Գործ ԵԿԴ/0143/01/14

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2015 թվականի հուլիսի 15-ին Երևան քաղաքում

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս. ԲԱՂՐԱՄՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Օ. ԴՐԵՄԱՍՈՎԱՅԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ. ՄԵԼԻՔՅԱՆԻ
ԹԱՐԳՄԱՆԻՉՆԵՐ` Վ. ՇԱՀԻՆՅԱՆԻ
Ս. ԲԱԼՈՒՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով մեղադրող Ա.Հովհաննիսյանի և տուժողի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանի վերաքննիչ բողոքները` Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովայի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Երիցյանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ` Վարդգես Էդիկի Հարությունյանի կողմից տրված հաղորդման հիման վրա` այն մասին, որ 2011 թվականի ապրիլ ամսին իր կինը` Օքսանա Դրեմասովան իր տված լիազորագրով <<Յունիքոմ>> բանկի <<Զեյթուն>> մասնաճյուղի միջոցով 150.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի 16-րդ շենքի 6-րդ բնականը` վաճառքից ստացված գումարից 47.000 ԱՄՆ դոլար գումարով մարել է վարկը, իսկ մնացած 103.000 ԱՄՆ դոլար գումարը յուրացրել է և հեռացել անհայտ ուղությամբ, նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` Օքսանա Դրեմասովայի արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
<<ՎՏԲ-Հայաստան>> ՓԲԸ <<Մոսկվա>> մասնաճյուղի կառավարիչ` Ալեքսան Սահակյանի և բանկի աշխատակից Աշոտ Ֆերոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքներում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունվարի 24-ի որոշմամբ դիմող Վարդգես Հարությունյանի բողոքը ճանաչվել է հիմնավորված` վերացվել է դիմողի իրավունքների խախտումները, և պարտավորեցվել է վարույթն իրականացնող մարմնին` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Երիցյանի 31.10.2011թ. կայացրած որոշումը` նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, վերացնել:
2012 թվականի փետրվարի 01-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Գալստյանի որոշմամբ Օքսանա Դրեմասովայի կողմից խարդախությամբ Վարդգես Հարությունյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարները հափշտակելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել թիվ 13200212 քրեական գործը:
Վարույթն իրականացնող մարմնի 2013 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ թիվ 13200212 քրեական գործի վարույթը կարճվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով և Օքսանա Դրեմասովայի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: Օլեգ Միտրոֆանովի և Օքսանա Դրեմասովայի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ և 190-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցագործության դեպքերի բացակայության պատճառով: Վարդգես Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 170-րդ հոդվածի հատկանիշներով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: <<ՎՏԲ-Հայաստան>> ՓԲԸ <<Մոսկվա>> մասնաճյուղի կառավարիչ` Ալեքսան Սահակյանի և բանկի աշխատակից Աշոտ Ֆերոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքներում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Երևան քաղաքի դատախազի պաշտոնակատար Ս.Խաչատրյանի 2013 թվականի ապրիլի 22-ի որոշմամբ թիվ 13200212 քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Երիցյանի կողմից 2013 թվականի մարտի 28-ին կայացված որոշումը վերացվել, և քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննություն կատարելու համար ուղարկվել է Կենտրոնականի քննչական բաժին:
2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովան ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հուլիսի 11-ին մեղադրյալ Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովային առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014 թվականի օգոստոսի 15-ին թիվ 13200212 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովայի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատավճռով, Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել է:
Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովայի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին վերացվել է:
Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովային պարզաբանվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
2014 թվականի հուլիսի 15-ի կայացված որոշմամբ Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովայի սեփականության կամ համասեփականության իրավունքով պատկանող ամբողջ գույքի վրա դրված կալանքը վերացվել է:
2014 թվականի հուլիսի 15-ի կայացված որոշմամբ Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովայի բանկային հաշիվների վրա դրված կալանքը վերացվել է:
Այլ ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Մանթաշյան փողոցի 2-րդ շենքում գտնվող թիվ 50-րդ բնակարանի կադաստրային գործի ուսումնասիրման արձանագրությունը թողնվել է քրեական գործին կցված:
Այլ ապացույց ճանաչված Օքսանա Դրեմասովայի <<Էյչ Էս Բի Սի բանկ>> ՓԲԸ-ի, <<ՎՏԲ-Հայաստանբանկի>>, հաշվեհամարի քաղվածքները, գումարի շարժի վերաբերյալ և <<ՎՏԲ-Հայաստանբանկի>> դրամարկղի մուտքի օրդերները թողնվել են քրեական գործին կցված:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել մեղադրող Ա.Հովհաննիսյանը և տուժողի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2015 թվականի մարտի 26-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի մարտի 31-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Տուժողի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ստացվել ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովայի շահերի պաշտպան Սիրվարդ Բաղրամյանից:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

Նախաքննական մարմնի կողմից Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովային ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Վարդգես Հարությունյանի հետ ամուսնական համատեղ կյանքի ընթացքում ձեռք բերված և սեփականության իրավունքով վերջինիս անվամբ գրանցված` Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը, Վ.Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա 2011 թվականի մարտի 25-ին վաճառել է գումարը հավասար կիսելու պայմանով, սակայն յուրացնելու եղանակով հափշտակել է իրեն վստահված` բնակարանի վաճառքից գոյացած` Վ.Հարությունյանի բաժնեմասը կազմող առանձնապես խոշոր չափի` 18.946.335 ՀՀ դրամին համարժեք 51.500 ԱՄՆ դոլար գումարը:
Այսպես` Օ.Դրեմասովան նախկին ամուսնուց` Վարդգես Հարությունյանից 16.02.2011 թվականին ստացել է լիազորագիր <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ի <<Զեյթուն>> մասնաճյուղում հիփոթեքի պայմանագրով գրավադրված` Վ.Հարությունյանին պատկանող` Երևանի Եկմալյան փողոց 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը վաճառելու համար: Չունենալով վաճառքից ստացված ողջ գումարը տնօրինելու իրավունք, Օ.Դրեմասովան հանդես գալով որպես Վ.Հարությունյանի լիազորված անձ` 25.03.2011 թվականին <<ՎՏԲ-Հայաստան>> ՓԲԸ <<Մոսկվա>> մասնաճյուղի միջոցով Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը վաճառել է Երևան քաղաքի բնակիչ Աշոտ Հակոբյանին` 150.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, որից հետո բանկը նշված գումարը գնորդի հանձնարարականի համաձայն` փոխանցել է Օ.Դրեմասովայի անվամբ նույն մասնաճյուղում բացված հաշվեհամարին: Օ.Դրեմասովան ստացված գումարից վերադարձրել է Ա.Հակոբյանի կողմից բնակարանը ձեռք բերելու համար իրեն 03.03.2011 թվականին տված` նախավճարի պայմանագրով հաստատված, 44.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որը պահանջել է նշված բնակարանի վարկի մնացորդը` մարելու համար, որը կազմել է 47.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Այնուհետև, Օ.Դրեմասովան Վ.Հարությունյանի հետ ունեցած պայմանավորվածությունը խախտելով, Երևանի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանի վաճառքից ստացված, վերջինիս հասանելիք գումարով նրա համար բնակարան ձեռք բերելու փոխարեն 2011 թվականի մարտի 25-ին յուրացմամբ հափշտակել է Վ.Հարությունյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 18.946.335 ՀՀ դրամին համարժեք 51.500 ԱՄՆ դոլար գումար:
Առաջին ատյանի դատարանը, գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները, գտել է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Օքսանա Դրեմասովան կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ, մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը:

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Մեղադրող Ա.Հովհաննիսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական իրավունքի խախտումով, ճիշտ չի կիրառվել քրեաիրավարական օրենքը, պատշաճ գնահատականի չեն արժանացել քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանց տրվել է յուրովի, գործով ձեռք բերված փաստական հանգամանքներից չբխող մեկնաբանություն, ուստի դատական ակտը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատարանը դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> բաժնում հաստատված է համարել, որ տուժող Վարդգես Հարությունյանի կողմից ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային տրված լիազորագրի համաձայն՝ Վ.Հարությունյանը Օ.Դրեմասովային լիազորել է իր փոխարեն իր հայեցողությամբ ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում՝ անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում՝ կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, <<Հայռուսգազարդ>> ընկերությունում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր, Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ։ Վ.Հարությունյանը վկայել է, որ գործունակության մեջ սահմանափակված չէ, իր նկատմամբ չկա սահմանափակված խնամակալություն և հոգեբարձություն, լիազորագիրը տրվել է իր կողմից կամավոր։
Դատարանը <<Իրավական վերլուծությունները>> բաժնում նշել է, որ Օքսանա Դրեմասովայի կողմից իրեն մեղասրգաված արաքի կատարումը հերքվել է քրեական գործի նյութերում առկա՝ վերը հիշատակված լիազորագրով։
Քրեական գործով ձեռք բերված լիազորագրի ոչ ճիշտ, թերի մեկնաբանության արդյունքում էլ դատարանը հետագայում իրավական վերլուծությունը կատարել է նախաքննությամբ ձեռք բերված փաստական տվյալներից շեղվող, դրանց ակնհայտ հակասող հանգամանքներից ելնելով, լիազորագրին տվել է քաղաքացիաիրավական օրենսդրությանը հակասող իմաստ, որի արդյունքում քրեական գործի քննության արդյունքում հանգելով սխալ հետևության՝ կայացրել է բեկանման ենթակա դատական ակտ։
Այսպես, ամբաստանյալ Դրեմասովային առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության հարցին անդրադառնալիս, դատարանը նշել է, որ վերջինիս կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու վերաբերյալ նախաքննական մարմնի կողմից դրված՝ դատավճռով նշված ապացույցները հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չեն հիմնավորում և ապացուցում ամբաստանյալի կողմից իրեն մեղսագրված արարքի կատարումը։ Ըստ դատարանի եզրահանգման՝ ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցները փաստում են վերջինիս կողմից օրինական ճանապարհով՝ անհատույց ձեռք բերված գույքի և գումարների տնօրինման հանգամանքը, որն որևէ կապ չունի առաջադրված մեղադրանքի հետ, քանի որ տուժող Վարդգես Հարությունյանի կողմից իր կնոջը՝ ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային տրվել է լիազորագիր, որով լիազորել է իր փոխարեն, իր հայեցողությամբ, ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել քաղաք Երևան, Եկմալյան փողոց, 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում՝ անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում՝ կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, <<Հայռուսգազարդ>> ընկերությունում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր, Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ, Վ.Հարությունյանը վկայել է, որ գործունակության մեջ սահմանափակված չէ, իր նկատմամբ չկա սահմանափակված խնամակալություն և հոգեբարձություն և լիազորագիրը տրվել է իր կողմից կամավոր, այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա բնակարանի վաճառքից Օքսանա Դրեմասովային գումար տալու մասին, սահմանափակում չկա ողջ գումարը տնօրինելու վերաբերյալ և որևէ խոսք չկա գումարը հավասար կիսելու մասին, այսինքն Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով, և լիազորագրից պարզ է դառնում, որ Վարդգես Հարությունյանն իր գույքն անհայտուց, առանց պայմանների տվել է Օքսանա Դրեմասովային։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները չեն բխում գործով ձեռք բերված տվյալների համակողմանի վերլուծությունից, որի արդյունքում, որպես հետևանք, դատարանի կողմից Օքսանա Դրեմասովայի գործողություններին տրվել է սխալ գնահատական, ինչը խաթարում է ՀՀ քրեական օրենգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի էությունը։
Մասնավորապես.
