Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

20 հոկտեմբերի 2014թ. ք. Երևան

ԵԷԴ-0132/01/14

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող,
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների դատախազության
ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանի,

պաշտպան Դ. Սարգսյանի,

տուժողներն են` Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենին,
Այուբ Բահլաքեհը,


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի`
ծնված 1988թ. փետրվարի 15-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և խնամքին ունի մեկ անչափահաս երեխա, զբաղվել է ուղևորափոխադրման (տաքսի) ծառայությունների մատուցմամբ, նախկինում չդատված, վատառողջ է, հաշվառված է և բնակվել է Երևանի Արցախի փողոցի թիվ 23 շենքի թիվ 413 բնակարանում, կալանքի տակ է 2014թ.-ի մարտի 08-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով։


Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13120014 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության /այսուհետ ՔԳՎ/ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. փետրվարի 23-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով։
2014թ. մարտի 08-ին Գևորգ Գևորգյանը ձերբակալվել է։
Քննիչի 2014թ. մարտի 10-ի որոշումներով Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը և Միշա Թեմուրի Ալիյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալներ և նրանցից յուրաքանչյուրին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով։ Նույն օրը Գ. Գևորգյանի և Մ. Ալիխանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել է կալանավորումը և հայտարարվել է Մ. Ալիխանյանի հետախուզումը։
Քննիչի 2014թ. օգոստոսի 04-ի որոշմամբ, թիվ 13120014 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Միշա Ալիյանի մասը, որին շնորհվել է թիվ 13120014/1 համարը։
2014թ. օգոստոսի 08-ին թիվ 13120014 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և 2014թ. օգոստոսի 11-ին ընդունվել է վարույթ։
Ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով հետևյալ արարքի համար, որ նա. «նախնական համաձայնության գալով Միշա Ալիյանի հետ Երևան քաղաքի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի տարածքում որպես զենք օգտագործված դանակով կյանքի և առողջության համար վտանգավոր սպառնալիքի գործադրմամբ ավազակային հարձակմամբ ԻԻՀ քաղաքացիներ Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենիից հափշտակել են խոշոր չափի` 825.620 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ Այուբ Բահլաքեհից` 8.000 ՀՀ դրամ գումար։
Այսպես.
Գևորգ Գևորգյանը, իրականացնելով ուղևորների փոխադրման ծառայություններ, 2014թ. փետրվարի 22-ի, լույս 23-ի գիշերը` ժամը 00։30-ի սահմաններում ընկերոջ` Միշա Ալիյանի հետ միասին իրենց ամրակցված տաքսի ավտոմեքենաներով կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Խանջյան 33 շենքի դիմաց, երբ Մ. Ալիյանի կողմից վարվող «ԲԻԴ» մակնիշի 35 UD 209 հ/հ տաքսի ավտոմեքենան են նստել ԻԻՀ քաղաքացիներ Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենին և Այուբ Բահլաքեհը։ Գ. Գևորգյանը, նկատելով այդ հանգամանքը, նախնական համաձայնության է եկել Մ. Ալիյանի հետ նշված ԻԻՀ քաղաքացիներից գումարներ հափշտակելու վերաբերյալ։ Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Գ. Գևորգյանն իր վարած «Տոյոտա Կորոլա» մակնիշի 67-72 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորներից աննկատ գնացել է Մ. Ալիյանի վարած ավտոմեքենայի հետևից, Երևանի Թումանյան փողոցում Մ. Ալիյանի հետ փոխվել են ավտոմեքենաներով, ապա նշված ԻԻՀ քաղաքացիներին տեղափոխել է Երևան քաղաքի տարբեր փողոցներով, որոնց վերջիններս անծանոթ են եղել։ Այնուհետև, Երևան քաղաքի Արցախի փողոցում, հեռախոսազանգով պայմանավորվելով, Մ. Ալիյանը նստել է նույն ավտոմեքենան` Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի կողքին, իսկ Գ. Գևորգյանը, ավտոմեքենան վառելանյութով լիցքավորելու պատրվակով, իր կողքին նստած ուղևոր Ա. Բահլաքեհից պահանջել է գումար ու բացահայտ հափշտակել նրա մոտ եղած 8.000 ՀՀ դրամը։ Այնուհետև ավտոմեքենան վարելով համեմատաբար նվազ լուսավորված Երևան քաղաքի Դ. Բեկի փողոցով, օգտվելով ուղևորներ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի և Ա. Բահլաքեհի ահաբեկված լինելու հանգամանքից, նրանց տեղափոխել են Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում գտնվող Գ. Հովսեփյան և 8-րդ փողոցների խաչմերուկ, որտեղ իրենց անձն ու ավտոմեքենան քողարկելու նպատակով հանել է ավտոմեքենայի հետևի հաշվառման համարանիշը և դրել վարորդի նստատեղի տակ։ Իրենց կյանքի համար վտանգի սպառնալիք զգալով Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին վերցրել է համարանիշն ու դուրս վազելով ավտոմեքենայի սրահից փորձել է փախչել, իսկ Գ. Գևորգյանը հասել է նրա հետևից, ձեռքերով բռնել պարանոցից ու հետ վերցրել համարանիշը, ապա Մ. Ալիյանը նախապես իր հետ վերցրած և որպես զենք օգտագործված դանակը պահելով վերջինիս պարանոցի ուղղությամբ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիք է ներկայացրել, իսկ Գ. Գևորգյանն այդ ընթացքում Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի գրպանից հափշտակել է խոշոր չափի` 825.620 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ապա նույն ավտոմեքենայով Մ. Ալիյանի հետ դեպքի վայրից դիմել են փախուստի։
Այսինքն, Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով։»։

Նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել հետևյալը.
«Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 23-րդ շենքի 413-րդ բնակարանի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը մտերիմ փոխհարաբերություններ է ունեցել նույն շենքի թիվ 513-րդ բնակարանի բնակիչ, գործով մյուս մեղադրյալ Միշա Թեմուրի Ալիյանի հետ։ Վերջիններս զբաղվել են տաքսի ծառայությունների մատուցմամբ՝ Գ. Գևորգյանը օրավարձով վերցրած «Տոյոտա Կորոլա» մակնիշի 67-72 հ/հ տաքսի ավտոմեքենան, իսկ Մ. Ալիյանը՝ «ԲԻԴ» մակնիշի 35 UD 209 հ/հ տաքսի ավտոմեքենան սովորաբար կայանել են Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գտնվող բարերի դիմաց, որտեղից սպասարկել են իրենց ծառայություններից օգտվել ցանկացող անձանց։
Ուղևորների փոխադրման ծառայություններ մատուցելու համար 2014թ. փետրվարի 22-ի, լույս 23-ի գիշերը` ժամը 00։30-ի սահմաններում Գևորգ Գևորգյանն ընկերոջ` Միշա Ալիյանի հետ միասին իրենց ամրակցված տաքսի ավտոմեքենաներով կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Խանջյան 33 շենքի դիմաց, երբ Մ. Ալիյանի կողմից վարվող «ԲԻԴ» մակնիշի 35 UD 209 հ/հ տաքսի ավտոմեքենային են մոտեցել ու նստել ԻԻՀ քաղաքացիներ, գործով տուժողներ Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենին և Այուբ Բահլաքեհը, որոնք հասկացրել են, որ ցանկանում են գնալ Երևան քաղաքի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում գտնվող «Վիլլա դես Ռոսիս» հյուրանոց, որտեղ ժամանակավոր բնակություն են հաստատել։ Գ. Գևորգյանը, նկատելով այդ հանգամանքը, նախնական համաձայնության է եկել Մ. Ալիյանի հետ նշված ԻԻՀ քաղաքացիներից գումարներ հափշտակելու վերաբերյալ։ Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Գ. Գևորգյանն իր վարած «Տոյոտա Կորոլա» մակնիշի 67-72 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորներից աննկատ գնացել է Մ. Ալիյանի վարած ավտոմեքենայի հետևից, Երևանի Թումանյան փողոցում Մ. Ալիյանի հետ փոխվել են ավտոմեքենաներով, ապա նշված ԻԻՀ քաղաքացիներին տեղափոխել է Երևան քաղաքի տարբեր փողոցներով, որոնց վերջիններս անծանոթ են եղել։ Այնուհետև, Երևան քաղաքի Արցախի փողոցում հեռախոսազանգով պայմանավորվելով` Մ. Ալիյանը նստել է նույն ավտոմեքենան` Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի կողքին, իսկ Գ. Գևորգյանը, ավտոմեքենան վառելանյութով լիցքավորելու պատրվակով, իր կողքին նստած ուղևոր՝ տուժող Ա. Բահլաքեհից պահանջել է գումար, սակայն վերջինս հրաժարվել է տալ` բացատրելով, որ գումարը կտան տեղ հասնելուն պես։ Գ. Գևորգյանը, վախի մթնոլորտ ստեղծելու և տուժողների մոտ իրենց կյանքի ու առողջության համար սպառնալիք զգացնել տալու նպատակով դռները կողպել, ավտոմեքենան տեղապտույտի միջոցով բարձր ձայն արձակելով տեղից շարժել է, ինչից վախենալով Ա. Բահլաքեհը հանել է մոտը եղած 8.000 դրամն ու առաջարկել վերցնել 1.000 դրամ, սակայն Գ. Գևորգյանը բացահայտ հափշտակել նրա մոտ եղած 8.000 ՀՀ դրամը, ապա Մ. Ալիյանի հետ միասին ծիծաղելով հանդարտեցրել դրա դեմ առարկող և մեքենան կայանել խնդրող տուժողներին։ Այնուհետև, հափշտակություն կատարելու միասնական դիտավորությամբ ավտոմեքենան վարելով համեմատաբար նվազ լուսավորված Երևան քաղաքի Դ. Բեկի փողոցով, օգտվելով ուղևորներ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի և Ա. Բահլաքեհի ահաբեկված լինելու հանգամանքից, նրանց տեղափոխել են Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում գտնվող Գ. Հովսեփյան և 8-րդ փողոցների խաչմերուկ, որտեղ Գ. Գևորգյանն ու Մ. Ալիյանը խորհրդակցել են և իրենց անձն ու ավտոմեքենան քողարկելու նպատակով Գ. Գևորգյանը հանել է ավտոմեքենայի հետևի հաշվառման համարանիշը և դրել վարորդի նստատեղի տակ։ Իրենց կյանքի համար վտանգի սպառնալիք զգալով Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին վերցրել է համարանիշն ու դուրս վազելով ավտոմեքենայի սրահից փորձել է փախչել, իսկ Գ. Գևորգյանը հասել է նրա հետևից, ձեռքերով բռնել պարանոցից ու հետ վերցրել համարանիշը, ապա Մ. Ալիյանը նախապես իր հետ վերցրած և որպես զենք օգտագործված դանակով սկզբում մի կողմ է ստիպել գնալ ընկերոջն օգնության շտապող Ա. Բահլաքեհին, ապա դանակը պահելով Ֆ. Ռաուֆիբորուջենիի պարանոցի ուղղությամբ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիք է ներկայացրել, իսկ Գ. Գևորգյանն այդ ընթացքում վերջինիս գրպանից հափշտակել է խոշոր չափի` 825.620 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից հետո նույն ավտոմեքենայով Մ. Ալիյանի հետ դեպքի վայրից դիմել են փախուստի՝ հանելով նաև առջևի համարանիշը։ Տուժողներ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին և Ա. Բահլաքեհը պատահական տաքսի աավտոոմեքենայով հասել են իրենց ժամանակավոր բնակության վայր հանդիսացող հյուրանոց, որտեղ որպես ադմինիստրատոր աշխատող, գործով վկա Արշակ Հովհաննիսյանին տեղեկացրել են տեղի ունեցած դեպքի մասին, որն էլ զանգահարել է ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք ու հայտնել տեղի ունեցածի մասին։»։

Նախաքննության մարմինը առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
«Տուժող Ֆարզադ Մոհամմադհոսեինի Ռաուֆիբորոուջենիի ցուցմունքով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 22-ին ընկերոջ՝ Այուբ Բահլաքեհի հետ Հայաստան են եկել` շրջագայելու նպատակով։ Ժամանակավորապես բնակություն են հաստատել Նորք-Մարաշում գտնվող «Վիլլա դե Ռոս» հյուրանոցում` 208 սենյակում։ Նույն օրը` ժամը 16։00-ի սահմաններում գնացել են զբոսնելու շուկայում, հրապարակում, ապա՝ ժամը 21։30-ի սահմաններում գնացել են Խանջյան փողոցի վրա գտնվող «999» բար, որտեղ հյութ են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Այնուհետև, ժամը 00։10-ի սահմաններում դուրս են եկել և բարի դիմաց կանգնած տաքսիներին մոտեցել, նստել են կարծես Օպել մակնիշի տաքսի ավտոմեքենան, որը սպիտակ գույնի է եղել, տաքսու նշանով։ Այուբը վարորդին ցույց է տվել հյուրանոցի այցեքարտը և ասել, որ տանի այնտեղ, որի համար կվճարեն 1.000 դրամ։ Վարորդը ասել է «օքեյ», այսինքն համաձայնվել է, ապա նստել են ավտոմեքենան ու գնացել։ Ինքը նստել է հետևի նստարանին` աջ կողմը, իսկ Այուբը` վարորդի կողքին` առջևի նստարանին։ Վարորդը շուրջ հինգ րոպե քշելուց հետո զանգահարել է հեռախոսով, հայերեն ինչ-որ բաներ ասել, ապա ճանապարհին կանգ է առել և իր կողքին նստել է հավանաբար նրա ընկերը, քանի որ այդ անձը ոչ թե կանգնեցրել է տաքսին, այլ վարորդը նրան դիտմամբ է վերցրել։ Այոնուհետև մեքենան վարել է ինչ-որ բենզալցակայանի մոտ և այնտեղ ասել «դրամ, դրամ, բենզին», ինչով հասկացրել է, որ դրամ է ուզում բենզին լցնելու համար, թե իբր բենզին չունի, սակայն ցուցիչը ցույց է տվել, որ բենզին կա։ Այուբը հայտնել է, որ գումար կտա, երբ իրենց տեղ հասցնի։ Այդ վարորդը նյարդայնացել ու ձեռքով ճակատին խփելով՝ կանչել է մեքենայից բենզին լցնելու համար դուրս եկած ընկերոջը, ապա փակել դռների կողպեքները և փոխանցման տուփը դնելով առաջինի վրա, որ մեքենան ուժեղ ձայնով տեղից շարժի ու կտրուկ թեքվելով մոտ քսան մետր շարժվել է։ Հետո մտել է մի մութ փողոց ու վարել այդտեղով։ Իրենք վախեցած խնդրել են կանգնել և եթե փող է պետք կտան։ Այուբը հանել է իր մոտ եղած դրամը, որը կազմել է 8.000 դրամ և ցանկացել է տալ 1.000 դրամը, սակայն վարորդն ամբողջ գումարը խլել է նրա ձեռքից, ինից ավելի են վախեցել ու հասկացել են, որ նրանք ցանկացել են իրենց թալանել։ Այուբն ասել է, որ դա իր ամբողջ գումարն է, սակայն վարորդը բանի տեղ չի դրել, չի կանգնեցրել ավտոմեքենան, երբ խնդրել են կանգնել ու իրենց իջեցնել, իսկ նրա ընկերը ծիծաղելով, ծաղրանքով հայտնել է, թե Նորք են գնում, խնդիր չկա։ Ինքը խնդրել է, որ մութ փողոցով չշարունակի քշել և իրենց իջեցնի, եթե պետք է գումար էլ կտա։ Վարորդը մեքենան քշել է մի ամայի տեղ՝ խաչմերուկ, որտեղ բնակելի տներ չեն եղել։ Այդ ընթացքում իրար հետ հայերեն ինչ-որ բան են խոսել, ապա վարորդը հանել է հետևի պետհամարանիշն ու դրել իր նստարանի տակ` հակառակ կողմ շուռ տված։ Դրանից ավելի են վախեցել, նույնիսկ կասկածելով, որ իրենց կսպանեն, ուստի հաջողացնելով բացել է դուռն ու վարորդի ոտքերի մոտից վերցնելով համարանիշը, որպեսզի եթե հետո ինչ-որ բան պատահեր իրենց հետ, ոստիկաններին տեղեկություն կարողանային տալ՝ հեռացել է։ Վարորդն ու ընկերը հարձակվել են իր վրա։ Այուբը վարորդի դռնից դուրս է եկել, որ մոտենա, սակայն վարորդի ընկերը մեքենան արագ առաջ քշելով մոտեցել է իրենց կանգնած տեղին ու արագ կանգնեցնելով՝ մոտեցել։ Վարորդը ցանկացել է հետ վերցնել համարանիշը ու բռնելով հետևից՝ գրկել ու պահել է։ Նկատել է, որ վարորդի ընկերոջ ձեռքին դանակ է եղել, որը վախեցրել է Այուբին ու չի թողել մոտենալ, ապա դանակը պահել է իր պարանոցի հատվածի մոտ, ապա սկսել են քաշքշել իրեն մինչև պետհամարանիշն ընկել է ձեռքից։ Փորձել է պաշտպանել դեմքը դանակից, քանի որ վարորդի ընկերն այն պտտացրել է իր պարանոցի մոտ, իսկ վարորդը բռնած պահելով ձեռքով մի քանի թույլ հարվածներ է հասցրել։ Դանակը ձեռքին վարորդի ընկերը վերցրել է պետհամարանիշը, ապա ինչ-որ բան ասել մյուսին, դանակը դեռ ձեռքին է եղել, երբ վարորդը, որը դեռ բռնած պահել է իրեն, գրպանից հանել է այդտեղ եղած 2.000 դոլար գումարը։ Վարորդի ընկերը նստել է ղեկին, իսկ վարորդը պոկել է առջևի համարը ու դիմել են փախուստի։ Վախեցած քայլելով փողոցով մի պատահական տաքսի են կանգնեցրել, եկել են հյուրանոց, աշխատողին պատմել պատահածի մասին, որն էլ զանգել ու հայտնել է ոստիկանություն։
Հատոր 1 գ.թ. 18-20
Տուժող Այուբ Աբդուլհալիմի Բահլաքեհի ցուցմունքով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 22-ին ընկերոջ՝ Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենիի հետ Հայաստան են եկել` շրջագայելու նպատակով։ Ժամանակավորապես բնակություն են հաստատել Նորք-Մարաշում գտնվող «Վիլլա դե Ռոս» հյուրանոցում` 208 սենյակում։ Նույն օրը` ժամը 16։00-ի սահմաններում գնացել են զբոսնելու շուկայում, հրապարակում, ապա՝ ժամը 21։30-ի սահմաններում գնացել են Խանջյան փողոցի վրա գտնվող «999» բար, որտեղ հյութ են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Այնուհետև` ժամը 00։10-ի սահմաններում դուրս են եկել և բարի դիմաց կանգնած տաքսիներին մոտեցել, նստել են կարծես Օպել մակնիշի տաքսի ավտոմեքենան, որը սպիտակ գույնի է եղել, տաքսու նշանով, տակի հատվածում նեոնային սպիտակ գույնի լույսեր են վառվել։ Վարորդին ցույց է տվել հյուրանոցի այցեքարտը և ասել, որ տանի այնտեղ, որի համար կվճարեն 1.000 դրամ։ Վարորդը ասել է «օքեյ», այսինքն համաձայնվել է, ապա նստել են ավտոմեքենան ու գնացել։ Ֆարզադը նստել է հետևի նստարանին` աջ կողմը, իսկ ինքը` վարորդի կողքին` առջևի նստարանին։ Վարորդը շուրջ հինգ րոպե քշելուց հետո զանգահարել է հեռախոսով, հայերեն ինչ-որ բաներ ասել, ապա ճանապարհին կանգ է առել և Ֆարզադի կողքին նստել է հավանաբար նրա ընկերը, քանի որ այդ անձը ոչ թե կանգնեցրել է տաքսին, այլ վարորդը նրան դիտմամբ է վերցրել։ Այնուհետև մեքենան վարել է ինչ-որ բենզալցակայանի մոտ և այնտեղ ասել «դրամ, դրամ, բենզին», ինչով հասկացրել է, որ դրամ է ուզում բենզին լցնելու համար, թե իբր բենզին չունի, սակայն ցուցիչը ցույց է տվել, որ բենզին կա։ Ինքը հայտնել է, որ գումար կտա, երբ իրենց տեղ հասցնի։ Այդ վարորդը նյարդայնացել ու ձեռքով ճակատին խփելով կանչել է մեքենայից բենզին լցնելու համար դուրս եկած ընկերոջը, ապա փակել դռների կողպեքները և փոխանցման տուփը դնելով առաջինի վրա, որ մեքենան ուժեղ ձայնով տեղից շարժի ու կտրուկ թեքվելով մոտ քսան մետր շարժվել է։ Հետո մտել է մի մութ փողոց ու վարել այդտեղով։ Իրենք վախեցած խնդրել են կանգնել և եթե փող է պետք, կտան։ Հանել է իր մոտ եղած դրամը, որը կազմել է 8.000 դրամ և ցանկացել է տալ 1.000 դրամը, սակայն վարորդն ամբողջ գումարը խլել է իր ձեռքից, ինչից ավելի են վախեցել ու հասկացել են, որ նրանք ցանկացել են իրենց թալանել։ Վարորդին ասել է, որ դա իր ամբողջ գումարն է, սակայն նա ուշադրություն չի դարձրել, չի կանգնեցրել ավտոմեքենան, երբ խնդրել են կանգնել ու իրենց իջեցնել, իսկ նրա ընկերը ծիծաղելով, ծաղրանքով հայտնել է, թե Նորք են գնում, խնդիր չկա։ Ֆարզադը խնդրել է, որ մութ փողոցով չշարունակի քշել և իրենց իջեցնի, եթե պետք է գումար էլ կտա։ Վարորդը մեքենան քշել է մի ամայի տեղ՝ խաչմերուկ, որտեղ բնակելի տներ չեն եղել։ Այդ ընթացքում իրար հետ հայերեն ինչ-որ բան են խոսել, ապա վարորդը հանել է հետևի պետհամարանիշն ու դրել իր նստարանի տակ` հակառակ կողմ շուռ տված։ Դրանից ավելի են վախեցել, նույնիսկ կասկածելով, որ իրենց կսպանեն։ Ֆարզադը, հարմարեցնելով պահը, դուռը բացել ու իջել է ավտոմեքենայից՝ վարորդի ոտքերի մոտից վերցնելով համարանիշը, որպեսզի եթե հետո ինչ-որ բան անեին իրենց, ոստիկաններին տեղեկություն կլիներ տալու։ Շրջակայքում ոչ ոք չի եղել։ Վարորդն ու ընկերը դուրս են եկել ավտոմեքենայից ու գնացել Ֆարզադի ուղղությամբ։ Քանի որ իր կողմի դուռը փակ է եղել, ուստի վարորդի դռնով իջել է մեքենայից, որ ընկերոջը օգնի։ Վարորդի ընկերոջ ձեռքին դանակ է եղել, որն իր վրա պահելով հասկացրել է, որ հեռու գնա, ուստի կանգնել է տեղում։ Նա մեքենան արագ առաջ քշելով՝ մոտեցրել է։ Պետհամարանիշը Ֆարզադի ձեռքում է եղել, վարորդը այն ցանկացել է հետ վերցնել և բռնած պահել է Ֆարզադին։ Տեսել է, որ վարորդի ընկերը Ֆարզադի պարանոցի մոտ է պահել դանակը, պետհամարանիշը նա ձեռքից գցել է և գլուխն է պահել։ Վարորդի ընկերը համարանիշը վերցրել ու նստել է մեքենան, վարորդը գոռացել է Ֆարզադի վրա, ապա մոտեցել ու պոկելով հանել մեքենայի առջևի համարանիշը։ Հետո նստել ու հեռացել են։ Ֆարզադն ասել է, որ գրպանից այդ անձիք իր գումարը` 2.000 դոլարը, հափշտակել են, երբ մեկը դանակը պահել է նրա վրա, իսկ վարորդը հետևից բռնել է։ Հայերեն չի իմացել, թե ինչեր էն ասել։ Վախեցած քայլելով փողոցով մի պատահական տաքսի են կանգնեցրել, եկել են հյուրանոց, աշխատողին պատմել պատահածի մասին, որն էլ զանգել ու հայտնել է ոստիկանություն։
Հատոր 1 գ.թ. 28-30
«Վիլլա դես Ռոսիս» հյուրանոցի աշխատակից, գործով վկա Արշակ Վահանի Հովհաննիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 22-ին հյուրանոցում ժամանակավոր բնակություն են հաստատել Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին և Ա. Բահլաքեհը, որոնք շուրջ մեկ ժամ անց՝ սենյակում թողնելով իրենց իրերը, դուրս են եկել հյուրանոցից։ Արդեն 2014թ. փետրվարի 23-ի գիշերը՝ ժամը 02։00-ի սահմաններում վերջիններս վերադարձել են տաքսի ավտոմեքնայով, հյուրանոցի համարից գումար վերցնելով՝ վճարել ու ճանապարհել են տաքսին, ապա սկզբում իրեն, այնուհետև իր զանգով ժամանած ոստիկաններին պատմել են, որ մեկ այլ տաքսու վարորդ, որը եղել է ընկերոջ հետ, դանակը պահելով իրենց պարանոցին մոտ 2.000 դոլար գումար են հափշտակել։
Հատոր 1 գ.թ. 22-23
Վկա Արարատ Գևորգի Թովմասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ «ԲԻԴ» մակնիշի 35 UD 209 հ/հ ավտոմեքենան օրավարձով հանձնել է Միշա Ալիյանին, որն այդ ավտոմեքենայով տաքսի ծառայություններ է մատուցել և հիմնականում կայանել է Խանջյան փողոցում։ 24.02.2014թ.՝ ժամը 15-16։00-ի սահմաններում Մ. Ալիյանը վերադարձրել է ավտոմեքենան իրեն ու հայտնել, որ նախորդ օրը պարսիկների հետ վճարի հետ կապված խնդիր է եղել, վախենում է, որ ոստիկանություն դիմած լինեն ու բողոքեն իր դեմ, ուստի ավելի լավ է ավտոմեքենան մի որոշ ժամանակ մնա, մինչև ամեն ինչ անցնի։ Նշել է նաև, որ ավտոմեքենայի դռների փականները փակվում են, երբ վարորդի դռան փականը փակվում է, առջևի հատվածի համարանիշը պահող պլաստմասե շրջանակը պոկված տեղ է ունեցել, ինչը Մ. Ալիյանը մեկնաբանել է, թե այլ ավտոմեքենայի է դիպել։
Հատոր 1 գ.թ. 44-45
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական հանձնաժողովային փորձաքննության թիվ 217/14 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Գ. Գևորգյանը որևէ խրոնիկական հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է «անձի էմոցիոնալ անկայության խանգարում» ախտորոշմամբ փսիխոպաթ անձնավորություն, ինչը սակայն ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս չի զրկել և չի զրկում նրան իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու ընդունակությունից, ուստի Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանին կատարածի նկատմամբ հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել քննչական գործողություններին։
Հատոր 2 գ.թ. 89-91
«Բիդ» մակնիշի 35 UD 209 հ/հ ավտոմեքենան զննելու մասին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ զննությամբ պարզվել է, որ նշված ավտոմեքենան սպիտակ գույնի է, կողային հատվածներում առկա են տաքսու տարբերանշաններ, առջևի համարանիշը պահող սև գույնի պլաստմասե իրանի առջևից աջակողմյան հատվածը պոկված է։ Շարժիչի ծածկոցի տակ առկա մալուխը հոսանքի աղբյուրին միացնելիս վառվել են ավտոմեքենայի դռների ներքևի հատվածներում տեղադրված սպիտակ գույնի նեոնային լույսեր։
Հատոր 1 գ.թ. 46-49
Գ.Գևորգյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ Գ. Գևորգյանը մատնացույց է արել Երևանի Խանջյան 33 հասցեի դիմացի ավտոկայանատեղիի հատվածն ու հայտնել, որ 2014թ. փետրվարի 22-ի լույս 23-ի գիշերն այդտեղ են պարսիկները մոտեցել իրենց ու պավիրել տանել Նորքի հյուրանոց։ Ապա մատնացույց է արել վերևի հատվածում գտնվող կամարաձև անցումն ու հայտնել, որ այդտեղով անցել են ու գնացել Թումանյան փողոց, որտեղ՝ Թումանյան 18 հասցեի մոտ, մատնացույց անելով հայտնել է, որ ավտոմեքենաներով փոխվել են Մ. Ալիյանի հետ։ Ապա Գ. Գևորգյանի մատնանշած ուղերթով երևեկելով Նալբանդյան, Սայաթ-Նովա, Չարենցի, Գ. Նժդեհի փողոցներով, հասնելով Արցախի փողոց, վերջինս հայտնել է, որ այդ երթուղիով մեքենան վարել է, իսկ Արցախի փողոցում՝ 23 շենքի դիմաց վերցրել է Մ. Ալիյանին, ով նստել է հետնամասում, ապա նույն փողոցում իր կողքին նստած պարսիկից վառելիքի գումար է պահանջել, որը ցանկացել է տալ 1.000 դրամ, սակայն ինքը խլել է նրա ձեռքին եղած 8.000 դրամը։ Այնուհետև, ուղեկցել և մատնացույց է արել Դ. Բեկի փողոցը՝ հայտնելով, որ պարսիկները վախեցած են եղել, քանի որ փողոցը մութ է եղել, ուշ ժամ, ապա մատնացույց անելով Երևանի Գ. Հովսեփյան և Նորքի 8-րդ փողոցների խաչմերուկը, հայտնել է, որ պարսիկներն իրեն խնդրել են կանգնել, ինքը հանել է հետևի համարանիշը, դրել նստարանի տակ, իսկ հետևում նստած պարսիկն այն վերցրել ու փորձել է փոխչել 8-րդ փողոցով դեպի վեր, որտեղ հասել ու բռնել է նրա պարանոցից, վերջինս վերադարձրել է համարանիշը, ապա Մ. Ալիյանի հետ նստել են իրենց ավտոմեքենան ու նույն փողոցով հեռացել։
Հատոր 1 գ.թ. 164-165
Իրեղեն ապացույց ճանաչված «ԲԻԴ» մակնիշի 35 UD 209 հ/հ ավտոմեքենայի առկայությամբ, որը հանձնվել է սեփականատեր Արարատ Թովմասյանի պատասխանատու պահպանությանը։
Հատոր 1 գ.թ. 214-215
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից դատարանի որոշման հիման վրա ստացված մեղադրյալ Մ. Ալիյանի օգտագործած 077 63-40-30 և մեղադրյալ Գ.Գևորգյանի օգտագործած 093 43-51-98 հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով։
Հատոր 1 գ.թ. 239-248, 253-260, հատոր 2 գ.թ. 70-71
Տուժող Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենիի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության մասին կազմված արձանագրությամբ, որով վերջինս մատնացույց անելով Երևան քաղաքի մի շարք հատվածներ հայտնել է իրենից ու Ա. Բահլաքեհից կյանքի և առողջության համար վտանգավոր սպառնալիքի ազդեցության գործադրմամբ 8.000 ՀՀ դրամ և 2.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դեպքի մասին։
Հատոր 1 գ.թ. 32-35»։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը, Երևանում, 2014թ. փետրվարի 22-ի լույս 23-ի գիշերը, ժամը 00։30-ի սահմաններում, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, տուժող, Իրանի Իսլամական Հանրապետության /այսուհետ ԻԻՀ/ քաղաքացի Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով` կատարել է ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն հետևյալ հանգամանքներում.
Ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը մեկ այլ անձի հետ միասին, շահագործելով տարբեր մարդատար ավտոմեքենաներ` զբաղվել են ուղևորափոխադրման ծառայությունների մատուցմամբ։ Այդ նպատակով, 2014թ. փետրվարի 22-ի լույս 23-ի գիշերը, ժամը 00։30-ի սահմաններում, մեկ այլ անձի հետ միասին, իրենց կողմից շահագործվող ավտոմեքենաներով կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցի թիվ 33 շենքի դիմաց։ Գևորգ Գևորգյանը նկատել է, որ ԻԻՀ քաղաքացիներ, տուժողներ, մինչ այդ իրեն անծանոթ Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենին և Այուբ Բահլաքեհը նստել են մեկ այլ անձի կողմից շահագործվող «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Վերջիններս բացատրել են, որ ցանկանում են գնալ Երևան քաղաքի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում գտնվող «Վիլլա դես Ռոսիս» հյուրանոց։ Գևորգ Գևորգյանը մեկ այլ անձի հետ նախնական համաձայնության է եկել` նրանցից գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ, որից հետո իր կողմից շահագործվող «Տոյոտա Կորոլա» մակնիշի 67-72 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, ուղևորներից աննկատ` հետևել է նրանց։ Երևանի Թումանյան փողոցում հանդիպելով` Գ. Գևորգյանը սկսել է վարել մեկ այլ անձի կողմից մինչ այդ վարվող, վերոհիշյալ «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, որի մեջ են գտնվել նաև տուժողներ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին և Ա. Բահլաքեհը, իսկ մեկ այլ անձը վարել է «Տոյոտա Կորոլա» մակնիշի 67-72 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Հասնելով Երևան քաղաքի Արցախի փողոց` Գ. Գևորգյանը զանգահարել և հեռախոսազրույց է ունեցել մեկ այլ անձի հետ, որից հետո այդ անձը նստել է Գ. Գևորգյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան` Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի կողքին։ Գ. Գևորգյանն ավտոմեքենան վառելիքով լիցքավորելու պատրվակով, իր կողքին նստած ուղևոր, տուժող Ա. Բահլաքեհից գումար է պահանջել, սակայն վերջինս հրաժարվել է տալ` բացատրելով, որ ուղեվարձը կվճարի տեղ հասնելիս։ Այդ հանգամանքից Գ. Գևորգյանը նյարդայնացել է և տուժողներին վախեցնելու նպատակով ավտոմեքենայի դռները կողպել է, ավտոմեքենայով տեղապտույտ է կատարել և արագ ընթացել։ Տուժող Ա. Բահլաքեհն այդ հանգամանքից վախենալով` հանել է իր մոտ եղած 8.000 ՀՀ դրամ գումարը և ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանին առաջարկել է վերցնել 1.000 ՀՀ դրամ գումար։ Գ. Գևորգյանը բռնությամբ նրա ձեռքից խլելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է այդ 8.000 ՀՀ դրամ գումարը։
Այնուհետև, Գ. Գևորգյանն ավտոմեքենան վարել է համեմատաբար նվազ լուսավորված, Երևան քաղաքի Դ. Բեկի փողոցով և օգտվելով ուղևորներ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի և Ա. Բահլաքեհի ահաբեկված լինելու հանգամանքից` նրանց տեղափոխել է Երևան քաղաքի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում գտնվող Գ. Հովսեփյան և 8-րդ փողոցների խաչմերուկ։ Մտավախություն ունենալով, որ տուժողներն իրենց գործողությունների մասին կհայտնեն իրավապահ մարմիններին` իրենց անձն ու ավտոմեքենան քողարկելու նպատակով Գ. Գևորգյանը հանել է ավտոմեքենայի հետնամասի պետհամարանիշը և դրել ավտոմեքենայի սրահի վարորդի նստատեղի տակ։
Դրանից հետո տուժող Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին վերցրել է պետհամարանիշը, դուրս է վազել ավտոմեքենայի սրահից և փորձել է փախչել։ Գ. Գևորգյանը հասնելով նրան` բռնել է պարանոցից և հետ վերցրել պետհամարանիշը։ Այնուհետև Գ. Գևորգյանը նույն ավտոմեքենայով դեպքի վայրից հեռացել է։

Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը նախկինում դատված չի եղել, գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և խնամքին ունի մեկ անչափահաս երեխա (Միլենա Գևորգի Գևորգյան` ծնված 26.07.2010թ.-ին), վատառողջ է, իրեն վերագրվող արարքի կատարման մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, որն արտահայտվել է հետևյալում. տուժողներին կողոպտելու նպատակով համաձայնության է եկել մեկ այլ անձի հետ, ուղևորներից աննկատ իր ավտոմեքենայով հետևել է նրանց, փոխել է ավտոմեքենան, ավտոմեքենան վառելանյութով լիցքավորելու պատրվակով գումար է պահանջել, տուժողներին վախեցնելու նպատակով ավտոմեքնայի դռները կողպել է, ավտոմեքենայով տեղապտույտ է կատարել, տուժողի ձեռքից խլելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է 8.000 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո իր անձն և ավտոմեքենան քողարկելու նպատակով հանել է ավտոմեքենայի պետհամարանիշները և տուժողներին թողնելով այլ վայրում` հեռացել է։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր է ճանաչում։ Միշա Ալիյանին ճանաչել է փոքր հասակից, իրենք ընկերներ են և բնակվում են նույն շենքում։ Ինքը զաղվել է ուղևորափոխադրման (տաքսի) ծառայությունների մատուցմամբ և օրավարձով վերցրած «Տոյոտա Կորոլա» մակնիշի 67-72 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, իսկ Միշան` «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, կայանել են Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գտնվող բարերի մոտ։ 2014թ. փետրվարի 22-ին, ժամը 24։00-ի սահմաններում, կանգնած են եղել իրենց նշված կայանատեղիում, երբ մոտեցել են Իրանի երկու քաղաքացիներ, որոնք բացատրել են, որ ցանկանում են գնալ Նորքում գտնվող հյուրանոց։ Ինքը մոտեցել է Մ. Ալիյանին և առաջարկել նրանց «ֆռռացնել» և «փողեր»-ը տանել, ինչին վերջինս համաձայնել է։ Այնուհետև իր ավտոմեքենայով վարել է Միշայի ավտոմեքենայի հետևից, մտել են Երևան քաղաքի Խանջյանի փողոցի դալան, և Թումանյան փողոցով ընթացել դեպի Նալբանդյան փողոց։ Այդ ընթացքում իր 093-43-51-98 հեռախոսահամարից զանգել է Միշայի 077-63-40-30 հեռախոսահամարին և ասել, որ կանգնի, որպեսզի ինքը նստի այդ ավտոմեքենայի ղեկին։ Այդպես էլ արել են։ Միշայի ավտոմեքենայով այդ ԻԻՀ քաղաքացիներին տեղափոխել է Երևան քաղաքի «Փեթակ» տոնավաճառի տարածքով, Արշակունյաց պողոտայով, «3-րդ մաս» թաղամասով, հետո Արցախի փողոցով, որտեղից իրենց է միացել նաև Միշան։ Իր կողքին նստած է եղել ԻԻՀ քաղաքացիներից մեկը, իսկ մյուսը` ավտոմեքենայի սրահի հետևի նստատեղին, որտեղ նստել է նաև Միշան։ Ավտոմեքենայի գազը վերջացել է և Միշայից տեղեկանալով, որ այն աշխատում է նաև բենզինով` Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի բենզալցակայանի մոտ, կողքին նստած ԻԻՀ քաղաքացուն ասել է, որ գումար տա։ Վերջինս ցանկացել է 1.000 ՀՀ դրամ գումար տալ։ Ինքը նրա ձեռքից խլել է եղած 8.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Այդ ԻԻՀ քաղաքացին անգլերեն լեզվով «ոչ» է ասել և պարսկերեն էլի ինչ-որ բաներ է խոսել, սակայն նրան ասել է, որ «նորմալ» է։ Մնացած մասով նրա ասածները չի հասկացել և դրանց ուշադրություն չդարձնելով` շարունակել է ավտոմեքենան վարել Նորքի ուղղությամբ։ Միշան այդ ընթացքում ինչ-որ բաներ է խոսել ԻԻՀ քաղաքացիների հետ։ Նրանք վախեցած, ձեռքով ցույց տալով հասկացրել են, որ ավտոմեքենան արգելակի։ Ինքն ասել է, որ հանգիստ մնան, Նորք են գնում։ Դրանից հետո Երևան քաղաքի Դավիթ Բեկի փողոցով նրանց տարել է Նորք-Մարաշի մի խաչմերուկ, որտեղ արգելակել է ավտոմեքենան և հանել հետևի պետհամարանիշը, այն դրել իր նստատեղի տակ։ Միշայի կողքին նստած ԻԻՀ քաղաքացին նստատեղի տակից վերցրել է պետհամարանիշը և իջնելով ավտոմեքենայից` վազել։ Նրա ընկերը նույնպես դուրս է եկել ավտոմեքենայից։ Ինքը վազել է նրա հետևից և ձեռքերով բռնել պարանոցը։ Այդ ժամանակ վերջինս տվել է ավտոմեքենայի պետհամարանիշը։ Ինքը վերադարձել է ավտոմեքենայի մոտ, որտեղ Միշան հանել է նաև ավտոմեքենայի առջևի պետհամարանիշը, նստել ղեկին և միասին հեռացել են նույն ճանապարհով։ Դրանից հետո ավտոմեքենայի պետհամարանիշները տեղադրել են, 8.000 դրամ գումարը հավասար բաժանել միմյանց միջև, գարեջուր են խմել ու գնացել տուն։ Հետագայում Միշան իմացել է, որ ոստիկանները փնտրել են իրեն, ուստի ավտոմեքենան տարել և հետ է տվել սեփականատիրոջը։ Այլ գումար չեն հափշտակել, Միշայի ձեռքին դանակ չի տեսել։ Ավտոմեքենայի պետհամարանիշները հանել է այն նպատակով, որ ԻԻՀ քաղաքացիները չտեսնեն և ոստիկանություն չբողոքեն։
Ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը դատարանում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը ոչ-ոքի նկատմամբ ավազակային հարձակում չի կատարել։ Ինքը վարում է տաքսի ավտոմեքենա։ 2014թ. փետրվարի 22-ին ԻԻՀ քաղաքացիներին մեքենայով ման է տվել քաղաքում, իր ծառայությունների համար նրանցից մի քիչ շատ գումար է վերցրել։ Մտածելով, որ նրանք կբողոքեն` իջել է մեքենայից, հանել ավտոմեքենայի հետևի պետհամարանիշները և դրանք դրել ավտոմեքենայի նստատեղի տակ։ Հետևի նստած պարսիկը վերցնելով նշված պետհամարանիշը` իջել է ավտոմեքենայից և վազել։ Ինքը վազել է նրա հետևից և վերցնելով այն` վերադարձել, նստել է ավտոմեքենան, որից հետո պարսիկները հեռացել են։ Միշայի ձեռքին դանակ չի տեսել։
Նրա նախաքննական ցուցմունքում առկա հակասությունների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանը հայտարարեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ ճիշտ են, պնդում է դրանք։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 158-161, 186/
Վկա, «Վիլլա դես Ռոսիս» հյուրանոցի աշխատակից Արշակ Վահանի Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 22-ին հյուրանոցում ժամանակավոր բնակություն են հաստատել Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին և Ա. Բահլաքեհը, որոնք շուրջ մեկ ժամ անց, սենյակում թողնելով իրենց իրերը` դուրս են եկել հյուրանոցից։ 2014թ. փետրվարի 23-ի գիշերը, ժամը 02։00-ի սահմաններում նրանք վերադարձել են ուղևորափոխադրող ավտոմեքնայով, հյուրանոցի համարից գումար վերցնելով` վճարել են վարորդին և ճանապարհել։ Նրանց խնդրանքով զանգահարել է ոստիկանություն։ Ոստիկանության աշխատակիցների ժամանումից հետո տեղի ունեցած խասակցությունից հասկացել է, որ մեկ այլ ուղևորափոխադրող ավտոմեքենայի վարորդ, իր ընկերոջ հետ միասին դանակ է պահել իրենց պարանոցին և նրանցից մեկի մոտից մոտ 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար է հափշտակել։ Դեպքի հետ կապված որոշ հանգանաքների մասին տեղեկացել է տուժողների թարգմանչից։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 22-23/
Վկա Արարատ Գևորգի Թովմասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իր անվամբ հաշվառված, «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան օրավարձով հանձնել է Միշա Ալիյանին։ Վերջինս այդ ավտոմեքենայով ուղևորափոխադրման (տաքսի) ծառայություններ է մատուցել և հիմնականում ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում։ 2014թ. փետրվարի 24-ին, ժամը 15։00-16։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Մ. Ալիյանն ավտոմեքենան վերադարձրել է իրեն և հայտնել, որ նախորդ օրը վճարի հետ կապված խնդիր է ունեցել պարսիկների հետ` վճարը կազմել է 1.000 ՀՀ դրամ, սակայն ինքը պահանջել է 3.000 ՀՀ դրամ, որի պատճառով վախենում է, որ նրանք ոստիկանություն կդիմեն։ Ավտոմեքենան թողել է իր մոտ և հեռացել։ Դեպքի մանրամասները չի ճշտել, այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չեն։
Նշել է նաև, որ ավտոմեքենայի դռների փականները փակվում են, երբ վարորդի դռան փականը փակվում է, առջևի հատվածի համարանիշը պահող պլաստմասե շրջանակը պոկված տեղ է ունեցել, որի մասին Մ. Ալիյանը հայտնել է, իբրև թե այլ ավտոմեքենայի է դիպել։
/հատոր 1, գ.թ. 44-45/
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի 2014թ. հունիսի 17-ի թիվ 217/14 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է «Անձի էմոցիոնալ անկայունության խանգարում» ախտորոշմամբ փսիխոպաթ անձնավորություն, ինչը սակայն ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս չի զրկել և չի զրկում նրան իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու ընդունակությունից։ Ուստի Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանին կատարածի նկատմամբ հարկ է ճանաչել ՄԵՂՍՈՒՆԱԿ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել քննչական գործողություններին։»։
/հատոր 2, գ.թ. 89-91/
Արարատ Գևորգի Թովմասյանի անվամբ հաշվառված և նրա ներկայությամբ «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան զննելու մասին 2014թ. փետրվարի 25-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` զննությամբ պարզվել է, որ այդ ավտոմեքենան սպիտակ է, կողային հատվածներում առկա են տաքսու տարբերանշաններ։ Սրահը սև է, կաշվեպատ։ Գործի համար նշանակություն ունեցող իրեր և առարկաներ չեն հայտնաբերվել։ Պարզվել է նաև, որ այդ ավտոմեքենայի առջևի պետհամարանիշը պահող սև պլաստմասե իրանի առջևից աջակողմյան հատվածը պոկված է և չկա։ Շարժիչի ծածկոցի տակ առկա է մալուխ, այն հոսանքի աղբյուրին միացնելիս` ավտոմեքենայի դռների ներքևի հատվածում սպիտակ նեոնային լույսեր են վառվում։
Զննության ընթացքում Ա. Թովմասյանը հայտարարել է, որ «դա Միշոյի վարած ավտոմեքենան է, որը վերադարձրել է 24.02.2014թ.` հայտնելով, որ նախորդ օրը երկու պարսիկների հետ գումարի հետ կապված խնդիր է եղել և հնարավոր է ոստիկանություն դիմած լինեն։»։
/հատոր 1, գ.թ. 46-53/
Գ. Գևորգյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2014թ. մարտի 08-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` Գ. Գևորգյանը մատնացույց է արել Երևանի Խանջյան փողոցի թիվ 33 շենքի դիմացի հատվածը և հայտնել, որ 2014թ. փետրվարի 22-ի լույս 23-ի գիշերը երկու պարսիկներ նշված վայրում մոտեցել են իրենց և պատվիրել իրենց Նորքի հյուրանոց ուղեկցել։ Գ. Գևորգյանը մատնացույց է արել նաև այդ փողոցի վերևի հատվածում գտնվող կամարաձև անցումը և հայտնել, որ այդտեղով անցել են Թումանյան փողոց։ Նշված փողոցի թիվ 18 հասցեի մոտ ինքը և Մ. Ալիյանը փոխել են ավտոմեքենաները, ինքը նստել է Մ. Ալիյանի վարած ավտոմեքենան, իսկ Մ. Ալիյանն` իր, որպեսզի իր ավտոմեքենան տանի և կայանի իրենց շենքի մոտ։
Գ. Գևորգյանի մատնանշած ուղերթով երթևեկել են Երևանի Նալբանդյան, Սայաթ-Նովա, Չարենց, Գ. Նժդեհ փողոցներով և հասել Արցախի փողոց, որտեղ վերջինս հայտնել է, որ ավտոմեքենան վարել է այդ վայրերով։ Երևանի Արցախի փողոցի թիվ 23 շենքի դիմաց Մ. Ալիյանը նստել է իր վարած ավտոմեքենայի հետնամասում։ Նույն փողոցում իր կողքին նստած պարսիկից վառելիքի գումար է պահանջել, որը ցանկացել է տալ 1.000 ՀՀ դրամ, սակայն ինքը խլել է նրա ձեռքին եղած ընդհանուր 8.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Այնուհետև, Գ. Գևորգյանը ուղեկցել և մատնացույց է արել Դավիթ Բեկի փողոցը` հայտնելով, որ պարսիկները վախեցած են եղել, քանի որ այդ ժամին փողոցը մութ է եղել։
Հասնելով Երևանի Գ. Հովսեփյան և Նորքի 8-րդ փողոցների խաչմերուկ` Գ. Գևորգյանը հայտնել է, որ պարսիկներին տարել է այդտեղ` չնայած այն հանգամանքին, որ նրանք ճանապարհին ցանկություն են հայտնել իջնել ավտոմեքենայից։ Ինքը հանել է ավտոմեքենայի հետևի համարանիշը, դրել նստարանի տակ, սակայն հետևի նստատեղին նստած պարսիկը այն վերցրել և գնացել է Նորքի 8-րդ փողոցով դեպի վեր։ Այդ փողոցի 1/3 հասցեի մոտ գտնվող տարածքում ձեռքերով բռնել է պարսիկի պարանոցից։ Վերջինս վերադարձրել է ավտոմեքենայի պետհամարանիշը, որից հետո Մ. Ալիյանի հետ նստել են իրենց ավտոմեքենան ու նույն փողոցով վերադարձել Երևանի Արցախի փողոցում գտնվող իրենց տան մոտ։
Փորձարարության ընթացքում պիտանի իրեր, առարկաներ կամ հետքեր չեն հայտնաբերվել և չեն վերցվել։
/հատոր 1, գ.թ. 164-165/
