ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԿԴ/0149/01/14

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

01 դեկտեմբերի 2015 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Մ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Գ.ԱԹԱԲԵԿՅԱՆԻ
պաշտպան` Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի վերաբերյալ յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճռի դեմ, և վերանայելով դատական ակտը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

1. ՀՀ Ոստիկանության Նոր-Նորք քննչական բաժնի 2-րդ բաժանմունքի ավագ քննիչ Ս.Պողոսյանի 2014 թվականի մայիսի 19-ի որոշմամբ Տիգրան Ռուդիկի Պետրոսյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 17123914 քրեական գործը:
2014 թվականի մայիսի 19-ին Գոռ Մարատի Աթաբեկյանը ձերբակալվել է:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի մայիսի 22-ի որոշմամբ թիվ 17123914 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի մայիսի 22-ի որոշմամբ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանը թիվ 17123914 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Նախաքննական մարմնի համապատասխան միջնորդության հիման վրա Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի մայիսի 22-ի որոշմամբ թիվ 17123914 քրեական գործով մեղադրյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի մայիսի 24-ի, 2014 թվականի հունիսի 18-ի համապատասխան որոշումներով Տիգրան Ռուդիկի Պետրոսյանը, Դավիթ Մինասի Սիմոնյանը,Ալեքսանդր Ռուբենի Շաքարյանը թիվ 17123914 քրեական գործով ճանաչվել են տուժողներ:
ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի 2014 թվականի մայիսի 14-ի որոշմամբ անհայտ անձի կողմից <<Մերսեդես>> մակնիշի 34 SM 506 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի թվով 4 անվադողերը` իր անվահեծերով, գաղտնի հափշտակելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09116214 քրեական գործը:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի մայիսի 14-ի որոշմամբ Վահագն Ալբերտի Աղաբալյանը թիվ 09116214 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ թիվ 09116214 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ թիվ 09116214 քրեական գործը միացվել է թիվ 17123914 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է մեկ վարույթում` 17123914 համարով:
ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մելքոնյանի 2014 թվականի մայիսի 13-ի որոշմամբ անհայտ անձի կողմից գաղտնի հափշտակություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14135514 քրեական գործը:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի մայիսի 13-ի համապատասխան որոշումներով Երվանդ Եփրեմի Ստեփանյանը թիվ 14135514 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող և քաղ.հայցվոր:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ թիվ 14135514 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ թիվ 14135514 քրեական գործը միացվել է թիվ 17123914 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է մեկ վարույթում` 17123914 համարով:
ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժնի Չարենցավանի քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Իսկանդարյանի 2014 թվականի մայիսի 30-ի որոշմամբ 2014 թվականի մայիսի 18-ի լույս 19-ի գիշերն անհայտ անձի կողմից ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ Չարենցավան քաղաքի 4-րդ թաղամասի 11-րդ շենքի բակում կայանված ՎԱԶ 21121 մակնիշի 10 ՕՏ 470 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրայից թվով 4 անիվների և անվահեծերի զգալի չափի գողություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 66102714 քրեական գործը:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի մայիսի 30-ի որոշմամբ Սաղաթել Բեգլարի Մանուկյանը թիվ 66102714 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ թիվ 66102714 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ թիվ 66102714 քրեական գործը միացվել է թիվ 17123914 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է մեկ վարույթում` 17123914 համարով:
ՀՀ Ոստիկանության Նոր-Նորքի քննչական բաժնի 1-ին բաժանմունքի քննիչ Տ.Հակոբյանի 2014 թվականի մայիսի 16-ի որոշմամբ նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` մերժված նյութերին շնորհելով ԱՀ 17123714 համարը:
ՀՀ Գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 2014 թվականի հուլիսի 09-ի որոշմամբ Արկադի Սարգսյանի հաղորդման կապակցությամբ ՀՀ Ոստիկանության Նոր-Նորքի քննչական բաժնում նախապատրաստված նյութերով քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին ՀՀ Ոստիկանության Նոր-Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Տ.Հակոբյանի 2014 թվականի մայիսի 16-ի որոշումը վերացվել և հարուցվել է քրեական գործ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հուլիսի 11-ի որոշմամբ վերոնշյալ թիվ 61203514 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է:
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Օհանյանի 2014 թվականի հուլիսի 11-ի որոշմամբ թիվ 61203514 քրեական գործը միացվել է թիվ 17123914 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է մեկ վարույթում` 17123914 համարով:
Նախաքննական մարմնի համապատասխան միջնորդության հիման վրա Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 14-ի որոշմամբ թիվ 17123914 քրեական գործով մեղադրյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ը:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի հուլիսի 15-ի որոշմամբ Արկադի Խաչատուրի Սարգսյանը թիվ 17123914 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի օգոստոսի 07-ի որոշմամբ թիվ 17123914 քրեական գործով մեղադրյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի անվամբ հաշվառված <<Volkswagen vento 2.0>> մակնիշի 35 DU 608 համարանիշի և <<Mitsubishi Pajero 2.8D>> 35 DU 696 համարանիշի ավտոմոբիլների վրա կալանք է դրվել:
Նախաքննական մարմնի 2014 թվականի օգոստոսի 11-ի որոշմամբ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է ևս 6 դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2. 2014 թվականի օգոստոսի 25-ին Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի վերաբերյալ յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 17123914 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:
Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 27-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի` յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014 թվականի սեպտեմբերի 09-ի որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության 2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, ժամը 16.30-ին:
3. Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճռով Գոռ Մարատի Աթաբեկյանը մեղավոր է ճանաչվել յոթ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտվել.
- առաջին դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- երկրորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- երրորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- չորրորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի` 700.000 /յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- հինգերորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի` 700.000 /յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- վեցերորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի ինըհարյուրապատիկի` 900.000 /ինը հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- յոթերորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի` 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, յոթերորդ դրվագով նշանակված պատժին` 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանքին մասնակիորեն գումարվել է առաջինից վեցերորդ դրվագներից յուրաքանչյուրի համար նշանակված պատժից` տուգանք 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով, ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհազարութհարյուրապատիկի` 2.800.000 /երկու միլիոն ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը և վերջինս անհապաղ ազատվել է կալանքից դատական նիստի դահլիճում։
4. Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 27-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի` յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2014 թվականի դեկտեմբերի 03-ին, ժամը` 12.00-ին, Երևան քաղաքում:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հունվարի 22-ի որոշմամբ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճիռը թողնվել է օրինական ուժի մեջ:
5. ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հունվարի 22-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հր.Բադալյանը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի մայիսի 11-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հր.Բադալյանի վճռաբեկ բողոքն ընդունվել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վարույթ:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի հունիսի 05-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հր.Բադալյանի վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է և ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի վերաբերյալ յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հունվարի 22-ի որոշումը բեկանվել, գործն ուղարկվել է նույն դատարան` նոր քննության:
7. ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքը քրեական գործի` ըստ մեղադրանքի Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի` յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, հետ միասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, որն էլ նույն օրը մակագրվել է նույն դատարանի դատավոր Հ.Տեր-Ադամյանին:
8. Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի` յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2015 թվականի հոկտեմբերի 09-ին, ժամը` 11.00-ին, Երևան քաղաքում:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ

9. Գոռ Մարատի Աթաբեկյանին յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքների համար. Ռազմիկ Կարապետյանը ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով ընկերոջ՝ Երևան քաղաքի բնակիչ Գոռ Աթաբեկյանի հետ, 2014 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսների ընթացքում Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններից և Կոտայքի մարզի Չարենցավան քաղաքից խմբով կատարել են թվով 7 դրվագ ուրիշների գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություններ։
2014 թվականի ապրիլի 01-ի լույս 02-ի գիշերը, Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Երևան քաղաքի Զաքարիա Սարկավագի 119/1 շենքի բակում կայանված՝ նույն շենքի բնակիչ Ալեքսանդր Ռուբենի Շաքարյանին պատկանող «INFINITI QX 4» մակնիշի, 22 OO 580 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել են զգալի չափերով՝ 450.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ՝ հակամառախուղային երկու հատ /մեկ զույգ/ լապտերները և ձախ լուսարձակը։
2014 թվականի մայիսի 04-ի լույս 05-ի գիշերը Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Երևան քաղաքի Գյուլբենկյան 46 շենքի բակում կայանված՝ նույն շենքի բնակիչ Երվանդ Եփրեմի Ստեփանյանին պատկանող «INFINITI QX 4» մակնիշի 72 ML 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերով 190.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ՝ հակամառախուղային երկու հատ/մեկ զույգ/ լապտերները։
2014 թվականի մայիսի 06-ի լույս 07-ի գիշերը Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Երևան քաղաքի Թոթովենցի փողոցի 11/1 շենքի բակում կայանված՝ նույն շենքի բնակիչ Արկադի Խաչատուրի Սարգսյանին պատկանող «INFINITI QX 4» մակնիշի 83 AR 008 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերով 320.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ՝ հակամառախուղային երկու հատ/մեկ զույգ/ լապտերները և ջերմափոխանակիչի երեսպատվածքը։
2014 թվականի. մայիսի 07-ից մայիսի 09-ն ընկաժ ժամանակահատվածում գիշերային ժամերի, Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Երևան քաղաքի Թոթովենցի փողոցի 11/1 շենքի բակում կայանված՝ նույն շենքի բնակիչ Դավիթ Մինասի Սիմոնյանին պատկանող «INFINITI QX 4» մակնիշի 34 UM 874 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերով 160.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ՝ հակամառախուղային երկու հատ/մեկ զույգ/ լապտերները։
2014 թվականի մայիսի 12-ի լույս 13-ի գիշերը Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Երևան քաղաքի Կարապետ Ուլնեցու փողոցի 3-րդ փակուղի 7-րդ շենքի բակում կայանված՝ նույն շենքի բնակիչ Վահագն Ալբերտի Աղաբալյանին պատկանող «Մերսեդես» մակնիշի 34 SM 506 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերով170.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ թվով 4 անվադողերն՝ անվահեծերով:
2014 թվականի մայիսի 18-ի լույս 19-ի գիշերը Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Երևան քաղաքի Ավան Սայաթ-Նովա թաղամասի 5-րդ շենքի բակում կայանված` Տիգրան Ռուդիկի Պետրոսյանին պատկանող «Ինֆինիտի QX 56» մակնիշի 56 OQ 056 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերով 160.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ հակամառախուղային երկու հատ/մեկ զույգ/ լապտերները։
2014 թվականի մայիսի 18-ի լույս 19-ի գիշերը Ռազմիկ Կարապետյանը Գոռ Աթաբեկյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում Կոտայքի մարզի Չարենցավան քաղաքի 4-րդ թաղամասի 11-րդ շենքի բակում կայանված՝ նույն շենքի բնակիչ Սաղաթել Բեգլարի Մանուկյանին պատկանող ՎԱԶ 21121 մակնիշի 10 OS 470 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրայից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերով 144.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության թվով չորս անվադողերն` անվահեծերով:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ՊԱՀԱՆՋԸ

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
10. ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել է բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 07.10.2014թ. դատավճիռը և ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկման ձևով:
11. Ի հիմնավորումն իր վերաքննիչ բողոքի` ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանը վերաքննիչ բողոքում բերել է մասնավորապես հետևյալ փաստարկներն ու հիմնավորումները.
ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա. Երիցյանն իր ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 07.10.2014թ. դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ առաջին ատյանի դատարանը խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի, 48-րդ հոդվածի, 61-րդ հոդվածի պահանջները՝ Գոռ Աթաբեկյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ, որի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը։
Դատախազ Ա.Երիցյանը հղում է կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի, 48-րդ հոդվածի, 61-րդ հոդվածի դրույթներին, ինչպես նա Վճռաբեկ դատարանի Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացված որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշմանը:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գ. Աթաբեկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել վերը նշված հոդվածների պահանջները։
Դատարանը դատավճռում շարադրել է ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող, անձը բնութագրող հանգամանքները, այդ թվում նաև այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել:
Բացի այդ, դատախազ Ա.Երիցյանը նշել է նաև այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հանգամանքները չեն նվազեցնում ինչպես Գ.Աթաբեկյանի անձի, այնպես էլ նրա կողմից կատարված հանցանքների հանրային վտանգավորության աստիճանը։
Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Գ.Աթաբեկյանի կողմից կատարված հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, այն, որ 7 քաղաքացիների գույքային վնաս է պատճառվել, հաշվի չի առել օրենքով պաշտպանվող հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, բնույթը, որոնք բարձրացնում են Գ.Աթաբեկյանի կատարած հանցագործությունների վտանգավորության աստիճանը։
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` կատարված հանցագործությունների հանգամանքները, մասնավորապես` հանցանքը որպես արհեստ կատարելը, արդեն իսկ ոչ դրական են բնութագրում Գ. Աթաբեկյանի անձը։
Դատախազ Ա.Երիցյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. օգոստոսի 30-ին կայացրած ՎԲ-142/07 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ տվյալ գործի հանգամանքներում ամբաստանյալի նկատմամբ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ պատժի տեսակի՝ տուգանքի նշանակումը, չի կարող իրականացնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պատժի հիմնական նպատակները, չի կարող ապահովել ինչպես անձին ուղղելու, այնպես էլ նոր հանցագործությունները կանխելու պատժի կարևորագույն նպատակը։
Առաջին ատյանի դատարանը նշված գործով ճիշտ չի գնահատել Գ.Աթաբեկյանի կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անտեսել է պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, ինչն էլ հանգեցրել է Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ ակնհայտ մեղմ, անարդարացի պատժի նշանակմանը։
Նկատի ունենալով, որ նշված դատավճռով խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի, 48-րդ հոդվածի, 61-րդ հոդվածի պահանջները, դատախազ Ա.Երիցյանը գտնում է, որ Գոռ Աթաբեկյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարած հանցանքների ծանրությանը, անհրաժեշտ և բավարար չէ նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ

12. Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով դատավճիռը, լսելով դատախազի հիմնավորումները, պաշտպանության կողմի պատասխանը, ուսումնասիրելով և գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, հանգում է այն հետևության, որ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, իսկ առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճիռը` ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
13. Սույն գործով վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորված է արդյոք Գ.Աթաբեկյանին վերագրվող արարքներում բոլոր դրվագներով հանցանքները որպես արհեստ կատարելը որպես վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք չդիտելը և դրա արդյունքում ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ նշանակված տուգանք պատժատեսակը նշանակելը:
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` <<Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(...)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:>>:
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:
16. Մեջբերված դրույթները Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել Էդվարդ Ադամյանի գործով որոշման մեջ` արձանագրելով, որ <<(...) [Ա]րդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն համապատասխան քրեաիրավական սանկցիաները, որոնք կրում են հարաբերականորեն որոշակի (պատիժ են նախատեսում որոշակի սահմաններում) կամ այլընտրանքային բնույթ (նախատեսում են պատժի մի քանի տեսակներ): Ընդ որում, այլընտրանքային սանկցիաները հանցավորի պատասխանատվության անհատականացման ավելի լայն սահմաններ են նախատեսում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այսինքն` թույլ է տալիս դատարանին իր հայեցողության շրջանակներում երկու հնարավոր պատժատեսակներից (տուգանք և ազատազրկում) ընտրել այնպիսին, որը համաչափ է հանցագործության ծանրությանը, հանցավորի անձին, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներին` ապահովելով պատժի նպատակների իրագործումը:
Հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելիս դատարանը թեև օժտված է իր ներքին համոզմունքին և իրավագիտակցությանը համապատասխան որոշակի հայեցողություն դրսևորելու ազատությամբ, սակայն այն չի կարող բացարձակ և կամայական բնույթ կրել:
Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողությունը սահմանափակվում է օրենքով կանխորոշված որոշակի շրջանակներով` հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթով և աստիճանով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, որոնք դատարանն անպայման պետք է հաշվի առնի պատժի արդարացիության ապահովման համար (...)>>: (տես Էդվարդ Ադամյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ ԵԷԴ/0048/01/14 որոշման 17-րդ կետը):
17. Վերահաստատելով Էդվարդ Ադամյանի գործով կայացված և նախորդ կետում մեջբերված իրավական դիրքորոշումը` վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել, ի թիվս այլնի, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, որոնք սպառիչ նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` <<Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք[ է]` (…) հանցանքը որպես արհեստ կատարելը (…)>>:
18. Վճռաբեկ դատարանը, Տիգրան Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով վաշխառությունը որպես արհեստ կատարելու հանցակազմին, իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ այն առկա է, երբ անձը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով արգելված արարքով զբաղվում է պարբերաբար, և դա հանդիսանում է նրա եկամտի աղբյուրը (տես Տիգրան Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի մայիսի 31-ի ԵՇԴ/0121/01/12 որոշման 15-րդ կետերը):
19. Վերահաստատելով և զարգացնելով Տիգրան Մարտիրոսյանի որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը` վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հանցանքը որպես արհեստ կատարելը արտահայտվում է եկամուտ ստանալու նպատակով պարբերաբար հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելով:
Հանցավոր վարքագծի կրկնությունը նպաստում է որոշակի արարքներում անձի մասնագիտացմանը, հանցագործության տեխնիկայի և հմտությունների յուրացմանը` անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելով հետագայում հանցավոր գործունեությունն ավելի դյուրին և արդյունավետ շարունակելու համար: Հետևաբար, վերոնշյալ հանգամանքը վկայում է թե հանցանք կատարած անձի, և թե հանցագործության (յուրաքանչյուր հաջորդող հանցագործության) հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին, ինչը դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս պետք է համարժեք գնահատականի արժանանա:
20. Միևնույն ժամանակ վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ մեկից ավելի հանցանքների կատարումը ոչ բոլոր դեպքերում է հանգեցնում անձի արարքներում հանցանքը որպես արհեստ կատարելու հանգամանքի առկայության:
Մասնավորապես, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը ենթադրում է նույն կամ նույնաբնույթ այնպիսի հանցանքների պարբերաբար կատարում, որոնց արդյունքում ստացվում է նյութական օգուտ, որն էլ ուղղված է հանցավորի եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուր ձևավորելուն:
Այսպես, հանցավոր վարքագծի պարբերական բնույթն արտահայտվում է երեք կամ ավելի` նույն կամ նույնաբնույթ հանցանքների կատարմամբ, քանի որ այդ դեպքում կարելի է խոսել որոշակի հանցագործություններում անձի հմտացման, արհեստավարժության, նրա կայուն հակահասարակական կողմնորոշումների մասին: Ինչ վերաբերում է հանցավոր գործունեության արդյունքում եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուր ձևավորելու հանգամանքին, ապա անհրաժեշտ է նշել, որ հանցագործության արդյունքում ստացվող նյութական օգուտը կհամարվի անձի եկամտի հիմնական աղբյուր այն դեպքում, երբ հանդիսանա հանցավորի եկամտի միակ աղբյուրը, ինչպես նաև գերազանցի նրա այլ եկամուտների չափը:
Իսկ լրացուցիչ աղբյուր կհամարվի այն դեպքում, երբ հանցագործությունից ստացվող նյութական օգուտը կազմի անձի եկամտի ոչ ամբողջական, սակայն դրա զգալի մասը: Այս առումով անձի դիտավորությունը պետք է ուղղված լինի հանցավոր գործունեությամբ եկամտի աղբյուր ձևավորելուն:
21. Վերոգրյալի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հանցանքը որպես արհեստ կատարելը բնութագրվում է հետևյալ հատկանիշներով`
ա) հանցավոր վարքագծի պարբերականություն (երեք կամ ավելի անգամ կատարելը),
բ) նույն կամ նույնաբնույթ հանցանքների կատարում,
գ) նյութական օգուտի ստացում, որը հանցավորի եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուրն է,
դ) հանցավոր գործունեությամբ եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուր ձևավորելուն ուղղված անձի դիտավորությունը:
22. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Գ.Աթաբեկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` 7 դրվագով, մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով ընկերոջ` Ռ.Կարապետյանի հետ, 2014 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսների ընթացքում խմբով կատարել են թվով յոթ դրվագ ուրիշների գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություններ: Ընդ որում նրանք գաղտնի հափշտակել են շենքերի բակերում կայանված ավտոմեքենայի մասեր, մասնավորապես հինգ դրվագներով <<Ինֆինիտի QX>> մակնիշի ավտոմեքենայի հակամառախուղային երկու հատ (մեկ զույգ) լապտերներ, առաջին դրվագով` նաև ձախ լուսարձակ, իսկ երրորդ դրվագով` նաև ջերմափոխանակիչի երեսպատվածք, ինչպես նաև մեկ դրվագով` <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայի չորս անվադողեր` անվահեծերով, մեկ դրվագով` <<ՎԱԶ 21121>> մակնիշի ավտոմեքենայի չորս անվադողեր` անվահեծերով:
23. Առաջին ատյանի դատարանը, արագացված դատական քննության կարգով քննելով գործը, Գ.Աթաբեկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված յոթ դրվագ գողություններից յուրաքանչյուրով դատապարտել է տուգանքի և երրորդից յոթերորդ դրվագներից յուրաքանչյուրով որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի առել հանցանքը որպես արհեստ կատարելը:
Մինչդեռ սույն գործով առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գոռ Աթաբեկյանի նկատմամբ, նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս բոլոր դրվագներով հանցանքը որպես արհեստ կատարելը որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի դիտել, որի արդյունքում ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ անհիմն կերպով նշանակել է պատիժ` տուգանքի ձևով:
24. Վերաքննիչ դատարանն այս առումով հարկ է համարում փաստել, որ վերաքննիչ դատրանում ստացված քրեական գործի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի կողմից հարաբերականորեն կարճ ժամանակահատվածում յոթ դրվագ հափշտակությունների կատարումն ակնհայտորեն վկայում է հանցավոր վարքագծի պարբերական բնույթի մասին: Իսկ նույն հանցանքը (խմբի կազմում զգալի չափերով ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն) պարբերաբար (յոթ դրվագ) կատարելը, ինչպես նաև հանգամանքներն այն մասին, որ բոլոր գողությունները կատարվել են շենքերի բակերում կայանած ավտոմեքենաներից, որոնք եղել են հիմնականում նույն` <<Ինֆինիտի QX>> մակնիշի (բացառությամբ 5-րդ և 7-րդ դրվագների), գողոնը նույնպես հիմնականում եղել է նույնը` հակամառախուղային զույգ լապտերներ (բացառությամբ 5-րդ և 7-րդ դրվագների), վկայում են հանցավորի պատրաստվածության, այդ հանցագործությունը կատարելու մեջ հմտանալու և հանցավոր գործունեության միջոցով եկամտի աղբյուր ձևավորելու դիտավորության մասին:
Սույն գործով հատկանշական է նաև արձանագրել և փաստել այն իրողությունը, որ գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է նաև, որ Գ.Աթաբեկյանը չի աշխատում, իսկ եկամտի այլ աղբյուր ունենալու մասին որևէ տեղեկություն առկա չէ:
25. Վերոշարադրյալի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Գ.Աթաբեկյանին վերագրվող հանցագործությունների քանակը, դրանց բնույթը, կատարման եղանակը, հափշտակված իրերի տեսակը, պատճառված վնասը վկայում են հանցավոր վարքագծի մասնագիտացման, համապատասխան հմտությունների յուրացման և հանցավորի արհեստավարժության մասին:
Հետևաբար, ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայի շրջանակներում առաջին ատյանի դատարանը տուգանք պատժատեսակը նշանակելիս պատշաճ գնահատման չի ենթարկել հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները: Մասնավորապես, հաշվի չի առել այն, որ հանցավոր վարքագծի պարբերաբար կրկնությունը էականորեն բարձրացնում է հանցագործության և այն կատարող անձի հանրային վտանգավորությունը, վկայում վերջինիս մոտ առկա հակահասարակական կողմնորոշումների և հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելու հակվածության մասին:
26. Վերոգրյալի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Գ.Աթաբեկյանին վերագրվող բոլոր դրվագներով կատարված հանցանքները որպես արհեստ կատարելը որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք չդիտելը, դրա արդյունքում ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ տուգանք պատժատեսակը նշանակելն անհիմն է և անօրինական:
27. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի 07.10.2014թ. դատավճիռը` ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով անհիմն է և անօրինական, առաջին ատյանի դատարանը սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը` թույլ տալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված սկզբունքների խախտումներ: Արդյունքում առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն` հիմք է առաջին ատյանի դատարանի որոշումը Գ.Աթաբեկյանի մասով բեկանելու և ամբաստանյալ Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ ավելի խիստ պատիժ նշանակելու համար: Այսպես.
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը: Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի նպատակներին: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը:
29. ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տես` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ինչպես նաև պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ համապատասխան հետևության հանգելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Հանցագործության այս հատկանիշներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)» (տես` Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»: (տես` Սերյոժա Սարգսի Թոմոյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԼԴ2/0019/01/09 որոշումը):
30. Սույն գործով վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ, նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։ Առաջին, երկրորդ, չորրորդ և հինգերորդ դրվագներով որպես ամբաստանյալ Գոռ Աթաբեկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։
Ամբաստանյալ Գոռ Աթաբեկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում բոլոր դրվագներով հանցանքը որպես արհեստ կատարելը:
31. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(…)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։
(…)»։
32. Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Գոռ Աթաբեկյանի կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ Գոռ Աթաբեկյանն իր կատարած յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
33. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
(...)
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ մեկ օրը երեք ժամի դիմաց: (...)
34. Ինչպես երևում է գործի նյութերից, ամբաստանյալ Գոռ Աթաբեկյանը 2014 թականի մայիսի 19-ից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ը գտնվել է կալանքի տալ, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ, Գ.Աթաբեկյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժին պետք է հաշվակցել 2014 թականի մայիսի 19-ից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ը նրա` անազատության մեջ գտնվելու 4 ամիս 18 օրը:
35. Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ
1. ՀՀ Գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչության ավագ դատախազ Ա.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 07-ի դատավճիռը` Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի վերաբերյալ յոթ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, պատժի մասով բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Գոռ Մարատի Աթաբեկյանին մեղավոր ճանաչել յոթ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
-առաջին դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
-երկրորդ դրվագով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- երրորդ դրվագով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
-չորրորդ դրվագով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
-հինգերորդ դրվագով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
-վեցերորդ դրվագով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
-յոթերորդ դրվագով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, Գոռ Աթաբեկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և տուգանք 550.000 /հինգհարյուհիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կարգով` անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը` 4 /չորս/ ամիս 18 /տասնութ/ օր, հաշվակցել պատժին և վերջնական պատիժ թողնել կրելու` ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 1 /մեկ/ ամիս 12 /տասներկու/ օր և տուգանք` 550.000 /հինգհարյուհիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողնել անփոփոխ, պատժի կրման սկիզբը հաշվել փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
3. Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
4. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