Քննարկվող լիազորագրի առկայությունն է պայմանավորել Օքսանա Դրեմասովային առաջադրված՝ խարդախության մեղադրանքը փոփոխելու և վերջինիս յուրացում կատարելու համար նոր մեղադրանք առաջադրելու համար։ Այսինքն, ամբաստանյալ Դրեմասովային մեղադրանք է առաջադրվել նրա համար, որ նա իրեն վստահված գույքը՝ գումարը, յուրացրել է՝ համարելով, որ գումարը նրան վստահվել էր լիազորագրի միջոցով։
Նման պայմաններում ակնհայտ է, որ լիազորագիրը ոչ միայն չի հերքում Դրեմասովային առաջադրված յուրացման հանցակազմը, այլ դրա առկայության անհրաժեշտ պայմաններից մեկն է։ Լիազորագրի առկայությամբ է հաստատվում Օքսանա Դրեմասովային տուժողի կամքով վստահված գույքի, հետևաբար նաև յուրացման հանցակազմի առկայությունը, այնինչ դատարանը լիազորագրի առկայությունը դիտել է որպես յուրացման հանցակազմը բացառող հանգամանք։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում յուրացնելու կամ վատնելու եղանակով կատարվող հափշտակության համար, որը բնորոշվում է որպես հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակություն, որի օբյեկտիվ կողմը կայանում է վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունների օգտագործում, որի արդյունքում այդ գույքը դուրս է բերվում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դառնում հանցագործի գույքային ֆոնդի մաս։
Յուրացումը բնութագրվում է նրանով, որ հանցավորը հափշտակում է իրեն վստահված այն գույքը, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետման ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի, օգտագործելով այդ լիազորույթունները՝ անհատույց, ապօրինի, շահադիտական նպատակով գույքը դարձնելով իրենը։
Սույն գործի նախաքննության, իսկ հետագայում և դատաքննության ընթացքում՝ ձեռք բերված ապացույցների բազմակողմանի հետազոտման արդյունքում հաստատվել է, որ Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովան Վարդգես Էդիկի Հարությունյանի հետ ամուսնական համատեղ կյանքի ընթացքում ձեռք են բերել Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16 շենքի 6-րդ բնակարանը, որը սեփականության իրավունքով գրանցված է եղել Վարդգես Հարությունյանի անվամբ։ Վարդգես Հարությունյանը 2008 թվականից փաստացի դադարեցրել է Օ.Դրեմասովայի հետ ամուսնական հարաբերությունները, որից հետո 2010 թվականին Օքսանա Դրեմասովան հետ է վերադարձել Ղազախստանի Հանրապետությունից ՀՀ, իր ու անչափահաս դստեր՝ Վիկտորիա Հարությունյանի համար մասնաբաժին է պահանջել Վարդգես Հարությունյանից, որի համար որոշել են վաճառել Երևանի Եկմալյան 16 շենքի 6 բնակարանը, որը հիփոթեքի պայմանագրով վարկ ստանալու նպատակով 2007 թվականից ամուսնու անվամբ գրավադրված է եղել <<Յունիբանկ>> ՓԲԸ-ի <<Զեյթուն>> մասնաճյուղում։ Միմյանց հետ բանավոր պայմանավորվածություն են ձեռք բերել վաճառել Երևան քաղաքի Եկմալյան 16 շենքի 6 բնակարանը վճարել վարկի մնացորդ գումարը, ստանալ յուրաքանչյուրի մասնաբաժինը, որից հետո նոր գրանցեին ամուսնալուծությունը։ Վարդգես Հարությունյանը, հաշվի առնելով իր զբաղվածությունը, կնոջը՝ Օքսանա Դրեմասովային 2011 թվականի փետրվարի 16-ին լիազորագիր է տվել բնակարանի վաճառքի փաստաթղթերով զբաղվելու համար, որի հիման վրա վերջինս 2011 թվականի մարտի 25-ին վաճառել է Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16 շենքի 6-րդ բնակարանը Աշոտ Հակոբյանին, <<ՎՏԲ-Հայաստան>> ՓԲԸ <<Մոսկվա>> մասնաճյուղի միջոցով՝ 150.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամով, որից հետո բանկը նշված գումարը գնորդի հանձնարարականի համաձայն՝ փոխանցել է Օքսանա Դրեմոսովայի անվամբ նույն մասնաճյուղում բացված հաշվեհամարին։ Ստացված գումարից անհրաժեշտ վճարները և պարտավորությունները կատարելիս, ի թիվս այլոց, մարել է բնակարանի վարկի մնացորդը՝ 47.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Այնուհետև, Դրեմասովան Երևանի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարից Վարդգես Հարությունյանին հասանելիք գումարով, նրա համար բնակարան ձեռք բերելու պատրվակով, վերջինիս վստահեցրել է, որ իրականում իր կողմից 2011 թվականի մարտի 15-ին գնված, բայց այլ անձին պատկանող, Երևան քաղաքի Մանթաշյան 2-րդ շենքի 50-րդ բնակարանը գնել է նրա համար, և այդ կերպ Վարդգես Հարությունյանի մոտ պատրանք ստեղծելով, որ նշված բնակարանն արդեն գնված է և պատկանում է նրան, խաբեությամբ, յուրացման միջոցով հափշտակել է՝ Վարդգես Հարությունյանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափի՝ 18.946.335 ՀՀ դրամին համարժեք՝ 51.500 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Դատարանը, վերլուծելով գործով ձեռք բերված մի շարք անհերքելի ապացույցներ՝ ամբաստանյալին մեղսագրված արարքում վերջինիս առնչության և մեղավորության վերաբերյալ, ինչպիսիք են` տուժող Վարդգես Հարությունյանի, վկաներ Դինա Սարգսյանի, Արտակ Պետրոսյանի, Դավիթ Հովհաննիսյանի, Աշոտ Հակոբյանի ցուցմունքները, ինչպես նաև այլ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը, դրանց պատշաճ ուշադրության և գնահատման չի արժանացրել։
Դատավճռի պատճառաբանական մասում դատարանի կողմից անդրադարձ է կատարվել միայն Օքսանա Դրեմասովայի ցուցմունքներին այն մասին, որ ինքը լիազորագիր է ունեցել իր ամուսնու Վարդգես Հարությունյանի կողմից և իր բոլոր քայլերի մասին ամուսինը տեղյակ է եղել։
Դատարանի կողմից անտեսվել է քրեական գործով ձեռք բերված տվյալների անհերքելի համակցությունն առ այն, որ ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային նոտարական կարգով լիազորելով զբաղվել Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի վաճառքի հարցերով, տուժող Վարդգես Հարությունյանը վերջինիս չի լիազորել ստանալ և տնօրինել վաճառքից ստացված գումարները, իսկ առուվաճառքի պայմանգրի կնքումից հետո Օ.Դրեմասովան ամուսնուն համոզել է, որ ինքը զբաղվի Վ.Հարությունյանի համար բնակարան գնելու գործարքով։
Նշված հանգամանքը տուժող Վարդգես Հարությունյանը պնդել է ինչպես նախաքննության, այնպես և դատաքննության ընթացքում, որպիսի փաստը հաստատվել է նաև քրեական գործով ձեռք բերված՝ հիշյալ լիազորագիրը վավերացնող նոտարի, վերջինիս գործավարի ցուցմունքներով, դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տված վկաներ Դավիթ Հովհաննիսյանի, Դավիթ Պետրոսյանի, հրապարակված՝ Դինա Սարգսյանի, Արտակ Պետրոսյանի, Աշոտ Հակոբյանի ցուցմունքներով, սակայն անտեսվել են դատարանի կողմից։
Մեղադրողը, մեջբերելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՇԴ/0121/01/12 քրեական գործով, Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, Ս.Սաքանյանի գործով որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ ներկայացված փաստական հանգամանքների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների համակարգային վերլուծության արդյունքում հաստատվում է, որ Օքսանա Դրեմասովան լիազորված էր վաճառել Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը, որից հետո, անհրաժեշտ պարտավորությունները կատարելուց հետո, գումարը պետք է կիսվեր ամուսինների միջև, ինչը հաստատվում է ինչպես տուժողի, այնպես և ամբաստանյալի ցուցմունքներով։ Այսինքն, ապացուցված է, որ ըստ լիազորագրի՝ հիշյալ բնակարանը վաճառելուց հետո ամբողջ գումարը, այդ թվում՝ ամուսնու բաժինը տնօրինելու իրավասություն ամբաստանյալ Դրեմասովան չուներ, այլ պետք է դրանով բնակարան գնվեր ամուսնու՝ Վարդգես Հարությունյանի համար։
Պարզ չէ, թե ինչից ելնելով է դատարանն առավել արժանահավատ գնահատել ամբաստանյալ Դրեմասովայի ցուցմունքը, այն դեպքում, երբ գործի քննությամբ ձեռք են բերվել փոխկապակցված, միմյանց լրացնող ապացույցներ, որոնք վկայում են ամբաստանյալի կողմից ներկյացված հանգամանքի՝ իրականությանը չհամապատասխանելու մասին։
Ամբաստանյալի ցուցմունքն արժանահավատ համարելով և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներին առհասարակ չանդրադառնալով՝ դատարանն ընտրել է ոչ թե ապացույցի բովանդակային գնահատման սկզբունքը, այլ՝ իր սուբյեկտիվ զգացմունքները։
Դատարանը փորձել է պատճառաբանված եզրահանգման ձևով ներկայացնել իր դիրքորոշումը` նշելով, որ քննարկվող դեպքում Օքսանա Դրեմասովայի գործողությունները բխել են վերջինիս տրամադրված լիազորագրից, հետևաբար՝ վերջինիս գործողություններում բացակայում է հանցակազմը։
Նման պայմաններում, լիազորագրի սխալ մեկնաբանության արդյունքում դատարանը, հիմնվելով բացառապես ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովայի ցուցմունքների վրա, փաստել է, որ լիազորագրում որևէ նշում չկա, որ Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով։ Ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան իր ամուսին Վարդգես Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի համաձայն զբաղվել է իրենց համատեղ կյանքում ձեռք բերված բնակարանի առուվաճառքի գործերով և առուվաճառք կատարելու իրավունքով, որպես վաճառող՝ բանկից ստացել է Եկմալյան 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարները։ Օքսանա Դրեմասովայի գործողությունները եղել են օրինաչափ և բխել են լիազորագրից։
Դատարանը սխալ է գնահատել լիազորագրի նշանակությունը` յուրացման հանցակազմի համատեքստում։ Քննարկվող դեպքում Օքսանա Դրեմասովային լիազորագրի միջոցով գույք է վստահվել, լիազորագրով նրան տրվել է բնակարանը վաճառելու, բայց ոչ դրանից հետո ամբողջ գումարը տնօրինելու իրավունք։ Այսինքն՝ լիազորագրով վստահվել է բնակարանի վաճառքի լիազորություն, լիազորագրով սահմանված իրավաչափ գործողությունները կատարելուց հետո, այլևս ստացված գումարը տնօրինելու իրավունք չունենալով, Դրեմասովան իրեն չպատկանող գումարի կապակցությամբ կատարել է լիազորագրով չսահմանված գրծողություններ և հափշտակել գումարի՝ իրեն չպատկանող մասը։
