարյանի մոտից որևէ` նույնիսկ չնչին, գումար չի հայտնաբերվել, ապա կարելի է բացառել գումար չունեցող երիտասարդի երկրորդ հանդիպման հավանականությունը որևէ անծանոթուհու հետ։

Որպես Գ.Ղազարյանի ցուցմունքների անարժանահավատության ապացույց, դատարանը տեսնում է նաև այն, որ իր նախաքննական ցուցմունքում նա նշել է, որ շենքի բակում պատահականորեն հանդիպել է Կարեն Հարությունյանին, մինչդեռ դատարանում, վերջինս, հավանաբար մոռանալով այդ մասին նշեց, որ բակում առաջինը տեսել է Վազգեն Գաբիրելյանին։ Ավելին, դատաքննական ցուցմունքի սզբում նա որևէ բառ անգամ չհիշատակեց ոմն Աննայի հետ հանդիպման գնալու մասին և մինչև հակասությունների հիմքով նրա նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումն ու դրանց վերաբերյալ նրան հարցեր տալը հստակ պնդում էր, որ այդտեղ գնալու միակ նպատակը եղել է իր ազգական Սպարտակ Դանիելյանից պարտքով գումար խնդրելը։

Դատարանը` որպես Գ.Ղազարյանի կողմից հայտնած տեղեկությունների փաստարկված չլինելու հանգամանք է դիտում նաև վերը նշված հեռախոսազանգերի վերծանումները, որոնցով հերքվում են ամբաստանյալներ Կ.Հարությունյանի և Վ.Գաբրիելյանի հայտնած այն տեղեկությունները, համաձայն որոնց իրենք չեն ցանկացել բնակարանների առքուվաճառքին ներգրավել Գրիշային, քանի որ նա զբաղված է եղել առևտրով և չէր կարող լինել իրենց հետ։ Նունյնանման տեղեկություններ էր հայտնել նաև ինքը` Գ.Ղազարյանը, ով փորձում էր դատարանին համառորեն համոզել, որ բազմազբաղ լինելու և հանրապետության մարզերում մշտապես շրջիկ առևտհետրով զբաղվլու պատճառով հազվադեպ է հանդիպել կամ պահպանել գործով անցնող մյուս ամբաստանյալների հետ, իսկ նրանց հետ խոսելու հիմանական թեման եղել է իր համար հարմար բնակարան գտնելու դեպքում իրեն այդ մասին տեղյակ պահելը։ Հատկանշական է, որ նույն խնդրանքի համար, փաստորեն, անձինք միմյանց կարող են զանգահարել տասնյակ, նույնիսկ հարյուրավոր անգամներ։ Ընդ որում հիշյալ ժամանակահատվածում ընկերներն իր համար այդպես էլ որևէ հարմար` էժան, բնակարան չէին գտել, համենայն դեպս հակառակը վերջիններս չպնդեցին։

Նշված հեռախոսազանգերի վերծանումներից ու բաժանորդների տեղակայումներից ոչ միայն պարզ է դառնում, որ երեք ամբաստանյալներն էլ ամենօրյա սերտ կապի մեջ են գտնվել միմյանց հետ, այլ նաև հիմնականում գտնվել են միասին, նույն հասցեներում։

Նշվածը նույնպես դատարանին թույլ է տալիս գալու այն եզրահանգման, որ վերջիններս գործել են միասին, փոխկապակցված։ Այլ հարց է, թե որքանով է հիմնավորվել Գ.Ղազարյանի կապն ու առնչությունը Մ.Խաչատրյանից խարդախությամբ գումարի հափշտակման դրվագի հետ։
Նշվածի վերաբերյալ դատարանն իր պատճառաբանություններն ու վերլուծությունը կներկայացնի քիչ ավելի ուշ` ստորև։

Դատարանն, անդրադառնալով պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված անձանց` վկաների, դատաքննական ցուցմունքներին, փաստում է, որ դատարանում հարցաքննվել են Կապան քաղաքի բնակիչներ` Անժելա Հարությունյանը, Գագիկ Իսրայելյանը, Արտյոմ Պողոսյանը, Հայկ Սահակյանը, Զավեն Փարսադանյանը, Նարինե Արզումանյանը և Իշխան Մնացականյանը։
Դատարանն արձանագրում է, որ վկաները դատարան են ներկայացել Կապան քաղաքից։ Գործի քննությամբ հաստատվեց նաև, որ վերջիններս հանդիսանում են ամբաստանյալ Կ.Հարությունյանի և նրա ընտանիքին մտերիմ անձինք։

Վկաները դատարանում հաստատել են այն փաստը, որ 2013թ. սեպտեմբերի 1-ին մահացել է Կապան քաղաքի բնակիչ Ռուբիկ Մնացականյանը, ում հուղարկավորության արարողությունը տեղի է ունեցել է 2013թ. սեպտեմբերի 3-ին։

Վկաները միաբերան պնդել են, որ սեպտեմբերի 1-ից 3-ն ընկած ժամանակահատվածում, այն է` Ռուբիկ Մնացականյանի և հոգեհանգստի և հուղարկավորության արարողությանը, տեսել են Կարեն Հարությունյանին, ով եղբոր հետ գտնվել է մահացած անձի ընտանիքի անդամների կողքին։ Այլ խոսքով, վերջիններս դատարանին հայտնեցին տեղեկություններ, որ Կարեն Հարությունյանը, եղբոր` Շամիր Հարությունյանի հետ միասին, գտնվել, մասնակցել են Ռուբիկ Մնացականյանի հոգեհանգստին և հուղարկավորության արարողությանը։ Ավելին` վկաները հայտնել են, որ տեսել են վերջիններիս նախ հոգեհանգստի ժամանակ` ինչպես դրսում ընկերների հետ զրուցելիս, այնպես էլ տանը` մահացածի ընտանիքի անդամներին ցավակցելիս։ Այնուհետև, տեսել են նաև հուղարկավորության օրը` եղբոր հետ ծաղկեպսակներ տանելիս, իսկ դրանից հետո նաև` քաղաքային գերեզմանատանը։
Դատարան հրավիրված վկաները` Կ.Հարությունյանի ընկերները, չնշելով կոնկրետ օրեր, հայտնել են նաև, որ վերջինիս տեսել են հունիս-հուլիս ամիսներին, երբ գտնվել են Կ.Հարությունյանի տանը, նրա կողքին, այն ժամանակ, երբ հոր ինքնազգացողությունը վատացել էր և նրան տեղափոխել էին Երևան։

Դատարանը, վերլուծելով վկաների դատաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է հետևյալը`

վկաներ Անժելա Հարությունյանի, Գագիկ Իսրայելյանի, Արտյոմ Պողոսյանի, Հայկ Սահակյանի, Զավեն Փարսադանյանի, Նարինե Արզումանյանի և Իշխան Մնացականյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, հետևյալ պատճառաբանությամբ։

Դատարանը հաստատված է համարում այն փաստը, որ վկաները հանդիսանում են ամբաստանյալ Կ.Հարությունյանի և նրա ընտանիքին մտերիմ անձինք` ոմանք նրա ընկերներն են, մյուսները` հարևաները կամ հոր ընկերները։ Վերջիններիս` Կապան քաղաքից դատարան ներկայանալը ունեցել է մեկ նպատակ` իրենց ցուցմունքներով ինչ-որ կերպ օգնել, նպաստել ամբաստանյալի կարգավիճակում հայտնված Կ.Հարությունյանի վիճակի բարելավմանը։ Այլ կերպ, վկաները, տալով ամբաստանյալի համար բարենպաստ ցուցմունքներ, փորձել են այդ կերպ հաստատել փաստ, որ Կ.Հարությունյանը հանցագործությունների կատարման օրերին գտնվել է Կապան քաղաքում, այլ ոչ թե` Երևանում` այդ կերպ բացառելով նրա առնչակցությունն իրեն մեղսագրված արարքների հետ։

Բացի այդ, դատարանը հաստատված է համարում նաև այն ոչ պակաս կարևոր հանգամանքը, որ դատարան ներկայացած վկաների մի մասը Կապան քաղաքից եկել են ամբաստանյալի եղբոր` Շամիր Հարությունյանի, հետ, իսկ մյուսները` միջքաղաքային տրանսպորտով, որի ճանապարհածախսը, ինչպես հայտարարեցին վերջիններս, հոգացել է Շամիր Հարությունյանը և նրա մայրը։ Այս հանգամանքը ևս վկայում է այն մասին, որ Կ.Հարությունյանի ընտանիքի անդամները հոգացել են վերջիններիս ճանապարհածախսը, որպեսզի նրանք ներկայանան դատարան և հայտնեն, պնդեն տեղեկություններ, որով կհաստատեն Հարությունյանի` հանցանքները կատարելու օրերին Կապանում, այլ ոչ թե` Երևանում գտնվելու հանգամանքը։

Դատարանն, անդրադառնալով պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկայի` Ազատ Արզումանյանի դատաքննական ցուցմունքին, փաստում է` վկան դատարանում ներկայացրել է փաստեր` կապված Կ.Հարությունյանի քրոջը և երեխաներին նախ Երևանից Կապան, ապա մի քանի օր անց հակառակ ուղղությամբ տանելու հետ։ Վերջինս հայտնել է, որ 2013թ. հոկտեմբեր ամսին Ալլա Հարությունյանին և նրա երեխաներին, իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով Երևանից տարել է քաղաք Կապան։ մի քանի օր անց, քանի որ վերջիններս պետք է վերադառնային ՌԴ, նրան ու երեխաներին կապանից ետ է բերել է Երևան։ Մեքենայում, բացի իրենից եղել են միայն Ալլա Հարությունյանն ու նրա երկու երեխաները։ Վկան ի սկզբանե պնդել է, որ Երևան գալուց Կարենն իրենց հետ հաստատապես չի եղել։

Այնուհետև, վկան, հասկանալով, որ տալիս է Կ.Հարությունյանի համար ոչ ձեռնտու ցումունքներ, սկսել է առաջադրված հարցերին տալ անտրամաբանական ու խուսափող պատասխաններ, և փոխելով իր դիրքորոշումը հայտնել, որ իր հիշելով Ալլա Հարությունյանի և նրա երեխաների հետ միասին Երևան քաղաք է տարել նաև Կ.Հարությունայնին։ Ընդ որում, վկան պատճառաբանել է, որ չի կարողանում հստակ հիշել և ներկայացնել իրավիճակը, քանի որ վիրահատվել է, ունի հիշողության հետ կապված խնդիրներ։

