ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0175/01/14
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա.Բեկթաշյանի

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

25 փետրվարի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Հարությունյանի
պաշտպան` Ս.Միրզոյանի
ամբաստանյալ` Գ.Նարիմանյանի

դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Ա.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 19-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գայանե Լևոնի Նարիմանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3/երեք/ դրվագով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 90256814 քրեական գործը հարուցվել է 20.06.2014թ. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության չորրորդ կայազորային քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Սարգսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշով:
2. ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության չորրորդ կայազորային քննչական բաժնի քննիչ Վ.Հարությունյանի 26.08.2014թ. որոշմամբ թիվ 90256814 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
3. Նախաքննության մարմնի 17.09.2014թ. որոշմամբ Գ.Նարիմանյանը որպես մեղադրյալ է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3/երեք/ դրվագով:
4. Նույն մարմնի 17.09.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
5. 14.10.2014թ. Գ.Նարիմանյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
6. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի 2014թ. հոկտեմբերի 17-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գայանե Լևոնի Նարիմանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3/երեք/ դրվագով ընդունվել է վարույթ, իսկ 30.10.2014թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
7. Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 19-ի դատավճռով Գ.Նարիմանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 /երկուհարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 /երկուհարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 /երկուհարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսունապատիկի` 250.000 /երկուհարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվելու է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
8. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 24.12.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Ա.Հարությունյանը:
9. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.01.2015թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Ա.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գայանե Լևոնի Նարիմանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3/երեք/ դրվագով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. փետրվարի 02-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
10. Ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել հետևյալի համար.
2000թ. օգոստոսի 12-ից ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանը ծառայել է ՀՀ ՊՆ 14746 զորամասում` որպես ոչ գաղտնի գործավարության պետ, կոչումով` ավագ ենթասպա: ՀՀ ՊՆ 14746 զորամասի ոչ գաղտնի գործավարության պետ, ավագ ենթասպա Գ.Նարիմանյանը <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲԸ-ում որպես երաշխավոր հանդես գալու նպատակով 07.06.2013թ. կեղծել է գործարքի կատարման համար իրավունք վերապահող, զորամասից բանկ ներկայացվող աշխատավարձի չափի վերաբերյալ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող ելքի թիվ 307 տեղեկանքը և այն օգտագործել վերոհիշյալ բանկում: Նշված տեղեկանքը Գ.Նարիմանյանը կազմել է զորամասի համալրման բաժանմունքի պետ, մայոր Վ.Քեշիշյանի և ֆինանսական ծառայության պետ, մայոր Ժ.Կարապետյանի անուններից, անձամբ կեղծել է նրանց պաշտոնի, կոչումի և աշխատավարձի մասին:
2013թ. հունիս ամսին <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲԸ ներկայացնելու նպատակով Գ.Նարիմանյանը կրկին կեղծել է գործարքի կատարման համար իրավունք վերապահող, զորամասից բանկ ներկայացվող աշխատավարձի չափի վերաբերյալ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող առանց ամսաթվի և տարեթվի ելքի թիվ 373 տեղեկանքը և դրա միջոցով իրավունք ձեռք բերելու` դոլարային վարկ ստանալու նպատակով այն օգտագործել է` նշված բանկից ստանալով 2.400 ԱՄՆ դոլլար վարկ: Թիվ 373 տեղեկանքում Գ.Նարիմանյանը կազմել է զորամասի հրամանատար, գնդապետ Կ.Մարգարյանի և ֆինանսական ծառայության պետ, մայոր Ժ.Կարապետյանի անուններից, անձամբ կեղծել է նրանց ստորագրությունները, իսկ տեղեկանքում իր վերաբերյալ նշել է շինծու տեղեկություններ պաշտոնի, կոչումի և աշխատավարձի մասին:
2014թ. մայիսի 30-ին նորից կեղծել է գործարքի կատարման համար իրավունք վերապահող, զորամասից բանկ ներկայացվող աշխատավարձի չափի վերաբերյալ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող ելքի թիվ 737 տեղեկանքը և այն կրկին օգտագործել է վերոհիշյալ դոլարային վարկը դրամային վերածելու նպատակով <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲԸ-ում` ցանկանալով 2.400 ԱՄՆ դոլար վարկը փոխարինել դրամային վարկով, որում կրկին կեղծել է տրամադրվող տեղեկությունները և ստորագրությունները:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
11. Գործով մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Ա.Հարությունյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 19-ին կայացված դատական ակտը պատժի մասով օրինական, հիմնավորված և արդարացի չէ ու ենթակա է փոփոխման` հետևյալ հիմնավորմամբ:
Դատարանը Գ.Նարիմանյանին դատապարտելով տուգանքի 250.000 ՀՀ դրամի չափով՝ թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտումներ, այն է՝ խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները, սխալ է մեկնաբանել և կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածը, ինչը հանգեցրել է դատական սխալի՝ նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵՇԴ/0029/01/08 և այլ որոշումներում։
Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև պատիժն ու պատասխանատվութունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով՝ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Հետևաբար, ակնհայտ մեղմ կամ ակնհայտ խիստ լինելու պատճառով անարդարացի կլինի այնպիսի պատիժը, որը նշանակվել է առանց պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանման։
Սույն գործով դատարանն ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ երեք դրվագով, պատիժ է նշանակել տուգանք՝ յուրաքանչյուր դրվագով՝ 200.000 ՀՀ դրամ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցագործությունների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել տուգանք՝ 250.000 ՀՀ դրամ։
Դատարանն ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ հանցագործությունների համակցությամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակելիս խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի պահանջները, որն էլ իր հերթին հանգեցրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների խախտման, այն է՝ հանցագործության կատարման համար անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի՝ տուգանքի նվազագույն չափը սահմանված է պատիժ նշանակելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում օրենքով սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից սկսած, այսինքն դատարանը չի կարող տուգանքի նշված նվազագույն չափից նվազ պատիժ նշանակել։
Ճիշտ է, պատիժ նշանակելիս օրենսդիրը դատարանին այդ առումով որշակի հայեցողությամբ լիազորել է, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ տուգանքի չափը դատարանը որոշում է՝ հաշվի առնելով կատարված հանցագործության ծանրությունը և դատապարտվողի գույքային դրությունը, սակայն դատարանի այդ հայեցողական լիազորությունը սահմանափակված է նույն հոդվածի 1-ին մասով սահմանված նորմի շրջանակով և կամայական լինել չի կարող։
Ինչ վերաբերում է ՀՀ քերական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված պատժի չափին, ապա սույն հոդվածով նույնպես սահմանված են նշանակվող պատժի՝ տուգանքի, առավելագույն և նվազագույն սահմանները, և դատարանը տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելիս, չի կարող դուրս գալ օրենքով նախատեսված սանկցիայի շրջանակներից և նշանակել սանկցիայով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ, բացառությամբ այն դեպքում, եթե դատարանը պատիժ նշանակելիս կիրառվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը։
Այսպիսով, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանն առանց հիմնավոր պատճառաբանության ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակելով տուգանք 250.000 ՀՀ դրամ, խախտել է կատարած արարքների ու նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 66-րդ հոդվածների/ և Վճռաբեկ դատարանի հիշյալ որոշումների պահանջները, խաթարել պատժի նպատակները, խախտել սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը։
12. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ, 376-րդ, 376.1-րդ, 378-րդ հոդվածներով, 380.1-րդ հոդվածի 1-ին կետով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ քրեական դատարանին խնդրում է վերաքննիչ բողոքը բավարարել, պատժի մասով մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 19-ի դատավճիռը և Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ նշանակել կատարած արարքներին համաչափ պատիժ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով մասնակիորեն բեկանելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
13. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<2. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Ընդ որում, գումարելիս վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 5 տարին>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ է նախատեսվում տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
14. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը` զղջացել է կատարած արարքի համար, վերջինիս կողմից միանվագ մարվել է վերցված վարկի գումարը, խնամքին է գտնվում կենսաթոշակառու հայրը Լևոն Արշակի Նարիմանյանը /ծնված 01.01.1937թ./ հիմք` կենսաթոշակային ապահովագրության թիվ 83666 վկայականը, <<Նոր Նորքի-3>> համատիրության նախագահ Մ.Գևորգյանի և հարևանների կողմից տրված բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն, իսկ ՀՀ ՊՆ 14746 զորամասի հրամանատար գնդապետ Կ.Մարգարյանի կողմից տրված ծառայողական բնութագրի համաձայն` բնութագրվում է բավարար ծառայության ընթացքում իրեն դրսևորել է բավարար, որպես կարգապահ և բանիմաց զինծառայողի, հրամանատարության կողմից արժանացել է խրախուսանքի, 2004թ. ՀՀ պաշտպանության նախարարի կողմից պարգևատրվել է <<Անբասիր ծառայության համար>> 1-ին աստիճանի, 2005թ. <<Անբասիր ծառայության համար>> 2-րդ աստիճանի, 2010թ. <<Անբասիր ծառայության համար>> 3-րդ աստիճանի, 2011թ. <<ՀՀ ԶՈՒ 20 տարի>> հոբելյանական մեդալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում հիմնավորված կերպով վերջինիս նկատմամբ նշանակել է տուգանքի ձևով համաչափ պատիժներ` 200.000-ական ՀՀ դրամի չափով:
15. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, նկատի ունենալով, որ հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել տուգանքի ձևով սահմանված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` 250.000 ՀՀ դրամի չափով: Տվյալ դեպքում հանցանքների համակցությամբ նշանակված վերջնական պատիժն ավելի խիստ է, քան վերագրվող հանցանքների համար նշանակված ամենախիստ պատիժը:
16. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքում բերված այն պատճառաբանություններին, թե <<դատարանն ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ հանցագործությունների համակցությամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակելիս խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի պահանջները, որն էլ իր հերթին հանգեցրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների խախտման, այն է՝ հանցագործության կատարման համար անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի՝ տուգանքի նվազագույն չափը սահմանված է պատիժ նշանակելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում օրենքով սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից սկսած, այսինքն դատարանը չի կարող տուգանքի նշված նվազագույն չափից նվազ պատիժ նշանակել>>, ապա այն հիմնավորված չէ, քանի որ դատարանն ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ հանցագործության յուրաքանչյուր դրվագով պատիժ է նշանակել 200.000 ՀՀ դրամի չափով, որն իհարկե զգալիորեն ավելին է, քան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված տուգանքի ձևով նվազագույն չափը` 30.000 ՀՀ դրամը:
Վերաքննիչ բողոքի բովանդակությունից կարելի է նաև այնպիսի ենթադրություն անել, թե բողոք բերող անձի կարծիքով առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գ.Նարիմանյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելիս, առաջին դրվագով նշանակված պատժին` 200.000 ՀՀ դրամի չափով տուգանքին մասնակիորեն գումարել է երկրորդ և երրորդ դրվագներով տուգանքի ձևով նշանակված պատիժներից 25.000-ական դրամը, որը սակայն միայն ենթադրություն է, քանի որ առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս չի մասնավորեցրել, թե նշանակված պատիժների մասնակիորեն գումարելու սկզբունքը կիրառելիս` դրվագներից յուրաքանչյուրով նշանակված պատիժներից որքա՞ն է գումարել և ստացել 250.000 ՀՀ դրամի չափով վերջնական պատիժը:
Եթե նույնիսկ պայմանականորեն ընդունենք, որ դատարանը հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատիժը նշանակել է որևէ դրվագով նշանակված պատժից 25.000 ՀՀ դրամը գումարելով, ապա այն նույնպես չի կարող համարվել քրեական օրենքի խախտում, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված է տուգանքի չափը /նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից երեքհազարապատիկի չափով/, որը նշանակվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցանքների համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում և նույն օրենսգրքով նախատեսված սահմաններում, և այն կիրառելի չէ հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելիս` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքի կիրառման ժամանակ:
17. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Ա.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով մասնակիորեն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Գործով մեղադրող, Երևանի կայազորի զինվորական դատախազության դատախազ Ա.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 19-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գայանե Լևոնի Նարիմանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3/երեք/ դրվագով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