Դատարանի դահլիճում, պատասխանելով դատարանի և դատավարության մասնակիցների այն հարցին, թե ինչպես է վերաբերվել իր նախկին կնոջը, ինչու է վերջինիս վստահել զբաղվել բնակարանի վաճառքով և իր համար բնակարան ձեռք բերելով, տուժողը վրդովված պատասխանեց՝ <<Ինչպե՞ս թե։ Չէ որ նա իմ երեխայի մայրն է>>։
Նման պայմաններում պարզ չէ, թե ինչու է դատարանի կողմից անտեսվել այն հանգամանքը, որ իրականում Օքսանա Դրեմասովային տուժողը լիազորել է կատարել կոնկրետ գործողություններ, որոնք կապված են միայն Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի վաճառքի գործարքի հետ, որի արդյունքում դատարանը պատշաճ ուշադրության չի արժանացրել այն փաստը, որ Օքսանա Դրեմասովային մեղադրանք է առաջադրվել ոչ թե Եկմալյան 16-րդ փողոցի 6-րդ բնակարանի գործարքի կատարման ընթացքում հակաօրինական գործողություններ կատարելու, այլ հետագայում, տուժողի վստահությունը չարաշահելու արդյունքում, վերջինիս հասանելիք գումարի բաժնեմասը յուրացնելու համար, որպիսի գործողությունը կատարելու համար վերջինս Վ.Հարությունյանի կողմից լիազորված չի եղել, գումարը տնօրինելու լիազորություն ոչ նախկինում կնքված լիազորագրով, ոչ հետագայում տուժողի կողմից իրեն չի վերապահվել, որն էլ հանդիսանում է յուրացման հանցագործության դասական օրինակ։
Հանգամանքը, որ Օքսանա Դրեմասովան Մանթաշյան փողոցի բնակարանն իրականում պետք է գներ Վարդգես Հարությունյանի համար, հաստատվել է գործի քննության ընթացքում մի շարք վկաների, մասնավորապես` Դինա Սարգսյանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննության ընթացքում հրապարակված ցուցմունքներով այն մասին, որ իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մանթաշյան 2-րդ շենքի 50-րդ բնակարանը ցանկացել է վաճառել 38.000 ԱՄՆ դոլարով և վերջնական Օքսանա Դրեմասովայի հետ համաձայնվել են վաճառել 37.500 ԱՄՆ դոլարով, պայմանավորվել են, որ նա իրեն 27.000 ԱՄՆ դոլար նախավճար տա, քանի որ ինքը հիփոթեք պետք է մարի։ Օքսանան եկել է բնակարանը տեսնելու 2011 թվականի մարտի 11-ին կամ 12-ին, դրանից հետո կնքվել է նախավճարի պայմանագիր և ինքը բանկում վճարում է կատարել մարտի 12-ին, մի քանի օր հետո մարտի 15-ին 2011 թվականի ինքն Օքսանային վաճառել է իր բնակարանը՝ նրա կողմից ներկայացված անձ՝ Արտակին, որը նրա հետ եկել է նոտար։ Օքսանան իրեն ասել է, որ ամուսնու հետ խնդիր ունի և չի ցանկանում, որ նա հետագայում վաճառի բնակարանը, որ նա մտածում է իրենց երեխայի ապագայի մասին, որ ամուսնուն չասի, թե ում անունով է ձևակերպվել բնակարանը։ Երբ բնակարանն արդեն վաճառել է Օքսանային, նա զանգել ու ասել է, որ ամուսինը՝ Վարդգեսն ուզում է տեսնել իր գնած բնակարանը, ինքն ասել է` թող գա տեսնի։ Ինքը հստակ հիշում է, որ Օքսանան ասել է նոտարում, որ ամուսինը Եկմալյան փողոցի վրա բնակարանը վաճառել է և իրենք իր բնակարանը գնում են ամուսնու՝ Վարդգեսի համար, սակայն չի ցանկացել, որ ամուսինն այդ մասին իմանա, քանի որ մտածում է իր երեխայի ապագայի մասին։ Նա դա պարզաբանել է, քանի որ գործարքը կատարվում է ոչ նրա հետ, ինքը բնականաբար պետք է հարցներ, թե ով է այդ տղան, նա կոնկրետ չի ասել, այլ պարզաբանել է վերը նշվածը։
Հատկանշական է, որ տվյալ ցուցմունքները Դինա Սարգսյանը պնդել է Օքսանա Դրեմասովայի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում։
Բացի այդ, վկա Դավիթ Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Օքսանան իրեն ասել է, որ բաժանվում են և պետք է վաճառեն բնակարանը, նա Վարդգեսի համար նոր բնակարան պետք է գնի։ Ինքն իմացել է, որ Վարդգեսը լիազորագիր է տվել Օքսանային և հայտնել է, որ նա անձամբ զբաղվի այդ գործերով։ Օքսանան Վարդգեսի համար բնակարան է գնել՝ <<Երրորդ մաս>>-ի տարածքում, <<Հայրենիք>>-ի մոտ։
Այս, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված մյուս վկաների ցուցմունքները և այլ ապացույցները ներկայացնելով դատավճռի մեջ, արտատպման միջոցով, դատարանը, փաստորեն, դրանք այլ ապացույցների հետ համադրելով՝ անհրաժեշտ վերլուծություն չի կատարել։
Վերոգրյալի հիման վրա, առերևույթ է Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատավճռում առկա դատական սխալը, որի հետևանքով տեղի ունեցած նյութական իրավունքի խախտման արդյունքում կայացված ակտն ազդել է գործի ելքի վրա, որն էլ հանդիսանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3801 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված՝ վերաքննիչ բողոք բերելու հիմք։
Ելնելով վերոգրյալից` մեղադրող Ա.Հովհաննիսյանը միջնորդել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0143/01/14 գործով 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին կայացված դատավճիռը բեկանել ամբողջությամբ, Օքսանա Դրեմասովային մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նշանակել հանցագործության բնույթին, հանրային վտանգավորության աստիճանին համարժեք պատիժ:
Տուժող Վարդգես Հարությունյանի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական ստուգման ենթարկելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նան գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, դատական ակտ կայացնելիս, յուրաքանչյուր ապացույց չի գնահատել վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, թույլ տալով դատական սխալ, իսկ դատավճռի հիմքում նշելով իրավաբանությունից հեռու հետևություններ, թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով և 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և որպես հետևանք հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածին ոչ համահունչ դատական ակտ կայացնելուն և ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։
Առաջին ատյանի դատարանն արդարացման դատական ակտ կայացնելիս հետևություն է արել, թե. <<Մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմնի կողմից դրված վերը նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը` այսինքն իրեն վստահված գույքի յուրացում կատարելու փաստը, քանի որ վերը նշված ապացույցները վերաբերում են ամբաստանյալի կողմից օրինական ճանապարհով՝ անհայտույց ձեռք բերված գույքի և գումարների տնօրինմանը, որը որևէ կապ չունի առաջադրված մեղադրանքի հետ, քանի որ տուժող Վարդգես Հարությունյանի կողմից իր կնոջը՝ ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային տրվել է լիազորագիր, որով լիազորել է իր փոխարեն իր հայեցողությամբ, ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել քաղաք Երևան Եկմալյան փողոց 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում՝ անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում՝ կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, Հայռուսգազարդում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր։ Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ, Վ.Հարությունյանը վկայել է, որ գործունակության մեջ սահմանափակված չէ, իր նկատմամբ չկա սահմանափակված խնամակալություն և հոգեբարձություն, և լիազորագիրը տրված է իր կողմից կամավոր, այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա բնակարանի վաճառքից Օքսանա Դրեմասովային գումար տալու մասին, սահմանափակում չկա ողջ գումարը տնօրինելու վերաբերյալ և որևէ խոսք չկա գումարը հավասար կիսելու մասին, այսինքն` Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով և լիազորագրից պարզ է դառնում, որ Վարդգես Հարությունյանն իր գույքն անհայտաց առանց պայմանների տվել է Օքսանա Դրեմասովային։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում յուրացնելու կամ վատնելու եղանակով կատարվող հափշտակության համար, որը բնորոշվում է որպես հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակություն զգալի չափերով, այնինչ Օքսանա Դրեմասովան Վարդգես Հարությունյանի հետ ամուսնացել է 2004 թվականի օգոստոսի 10-ին և ամուսնությունը գրանցել են Շենգավիթի ՔԿԱԳ տարածքային բաժնում։ Համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են մեկ երեխա՝ Վիկտորիա Հարությունյանը։ 2007 թվականին իրենց բնակարանը վաճառելով` հիփոթեքով գնել են Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը, քանի որ Օքսանա Դրեմասովան և նրանց դուստրը հանդիսացել են ՌԴ քաղաքացիներ, այդ պատճառով օրենքի համաձայն` սեփականության վկայականում չեն ներառվել։ 2010 թվականին որոշել են ամուսնալուծվել և իրենց անչափահաս դստեր՝ Վիկտորիա Հարությունյանի համար մասնաբաժին առանձնացնելու համար որոշել են վաճառել Երևան քաղաքի Եկմալյան 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը։ Տուժող Վարդգես Հարությունյանի կողմից իր կնոջը` ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային տրվել է լիազորագիր, (…): (…)Ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովման Վարդգես Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի համաձայն` զբաղվել է իրենց համատեղ կյանքում ձեռք բերված բնակարանի առուվաճառքի գործերով և առուվաճառք կատարելու իրավունքով, որպես վաճառող՝ բանկից ստացել է Եկմալյան 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարները։ Օքսանա Դրեմասովայի գործողությունները եղել են օրինաչափ և բխել են լիազորագրից։
Ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան ցուցմունք է տվել այն մասին որ ինքը լիազորագիր է ունեցել իր ամուսնու՝ Վարդգես Հարությունյանի կողմից և իր բոլոր քայլերի մասին իր ամուսինը տեղյակ է եղել։