Տուժող Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենիի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2014թ. փետրվարի 27-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` վերջինս մատնացույց է արել Երևանի Խանջյան փողոցի թիվ 33 հասցեում գտնվող «999» բարից քիչ վերև ընկած հատվածը, որտեղից նստել է «Օպել Վեկտրա» մակնիշի 29 UD 315 կամ 615 պետհամարանիշի ուղևորափոխադրող ավտոմեքենան։ Նրա կողմից մատնանշված, Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցներով ուղևորվելիս` նա չի կարողացել ստույգ մատնանշել այն վայրը, որտեղից վարորդի ընկերը նստել է այդ նույն ավտոմեքենան։ Նրա ուղեկցությամբ երթևեկությունը շարունակվել է դեպի Նորք-Մարաշ։ Երևանի Հերացու 12 հասցեում գտնվող «Ռան Օիլ» բենզալցակայանի մոտ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին հայտնել է, որ այդտեղ վարորդն իրենցից գումար է պահանջել։ Երբ իրենք հրաժարվել են գումար տալ` վարորդն ավտոմեքենայի դռները փակել և նյարդայնացած վարել է ավտոմեքենան։ Ա. Բահլաքեհը վախեցել և ցանկացել է գումար տալ, իսկ վարորդը խլել է նրա ձեռքին եղած ամբողջ 8.000 ՀՀ դրամը։ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին մատնացույց է արել Երևանի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի Գ. Հակոբյան և 8-րդ փողոցների հատման խաչմերուկի վերևի հատվածը և հայտնել. «այդտեղ է տաքսու վարորդը կայանել մեքենան, ապա հանել համարները, հետո ընկերը դանակը պահել է իր վրա, իսկ տաքսու վարորդը գրպանից հափշտակել է 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և իրենց այդտեղ թողնելով դիմել են փախուստի` հետ գնալով նույն փողոցով։»։
Փորձարարության ընթացքում Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի մատնանշած վայրերը նկարահանող տեսախցիկները շահագործվել են, Գ. Հակոբյան փողոցի նշված հատվածում բնակելի տներ չեն եղել, աջակողմյան և ձախակողմյան հատվածում առկա են եղել սյուներ և կիսակառույց շինություններ։ Պիտանի հետքեր կամ առարկաներ չեն հայտնաբերվել և չեն վերցվել։
/հատոր 1, գ.թ. 32-35/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, «Ղ-Տելեկոմ» փակ բաժնետիրական ընկերությունից դատարանի որոշման հիման վրա ստացված մեկ այլ անձի օգտագործած 077-63-40-30 և Գ. Գևորգյանի օգտագործած 093-43-51-98 հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնց համաձայն` դեպքի օրվա և ժամանակահատվածի ընթացքում այդ հեռախոսահամարների միջև տեղի են ունեցել բազմաթիվ հեռախոսազանգեր, որոնցով հաստատվում է Գ. Գևորգյանի և մեկ այլ անձի կապը և հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության գալու հանգամանքը։
/հատոր 1, գ.թ. 239-248, 253-260, հատոր 2, գ.թ. 70-71/
2014թ. մարտի 12-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Արարատ Գևորգի Թովմասյանի անվամբ հաշվառված, «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով։
/հատոր 1, գ.թ. 214-215/

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող բավարար ապացույցներ առկա չեն, չպատճառաբանված ենթադրությունների և բացառապես տուժողների նախաքննական ցուցմունքների հիման վրա նրան անհիմն մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով։ Ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ ավազակություն կատարելն ապացուցված չէ, նրա արարքը ճիշտ չի որակված և չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Ապացուցված է ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կողոպուտ կատարելը, որը զուգորդվել է ուրիշի կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, նրա այդ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին հետևյալ պատճառաբանությամբ.
»Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, անմեղ է համարվում, մինչև որ նրա մեղավորությունը չապացուցվի օրենքին համապատասխան։
3. Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները.
(…)
դ) հարցաքննել իր դեմ ցուցմունքներ տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալ, որ այդ վկաները հարցաքննության ենթարկվեն, և իրավունք ունենալ կանչելու ու հարցաքննելու իր վկաներին նույն այն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները,
(…)»։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։»։
Նույն օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես` մինչև հանցագործությունն սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին»։
Նույն օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Ավազակությունը` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով`
պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
(…)
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
(…)
Սույն գլխում և (...) խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից երեքհազարապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։»։
(...)»։
Ավազակությունը երկօբյեկտ հանցագործություն է, որի հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականությունն է, իսկ լրացուցիչ օբյեկտ են հանդիսանում մարդու կյանքը կամ առողջությունը։
Ավազակության օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներն են`
1) ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակում,
2) կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրում կամ այդպիսի բռնություն գործադրելու սպառնալիք։
Առողջության համար վտանգավոր բռնություն են հանդիսանում առողջությանը ծանր, միջին ծանրության կամ թեթև վնաս պատճառելը։
Հարկ է նշել, որ արարքը ավազակություն որակելու համար պարտադիր չէ տուժողին փաստացի վնաս պատճառելը. բավական է միայն, որ բռնությունը գործադրելու պահին այն վտանգավոր լինի կյանքի կամ առողջության համար։
Կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքը, որը ավազակային հարձակման օբյեկտիվ կողմի մյուս հատկանիշն է, կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով (խոսքով, զենք կամ որպես զենք հանդիսացող առարկայի ցուցադրմամբ իրականացվող սպառնալիքով …)։
Ավազակային հարձակման հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ սպառնալիքը իրական լինի, այսինքն` տուժողը պետք է գիտակցի, որ, եթե չկատարի հանցավորի պահանջը, սպառնալիքն անմիջապես կիրագործվի, և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի։ Կարևոր է նաև, որ ընկալի սպառնալիքը` որպես կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ ներկայացնող։ Այս դեպքում հանցավորը պետք է գիտակցի, որ նման սպառնալիքով կոտրում է անձի դիմադրությունը, նրան ստիպում է հանձնել գույքը։
Նույն օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
2. Կողոպուտը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) կատարվել է խոշոր չափերով,
3) կատարվել է` պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զուգորդվել է կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով`
(...)»։
Հանցագործությունը կողոպուտ որակելիս պետք է պարզել, որ հանցավորը ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով վերցրել է գույքի սեփականատիրոջ կամ այլ անձանց ներկայությամբ, որոնք, ըստ նրա, գիտակցել են գույքի հափշտակման փաստը, իսկ հանցավորը, անտեսելով այդ, կատարել է արարքը։
Հափշտակությունը պետք է որակել կողոպուտ նաև այն դեպքում, երբ հանցավորը գույքը վերցնում է պոկումով (ձեռքի պայուսակը, վզնոցը, գլխարկը և այլն), քանզի հանցավորը և տուժողը իրար հետ գտնվում են անմիջական շփման մեջ և հանցավորը շատ լավ գիտակցում է, որ գույքը վերցնելու ընթացքում կամ վերցնելուց հետո, դեռևս հափշտակությունը չավարտված, տուժողը կամ այլ անձինք իրեն կնկատեն։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։»։
Նույն օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`
(...)
2) կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ.
(...)
2. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
(...)»։
Նույն օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն`
«Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով։»։
Նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։»։
Նույն օրենսգրքի 481-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հայաստանի Հանրապետության տարածքում իրականացվող քրեական գործով որպես վկա, տուժող, քաղաքացիական պատասխանող, քաղաքացիական հայցվոր, նրանց ներկայացուցիչներ, փորձագետ կամ մասնագետ հանդես եկող անձինք, ովքեր գտնվում են Հայաստանի Հանրապետության սահմաններից դուրս, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով սահմանված կարգով և պայմաններով կարող են կանչվել Հայաստանի Հանրապետություն՝ համապատասխան քրեական գործով վարույթ իրականացնող դատարանի, դատախազի, քննիչի, հետաքննության մարմնի կողմից նրանց մասնակցությամբ անհրաժեշտ քննչական կամ դատական գործողություններ կատարելու համար։
Այդ անձանց մասնակցությամբ քննչական կամ դատական գործողություններ կատարելու ընթացքում կիրառվում են սույն օրենսգրքի կանոնները` համապատասխան միջազգային պայմանագրերով նախատեսված բացառություններով։»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԼԴ/0212/01/10 քրեական գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «22. (...) երբ անձը դատապարտվում է բացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա, որի կապակցությամբ սակայն հնարավորություն չի ստացել իրացնել հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը («Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետ)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, կիրառելով և մեկնաբանելով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետը, եկել է այն ընդհանուր հետևության, որ եթե մեղադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորություն չի տրվել հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տե՛ս Ունտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի, գանգատ թիվ 9120/80, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, 31-33-րդ կետեր)։ Իսկ Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով վճռում Եվրոպական դատարանը զարգացրել է Ունտերպերտինգերի գործով ամրագրված իրավական դիրքորոշումը և սահմանել, որ անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորություն պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տե՛ս Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1), գանգատներ թիվ 29900/96 և այլն, 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռ, 65-րդ կետ)։
Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտություն։ Դրա մասին է վկայում այն, որ նշված իրավական դիրքորոշումները հետագայում բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառվել են, մասնավորապես, հետևյալ գործերով. Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի, գանգատ թիվ 28490/95, 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռ, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի, գանգատ թիվ 47986/99, 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռ, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի, գանգատ թիվ 72596/01, 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռ, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի, գանգատ թիվ 44023/02, 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռ, 102-րդ կետ, Խամեշինն ընդդեմ Ռուսաստանի, գանգատ թիվ 18487/03, 2010 թվականի մարտի 4-ի վճիռ, 32-րդ կետ, Ա.Ս.-ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի, գանգատ թիվ 40156/07, 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի վճիռ, 62-րդ կետ, և այլն։»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական գործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)»։
Նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել, որ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանը, 2014թ. փետրվարի 22-ի լույս 23-ի գիշերը, ժամը 00։30-ի սահմաններում, նախնական համաձայնության է եկել Միշա Ալիյանի հետ և Երևան քաղաքի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի տարածքում, որպես զենք օգտագործված դանակով կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ավազակային հարձակմամբ ԻԻՀ քաղաքացիներ Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենիից հափշտակել են խոշոր չափի` 825.620 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ Այուբ Բահլաքեհից` 8.000 ՀՀ դրամ գումար։
Նախաքննության մարմնի 2014թ. օգոստոսի 04-ի որոշմամբ, թիվ 13120014 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Միշա Ալիյանի մասը, որին շնորհվել է թիվ 13120014/1 համարը։
Ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում և դատարանում հերքել է իրեն վերագրվող, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով, որպես զենք օգտագործված դանակով, տուժողների կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված ավազակություն կատարելը։ Նա ցուցմունքներ է տվել մեկ այլ անձի հետ նախնական համաձայնության գալով բռնության գործադրմամբ, տուժողից 8.000 ՀՀ դրամ գումար բացահայտ հափշտակելու մասին։
Ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել բացառապես տուժողներ, ԻԻՀ քաղաքացիներ Ֆարզադ Մոհամմադհոսեինի Ռաուֆիբորոուջենիի և Այուբ Աբդուլհալիմի Բահլաքեհի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 22-ին շրջագայելու նպատակով եկել են Հայաստան և ժամանակավոր բնակություն հաստատել Երևան քաղաքի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում գտնվող «Վիլլա դե Ռոս» հյուրանոցի թիվ 208 սենյակում։ Նույն օրը Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գտնվող «999» բարում ժամանակ անցկացնելուց հետո, ժամը 00։10-ի սահմաններում, դուրս են եկել, մոտեցել և նստել են այդ բարի դիմաց կայանած սպիտակ գույնի, «տաքսի» տարբերանշանով ուղևորափոխադրող ավտոմեքենան։ Ա. Բահլաքեհը վարորդին ցույց է տվել հյուրանոցի այցեքարտը և ասել, որ իրենց ուղևորի այնտեղ, որի համար կվճարեն 1.000 ՀՀ դրամ։ Վարորդն համաձայնվել և ասել «օքեյ»։ Նրանք նստել են նշված ավտոմեքենան և ուղևորվել։ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին նստել է ավտոմեքենայի սրահի հետևի նստատեղի աջ կողմում, իսկ Ա. Բահլաքեհը` վարորդի կողքի նստատեղին։ Շուրջ հինգ րոպե ավտոմեքենան վարելուց հետո վարորդը զանգահարել և հայերեն ինչ-որ հեռախոսազրույց է ունեցել։ Նա ճանապարհին կայանել է ավտոմեքենան և իրենց կարծիքով վարորդի ընկերը նստել է Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենի կողքին։ Այդ անձն ավտոմեքենան չի կանգնացրել։ Վարորդը նրան մտածված է վերցրել։ Այնուհետև մեքենան վարել է ինչ-որ բենզալցակայանի մոտ և այնտեղ ասել «դրամ, դրամ, բենզին», ինչով հասկացրել է, որ դրամ է ուզում բենզին լցնելու համար, թե իբր բենզին չունի, սակայն ցուցիչը ցույց է տվել, որ բենզին կա։ Ա. Բահլաքեհը հայտնել է, որ գումարը կվճարի` տեղ հասնելիս։ Վարորդը նյարդայնացել ու ձեռքով ճակատին խփելով` կանչել է բենզին լցնելու համար ավտոմեքենայից դուրս եկած ընկերոջը։ Փակել է դռների փականները և կտրուկ թեքվելով` մոտ քսան մետր վարել է ավտոմեքենան։ Հետո մտել է մի մութ փողոց ու վարել այդտեղով։ Իրենք վախեցած խնդրել են կանգնել և ասել. «եթե փող է պետք կտան»։ Ա. Բահլաքեհը հանել է իր մոտ եղած 8.000 ՀՀ դրամ գումարը և ցանկացել է տալ 1.000 ՀՀ դրամը, սակայն վարորդն ամբողջ գումարը խլել է նրա ձեռքից։ Դրանից ավելի են վախեցել և հասկացել են, որ նրանք ցանկացել են իրենց թալանել։ Ա. Բահլաքեհն ասել է, որ դա իր ամբողջ գումարն է, սակայն վարորդը բանի տեղ չի դրել, չի կանգնեցրել ավտոմեքենան, երբ խնդրել են կանգնել և իրենց իջեցնել` նրա ընկերը ծիծաղելով, ծաղրանքով հայտնել է, թե Նորք են գնում, խնդիր չկա։ Ինքը խնդրել է, որ մութ փողոցով չշարունակի վարել և իրենց իջեցնի, եթե պետք է գումար էլ կտա։ Վարորդն ավտոմեքենան վարել է մի ամայի տեղ` խաչմերուկ, որտեղ բնակելի տներ չեն եղել։ Այդ ընթացքում իրար հետ հայերեն ինչ-որ բան են խոսել։ Վարորդը հանել է ավտոմեքենայի հետևի պետհամարանիշն ու դրել իր նստարանի տակ` հակառակ կողմ թեքված վիճակում։ Դրանից ավելի են վախեցել, նույնիսկ կասկածել են, որ իրենց կսպանեն։ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին բացել է դուռը և վարորդի ոտքերի մոտից վերցնելով համարանիշը, հետագայում իրենց հոտ ինչ-որ բան պատահելու դեպքում ոստիկաններին տեղեկություն տալու նպատակով և հեռացել է։ Վարորդն ու ընկերը հարձակվել են նրա վրա։ Ավտոմեքենայի պետհամարանիշը Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի ձեռքում է եղել։ Վարորդը ցանկացել է այն հետ վերցնել և բռնած պահել է Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին։ Ա. Բահլաքեհը տեսել է, որ վարորդի ընկերը Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի պարանոցի մոտ դանակ է պահել։ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին պետհամարանիշը ձեռքից գցել է և գլուխն է պահել։ Վարորդի ընկերը պետհամարանիշը վերցրել և նստել է ավտոմեքենան։ Վարորդը գոռացել է Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի վրա։ Դրանից հետո մոտեցել և պոկելով հանել է ավտոմեքենայի առջևի պետհամարանիշը։ Այնուհետև նստել է ավտոմեքենան և հեռացել են։ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենին Ա. Բահլաքեհին ասել է, որ այդ անձինք իր գրպանում եղած 2.000 ԱՄՆ դոլարը հափշտակել են, երբ մեկը դանակը պահել է նրա վրա, իսկ վարորդը հետևից բռնել է։ Նրանք վախեցած քայլելով փողոցով մի պատահական տաքսի են կանգնեցրել, գնացել են հյուրանոց և այդտեղի աշխատողին պատմել են պատահածի մասին, որն էլ զանգել ոստիկանություն և հայտնել այդ մասին։ /հատոր 1, գ.թ. 18-20, 28-30/
Ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանը և նրա պաշտպանն իրենց անհամաձայնությունն են հայտնել տուժողների ցուցմունքներում նշված, Գ. Գևորգյանի կողմից ավազակություն կատարելու մասին տեղեկությունների վերաբերյալ։ Նշել են, որ տուժողներ Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի և Ա. Բահլաքեհի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները չեն կարող դրվել ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում և այդպիսիք որպես ապացույց պետք է ճանաչվեն անթույլատրելի` այն պատճառաբանությամբ, որ նրանց և Գևորգ Գևորգյանի ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ, սակայն նախաքննության ընթացքում վերջիններս առերես չեն հարցաքննվել։ Այդ մասին պաշտպանության կողմի միջնորդությունները նախաքննության մարմինը չի բավարարել, տուժողների և ամբաստանյալի միջև առերես հարցաքննություն չի կատարել` պատճառաբանելով, որ տուժողները բացակայում են ՀՀ-ից և նյութական միջոցներ չունենալու պատճառով չեն կարող գալ ՀՀ։
Պաշտպանության կողմը միջնորդել է տուժողների ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչել։
Վիրաբյանն ընդդեմ Հայաստանի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` 2012թ. հոկտեմբերի 02-ին կայացված վճռով հիմնավորվել է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով (այսուհետ` նաև Կոնվենցիա) նախատեսված` Գ.Վիրաբյանի իրավունքների խախտման փաստը, որով արձանագրվել է նաև, որ «162. Հետաքննություն իրականացնելու պարտականությունը «արդյունքի պարտականություն չէ, այլ միջոցների պարտականություն է». Պարտադիր չէ, որ յուրաքանչյուր հետաքննություն լինի հաջողված կամ հանգի մի եզրակացության, որը համապատասխանում է դիմումատուի կողմից նշված դեպքերի շարադրանքին, սակայն դրա միջոցով գործնականում պետք է հնարավոր լինի արձանագրել գործի փաստերը, և այն դեպքում, երբ պարզվում է, որ պնդումները ճիշտ են, ապա նաև հանգեցնի հանցանքի համար պատասխանատուների բացահայտմանը, ու արդարացված լինելու դեպքում` նրանց պատժելուն։ Այսպիսով, վատ վերաբերմունքի մասին լուրջ պնդումներով հետաքննությունը պետք է ամբողջական լինի։ Դրանից հետևում է, որ մարմինները միշտ պետք է լրջորեն ձգտեն պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և չպետք է հիմնվեն հապճեպ արված կամ անհիմն եզրակացությունների վրա իրենց հետաքննությունը փակելու կամ դրանք իրենց որոշումների հիմք դարձնելու համար։ Նրանք պետք է ձեռնարկեն բոլոր հնարավոր ողջամիտ միջոցները` միջադեպի հետ կապված ապացույցները պարզելու համար, որը ներառում է, մասնավորապես, առերեսումը, դատաբժշկական փորձաքննության ապացույցները և այլն։ Հետաքննության ցանկացած թերություն, որը կարող է խաթարել վնասվածքների պատճառի կամ հանցանքի համար պատասխանատու անձանց ինքնության հաստատմանը, կարող է այս չափանիշին չհամապատասխանելու վտանգ առաջացնել (տես Mikheyev, վերևում մեջբերված, « 108, և Akulinin and Babich, վերևում մեջբերված, «46, և Vladimir Fedorov, վերևում մեջբերված, « 67)։»։
Համաձայն քրեական գործով ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցների` նախաքննության մարմինը տուժողներին և ամբաստանյալին առերես չի հարցաքննել, չի պատճառաբանել, թե ինչու են տուժողների կողմից տրված ցուցմունքները համարում հավաստի, իսկ ամբաստանյալի ցուցմունքները` ոչ վստահելի։ Տուժողների հետ առերես հարցաքննվելու ամբաստանյալի պահանջներն անտեսվել են այն պատճառաբանությամբ, որ տուժողները բացակայում են ՀՀ-ից և նյութական միջոցներ չունենալու պատճառով չեն կարող գալ ՀՀ։
Դատական քննության ընթացքում նույնպես տուժողների ներկայությունը դատարան չի ապահովվել։
Այսպիսով ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանը զրկվել է իր դեմ ցուցմունք տված տուժողներին հարցաքննելու հնարավորությունից։
Հետևաբար, տվյալ դեպքում տուժողների ցուցմունքները որպես ապացույց թույլատրելի չեն` դրանք ձեռք բերելիս թույլ տրված վերոհիշյալ էական խախտման պատճառով։
Որպես ամբաստանյալի մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ մեղադրողը նշել է նաև վկաներ Արշակ Վահանի Հովհաննիսյանի և Արարատ Գևորգի Թովմասյանի ցուցմունքները, որոնք դեպքին ականատես չեն եղել և դեպքի մասին բավարար տեղեկություններ չեն հայտնել։ Վկա Արշակ Վահանի Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում նշել է, որ դեպքի որոշ հանգամանքների մասին տեղեկացել է տուժողների թարգմանչից։ Վկա Արարատ Գևորգի Թովմասյանն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ Միշա Ալիյանն իրեն հայտնել է, որ պարսիկների հետ վճարի հետ կապված խնդիր է եղել, որը պնդել է նաև Գ. Գևորգյանը։
Նախաքննության ընթացքում կատարված քննչական գործողությունների արդյունքում, այդ թվում` Արարատ Գևորգի Թովմասյանի անվամբ հաշվառված և նրա ներկայությամբ «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան զննելու մասին 2014թ. փետրվարի 25-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով գործի համար նշանակություն ունեցող իրեր և առարկաներ չեն հայտնաբերվել։ Զննության ընթացքում Ա. Թովմասյանը հայտարարել է, որ «դա Միշոյի վարած ավտոմեքենան է, որը վերադարձրել է 24.02.2014թ.` հայտնելով, որ նախորդ օրը երկու պարսիկների հետ գումարի հետ կապված խնդիր է եղել և հնարավոր է ոստիկանություն դիմած լինեն։»։ /հատոր 1, գ.թ. 46-53/
Գ. Գևորգյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2014թ. մարտի 08-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածի համաձայն` Երևանի Արցախի փողոցում Գ. Գևորգյանն իր կողքին նստած պարսիկից վառելիքի գումար է պահանջել, նա ցանկացել է տալ 1.000 ՀՀ դրամ, սակայն Գ. Գևորգյանը խլել է նրա ձեռքին եղած ընդհանուր 8.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Փորձարարության ընթացքում պիտանի իրեր, առարկաներ կամ հետքեր չեն հայտնաբերվել և չեն վերցվել։ /հատոր 1, գ.թ. 164-165/
Տուժող Ֆարզադ Ռաուֆիբորոուջենիի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2014թ. փետրվարի 27-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածի համաձայն` փորձարարության ընթացքում Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիի մատնանշած վայրերը նկարահանող տեսախցիկները շահագործվել են, պիտանի հետքեր կամ առարկաներ չեն հայտնաբերվել և չեն վերցվել։
/հատոր 1, գ.թ. 32-35/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, «Ղ-Տելեկոմ» փակ բաժնետիրական ընկերությունից դատարանի որոշման հիման վրա ստացված Մ. Ալիյանի օգտագործած 077-63-40-30 և Գ. Գևորգյանի օգտագործած 093-43-51-98 հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով ընդամենը հիմնավորվել է այդ հեռախոսահամարների միջև տեղի ունեցած ակտիվ հեռախոսակապը։
Այսպիսով, քրեական գործում բավարար ապացույցներ առկա չեն հիմնավորված համարելու համար, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը նախապես` մինչև հանցագործությունը սկսելը, մեկ այլ անձի հետ պայմանավորվել է տուժողների գույքը հափշտակելու նպատակով նրանց կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ տուժող Ֆ. Ռաուֆիբորոուջենիից 825.620 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար հափշտակել և կատարել է այդ արարքը։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի նկատմամբ, նրա կատարած, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելու պահին ամբաստանյալի խնամքի տակ մինչև տասնչորս տարեկան երեխայի (Միլենա Գևորգի Գևորգյան` ծնված 26.07.2010թ.-ին) առկայությունը, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, այն որ ամբաստանյալ Գ. Գևորգյանն իրեն վերագրվող արարքի կատարման մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, որն արտահայտվել է հետևյալում. տուժողներին կողոպտելու նպատակով համաձայնության է եկել մեկ այլ անձի հետ, ուղևորներից աննկատ իր ավտոմեքենայով հետևել է նրանց, փոխել է ավտոմեքենան, ավտոմեքենան վառելանյութով լիցքավորելու պատրվակով գումար է պահանջել, տուժողներին վախեցնելու նպատակով ավտոմեքնայի դռները կողպել է, ավտոմեքենայով տեղապտույտ է կատարել, տուժողի ձեռքից խլելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է 8.000 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո իր անձն և ավտոմեքենան քողարկելու նպատակով հանել է ավտոմեքենայի պետհամարանիշները և տուժողներին թողնելով այլ վայրում` հեռացել է։
Ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանն իր կատարած հանցագործության համար ենթակա է պատժի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան անյլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հետ` դատարանը գտնում է, որ Գևորգ Գևորգյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ այդ պատիժն է անհրաժեշտ և բավարար Գ. Գևորգյանին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար, իսկ պատժի նվազ խիստ տեսակ տուգանքը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով գույքի վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի գույքի վրա դրված կալանքը և 2014թ. օգոստոսի 01-ի որոշմամբ «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի կողմից 2014թ. մարտի 12-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Արարատ Գևորգի Թովմասյանի անվամբ հաշվառված, «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան պետք է թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ ազատազրկման ձևով պատժի դատապարտվելու դեպքում, Գևորգ Գևորգյանի` քրեական պատասխանատվությունից և նշանակված պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը բարձր է։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 236-238-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2014թ. մարտի 08-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գևորգ Ֆելիքսի Գևորգյանի գույքի վրա դրված կալանքը և 2014թ. օգոստոսի 01-ի որոշմամբ «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսի վրա դրված կալանքը վերացնել։
Նախաքննության մարմնի կողմից 2014թ. մարտի 12-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Արարատ Գևորգի Թովմասյանի անվամբ հաշվառված, «ԲԻ ՈՒԱՅ ԴԻ» («BYD») մակնիշի, 35 UD 209 պետհամարանիշի ավտոմեքենան թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