Դատարանը, վերլուծելով վկայի դատաքննական ցուցմունքն, արձանագրում է, որ վկան դատարանին նախ և առաջ ներկայացրել է փաստ, որ 2013թ. հոկտեմբեր ամսին Կապանից Երևան է բերել միայն Ալլա Հարությունյանին և նրա երեխաներին, ապա, հասկանալով, որ այդ հանգամանքը բարենպաստ չէ Կ.Հարությունյանի համար, փոխել է իր դիրքորոշումը և հայտնել, որ տվյալ օրը իրենց հետ է եղել նաև Կ.Հարությունյանը։

Այլ կերպ, դատարանը վկայի ցուցմունքով հաստատված է համարում վերջինիս հայտնած այն փաստական տվյալը, որ 2013թ. հոկտեմբեր ամսին վկա Արզումանյանը Երևան է բերել միայն Ալլա Հարությունյանին և նրա երեխաներին, իսկ Կ.Հարությունյանը վերջիններիս հետ չի եղել, քանի որ վկան դատարանում փոխեց է իր դիրքորոշումը այն պահին, երբ հասկացավ, որ տվյալ փաստը ձեռնտու չէ Կարեն Հարությունյանին։

Այսպիսով, դատարան հրավիրված լրացուցիչ վկաների հարցաքննությամբ ևս չհերքվեց Կարեն Հարությունյանի մասնակցությունն իրեն մեղսագրված հանցանքներին, քանի որ հակառակի վերաբերյալ դատարանում ձեռք բերվեցին ավելի ծանրակշիռ և փաստարկված ապացույցներ։ Մինչդեռ հիշյալ վկաները չկարողացան նաև դատարանին պատճառաբանել, թե հատկապես ինչից ելնելով են հստակ տպավորվել հանցանքների կատարման օրերեն իրենց մոտ և ինչու նրանք չեն հիշում օրինակ, թե այլ օրերին ինչ է արել Կ.Հարությունյանն ու որտեղ է նա գտնվել։

Մինչև դատարանի իրավական վերլուծությունները սկսելը, դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ նաև Գրիգորի Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության և դրա վերաբերյալ ապացուցների բավարարության հարցերին։

Այսպես`

Նախաքննական մարմնի կողմից Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին մեղադրանքն է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։

Առաջադրված մեղադրանքներից առաջինը վերաբերում է Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 4-ին մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի` Մարիանա Խաչատրյանի, գույքի խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու դեպքերին։

Դատարանում հարցաքննված վկաները` Էդգար Գրիգորյանը, Զարիկ Կարապետյանը և Լիլիթ Դադայանը գործի դատական քննության ժամանակ ցուցմունք տալիս նշել են, որ 2013թ. սեպտեմբերի 4-ին, Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 39 շենքի մոտ գտնվելու ընթացքում, այն պահին, երբ կարեն Հարությունյանն արդեն վերցրել էր իրենցից բնակարանի համար նախատեսված գումարն ու իրենք սպասում էին նրա վերադարձին, տեսել են ամբաստանյալ Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին, ով այդ պահին անցնելիս է եղել իրենց կողքով։
Մասնավորապես, վկաներ Զարիկ Կարապետյանը և Լիլիթ Դադայանը նշել են, որ տվյալ օրը Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի թիվ 39 շենքի մոտ, երբ սպասել են Էդ.Գրիգորյանին և Մ.Խաչատրյանին, տեսել են դանդաղ քայլերով անցնող երկու երիտասարդի։ Ընդ որում, Զարիկ Կարապետյանը հայտնել է, որ տվյալ անձանցից մեկին նմանեցում է ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանին։

Ավելին, տվյալ փաստի առթիվ վկա Է.Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքը վկայում է այն մասին, որ վերջինս` կարծում, ենթադրում է, որ հենց ամբաստանյալ Գ.Ղազարյանն է իր հետ ունեցել հեռախոսազանգեր։

Ասվածից հետևում է, որ 2013թ. սեպտեմբերի 4-ին Գ.Ղազարյանի` խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակություն կատարելու փաստը` վկաների հայտնած, ենթադրությունների նմանվող տեղեկություններից բացի, գործի և ոչ մի ապացույցով չի հիմնավորվել։

Դատարանը, 2013թ. սեպտեմբերի 4-ի դրվագով ամբաստանյալին` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղսագրված հանրորեն վտանգավոր արարք կատարելու վերաբերյալ ապացույցների բավարարությունը գնահատելիս, հարկ է համարում անդրադառնալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից` թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ ապացույցների գնահատման վերաբերյալ արտահայտած հետևյալ իրավական դիրքորոշումներին։

ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել հետևյալի մասին.
««13.Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունը ճանաչողական գործունեություն է, որն ուղղված է նախկինում տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների հետազոտմանը և վերականգմանը։ Քրեադատավարական ճանաչողության բովանդակության և կառուցվածքի բացահայտումը սերտորեն կապված է ապացուցում հասկացության հետ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Ապացուցումը՝ գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»։
Ապացուցման նպատակը կազմող ապացուցման ենթակա հանգամանքների համակարգը սահմանված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, որի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով։
14. Նշված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար։ Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան։ Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները։
15. Ապացուցման առարկա կամ ապացուցման ենթակա հանգամանքներ հասկացության հետ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը կապում է «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունը։
Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։

Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։

Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած։
16. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու առաջին չափանիշը վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքն է։ Վերջինիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Զարգացնելով վկայակոչված որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ներքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է այն մասին, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար։
17. Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։
18.Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երկրորդ չափանիշը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության պահանջն է։
Քրեական վարույթի ընթացքում ընդունվում են բազմաթիվ դատավարական որոշումներ, որոնցից յուրաքանչյուրը պահանջում է ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների ապացուցվածության տարբեր աստիճաններ։ Օրինակ, քրեական գործ հարուցելու կամ խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշման համար բավարար է նաև այդ հանգամանքների ենթադրյալ ապացուցվածությունը, մինչդեռ մեղադրական դատավճռի դեպքում պահանջվում է այդ հանգամանքների հավաստի ապացուցվածություն։
Ապացույցների բավարարությունը այս տեսանկյունից ընդգծում է ապացուցողական գործունեության շրջանակները, որն ապահովում է այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար անհրաժեշտ հանգամանքների վերաբերյալ ապացուցման սուբյեկտի իմացության չափը։
19.Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երրորդ չափանիշը անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն է (անմեղության կանխավարկածի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումը տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետում)։
20. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 12-19-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցումը քրեադատավարական գործունեության միջուկն է, առանց որի հնարավոր չէ քրեական գործն ըստ էության լուծել և կայացնել այնպիսի դատական ակտ, որը կպարունակի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածում ամրագրված՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանի լուծմանը ենթակա հարցերի պատասխանները։
21. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ ապացուցումը սերտորեն կապված է «հանցագործությունների որակում» հասկացության հետ. դրանք հարաբերակցվում են որպես գործունեություն և արդյունք։ Հանցագործությունների որակումը ենթադրում է գործով բացահայտված հանգամանքների հետազոտություն, օրենքի իմաստի բացահայտում, կոնկրետ նորմի ընտրություն, այդ նորմում ամրագրված հատկանիշների համադրում բացահայտված փաստերի հետ և որպես արդյունք համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում հետևության ձևավորում։ Ուստի, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն որոշման 12-րդ կետում բարձրացված հարցին պատասխանելու համար անհրաժեշտ է պարզել սույն գործով ապացուցման առարկան, մասնավորապես տեղի ունեցած դեպքը և հանգամանքները, /..ամբաստանյալի../ առնչությունը դեպքին և այդ պարզված հանգամանքներին համապատասխան քրեաիրավական գնահատական տալ /..ամբաստանյալի../ արարքին։
Անդրադառնալով ապացույցների բովանդակության, թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցերին Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-րդ կետը)։
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք (…)»։
Մասնավորեցնելով Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի պահանջները` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածը սահմանում է, որ
«1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա։
2. Քրեական հետապնդումը, պաշտպանությունը և գործի լուծումը տարանջատված են. դրանք իրականացնում են տարբեր մարմիններ և անձինք։
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը։
4.Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ։
Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար։
5.Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով (…)»։
30. Շարադրված դրույթների համակարգային վերլուծությունը թույլ է տալիս եզրակացություն անել այն մասին, որ արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի ապահովման անկյունաքարը, ի թիվս քրեական դատավարության այլ կարևորագույն սկզբունքների, մրցակցության սկզբունքն է, որը կարող է երաշխավորվել երեք բաղադրատարրերի միաժամանակյա պահպանման դեպքում։ Դրանք են`
ա) կողմերի դատավարական իրավահավասարություն` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար,
բ) կողմերի միջև մեղադրանքի և պաշտպանության գործառույթների տարանջատում և դրանց սահմանազատում գործի լուծման գործառույթից,
գ) անկախ և անկողմնակալ դատարանի առկայություն։
Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ`
«(…) դատարանի կարգավիճակի բնութագրական կողմերից մեկն էլ այն է, որ որպես քրեական գործը քննող անկախ և անկողմնակալ մարմին, դատարանը չի կարող հանդես գալ մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և պետք է արտահայտի միայն իրավունքի շահերը։ Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար պետք է ստեղծի գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ՝ դրանով իսկ ապահովելով մրցակցության սկզբունքի կենսագործումը և հասնելով քրեական դատավարության առջև դրված խնդիրների իրագործմանը» (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 13-րդ կետը)։
31. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Վճռաբեկ դատարանը արձանագրում է, որ գործող քրեադատավարական օրենսդրությունը դատական քննության փուլում ապացուցման գործունեության հիմքում դրել է ոչ թե յուրաքանչյուր քրեական գործով օբյեկտիվ ճշմարտությունը բացահայտելու պարտադիր պայմանը, այլ մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության ապահովման պահանջը, որը համարվում է արդարացի դատական ակտ կայացնելու գլխավոր պայմանը։ Միաժամանակ արձանագրում է, որ դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը, ինչպես նաև այն, որ դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մրցակցությունը և ապացուցման գործընթացում դատարանի ակտիվությունը չեն հակասում միմյանց, սակայն կարևոր է հստակ որոշել դատական ակտիվության սահմանները և նպատակը, որպեսզի թույլ չտրվի դատարանին ներքաշվելու մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմին օգնելու, մեղադրյալի մեղքի ապացուցման կամ հերքման գործին։
32. Սույն որոշման 30-31-րդ կետերում շարադրված վերլուծության ներքո Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցման գործունեության մեջ դատարանի ակտիվությունը նրա համար է, որպեսզի
ա) ապահովվի կողմերի իրական հավասարությունը և մրցակցությունը,
բ) կանխվեն անձի իրավունքների ու օրինական շահերի խախտումները կամ անհիմն սահմանափակումները
գ) դատարանը կայացնի հիմնավորված, օրինական և արդարացի դատական ակտ։