Որևէ օբյեկտիվ տվյալ առ այն, որ ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը քրեական գործի քննության ընթացքում ձեռք չի բերվել։
Այսպիսով՝ վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթարկելով, այդ թվում հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները համարել անարժանահավատ։ Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստում է որ սրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Օքսանա Դրեմասովան կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը։ Այլ խոսքով՝ մեդադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Օքսանա Դրեմասովային մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած>>:
Դատարանը պատճառաբանված և օրինական որոշում կայացնելու համար պարտավոր էր դատական ակտում բացահայտել և իրավական վերլուծության ենթարկել նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատել ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրեն ներքին համոզմամբ։
Դատարանն անտեսելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները և չկատարելով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն, արդարացման դատական ակտը կայացրել է միայն մեկ ապացույցի հետազոտությամբ, այն է` 2011 թվականի փետրվարի 16-ի լիազորագրի և լիազորությունների սահմանում նշված բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակության սուբյեկտիվ սխալ վերլուծությամբ, որի հետևանքով հանգել է սխալ հետևության:
Դատարանն արդարև նկատել է, որ այդ լիազորագիրն ուղղակի և գլխավոր ապացույցներից մեկն է հանդիսանում, որը հաստատում և հիմնավորում է Օքսանա Դրեմասովայի մեղքը մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ, այդուհանդերձ վերլուծությունները սուբյեկտիվ են և չեն բխում քրեական գործի փաստական հանգամանքներից, <<Նոտարիատի մասին>> ՀՀ օրենքի պահանջներից:
Դատարանը դատական ակտում բացահայտել է լիազորագրում նշված լիազորությունների շրջանակը, այն է` Վարդզես Հարությունյանն Օքսանա Դրեմասովային լիազորել է իր փոխարեն իր հայեցողությամբ ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել քաղաք Երևան, Եկմալյան փողոց, 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում՝ Անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում՝ կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, <<Հայռուսգազարդ>>-ում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր։ Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ։
Դրանից հետո սուբյեկտիվորեն սխալ մեկնաբանելով` բացահայտել է Վ.Հարությունյանի իբրև իրական կամահայտնությունը, լիազորագրի մեկնաբանությամբ փոփոխել է դրա իմաստը, ավելացրել է լիազորությունների պայմաններ, որոնք նախատեսված չեն եղել լիազորագրի մեջ:
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 321-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` լիազորագիր է համարվում գրավոր լիազորությունը, որն անձը տալիս է այլ անձի ՝ երրորդ անձանց առջև ներկայացվելու համար։
Փաստորեն լիազորագիրն այն փաստաթուղթն է, որը հնարավորություն է տալիս անձին իր փոխարեն երրորդ անձանց մոտ ներկայանալու համար հանդես գալ այլ անձի միջոցով։
Վարդգես Հարությունյանը ցանկացել է վաճառել իրեն սեփականությունը համարվող բնակարանը և այդ նպատակով է լիազորագիր տվել Օ.Դրեմասովային, որպեսզի իր անունից հանդես գա տարբեր մարմիններում և իրեն փոխարեն ստորագրելու միջոցով վաճառի բնակարանը։ Բացի այդ, լիազորագրում որևէ տողում, պարբերությունում նշված չէ, որ Վ.Հարությունյանի անունից հանդես եկող անձը ներկայացուցիչը, լիազորված անձը նրա կինն է, ուստի անընդունելի է լիազորագրի սահմաններից դուրս դատարանի մեկնաբանությունները և դրանց հիման վրա արված հետևությունները։
Դրանք են`
1. <<... այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա, որ Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով>> եզրահանգումը:
ՀՀ վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է` արդյոք լիազորագրով Վ.Հարությունյանը որպես սեփականատեր վստահել է իր գույքը Օ.Դրեմասովային, թե ոչ։
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 321-րդ հոդվածի, <<Նոտարիատի մասին>> ՀՀ օրենքի 48-րդ հոդվածի տառացի մեկնաբանությունից հետևում է, որ այն փաստը, որ Վարդգես Հարությունյանը լիազորագիր է տվել Օքսանա Դրեմասովային վաճառել իրեն պատկանող բնակարանը, այդ նպատակով հանդես գալ երրորդ անձանց մոտ և կնքել առուվաճառքի գործարք, ընդ որում լիազորագրում կոնկրետացնելով թե որ գույքին է վերաբերվում լիազորագիրը և ըստ լիազորությունների շրջանակի ինչ գործողություններ կարող է կատարել լիազորված անձը լիազորողի անունից երրորդ անձանց մոտ հանդես գալուց այդ գույքի նկատմամբ բառերի և արտահայտությունների շրջանակի նշումով, ենթադրում են ոչ այլ ինչ, քան Վ.Հարությունյանի կողմից իր գույքը Օ.Դրեմասովային վստահել և հետագայում վաճառքից առաջացած գումարը հանձնել իրեն։
Դատարանն իր այդ եզրահանգումը հերքել է հաջորդ հետևությամբ` …այսինքն Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով։
Դատարանն իրարամերժ հետևություններ է նշել` միաժամանակ ներկայացնելով իր ներքին համոզմունքը, որ համաձայն լիազորագրի Վ.Հարությունյանը չի վստահել իր գույքը Օ.Դրեմասովային, սակայն ընդունել է, որ գույքը վստահել է վերջինիս առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով։ Դատարանը խեղաթյուրել է քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները և ապացույցները:
2. <<... այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա բնակարանի վաճառքից Օքսանա Դրեմասովային գումար տալու մասին, սահմանափակում չկա ողջ գումարը տնօրինելու վերաբերյալ և որևէ խոսք չկա գումարը հավասար կիսելու մասին, այսինքն Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով>> եզրահանգումը վերլուծելով` հարկ է նշել, որ դատարանը հանգել է սխալ հետևության նշելով, թե Վ.Հարությունյանը որևէ լիազորություն չի տվել Օքսանա Դրեմասովային գումար տալու մասին:
Դատարանը հանգել է համոզմունքի, որ Վ.Հարությունյանը նաև լիազորել է Օ.Դրեմասովային առանց սահմանափակման ըստ հայեցողության տնօրինելու վերաբերյալ, ընդ որում գումարը ստանալուց ոչ միայն կարող էր տնօրինել, այլև այն ենթակա չէր միմյանց միջև կիսվելու։ Լիազորագրում գումարը տնօրինելու վերաբերյալ որևէ նշում առկա չէ։ Դատարանը դուրս է եկել իր պաշտոնեական լիազորությունների սահմաններից և Օ.Դրեմասովային Վ.Հարությունյանի փոխարեն լիազորություն է տվել տնօրինելու Վ.Հարությունյանին հասանելիք դրամական միջոցները։
Դատարանը լիազորագիրը նույնականացրել է նվիրատվության գործարքի հետ, քանի որ Վ.Հարությունյանը լիազորագիր տալով` վաճառել է իր բնակարանը երրորդ անձի, առանց որևէ պայմանի և վաճառքից առաջացած գումարը ստանալու նպատակի և ակնկալիքի։ Օ.Դրեմասովան քննության ընթացքում տված բոլոր ցուցմունքներով ընդունել է, որ Վ.Հարությունյանը լիազորագիրը տվել է գումար ստանալու նպատակով, մասնավորապես նշել է` ...դեռևս գնորդի բացակայության պայմաններում, Վարդգեսն իրեն լիազորագիր տալու համար պահանջել է 20.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը պարտքով վերցրել է Ղազախստանում գտնվող իր ծանոթներից և 2011թվականի փետրվարի 16-ին, Ղազախստանից ժամանող, իրեն անծանոթ ուղևորի միջոցով, տեղափոխվել է, ինքն էլ օդանավակայանում ստացել է այդ գումարը և նույն օրը տվել Վարդգեսին, որից հետո վերջինս նրան է տվել լիազորագիր։ Դրանից հետո մինչև բնակարանի առուվաճառքի գործարքի կատարումը, իբրև կրկին Վարդգեսը պահանջել է մնացած իրեն հասանելիք 32.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որը տվել է մինչև մարտի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, Հանրապետության հրապարակում գտնվող <<ԷՅՉ ԷՍ ԲԻ ՍԻ>> բանկի մոտ, տվել է բնակարանի նախավճարի՝ 44.500 ԱՄՆ դոլար գումարից։ Ընդհանուր մինչև բնակարանի առուվաճառքի գործարքը կատարելը և վաճառքից առաջացած գումարները ստանալը, Վարդգեսին 2011 թվականի փետրվարի 16-ից մինչև մարտի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում տվել է 52.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
3. ՀՀ վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է` արդյոք ստորադաս դատարանը ճիշտ հետևության է հանգել նշելով, թե լիազորագրով Վ.Հարությունյանն իր գույքն անհատույց, առանց պայմանների է տվել Օ.Դրեմասովային։
Վ.Հարությունյանը լիազորագիր է տվել վաճառել իր բնակարանը, այլ ոչ թե անհատույց տվել է Օ.Դրեմասովային։ Լիազորագիր տրամադրելով` Վ.Հարությունյանը գործարք չի կատարել Օ.Դրեմասովայի հետ, այլ նրան է լիազորել իր անունից կնքել օտարման գործարքը։
Դատարանը չի գործել արդարադատության շահերից, նշված ձևակերպումները ոչ իրավաչափ են, չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից, օրենսդիրի պահանջների կամայական և խեղաթյուրված մեկնաբանման արդյունքում է դատարանը հանգել սխալ եզրահանգման, դրանով իսկ թույլ է տվել դատական սխալ, կոպտորեն խախտել է Վարդգես Հարությունյանի որպես հանցագործությունից տուժած անձի իրավունքները, անհնարին է դարձրել խախտված իրավունքների վերականգնումը, ուստի թույլ տված դատական սխալը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածին ոչ համահունչ դատական ակտ կայացնելուն։
Դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված իր պարտավորությունը, նույն հոդվածի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը:
Դատարանը, սխալ դատական ակտ կայացնելով, քրեական դատավարությունն իրականացրել է ի վնաս արդարադատության` ապօրինի հնարավորություն է տվել ակնհայտ հանցագործություն գործած անձին խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից, ինչպես նաև չի ապահովել Վ.Հարությունյանի պաշտպանությունն Օ.Դրեմասովայի կողմից կատարված հանցագործությունից։
Դատարանը խախտել է նաև գործի արդարացի քննության դատավարական սկզբունքը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասը: Դատարանը չի կատարել անկողմնակալ քննություն, այլապես միայն լիազորագրի վերաբերյալ հետևություններ անելով, օրենքի տառի սխալ մեկնաբանմամբ, չէր կայացնի սխալ դատական ակտ, որով Վ.Հարությունյանի օրինական շահերին պատճառել է վնաս, քանի որ գործում մնացած ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտություն չի կատարել, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի պահանջները: Լիազորագրին որպես ապացույց տվել է նախապես հաստատված ապացույցի ուժ, այնինչ դրա իրավական հասկացությունը չի բացահայտել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 321-րդ հոդվածի և <<Նոտարիատի մասին>> ՀՀ օրենքի 48-րդ հոդվածի շրջանակներում, որի արդյունքում հանգել է սխալ հետևության։
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ և 127-րդ հոդվածների պահանջները:
Բողոքի հեղինակը որպես քննությամբ ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված, սակայն դատարանի կողմից դատական ակտ կայացնելիս անտեսված, սույն վերաքննիչ բողոքի քննարկման համար էական նշանակություն ունեցող ապացույցներ, նշել է ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովայի ցուցմունքը: Դատարանը դատական ակտում նշել է միայն Օ.Դրմեասովայի ուղղակի խոսքը, սակայն այն, որ նա պնդել է նախաքննական ցուցմունքները դիտավորյալ չի նշել:
Բողոքաբերը, մեջբերելով Օ.Դրեմասովայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, որոնք պնդել է նաև դատաքննության ընթացքում, դրանք համադրելով դատարանի հետևությունների հետ, հայտնել է, որ դատարանը խեղաթյուրել է Օ.Դրեմասովայի ցուցմունքը, այն ոչ թե անկողմնակալ է հետազոտել, այլ սուբյեկտիվ ենթադրությունների շրջանակում է մեկնաբանել, հենց Օ.Դրեմասովայի ցուցմունքներով են հերքվում դատարանի հետևությունները, այն է` այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա, որ Վարդզես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով, …այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա բնակարանի վաճառքից Օքսանա Դրեմասովային գումար տալու մասին, սահմանափակում չկա ողջ գումարը տնօրինելու վերաբերյալ և որևէ խոսք չկա գումարը հավասար կիսելու մասին, այսինքն Վարդզես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով, …լիազորագրից պարզ է դառնում, որ Վարդզես Հարությունյանն իր գույքն անհատույց, առանց պայմանների տվել է Օքսանա Դրեմասովային: Այնինչ Օ.Դրեմասովան իր ցուցմունքում հաստատել է, որ Վ.Հարությունյանն իրեն վստահել է գույքը վաճառել և դրա վաճառքից առաջացած գումարը կիսել իրենց միջև` յուրաքանչյուրին 52.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Բացի այդ, Օ.Դրեմասովան հաստատել է, որ Վարդգեսը գումարը պահանջել է մինչև առուվաճառքի գործարքի կատարումը, ինքն էլ 52.000 դոլար գումարը տվել է մաս-մաս՝ 16.02.2011թ. 20.000 դոլար, իսկ մինչև մարտի 10-ը ևս 32.000 դոլար, հետևաբար դատարանի հետևությունը, որ առանց գումար ստանալու նպատակով է տվել լիազորագիրը, չի բխում սույն գործի փաստական հանգամանքներից։
Բողոքի հեղինակը, մեջբերելով Դինա Սարգսյանի, Արտակ Պետրոսյանի ցուցմունքները, նշելով այլ ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Մանթաշյան փողոցի 2-րդ շենքում գտնվող թիվ 50-րդ բնակարանի կադաստրային գործի ուսումնասիրման արձանագրությունը, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ իրավաբանական վարչության պետ Ռ.Ավագյանի 11.07.2012թ. թիվ 11-5/7187-12 գրությունը, ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ աշխատակազմի <<Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կենտրոն>> ստորաբաժանման ղեկավար Կ.Խաչատրյանի 01.06.2012թ. թիվ ԿԽ-2/2634 գրությունը, շարադրված փաստերի և ապացույցների վերլուծությամբ և դրանք միմյանց հետ համադրելով` եզրակացրել է, որ Օ.Դրեմասովան բացառվում էր 52.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մաս-մաս իր կողմից նկարագրված հանգամանքներում ստանար և տար Վ.Հարությունյանին:
Ըստ Օ.Դրեմասովայի` 15.03.2011թ. ինքը ստացել է 20.000 /16.02.2011թ./, 13.000 և 26.000 /մինչև 2011 թվականի մարտի 10-ը/, 44.500 /03.03.2011թ./ և 48.755 /12.03.2011թ./ ԱՄՆ դոլար գումարներ, կատարել է ծախսեր՝ 14.000.000 ՀՀ դրամ Մանթաշյան փողոցի 2 շենքի 50 բնակարանի գինն է վճարել, 52.000 ԱՄՆ դոլար իբրև տվել է Վարդգեսին, 49.000 ԱՄՆ դոլար իր բնակարանի վարկն է մարել, այսինքն ստացել է ընդհանուր 152.255 ԱՄՆ դոլար գումար, ծախսել է շուրջ 140.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Սակայն իմի բերելով ներկայացված փաստերը ակնհայտ է, որ 20.000, 13.000 և 26.000 ԱՄՆ դոլար գումարների մասով ստել է, այդ գումարները չէր կարող մաքսանենգ ճանապարհով տեղափոխել Հայաստան, հետևաբար Օքսանան ունեցել է ընդամենը 93.255 ԱՄՆ դոլար գումար և չէր կարող կատարել շուրջ 140.000 ԱՄՆ դոլարի ծախս, մասնավորապես` Վ.Հարությունյանին տալ 52.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Դատարանը, եթե պատշաճ հետազոտեր ապացույցները, ապա կպարզեր, որ քննության ընթացքում Օ.Դրեմասովան անհիմն, իրարամերժ և հակասական ցուցմունքներ է տվել, որոնք համադրելով քննությամբ ձեռք բերված այլ ապացույցների հետ կարելի է <<խոստովանական>> ցուցմունքներ ընդունել, քանի որ դրանցում նշված սուտ և անհեթեթ փաստերն ինքնին ապացուցում են հակառակը։
Օ.Դրեմասովան ստում է, թե 52.000 դոլար տվել է Վ.Հարությունյանին, ուստի նպատակ անի մոլորեցնել դատարանին, որի վառ ապացույցն է հանդիսանում ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ իրավաբանական վարչության պետ Ռ.Ավազյանի 11.07.2012թ. թիվ 11-5/7187-12 գրությունն այն մասին, որ առանց հայտարարագրման արտարժույթ ՀՀ ներմուծելու դեպքեր հիշյալ ժամանակահատվածում <<Զվարթնոց>> մաքսատանը չեն արձանագրվել, այնինչ 20.000 և 26.000 ԱՄՆ դոլար գումարներն առանց հայտարարագրման ներմուծելու դեպքում նախատեսված է քրեական պատասխանատվություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածով, իսկ 13.000 ԱՄՆ դոլարի դեպքում` վարչական պատասխանատվություն, ընդ որում ենթակա է բռնագանձման մաքսանենգության ճանապարհով ներմուծվող արտարժույթը, ուստի ակնհայտ է, որ Օ.Դրեմասովայի նշած իբրև թե գումարներ ստանալու փաստերը մտացածին են և չեն համապատասխանում իրականությանը: Օ.Դրեմասովան 2011 թվականի մարտի 12-ին Ղազախստանից ստացել է բանկային փոխանցմամբ 48.755 ԱՄՆ դոլար գումար, հետևաբար բացառվում է, որ Օ.Դրեմասովան Ղազախստանից գումար ստանալու համար ընտրեր ապօրինի ճանապարհը, քանի որ կենթարկվեր քրեական պատասխանատվության, իսկ արտարժույթն ամբողջությամբ կբռնագանձվեր։
ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ աշխատակազմի <<Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կենտրոն>> ստորաբաժանման ղեկավար Կ.Խաչատրյանի 01.06.2012թ. թիվ ԿԽ– 2/2634 գրությունն անժխտելի ապացույցն է հանդիսանում այն փաստի, որ Երևան քաղաքի Մանթաշյան փողոցի 2 շենքի 50 բնակարանի առուվաճառքը շինծու և ձևական գործարք էր, դա ոչ թե գնել է Արտակ Պետրոսյանը, որը 15.03.2011թ. կնքված վաճառքի գործարքում հանդիսացել է վաճառող կողմ, կամ Օլեգ Անատոլիի Միտրոֆանովը, որը հանդիսացել է արդեն նվիրատու Արտակ Պետրոսյանի կողմից 01.04.2011թ. կնքված նվիրատվության պայմանագրում նվիրառու կողմ, որի անունից հանդես է եկել հենց Օքսանա Դրեմասովան, այլ բնակարանի իրական գնորդը և սեփականատերը հանդիսացել է հենց Օքսանա Դրեմասովան, որը այլ անձի անունով է ձևակերպել բնակարանը, որպեսզի հետագայում, երբ գումարի պահանջ ներկայացվի նրա դեմ, պարզվի, որ որևէ գույք իր անունով չունի։
Դատարանը պարտավոր էր հաշվի առնել, որ քննությամբ հիմնավորվել է, որ Երևան քաղաքի Մանթաշյան փողոցի 2 շենքի 50 բնակարանի առուվաճառքը շինծու և ձևական գործարք էր:
Վ.Հարությունյանի կողմից նշված փաստերը հիմնավորող ծանրակշիռ փաստարկներ են հանդիսանում հենց այն հանգամանքները, որ Օքսանան քննության ընթացքում նախ ընդունել է, որ Մանթաշյան փողոցի 2 շենքի 50 բնակարանը գնում է նրա համար, նույնը հաստատել է Դինան, ընդ որում Դինան նշել է, որ Օքսանան ասել է իրեն, որ բնակարանը գնում են իր ամուսնու համար, սակայն նրա հետ խնդիրներ ունի, որի պատճառով չի ցանկանում, որ ամուսինը հետագայում վաճառի այդ բնակարանը իբրև երեխայի ապագայի մասին մտածելով, ուստի Օքսանայի խնդանքով է Վարդգեսին խաբել և չի հայտնել, որ բնակարանն արդեն ձևակերպված է այլ անձի անունով։ Բացի այդ, Օքսանայի խնդրանքով Վարդգեսին չի թողել մտնել իրենց տուն և հրաժարվել է տրամադրել բնակարանի առուվաճառքի փաստաթղթերը։
Արտակ Պետրոսյանը նույնպես հաստատել է, որ Օքսանան է բնակարանի գնորդը և սեփականատերը, իսկ գործարքն իր և Դինայի միջև կրում է ձևական բնույթ։ Պատճառն էլ հանդիսանում է նրանում, որ Օքսանայի առաջարկով որոշել է նրա հետ ծաղկի բիզնես կազմակերպել, որտեղ ինքը ֆինանսավորելու էր այդ գործարքը, որի ընթացքում որպես ներդրված գումարների հետ վերադարձման երաշխիք Օքսանան իր անունով է ձևակերպել նրան պատկանող Մանթաշյան փողոցի 2 շենքի 50 բնակարանը, սակայն հետագայում ինքը ֆինանսական խնդիրների պատճառով չի կարողացել ֆինանսավորել, որի հետևանքով հրաժարվել է համատեղ բիզնեսից և Օքսանայի առաջարկով նվիրատվություն է ձևակերպել Օլեգ Միտրոֆանովի անունով, որին չի ճանաչում։
Դատարանը դիտավորյալ անտեսել է վերը նշված ապացույցները, ի թիվս դրանց, նաև այն, որ Օլեգ Միտրոֆանովը երբեք Հայաստան չի ժամանել, ինչ նպատակ պետք է ունենար Հայաստանում գույք գնելու։
Դատարանը թույլ է տվել դատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով և 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որը հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտի կայացմանը։
Վերը նշված դատավարական իրավունքի խախտումները դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմք են։
Ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատական ակտը բեկանելը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ստորադաս դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման դատական ակտ և դա բխում է արդարադատության շահերից, սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, հանցագործություն կատարած յուրաքանչյուր անձ անպատիժ չմնալու, տուժող Վարդգես Հարությունյանին պատճառված նյութական վնասը վերականգնելու, ինչպես նաև այլ հանցագործությունները կանխելու, արդարադատության արդյունավետության շահերից։
Վերոգրյալի հիման վրա տուժողի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատական ակտը բեկանել և ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության, կամ փոփոխել և կայացնել նոր դատական ակտ` Օքսանա Դրեմասովային մեղավոր ճանաչել ՀՀ քերական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հանցագործություն կատարելու համար և դատաաարտել ազատազրկման 5 տարի ժամկետով:

4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.

Ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովայի շահերի պաշտպան Սիրվարդ Բաղրամյանը տուժողի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ ներկայացված գրավոր պատասխանում նշել է, որ բերված բողոքն անհիմն է և զուրկ իրավական հիմնավորումներից, ուստի ենթակա է մերժման, հետևյալ պատճառաբանություններով.
1. Նախաքննության մարմինն Օքսանա Դրեմասովային մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա 16.02.2011թ. Վարդգես Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա 25.03.2011թ. վաճառել է ամուսնության ընթացքում ձեռք բերված և համատեղ սեփականություն հանդիսացող, Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոց, 16 շենք, 6-րդ բնակարանը։
2. Օքսանա Դրեմասովան Վարդգես Հարությունյանի հետ ամուսնացել է 2004 թվականի օգոստոսի 10-ին։ Ամուսնությունը գրանցել են Շենգավիթի ՔԿԱԳ տարածքային բաժնում։ Համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են մեկ երեխա՝ Վիկտորյա Հարությունյանը։ 2007 թվականին վաճառել են իրենց բնակարանը և հիփոթեքով դնել են Եկմալյան փողոց, 16 շենք, 16-րդ բնակարանը։ Քանի որ Օքսանա Դրեմասովան և դուստրը հանդիսանում են ՌԴ քաղաքացիներ, այդ պատճառով, օրենքի համաձայն, սեփականության վկայականում չեն ներառվել։
3. 2010 թվականին ընտանեկան անհաշտությունների պատճառով որոշել են ամուսնալուծվել և իրենց դստեր Վիկտորյա Հարությունյանի համար բնակարանը վաճառելու միջոցով մասնաբաժին հանել։
4. Վարդգես Հարությունյանն Օքսանա Դրեմասովային տվել է լիազորագիր, որով լիազորել է իր հայեցողությամբ ցանկացած գնով և պայմանով վաճառել քաղաք Երևան, Եկմալյան փողոց 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ անհրաժեշտ հաստատություններում, անշարժ գույքի կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում կնքել առք ու վաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ըդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, Հայռուսգազարդում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր։ Վարդգես Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհարժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ։ Նա վկայել է, որ իր գործունակության մեջ սահմանափկված չէ: Լիազորագիրը տրված է կամավոր։
5. Ըստ տրված լիազորագրի և ամուսինների միջև եղած պայմանավորվածության, Օքսանա Դրեմասովան 25.03.2011թ-ին վաճառել է բնակարանը Երևան քաղաքի բնակիչ Աշոտ Հակոբյանին 150.000 ԱՄՆ դոլար գումարով։ Նախաքննության ընթացքում և դատարանում ցուցմունք է տվել, թե ինչ գործողություններ է կատարել և նշել է, թե ինչ կարգով է կատարել գումարի մասհանումները, վերցրել է իր և աղջկա մասնաբաժինը։ Օքսանա Դրեմասովան բարեխղճորեն կատարել է լիազորագրով իրեն տրված լիազորությունները և իր գործողությունները եղել են իրավաչափ, որևէ հանցանք չի կատարել, ուստի և իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավոր չի ճանաչել։
6. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում յուրացնելու կամ վատնելու եղանակով կատարվող հափշտակության համար, որը բնորոշվում է որպես հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակություն զգալի չափով։ Յուրացումը և վատնումը բնութագրվում է նրանով, որ հանցավորը հափշտակում է իրեն վստահված ուրիշի գույքը։ Երևան քաղաք, Եկմալյան փողոց, 16 շենք, 6-րդ բնակարանը համատեղ սեփականություն համարվող բնակարանն է, որի կես մասն Օքսանա Դրեմասովային է պատկանում` ըստ օրենքի, իսկ մյուս մասը, ըստ պայմանավորվածության, տվել է Վ.Հարությունյանին։ Նրանց միջև եղել է սովորական քաղաքացիաիրավական խնդիր, որը լուծել են փոխադարձ համաձայնությամբ լիազորագրի հիման վրա, համաձայն որի, եթե անգամ լիազորված անձը գործի ի վնաս լիազորողի շահերի, ապա այս դեպքում անգամ, ծագած խնդիրները կրում են քաղաքացիաիրավական բնույթ, դրանց լուծումը բխում է ամուսնական փոխհարաբերություններից և միմյանց նկատմամբ ունեցած պարտավորություններից։
7. Վ.Հարությունյանը քաղաքացիական հայցով չի դիմել դատարան, գիտենալով, որ Օքսանա Դրեմասովան իր մասնաբաժինը տվել է և այլ բան չի կարող ապացուցել, ուստի և դիմել է ոստիկանություն, և չունեցած ապացույց ձեռք բերելու բեռը դրել է նախաքննության մարմնի վրա, իսկ դատախազությունն էլ քրեկան գործի նյութերը մի քանի անգամ կարճելուց հետո, Օքսանա Դրեմասովայի նկատմամբ դրսևորել է ոչ օբյեկտիվ վերաբերմունք, խախտելով օրենքի պահանջը, առանց որևէ ապացույցի քրեական գործ է հարուցել և մեղադրանք առաջադրել հանցանքի համար, որը չի կատարել, ուստի և այն զուրկ է մեղքի առկայությունից։
Դատարանը քննության առնելով սույն գործը, հետազոտելով առկա ապացույցները, լսելով կողմերին և վկաներին` հաստատված է համարել, որ Օքսանա Դրեմասովայի արարքում բացակայում է հանցակազմը։
Քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Օքսանա Դրեմասովան կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք։ Այսինքն մեղադրանքի կողմի ապացույցները բավարար չեն վերջինիս անհիմն կերպով մեղսագրված հանցավոր արարքը հաստատված համարելու, այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Օքսանա Դրեմասովան որևէ հանցանք չի կատարել, գործել է լիազորագրի շրջանակներում, Վ.Հարությունյանի մասնաբաժինն իրեն է տվել, ուստի և իրեն մեղավոր չի ճանաչել։
Վերաքննիչ բողոքում վկայակոչված պատճառաբանություններն անհիմն են, սուտ և զուրկ իրավական հիմնավորումներից։ Իրականությունն այն է, որ եթե անգամ Օքսանա Դրեմասովան նրան իր մասնաբաժինը չտար, ապա այդ դեպքում անգամ այն քաղաքացիաիրավական վեճ է և այն պետք է լուծվեր այդ հարաբերությունների շրջանակում։ Դրա վկայությունն այն է, որ ողջ բողոքում Վարդգես Հարությունյանը վկայակոչել է քաղաքացիական օրենգրքի հոդվածները և նրա հետևանքները։
Վերոնշվածների հիման վրա պաշտպան Սիրվարդ Բաղրամյանը խնդրել է բերված բողոքն համարել անհիմն և մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 29.12.2014թ. դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին կողմերի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած պաշտպանության կողմի պատասխանը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք…
…3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները /կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն ….:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի համաձայն`
<< 1. Յուրացնելը կամ վատնելը՝ հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով՝(…)
(…) 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված գործողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով, (…)>>:
Յուրացումը և վատնումը բնութագրվում են նրանով, որ հանցավորը հափշտակում է իրեն վստահված գույքը, այսինքն՝ այն գույքը, որ գտնվում է նրա օրինական տիրապետման ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Հանցավորը գույքը վերցնում կամ գույ¬քին տիրանում է՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողը կամ վատնողն իրեն վստահված ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում այլ անձի: Անձի մոտ գույքի նկատմամբ լիազորություններ կարող են առջանալ պաշտոնեական պարտականությունների, պայմանագրային հարաբերությանների, հատուկ հանձնարարության ուժով:
Յուրացումը օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է նրանում, որ հանցավորը, օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիա¬զորությունները, ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Յուրացման դեպքում հանցավորը նախապես գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միաց¬նում իր գույքային ֆոնդին: Փաստորեն գույքն օգտագործելու, տիրապե¬տելու և տնօրինելու՝ սեփականատիրոջ լիազորություններից փաստացի օգտվելու հնարավորություն է ստանում հանցավորը, իսկ սեփականատերը զրկվում է այդ լիազորություններն իրականացնելու հնարավորությունից:
ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և բացահայտված փաստական հանգամանքների նկատմամբ քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի խախտումների հարցը, վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, գտել է, որ մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Օքսանա Դրեմասովային ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, ուստի պետք է ճանաչել և հռչակել Օքսանա Դրեմասովայի անմեղությունը:
Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, արձանագրել է հետևյալը.
<<(…) Վերը նշված քրեադատավարական նորմերի, ինչպես նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը:
Դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումները բխում են հետևյալ փաստական հանգամանքներից.
Մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմնի կողմից դրված վերը նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, այսինքն իրեն վստահված գույքի յուրացում կատարելու փաստը, քանի որ վերը նշված ապացույցները վերաբերում են ամբաստանյալի կողմից օրինական ճանապարհով` անհայտույց ձեռք բերված գույքի և գումարների տնօրինմանը, որը որևէ կապ չունի առաջադրված մեղադրանքի հետ, քանի որ տուժող Վարդգես Հարությունյանի կողմից իր կնոջը` ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային տրվել է լիազորագիր, որով լիազորել է իր փոխարեն, իր հայեցողությամբ, ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել քաղաք Երևան, Եկմալյան փողոց, 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում` Անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում` կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, Հայռուսգազարդում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր: Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ, Վ.Հարությունյանը վկայել է, որ գործունակության մեջ սահմանափակված չէ, իր նկատմամբ չկա սահմանափակված խնամակալություն և հոգեբարձություն և լիազորագիրը տրված է իր կողմից կամավոր, այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա բնակարանի վաճառքից Օքսանա Դրեմասովային գումար տալու մասին, սահմանափակում չկա ողջ գումարը տնօրինելու վերաբերյալ և որևէ խոսք չկա գումարը հավասար կիսելու մասին, այսինքն Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, առանց որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով, և լիազորագրից պարզ է դառնում, որ Վարդգես Հարությունյանն իր գույքն անհայտուց, առանց պայմանների տվել է Օքսանա Դրեմասովային:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում յուրացնելու կամ վատնելու եղանակով կատարվող հափշտակության համար, որը բնորոշվում է որպես հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակություն զգալի չափերով, այնինչ Օքսանա Դրեմասովան Վարդգես Հարությունյանի հետ ամուսնացել է 2004 թվականի օգոստոսի 10-ին և ամուսնությունը գրանցել են Շենգավիթի ՔԿԱԳ տարածքային բաժնում: Համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են մեկ երեխա` Վիկտորիա Հարությունյանը: 2007 թվականին իրենց բնակարանը վաճառելով հիփոթեքով գնել են Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը, քանի որ Օքսաննա Դրեմասովան և նրանց դուստրը հանդիսացել են ՌԴ քաղաքացիներ այդ պատճառով` օրենքի համաձայն սեփականության վկայականում չեն ներառվել: 2010 թվականին որոշել են ամուսնալուծվել և իրենց անչափահաս դստեր` Վիկտորիա Հարությունյանի համար մասնաբաժին առանձնացնելու համար որոշել են վաճառել Երևան քաղաքի Եկմալյան 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը: Տուժող Վարդգես Հարությունյանի կողմից իր կնոջն ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովային տրվել է լիազորագիր, որով լիազորել է իր փոխարեն իր հայեցողությամբ ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել քաղաք Երևան, Եկմալյան փողոց, 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում` Անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում` կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, Հայռուսգազարդում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր: Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ: Վ.Հարությունյանը վկայել է, որ գործունակության մեջ սահմանափակված չէ, իր նկատմամբ չկա սահմանափակված խնամակալություն և հոգեբարձություն; Լիազորագիրը տրված է իր կողմից կամավոր, այսինքն լիազորագրում որևէ նշում չկա, որ Վարդգես Հարությունյանն իր գույքը վստահել է Օքսանա Դրեմասովային, որևէ պայմանով կամ որևէ գումար ստանալու նպատակով: Ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան իր ամուսին Վարդգես Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի համաձայն զբաղվել է իրենց համատեղ կյանքում ձեռք բերված բնակարանի առուվաճառքի գործերով և առուվաճառք կատարելու իրավունքով, որպես վաճառող` բանկից ստացել է Եկմալյան 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարները: Օքսանա Դրեմասովայի գործողությունները եղել են օրինաչափ և բխել են լիազորագրից:
Ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը լիազորագիր է ունեցել իր ամուսնու` Վարդգես Հարությունյանի կողմից և իր բոլոր քայլերի մասին իր ամուսինը տեղյակ է եղել:
Որևէ օբյեկտիվ տվյալ առ այն, որ ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովան կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը, քրեական գործի քննության ընթացքում ձեռք չի բերվել:
Այսպիսով` վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթարկելով, այդ թվում` հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները համարել անարժանահավատ: Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստում է, որ դրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Օքսանա Դրեմասովան կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը: Այլ խոսքով` մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Օքսանա Դրեմասովային մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:(…)>>:
Վերաքննիչ դատարանը, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրների, ապացույցների ուժի, ապացույցների ստուգումը, գնահատումը կանոնակարգող ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների համատեքստում քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության` բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վերագրված արարքին ամբաստանյալ Օքսանա Դրեմասովայի առնչությունը հաստատող բավարար ապացույցները:
Այս կապակցությամբ վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործով ձեռք բերված լիազորագրի ոչ ճիշտ, թերի մեկնաբանության արդյունքում իրավական վերլուծությունը կատարել է նախաքննությամբ ձեռք բերված փաստական տվյալներից շեղվող, դրանց ակնհայտ հակասող հանգամանքներից ելնելով, լիազորագրին տվել է քաղաքացիաիրավական օրենսդրությանը հակասող իմաստ, ինչպես նաև տուժողի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, որ դատարանը, անտեսելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները և չկատարելով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն, արդարացման դատական ակտը կայացրել է միայն մեկ ապացույցի հետազոտությամբ, այն է` 2011 թվականի փետրվարի 16-ի լիազորագրի և լիազորությունների սահմանում նշված բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակության սուբյեկտիվ սխալ վերլուծությամբ, որի հետևանքով հանգել է սխալ հետևության:
Ինչ վերաբերում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի փաստարկին այն մասին, որ լիազորագիրը ոչ միայն չի հերքում Օքսանա Դրեմասովային առաջադրված յուրացման հանցակազմը, այլ դրա առկայության անհրաժեշտ պայմաններից մեկն է, դրա առկայությամբ է հաստատվում Օքսանա Դրեմասովային տուժողի կամքով վստահված գույքի, հետևաբար նաև յուրացման հանցակազմի առկայությունը, ապա վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն այս կապակցությամբ իրավացիորեն հանգել է հետևության, որ Օքսանա Դրեմասովան իր ամուսին Վարդգես Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի համաձայն զբաղվել է իրենց համատեղ կյանքում ձեռք բերված բնակարանի առուվաճառքի գործերով և առուվաճառք կատարելու իրավունքով, որպես վաճառող` բանկից ստացել է Եկմալյան 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարները: Օքսանա Դրեմասովայի գործողությունները եղել են օրինաչափ և բխել են լիազորագրից:
Քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը սխալ է գնահատել լիազորագրի նշանակությունը` յուրացման հանցակազմի համատեքստում, լիազորագրով Օքսանա Դրեմասովային վստահվել է բնակարանի վաճառքի լիազորություն, լիազորագրով սահմանված իրավաչափ գործողությունները կատարելուց հետո, այլևս ստացված գումարը տնօրինելու իրավունք չունենալով, վերջինս իրեն չպատկանող գումարի կապակցությամբ կատարել է լիազորագրով չսահմանված գրծողություններ և հափշտակել գումարի՝ իրեն չպատկանող մասը, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ.
ա) 2011 թվականի փետրվարի 16-ին տրված լիազորագրով Վարդգես Հարությունյանն Օքսանա Դրեմասովային լիազորել է իր փոխարեն իր հայեցողությամբ ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել Երևանի, Եկմալյան փողոց, 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում` Անժարշ գույքի Կադաստրում, վարչական շրջանի աշխատակազմում, քաղաքապետարանում, նոտարական գրասենյակում` կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, <<ԱրմենՏել>> ՀՁ ՓԲԸ-ում, <<Երևան Ջուր>> ՓԲԸ-ում, Հայռուսգազարդում, էլեկտրոցանցում, կնքել պայմանագրեր: Վ.Հարությունյանի կողմից տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված սույն լիազորության իրականացման հետ: Վ.Հարությունյանը վկայել է, որ գործունակության մեջ սահմանափակված չէ, իր նկատմամբ չկա սահմանափակված խնամակալություն և հոգեբարձություն: Լիազորագիրը տրված է իր կողմից կամավոր: Վարդգես Հարությունյանը ծանոթացել է տվյալ լիազորագրի բովանդակությանը, համաձայնել է բոլոր պայմանների հետ, դրանք բխել են իր մտադություններից, որի համար ստորագրել է:
բ) Օ.Դրեմասովան հանդես գալով որպես Վ.Հարությունյանի լիազորված անձ՝ 25.03.2011թ. <<ՎՏԲ-Հայաստան>> ՓԲԸ Մոսկվա մասնաճյուղի միջոցով Երևան քաղաքի Եկմալյան փողոցի 16-րդ շենքի 6-րդ բնակարանը վաճառել է Աշոտ Հակոբյանին՝ 150.000 ԱՄՆ դոլար գումարով:
գ) Վարդգես Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով լիազորագիր է տվել իր կնոջը` Օքսանա Դրեմասովային, որպեսզի նա զբաղվի տան գործերով: Հետո ամբաստանյալը պայմանագիր է բերել, որ իր անունով հաշիվ են բացել բանկում որպեսզի այդ հաշվին փոխանցվի գումարը: Ինքն իր անձնագիրը տվել է ամբաստանյալին, իսկ վերջինս հայտնել է, որ բնակարանը վաճառել է և իր հարցին, թե ինչպես է կատարվել առանց իր մասնակցության, ամբաստանյալը պատասխանել է, որ պետք է իր համար տուն ման գան, քանի որ այդ բնակարանը պետք է ազատեն: Իրենք պայմանավորվել են, որ վարկի գումարը կմարեն 47.000 ԱՄՆ դոլար պետք է վճարեին իր ընկերոջից վերցված պարտքի գումարը 10.000 ԱՄՆ դոլարը, իր համար պետք է բնակարան գնեին, իսկ մնացած գումարը պետք է տար Օքսանային:
դ) Օքսանա Դրեմասովան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակարանի վաճառքի համար Վարդգեսն իրեն տվել է լիազորագիր երեք տարի ժամանակով: Բնակարանի վաճառքի ժամանակ ինքը Վարդգեսին ասել է, որ բացի հաշվեհամար իրենց երեխայի անունով, և բնակարանի վաճառքի գումարը բաժանվի երեք մասի ու երեխայի մասը փոխանցվի այդ հաշվին, սակայն նա չի համաձայնվել: Ինքն ինչ արել է օրենքով է եղել:
ե) Աշոտ Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Օքսանայի հետ է քննարկվել տան առուվաճառքի հարցերը, քանի որ նրա ամուսինը` Վարդգեսը լիազորագիր էր նրան տվել զբաղվելու այդ հարցերով: 2011 թվականի մարտի 03-ին կնքվել է նախավճարի պայմանագիր Օքսանա Դրեմասովայի և իր լիազորված անձ Դավիթ Հովհաննիսյանի հետ, որի համաձայն Օքսանա Դրեմասովային տվել է 44.500 ԱՄՆ դոլար, որ նա մարի բնակարանի հիփոթեքի գումարը: Կնքվել է պայմանագիր իր, Օքսանայի միջև և ՎՏԲ բանկի ներկայացուցչի միջև: Բանկն իրեն տրամադրել է 87.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը իր անձնական միջոցներից 63.000 ԱՄՆ դոլար մուտք է արել իր հաշվին, որը բանկից ստացված 87.000 ԱՄՆ դոլարի հետ միասին կազմել է 150.000 ԱՄՆ դոլար, որը փոխանցվել է Օքսանա Դրեմասովային: Այդ գումարից Օքսանան 44.500 ԱՄՆ դոլար հետ է վերադարձրել իրեն: Իր ներկայությամբ Օքսանան ոչ ոքի գումար չի տվել:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը տուժող Վարդգես Հարությունյանի, վկաներ Դինա Սարգսյանի, Արտակ Պետրոսյանի, Դավիթ Հովհաննիսյանի, Աշոտ Հակոբյանի ցուցմունքները, այլ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը պատշաճ ուշադրության և գնահատման չի արժանացրել, և արձանագրում է, որ դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, նշված ապացույցները ենթարկել է բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցներով հիմնավորվել է, որ Վարդգես Հարությունյանն իր կողմից տրված լիազորագրով Օքսանա Դրեմասովային լիազորել է իր փոխարեն իր հայեցողությամբ ցանկացած գնով և պայմաններով վաճառել Երևանի, Եկմալյան փողոց, 16-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանը, հանդես գալ բոլոր անհրաժեշտ հաստատություններում, կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ստանալ փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, անհրաժեշտության դեպքում կնքել նախավճարի պայմանագիր և /կամ/ նախնական պայմանագիր, ստորագրել ընդունման-հանձման ակտը, ինչպես նաև հանդես գալ այլ անհրաժեշտ հաստատություններում, կնքել պայմանագրեր, տալ դիմումներ, հայտարարություններ, ստորագրել, կատարել վճարումներ, ստանալ անշարժ գույքին վերաբերող տեղեկանքներ և փաստաթղթեր, ինչպես նաև կատարել այլ անհրաժեշտ գործողություններ, կապված լիազորության իրականացման հետ: Օքսանա Դրեմասովան հանդես գալով Վարդգես Հարությունյանի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա և կնքելով նրան սեփականության իրավունքով պատկանող բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, ստացել է այդ պայմանագրով սահմանված բնակարանի գինը:
Այս կապակցությամբ վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ ուշադրության չի արժանացրել այն փաստը, որ Օքսանա Դրեմասովային մեղադրանք է առաջադրվել ոչ թե Եկմալյան 16-րդ փողոցի 6-րդ բնակարանի գործարքի կատարման ընթացքում հակաօրինական գործողություններ կատարելու, այլ հետագայում, տուժողի վստահությունը չարաշահելու արդյունքում, վերջինիս հասանելիք գումարի բաժնեմասը յուրացնելու համար, որպիսի գործողությունը կատարելու համար վերջինս Վ.Հարությունյանի կողմից լիազորված չի եղել, գումարը տնօրինելու լիազորություն ոչ նախկինում կնքված լիազորագրով, ոչ հետագայում տուժողի կողմից իրեն չի վերապահվել:
Հետևաբար, այդ առումով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն օրինական և հիմնավորված է, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկներն իրենց հաստատումը չեն գտնում քրեական գործի նյութերում:
Քննության առնելով տուժողի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը սուբյեկտիվորեն սխալ մեկնաբանելով լիազորագրում նշված լիազորությունների շրջանակը` բացահայտել է Վ.Հարությունյանի` իբրև իրական կամահայտնությունը, լիազորագրի մեկնաբանությամբ փոփոխել է դրա իմաստը, ավելացրել է լիազորությունների պայմաններ, որոնք նախատեսված չեն եղել լիազորագրի մեջ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանի հետևությունները` լիազորագրից բխող գործողությունների և Օքսանա Դրեմասովայի գործողություններն օրինաչափ լինելու վերաբերյալ, հիմնավոր են, հաստատվում են քրեական գործի տվյալներով:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի փաստարկն առ այն, որ դատարանը լիազորագիրը նույնականացրել է նվիրատվության գործարքի հետ, և գտնում է, որ նշված ապացույցը գնահատվել է ճիշտ:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում տուժողի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը խեղաթյուրել է քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները և ապացույցները, լիազորագրին որպես ապացույց տվել է նախապես հաստատված ապացույցի ուժ, խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ և 127-րդ հոդվածների պահանջները, և փաստում է, որ դատարանը, նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, դատավճռում շարադրված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` հանգել է ճիշտ հետևության, որ Օքսանա Դրեմասովային ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը գործով ձեռք բերված թույլատրելի, վերաբերելի, փոխկապակցված ու հավաստի ապացույցներով չի հիմնավորվել:
Այս կապակցությամբ տուժողի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն` ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի փաստական տվյալների նկարագրության, ձեռք բերված ապացույցներին սխալ քրեաիրավական գնահատականներ տրված լինելու վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում քրեական գործի տվյալներից:
Հետևաբար, հիմնավոր չեն տուժողի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործի ոչ բոլոր փաստական հանգամանքներն է ուշադրության արժանացրել և իրենց համակցության մեջ գնահատել, որի արդյունքում կայացրել է սխալ դատական ակտ:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չի տրվել, պատշաճ հետազոտման և գնահատման է ենթարկել քրեական գործում առկա բոլոր ապացույցները, ղեկավարվելով օրենքով և ներքին համոզմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Օքսանա Դրեմասովայի մեղավորության բացակայության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի շրջանակներում վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, և դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի արդարացման դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքներն` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրող Ա.Հովհաննիսյանի և տուժողի ներկայացուցիչ Գեորգի Մելիքյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Օքսանա Վլադիմիրի Դրեմասովայի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