Վերոնշյալից հետևում է, որ դատարանը չի կրում մեղադրանքը ապացուցելու կամ քրեական հետապնդման մարմնի թույլ տված թերացումները վերացնելու պարտականություն։ Ապացուցմանը մասնակցելը դատարանի իրավունքն է, այլ ոչ թե պարտականությունը, ընդ որում, դատարանն ինքն է որոշում նոր ապացույց հավաքելու անհրաժեշտության հարցը, բնականաբար, նպատակ չհետապնդելով աջակցելու մեղադրանքը ապացուցելուն։ Մեղադրանքը ապացուցելու պարտականությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ և 124-րդ հոդվածների ուժով կրում են քրեական հետապնդման մարմինները։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքը նույնպես ելնում է այն գաղափարից, որ ապացուցման պարտականությունը դրված է մեղադրանքի կողմի վրա և ցանկացած կասկած պետք է մեկնաբանվի հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Barbera, Messegue and Jabardo v. Spain, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռը, գանգատ թիվ 10590/83, կետ 77)։

Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է դատական ճշմարտությունը պարզելու նպատակով կողմերի համար ապահովել հավասար պայմաններ` միաժամանակ բացառելով անձի իրավունքների և օրինական շահերի խախտումները կամ անհիմն սահմանափակումները։ Այս առումով դատարանը սեփական նախաձեռնությամբ նոր ապացույցներ հավաքելու իր իրավունքը կարող է իրացնել միայն այն ժամանակ, երբ դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են բոլոր ապացույցները, և կողմերը նոր ապացույցներ ձեռք բերելու միջնորդություններ չեն ներկայացրել և այն պայմանով, որ հետազոտված ապացույցները դատարանին օբյեկտիվորեն հնարավորություն չեն տալիս կայացնել հիմնավորված, պատճառաբանված և արդարացի դատական ակտ»»։
ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը Ա.Ավագյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ զարգացնելով նախկինում իր` ապացույցների գնահատման և դրանց բավարար լինելու մասին արված դատողությունները, իրավական դիրքորոշում է արտահայտել հետևյալի մասին.
«I. 28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
29. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,

2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,

3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։

Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։

Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։

Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
31. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։ Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։

Սույն գործի քննությամբ ուսումնասիրված ապացույցների, դրանց գնահատման, մեկը մյուսի հետ համադրելու, իսկ դրա արդյունքում` վերլուծության միջոցով, ինչպես նաև այդ ապացույցները դիտարկելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը շարադրված նախադեպային որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, դատարանն ապացուցված և հաստատված չհամարեց այն, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 4-ին գործով ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանը` Կարեն Հարությունյանի և Վազգեն Գաբրիելյանի հետ կազմակերպված խմբի կազմում, խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է Մարիանա Խաչատրյանի առանձնապես խոշոր չափի` 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։

Դատարանը գտնում է, որ ձեռք բերված և նրա` այդ մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների ամբողջությունը, բավարար չէ հանգելու այն հետևության, որ վերջինս առնչություն ունի իրեն մեղսագրված հանցաքի կատարման հետ, հաշվի առնելով, որ մեղադրանքի տվյալ դրվագով հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքներ գործով ի հայտ չեկան։

Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրելով, որ պետք է ճանաչվի և հռչակվի Գրիգորի Ղազարյանի անմեղությունը 1-ին դրվագով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված արաքում, ըստ էության, իրավական տեսանկյունից գործի այդ մասով պետք է կայացի արդարացման դատավճիռ։



3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիսով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով սույն դատավճռի երկրորդ` նկարագրական-պատճառաբանական մասում ներկայացված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ` ամբաստանյալներ Կ.Հարությունյանը, Վ.Գաբրիելյանը և Գ.Ղազարայանը կատարել են հանցանքներ, որոնք նախատեսված են՝ համապատասխանաբար՝ երեք դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, երկու դրվագով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։

Միևնույն ժամանակ, վերոշարադրյալ հիմնավորումներով, դատարանն ապացուցված և հաստատված չի համարում ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը` նրան մեղսագրված արարքում ապացույցների անբավարարության հիմքով։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքներին նրանցից յուրաքանյուրի դերակատարությունն ու մասնակցության աստիճանը։

Որպես ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքների կատարման մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը։

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում՝ համապատասխանաբար՝

-պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությունը, /հիմք` ծննդյան վկայական` Դավիթ Վազգեն Գաբիրելյան` ծնված` 04.10. 2012թ./

-տուժողներ Մարիանա Խաչատրյանին և Արաքսի Տեր-Գրիգորյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի կեսը` ընդհանուր առմամբ 27.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կամովին հատուցելը։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

Որպես ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Կարեն Հարությունյանի, Վազգեն Գաբրիելյանի և Գրիգորի Ղազարյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժները նրանք պետք է կրեն։

Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Քրեադատավարական օրենքի նշված նորմերի համատեքստում անդրադառնալով Վազգեն Գաբրիելյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերին, դատարանն արձանագրում է, որ վերջինիս /կամ նրա ընտանիքի անդամների/ կողմից տուժողներին պատճառված վնասի էական փոխհատուցման պայմաններում արդարացված է նրա նկատմամբ` մեղսագրված հոդվածների սանկցիայի նվազագույն պատժաչափերի նշանակումը, հաշվի առնելով, որ վնասների վերականգման արդյունքում իրագործվել է պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքներից մեկ բաղադրիչի` սոցիալական արդարության վերականգման երաշխիքը։

Դատարանն, անդրադառնալով Կարեն Հարությունյանի և Վազգեն Գաբրիելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների, հարցին, գտնում է, որ Կ.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, Վազգեն Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը պետք է փոխել կալանավորմամբ, հաշվի առնելով, որ վերջինս կալանքի տակ է գտնվում մեկ այլ քրեական գործով, որը դեռևս նախաքննության փուլում է և տեսականորեն չի բացառվում, որ նա այդ գործով ազատ արձակվի կալանքից ու հայտնվի ազատության մեջ, ինչը բարձրացնում է նրա նկատմամբ սույն գործով նշանակվելիք պատժից խուսափելու հավանականությունը։

Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Գրիգորի Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, ապա դատարանը գտնում է, որ այն պետք է փոխել կալանավորմամբ և նրան կալանքի վերցնել դատական նիստերի դահլիճից՝ հաշվի առնելով, որ այլևս ազատության մեջ մնալու պայմաններում բարձր է նրա կողմից ինչպես ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատժի կրումից խուսափելու, այնպես էլ նոր հանցագործություն կատարելու վտանգը։

Միաժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Վ.Գաբրիելյանի և Գ.Ղազարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժներում պետք է հաշվակցվեն այս գործով, նախաքննության ընթացքում նրանց կողմից կալանքի տակ գտնվելու ժամանակահատվածները։

Քննվող քրեական գործով տուժող Մարիաննա Խաչատրյանը 14.07.2015թ-ի դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում նշել է իրեն պատճառված վնասի չափը` 30.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ և այն խնդրել է բռնագանձել Կարեն Հարությունյանից, Վազգեն Գաբրիելյանից և Գրիգորի Ղազարյանից։

Քրեական գործով տուժող Սուրեն Փոստոյանը 16.09.2015թ-ի կայացած դատական նիստի ժամանակ ներկայացրել հայցադիմում, որում նշել է իրեն պատճառված վնասի չափը` 20.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ և այն խնդրել է բռնագանձել Կարեն Հարությունյանից, Վազգեն Գաբրիելյանից և Գրիգորի Ղազարյանից։

Գործով տուժող Տիգրան Հայրապետյանը 07.07.2015թ-ի կայացած դատական նիստին դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում նշել է իրեն պատճառված վնասի չափը` 38.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ և այն խնդրել է բռնագանձել Կարեն Հարությունյանից, Վազգեն Գաբրիելյանից և Գրիգորի Ղազարյանից։ խնդրել են պատասխանողներից հօգուտ իրենց բռնագանձել այն։

Վազգեն Գաբրիելյանից 24.000 ԱՄՆ դոլար բռնագանձելու հայցապահանջ է ներկայացրել նաև գործով տուժող Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը։

Ամբաստանյալներ Կարեն Հարությունյանը, Վազգեն Գաբրիելյանը և Գրիգորի Ղազարյանը չեն ընդունել ներկայացված քաղաքացիական հայցերը, հայտնելով, որ մեղսագրված հանցանքների հետ որևէ առնչություն չունեն։

Դատական քննության ավարտին տուժողներ Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը և Մարիաննա Խաչատրյանը դատարանին հանձնել են դիմումներ, ինչպես նաև հայտարարել, որ ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի հարազատների կողմից ուղիղ կիսով չափ վերականգնվել են իրենց պատճառված վնասերը` համապատասխանաբար` 12.000 ԱՄՆ դոլարի և 15.000ԱՄՆ դոլարի չափով, ուստի հրաժարվել են նրա դեմ ներկայացված քաղքացիական հայցի պահանջներից։

Դատարանը, քննության առնելով տուժողներ Սուրեն Փոստոյանի, Մարիաննա Խաչատրյանի և Տիգրան Հայրապետյանի կողմից ամբաստանյալերի դեմ ներկայացված հայցապահանջները, գտնում է, որ դրանք ենթակա են մասնակի բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։

Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։

ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։

Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։

Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։

Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։

Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալ Կ.Հարությունյանի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողների կողմից ընդդեմ ամբաստանյալների ներկայացված քաղաքացիական հայցերը, դատարանը գտնում է, որ դրանք ենթակա են մասնակի բավարարման` Տիգրան Հայրապետյանի օգտին` 38.000 /երեսունութ հազար/, Մարիանա Խաչատրյանի կողմից` 15.000 /տասնհինգ հազար/ և Սուրեն Փոստոյանի օգտին` 20.000 /քսան հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալ Կ.Հարությունյանի կողմից հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։

Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով, որ չի հիմնավորվել ինչպես Վազգեն Գաբրիելյանի, այնպես էլ Գրիգորի Ղազարյանի առնչակցությունը` համապատասխանաբար Տիգրան Հայրապետյանից, Սուրեն Փոստոյանից և Մարիանա Խաչատրյանից գումարներ հափշտակելու վերաբերյալ հանցադրվագներին, դատարանը գտնում է, որ այդ մասով հայցապահանջները բավարարման ենթակա չեն։

Քննվող քրեական գործով տուժող, քաղ. հայցվոր Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման պահանջի մասին, որով խնդրել է պատասխանող, սույն գործով ամբաստանյալ Վազգեն Գբրիելյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 24.000 /քսանչորս հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։

Այնուհետև, տուժող, քաղ. հայցվոր Արաքսի Տեր-Գրիգորյանը դիմելով դատարանին հայտարարել է, որ հրաժարվում է ներկայացված քաղաքացիական հայցից և ամբաստանյալի նկատմամբ վնասի հատուցման պահանջ չունի։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 161-րդ հոդվածի համաձայն`

1. «Քաղաքացիական հայց ներկայացրած անձն իրավունք ունի հրաժարվել հայցից քրեական գործով վարույթի ցանկացած պահի, եթե դրանով չեն խախտվում այլ անձանց իրավունքները և օրինական շահերը։ Նման իրավունքներից օգտվում է նաև այն անձը, որի շահերի պաշտպանության համար դատախազը քաղաքացիական հայց է հարուցել։
2. Քաղաքացիական հայցից հրաժարվելն ընդունելը հանգեցնում է քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցով վարույթի կարճման և համապատասխան անձին զրկում է տվյալ քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության կարգով կրկին հարուցելուց»։

Դատարանը գտնում է, որ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 161-րդ հոդվածի դրույթներով, տուժող, քաղ. հայցվոր Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Վազգեն Գբրիելյանի ներկայացված հայցադիմումով քաղաքացիական հայցի վարույթը պետք է կարճել` հայցվորի կողմից հայցից հրաժարվելու հիմքով։

Անդրադառնալով գործով կալանքի տակ գտնվող գույքերին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերացնել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ասատրյանի կողմից 26.11.2013թ.-ի որոշմամբ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի անվամբ ընդհանուր բաժնային սեփականության իրավունքով գրանցված Երևանի Դավիթաշեն 2-րդ թաղամասի 7-րդ շենքի թիվ 71 բնակարանի, Գրիգորի Կոլյանի Ղազարյանի անվամբ համատեղ սեփականության իրավունքով գրանցված ք.Կապան, Հ Ավետիսյան փող. 1շենք թիվ 42 բնակարանի, ինչպես նաև նույն քննիչի 12.03.2014թ.-ի որոշմամբ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի կնոջ՝ Հասմիկ Հրաչյայի Ղազոյանի, անվամբ գրանցված «Միցուբիշի Կոլտ» մակնիշի, 34 UM 240 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքները։
Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով, դատարանը գտնում է, որ Վազգեն Գաբրիելյանին պատկանող՝ սև գույնի «HERMES» գրառմամբ ձեռքի պայուսակը, սև գույնի ձեռքի պայուսակը, նույն պայուսակում հայտնաբերված այցեքարտերը, զեղջի քարտերը, բջջային հեռախոսի քարտերի գաղտնագրերը պարունակող քարտերը, սև գույնի կաշենման փոքր քարտապանակը, «Սուրբ Խաչի Աղոթքներ» գրքույկը, հեռախոսահամարներ և բնակարանների հասցեներ պարունակող թղթի կտորները, MР-654К մոդելի թիվ T-12049348 համարի օդամղիչ ատրճանակն իր պահունակով և գազային գլանանոթներով, այդ ատրճանակը գնելու մասին Վազգեն Գաբրիելյանին տրված տեղեկանքն ու նրա՝ «ՀՀ Որսորդների և ձկնորսների միավորում» ՀԿ անդամության թիվ 0214 վկայականը, Վազգեն Գաբրիելյանի անվամբ ձևակերպված գրավատոմսերն ու վարկային պայմանագրերը, վրան սև, սպիտակ և շագանակագույն քարերով ոսկեգույն խաչն իր շղթայով և «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսն իր լիցքավորիչով պետք է վերադարձնել Վազգեն Գաբրիելյանին։
Հասմիկ Ղազոյանի անվամբ տրված SB 989622 համարի տրանսպորտային միջոցի հաշվառման վկայականը, նրա անվամբ կիրառված՝ վարչական տույժ նշանակելու մասին որոշումները մեկ ծրարում, պետք է վերադարձնել վերջինիս։
Կարեն Հարությունյանի անվամբ տրված՝ Հանրային ծառայությունների համարանիշ հատկացնելու մասին տեղեկանքը, ինչպես նաև «Նոկիա» մոդելի բջջային հեռախոսն իր լիցքավորիչով պետք է վերադարձնել նրան։

Երկու սպորտային գլխարկները, թափանցիկ ապակիներով, սև շրջանակով ակնոցը, կրակայրիչը և «Համլետ Գեորգիի Կարապետյան» անուն, հայրանուն, ազգանունով ՀՀ քաղաքացու անձնագրի պատճեը պետք է ոչնչացնել։

«Նիսսան» գրառմամբ կախազարդով ավտոմեքենայի բանալին պետք է վերադարձնել Գրիգորի Կոլյանի Ղազարյանին։

Դատարանում հետազոտված՝ տեսաձայնագրություններով և հեռախոսային զանգերի վերծանումներով լազերային սկավառակները պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։

4. Եզրափակիչ մաս

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը




Վ Ճ Ռ Ե Ց

1.Կարեն Վրեժի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել երեք դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2.3/ և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2.3/ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի նկատմամբ յուրաքանչյուր դրվագի համար պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում` 5 /հինգ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագարվման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Կարեն Վրեժի Հարությունյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 8 /ութ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Կարեն Վրեժի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2013թ. նոյեմբերի 11-ից։

2.Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին մեղավոր ճանաչել երկու դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2/ և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով /դրվագներ 1.2./ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի նկատմամբ յուրաքանչյուր դրվագի համար պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Հաշի առնելով սույն գործով նախաքննության ընթացքում Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի՝ 3 /երեք/ ամիս 24 /քսանչորս/ կալանավորման մեջ գտնվելու հանգամանքը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 2 /երկու/ ամիս 6 /վեց/ օր ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը փոխել կալանավորմամբ և նրա նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. դեկտեմբերի 02-ից։

Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գրավատու Սուրեն Արամի Գաբրիելյանի կողմից 06.03.2014թ-ին թիվ 16 դրամարկղի մուտքի օրդերով «Հայէկոնոմբանկ» ԲԲԸ «Սարաջով» մասնաճյուղում մուծված 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը՝ վերադարձնել վերջինիս։

3.Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունն այդ hոդվածով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ վերջինիս մասնակցությունն իրեն մեղսագրված արարքին ապացուցված չլինելու հիմքով։

Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Հաշի առնելով սույն գործով նախաքննության ընթացքում Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի՝ 2 /երկու/ ամիս կալանավորման մեջ գտնվելու հանգամանքը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Գրիգորի Կոլյայի Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, փոխել կալանավորմամբ և նրան կալանքի վերցնել դատական նիստերի դահլիճից՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով՝ 2015թ. դեկտեմբերի 02-ից։

Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Տիգրան Վալերիի Հայրապետյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի՝

ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Կարեն Վրեժի Հարությունյանից հօգուտ տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Տիգրան Վալերիի Հայրապետյանի բռնագանձել 38.000 /երեսունութ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։

Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Մարիանա Կարենի Խաչատրյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի՝

ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Կարեն Վրեժի Հարությունյանից հօգուտ տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Մարիանա Կարենի Խաչատրյանի բռնագանձել 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։

Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Արաքսի Տեր-Գրիգորյանի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի ներկայացված հայցադիմումով քաղաքացիական հայցի վարույթը կարճել՝ հայցվորի կողմից հայցից հրաժարվելու հիմքով։

Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Սուրեն Սիմոնի Փոստոյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի՝

ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Կարեն Վրեժի Հարությունյանից հօգուտ տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Սուրեն Սիմոնի Փոստոյանի բռնագանձել 20.000 /քսան հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։

Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերացնել՝ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ասատրյանի կողմից 26.11.2013թ.-ի որոշմամբ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի անվամբ ընդհանուր բաժնային սեփականության իրավունքով գրանցված Երևանի Դավիթաշեն 2-րդ թաղամասի 7-րդ շենքի թիվ 71 բնակարանի, Գրիգորի Կոլյանի Ղազարյանի անվամբ համատեղ սեփականության իրավունքով գրանցված ք.Կապան, Հ Ավետիսյան փող. 1շենք թիվ 42 բնակարանի, ինչպես նաև նույն քննիչի 12.03.2014թ.-ի որոշմամբ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի կնոջ՝ Հասմիկ Հրաչյայի Ղազոյանի, անվամբ գրանցված «Միցուբիշի Կոլտ» մակնիշի, 34 UM 240 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքները։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ Վազգեն Գաբրիելյանին պատկանող՝ սև գույնի «HERMES» գրառմամբ ձեռքի պայուսակը, սև գույնի ձեռքի պայուսակը, նույն պայուսակում հայտնաբերված այցեքարտերը, զեղջի քարտերը, բջջային հեռախոսի քարտերի գաղտնագրերը պարունակող քարտերը, սև գույնի կաշենման փոքր քարտապանակը, «Սուրբ Խաչի Աղոթքներ» գրքույկը, հեռախոսահամարներ և բնակարանների հասցեներ պարունակող թղթի կտորները, MР-654К մոդելի թիվ T-12049348 համարի օդամղիչ ատրճանակն իր պահունակով և գազային գլանանոթներով, այդ ատրճանակը գնելու մասին Վազգեն Գաբրիելյանին տրված տեղեկանքն ու նրա՝ «ՀՀ Որսորդների և ձկնորսների միավորում» ՀԿ անդամության թիվ 0214 վկայականը, Վազգեն Գաբրիելյանի անվամբ ձևակերպված գրավատոմսերն ու վարկային պայմանագրերը, վրան սև, սպիտակ և շագանակագույն քարերով ոսկեգույն խաչն իր շղթայով և «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսն իր լիցքավորիչով՝ վերադարձնել Վազգեն Գաբրիելյանին։ Հասմիկ Ղազոյանի անվամբ տրված SB 989622 համարի տրանսպորտային միջոցի հաշվառման վկայականը, նրա անվամբ կիրառված՝ վարչական տույժ նշանակելու մասին որոշումները մեկ ծրարում, վերադարձնել վերջինիս։
Կարեն Հարությունյանի անվամբ տրված՝ Հանրային ծառայությունների համարանիշ հատկացնելու մասին տեղեկանքը, ինչպես նաև «Նոկիա» մոդելի բջջային հեռախոսն իր լիցքավորիչով՝ վերադարձնել նրան։ Երկու սպորտային գլխարկները, թափանցիկ ապակիներով, սև շրջանակով ակնոցը, կրակայրիչը և «Համլետ Գեորգիի Կարապետյան» անուն, հայրանուն, ազգանունով ՀՀ քաղաքացու անձնագրի պատճեը՝ ոչնչացնել։ «Նիսսան» գրառմամբ կախազարդով ավտոմեքենայի բանալին՝ վերադարձնել Գրիգորի Կոլյանի Ղազարյանին։ Դատարանում հետազոտված՝ տեսաձայնագրություններով և հեռախոսային զանգերի վերծանումներով լազերային սկավառակներ՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան այն ստանալուց հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն