Գործ ԵԿԴ/0123/01/14
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


18.12.2015թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ՊԱՊՈՅԱՆ
Վ.ՌՇՏՈւՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Ս.Էլբակյանի
Ս.Յուզբաշյանի
Ա.Ավետիսյանի

Մասնակցությամբ

Մեղադրողներ Ս.Խաչատրյանի
Հ.Մելքոնյանի
Պաշտպաններ Վ.Զուռնաչյանի
Տ.Աթանեսյանի
Վ.Վարդանյանի
Հ.Անանյանի
Լ.Գասպարյանի
Ա.Ֆերոյանի
Ամբաստանյալներ Մ.Մարտիրոսյանի
Գ.Գրիգորյանի
Ս.Հովհաննիսյանի
Ա.Փալիկյանի
Ա.Ավագյանի
Ա.Ղուկասյանի
Ն.Գասպարյանի
Բ.Արիկյանցի
Մ.Կյուրեղյանի
վերաքննիչ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Յուրա Մուշկիդյանովի, Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արմեն Ավագյանի, Նարեկ Գասպարյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Գեղամ Գրիգորյանի, Արմեն Մովսիսյանի, Անգին Ղուկասյանի, Միսակ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Դատարան) 2015 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանի, ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի և նրա պաշտպան Արմեն Ֆերոյանի, ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի և նրա պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանի, մեղադրողներ Սասուն Խաչատրյանի և Հակոբ Մելքոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքները`

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2013 թվականի հուլիսի 16-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 59102713 քրեական գործը:
2013 թվականի հուլիսի 16-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Վռամի Ավագյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի հուլիսի 19-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Վռամի Ավագյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1.1, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի հուլիսի 19-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Վռամի Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որը փոխարինվել է գրավով: Նույն օրն Արմեն Ավագյանն արգելանքից ազատ է արձակվել:
2013 թվականի օգոստոսի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Բագրատ Աշոտի Արիկյանցը ձերբակալվել է:
2013 թվականի օգոստոսի 15-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2013 թվականի օգոստոսի 15-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2013 թվականի օգոստոսի 15-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով մեղադրյալ Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2013 թվականի օգոստոսի 17-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Բագրատ Աշոտի Արիկյանցին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի օգոստոսի 17-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Բագրատ Աշոտի Արիկյանցի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2013 թվականի օգոստոսի 26-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Վռամի Ավագյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Վռամի Ավագյանի նկատմամբ 2013 թվականի հուլիսի 19-ի որոշմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը վերացվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի օգոստոսի 26-ից:
2013 թվականի օգոստոսի 27-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովը ձերբակալվել է:
2013 թվականի օգոստոսի 30-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի օգոստոսի 30-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի օգոստոսի 27-ից:
2013 թվականի օգոստոսի 30-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արման Վազգենի Փալիկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գագիկ Ազատի Խաչատրյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի սեպտեմբերի 5-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արման Վազգենի Փալիկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գագիկ Ազատի Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Գագիկ Ազատի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ից:
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Գագիկ Ազատի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Հարությունի Մովսիսյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Նարեկ Աշոտի Գասպարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Հարությունի Մովսիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Հարությունի Մովսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ից:
2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Նարեկ Աշոտի Գասպարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով մեղադրյալ Նարեկ Աշոտի Գասպարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ից:
2013 թվականի սեպտեմբերի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 15-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանն ազատվել է արգելանքից և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի հոկտեմբերի 7-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Բագրատ Աշոտի Արիկյանցին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի հոկտեմբերի 15-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Վռամի Ավագյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի հոկտեմբերի 29-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Հարությունի Մովսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 59103913 քրեական գործը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին թիվ 59103913 քրեական գործով Անգին Գեղամի Ղուկասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 25-ին թիվ 59103913 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին թիվ 59103913 քրեական գործով Անգին Գեղամի Ղուկասյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով:
2013 թվականի հոկտեմբերի 1-ին թիվ 59103913 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի նոյեմբերի 14-ին թիվ 59103913 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի նոյեմբերի 16-ին թիվ 59103913 քրեական գործը միացվել է թիվ 59102713 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել թիվ 59102713 համարով:
2013 թվականի նոյեմբերի 16-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի նոյեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի նոյեմբերի 14-ից:
2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշումը փոփոխվել, լրացվել և նա որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով:
2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ 59102713 քրեական գործով վերահաստատվել է մեղադրյալ Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ից:
2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի մարտի 17-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գագիկ Ազատի Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Վռամի Ավագյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Նարեկ Աշոտի Գասպարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով, 38-314-րդ հոդվածով, 34-38-311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2014 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով կեղծ դիպլոմի պատճեն պատրաստելու և օգտագործելու փաստով Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով, իսկ առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք տալու փորձ կատարելու դրվագով` այդ մասին իրավապահ մարմիններին կամովին հայտնելու պատճառաբանությամբ:
2014 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Հարությունի Մովսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արման Վազգենի Փալիկյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Բագրատ Աշոտի Արիկյանցին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի ապրիլի 14-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով:
2014 թվականի ապրիլի 25-ին 2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ին թիվ 59102713 քրեական գործով քրեական հետապնդում չի իրականացվել, քրեական հետապնդումը դադարեցվել և քրեական գործի մասով վարույթը կարճվել է, մասնավորապես` կաշառք տալու համար Լիլիա Պետրոսյանի, Ռուզաննա Դարբինյանի և Վիկտորյա Կարապետյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթի ուժով` կաշառք տալու մասին կամովին հայտնելու հիմքով, Միքայել Ստեփանյանի, Հեկտոր Մեսրոբյանի և Արմեն Մանուկյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության (հանցագործության մասին չհայտնելու) հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, Արմեն Պետրոսյանի և Արթուր Եղիազարյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով (հանցագործության մասին չհայտնելը) և 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով (հանցագործությունը պարտակելը) նախատեսված հանցագործությունների հանցակազմերի բացակայության պատճառաբանությամբ, ինչպես նաև Շուշանիկ Մանուկյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով` վերջինի արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
2014 թվականի ապրիլի 25-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Անգին Գեղամի Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով:
2014 թվականի մայիսի 5-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով, 38-314-րդ հոդվածով, 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2014 թվականի հունիսի 6-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Արմեն Հարությունի Մովսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի հունիսի 6-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Նարեկ Աշոտի Գասպարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
2014 թվականի հունիսի 12-ին թիվ 59102713 քրեական գործով Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով, 38-314-րդ հոդվածով, 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2014 թվականի հունիսի 13-ին թիվ 59102713 քրեական գործից անջատվել է Արմեն Սարգսի Միրզոյանի, Արմեն Ավետիքի Պետրոսյանի, Արման Ռաֆայելի Մալխասյանի, Արտակ Սինարայի Գևորգյանի, Էդուարդ Միսակի Հովհաննիսյանի, Մհեր Անուշավանի Գևորգյանի, Հայկ Ռաֆիկի Մարգարյանի, Նորայր Աշոտի Մելքոնյանի, Թաթուլ Գագիկի Ղուկասյանի և Գագիկ Վասիլի Աբրահամյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելու, <<ՀՀ դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի աշխատակիցների կողմից կեղծիքների և այլնի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 59101714 համարը:
2014 թվականի հուլիսի 23-ին Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի, Արմեն Հարությունի Մովսիսյանի, Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի, Գագիկ Ազատի Խաչատրյանի, Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանի, Նարեկ Աշոտի Գասպարյանի, Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանի, Բագրատ Աշոտի Արիկյանցի, Արման Վազգենի Փալիկյանի, Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանի, Արմեն Վռամի Ավագյանի, Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովի և Անգին Գեղամի Ղուկասյանի վերաբերյալ թիվ 59102713 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0123/01/14 համարը:
2015 թվականի մայիսի 11-ին` դատական քննության ընթացքում, մեղադրողի որոշմամբ Միսակ Մարտիրոսյանին և Անգին Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխվել և նրանց նոր մեղադրանք է առաջադրվել, Միսակ Մարտիրոսյանին` ՀՀ քրեական ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով (երկու դրվագ) և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ Անգին Ղուկասյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով (երկու դրվագ):
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 18-ի թիվ ԵԿԴ/0123/01/14 դատավճռով որոշվել է`
<<1.Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետը` Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովին ազատել նշանակված պատժից:
Յուրա Մուշկիդյանովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերացնել և դատական նիստերի դահլիճում նրան անհապաղ ազատ արձակել:
2.Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` Սաթենիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 1-րդ ենթակետը` Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանին ազատել նշանակված պատժից:
Սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Սաթենիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վերաբերյալ ստորագրությունը վերացնել:
3.Բագրատ Աշոտի Արիկյանցին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով` Բագրատ Արիկյանցի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` Բագրատ Արիկյանցի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին և 2-րդ ենթակետերը` Բագրատ Աշոտի Արիկյանցին ազատել ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված վերջնական պատժից:
Բագրատ Արիկյանցի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերացնել և դատական նիստերի դահլիճում նրան անհապաղ ազատ արձակել:
4.Արման Վազգենի Փալիկյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով` Արման Փալիկյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` Արման Փալիկյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին և 2-րդ ենթակետերը` Արման Վազգենի Փալիկյանին ազատել ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված վերջնական պատժից:
Սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արման Փալիկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վերաբերյալ ստորագրությունը վերացնել:
5.Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով` Մերուժան Կյուրեղյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` Մերուժան Կյուրեղյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին և 2-րդ ենթակետերը` Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանին ազատել ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված վերջնական պատժից:
Սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մերուժան Կյուրեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վերաբերյալ ստորագրությունը վերացնել:
6.Արմեն Վռամի Ավագյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով` Արմեն Ավագյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` Արմեն Ավագյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին և 2-րդ ենթակետերը` Արմեն Վռամի Ավագյանին ազատել ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված վերջնական պատժից:
Արմեն Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերացնել և դատական նիստերի դահլիճում նրան անհապաղ ազատ արձակել:
7.Նարեկ Աշոտի Գասպարյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 (չորս հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով` Նարեկ Գասպարյանի նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 (չորս հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` Նարեկ Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 1-ին և 2-րդ ենթակետերը` Նարեկ Աշոտի Գասպարյանին ազատել ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված վերջնական պատժից:
Նարեկ Գասպարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերացնել և դատական նիստերի դահլիճում նրան անհապաղ ազատ արձակել:
8.Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը` Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանին ազատել ազատազրկման ձևով նշանակված պատժից:
Սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Եղիազար Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել:
9.Գագիկ Ազատի Խաչատրյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը` Գագիկ Ազատի Խաչատրյանին ազատել ազատազրկման ձևով նշանակված պատժից:
Գագիկ Ազատի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված անձնական երաշխավորությունը վերացնել, 2013թ. սեպտեմբերի 7-ին համապատասխանաբար` թիվ 002460 և թիվ 002459 անդորրագրերով 900008037211 հաշվեհամարին երաշխավորներ Ներսես Սերգեյի Մխիթարյանի վճարած 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և Արկադի Սերգեյի Գաբրիլյանի վճարած 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարները վերադարձնել վերջիններիս` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
10.Ճանաչել և հռչակել Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքներում` վերոնշյալ հոդվածներով նախատեսված հանցագործության դեպքերի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով և 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի` 400.000 (չորս հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Գեղամ Գրիգորյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել` ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 (վեց հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Գեղամ Գրիգորյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել 2013թ. դեկտեմբերի 3-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
11.Արմեն Հարությունի Մովսիսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով` տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով` Արմեն Մովսիսյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառելով <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 2-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և 1-ին կետի 2-րդ ենթակետը` Արմեն Հարությունի Մովսիսյանին ազատել ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված վերջնական պատժից:
Արմեն Մովսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերացնել և դատական նիստերի դահլիճում նրան անհապաղ ազատ արձակել:
12.Անգին Գեղամի Ղուկասյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել, քան 72.280 (յոթանասուներկու հազար երկու հարյուր ութսուն) ՀՀ դրամի չափով:
Սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վերաբերյալ ստորագրությունը վերացնել, նրա պատժի կրման սկիզբն հաշվարկել փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
13.Ճանաչել և հռչակել Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի անմեղությունը`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում` վերոնշյալ հանցանքի կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ, բայց ոչ ավել, քան 728.180 (յոթ հարյուր քսանութ հազար հարյուր ութսուն) ՀՀ դրամի չափով:
Միսակ Մարտիրոսյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել 2013թ. նոյեմբերի 14-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և Դատարան ուղարկված <<COURVOISER VS COGNAC de Napoleon>> պիտակով կոնյակը վերադարձնել սեփականատիրոջը` Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին, իսկ Արմեն Ստեփանյանի անվամբ <<ՎՏԲ Հայաստան Բանկ>> ՓԲ ընկերության թիվ 4033120000461253, ինչպես նաև <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲ ընկերության` Ալբերտ Այնաջյանի անվամբ թիվ 9051210205151537, Գառնիկ Երիցյանի անվամբ թիվ 9051210205113388, Խորեն Քալաջյանի անվամբ թիվ 9051210205068145, Վարդգես Կյուրեղյանի անվամբ թիվ 9051210205128873, Հայկ Փուրթոյանի անվամբ թիվ 9051210205163771, Արթուր Բերժյանի անվամբ թիվ 9051210205136454, Վարուժան Հովագիմյանի անվամբ թիվ 9051210205145315, Արթուր Կարապետյանի անվամբ թիվ 9051210200998460, Արթուր Նազարյանի անվամբ թիվ 9051210205034444, Հրանտ Դավթյանի անվամբ թիվ 9051210205034824, Էդուարդ Արևշատյանի անվամբ թիվ 9051210205059508, Սուրեն Բաղրամյանի անվամբ թիվ 9051210205034725, Ռուբեն Հովսեփյանի անվամբ թիվ 9051210205034378 բանկային քարտերը, <<ՀՀ դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում <<Դատական կարգադրիչների ծառայության>> Արարատ և Վայոց Ձոր մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ Արմեն Պետրոսյանի կողմից նախաքննական մարմնին ներկայացված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ (սկզբնական) տեղեկագրերը, ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության վարչությունից ստացված գաղտնալսման սկավառակը` ոչնչացնել` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերը պահել քրեական գործում` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Տուժող <<ՀՀ Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված 115.782.033 (հարյուր տասնհինգ միլիոն յոթ հարյուր ութսուներկու հազար երեսուներեք) ՀՀ դրամ գույքային վնասի հատուցման հարցն համարել լուծված` մինչդատական և դատական վարույթների ընթացքում այն ամբողջությամբ փոխհատուցվելու պատճառաբանությամբ:
Սույն գործով ամբաստանյալների կողմից միջնորդավորված, ինչպես նաև սույն գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով մեղադրյալ Արմեն Սարգսի Միրզոյանի կողմից բանկային տարբեր հաշվեհամարներին, որպես <<ՀՀ Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկին անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցում, մուտքագրված գումարները, մասնավորապես`
ՀՀ պետական բյուջեի գանձապետական բաժանմունքի թիվ 900008037211 հաշվին Կամո Մովսեսյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 10-ի թիվ 000299 (329288667) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 20.000.000 (քսան միլիոն) ՀՀ դրամը, Արթուր Մովսեսյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 11-ի թիվ 000204 (185084371) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 7.344.000 (յոթ միլիոն երեք հարյուր քառասունչորս հազար) ՀՀ դրամը, Լիանա Վարդանյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 10-ի թիվ 000302 (333236131) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 2.500.000 (երկու միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամը,
ՀՀ դատական դեպարտամենտի Երևանի թիվ 1 տեղ. գանձապետական բաժանմունքի թիվ 900013298014 հաշվին Կամո Մովսեսյանի կողմից 2014թ. սեպտեմբերի 3-ի թիվ 140903018160001 անդորրագրով մուտքագրված 17.000.000 (տասնյոթ միլիոն) ՀՀ դրամը, 2014թ. սեպտեմբերի 4-ի թիվ 140904015295001 անդորրագրով մուտքագրված 19.000.000 (տասնինը միլիոն) ՀՀ դրամը, 2014թ. սեպտեմբերի 5-ի թիվ 140905015453001 անդորրագրով մուտքագրված 18.000.000 (տասնութ միլիոն) ՀՀ դրամը, 2014թ. սեպտեմբերի 8-ի թիվ 140908029661001 վճարման անդորրագրով մուտքագրված 8.500.000 (ութ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամը և Հարություն Մովսիսյանի կողմից 2015թ. փետրվարի 20-ի թիվ 003736 (498133720) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 80.000 (ութսուն հազար) ՀՀ դրամը,
ՀՀ ոստիկանության դեպոզիտարիայի թիվ 900008037211 հաշվին Արթուր Սիրեկանի Հարությունյանի կողմից 2014թ. ապրիլի 11-ի թիվ 000125 (1023567245) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 11.630.800 (տասնմեկ միլիոն վեց հարյուր երեսուն հազար ութ հարյուր) ՀՀ դրամ գումարը, Արմեն Միրզոյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 12-ին վճարման թիվ 01 հանձնարարագրով մուտքագրված 2.071.767 (երկու միլիոն յոթանասունմեկ հազար յոթ հարյուր վաթսունյոթ) ՀՀ դրամը, Արմեն Գագիկի Խաչատրյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 6-ի թիվ 000140 (109503431) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 4.108.000 (չորս միլիոն հարյուր ութ հազար) ՀՀ դրամը և 2014թ. ապրիլի 14-ի թիվ 000013 (123302881) վճարման անդորրագրով մուտքագրված 25.000 (քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամը, Հասմիկ Մանասյանի կողմից 2013թ. սեպտեմբերի 14-ի վճարման անդորրագրով մուտքագրված 367.000 (երեք հարյուր վաթսունյոթ հազար) ՀՀ դրամը և 2013թ. սեպտեմբերի 15-ի թիվ 130915000385032 անդորրագրով վճարված 5.000.000 (հինգ միլիոն) ՀՀ դրամը, ինչպես նաև նախաքննական մարմնի` ներկայիս ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության (իրավանախորդ` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժին) տրամադրության տակ գտնվող` Արթուր Կարապետյանից առգրավված 50.000 (հիսուն հազար) ՀՀ դրամը, Արմեն Ստեփանյանից առգրավված 30.000 (երեսուն հազար) ՀՀ դրամը, Մելքոն Քալաջյանից առգրավված 81.000 (ութսունմեկ հազար) ՀՀ դրամն ուղղել տուժող <<ՀՀ Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկին` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցում:
Որպես դատական ծախս` Արմեն Հարությունի Մովսիսյանից, Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանից, Գագիկ Ազատի Խաչատրյանից, Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանից, Նարեկ Աշոտի Գասպարյանից, Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանից, Բագրատ Աշոտի Արիկյանցից, Արման Վազգենի Փալիկյանից, Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանից, Արմեն Վռամի Ավագյանից և Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի համապարտությամբ բռնագանձել 82.440 (ութսուներկու հազար չորս հարյուր քառասուն) ՀՀ դրամ գումար:
Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի` Կոտայքի մարզի Ջրվեժ համայնքում, ինչպես նաև Տավուշի մարզի Դիլիջան քաղաքի Սարալանջի 3-րդ փողոցի 18 հասցեում գտնվող հողամասերի նկատմամբ նրա բաժնեմասի, Երևան քաղաքի Ազատամարտիկների փողոցի 147 տան, այդ տանն առկա 9 անուն շարժական գույքերի, Գեղարքունիքի մարզի Չկալովկա համայնքի 10-րդ փողոցի 39 հասցեում գտնվող տարածքի, Արմեն Հարությունի Մովսիսյանի` Երևանի Դեղատան 15-րդ շենքի 18-րդ բնակարանի և ձեղնահարկի, Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի` համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող` Երևանի Արարատյան փողոցի 9-րդ շենքի 2-րդ բնակարանի նկատմամբ նրա բաժնեմասի, <<Տոյոտա լենդ կռաուզեր Պրադո 2.7.I>> 55 ԼՍ 600 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի, Գագիկ Ազատի Խաչատրյանի` Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի (Պտղնի) այգետնակի և հողամասի, Երևանի Արագածի փողոցի թիվ 77 տան, <<Ռավ 4 2.0 L>> մակնիշի 33 ST 673 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի, Եղիազար Ալբերտի Սարգսյանի` Երևանի Քաջազնունու փողոցի 9-րդ շենքի 81-րդ բնակարանի, Նար-Դոսի 36ա շենքի թիվ 1 բնակարանի, համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող` Կոտայքի մարզի Գառնի համայնքում գտնվող հողամասերի նկատմամբ նրա բաժնեմասի, <<Օպել Զաֆիռա 1.8 L>> մակնիշի 35 SV336 հաշվառման համարանիշի և <<Մերսեդես Բենց ML 320 CDI>> մակնիշի 01AA101 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների, Նարեկ Աշոտի Գասպարյանի` <<Վազ 21214-130-20>> մակնիշի 20 OS 727 հաշվառման համարանիշի և <<Վազ 21074>> մակնիշի 22 ՏԼ 159 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների, Յուրա Յակովի Մուշկիդյանովի` ընդհանուր համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող` Երևանի Քոչարյան փողոցի 8-րդ շենքի 25-րդ բնակարանի նկատմամբ նրա բաժնեմասի, Բագրատ Աշոտի Արիկյանցի` Երևան քաղաքի Ազատության պողոտա 10-րդ շենքի 58-րդ բնակարանի, <<Մոսկվիչ 408>> մակնիշի 5932 ԱԴՆ հաշվառման համարանիշի, ինչպես նաև <<Գազ 21 Վոլգա>> մակնիշի 6191 ԱԴՆ հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաների նկատմամբ դեռևս մինչդատական վարույթի ընթացքում կիրառված արգելանքները պահպանել` մինչև դատական ծախսերի փոխհատուցումը>>:
Վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանը, ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը և նրա պաշտպան Արմեն Ֆերոյանը, ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանը և նրա պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանը, ինչպես նաև մեղադրողներ Ս.Խաչատրյանը և Հ.Մելքոնյանը,:
2.Ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները.
Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքների համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար` պաշտոնատար անձ, տվել է իր համաձայնությունը նույն հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի` ՀՀ պետական բյուջեից ծառայության աշխատակիցների անվամբ հատկացվող միջոցներից հափշտակություններ կատարելու վերաբերյալ առաջարկին:
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու համար Միսակ Մարտիրոսյանի` որպես վերադասի, անհրաժեշտ համաձայնությունը ստանալուց հետո, առաջարկի համաձայն տևական ժամանակով հափշտակություններ կատարելու նպատակով Արմեն Մովսիսյանի նախաձեռնությամբ, Միսակ Մարտիրոսյանի, ծառայության պետի տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ կայուն խումբ ստեղծելուց հետո, դրա անդամների միջև կատարվել է համապատասխան դերաբաշխում, որում յուրաքանչյուրը, այդ թվում` Միսակ Մարտիրոսյանը, ունեցել է իր ուրույն տեղը: Խմբի անդամները 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում յուրացման եղանակով հափշտակել են որպես դատական ծառայող հրամանագրված, սակայն իրականում ծառայություն չիրականացնող Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Բացի այդ, Միսակ Մարտիրոսյանը, ինչպես նույն հիմնարկի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, այնպես էլ անձամբ, որպես կաշառք, ստացել է խոշոր և զգալի չափերի գումարներ և նյութական արժեք ունեցող այլ իրեր:
Վերը շարադրված գործողություներն արտահայտվել են հետևյալում.
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախագահի առաջարկությամբ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2009 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ 04-Ա որոշմամբ Միսակ Մարտիրոսյանը նշանակվել է ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար: Հանդիսանալով պետական մարմնում կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ` <<Դատական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի, <<Հայաստանի Հանրապետության դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի, նույն հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում <<Դատական կարգադրիչների ծառայության>> կանոնադրությունների, <<ՀՀ պետական և համայնքների բյուջեների կատարման կարգը հաստատելու մասին>> ՀՀ կառավարության 2002 թվականի հունվարի 18-ի թիվ 48 որոշման և դատական դեպարտամենտի գործունեությունը կարգավորող այլ նորմատիվ իրավական ակտերի դրույթների համաձայն, ունեցել է դատական կարգադրիչների ծառայության գործունեությունը համակարգելու, ընդհանուր վերահսկողություն իրականացնելու, դատական ծառայողներին ծառայության նշանակելու ու ազատելու, հիմնարկին հատկացված պետական գույքը, այդ թվում` ֆինանսական միջոցները տնօրինելու, ծառայության հաստիքացուցակները հաստատելու և փոփոխելու, ներկայացված ֆինանսական նախահաշիվները հաստատելու լիազորություններ, ինչպես նաև հանդիսացել է ծառայության տնտեսական ու հաշվապահական գործունեության համար պատասխանատու պաշտոնատար անձ:
Հափշտակությունն Արմեն Մովսիսյանի առաջարկի հիման վրա տրված հավանության համաձայն իրագործելու նպատակով, տեղյակ լինելով ծառայությունում հրամանագրված, հաստիքացուցակում առկա, սակայն իրականում ծառայություն չիրականացնող անձանց մասին, Միսակ Մարտիրոսյանը, կազմակերպված խմբի կազմում, իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, հաստատել է դատական կարգադրիչների ծառայության կողմից իր հաստատմանն ուղարկված ֆինանսական նախահաշիվները, որոնցում պետական բյուջեից հատկացման ենթակա ընդհանուր գումարներում ներառված են եղել հիշատակված անձանց տրամադրվող աշխատավարձերը և դրամական այլ միջոցները, դրանով իսկ ապահովելով հափշտակվող գումարների` բյուջեից տրամադրման գործընթացը, ինչպես նաև իր ղեկավարած պետական մարմնի ենթակայության տակ գտնվող ստորաբաժանման աշխատակիցների ապօրինի գործողությունների նկատմամբ թողտվություն ցուցաբերելով, օժանդակել է խմբի կողմից հանցագործության կատարմանը: Արդյունքում, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում, տվյալ անձանց անվամբ հաշվառված բանկային հաշվեհամարներին ՀՀ պետական բյուջեից պարբերաբար հատկացվել է ընդհանուրը 115.782.033 ՀՀ դրամ գումար, որը կանխիկացվել և տնօրինվել է կազմակերպված խմբի անդամների կողմից, իսկ Միսակ Մարտիրոսյանը, պարբերաբար, հիմնականում յուրաքանչյուր ամիս, Արմեն Մովսիսյանից ստացել է իր մասնաբաժինը:
Բացի այդ, Միսակ Մարտիրոսյանը, դատական համակարգում ծառայելու ցանկություն հայտնող անձանց կաշառքի դիմաց ծառայության նշանակելու վերաբերյալ ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանի հետ նախնական պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, վերջինի հետ նախնական համաձայնությամբ, Միքայել Ստեփանյանին Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակում գործավարի պաշտոնում աշխատանքի տեղավորելու, պայմանավորվածության համաձայն իր պաշտոնական դիրքն օգտագործելով վերջինին այդ պաշտոնին նշանակելուն նպաստելու համար Անգին Ղուկասյանի միջոցով պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք: Արձակուրդում եղած ժամանակ, իրեն պաշտոնում փոխարինող դատական դեպարտամենտի ղեկավարի առաջին տեղակալ, դատարանների նախագահների խորհրդի քարտուղարի 2010 թվականի օգոստոսի 05-ի թիվ 496Ա հրամանով Միքայել Ստեփանյանին պաշտոնի նշանակելուց և արձակուրդից վերադառնալուց հետո Միսակ Մարտիրոսյանն անձամբ 2010 թվականի օգոստոսին Երևանի Վ.Սարգսյան փողոցի թիվ 5 հասցեում` Դատական դեպարտամենտի վարչական շենքում, Անգին Ղուկասյանից ստացել է խոշոր չափերի` 366.780 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք:
Այնուհետև` Միսակ Մարտիրոսյանն Անգին Ղուկասյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, նույն հիմնարկի աշխատակցուհի Լիլիա Պետրոսյանի եղբոր որդուն` Արմեն Պետրոսյանին Դատական դեպարտամենտում ժամկետային աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունելու համար 2010 թվականի նոյեմբերին Երևանի Վ.Սարգսյան փողոցի թիվ 5 հասցեում` Դատական դեպարտամենտի վարչական շենքում, Անգին Ղուկասյանից կրկին անգամ ստացել է Լիլիա Պետրոսյանի կողմից վերջինին տրված խոշոր չափերի` 361.400 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլարից 800 ԱՄՆ դոլարը, որից հետո` 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին, թիվ 713Ա հրամանով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքել է աշխատանքային պայմանագիր:
Բացի այդ, Միսակ Մարտիրոսյանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 2-ին թիվ 975Ա հրամանով ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանում որպես արխիվապահ աշխատանքի ընդունված Վիկտորյա Կարապետյանից 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Երևանի Վ.Սարգսյան փողոցի թիվ 5 հասցեում` Դատական դեպարտամենտի իր աշխատասենյակում, որպես կաշառք անձամբ ստացել է 152.488 ՀՀ դրամին համարժեք 400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկե մետաղադրամ և 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 1 շիշ <<Նապոլեոն>> պիտակով կոնյակ:
Անգին Գեղամի Ղուկասյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, նախնական համաձայնության գալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի հետ, 2010 թվականի հուլիս և նոյեմբեր ամիսների ընթացքում Արմեն Արամի Պետրոսյանին և Միքայել Գագիկի Ստեփանյանին նույն հիմնարկում աշխատանքի ընդունելու համար ստացել են խոշոր չափերի կաշառք հանդիսացող գումարներ:
Այսպես. Անգին Ղուկասյանը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի հրամանով նշանակվել է ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ և հանդիսանալով պաշտոնատար անձ` ի թիվս այլ լիազորությունների օժտված է եղել դատական դեպարտամենտի ղեկավարի կողմից ընդունվող հրամանները նախապատրաստելու և հաշվառելու լիազորությամբ:
Պաշտոնավարման ընթացքում Անգին Ղուկասյանը, դատական համակարգում ծառայելու ցանկություն հայտնող անձանց կաշառքի դիմաց ծառայության նշանակելու վերաբերյալ ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հետ նախնական պայմանավորվածություն է ձեռք բերել:
2010 թվականի հուլիսին Անգին Ղուկասյանն իր ծանոթ Ռուզաննա Դարբինյանի որդուն` Միքայել Ստեփանյանին, ՀՀ Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակում գործավարի պաշտոնում աշխատանքի ընդունելու համար Միսակ Մարտիրոսյանի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, վերջինի հետ նախնական համաձայնությամբ, իր աշխատասենյակում Ռուզաննա Դարբինյանից որպես կաշառք ստացել է խոշոր չափերի` 366.780 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար, ինչից հետո Միքայել Ստեփանյանը դատական դեպարտամենտի առաջին տեղակալ, դատարանների նախագահների խորհրդի քարտուղարի 2010 թվականի օգոստոսի 05-ի թիվ 496Ա հրամանով նշանակվել է ՀՀ Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի պաշտոնին:
Բացի այդ, 2010 թվականի նոյեմբերին Անգին Ղուկասյանը Լիլիա Վաչագանի Պետրոսյանի եղբորորդուն` Արմեն Պետրոսյանին դատական դեպարտամենտում ժամկետային աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունելու համար, ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, վերջինի հետ ձեռք բերված նախնական համաձայնությամբ, կրկին անգամ, Լիլիա Պետրոսյանից իր աշխատասենյակում որպես կաշառք ստացել է խոշոր չափերի` 361.400 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար, ինչից հետո Միսակ Մարտիրոսյանի 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի թիվ 713 Ա հրամանով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքվել է աշխատանքային պայմանագիր:
Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածով, 38-314 հոդվածով, 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության պետի առաջին տեղակալ, պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալ Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Բացի այդ, Գեղամ Գրիգորյանը կազմակերպված խմբի կողմից հափշտակությունը քողարկելու նպատակով, Երևանի Թբիլիսյան խճուղու 3/9 հասցեում տեղակայված Դատական կարգադրիչների ծառայության շենքում կատարելով պաշտոնեական կեղծիք, իր ստորագրությամբ հաստատել է խմբի անդամների և խմբի անդամներ չհանդիսացող իրենց ենթակա ստորաբաժանումների պետերի կողմից կազմված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկություններ պարունակող տեղեկագրերը: Այդ ամենից բացի, Գեղամ Գրիգորյանը դրդել է նաև կազմակերպված խմբի անդամ չհանդիսացող ստորաբաժանման պետերին կատարել պաշտոնեական կեղծիք, այն է` նշված տեղեկագրերում մտցնել փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց տվյալներ:
Բացի այդ, Գեղամ Գրիգորյանը խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի` 1.206.330 ՀՀ դրամին համարժեք 3.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, Մերուժան Կյուրեղյանին դրդել է վերջինի կողմից կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու դեպքին ընթացք չտալու համար իր միջոցով պաշտոնատար անձին կաշառք տալ և 2010 թվականի ապրիլին ստանալով նշված գումարը` խարդախության եղանակով հափշտակել է այն:
Այսպես. Գեղամ Գրիգորյանը ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի` 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով նշանակվել է նույն հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանման` դատական կարգադրիչների ծառայության պետի առաջին տեղակալի պաշտոնում: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի 2009 թվականի հունիսի 5-ի <<ՀՀ Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում ստեղծելու, ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում <<Դատական կարգադրիչների ծառայության>> կանոնադրությունը և կառուցվածքը հաստատելու մասին որոշման 5.2ա ենթակետի համաձայն. <<ծառայության պետի առաջին տեղակալը և տեղակալը համակարգում են իրենց հանձնարարված բնագավառում ծառայության կենտրոնական մարմնի և առանձնացված ստորաբաժանումների աշխատանքները, կատարում աշխատանքների վերլուծություն>>, 5.2է ենթակետի համաձայն. <<Ծառայության պետին են ներկայացնում տեղեկատվություն իրենց հանձնարարված բնագավառում տիրող իրավիճակի վերաբերյալ>>:
Արմեն Մովսիսյանը ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով դատական կարգադրիչների ծառայության պետի պաշտոնում նշանակվելուց հետո նպատակադրվել է պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով հափշտակել ՀՀ պետական բյուջեից որպես դատական կարգադրիչների աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերի գումարները: Արմեն Մովսիսյանն իր այդ հանցավոր մտադրության մասին հայտնել է ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին ու վերջինի համաձայնությամբ և թողտվությամբ, 2009 թվականի հուլիսին Գեղամ Գրիգորյանի հետ ստեղծել են կազմակերպված խումբ, որում ընդգրկել են դատական կարգադրիչների ծառայության վերը նշված անձանց, կատարել խմբի անդամների դերաբաշխում, որի ընթացքում խմբի անդամները միմյանց նկատմամբ ունենալով ծառայողական ենթակայություն` դրսևորել են կայուն կապ, անխախտ համաձայնություն և բարձր կազմակերպվածություն` տևական ժամանակ ղեկավարել են խմբի հանցավոր գործունեությունը:
Գեղամ Գրիգորյանը խմբի անդամների կողմից հանցավոր դիտավորությունն իրականացնելու նպատակով, պայմանավորվածության համաձայն, ձեռնպահ է մնացել ծառայության նկատմամբ իր վերը նշված վերահսկողական գործառույթներն իրականացնելուց, խմբի մյուս անդամներ Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Նարեկ Գասպարյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Արմեն Ավագյանի և պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ տևական ժամանակ հավաքագրել ու դատական կարգադրիչի պաշտոնում նշանակելու համար անձնակազմի կառավարման բաժին են ներկայացրել հիշատակված 84 անձանց վերաբերյալ անհրաժեշտ փաստաթղթեր: Կազմակերպված խմբի անդամ` անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանը ներկայացված փաստաթղթերի հիման վրա նախապատրաստել և ծառայության պետի ստորագրմանն է ներկայացրել հիշյալ անձանց ծառայության անցնելու վերաբերյալ հրամաններ: Հրամանագրումից հետո նշված անձանց անվամբ ստացվել են բանկային քարտեր, որոնց մեծամասնությունը մնացել և օգտագործվել է Գեղամ Գրիգորյանի կողմից:
Այնուհետև` Գեղամ Գրիգորյանը կազմակերպված խմբի կողմից իրականացվող հափշտակություններն ավարտին հասցնելու և քողարկելու նպատակով ցուցում է տվել խմբի անդամներ Նարեկ Գասպարյանին, Մերուժան Կյուրեղյանին, Բագրատ Արիկյանցին, Արման Փալիկյանին և Արմեն Ավագյանին, ինչպես նաև մտացածին` գործուղման մեջ գտնվելու պատճառաբանություններով հանձնարարել` դրդել է խմբի անդամ չհանդիսացող մյուս ստորաբաժանման պետեր Սամվել Ալեքսանյանին, Արման Մալխասյանին, Արմեն Միրզոյանին, Մհեր Գևորգյանին, Հայկ Մարգարյանին, Արտակ Գևորգյանին, Թաթուլ Ղուկասյանին և Արտյոմ Մամյանին պաշտոնեական կեղծիքների միջոցով` ծառայողական պարտականությունները փաստացի չկատարող վերը նշված անձանց վերաբերյալ տվյալներն ընդգրկել 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, իսկ այլ ստորաբաժանումների պետեր` Էդուարդ Հովհաննիսյանին, Արմեն Պետրոսյանին և Նորայր Մելքոնյանին 2013 թվականի հուլիսի կեսերին դրդել է վերակազմել և ստորագրել մինչ այդ վերջինների կողմից ներկայացված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերի փոխարեն կազմված նոր` կեղծ տեղեկագրերը, որոնցում ներառված են եղել նաև փաստացի ծառայություն չիրականացրած անձինք: Հետագայում դրանք ներկայացվել են անձնակազմի կառավարման բաժին, որտեղ բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանն իր ստորագրությամբ հաստատել է ներկայացված կեղծ տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել Արմեն Մովսիսյանին կամ Գեղամ Գրիգորյանին, որոնք նույնպես իրենց ստորագրությամբ հաստատել են կեղծ տեղեկագրերը և հանձնել հաշվապահություն: Կազմակերպված խմբի անդամ ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը կազմակերպված խմբի` հափշտակությունն իրականացնելու մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով ՀՀ պետական բյուջեից որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցված գումարներից 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հաշվարկել և ծառայությունից ազատված անձանց բանկային քարտերին է փոխանցել իրենց վստահությանը` դատական կարգադրիչների ծառայությանը հանձնված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամ, որը նույն ժամանակահատվածում բանկային քարտերի միջոցով, հիմնականում Գեղամ Գրիգորյանի կողմից կանխիկացվել և շարունակաբար յուրացման եղանակով հափշտակվել է կազմակերպված խմբի անդամների կողմից: Արդյունքում Արմեն Մովսիսյանը յուրաքանչյուր ամիս Գեղամ Գրիգորյանի կողմից բանկային քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարներից վերջինին և Միսակ Մարտիրոսյանին է փոխանցել հափշտակված գումարներից իրենց մասնաբաժինները:
Բացի այդ, Գեղամ Գրիգորյանը տեղեկանալով, որ 2009 թվականի օգոստոսին Մերուժան Կյուրեղյանն անձնակազմի կառավարման բաժին է ներկայացրել իր բարձրագույն կրթությունը հավաստող կեղծ դիպլոմի պատճենը, վերջինի կողմից կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու դեպքին ընթացք չտալու համար, համոզելու եղանակով դրդել է նրան իր միջոցով ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության պետին առանձնապես խոշոր չափերի` 1.206.330 ՀՀ դրամին համարժեք 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ, սակայն Մերուժան Կյուրեղյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանը, վերջինից 2010 թվականի ապրիլին ստանալով նշված գումարը, խարդախության եղանակով հափշտակել է այն:
Նարեկ Աշոտի Գասպարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով` այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ` պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Բացի այդ, Նարեկ Գասպարյանը կազմակերպված խմբի կողմից հափշտակությունը քողարկելու նպատակով, Երևանի Թբիլիսյան խճուղու 3/9 հասցեում տեղակայված դատական կարգադրիչների ծառայության շենքում, կատարելով պաշտոնեական կեղծիք, իր ստորագրությամբ հաստատել է խմբի անդամների և խմբի անդամներ չհանդիսացող իրենց ենթակա ստորաբաժանումների պետերի կողմից կազմված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկություններ պարունակող տեղեկագրերը:
Այսպես. Նարեկ Գասպարյանը դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով նշանակվել է նույն ծառայության անձնակազմի կառավարման բաժնի պետի պաշտոնում: Նարեկ Գասպարյանը խմբի մյուս անդամներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Արմեն Ավագյանի և պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ տևական ժամանակ հավաքագրել ու դատական կարգադրիչի պաշտոնում նշանակելու համար իր բաժին են ներկայացրել հիշատակված 84 անձանց վերաբերյալ անհրաժեշտ փաստաթղթեր: Նարեկ Գասպարյանը ներկայացված փաստաթղթերի հիման վրա նախապատրաստել և ծառայության պետի ստորագրմանն է ներկայացրել հիշյալ անձանց ծառայության անցնելու վերաբերյալ հրամանները:
Այնուհետև` կազմակերպված խմբի կողմից իրականացվող հափշտակություններն ավարտին հասցնելու և քողարկելու նպատակով` Գեղամ Գրիգորյանը ցուցում է տվել խմբի անդամներ Նարեկ Գասպարյանին, Մերուժան Կյուրեղյանին, Բագրատ Արիկյանցին, Արման Փալիկյանին և Արմեն Ավագյանին, ինչպես նաև մտացածին` գործուղման մեջ գտնվելու պատճառաբանություններով հանձնարարել` դրդել է խմբի անդամ չհանդիսացող մյուս ստորաբաժանման պետեր Սամվել Ալեքսանյանին, Արման Մալխասյանին, Արմեն Միրզոյանին, Մհեր Գևորգյանին, Հայկ Մարգարյանին, Արտակ Գևորգյանին, Թաթուլ Ղուկասյանին և Արտյոմ Մամյանին պաշտոնեական կեղծիքների միջոցով` ծառայողական պարտականությունները փաստացի չկատարող վերը նշված անձանց վերաբերյալ տվյալներն ընդգրկել 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, իսկ այլ ստորաբաժանումների պետեր` Էդուարդ Հովհաննիսյանին, Արմեն Պետրոսյանին և Նորայր Մելքոնյանին 2013 թվականի հուլիսի կեսերին դրդել է վերակազմել և ստորագրել մինչ այդ վերջինների կողմից ներկայացված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերի փոխարեն կազմված նոր` կեղծ տեղեկագրերը, որոնցում ներառված են եղել նաև փաստացի ծառայություն չիրականացրած անձինք, իսկ Նարեկ Գասպարյանն իր ստորագրությամբ հաստատել է անձնակազմի կառավարման բաժին ներկայացված նշված կեղծ տեղեկագրերը, ապա փոխանցել է Արմեն Մովսիսյանին կամ Գեղամ Գրիգորյանին, որոնք նույնպես իրենց ստորագրությամբ հաստատել են դրանք և հանձնել հաշվապահություն:
Կազմակերպված խմբի անդամ, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը կազմակերպված խմբի` հափշտակությունն իրականացնելու մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով ՀՀ պետական բյուջեից որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցված գումարներից 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հաշվարկել և ծառայությունից ազատված անձանց բանկային քարտերին է փոխանցել իրենց վստահությանը` դատական կարգադրիչների ծառայությանը հանձնված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամ, որը նույն ժամանակահատվածում բանկային քարտերի միջոցով, հիմնականում Գեղամ Գրիգորյանի կողմից կանխիկացվել և շարունակաբար յուրացման եղանակով հափշտակվել է կազմակերպված խմբի անդամների կողմից, իսկ Արմեն Շահինյանի հաշվեհամարին որպես աշխատավարձ և այլ դրամական բավարարումներ փոխանցված 2.029.050 ՀՀ դրամը բանկային քարտի օգտագործմամբ անձամբ ստացել է Նարեկ Գասպարյանը:
Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ` պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Այսպես. Սաթենիկ Հովհաննիսյանը դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով նշանակվել է նույն ծառայության ֆինանսաբյուջետային բաժնի ավագ մասնագետի, ապա` ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետի պաշտոնում: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի 2009 թվականի հունիսի 5-ի ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում ստեղծելու, ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում <<Դատական կարգադրիչների ծառայության>> կանոնադրությունը և կառուցվածքը հաստատելու մասին որոշման 5.8ա ենթակետի համաձայն. <<դատական կարգադրիչների ծառայության ֆինանսաբյուջետային բաժինը միջոցներ է ձեռնարկում ծառայությանը հատկացված դրամական միջոցների արդյունավետ օգտագործման ուղղությամբ>>: Պայմանավորվածության համաձայն` կազմակերպված խմբի անդամ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը չի իրականացրել իր պարտականությունները` դրանով պարտակելով հանցագործությունը և վերացնելով խոչընդոտների ստեղծումը, խմբի կողմից շարունակաբար հափշտակություններն իրականացնելու մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով ՀՀ պետական բյուջեից որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցված գումարներից 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում` յուրաքանչյուր ամիս հաշվարկել և աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կազմված կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա փաստացի ծառայողական պարտականություններ չիրականացրած անձանց բանկային քարտերին է փոխանցել իրենց վստահությանը` դատական կարգադրիչների ծառայությանը հանձնված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը, որը նույն ժամանակահատվածում բանկային քարտերի միջոցով կանխիկացվել և շարունակաբար յուրացման եղանակով հափշտակվել է կազմակերպված խմբի անդամների կողմից: Արդյունքում` Սաթենիկ Հովհաննիսյանը յուրաքանչյուր ամիս Գեղամ Գրիգորյանից ստացել է հափշտակված գումարներից իր մասնաբաժինը:
Բագրատ Աշոտի Արիկյանցին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով` այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ` պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Այսպես. Բագրատ Արիկյանցը դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի՝ 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով նշանակվելով նույն ծառայության Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում` պայմանավորվածության համաձայն, տևական ժամանակ, իր անմիջական ղեկավար Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով մասնակցել է դատական կարգադրիչի պաշտոնում փաստացի չաշխատող անձանց հավաքագրման գործընթացին: Բագրատ Արիկյանցն անձամբ հավաքագրել ու դատական կարգադրիչի պաշտոնում նշանակելու համար անձնակազմի կառավարման բաժին է ներկայացրել իր դստեր` Հայկանուշ Արիկյանցի, ծանոթներ Կիմ Տերտերյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արմեն Առաքելյանի և Պետիկ Եդիգարյանի վերաբերյալ անհրաժեշտ փաստաթղթերը, որից հետո, բացի Հայկանուշ Արիկյանցից նշված անձինք հրամանագրվել են իր ղեկավարած ստորաբաժանումում` որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն վերջինները, այդ թվում` Հայկանուշ Արիկյանցը, փաստացի ծառայություն չեն իրականացրել, որի արդյունքում կազմակերպված խմբի անդամները յուրացման եղանակով հափշտակել են վերը նշված անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 12.209.196 ՀՀ դրամը:
Բացի այդ, Բագրատ Արիկյանցը նույն ժամանակահատվածում Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով` կազմակերպված խմբի շահերից ելնելով, ինչպես նաև խմբի կողմից իրականացվող հափշտակություններն ավարտին հասցնելու և քողարկելու նպատակով, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի շենքում, պաշտոնեական կեղծիքների միջոցով իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ընդգրկել է նաև փաստացի ծառայություն չիրականացնողներ Ալվարդ Պետրոսյանին, Ալբերտ Այնաջյանին, Սոնա Միրզոյանին, Հրանտ Դավթյանին, Մհեր Դավթյանին, Արամ Ավագյանին, Սուրեն Բաղրամյանին և Արմինե Գրիգորյանին, որից հետո հաստատել է իր ստորագրությամբ վերը նշված տեղեկագրերն ու դրանք ներկայացրել անձնակազմի կառավարման բաժին, որպիսի գործողություններով օժանդակել է խմբի կողմից հափշտակության կատարմանը:
Արման Վազգենի Փալիկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով` այն արարքների համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ` պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Այսպես. Արման Փալիկյանը, 2010 թվականի նոյեմբերից աշխատելով դատական կարգադրիչների ծառայության ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում, պայմանավորվածության համաձայն` տևական ժամանակ, իր անմիջական ղեկավար Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով մասնակցել է դատական կարգադրիչի պաշտոնում փաստացի չաշխատող անձանց հավաքագրման գործընթացին: Արման Փալիկյանն անձամբ հավաքագրել ու դատական կարգադրիչի պաշտոնում նշանակելու համար անձնակազմի կառավարման բաժին է ներկայացրել իր ծանոթներ Գառնիկ Երիցյանի, Վահան Հովհաննիսյանի և Վահե Հովսեփյանի վերաբերյալ անհրաժեշտ փաստաթղթերը, որից հետո նշված անձինք հրամանագրվել են իր ղեկավարած ստորաբաժանումում` որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն փաստացի ծառայություն չեն իրականացրել, որի արդյունքում կազմակերպված խմբի անդամները յուրացման եղանակով հափշտակել են վերը նշված անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 3.438.342 ՀՀ դրամը:
Բացի այդ, Արման Փալիկյանը նույն ժամանակահատվածում Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով` կազմակերպված խմբի շահերից ելնելով, ինչպես նաև խմբի կողմից իրականացվող հափշտակություններն ավարտին հասցնելու և քողարկելու նպատակով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի շենքում, պաշտոնեական կեղծիքների միջոցով իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ընդգրկել է նաև փաստացի ծառայություն չիրականացնողներ Հայկանուշ Արիկյանցին, Հակոբ Վարդանյանին, Արթուր Մնացականյանին և Սարգիս Բեջանյանին, որից հետո հաստատել է իր ստորագրությամբ վերը նշված տեղեկագրերն ու դրանք ներկայացրել անձնակազմի կառավարման բաժին, որպիսի գործողություններով օժանդակել է խմբի կողմից հափշտակության կատարմանը:
Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով` այն արարքների համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ` պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Այսպես. Մերուժան Կյուրեղյանը, դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով նշանակվելով նույն ծառայության Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում, պայմանավորվածության համաձայն` տևական ժամանակ, իր անմիջական ղեկավար Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով` կազմակերպված խմբի շահերից ելնելով, մասնակցել է դատական կարգադրիչի պաշտոնում փաստացի չաշխատող անձանց հավաքագրման գործընթացին: Մերուժան Կյուրեղյանն անձամբ հավաքագրել ու դատական կարգադրիչի պաշտոնում նշանակելու համար անձնակազմի կառավարման բաժին է ներկայացրել իր ծանոթներ Ռոման Հարությունյանի, Արտյոմ Մանուկյանի և Նորայր Հովհաննիսյանի վերաբերյալ անհրաժեշտ փաստաթղթերը, որից հետո նշված անձինք հրամանագրվել են իր ղեկավարած ստորաբաժանումում` որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն փաստացի ծառայություն չեն իրականացրել: Մերուժան Կյուրեղյանն իրականացվող հափշտակություններն ավարտին հասցնելու նպատակով, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի շենքում, պաշտոնեական կեղծիքների միջոցով իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ընդգրկել է նշված անձանց, իր ստորագրությամբ հաստատելով` դրանք ներկայացրել է անձնակազմի կառավարման բաժին, որի արդյունքում կազմակերպված խմբի անդամները յուրացման եղանակով հափշտակել են այդ անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 3.721.234 ՀՀ դրամը:
Արմեն Վռամի Ավագյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով` այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում հանդիսացող դատական կարգադրիչների ծառայության Կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետ` պաշտոնատար անձ, տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի և դատական կարգադրիչների ծառայության մի խումբ պաշտոնատար անձանց` ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանի, ֆինանսաբյուջետային բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանի, Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Արման Փալիկյանի, Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ Բագրատ Արիկյանցի և պաշտոնատար անձ չհանդիսացող պահեստապետ Յուրա Մուշկիդյանովի հետ միավորմամբ ստեղծել են կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, յուրացման եղանակով, 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում, հափշտակել են ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկին ՀՀ պետական բյուջեից Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Հայկ Փուրթոյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Արմեն Առաքելյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալբերտ Այնաջյանի, Արամ Ավագյանի, Ռուբեն Հովսեփյանի, Կիմ Տերտերյանի, Արմենուհի Ղազարյանի, Պետիկ Եդիգարյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Արսեն Գասպարյանի, Արայիկ Հակոբյանի, Լևոն Մարգարյանի, Արթուր Բերժյանի, Վարուժան Հովագիմյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Հայկանուշ Արիկյանցի, Արմեն Հովհաննիսյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Համլետ Աղաջանյանի, Արթուր Մնացականյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Աշոտ Շահբազյանի, Մուրադ Պետրոսյանի, Վահան Հովհաննիսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Խորեն Քալաջյանի, Պերճ Դադոյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գուրգեն Բարսեղյանի, Էլյա Դավթյանի, Հակոբ Սարգսյանի, Լիլիթ Վարդանյանի, Սարգիս Գիլիկյանի, Հայկ Խուդոյանի, Արման Կարապետյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի, Արման Տիգրանյանի, Կարեն Միքայելյանի, Նորայր Պապոյանի, Անդրանիկ Սարգսյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Նորայր Պողոսյանի, Արթուր Կարապետյանի, Սոնա Սարգսյանի, Սարգիս Հովհաննիսյանի, Ռաֆայել Սաֆարյանի, Գևորգ Թորոսյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Մուշեղ Սիմոնյանի, Ռոման Հարությունյանի, Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի, Կարեն Գրիգորյանի, Աշոտ Աղազարյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Արմինե Գրիգորյանի, Սուրեն Բաղրամյանի, Սարո Թադևոսյանի, Մկրտիչ Պետրոսյանի, Հակոբ Վարդանյանի, Վահե Հովսեփյանի, Արտյոմ Մանուկյանի, Գրիգոր Վարդանյանի, Գառնիկ Երիցյանի, Վարդան Թորոսյանի, Արթուր Շամիրյանի, Արսեն Գևորգյանի, Էդգար Մարտիրոսյանի, Մարի Մարգարյանի, Հրաչյա Գարդյանի, Արմեն Շահինյանի և Մհեր Դավթյանի անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը:
Այսպես. Արմեն Ավագյանը, դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի 2009 թվականի հուլիսի 1-ի հրամանով նշանակվելով նույն ծառայության կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետի պաշտոնում, պայմանավորվածության համաձայն` տևական ժամանակ, իր անմիջական ղեկավար Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով մասնակցել է դատական կարգադրիչի պաշտոնում փաստացի չաշխատող անձանց հավաքագրման գործընթացին: Արմեն Ավագյանն անձամբ հավաքագրել ու դատական կարգադրիչի պաշտոնում նշանակելու համար անձնակազմի կառավարման բաժին է ներկայացրել Գուրգեն Միսակյանի, Հրանտ Դավթյանի, Արսեն Գասպարյանի և Մուրադ Պետրոսյանի վերաբերյալ անհրաժեշտ փաստաթղթերը, որից հետո նշված անձինք հրամանագրվել են իր ղեկավարած և այլ ստորաբաժանումներում` որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն փաստացի ծառայություն չեն իրականացրել, որի արդյունքում կազմակերպված խմբի անդամները յուրացման եղանակով հափշտակել են վերը նշված անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 5.870.631 ՀՀ դրամը:
Բացի այդ, Արմեն Ավագյանը նույն ժամանակահատվածում Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով` կազմակերպված խմբի շահերից ելնելով, ինչպես նաև խմբի կողմից իրականացվող հափշտակություններն ավարտին հասցնելու և քողարկելու նպատակով, պաշտոնեական կեղծիքների միջոցով իր ղեկավարած ստորաբաժանումում` Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու 3/9 հասցեում, ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ընդգրկել է նաև փաստացի ծառայություն չիրականացնողներ Խաչատուր Հարությունյանին, Արթուր Նազարյանին, Արմեն Մկրտչյանին, Արմեն Կարապետյանին, Լիլյա Ապետյանին, Արթուր Մարտիրոսյանին, Արայիկ Հակոբյանին, Արսեն Գասպարյանին, Արթուր Բերժյանին, Լևոն Մարգարյանին, Ժիրայր Հովսեփյանին, Գարիկ Հովհաննիսյանին, Հայկանուշ Արիկյանցին, Սարգիս Հովհաննիսյանին, Կարեն Գրիգորյանին, Վարդան Թորոսյանին, Մկրտիչ Պետրոսյանին, Վաղարշակ Աղաբեկյանին, Արմեն Շահինյանին, Հարություն Հարությունյանին, Հրաչյա Գարդյանին, Սարո Թադևոսյանին և Աշոտ Աղազարյանին, որից հետո հաստատել է իր ստորագրությամբ վերը նշված տեղեկագրերն ու դրանք ներկայացրել անձնակազմի կառավարման բաժին, որպիսի գործողություններով օժանդակել է խմբի կողմից հափշտակության կատարմանը:
3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Մեղադրողները խնդրել են թիվ ԵԿԴ/0123/01/14 քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը բեկանել մասնակի` Միսակ Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնելու, Գեղամ Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-38-312 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնելու, Նարեկ Գասպարյանի, Արմեն Ավագյանի, Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արման Փալիկյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժները պայմանականորեն չկիրառելն անթույլատրելի, իսկ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը թույլատրելի ճանաչելու մասով: Միսակ Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ նշանակել կատարած արարքներին համաչափ պատիժ:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Դատարանը Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից կազմակերպված խմբի կազմում յուրացում կատարելու հիմքում ոչ բավարար ապացույցների համակցության հիման վրա նրան արդարացնելու առումով եկել է սխալ եզրահանգման: Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Սարգիս Սաքանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0008/01/10 նախադեպային որոշումը` մեղադրողները նշել են, որ սույն գործով Դատարանը Միսակ Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղսագրվող արարքի կատարման մեջ արդարացնելիս խախտել է ապացույցների գնահատման կանոնները սահմանող` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 126-րդ և 127-րդ հոդվածների պահանջները, յուրովի մեկնաբանելով ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, հանգել է սխալ եզրակացության, թե ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի մեղավորությունը հիմնավորվում է միայն Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքով: Մինչդեռ, քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ գործով ձեռք բերված մի շարք ապացույցներ, Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքների հետ համակցությամբ, թույլ են տալիս հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցված համարել Միսակ Մարտիրոսյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող արարքում: Դատարանը, վերլուծելով Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդ` վկա Աշոտ Սարգսյանի և նրա դստեր` Սոնա Սարգսյանի ցուցմունքները, վերջինի կողմից դատական կարգադրիչների ծառայությունում գրանցված լինելու, սակայն աշխատանքի չհաճախելու վերաբերյալ, արձանագրել է, որ վկաների ցուցմունքներում ևս որևէ փաստական տվյալներ չկան առ այն, որ որպես դատական կարգադրիչ Սոնա Սարգսյանի անհիմն հրամանագրմանը որևէ կերպ առնչվել կամ միջամտել է գործով ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանը, թեկուզև այդ կերպ նա անուղղակիորեն կարող էր տեղեկացված լինել դատական կարգադրիչների ծառայությունում <<մեռած հոգիների>> գրանցման և գումարների յուրացման որևէ փաստի մասին: Սակայն, Դատարանն այս ապացույցները` հիշյալ վկաների ցուցմունքներից յուրաքանչյուրը, չի գնահատել մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, դրանք առանձնացնելով ինչպես Արմեն Մովսիսյանի, այնպես էլ Եղիազար Սարգսյանի կողմից հայտնած տվյալներից, այդ ցուցմունքները, թեկուզ անուղղակի կամ ածանցյալ ձևով հիմնավորում և ամրապնդում են Արմեն Մովսիսյանի` դրանց հետ բովանդակային առումով սերտորեն փոխկապակցված ցուցմունքը: Նման մոտեցում ցուցաբերելով նշված ապացույցների նկատմամբ` դրանք առանձին-առանձին վերլուծության ենթարկելով, Դատարանի կողմից <<անհրաժեշտ նախադրյալներ են ապահովվել>> Միսակ Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների բավարար համակցության բացակայության արհեստական հիմքեր ստեղծելու համար, որն օբյեկտիվորեն այդպես չէ: Սարգիս Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած դիրքորոշման համապատասխան, սույն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, դրանց յուրաքանչյուրի թույլատրելիությունն ու վերաբերելիությունն առաջադրված մեղադրանքում արտացոլված հանգամանքներին, թույլ է տալիս անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ պարզելու և հիմնավորելու Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքում նշված բոլոր հանգամանքները` կատարված յուրացմանը Միսակ Մարտիրոսյանի անմիջական առնչության վերաբերյալ: Տվյալ պարագայում Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքներն արմատական նշանակություն ունեն, իսկ Եղիազար Սարգսյանի, Աշոտ և Սոնա Սարգսյանների ցուցմունքները, դատական կարգադրիչների ծառայության` ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկի ղեկավարի կողմից հաստատված նախահաշիվներն, այնուամենայնիվ, լրացուցիչ մեղադրող ապացուցողական հատկանիշներ են պարունակում և համալրում են այդ ցուցմունքներում նշված հանգամանքները, բխում գործով պարզված տվյալներից: Դատարանը Եղիազար Սարգսյանի ցուցմունքում նշված` Արմեն Մովսիսյանի կողմից իրեն հափշտակությունների մեջ ներգրավելիս <<վերևները տեղյակ են>> արտահայտությունը մեկնաբանել է որպես Եղիազար Սարգսյանին կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկելու վերաբերյալ գործով ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանի ծրագրի հաջող իրականացմանը նպաստելու համար կատարված, ինչն Արմեն Մովսիսյանից տևական ժամանակ և եռանդ է պահանջել: Միսակ Մարտիրոսյանին յուրացման դրվագով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներն իրենց համակցությամբ վերլուծելով, դրանք գնահատելով միմյանց հետ փոխշաղկապված կոնկրետ ապացուցողական հանգամանքների տեսանկյունից, հիմնավորվում է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը ՀՀ դատական օրենսգրքի, ինչպես նաև դատական կարգադրիչների ծառայության կանոնադրության նորմերի հիման վրա, հանդիսանալով տվյալ ծառայության գործունեությունը համակարգող պաշտոնատար անձ, ունենալով որոշակի լիազորություններ այդ ծառայության աշխատակիցների աշխատավարձի և դրան հավասարեցված այլ դրամական վճարումների փոխանցման գործընթացում, մասնավորապես` այդ գումարները պետական բյուջեից փոխանցելու նպատակով կազմված նախահաշիվների տնօրինման, հաստատման առումով, Արմեն Մովսիսյանի առաջարկով, համաձայնել է հափշտակություններ կատարելու նպատակով ստեղծել կայուն խումբ, քաջատեղյակ լինելով հափշտակությունների կատարման եղանակներին, այդ խմբի կազմում հստակ ստանձնելով իր դերը, այն է` իր լիազորություններն օգտագործելով, ինչպես նաև չկատարելով իր պարտականություններն այդ չարաշահումների բացահայտման ուղղությամբ, նպաստել է այդ հափշտակության իրագործմանը, արդյունքում` հափշտակված գումարներից ունեցել է իր անձնական օգուտը` գումարային տեսքով: Այստեղ կարևոր չէ, թե կազմակերպված խմբի յուրաքանչյուր անդամի հետ Միսակ Մարտիրոսյանն ուղղակի առնչություն ունեցել է, թե ոչ, կարևորն այն է, որ հանցանքը կատարելու համար Արմեն Մովսիսյանի կողմից կատարված առաջարկությամբ, նա ստանձնել է իր կայուն դերը, գիտակցելով կազմակերպված խմբի ստեղծման, դրա անդամների կողմից հանցանքի օբյեկտիվ կողմին մասնակցելու հանգամանքները, խմբում իր առանձին գործողությունների և անգործության անհրաժեշտությունը` հանցանքի կատարումը և ընդհանրապես խմբի գոյությունն ապահովելու համար: Հետևաբար, այս տեսանկյունից հենց կազմակերպված խմբի ղեկավար Արմեն Մովսիսյանի ուղղակի ցուցմունքն է, որ էական և արմատական նշանակություն ունի Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից կազմակերպված խմբին անդամակցելու և դրա գործունեությանն օժանդակելու առումով, իսկ մյուս ապացույցներն ուղղված են այդ ցուցմունքի ամրապնդմանը և հիմնավորմանը, ուստի, պատշաճ չվերլուծելով և չգնահատելով բոլոր ապացույցներն իրենց համակցությամբ, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա: Պաշտոնատար անձի կողմից ծանր հանցագործություն կատարելու մասին ակնհայտ բավարար ապացույցները մեկնաբանվել և գնահատվել են նրա օգտին` առանց համապատասխան նախադրյալների և հիմնավորումների: Վիկտորյա Կարապետյանի կողմից Միսակ Մարտիրոսյանին կաշառք տալու մասով Դատարանը, նույնպես անդրադառնալով այդ մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներին, արձանագրել է, որ առկա է մեղադրանքի հիմնավորվածության խնդիր: Դատարանը բավարար համարելով ապացույցները` փաստելու համար այն, որ Միսակ Մարտիրոսյանն ընդունել է Վիկտորյա Կարապետյանի կողմից տրված նվերները, յուրովի մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով չթույլատրված արարքի հատկանիշները, գտել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի արարքում բացակայում է կաշառք ստանալու արարքը: Նշել է նաև, որ Վիկտորյա Կարապետյանի ցուցմունքներից, ինչպես նաև այլ ապացույցներից պարզ չի դառնում, թե ի վերջո Միսակ Մարտիրոսյանն այդ նվերներն ընդունել է որպես աշխատանքի ընդունելու համար շնորհակալություն, թե զուտ որպես ծննդյան կապակցությամբ նվեր: Այսինքն` որևէ ապացույցով չի պարզվել վերջինի` հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը և այդ հանգամանքը դիտարկել է որպես չփարատված կասկած` դա մեկնաբանելով հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանը հաշվի չի առել իր իսկ կողմից հիշատակված և գնահատված ապացույցների համակցությունը, որով հստակորեն հիմնավորվում է, որ Վիկտորյա Կարապետյանն, այնուամենայնիվ, գույքային արժեք ունեցող իրերը հանձնել է իր աշխատանքի հրամանը ստորագրած պաշտոնատար անձ Միսակ Մարտիրոսյանին` բացառապես հիմնական աշխատանքի ընդունելու համար <<շնորհակալության>> նպատակով, թեկուզև առիթը եղել է նրա ծննդյան օրը և այդ մասին նրա հետ նախնական պայմանավորվածություն կամ համաձայնություն չի ունեցել: Դատարանը Միսակ Մարտիրոսյանի` այդ իրերն ընդունելու նպատակը երկընտրելի` նախաքննության մարմնի կողմից կոնկրետ չհաստատված և ենթադրելի համարելով, հաշվի չի առել այն, որ որևէ փաստական տվյալ չկա, թե Միսակ Մարտիրոսյանն ինչու և ինչ հիմքերով պետք է դա ընդուներ որպես ծննդյան կապակցությամբ տրված: Հետևաբար, Դատարանի այս պնդումը` չփարատված կասկածի վերաբերյալ, անհիմն է և չի բխում հետազոտված որևէ ապացույցից: Այնինչ հիմնավոր է, որ Վիկտորյա Կարապետյանը կոնյակն ու մետաղադրամը հանձնել է Միսակ Մարտիրոսյանին` դրանք որպես աշխատանքի ընդունվելու դիմաց <<շնորհակալություն>> հայտնելու նպատակով, նախապես ձեռք բերելով, իսկ Միսակ Մարտիրոսյանն էլ դրանք ընդունել է: Դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել և չի գնահատել դատաքննության ընթացքում հետազոտված Միսակ Մարտիրոսյանի դեմ կաշառք տալու դրվագով ուղղակի ցուցմունք տված Վիկտորյա Կարապետյանի նկատմամբ նախաքննական մարմնի կայացրած` քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշմանը, որը հետազոտված ապացույցների հետ համակցության մեջ գնահատելու պարագայում ուղղակիորեն վկայում է նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքը կատարելու մասին հիմնավորված հետևության հանգելու համար փաստական տվյալների` առնվազն բավարար լինելու վերաբերյալ: Դատարանի հետևությունն այն մասին, որ Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից նրա պաշտոնեական լիազորությունների կատարումից հետո նվերն ընդունելով չի դրսևորվել կաշառք ստանալու օբյեկտիվ կողմը, իրականում չի համապատասխանում այդ հանցակազմի քրեաիրավական վերլուծության` օրենքով սահմանված չափանիշներին և չի բխում կոնկրետ այդ հոդվածի դիսպոզիցիայի մեկնաբանությունից: Վիկտորյա Կարապետյանի կողմից Միսակ Մարտիրոսյանին կոնյակն ու մետաղադրամը ծննդյան կապակցությամբ հանձնելու հանգամանքի մասին վկայող փաստական տվյալներն անհրաժեշտ է դիտարկել Անգին Ղուկասյանի կողմից տրված ցուցմունքի հետ համակցությամբ, որտեղ վերջինը շեշտում է, որ Վիկտորյա Կարապետյանն այդ մասին, մինչ Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակ այդ իրերը ձեռքին գնալը, որևէ խոսակցություն չի ունեցել և որևէ ակնարկ այդ մասին չի եղել: Դատարանի կողմից պատշաճ գնահատականի չի արժանացել նաև Գեղամ Գրիգորյանի կողմից կաշառք ստանալու դրդչության փորձ կատարելու և խարդախությամբ Մերուժան Կյուրեղյանից 3.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու մեղադրանքի հիմքում ընկած ապացույցների համակցությունը: Դատավճռում նշվել է, որ, բացի Մերուժան Կյուրեղյանի ցուցմունքներից, որևէ այլ ապացույց առկա չէ, որով կհիմնավորվեր նրա կողմից Գեղամ Գրիգորյանին գումար փոխանցելու հանգամանքը: Գործով դատավճիռ կայացնելու դատավարական փուլում նպատակահարմար չէ վեր հանել որևէ հանգամանք, որն ընդգրկված չէ ներկայացված մեղադրանքում և դրա կապակցությամբ կատարել որոշակի վերլուծություններ և եզրահանգումներ, դրանք մեկնաբանելով կոնկրետ փաստը հիմնավորող ապացույցների անբավարարության տեսանկյունից: Դատարանը փաստել է, թե Արմեն Մովսիսյանը և Մերուժան Կյուրեղյանը Դատարանում առհասարակ հրաժարվել են ցուցմունք տալուց, որպիսի ձևակերպումից պարզ չի դառնում, որ թեև իրականում նրանք հրաժարվել են Դատարանում ցուցմունք տալուց, օգտվելով իրենց իրավունքներից, սակայն ամբողջությամբ պնդել են իրենց նախաքննական ցուցմունքները: Ավելին, մեղադրողի ճշտող հարցին երկու ամբաստանյալներն էլ ուղղակի հայտարարել են, որ ամբողջությամբ պնդում են նախաքննության ընթացքում իրենց տված ցուցմունքը: Այս պայմաններում Դատարանի կողմից չի կարող ցուցմունք տալուց հրաժարվելը գնահատվել որպես նրանց ցուցմունքներում նշված հանգամանքների` վերջինների կողմից Դատարանում ներկայացնելու վերաբերյալ հավաստում: Դատարանն ամբաստանյալներ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արմեն Ավագյանի, Նարեկ Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելով, իսկ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն անթույլատրելի համարելով, թույլ է տվել դատական սխալ: Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի մի շարք նախադեպային որոշումներ, մեղադրողները նշել են, որ ամբաստանյալներ Սաթենիկ Հովհաննիսյանին, Բագրատ Արիկյանցին, Արման Փալիկյանին, Մերուժան Կյուրեղյանին, Արմեն Ավագյանին և Նարեկ Գասպարյանին վերագրվող հանցանքների գնահատման պարագայում ակնհայտ է դրա կատարման պահին քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերությունների բարձր սոցիալական նշանակությունը, քանի որ վերջիններին մեղսագրվող հանցագործության արդյունքում հափշտակվել են դատական իշխանության բնականոն կենսագործունեությունն ապահովող կառույցին` դատական դեպարտամենտին հատկացված բյուջետային միջոցները: Ամբաստանյալներից որևէ մեկն ամբողջությամբ չի վերականգնել պետությանը պատճառված վնասը, միայն Նարեկ Գասպարյանն է, որ մինչդատական վարույթի ընթացքում նախաքննական մարմնի դեպոզիտ հաշվեհամարին վճարել է ընդհանուր` 11.600.000 ՀՀ դրամ, դրանով իսկ կատարելով խմբի կողմից հափշտակված գումարների համեմատ չնչին վերականգնում: Դատարանը հաշվի չի առել նաև կատարված հանցագործությունների արդյունքում պետությանը պատճառված վնասի չափը, որը վկայում է հանցագործության բարձր հասարակական վտանգավորության մասին: Դատարանի կողմից վկայակոչված մի շարք հանգամանքներ չեն կարող հաշվի առնվել որպես մեղմացնող հանգամանքներ, քանի որ չեն համապատասխանում Պարույր Բայրամյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07 որոշմամբ սահմանված չափանիշներին: Դատարանը, որպես ամբաստանյալների պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք, նշել է հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն աջակցելը: Դատարանն անթույլատրելի է համարել ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը: Նման մոտեցում ցուցաբերելով` Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է` քրեական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտում: Դատարանն, ըստ էության, բացառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարելու համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը, ըստ էության ուղղակի կերպով սահմանելով, որ նման անձի ուղղվելն առանց նշանակված պատիժը կրելու հնարավոր չէ: Դատարանը, շեշտադրելով ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանին մեղսագրող հանցագործության տեսակային հանրային վտանգավորությունը և դրանով պայմանավորված` դրա համար սահմանված պատիժն ու դրա օրենսդրական դասակարգումը, ցուցաբերել է ակնհայտ ձևական և ստանդարտացված մոտեցում, որը, հակառակ բարձրագույն դատական ատյանի նախադեպային իրավունքին, հավակնում է բացառել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտի գործադրումն առանձին հանցագործությունների նկատմամբ` ըստ դրանց օբյեկտի կամ ծանրության աստիճանի: Դատարանի նման մոտեցումը հակասում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքին, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքին բնորոշ է ստանդարտացված մոտեցումների բացառումը: Իր իրավական դիրքորոշումներով սահմանելով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերը գնահատելու հիմնական և ընդհանուր չափանիշներ` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը գործը քննող դատարանին է թողնում կոնկրետ դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության գնահատումը: Գործը քննող դատարանը պետք է յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կատարված հանցագործությունը և այն կատարող անձին բնութագրող հանգամանքների քանակական ու որակական համադրման արդյունքում վեր հանի դրանց հավասարակշռությունն ու գնահատի, թե հնարավոր է արդյոք քննարկվող ինստիտուտի կիրառումը հնարավոր դարձնող և չդարձնող հանգամանքների այդ համակցության պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: Սահմանելով այս կամ այն հանցագործության կատարման դեպքում դրա տեսակային հանրային վտանգավորությունը կամ կատարման առավել վտանգավոր եղանակը հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը չի բացառում այդ եղանակով կատարված այդ տեսակի հանցագործությունների դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությունն առհասարակ: Նման մոտեցումը կհակասի հենց ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված այն իրավական դիրքորոշմանը, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը հանցագործությունների տեսակային սահմանափակումներ չունի: Հետևաբար, յուրաքանչյուր դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը պետք է քննարկվի հանցագործության կատարման բոլոր հանգամանքների և այն կատարողի անձը բնութագրող տվյալների պատշաճ գնահատմամբ, որոնց շարքում կարևոր նշանակություն ունեն ամբաստանյալի անձը բնութագրող սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները: Դատարանը, հիմնական շեշտադրումը կատարելով ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանին վերագրվող հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին, հակառակ բարձրագույն դատական ատյանի հայտնած իրավական դիրքորոշումների, պատշաճ որևէ գնահատականի չի արժանացրել ամբաստանյալի` իր իսկ կողմից դատական ակտում նշած անձը բնութագրող հատկանիշները: Այս առումով Դատարանը չի հետևել Հ.Հարությունյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշմանը: Դատարանն Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, որպես նրա անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դիտել է նախկինում դատապարտված չլինելը, ամուսնացած լինելը, խնամքին 1930 թվականին ծնված սկեսրոջ, 1999 թվականին ծնված անչափահաս որդու առկայությունը, խնամքին մինչև 14 տարեկան` 2002 թվականին ծնված դստեր առկայությունը, բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, ինչպես նաև հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակցին մերկացնելուն աջակցելը` հաշվի առնելով, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս, կաշառք ստանալու երեք դրվագներով մեղադրող բնույթի ցուցմունքներ է տվել գործով ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի դեմ, որոնք պնդել է ինչպես վերջինի հետ 2013 թվականի սեպտեմբերի 26-ին իրականացված առերեսման ժամանակ, այնպես էլ Դատարանում: Դատարանը վերը նշված հանգամանքները հիմք չի համարել նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար, դրա փոխարեն պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու անթույլատրելիության վերաբերյալ իր որոշումը հիմնավորելու համար փաստարկել է, որ ամբաստանյալը կատարել է կոռուպցիոն բնույթի հանցագործություն: Դատարանի կողմից որպես բարձր վտանգավորություն ունեցող գնահատված Անգին Ղուկասյանի կատարած հանցանքն ինքնին, ինչպես նաև դրա վտանգավորության աստիճանն ու բնույթն ընդհանրապես հայտնի չէին դառնա և քննարկման առարկա չէին հանդիսանա, եթե վերջինը չհայտներ այդ մասին, ապա այս պայմաններում էականորեն նվազում, նույնիսկ նվազագույնի է հասնում նրա անձի և նրա արարքների` հանրային վտանգավորություն աստիճանը, հաշվի առնելով նաև համակատարողին` կաշառք ստացողին մերկացնելու, վերջինի կողից պաշտոնավարման ժամանակահատվածում հնարավոր նույնաբնույթ հանցանքների կանխման հանգամանքը: Նման պայմաններում, հանգելով հետևության, որ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն օրինական և հիմնավոր չէ, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է` քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, որը հիմք է դատական ակտը բեկանելու համար:
Ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանը խնդրել է բեկանել դատավճիռը` ճանաչել և հռչակել Գեղամ Գրիգորյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ և 38-314-րդ հոդվածներով առաջադրված մեղադրանքում` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան կամ այն փոփոխել և նշանակել նվազագույն պատիժ և <<ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարելիցի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշման կիրառմամբ ազատել պատժի կրումից:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ դատավճիռը Գեղամ Գրիգորյանի մասով անհիմն է և անօրինական, այն հիմնավորված և պատճառաբանված չէ: Դատարանը Գեղամ Գրիգորյանին մեղսագրված արարքը հաստատված համարելու համար հիմնվել է սույն քրեական գործով ամբաստանյալներ Արմեն Մովսիսյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, ինչպես նաև վկաներ Արմեն Միրզոյանի, Արման Մալխասյանի, էդուարդ Հովհաննիսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Մհեր Գևորգյանի, Հայկ Մարգարյանի, Նորայր Մելքոնյանի, Արտակ Գևորգյանի, Թաթուլ Ղուկասյանի, Սամվել Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքների և Գեղամ Գրիգորյանի հետ նրանց մի մասի առերես ցուցմունքների, ինչպես նաև վկաներ Սվետլանա Հարությունյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Վահագն Պետրոսյանի, Սարգիս Բեջանյանի և Արթուր Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքների վրա: Դատարանում ինքը միջնորդել է նշված անձանց ցուցմունքները համարել անթույլատրելի: Տվյալ միջնորդության հարուցման հիմքն է հանդիսացել Եվրոպական կոնվենցիայի նորմերը, ՄԻԵԴ-ի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, մասնավորապես` միջնորդությամբ ներկայացվել են այն խախտումները, որոնք կառաջանային վերը նշված ապացույցների օգտագործման պարագայում: Դատարանը Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը վերը նշված ապացույցներով հիմնավորելուն զուգահեռ անդրադարձ է կատարել նաև դրանց անթույլատրելիության հաստատման համար հարուցված միջնորդությանը, նշելով. <<(...) Դատարանը փաստում է, որ սույն գործով ձեռնարկել է ողջամիտ բոլոր ջանքերը դատարանում վերոնշյալ անձանց ներկայությունը և պաշտպանական կողմի հակընդդեմ հարցում իրականացնելու (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքն ապահովելու ուղղությամբ, որպես մեղադրյալ հարցաքննված անձինք ներկայացել են դատարան, սակայն օգտվել են լռելու իրավունքից և այդ ցուցմունքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ համակցությամբ վճռական կշիռ չունեն սույն դատական ակտի հիմքում դրված, ամբաստանյալների մեղավորությունը հաստատող ապացույցների ընդհանուր զանգվածում։ Տվյալ դեպքում ամբաստանյալների դատապարտումը ամբողջությամբ կամ վճռական չափով հիմնված չէ վերոնշյալ անձանց նախաքննական ցուցմունքների վրա (...), հետևաբար սույն գործով դրանց օգտագործումը թույլատրելի է և չի խախտում ամբաստանվող անձանց արդար դատաքննության իրավունքը>>: Դատարանի նման պնդումը հիմնավոր չէ, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը մեղսագրվող արարքներում հաստատվել է հենց այդ ապացույցներով: Դատարանի նշված պնդումն անհասկանալի է, քանի որ, եթե Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը հաստատող ապացույցների ընդհանուր զանգվածից դուրս բերվեր հարուցված միջնորդությամբ նշված ապացույցները, ապա Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներից ոչ մեկը չէր մնա հաստատված, այսինքն` բոլոր այն հանգամանքները, որոնք Դատարանը համարել է հաստատված, հիմնված են միջնորդության մեջ նշված, ըստ էության, անթույլատրելի ապացույցների վրա: Անթույլատրելի ապացույցների հիման վրա Գեղամ Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 314-րդ և 38-314 հոդվածներով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: Այսինքն` Գեղամ Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ յուրացնելու, պաշտոնեական կեղծիք կատարելու և պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն դրդելու մեջ: Գեղամ Գրիգորյանի կատարած արարքներին Դատարանը տվել է սխալ քրեաիրավական որակում, դրանք գնահատել է սխալ: Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքից պարզ չէ, թե Գեղամ Գրիգորյանը կոնկրետ ում է հավաքագրել, քանի բանկային քարտ է տնօրինել, որքան գումար է կանխիկացրել, ում հանձնարարությամբ է դա կատարել և կանխիկացված գումարներից որքանն է տնօրինել: Գումարների յուրացումներն ապահովելու նպատակով Գեղամ Գրիգորյանի հանձնարարությամբ խմբի մյուս անդամները, խմբային շահերից ելնելով և անձնական դրդումներով, փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց տվյալները մուտքագրել են պաշտոնական փաստաթղթերում, հաստատելով իրենց ստորագրություններով, այդ կերպ կատարելով պաշտոնեական կեղծիք: Դատարանի կողմից հաստատված սույն հանգամանքը հակասում է այն հանգամանքին, որի բովանդակությունից ակնհայտ է դառնում, որ Գեղամ Գրիգորյանը եղել է կազմակերպված խմբի շարքային անդամ: Ըստ դատավճռի` ստացվում է, որ Գեղամ Գրիգորյանը պաշտոնեական կեղծիք է կատարել խմբի կողմից յուրացում կատարելու նպատակն իրականացնելու համար: Այսինքն` Գեղամ Գրիգորյանի կողմից իբր կատարված պաշտոնեական կեղծիքները և դրանց դրդելու դրվագները հանդիսանում են ընդամենը յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի դրսևորում: Հակառակ դեպքում, եթե Գեղամ Գրիգորյանի կողմից դատավճռով հաստատված գործողությունների շարքից հանվեր պաշտոնեական կեղծիք կատարելը և դրան դրդելը, ապա ակնհայտ է, որ յուրացում կատարելը կդառնար անհնարին: Այսինքն` ըստ էության առանց համապատասխան փաստաթղթերում կեղծիք կատարելու կամ ակնհայտ կեղծ տվյալները հաստատելու հնարավոր չէր լինի կատարել յուրացում: Հետևաբար` հնարավոր չէ Գեղամ Գրիգորյանին միաժամանակ մեղադրանք աոաջադրել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ ու 38-314-րդ հոդվածներով և դրանցում նրան մեղավոր ճանաչել: Գեղամ Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը հիմնավորված չէ և չի բխում կայացված դատավճռի ընդհանուր տրամաբանությունից: Եթե Դատարանը հաստատված է համարել, որ Գեղամ Գրիգորյանը հանդիսացել է ՀՀ պետական բյուջեից գումարներ հափշտակելու նպատակով ստեղծված խմբի հասարակ անդամ, եթե առկա են պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ, որոնք հաշվի են առնվել մյուս ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ սահմանելիս, եթե նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն, ապա որն է պատճառը, որ նրա նկատմամբ ընտրվել է անհամեմատ ավելի խիստ պատիժ: Դատարանը որևէ կերպ չի հիմնավորել նշանակված պատժաչափը, չի նշել, թե ինչով է նշանակված պատիժը բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 48-րդ հոդվածներից, ինչու պետք է խմբի մյուս բոլոր անդամները փաստացի ազատվեն պատիժը կրելուց, այն պայմանական չկիրառելու կամ համաներում կիրառելու միջոցով, իսկ Գեղամ Գրիգորյանը պետք է փաստացի կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը: Նման պայմաններում ակնհայտ է, որ Դատարանի կողմից դրսևորվել է ոչ օբյեկտիվ մոտեցում, Դատարանը ձգտել է պարզապես բավարարել մեղադրողի պահանջը` խիստ պատիժ նշանակելու առումով, քանի որ, ըստ մեղադրանքի կողմի, Գեղամ Գրիգորյանը չի համագործակցել նախաքննության հետ, ցուցմունքներ չի տվել թե խմբի մյուս անդամների դեմ, թե մյուս ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի դեմ: Դատարանը թույլ է տվել դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 48-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածը, քանի որ չի ղեկավարվել պատժի անհատականացման սկզբունքով, չի հիմնավորել նշանակված պատիժը սոցիալական արդարության վերականգման տեսակետից, մյուս ամբաստանյալներին պատժից փաստացի ազատելու համատեքստում, չի նշել Գեղամ Գրիգորյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, հետևաբար` դատավճիռը Գեղամ Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով ենթակա է բեկանման և փոփոխման:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը և նրա պաշտպան Արմեն Ֆերոյանը խնդրել են բեկանել և փոփոխել դատավճիռը` Անգին Ղուկասյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 313-րդ հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով և նշանակել նվազագույն պատիժ կամ բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան` նոր քննության կամ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը ճանաչել թույլատրելի:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի խախտմամբ: Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, 358-րդ հոդվածը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0551/05/08, ԵԿԴ/0058/11/09 նախադեպային որոշումները, նշել են, որ դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքի խախտման: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր թիվ ԼԴ/0207/01/12 քրեական գործով կայացրած որոշմամբ, ի թիվս այլոց, անդրադարձել է նաև պաշտոնատար անձի գործառույթներին` գտնելով, որ իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ իրականացնում են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում պաշտոնավարող այն անձինք, ովքեր իրենցից ծառայական կախվածություն չունեցող, իրենց ծառայողական ենթակայության տակ չգտնվող անձանց նկատմամբ սահմանված կարգով օժտված են կարգադրիչ լիազորություններով: Կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ իրականացնող են համարվում այն պետական ծառայողները, ովքեր ղեկավարում են իրենց ենթակայության տակ գտնվող ծառայողների գործունեությունը: Այս առումով պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործության հատուկ սուբյեկտ է հանդիսանում յուրաքանչյուր պետական ծառայող, ով իր ենթակայության տակ այլ ծառայողներ ունի, ղեկավարում է նրանց գործունեությունը: Վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պետական ծառայողներն այն անձինք են, ովքեր օժտված են գույքի, նյութական արժեքների տնօրինման, կառավարման լիազորություններով, մասնավորապես, գույքի, նյութական արժեքների պահպանության, վերամշակման, նյութական արժեքների իրացման նկատմամբ հսկողության սահմանման, դրամական միջոցների ստացման, հանձնման և այլ գործառույթներով: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ծառայողներին պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործությունների սուբյեկտ դիտելու համար էական նշանակություն ունի նան այն հանգամանքը, թե արդյոք նրանք օժտված են իրավական նշանակություն ունեցող, իրավահարաբերություններ առաջացնող, դադարեցնող կամ փոփոխող գործողություններ կատարելու լիազորությամբ: Պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործությունների սուբյեկտ է այն պետական ծառայողը, ով իրավունք ունի պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի, հիմնարկության, կազմակերպության կամ ձեռնարկության անունից պաշտոնական փաստաթուղթ տրամադրել քաղաքացիներին և դրանով կարգավորել նրանց վարքագիծը: Զուտ մասնագիտական գործառույթներ իրականացնող` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ծառայողները պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործությունների սուբյեկտ չեն հանդիսանում: Սակայն, եթե նշված անձինք օժտված են նան կազմակերպական-տնօրինչական կամ վարչատնտեսական լիազորություններով, ապա այդ լիազորություններն իրականացնելիս հանդիսանում են պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործությունների սուբյեկտ: Անգին Ղուկասյանը կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ իրականացնելու լիազորությամբ օժտված չի եղել: Այս հանգամանքը հիմնավորվում է քրեական գործում առկա նրա լիազորությունները սահմանող փաստաթղթով` անձնակազմի կառավարման վարչության պետի պաշտոնի անձնագրով: Անգին Ղուկասյանը վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնելու լիազորությամբ ևս օժտված չէ, քանի որ օժտված չէ գույքի, նյութական արժեքների տնօրինման, կառավարման լիազորություններով, մասնավորապես` գույքի, նյութական արժեքների պահպանության, վերամշակման, նյութական արժեքների իրացման նկատմամբ հսկողության սահմանման, դրամական միջոցների ստացման, հանձնման և այլ գործառույթներ չունի: Այս մասին են վկայում ինչպես քրեական գործի նյութերը, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հարցաքննված վկաների ցուցմունքները: Վերոհիշյալ ապացույցներով հիմնավորվում և ապացուցվում է նաև այն, որ Անգին Ղուկասյանն օժտված չէ նաև իրավական նշանակություն ունեցող, իրավահարաբերություններ առաջացնող, դադարեցնող կամ փոփոխող գործողություններ կատարելու լիազորությամբ: Ավելին` Անգին Ղուկասյանն իրավասու չէ պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի, հիմնարկության, կազմակերպության կամ ձեռնարկության անունից պաշտոնական փաստաթուղթ տրամադրել քաղաքացիներին և դրանով կարգավորել նրանց վարքագիծը: Նա իրականացրել է ընդամենը մասնագիտական գործառույթներ և օժտված չի եղել կազմակերպական-տնօրինչական կամ վարչատնտեսական լիազորություններով, ինչն ուղղակիորեն բացառում է պաշտոնատար անձ լինելու հանգամանքը: Անդրադառնալով մեղսագրվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմի առկայության կամ բացակայության հարցին` պետք է նշել, որ մեղսագրվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը ևս բացակայում է: Քրեական գործի ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հիմնավորվել է այն, որ Անգին Ղուկասյանի կողմից գումարի դիմաց կաշառք տվողի օգտին որևէ գործողություն չի կատարվել, այլ պարզապես իրեն դիմած անձանց խնդրանքով դիմել է ՀՀ <<Դատական դեպարտամենտ>> ՊԿ հիմնարկի ղեկավարին` հայտնելով կաշառք տվող անձանց ցանկությունը` գումարի դիմաց աշխատանքի տեղավորելու մասին, և ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո վերցրել է գումարը և փոխանցել Միսակ Մարտիրոսյանին: Այսինքն` Անգին Ղուկասյանն ընդամենը նպաստել է կաշառք տվողի և կաշառք ստացողի միջև կաշառքի շուրջ համաձայնության գալուն, որն էլ համապատասխանում է ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի հատկանիշներին, այլ համապատասխանում է 313-րդ հոդվածի հատկանիշներին: Ինչ վերաբերում է կաշառք ստանալու վերաբերյալ Անգին Ղուկասյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև նախնական համաձայնության առկայության հարցին, ապա հարկ է ընդգծել, որ Անգին Ղուկասյանը քրեական գործի քննության ընթացքում բազմիցս նշել է, որ իրենց միջև կաշառքի վերաբերյալ նախնական համաձայնություն երբևէ չի եղել: Անգին Ղուկասյանի կատարած արարքը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ոչ միայն այն պատճառաբանությամբ, որ նա պաշտոնատար անձ չի հանդիսանում, այսինքն` բացակայում է հանցագործության հատուկ սուբյեկտը, այլ նաև այն պատճառաբանությամբ, որ վերջինն իր լիազորությունների շրջանակներում Արմեն Պետրոսյանին և Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի տեղավորելու համար գումարի դիմաց որևէ գործողություն չի կատարել կամ կատարելուց ձեռնպահ չի մնացել, կամ էլ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն չի նպաստել, ծառայության գծով հովանավորվածություն չի դրսևորել: Թեև վերոհիշյալ հիմնավորումներով կաշառք ստանալու հանցագործության սուբյեկտը և օբյեկտիվ կողմը բացակայում են, ինչն էլ ուղղակիորեն վկայում է մեղսագրվող հանցագործության բացակայության մասին, սակայն այդուհանդերձ պաշտպանական կողմը գտնում է, որ Անգին Ղուկասյանի փաստացի կատարած գործողություններն իրենց մեջ պարունակում են հանցագործության հատկանիշներ և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 313-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին: Դատական քննության ընթացքում Դատարանի նախաձեռնությամբ մեղադրանքի փոփոխություն հնարավոր է միայն մեղմացման առումով և պայմանով, որ դրանով չխախտվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը: Պաշտպանության կողմն առաջադրված մեղադրանքի վերաորակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 313-րդ հոդվածի 1-ին մասով հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում: Ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է: Նման փոփոխությունով չի խախտվում նաև անձի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ այդ մոտեցումն ընդգրկված է եղել պաշտպանության կողմի պաշտպանական տակտիկայում: Վերոհիշյալ հանգամանքները պատշաճ քննարկման առարկա չեն դարձվել, ինչի հետևանքով Դատարանը եկել է սխալ եզրահանգման: Դատարանը պատիժ նշանակելիս պատշաճ քննարկման առարկա չի դարձրել: Սոցիալական արդարության վերականգման տեսանկյունից սույն քրեական գործով պատճառված նյութական վնաս առկա չէ, իսկ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ որևէ պահանջ չի ներկայացվել: Ինչ վերաբերում է հանցագործությունից հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագծին, ապա հարկ է նշել, որ նա զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց, գտնվելով ազատության մեջ, նա չի խուսափել քննությունից և դատից, պատշաճ կերպով ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնի ցանկացած կանչի դեպքում, արարքի կատարումից հետո շարունակաբար զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, այդ կերպ զբաղվելով նաև հանրօգուտ աշխատանքով, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը և խորապես զղջացել իր կատարածի համար: Հաշվի առնելով վերը նշված հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալը, գործի քննության ընթացքում չլինելով կալանավորված, զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց, չլինելով կալանավորված` չի խուսափել քննությունից և դատից, պատշաճ կերպով ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնի ցանկացած կանչի դեպքում, նախկինում արատավորված, դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողը, խնամքին են 1999 և 2002 թվականներին ծնված երեխաները և սկեսուրը, ի սկզբանե տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, կատարածի համար զղջում է, ուստի նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանը և նրա պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանը խնդրել են բեկանել դատավճիռը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում վերոնշյալ հանցանքի կատարմանը Միսակ Մարտիրոսյանի մասնակցությունն ապա¬ցուցված չլինելու պատճառաբանությամբ նրա անմեղությունը ճանաչելու և հռչակելու մասով, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով Միսակ Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչելու մասերը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետե¬րով Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքները ճանաչել անհիմն, հռչակել Միսակ Մարտիրոսյանի անմեղությունը և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` հանցակազմի բացակայության հիմքով, միաժամանակ վե¬րացնել քննիչի կողմից Միսակ Մարտիրոսյանի և նրա կնոջ գույքի վրա դրված կալանքները:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Դատարանի դատավճռով թույլ են տրվել նյութական և դատավա¬րական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, Միսակ Մարտիրոսյանի համար առաջացրել են ծանր հետևանքներ, արդյունքում խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը, խախտվել են Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթները: Դատարանը սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերը, խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 54-րդ, 105-107-րդ, 124-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 190-րդ, 274-րդ, 309.1, 354-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ և 371-րդ հոդվածների պա¬հանջները: Դատարանը, թեև դատավճռում ձևականորեն նշել է, վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, սակայն բացարձակապես որևէ ապացույցի որևէ վերլուծություն չի կատարել, չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի փաստարկներին և որևէ ձևով չի հերքել դրանք գործի որևէ ապացույցի մատնանշմամբ, ավելին` գործի ապացույցները չի համադրել միմյանց հետ և դրանք չի գնահատել իրենց համակցության մեջ, կոնկրետ չնշելով, թե ինչու է որոշ ապացույցներին առավելություն տվել, քան մյուս ապացույցներին կամ որոնք էին այն ծանրակշիռ փաստարկները, որոնցով հերքվում էին Միսակ Մարտիրոսյանին արդարացնող ապացույցները, իսկ որոշ ապացույցների առհասարակ չի անդրադարձել, որի արդյունքում էլ Դատարանը սխալ եզրակացություններ է կատարել: Եթե Դատարանը ճիշտ անդրադառնար գործի դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներին և դրանց հիման վրա ճիշտ հետևություններ աներ, ապա կարող էր գալ այն եզրակացության, որ Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքները` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով հիմնավորված չեն: Դատարանը պետք է ճանաչեր և հռչակեր Միսակ Մարտիրոսյանի անմեղությունը և նրա նկատմամբ կայացներ արդարացման դատավճիռ` հանցակազմի և հանցադեպի բացակայության հիմքով: Անդրադառնալով հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցի վերաբերյալ ՀՀ օրենսդրությամբ սահ¬մանված իրավակարգավորումներին և այդ կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտված դիրքորոշումներին, որոնք ստորա¬դաս դատարանների համար պարտադիր են կիրառման նմանատիպ գործերի քննու¬թյան ժամանակ, Դատարանը դրանք դատավճռում շարադրել, սակայն անհիմն չի կիրառել, որն էլ ազդել է գործի ելքի վրա: Ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցնե¬րը որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից այդ հանգամանքների բացահայտման արժա¬նահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ: Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ:
Դատարանը ճիշտ իրավական գնահատության չի ենթարկել քրեա¬կան գործով ձեռք բերված ապացույցները, անհիմն և անօրինական չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի փաստարկներին և պատճառաբանություններին, երբեմն նաև ստեղծագործաբար է մոտեցել, որևէ ձևով չի հերքել դրանք, առանց հիմնավոր պատճառաբանության վկաների նախաքննական որոշ ցուցմունքներին առավել նշանակություն է տվել, քան դատաքննության ընթացքում տված և, ըստ էության, պատճառաբանված ցուցմունքներին, բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության հիման վրա չի գնահատել գործի մյուս ապացույցները: Վերլուծելով յուրացման մասով առաջադրված մեղադրանքը` պետք է փաստել, որ այդ մեղադրանքը հաստատելու համար որևէ թույլատրելի կամ վերաբերելի ապացույց գործում գոյություն չունի: Մեղադրանքը, որն առաջադրված էր Միսակ Մարտիրոսյանին` յուրացման մասով, օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է նրանում, որ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները, ապօրինի, անհատույց, շահադիտա¬կան նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Այսինքն` ստացվում է այդ գույքը, աշխատավարձի գումարները, համապատասխան փաստաթղթով նախահաշվով, Միսակ Մարտիրոսյանը <<ՀՀ բյուջեի մասին>> օրենքի հիման վրա վստահել է դատա¬կան կարգադրիչների ծառայության պետին և գլխավոր հաշվապահին և այդ պահից, այդ գույքը նրա օրինական տիրապետությունից դուրս է և այն ոչ մի կերպ նա չէր կարող տնօրինել, հետևաբար` նա չէր կարող տիրանալ այդ գույքին: Կարևոր է նաև յուրացման սուբյեկտի հարցը: Յուրացման սուբյեկտները հատուկ են, դրանք այնպիսի անձինք են, որոնց որոշակի լիազորությամբ վստահված է ուրիշի գույքը: Գույքի հանձնումը (վստահել) պետք է կատարվի գրավոր ձևակերպմամբ (հրաման, պայմանագիր և այլն), որով գույքը հանձնվում է կոնկրետ անձի որոշակի լիազորությամբ: Այսինքն` պետական միջոցները, աշխատավարձի ֆոնդը գրավոր փաստաթղթով` նախահաշվով, վստահվել է դատական կարգադրիչների ծառայության պետին և գլխավոր հաշվապահին` դատական կարգադրիչներին աշխա¬տավարձ տալու նպատակով: Այսինքն` Դատարանն անուշադրության է մատնել այն հանգամանքը, որ սույն մեղադրանքով բացակայում է հանցակազմի 4 տարրերից 3-ը` օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը և սուբյեկտիվ կողմը, իսկ եթե հանցակազմի որևէ տարր բացակայում է, ընդհանուր կանոնի համաձայն` բացակայում է նաև հանցակազմը: Յուրացման դրվագով ապացույցները թվարկելիս Դատարանը սխալմամբ արձանագրել է. (գործով ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, այդ թվում` գործով ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի հետ առերես ցուցմունքը (...): Հարկ է նկատել, որ Միսակ Մարտիրոսյանի և Եղիազար Սարգսյանի միջև առհասարակ առերեսում չի կատարվել և չէր էլ կարող կատարվել, քանի որ նրանց ցուցմունքներում չի եղել հակասություններ, որոնք հիմք տային առերեսում կատարել: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ յուրացման մեղադրանքով բացակայում են հանցակազմի չորս տարրերից երեքը` օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը և սուբյեկտիվ կողմը, ուստի Դատարանը պետք է ճանաչեր և հռչակեր Միսակ Մարտիրոսյանի անմեղությունը` հանցակազմի բացակայության հիմքով, ինչը չանելով Դատարանը թույլ է տվել առերևույթ դատական սխալ: Դատարանի կողմից նախաքննական մարմնին և մեղադրողին հովանավորելու ցանկությունն այնքան մեծ է եղել, որ իրական հանգամանքները փոխելով` փորձ է արվել դրանք այլ կերպ ներկայացնել, որպեսզի տպավորություն ստեղծվի, թե Լիլիա Պետրոսյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի հայտարարությունների հիման վրա նախապատրաստվել են երկու տարբեր նյութեր և դրանք առանձին-առանձին ուղարկվել են ըստ քննչական ենթակայության: Հարկ է նկատել, որ Լիլիա Պետրոսյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի հայտարարությունների հիման վրա նախապատրաստվել է մեկ նյութ, որը մեկ ուղեկցական գրությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի քննչական վարչություն: Դատական ակտում չեն արձանագրվել այնպիսի կարևոր փաստական հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեն գործի ճիշտ լուծման համար: Դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> բաժնում Միսակ Մարտիրոսյանի ցուցմունքն արձանագրվել է այնպես, որ հաստատվի նրա մեղավորությունը, իսկ Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքը չի համապատասխանում դատաքննության ընթացքում նրա տված ցուցմունքին: Դատարանն անհիմն անուշադրության է մատնել այն հանգամանքը, որ կաշառքի դրվագներով ձեռք բերված ապացույցներն անօրինական են, հետևաբար` անթույլատրելի: Վկայակոչելով վկաներ Լ.Պետրոսյանի, Ա.Եղիազարյանի, Ա.Պետրոսյանի, Վ.Կարապետյանի, ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի ցուցմունքները, նշել են, որ նշված անձինք ապօրինաբար զրկված են եղել ազատությունից և նրանցից ցուցմունքներ են կորզվել հոգեբանական ճնշում գործադրելու արդյունքում, իսկ Լ.Պետրոսյանը և Վ.Կարապետյանը կամավոր չեն ներկայացել հաղորդում տալու: Այն պնդումները, որ Լ.Պետրոսյանը, Ռ.Դարբինյանը և Վ.Կարապետ¬յանը կամավոր և ինքնակամ չեն ներկայացել իրավապահ մարմիններին և որ նրանք ապօրինաբար ազատվել են քրեական պատասխանատվու¬թյունից, հաստատված է համարել նաև Դատարանը: Միսակ Մարտիրոսյանի մեղադրանքի հիմքում ընկած են բացառապես Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքները: Անգին Ղուկասյանի ցուց¬մունքներն արժանահավատ չեն, քանի որ դրանց ճշմարտացիությունը կասկած է հա¬րուցում: Վկայակոչելով Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը` կաշառքի դրվագով, նշել են, որ տվյալ դրվագն ակնհայտ շինծու է: Գործով հիմնավորվել է այն հանգամանքը, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տվյալ ժամանակահատվածում բացակայել է ՀՀ-ից, ուստի նա չէր կարող որևէ մեկին, այդ թվում` Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունել: Հետևաբար` Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված այն մեղադրանքը, որ նա Միքայել Ստեփանյանին Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակի գործավարի պաշտոնում 1.000 ԱՄՆ դոլար կաշառքի դիմաց աշխատանքի ընդունելու շուրջ Անգին Ղուկասյանի հետ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել և հետո օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը, նպաստել է արձակուրդում եղած ժամանակ իրեն պաշտոնում փոխարինող, դատարանների նախագահների խորհրդի քարտու¬ղարի կողմից 2010 թվականի օգոստոսի 5-ի հրամանով Միքայել Ստեփանյանին պաշտոնի նշանակելուն, ակնհայտ անհիմն է և նման ապացույց գոյություն ունենալ չի կարող, հատկապես այն դեպքում, երբ հրաման տված անձը` Նորա Կարապետյանը, Դատարանում այդ հանգամանքը հերքող ցուցմունք է տվել: Բացի այդ, Անգին Ղուկասյանն իր 2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ի ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը Նորա Կարապետյանին ոչինչ չի ասել, քանի որ նա միևնույն է ստորագրելու էր հրամանը, քանի որ դա մեխանիկական պրոցես էր: Գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից Միքայել Ստեփանյանից 1000 ԱՄՆ դոլար կաշառք պահանջելու փաստի վերաբերյալ, ինչպես նաև որևէ ցուցմունք կամ ապացույց ձեռք չի բերվել առ այն, որ Միսակ Մարտիրոսյանը որևէ խոստում է տվել որևէ ձևով նպաստել վերջինին այդ պաշտոնում նշանակելու համար: Այս մեղադրանքի հիմքում դրված է Անգին Ղուկասյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի ցուցմունքները և ինչ-որ հեռախոսազանգերի տվյալներ, որոնց համադրմամբ Դատարանը զբաղվել է ենթադրությամբ: Դատարանն իրավունք չուներ հեռախոսազանգերի տվյալները, որպես ապացույց ներկայացնել, քանի որ հեռախոսազանգերի տվյալները, որոնք զետեղված են լազերային սկավառակների վրա, ապացույց չեն ճանաչվել: Դատաքննության ընթացքում հիմնավորվել է, որ Ա.Պետրոսյանը, Լ.Պետրոսյանը, Ա.Եղիազարյանը և Ա.Ղուկասյանն ապօրինաբար պահվել են 6-րդ վարչությունում, որտեղ նրանք զրկված են եղել ազատ տեղաշարժվելու հնարավո¬րությունից և որ նրանց վրա հոգեբանական ճնշում է գործադրվել, որի արդյունքում Լ.Պետրոսյանը դարձել է հայտարարություն տվող` Ա.Պետրոսյանի փոխարեն: Այս դրվագով առաջադրված մեղադրանքը միակն էր, որ չէր փոխվել, սակայն 5-րդ անգամ մեղադրանքը փոխելիս այս դրվագում ևս փոփոխություն կատարվեց, որի էությունը կայանում է նրանում, որ Ա.Պետրոսյանին ժամկետային աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունելու համար Լ.Պետրոսյանի ու Ա.Ղուկասյանի միջոցով իբր 361.400 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլարից 800 ԱՄՆ դոլար կաշառք է ստացել: Վկայակոչելով Անգին Ղուկասյանի դատաքննության ընթացքում հրապարակված ցուցմունքները` նշել են, որ նոր առաջադրված մեղադրանքն անհիմն և անօրինական է: Նոր առաջադրված այս մեղադրանքի հիմքում մեղադրողը և Դատարանը դրել են մեղադրանքի կողմի հետ ակնհայտ համագործակցող Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքը: Տվյալ պարագայում Դատարանն անուշադրության է մատնել այն էական հանգամանքը, որը հայտնել է Լ.Պետրոսյանն իր ցուցմունքում, այն է` 2013 թվականի սեպտեմբերին, երբ Անգին Ղուկասյանն աղջկա հեռախոսից զանգահարել է իր գործընկերոջ` Գրիգոր Ներսիսյանի հեռախոսին և իր հետ խոսելիս ասել, որ այնպես արա, որ Միսակ Մարտիրոսյանը չիմանա, ապա դարձյալ Անգին Ղուկասյանի հարցին պատասխանելիս Լիլիա Պետրոսյանն ասել է, որ նա ասել է, որ այնպես անի, որ Միսակ Մարտիրոսյանը չիմանա, իսկ ինքն էլ զարմացել է, որ այդ կարևոր հանգամանքը Դատարանն անհիմն չի արձանագրել: Այդ փաստն ընդունել են թե Անգին Ղուկասյանը և թե Լիլիա Պետրոսյանը: Նման պայմաններում, երբ կաշառք վերցնողը կաշառք տվողին խնդրում է այնպես անել, որ այդ մասին Միսակ Մարտիրոսյանը չիմանա, ապա ակնհայտ է, որ Անգին Ղուկասյանը Միսակ Մարտիրոսյանից գաղտնի է պահել Լիլիա Պետրոսյանից 1000 ԱՄՆ դոլար կաշառք վերցնելու հանգամանքը, որի պայմաններում ակնհայտ է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը չէր կարող տեղյակ լինել այդ 1000 ԱՄՆ դոլարի մասին և ակնհայտ է նաև, որ այդ գումարն Անգին Ղուկասյանը չի տվել Միսակ Մարտիրոսյանին: Տեսնելով, որ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել և ավելին` հերքվել է այդպիսի ապացույցի գոյությունը, Անգին Ղուկասյանը մեղադրողի փոխարեն փորձ է արել պնդել, որ այդ հանգամանքն ապացուցվում է նրանով, որ վերջինի հետ կնքվել է նոր պայմանագիր և երեք ամիս ժամանակով երկարացվել է նրա աշխատանքային պայմանագիրը: Վկա Արթուր Եղիազարյանն իր ցուցմունքում նշել է. (...) քանի որ բյուջետային տարվա ավարտն է և շատ աշխատանք կա, որի պատճառով Արմեն Պետրոսյանի հետ երեք ամսով պայմանագիր է կնքվել, որպիսի հանգամանքը Դատարանի կողմից, շատ պատահականորեն կրկին չի արձանագրվել: Հետևապես` այն անհիմն պնդումները, որ Միսակ Մարտիրոսյանն Արմեն Պետրոսյանից կաշառք վերցնելու պատճառով է աշխատանքային պայմանագիրը երեք ամսով երկարացրել, բացարձակ անհիմն է, քանի որ, եթե նման հանգամանք գոյություն ունենար, ապա Միսակ Մարտիրոսյանը նրա հետ աշխատանքային պայմանագիրը կերկարացներ ոչ թե երեք ամսով, այլ մեկ տարով կամ ավելի երկար ժամկետով, քանի որ, եթե անձն իրականում Միսակ Մարտիրոսյանին կաշառք տալով է ընդունվել աշխատանքի, ապա նա չէր համաձայնվի, որ իր պայմանագիրն ընդամենը երեք ամսով երկարացվի, ավելին` Արմեն Պետրոսյանի հետ 2013 թվականի սեպտեմբերին ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր է կնքվել` երեք ամիս ժամկետով, կազմակերպաիրավական վարչության աշխատակից Մ.Կարապետյանի հաստիքի վրա, որի արձակուրդի ավարտին մնում էր մեկ տարի: Տվյալ հանգամանքը Դատարանը ևս չի արձանագրել, այն դեպքում, երբ այդ փաստը հաստատող Միսակ Մարտիրոսյանի ցուցմունքից բացի, ներկայացվել է համապատասխան փաստաթուղթ: Այսինքն` եթե Միսակ Մարտիրոսյանն ինչ-որ բանով կաշկանդված լիներ, ապա նրա հետ մեկ տարի ժամկետով պայմանագիր կկնքեր կամ եթե Միսակ Մարտիրոսյանը կաշկանդված էր Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի ընդունելու հարցում, միթե երեք տարիների ընթացքում, երբ Արմեն Պետրոսյանը ժամկետային պայմանագրով աշխատել է Դատական դեպարտամենտում, չի կարողացել հիմնական հաստիքով աշխատանքի նշանակել: Մի շատ կարևոր հանգամանք ևս, այս հարցը բարձրանում է այն ժամանակ, երբ Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից քննարկման առարկա է դառնում Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքից ազատելու հարցը: Այս ապացույցների պայմաններում առաջադրված մեղադրանքի <<օբյեկտիվության և անաչառության>> հարցի քննարկումն ավելորդ է, քանի որ, եթե Միսակ Մարտիրոսյանը կաշառք էր ստացել նրան աշխատանքի նշանակելու համար, ապա ինչու պետք է նրան ազատելու հարց բարձրացներ: Այսինքն` այս հարցերն էլ ընդամենն անհիմն ենթադրություններ են, որոնք հերքվում են նշված օբյեկտիվ հանգամանքներով: Բացի այդ, Դատարանում հետազոտվել են նաև Անգին Ղուկասյանի կողմից իջեցված անցագիրը, որով հաստատվում է, որ Արմեն Պետրոսյանը դատական դեպարտամենտ մուտք է գործել 2010 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, իսկ աշխատանքի ընդունվելու համար դիմում է գրել 2010 թվականի նոյեմբերի 2-ին, որոնցով ամբողջությամբ հերքվում է նրանց ցուցմունքներում նշված ժամկետները և գործողությունները, քանի որ, եթե դրանք իրականում կատարվել են նրանց նշած ժամկետներում, ապա այդ ժամկետները պետք է համընկնեն Արմեն Պետրոսյանի կողմից դատական դեպարտամենտ մուտք գործելու և դիմում գրելու ժամկետների հետ: Հետևապես` գործում առկա փաստաթղթերով հիմնավորվում է, որ Արթուր Եղիազարյանը մինչև 2010 թվականի նոյեմբերի 8-ը գտնվել է արձակուրդում, որը նշանակում է, որ նա Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի նշանակելու հարցը քննարկելիս տեղյակ է եղել, իսկ այդ հանգամանքն անուշադրության մատնելով մեղադրանքի կողմն ուղղակի փորձում է տպավորություն ստեղծել, թե Միսակ Մարտիրոսյանն իբր կաշառքի մասին լսելով, ոչ մեկի հետ այդ հարցը չքննարկելով, հանձնարարել է փաստաթղթերը պատրաստել ու նրան հրամանագրել, իսկ մյուս դեպքում, երբ Արթուր Եղիազարյանի ցուցմունքով հիմնավորվում է, որ Արմեն Պետրոսյանի աշխատանքային պայմանագրի երկարացումը կապված է եղել 2010 թվականի վերջերին աշխատանքային ծանրաբեռնվածության հետ ու դրանով էլ փորձ է արվում ներկայացնել որպես կաշկանդվածություն: Նախաքննության մարմնի անօրինական գործողություններով ստացված ապացույցները հիմք չեն կարող հանդիսանալ Միսակ Մարտիրոսյանին մեղսա¬գրվող արարքի վերաբերյալ մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար, քանի որ Ա.Ղուկասյանի, Ռ.Դարբինյանի, Լ.Պետրոսյանի ցուցմունքները բավարար հիմք չեն տալիս հանգելու այն հետևության, որ Միսակ Մարտիրոսյանը որևէ առնչություն ունի իրեն վերագրվող հանցավոր արարքի հետ: Նախաքննության ընթացքում Անգին Ղուկասյանը նման ցուցմունքներ է տվել Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ ունեցած ակնհայտ թշնամանքի պայմաններում: Այս փաստը Միսակ Մարտիրոսյանի հետ առերես հարցաքննվելիս ընդունել է ինքը` Անգին Ղուկասյանը: Միսակ Մարտիրոսյանի դեմ միայն Անգին Ղուկասյանի ուղղակի ցուցմունքն է, մյուսներինը` Լ.Պետրոսյանինը և Ռ.Դարբինյանինը, միջնորդավորված անուղղակի ապացույցներ են, որոնց հիմքում եղել է Անգին Ղուկասյանի կեղծ հավաստիացումը, իսկ ինչ վերաբերում է այլ ապացույցների զանգվածին, ապա հարց է առաջանում, թե որոնք են դրանք, որ ապացուցվածության առումով վճռական կշիռ ունեն, քան Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքն է: Եթե դատարանը ի նկատի ունի Անգին Ղուկասյանի հանդիպումները Լ.Պետրոսյանի և Ռ.Դարբինյանի հետ, նրանցից գումարներ շորթելն ու նրանց հետ ունեցած հեռախոսային խոսակցությունները, ապա այդ հանգամանքները չեն վիճարկվում, քանի որ դա հետաքրքրական չէ: Սակայն պետք է նշել, որ կա արդյոք որևէ ապացույց այն մասին, թե ինչի հիման վրա են այդ հեռախոսազանգերն ապացույց ճանաչվում, եթե քննիչի որոշմամբ հեռախոսային զանգերի վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնք զետեղված են ձայնային կրիչի վրա, ապացույց չեն ճանաչվել, հետևաբար` Դատարանի կողմից անթույլատրելի ինչ-որ հանգամանքներ ապացույց են դիտարկվել: Ավելին` չկա ապացույց այդ հեռախոսազանգերի բովանդակության վերաբերյալ: Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից հանցագործություն կատարած լինելու վերաբերյալ դատավճռում շարադրված հետևությունները հակասում են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին ու գործի փաստական հանգամանքներին, դրանք շինծու են և մտացածին: Դժվար է գտնել մի դեպք, որ դատարանը դատաքննության ավարտին գա եզրահանգման, որ քրեական գործով միակ ապացույցն անթույլատրելի է ու դրա հիման վրա հաղորդում ուղարկի գլխավոր դատա¬խազին, որ վերջինը հանձնարարի նյութեր նախապատրաստել, քանի որ դրանք էական նշանակություն ունեն գործի ճիշտ լուծման համար ու դրանից հետո մասնակ¬ցող դատախազն էլ վիճաբանությունների փուլում ընդունի երկու դրվագով օրինախախտումը և հանկարծ դատարանը որոշի, որ ապացույցը թույլատրելի է, արժանա¬հավատ ու մեղադրական դատավճիռ կայացնի:
ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի, Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ, 105-րդ, 190-րդ, ՀՀ դատական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածների, <<Դատական ակտերի հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, <<Ոստիկանության ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի, <<Քրեակատարողական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատական կարգադրիչները, ոստիկանության ծառայողները, քրեակատարողական ծառայողները, դատական ակտերի հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայողները և մյուսները պետական ծառայության հատուկ տեսակներ են, որոնց միջև օրենսդիրը ոչ մի տարբերություն չի նախատեսել ու նման պայմաններում, ավելի ակնհայտ է, որ սույն գործի նախաքննությունը կարող էր և պետք է կատարվեր միայն ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության քննիչների կողմից: <<Հատուկ քննչական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 4-րդ հոդվածի, ինչպես նան նշված օրենքի ընդունման հետ կապված ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 26.2 կետի համաձայն` պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց շարքում թվարկված չեն դատական կարգադրիչները: Եթե այս հարցը դիտարկել այն տեսանկյունից, որ իրավական ակտերի միջև կա հակասություն, ապա հարցը պետք է քննարկել <<Իրավական ակտերի մա¬սին>> ՀՀ օրենքի տիրույթում: Դատական կարգադրիչ¬ների նկատմամբ հարուցված քրեական գործերը պետք է քննվեն ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կողմից, այդպիսին է եղել պրակտիկան: Այսպես. մեղադրյալ Ա.Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում պնդել էր, որ իր նկատմամբ դատական կար¬գադրիչները բռնություն են կիրառել, որի համար պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Այդ հարցին լուծում տալու համար քրեական գործի նախաքննությունը հանձնարարվել է հատուկ քննչական ծառայությանը, որն էլ իր 2011 թվականի հունվարի 27-ին քրեական գործը վարույթ ընդունելու որոշման մեջ ար¬ձանագրել է, որ հիմք ընդունելով, որ 2011 թվականի հունվարի 24-ին որոշում է կայացվել քրեական գործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկելու մասին, հիմք ընդունելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն այն մասին, որ դատական կարգադրիչների գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներ: Նույն միտքն արձանագրված է նաև մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու մասին 2011 թվականի հունվարի 31-ի որոշման մեջ: Դեռևս 2013 թվականի նոյեմբերի 15-ին իրենք գրավոր միջնորդությամբ դիմել են ՀՀ գլխավոր դատախազին, որով խնդրել են սույն քրեական գործն ուղարկել ըստ քննչական ենթակայության, սակայն միջնորդության վերաբերյալ իրենք մինչ օրս որևէ պատասխան չեն ստացել: Ավելին` թե նշված միջնորդությունը և թե դրա վերաբերյալ դատախազի որոշումը (եթե այդպիսին ընդունվել է) քրեական գործից բացակայում են:
Դատարանը կոպիտ կերպով խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 274-րդ հոդվածի պահանջը, համաձայն որի` մեղադրական եզրակացությամբ գործը ստանալիս դատախազը հնգօրյա ժամկետում պարտավորել է ընդունել հետևյալ որոշումներից մեկը` հաստատել մեղադրական եզրակացությունը, կարճել քրեական գործի վարույթը կամ դադարեցնել քրեական հետապնդումը և այլն: Սա նշանակում է, որ բացի մեղադրական եզրակացությունը հաստատելուց, մեղադրողը պարտավոր էր որոշում կայացնել, որը սույն քրեական գործով չի արվել, քանի որ սույն քրեական գործում առկա չէ նման որոշում, իսկ դա նշանակում է, որ կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների կոպիտ խախտում, որի արդյունքում քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, ինչը Դատարանը սխալմամբ չի արել, անգամ դրա վերաբերյալ Դատարանին միջնորդելու պարագայում:
Դատարանն անհիմն անուշադրության է մատնել այն հանգամանքը, որ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Բադալյանի կողմից 2015 թվականի հունվարի 14-ին սույն քրեական գործով ներգրավվում է նոր երրորդ մեղադրող` Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազ Սասուն Խաչատրյանը: Հարկ է նկատել, որ Սասուն Խաչատրյանին, որպես երրորդ մեղադրող ներգրավելն ապօրինի է և չհիմնավորված: Մեղադրողներն անհարկի ձգձգում էին դատական նիստերը և հերթական դատական նիստի ժամանակ միջնորդեցին վերսկսել դատաքննությունը և հարցաքննել որոշ վկաների, որը Դատարանի կողմից բավարարվեց: Սակայն Դատարանը մերժեց պաշտպանական կողմի միջնորդությունը` գործով քննիչներին հարցաքննելու վերաբերյալ: Դատարանը, մերժելով միջնորդությունը, խախտել է արդար դատաքննության իրավունքը և մրցակցության սկզբունքը: Դատաքննության ընթացքում ապացույցների հետազոտումը տեղի է ունեցել նախաքննական ցուցմունքների հրապարակման եղանակով, այսինքն` այդ ապացույցների նմանատիպ հետազոտումը որևէ նոր հանգամանք, առավել ևս հանցանք չէր կարող բացահայտել: Բացի դա, նույն հոդվածի դրույթի համաձայն` նոր մեղադրանքով պետք է արձանա¬գրվեր, թե ինչ նոր այլ հանցանք է կատարվել, սակայն նոր մեղադրանքի ուսումնա¬սիրությունը բերում է մի հետևության, որ մեղադրողը նախկին մեղադրանքն ուղղակի խմբագրել է, իսկ դա երբեք չի կարելի համարել նոր հանցանք: Այսինքն` հոդվածի այդ մասի վրա հղում կատարելը սխալ է: Առաջադրված նոր մեղադրանքի ապօրինի լինելու փաստը հիմնավորելու տեսանկյունից շատ կարևոր է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին մասի պահանջը: Այն, որ դատական քննության ընթացքում ի հայտ չեն եկել այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել մինչդատական վարույթում, հիմնավորել է նաև մեղադրողն իր կողմից հաստատված որոշմամբ, որտեղ արձանագրել է, որ դատական քննությամբ հետազոտված, սակայն նախաքննության ընթացքում չստուգված և չգնահատված ապացույցներով ի հայտ են եկել այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հիմք են տալիս փոխել առաջադրված մեղադրանքը: Հակասելով Սուրեն Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0030/01/12 որոշմանը` սույն քրեական գործով մեղադրողը նոր մեղադրական եզրակացություն չի կազմել: Այսինքն` Դատարանը քրեական գործի քննություն է կատարել, դատական ակտ է կայացրել ոչ թե մեղադրական եզրակացության հիման վրա, այլ մեղադրանքը փոփոխելու որոշման հիման վրա: Այսինքն` կոպիտ կերպով խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի պահանջներն ու Միսակ Մարտիրոսյանին անհիմն և ապօրինի մեղադրանք է առաջադրվել, որի հետ կապված չի կազմվել մեղադրական եզրակացություն, որն էլ Դատարանն ընդունել է ու Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ անհիմն մեղադրական դա¬տավճիռ կայացրել` ուղղակի հակասելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին:
Մեղադրողը Դատարանի թույլտվությամբ իրականացրել է օրենքով չնախատեսված գործողություն, որի էությունը կայանում է նրանում, որ չունենալով պատիժ միջնորդելու լիազորություն, մեղադրական ճառի ավարտին, պատիժ է միջնորդել: ՀՀ Սահմանադրության համաձայն` յուրաքանչյուր պաշտոնատար անձ լիազորված է կատարելու այնպիսի գործողություններ, որով լիազորված է Սահմանադրությամբ և/կամ օրենքներով: ՀՀ Սահմանադրությամբ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և <<Դատախազության մասին>> ՀՀ օրենքի համաձայն` մեղադրողին պատիժ միջնորդելու լիազորություն վերապահված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն` դատա¬խազը լիազորված է նաև քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված այլ լիազորություններով, օրինակ` մեղադրանքը փոխելու լիազորությամբ, իսկ պատիժ միջնորդելու լիազորու¬թյուն վերապահված չէ, այսինքն` թույլ է տրվել դատավարական նորմի ակնհայտ և կոպիտ խախտում:
Վերաքննիչ բողոքների դեմ ներկայացված պատասխանները.
Մեղադրողների վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան-առարկություններ են ներկայացրել ամբաստանյալներ Միսակ Մարտիրոսյանը, ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի պաշտպան Վարդան Վարդանյանը, Մերուժան Կյուրեղյանը, Արմեն Ավագյանի պաշտպան Լիաննա Գասպարյանը և Արման Փալիկյանի պաշտպան Հրանտ Անանյանը:
Ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանն իր պատասխանում նշել է, որ իր դեմ հավաքված ապացույցները կեղծ են և շինծու: Մեղադրողները նշել են, որ կաշառք ստանալու և տալու երեք դեպքերի վերաբերյալ տեղեկություններին քննությունը տիրապետել է բացառապես Անգին Ղուկասյանի կողմից հայտնած տվյալներից՝ արձանագրված 2013 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, 24-ին, 30-ին և դեկտեմբերի 3-ին կատարված հարցաքննությունների ժամանակ, իսկ դրանց վերաբերյալ մյուս ապացուցողական նշանակություն ունեցող տվյալներն արդեն ձեռք են բերվել այդ ցուցմունքների բովանդակությունից բխող տվյալների շնորհիվ: Նույն կաշառք տվողները, որոնց նկատմամբ հետագայում կայացվել են քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշումներ, իրավապահ մարմիններին հաղորդում, հետագայում ցուցմունքներ են տվել Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքներից հետո միայն՝ լրացնելով և ամրապնդելով դրանք: Այսինքն՝ Անգին Ղուկասյանի կողմից նման տվյալներ չհայտնելու պարագայում քննությունն իրական որևէ հնարավորություն չէր կարող ունենալ այդ ծանր հանցագործությունների բացահայտման համար: Սա իրականում առանձնահատուկ դեպք է, երբ մեղադրողները բողոքով արձանագրում են մի միտք, որն իրավապահ մարմիններում բնութագրվում է որպես մեղայականով ներկայանալ: Մեկ տարվա նախաքննության և մեկ տարվա դատաքննության ընթացքում բազմիցս հայտարարել են և ներկայացրել ապացույցներ, հանդես եկել միջնորդություններով, որ նախաքննական մարմինը և հսկող դատախազներն Անգին Ղուկասյանի հետ հակաօրինական գործարքի մեջ են մտել, որի արդյունքում իրեն կեղծ և շինծու մեղադրանք է առաջադրվել, և որ Լիլյա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանն իրենց կողմից 3 տարի առաջ, իբր կաշառքներ տալու վերաբերյալ հայտարարություններ տալիս, ինքնակամ չեն ներկայացել իրավապահ մարմիններին ու դա հիմնավորել են նրանց ցուցմունքներով, քրեական գործով ձեռք բերված այլ տվյալներով: Վերոնշյալ անձանց ակնհայտ ապօրինաբար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցով դիմել է ՀՀ գլխավոր դատախազին, որպեսզի հանձնարարվի իր հաղորդման հիման վրա նյութեր նախապատրաստել և լուծել քրեական գործ հարուցելու հարցը, սակայն երկու դեպքերում էլ այդ հաղորդումներին ընթացք չի տրվել: Լիլյա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանն ինքնակամ չեն ներկայացել իրավապահ մարմիններին և հանցագործության մասին հաղորդում տվել, սակայն ապօրինաբար ազատվել են քրեական պատասխանատվությունից: Մեղադրողները պարտավորված ու կաշկանդված են, որպեսզի Անգին Ղուկասյանը չկրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը և ստանձնելով նրա փաստաբանների դերը, առաջ են քաշում նոր մեղմացնող հանգամանք: Մեղադրողներն ընդունում են, որ քննիչի կողմից կատարվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանրային վտանգավոր արարք, հետևաբար առաջանում է նոր հիմք նշած անձանց ցուցմունքներն անթույլատրելի ճանաչելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է մերժել մեղադրողների վերաքննիչ բողոքը՝ անհիմն և անօրինական լինելու պատճառաբանությամբ:
Ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանը ներկայացրել է նաև առարկություն, համաձայն որի՝ Արմեն Մովսիսյանը նշել է, որ կարգադրիչների աշխատավարձը ցածր լինելու պատճառով որոշվել է <<մեռած հոգիներ>> պահել և այդ կերպ վիճակը բարելավել: Ստացվում է այնպես, որ կարգադրիչների աշխատավարձը ցածր է և դրա համար նա որոշել է <<մեռած հոգիներ>> պահել և գումար հափշտակել, ըստ իրեն՝ այն բաժանելով երեք մասի, այստեղ տրամաբանական հարց է առաջանում, թե դրանով նա փորձել է կարգադրիչների վիճակը բարելավել, թե՝ իր:
Արմեն Մովսիսյանը մի քանի օրվա ընթացքում կարևոր հարցի շուրջ տալիս է էականորեն հակասական ցուցմունքներ, որն էլ նախաքննական մարմինն արժանահավատ համարելով՝ անհեթեթ մեղադրանք է առաջադրել: Առերես հարցաքննության ժամանակ հայտնել է, որ գոյացված գումարից, թե ինչքան չի հիշում, Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում դրել է սեղանին, սակայն շատ կարճ ժամանակ անց քննիչի սևեռուն հայացքից հետո հիշել է, որ իբր յուրա¬քանչյուր ամիս տվել է 300-500 հազար ՀՀ դրամ: Յուրաքանչյուր ամիս հավաքվել է մեկ-երկու միլիոն ՀՀ դրամ, որը հիմնականում բաժանվել է 3 մասի: Եվ այդպես իրեն ու նրան հավասար մասնաբաժին հանելով՝ չգիտես ինչպես իրեն տվել է մոտ 20000000 ՀՀ դրամ, նրան մնացել է մոտ 25000000 ՀՀ դրամ՝ հավասար բա¬ժանելու պարագայում։ Ինչպես է ստացվել, որ գոյացած գումարի չափը չհիշող, այդ գումարից մաս հանելու հանգամանքը չհիշող մարդը, շատ արագ հիշել է գոյացած գումարի չափը ու դրա բաժանման հարցերը։ Այս ամենի մեջ էականն այն է, որ, եթե յուրաքանչյուր ամիս տվել է 300-500 հազար դրամ, այդ գումարից օրինակ ինչպես կարելի է ստանալ 600000 դրամ՝ 2000000 ՀՀ դրամը 3 հավասար մասերի բաժանելով և այդ ինչ թվաբանական հաշվարկի դեպքում է ստացել մոտ 20000000 ՀՀ դրամը։ Դեռ ավելին՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 8-ի ցուցմունքում էլ հայտնել է նաև, որ գործընթացին երբեք չի խառնվել, չաշխատող անձանց ստույգ թիվը չի իմացել, երբեք Գեղամ Գրիգորյանին չի հարցրել, այսինքն՝ ցանկացել է ասել, թե ինքը տեղյակ չէ մնացած 70000000 ՀՀ դրամի հափշտակությունից՝ դա թողնելով Գեղամ Գրիգորյանի վրա: Այսինքն՝ այդպիսի սցենար նկարելով՝ նախաքննական մարմինը և հսկող դա¬տախազը փորձել են ներկայացնել, որ Գեղամ Գրիգորյանն է այդ ամբողջը կազմա¬կերպել և կատարել, իսկ Արմեն Մովսիսյանն այստեղ միայն գանձապահի գոր¬ծառույթ է իրականացրել։ Ինչպես նաև հայտնել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի համաձայնությունը ստանալով՝ իր մոտ է կանչել Գեղամ Գրիգորյանին, Գագիկ Խաչատրյանին, Եղիազար Սարգսյանին և Նարեկ Գասպարյանին ու ասել, որ վերևների հետ համաձայնեցված է, կարող են 2-ական անձ պահել։ Նախ՝ ժամանակագրական առումով, ըստ Արմեն Մովսիսյանի դա եղել է 2009 թվականի հուլիսին, իսկ Գագիկ Խաչատրյանի և Եղիազար Սարգսյանի ցուցմունքներով՝ 2010 թվականի մարտ-մայիս ամիսը։ Եղիազար Սարգսյանի բարեկամներ Անդրանիկ Սարգսյանը և Նորայր Պողոսյանը 2009 թվականի հուլիսից մինչև հոկտեմբերը նույն Եղիազար Սարգսյանի մասնակցությամբ հրամանագրվել են դատական կարգադրիչների ծառայությունում, սակայն աշխատանքի չեն ներկայացել, այսինքն՝ այն սցենարը, որ ստեղծագործվել է նախաքննական մարմնի կողմից, թե այդ հավաքը եղել է ու Եղիազար Սարգսյանն էլ չի ցանկացել <<մեռած հոգիներ>> պահել և Արմեն Մովսիսյանն էլ ջանքեր է կիրառել: Գեղամ Գրիգորյանի հետ Արմեն Մովսիսյանի առերես հարցաքննության ժամանակ վերջինը հայտնել է, որ տեղակալներ՝ Գեղամ Գրիգորյանի և Գագիկ Խաչատրյանի, ինչպես նաև Եղիազար Սարգսյանի հետ որոշել են պահել <<մեռած հոգիներ>>, սակայն դա չի արել, քանի որ Միսակ Մարտիրոսյանի հետ չի համաձայնեցրել: Միսակ Մարտիրոսյանի համաձայնությունը ստանալուց հետո Գեղամ Գրիգորյանին, Գագիկ Խաչատրյանին, Եղիազար Սարգսյանին ու այս անգամ նաև Նարեկ Գասպարյանին ասել է, որ 2-ական անձ պահեն: Այսինքն՝ նախաքննական մարմինը մինչ օրս իր կողմից նկարած սցենարների մեջ չի կողմնորոշվել, որը թողնի, քանի որ այժմ այդպիսի հավաք պարզվում է եղել է երկու անգամ: Ստացվում է, որ հափշտակված գումարը, ըստ Արմեն Մովսիսյանի, որը բաժանվել է 3 հավասար մասերի՝ իրեն, նրան և Գեղամ Գրիգորյանին, բացի դրանից վերջինին ևս 2 <<մեռած հոգի>> է թույլատրել ունենալ: Անհասկանալի է, թե Արմեն Մովսիսյանը, երբ է պլանավորել և սկսել այդ հանցագործությունը (ըստ նրա՝ 2009 թվականի հուլիսին՝ նշանակվելուց հետո), երբ է այդ մասին ասել Գեղամ Գրիգորյանին, Գագիկ Խաչատրյանին, Եղիազար Սարգսյանին և Նարեկ Գասպարյանին, եթե այդպիսի բան եղել է, երբ է համաձայնեցրել իր հետ, եթե այդպիսի բան եղել է, երբ են հավաքել հրամանագրված, սակայն ծառայություն չիրականացնող դատական կարգադրիչների անձնական գործերը և հրամա¬նագրել, քանի որ այս հարցերը պարզելուց շատ բան կհստակեցվեր։ Այսինքն՝ թվարկված գործողությունների կատարումը ենթադրում է 2009 թվականի հուլիսի 1-ից հետո (Արմեն Մովսիսյանի, Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Նարեկ Գասպարյանի նշանակումից հետո), սակայն աշխատավարձերի տվյալների ուսումնասիրությունից պարզվում է, որ թվով 15 անձինք սկսած 2009 թվականի հուլիսի 1-ից արդեն ձևակերպված են եղել, նրանց անվամբ աշխատավարձ է դուրս գրվել և յուրացվել։ Ցուցմունքով հայտնել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանին յուրացված գումարնե¬րից բաժին տալու մասին իմացել է միայն Գեղամ Գրիգորյանը, ով թե նախա¬քննությամբ և թե դատաքննությամբ հերքել է նաև այդ հանգամանքը: Ուշադրության է արժանի այն փաստը, թե ինչու է նախաքննական մարմինն Արմեն Մովսիսյանին հինգ օրվա ընթացքում երեք անգամ հարցաքննել՝ համագործակցությանը մասնակցող փաստաբանի մասնակցությամբ: Առաջինն այն, որ Արմեն Մովսիսյանն իր ցուցմունքներից հրաժարվելու հնարավորու¬թյուն չունենա, քանի որ նրա մեղքը հիմնավորող ոչ մի ապացույց այդ օրվա դրությամբ ձեռք չէր բերվել, բացառությամբ սարքված հավաքի և երկրորդը՝ իրեն կալանավորելու հիմք ստեղծեցին, որպեսզի նույն ապօրինի եղանակով իրենից ցանկալի ցուցմունք ստանան: Այս անհեթեթ ցուցմունքից նախաքննական մարմինը վերցրել է իրեն ան¬հրաժեշտ մի հանգամանք՝ Արմեն Մովսիսյանն իբր հանցագործության մասին հայտնել է իրեն, իր լռությունն ընդունել է համաձայնության նշան և կազմակեր¬պել հանցագործությունն ու յուրաքանչյուր ամիս, չհիշելով տված գումարի չափը, իրեն գումար է տվել: Նախաքննական մարմինն արձանագրել է, որ ինքը տևական ժամանակ առանձնապես խոշոր չափի հափշտակումներ կատարելու նպատակով, Արմեն Մովսիսյանի առաջարկությամբ, վերջինին և մի խումբ պաշտոնատար անձանց հետ (թվով 9 անձ), այդ թվում՝ պահեստապետի հետ, ստեղծել է կայուն խումբ, կատարել համապատասխան դերաբաշխում և իրենց պաշտո¬նական դիրքն օգտագործելով՝ յուրացման եղանակով հափշտակել են 115.782.033 ՀՀ դրամ: Մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ արձանագրված է, որ ինքը պայմանավորվածության համաձայն՝ դիտավորությամբ չի կատարել իր պաշտոնեական պարտակա¬նությունները: Այն, որ մեղադրանքի կողմը ցուցմունքներում նշված հանգամանքների արժանահավատությանը վերաբերում է ընտրանքային կարգով իր արտացոլումն է գտել նաև Անգին Ղուկասյանի փաստաբան Արմեն Ֆերոյանի կողմից գրված բողոքում, որտեղ վերջինը նաև զարմանք է հայտնել, թե ինչու է Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքների մի մասն արժանահավատ համարում, մյուս մասը՝ ոչ։
Արմեն Մովսիսյանի կողմից Եղիազար Սարգսյանին ասած <<վերևները տեղյակ են>> արտահայտությունը մեկնաբանելիս մեղադրողները ներկայաց¬րել են կեղծ տվյալներ: Եղիազար Սարգսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ Արմեն Մովսիսյանը, երբ իրեն ասել է, որ խնդիր չկա, <<վերևները>> տեղյակ են, իրենք եղել են եր¬կուսով և ինքն անգամ չի պատկերացրել, թե <<վերևներ>> ասելով Արմեն Մովսիսյանն ում է նկատի ունեցել։
Դատաքննությամբ հետազոտված, անգամ գործարքի արդյունքում ձեռք բերված ապացույցներում որևիցե մեկի կողմից չի հիշատակվել, որ Գեղամ Գրիգորյանին, Գագիկ Խաչատրյանին և Նարեկ Գասպարյանին Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ <<վերևները>> տեղյակ են, այսինքն՝ մեղադրողները բողոքում ներառել են մտացա¬ծին և կեղծ տվյալ՝ եզրահանգելով, որ վերադաս ասելով Արմեն Մովսիսյանը նկատի է ունեցել Միսակ Մարտիրոսյանին, քանի որ դատական կարգադրիչների ծառայության վերա¬դասը դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանն է եղել:
Վիճաբանությունների փուլում մեղադրողն անգամ հայտարարել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը համաձայնվել է Արմեն Մովսիսյանի կողմից ներկայացված սխեմային: Պաշտպանական ճառում, իր վերջին խոսքում մեղադրողին առաջարկել է ներկայացնել այդ ապացույցը, սակայն այն մինչ օրս գաղտնի է պահվել:
2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Վիկտորյա Կարապետյանը ներկայացել է 6-րդ վարչություն և տվել կաշառքի հայտարարություն և դրա պատճառով կաշառք տալու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ազատվել է: Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզվել է, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին պատրաստվել են գնալ կնունքի արարողության, երբ զանգել են ու հրավիրել 6-րդ վարչություն, որտեղ ժամը 15:00-ից մինչև 22:00-ն ապօրինաբար պահվել են ոստիկանությունում, այնուհետև ոստիկանի ուղեկցությամբ տարվել են քննչական վարչություն, որտեղ ոստիկանները Վիկտորյա Կարապետյանին ասել են, որ հայտարարություն գրի, որ աշխատանքի ընդունվելը մաղարիչով է եղել:
Իր և Վիկտորյա Կարապետյանի առ¬երես հարցաքննության ժամանակ վերջինը հայտնել է նաև, որ ոստիկանու¬թյունում իրեն ասել են, որ իր դեմ ցուցմունք կա: Այսինքն՝ հոգեբանական ճնշում գործադրելով՝ կարողացել են Վիկտորյա Կարապետյանից իրենց սցենարով գրված ցուցմունք ստանալ՝ դրա փոխարեն խոստանալով, որ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվի, որն էլ կատարվել է ապօրինաբար:
Մեղադրողները բողոքով հայտնել էին, որ Վիկտորյա Կարապետյանը կամավոր, ինքնակամ չի ներկայացել իրավապահ մարմիններին, այլ նրան հրավիրել են, քանի որ Անգին Ղուկասյանն արդեն այդ մասին ցուցմունքներ էր տվել: Վիկտորյա Կարապետյանն ուղղակի լրացրել և ամբողջացրել է Անգին Ղուկասյանի հայտնածները:
2013 թվականի հոկտեմբերի 1-ին, ի թիվս այլոց, իրեն մեղադրանք է առաջադրվել, որ 2011 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Վիկտորյա Կարապետյանին աշխատանքի ընդունելուց հետո՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, պահանջել և ստացել է կաշառք: 2013 թվականի նոյեմբերի 16-ին նոր մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ քննիչը որոշել է, որ կաշառքը ստացել է 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, քանի որ ձեռքբերված ապացույց¬ներով այդպես է պարզվել, իսկ 2014 թվականի մարտի 17-ին նույն փաստական հանգամանքների և ապացույցների պայմաններում հանել է <<պահանջել>> բառը: Այսինքն՝ ստացվել է այնպես, որ Վիկտորյա Կարապետյանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 2-ին նշանակվել է աշխատանքի, իսկ 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին իր աշխատասենյակում իրեն կաշառք է տվել: Որևէ ապացույց ձեռք չի բերել քննիչը, որ մե¬ղադրանքի ծավալից հանել է <<պահանջել>> բառը, ուղղակի ինքը ՀՀ գլխավոր դատախազին դիմում էր գրել, որ քրեական գործ հարուցվի քննիչի նկատմամբ, քանի որ Վիկտորյա Կարապետյանը ոչ մի ցուցմունքով չի հայտնել, որ իրենից կաշառք է պահանջել, սակայն քննիչը ստեղծագործաբար մոտենալով մեղադրանքին, որպեսի ապահովի կաշառքի հանցակազմի բոլոր տարրերը, մեղադրանքում ուղղակի ավելացրել էր <<պա¬հանջել>> բառը: Այժմ էլ մեղադրանքից հանելով <<պահանջել>> բառը` քննիչն ուղղակի հանցագործության հետքերը թաքցնելու նպատակ է հետապնդել: Առաջադրված մեղադրանքից ակնհայտ է, որ բացակա¬յում է հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը, այսինքն՝ այն, թե ինչի համար է ինքն իբր կաշառք է վերցրել՝ իր լիազորություններից բխող որևէ գործողություն կատարելու կամ չկատարելու համար: Ոչ միայն մեղադրանքից դա չի երևում, այլև դատաքննության ժամանակ էլ նման որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել ու չի հետազոտվել։ Վիկտորյա Կարապետյանը մինչև մրցութային կարգով աշխատանքի ընդունվելը՝ շուրջ 6 ամիս պայմանագրային հիմունքներով աշ¬խատել է դատական դեպարտամենտում, այսինքն, եթե կաշառքով էր աշխատանքի ընդունելու, ապա կաշառք կպահանջեր պայմանագրային հիմունքներով աշխատանքի ընդունվելուց: Իսկ դատարանում Վիկտորյա Կարապետյանը հայտնել է, որ աշխատանքի նշանակվելուց հետո իմացել է, որ հաջորդ օրն իր ծննդյան օրն է, եկել է ուղղակի ծնունդը շնորհավորելու, ոչ ոք իրենից ոչինչ չի պահանջել, որ դա եղել է միայն իր ցանկությունը, որ եթե այդ նվերները չբերեր, ապա ոչ մի բացասական հետևանք իր համար չէր առաջանա: Նա ուղղակի շնորհավորել է, ցտեսություն ասել ու գնացել, իրեն տեսել է միայն այդ օրը, իր հետ ոչ մի շփում չի ունեցել, եթե ոստիկանները չկանչեին, ապա չէր գա հայտարարություն տալու: Այսինքն՝ այս հորինված ապացույցի պայման¬ներում էլ բացակայում է հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը:
Դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել ու չի գնահատել Վիկտորյա Կարա¬պետյանի նկատմամբ կայացված քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշումը, որտեղ արձանագրված է նաև, որ Վիկտորյա Կարապետյանը հանցա¬գործության մասին կամովին հայտնել է իրավապահ մարմիններին: Հակառակ դեպքում նման որոշում չէր կարող կայացվել՝ օրենքի ուղղակի արգելքի պատ¬ճառով:
Մեղադրող¬ների կողմից բերված բողոքում Բագրատ Արիկյանցի և մյուսների մասով պատիժը խստացնելու առումով որպես հիմնավորում նշել են, թե նրանք խոստովա¬նական ցուցմունքներ տվել են ձերբակալվելուց կամ մեղադրանք առաջադրելուց 2-3 ամիս հետո, երբ հանցագործության և հանցագործություն կատարողների մասին նախաքննական մարմինն արդեն բավարար ապացույցներ ուներ։ Հարց է առաջանում, թե մեղադրողների այդ մոտեցումն ինչու կիրառելի չէ Արմեն Մովսիսյանի նկատմամբ, չէ որ մինչև ձերբակալվելը և դրանից երկու ամիս հետո էլ նա հրաժարվել է հանցագործությունը կատարելուց, երբ ըստ նախաքննական մարմնի ձեռք էին բերվել բավարար ապացույցներ: Ինչպես բացատրել, որ Արմեն Մովսիսյանին որպես հանցագործության կազմակերպչի և ղեկավարի երկու տարի ազատազրկում է տրվում և համա¬ներում կիրառվում՝ ազատելով պատժի կրումից, սակայն կատարող Գեղամ Գրիգորյանի համար, երբ դատարանը 6 տարի ազատազրկում է որոշում, դա ըն¬դունվում է որպես նորմալ երևույթ, իսկ մյուսների համար, երբ համաներում է կիրառվում և ազատ են արձակվում դատարանի դահլիճից, դա արդեն անընդունելի է դառնում ու նրանց մասով բողոք է բերվում:
Սեպտեմբերի 24-ի դատական նիստին իրենք ականատես են եղել մեղադրողների հերթական արհեստավարժ գործողությանը, որի էությունը կայանում է նրանում, որ այդ անգամ էլ փորձել են Վերաքննիչ դատարանին թյուրիմացության մեջ գցելով և օրենքի յուրովի` սուբյեկտիվ մեկնաբանությամբ իրենց կողմից թույլ տված սխալն ուղղել: Դատական վիճաբանությունների փուլում մեղադրողն իր գրավոր խոսքում նշել է, որ Արմեն Մովսիսյանի կողմից ներկայացված սխեմայով ինքը ստանձնել է իր կայուն դերը: Բողոքի 65-րդ էջում արձանագրված է. <<հարկ է նշել, որ առավել քան կարևոր հանգամանք է հանդիսանում այն, որ կաշառք ստանալու և տալու երեք դեպքերի վերաբերյալ տեղեկություններին քննությունը տիրապետել է բացառապես Անգին Ղուկասյանի կողմից հայտնած տվյալներից` արձանագրված 2013 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, 24-ին, 30-ին և դեկտեմբերի 3-ին կատարված հարցաքննությունների ժամանակ, իսկ դրանց վերաբերյալ մյուս ապացուցողական նշանակություն ունեցող տվյալներն արդեն ձեռք են բերվել այդ ցուցմունքների բովանդակությունից բխող տվյալների շնորհիվ: Նույն կաշառք տվողները, որոնց նկատմամբ հետագայում կայացվել են քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշումներ, իրավապահ մարմիններին հաղորդում, հետագայում ցուցմունքներ են տվել Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքներից հետո միայն, լրացնելով և ամրապնդելով դրանք: Այսինքն` Անգին Ղուկասյանի կողմից նման տվյալներ չհայտնելու պարագայում քննությունն իրական որևէ հնարավորություն չէր կարող ունենալ այդ ծանր հանցագործությունների բացահայտման համար>>: Իրականում դա առանձնահատուկ դեպք է, երբ մեղադրողները բողոքով արձանագրում են մի միտք, որն իրավապահ մարմիններում բնութագրվում է, որպես մեղայականով ներկայանալ: Մեկ տարվա նախաքննության և մեկ տարվա դատաքննության ընթացքում իրենք բազմիցս հայտարարել ու ներկայացրել են ապացույցներ, հանդես են եկել միջնորդություններով, որ նախաքննական մարմինը և հսկող դատախազները Անգին Ղուկասյանի հետ հակաօրինական գործարքի մեջ են մտել, որի արդյունքում իրեն կեղծ և շինծու մեղադրանք է առաջադրվել և, որ Լիլիա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանն իրենց կողմից 3 տարի առաջ, իբր կաշառքներ տալու վերաբերյալ հայտարարություններ տալիս, կամավոր և ինքնակամ չեն ներկայացել իրավապահ մարմիններին ու դա հիմնավորել են իրենց ցուցմունքներով և քրեական գործով ձեռք բերված այլ տվյալներով, օրինակ` կատարված հանցագործության մասին հաղորդում, որտեղ նշված է, որ հանցագործությունը բացահայտվել է օպերատիվ տվյալներ իրականացնելիս և այլն: Վերոնշյալ անձանց ակնհայտ ապօրինաբար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցով անգամ դիմել է ՀՀ գլխավոր դատախազին, որպեսզի հանձնարարի իր հաղորդման հիման վրա նյութեր նախապատրաստվել և լուծվի քրեական գործ հարուցելու հարցը: Նման միջնորդությամբ հանդես է եկել նաև դատարանը, սակայն այդ հաղորդումներին ընթացք չի տրվել և դրանք վերադարձվել են դատարանին: Մեղադրողներն ինչ աստիճանի են պարտավորված ու կաշկանդված, որպեսզի Անգին Ղուկասյանը հանկարծ ազատության հետ կապված պատիժ չստանա ու ստանձնելով նրա երկրորդ և երրորդ փաստաբանի դերը, առաջ են քաշել նոր մեղմացնող հանգամանք, անգամ ընդունելով, որ այդ կեղծ և շինծու ապացույցների սկզբնաղբյուրը Անգին Ղուկասյանն է, որը նաև պարկեշտ չէ, քանի որ բացահայտել են ինֆորմատորին, որ նրա կողմից այդ տվյալներն իրավապահ մարմիններին հայտնելուց հետո է, որ Լիլիա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանը ցուցմունքներ տալով լրացրել ու ամրապնդել են դրանք: Այսինքն` Լիլիա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանը կամավոր, ինքնակամ չեն ներկայացել իրավապահ մարմիններին ու հանցագործության մասին հաղորդում տվել, սակայն ակնհայտ ապօրինաբար ազատվել են քրեական պատասխանատվությունից: Իսկ բողոքի 53-րդ էջում մեղադրողները արձանագրել են, թե Վիկտորյա Կարապետյանի մասով որոշում է կայացվել քրեական հետապնդում չիրականացնելու, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին` հանցագործության մասին կամովին հայտնելու հիմքով: Հակառակ դեպքում, նման որոշում չէր կարող կայացվել օրենքի ուղղակի արգելքի պատճառով: Սակայն իրականում պարզվել է, որ կարող էր, քանի որ որոշ անձանց համար առաջնայինը ոչ թե օրենքն է ու օրինականությունը, այլ գործարքի վրա կառուցված կամայականությունը: Այսինքն` մեղադրողներն ընդունել են, որ քննիչների կողմից կատարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանրային վտանգավոր արարք: Հետևաբար, առաջանում է նոր հիմք նշված անձանց ցուցմունքներն անթույլատրելի ճանաչելու համար: Բացի դա, նույն պարբերության մեջ մեղադրողները նշել են, որ Անգին Ղուկասյանը կաշառքի երեք դրվագների մասին նախաքննական մարմնին հայտնել է դեռևս 2013 թվականի սեպտեմբերի 21-ի և 24-ի ցուցմունքներով: Անգին Ղուկասյանը 2013 թվականի սեպտեմբերի 21-ի ցուցմունքով կաշառքի երեք դրվագների մասին ոչինչ չի հայտնել, իսկ սեպտեմբերի 24-ի ցուցմունքով գրել է կաշառքի երեք դրվագներից երկուսի մասին: Բացի այդ, Անգին Ղուկասյանն է կաշառքի երեք դրվագների մասին հայտնել իրավապահ մարմիններին, որից հետո Լիլիա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանը միայն լրացրել և ամրապնդել են Անգին Ղուկասյանի հայտնածները, դա որպես նոր փաստական հանգամանք են ներկայացրել դատարանին, սակայն այդ հանգամանքն Առաջին ատյանի դատարանում չի քննարկվել: Ավելին, երբ իրենք միջնորդել են դատարանին ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչել, քանի որ Լիլիա Պետրոսյանը, Ռուզաննա Դարբինյանը և Վիկտորյա Կարապետյանը կամավոր, ինքնակամ չեն ներկայացել իրավապահ մարմիններին, այդ նույն մեղադրողներն անձնազոհաբար հիմնավորել են, որ վերջինները կամավոր և ինքնակամ են ներկայացել իրավապահ մարմիններին ու հայտարարություն տվել և որ դրա հիման վրա էլ նրանց մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է: Այնուամենայնիվ, եթե մեղադրողները ցանկացել են, որ իրենց կողմից նշված այդ նոր հանգամանքը ՀՀ վերաքննիչ դատարանը քննարկման առարկա դարձնի, գոնե պարտավոր էին պատշաճ հիմնավորել, թե ինչու Առաջին ատյանի դատարանում դա քննարկման առարկա չի դարձել, քանի որ դա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի ուղղակի պահանջը: Ի սկզբանե յուրացման դրվագով իրեն առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված է եղել միայն Արմեն Մովսիսյանից գործարքի արդյունքում ստացված շինծու ցուցմունքը, և որ Արմեն Մովսիսյանը, որպես ամբաստանյալ հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց ու հարցերին պատասխանելուց և մեղադրողի այն հարցին, թե պնդում է նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները, նա պատասխանել է, որ այո: Այսինքն` Արմեն Մովսիսյանը կրկին պնդել է նախաքննական այն ցուցմունքները, որոնցով հերքել է անգամ իր մասնակցությունը հանցագործության կատարմանը: Հարկ է նկատել, որ Արմեն Մովսիսյանի կողմից ցուցմունք չտալով և հարցերին չպատասխանելով խախտվել է իր արդար դատաքննության իրավունքը, քանի որ ինքը հնարավորություն չի ունեցել հարցեր տալու իր դեմ ցուցմունք տվող անձին: Իր և Արմեն Մովսիսյանի առերես հարցաքննության ժամանակ քննիչը հանել է իր կողմից տրված հարցերը և անգամ չի արձանագրել Արմեն Մովսիսյանի տված պատասխանները, որոնք ստվեր են գցել Արմեն Մովսիսյանի նախաքննական ցուցմունքների վրա: Արմեն Մովսիսյանը ձերբակալվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին` նրա տեղակալ Գագիկ Խաչատրյանի հետ առերես հարցաքննվելուց հետո, որից հետո կալանավորվել է, իսկ առաջին ինքնախոստովանական ցուցմունքը գրել է 2013 թվականի նոյեմբերի 8-ին: Մինչ այդ Գագիկ Խաչատրյանի և Եղիազար Սարգսյանի հետ առերեսվելիս հրաժարվել է հափշտակության փաստից և հայտնել, որ վերջինները նման ցուցմունքներ տալով զրպարտել են իրեն: Իրենց կողմից ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> ՔԿ հիմնարկի պետին արված հարցմամբ պարզվել է, որ սույն գործով քննչական խմբի ղեկավարը` ՀԿԳ ավագ քննիչ Դ.Գևորգյանը 2 անգամ, առանց փաստաբանի, միայնակ հանդիպել է Արմեն Մովսիսյանի հետ, առաջինը` 2013 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, և երկրորդը` նոյեմբերի 5-ին: Քննիչն առանց փաստաբանի, առաջին անգամ, հանդիպել է Արմեն Մովսիսյանի հետ 2013 թվականի հոկտեմբերի 15-ին` 20 րոպե տևողությամբ, բնականաբար առանց փաստաբանի նա ոչ մի քննչական կամ դատավարական գործողություն կատարել չէր կարող, այլ գործարքի առաջարկ է արել Արմեն Մովսիսյանին, որից հետո փաստաբանը շատ ինտենսիվ միայնակ սկսել է հանդիպել վերջինի հետ /18.10.13թ., 28.10.13թ., 31.10.13թ., 04.11.13թ., 07.11.13թ./, այսինքն` առաջարկն անելուց հետո` մինչև առաջին ցուցմունքը գրելը` 2013 թվականի նոյեմբերի 8-ը, 23 օրվա ընթացքում 5 անգամ, քննարկել են իրենց հետագա գործողությունների ծրագիրը, իսկ իր դեմ ցուցմունք գրելուց հետո 2013 թվականի նոյեմբերի 8-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 16-ը` 68 օրում, ընդամենը 5 անգամ: Երկրորդ անգամ քննիչը, միայնակ, առանց փաստաբանի, հանդիպել է Արմեն Մովսիսյանին 2013 թվականի նոյեմբերի 5-ին, այն էլ 50 րոպե տևողությամբ, բնականաբար գործարքի պայմանները հստակեցնելու նպատակով, հակառակ պարագայում ոչ մի կերպ հնարավոր չէր բացատրել այդքան ժամանակով քննիչի հանդիպումը մեղադրյալի հետ, առանց քննչական կամ դատավարական գործողություն կատարելու նպատակի: 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին և 30-ին Արմեն Մովսիսյանի եղբայր Կամո Մովսիսյանի նախաձեռնությամբ իր հետ հանդիպումներ են տեղի ունեցել, որի ընթացքում, առաջին դեպքում Կամո Մովսիսյանը միայնակ է եղել և իրեն ասել է, որ Արմեն Մովսիսյանի կնոջը, տղային և աղջկան նախաքննական մարմինն անհանգստացնում է, ինչ կարող են անել, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ փաստաբանի հետ ուղարկեն ու խնդիրը կլուծվի, այդ դեպքում նրան չեն կարող անընդհատ հրավիրել: Երկրորդ հանդիպման ժամանակ, բացի Կամո Մովսիսյանից, խոսակցությանը մասնակցել է նաև Արմեն Մովսիսյանի ընկերը` Սեյրան Շահբազյանը, ով էլ ասել է, որ Արմեն Մովսիսյանի կնոջը, տղային ու աղջկան կրկին կանչում են քննության, ինչ կարող են անել, որ չկանչեն, ինքն էլ հարցրել է, թե ինչ պատճառով են կանչել և նա պատասխանել է, որ կնոջը ու տղային արգելանքի տակ գտնվող գույքը վաճառելու, իսկ աղջկան մի ՍՊ ընկերության հարցով, որը կապ ունի «MEZZO» սրճարանի հետ և սպառնացել են, որ այդ կազմակերպությունում ստուգում կնշանակեն, այդ իսկ պատճառով իրենք շատ են շտապել, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ աղջկա պահով փաստաբանի հետ ուղարկեն քննության, քանի որ անհնար է փաստաբանի հետ անընդհատ կանչեն, իսկ արգելանքի տակ գտնվող գույքի ապօրինի իրացման պահով ասել է, որ նման բան չանեին: Իր այդ պատասխանից հետո Սեյրան Շահբազյանն ասել է, որ նրանք շատ են շտապում և եթե ինքն այնպես չի կարողանում անել, որ Արմեն Մովսիսյանի կնոջը, տղային և աղջկան չանհանգստացնեն, քանի որ Արմեն Մովսիսյանն իր աղջկա համար ամեն ինչի պատրաստ է, հակառակ պարագայում լուրջ մարդիկ լուրջ երաշխիքներ են տվել, ինքն էլ ասել է ինչ է Արմեն Մովսիսյանին խոստացել են կալանքից բաց թողնել, բա դատարանը, իսկ Սեյրան Շահբազյանը պատասխանել է, որ խոստանում են դատարանում էլ 64 կամ 70 հոդված կիրառել ու կրկին հարց է ուղղել իրեն, թե ինչ է ուզում, ինք էլ պատասխանել է, որ նորմալ փաստաբան գտնեն: Քրեական գործի նյութերին ծանոթանալիս պարզվել է, որ իրականում Արմեն Մովսիսյանի կնոջը 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին հրավիրել են հարցաքննության ու հարցաքննել երկու անշարժ գույքերի վաճառելու փաստով, իսկ աղջկան հարցաքննել են 2013 թվականի հոկտեմբերի 21-ին և ոչ ավել, ոչ պակաս հարց են ուղղել, թե քննությամբ պարզվել է, որ <<Մաքս փաուեր>> ՍՊ ընկերության 35 տոկոս բաժնեմասը պատկանում է նրան և խնդրել են հայտնել, թե երբ և ինչ միջոցներով է դարձել նշված բաժնեմասի սեփականատեր: Հարց է առաջանում, թե ինչ կապ ունի Արմեն Մովսիսյանի աղջկա բաժնեմասեր ձեռք բերելու փաստը դատական կարգադրիչների ծառայությունում կատարված յուրացումների հետ, եթե դա Արմեն Մովսիսյանին ուղղակի ահաբեկելու նպատակ չի հետապնդել: Ուշագրավ է եղել նաև դատարանի կողմից Արմեն Մովսիսյանին տրված այն հարցը, թե ճիշտ է ասել ինքը, որ նրա ընտանիքի անդամներին նախաքննական մարմնի կողմից հարցաքննության կանչելով և նման հարցեր տալով նրա նկատմամբ հոգեբանական ճնշում է գործադրվել, Արմեն Մովսիսյանը դրա վերաբերյալ դիրքորոշում չի ցանկացել հայտնել: Այսինքն՝ չի հերքել այդ փաստերը:
Բացի այդ, առկա է մի շատ կարևոր հանգամանք ևս` 2013 թվականի նոյեմբերի 2-ին ծանուցագրով հարցաքննության է հրավիրվել նաև Արմեն Մովսիսյանի եղբայրը` Կամո Մովսիսյանը և նրա կինը` Անահիտ Բարսեղյանը: Այստեղ ևս մի տրամաբանական հարց է առաջ եկել, թե ինչու են վերջինները հրավիրվել հարցաքննության, պարզվել է, որ դա կազմակերպվող տեռորի բաղկացուցիչ մասն է, ընտանիքի անդամների հարցաքննության կանչելուց հետո, որի էությունը կայացել է, նրանում, որ գործում չգիտես ինչու առկա է եղել «MEZZO» սրճարանի կանոնադրությունը, որի ուսումնասիրությունից պարզվել է, որ այդ ՍՊ ընկերության սեփականատիրոջ և Կամո Մովսիսյանի կնոջ ազգանունները նույնն են, որը հիմք է տվել պնդելու, որ նախաքննական մարմինը դրանով ցանկացել է հասկացնել, որ «MEZZO» սրճարանով պատրաստ են եղել լուրջ քայլեր ձեռնարկել, իսկ վերջինը պատկանել է Արմեն Մովսիսյանի ընտանիքին, իսկ անմիջականորեն աշխատեցրել է Կամո Մովսիսյանը, իսկ եթե դա այդպես չի եղել, ինչու հարցաքննության չեն հրավիրել Արմեն Մովսիսյանի մյուս եղբորը: Գործի ուսումնասիրությունից պարզվել է, որ Կամո Մովսիսյանի կինն այդպես էլ չի հարցաքննվել, քանի որ չի եղել հարցաքննության արձանագրություն, որից բխում է շատ տրամաբանական եզրակացություն կամ նախաքննական մարմինը անզոր է գտնվել նրան հարցաքննելու կամ, որ ավելի արժանահավատ է, վերացել է դրա անհրաժեշտությունը, քանի որ Արմեն Մովսիսյանը համաձայնվել է գործարքին ու նախաքննական մարմնի սցենարով ցուցմունք գրել: Կամո Մովսիսյանի հարցաքննության արձանագրության ուսումնասիրությունից պարզվել է, որ ինքը հայտնել է, որ երկու անգամ հանդիպել է իր նախաձեռնությամբ իր հետ և այդ հանդիպումների ժամանակ լուրջ խոսակցություն չի եղել: Տարօրինակ չէ, որ քննիչը ոչ մի հարց չի տվել այդ հանդիպումների ժամանակ իր կողմից նշված կարևոր փաստերի մասին, որ լուրջ մարդիկ, լուրջ երաշխիքներ են տալիս: Բացի այդ, հանդիպումների 3-րդ մասնակիցը` Արմեն Մովսիսյանի ընկերը` Սեյրան Շահբազյանն առհասարակ հարցաքննության չի հրավիրվել: Իր և Արմեն Մովսիսյանի առերես հարցաքննության ժամանակ ինքը հարց է ուղղել վերջինին, թե ձերբակալվելուց հետո` շուրջ 2 ամիս ինչու ինքնախոստովանական ցուցմունք չի տվել, որով մեղադրում է իրեն, նա պատաս¬խանել է, որ եթե իր աղջկան էլ տանեին հարցաքննության, ինքն էլ այդպես կա¬ներ, որը չարձանագրելու համար քննիչը դիմել է բոլոր հնարավոր և անհնար միջոցներին, սակայն իրենք օգտվելով իրենց դատավարական իրավունքից հայ¬տարարության տեսքով այն արձանագրել են: Սակայն արձանագրվել է Արմեն Մովսիսյանի պատասխանի մյուս մասը, որ իբր սպասել է, որ ինքն ինքնախոստովանական ցուցմունք կտա: Բնականաբար տրամաբանական հարց է առաջա¬ցել, եթե Արմեն Մովսիսյանը գործարքի մեջ չի մտել նախաքննական մարմնի հետ, որտեղից է իմացել, որ ինքն ինքնախոստովանական ցուցմունք չի գրել, չէ որ նախաքննությունը գաղտնի է: Արմեն Մովսիսյանի այդ պատասխանից կարելի է ենթադրել, որ երբ Գագիկ Խաչատրյանն ինքնախոստովանական ցուցմունք է տվել, որի հիման վրա Արմեն Մովսիսյանը ձերբակալվել է կամ Եղիազար Սարգսյանը առերես պնդել է հան¬ցագործության փաստը, վերջինը բավականություն է զգացել կամ հաճելի պահեր է ապրել և սպասել է, որ ինքը, Գեղամ Գրիգորյանը և Նարեկ Գասպարյանն ինքնախոստովանական ցուցմունքներ կտան: Եթե Արմեն Մովսիսյանը գործարքի մեջ չի եղել նախաքննական մարմնի հետ ու չի համագործակցել, ինչու չի միացել դատաքննության սկզբում քննչական ենթակայությունը խախտելու և դրա արդյունքում ողջ քրեական գործի վարույթը կարճելու միջնորդությանը: Բացի այդ, հարկ է նկատել, որ եթե նա գործարքի մեջ չի եղել մեղադրանքի կողմի հետ, ինչու Արմեն Մովսիսյանի մասով էլ մեղադրողը վերաքննիչ բողոք չի ներկայացրել, այն պարագայում, երբ Դատարանն ապօրինաբար դուրս է եկել առաջադրված մեղադրանքի ծավալից` Արմեն Մովսիսյանին պարտակողի փոխարեն մեղավոր է ճանաչել և դատապարտել յուրացումը կազմակերպելու և ղեկավարելու համար:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի պաշտպան Վարդան Վարդանյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ պատասխանում, մասնավորապես նշել է, որ առաջադրված մեղադրանքը չի համապատասխանում Սաթենիկ Հովհաննիսյանի կատարած արարքներին, նա մեղադրվում է այն բանի համար, որ խմբի հետ համագործակցելով՝ կատարել է յուրացում՝ պաշտոնեական դիրքն օգտագործելու եղանակով: Դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը համապատասխանում է ներկայացված արարքին: Այդ կապակցությամբ պատիժը նշանակելիս դատարանը նկատի է ունեցել այն հանգամանքները, որ ամբաստանյալը վիրահատված է եղել, գտնվել է սոցիալապես վատ վիճակում: Խնդրել է, որ վերաքննիչ դատարանն այս հանգամանքները հիմնավորման առարկա դարձնի, որովհետև գործով ձեռք է բերվել ապացույց, որ իր պաշտպանյալը գույք ձեռք չի բերել և չի ունեցել սեփականություն: Եթե հաշվի առնենք մեղադրողի այն փաստարկը, որ Սաթենիկ Հովհաննիսյանն իր կողմից յուրացված միջոցների վերականգնման հնարավորություն չի ունեցել, հետևաբար հափշտակություն կատարելու հիմնական պատճառը եղել է նվազ աշխատավարձը: Այդ պատճառաբանությունն ապացուցվում է նրանով, որ 2009 թվականի հունիսից մինչև 2010 թվականի հունվարն ընկած ժամանակահատվածում կատարել է գլխավոր հաշվապահի պարտականությունները և ստացել է ավելի բարձր աշխատավարձ: Հունվարից ստանձնել է գլխավոր հաշվապահի պաշտոնը, իսկ աշխատավարձը նվազել է: Իր պահանջը ղեկավարությանը եղել է զուտ աշխատավարձ բարձրացնելը, որի հետ կապված Գեղամ Գրիգորյանից ստացել է 40.000 և 60.000 ՀՀ դրամ լրացուցիչ վարձատրություն, սակայն չի ճշտել այս լրացուցիչ վարձատրության հիմքերը: Ապացուցվել է, որ այդ գումարները տվել են Գագիկ Խաչատրյանը և Եղիազար Սարգսյանը: Գործով ձեռք են բերվել ապացույցներ այն մասին, որ ամբողջ այդ ժամանակահատվածում` 2009 թվականից մինչև 2011 թվականը Սաթենիկ Հովհաննիսյանն իր բուժումներով է զբաղված եղել: Բուժումների վրա ծախսված գումարը կազմել է 1.000.070 ՀՀ դրամ, իսկ հավելյալ աշխատավարձերով ստացված գումարը կազմել է 1.500.000 ՀՀ դրամ: Փաստացի դրանք ամբողջությամբ ծախսել է իր բուժման նպատակով և երկրորդ կարգի հաշմանդամ մորը խնամելու նպատակով: Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը կատարածից հետո՝ ազատության մեջ մնալով, իրեն արատավորող ոչ մի արարք չի կատարել:
Ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանն իր պատասխանում նշել է, որ մեղադրողների վերաքննիչ բողոքն իր մասով ենթակա է մերժման, քանի որ այն հիմնավորված և պատճառաբանված չէ: Հաշվի առնելով իր անձը՝ իր նկատմամբ կիրառվել է անազատության մեջ պահելու հետ չկապված խափանման միջոց, որի պայմաններն ինքը չի խախտել, դատավարական, քննչական գործողություններին մասնակցելու համար միշտ և ճիշտ ժամանակին ներկայացել է թե նախաքննական մարմին, թե դատարան, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ: Այդ ընթացքում որևէ իրավախախտում չի կատարել: Բացի այդ, քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը, հաշվի առնելով ծառայության նկատմամբ իր դրսևորած վերաբերմունքը, քննության ողջ ընթացքում իր նկատմամբ չի կիրառել <<Պաշտոնավարության ժամանակավոր դադարեցում>> դատավարական հարկադրանքի միջոցը: Դատարանը պատիժ նշանակալիս հաշվի է առել իր անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը: Դատարանն իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը՝ հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին:
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է 2015 թվականի հունիսի 18-ի դատավճռի դեմ մեղադրողների ներկայացրած վերաքննիչ բողոքն իր մասով մերժել` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:
Ամբաստանյալ Արմեն Ավագյանի պաշտպան Լիաննա Գասպարյանն իր պատասխանում նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի հունիսի 18-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված: Դատական ակտը կայացնելիս դատարանը պահպանել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները, հետևաբար այն բեկանելու հիմքեր չկան: Անտեսվել են քրեական գործում առկա օբյեկտիվ փաստական հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները, մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը: Վերաքննիչ բողոքը պատճառաբանված չէ, արտահայտած դիրքորոշումները հակասում են պատժի նշանակման սկզբունքներին, հակասում են պատժի նպատակին՝ սոցիալական արդարության վերականգնման տեսանկյունից: Ըստ մեղադրողների՝ դատական ակտը կայացվել է քրեական օրենսդրության կարևորագույն` օրինականության, պատասխանատվության անխուսափելիության, ըստ մեղքի պատասխանատվության, արդարության և պատասխանատվության սկզբունքների խախտմամբ: Դատարանը դատական ակտը կայացնելիս ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածներով: Հաշվի առնելով քրեական գործում առկա Արմեն Ավագյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները՝ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել, քանի որ գտել է, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Քրեական գործում առկա վերը նշված փաստական հանգամանքները, մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելով՝ դատարանն ունեցել է օրենքով նախատեսված բոլոր հիմքերը՝ Արմեն Ավագյանի նկատմամբ ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ նշանակելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է իր պաշտպանյալի մասով մերժել մեղադրողների վերաքննիչ բողոքը` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:
Արման Փալիկյանի պաշտպան Հրանտ Անանյանն իր պատասխանում նշել է, որ Արման Փալիկյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ մեղադրողների անհամաձայնության միակ հիմնավորումը պետությանը պատճառված վնասը չհատուցելն է, քանի որ այլ կոնկրետ փաստարկներ մեղադրողները չեն ներկայացրել: Նշված հիմնավորումը փաստարկված չէ, քանի որ գործով հիմնավորվել է, որ Արման Փալիկյանը, չնայած գործել է խմբի կազմում, սակայն երբևէ նյութական օգուտ չի ստացել: ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1073-րդ հոդվածի բովանդակությունից հետևում է, որ ամբաստանյալներից որևէ մեկի կողմից ամբողջությամբ վնասը վերականգնելու դեպքում դրա դրական հետևանքները կրում են նաև մյուս հանցակիցները:
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ամբաստանյալ Արման Փալիկյանի մասով մեղադրողների բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել:
4. Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները.
Ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Ինքը գումարի յուրացմանը չի մասնակցել, Արմեն Մովսիսյանն իրեն գումար չի տվել, իսկ իր դեմ մեղադրող բնույթի նման ցուցմունքներ տալը պայմանավորված է նախաքննական մարմնի կողմից Արմեն Մովսիսյանին և նրա ընտանիքի անդամներին անհանգստացնելու, նրանց նկատմամբ անօրինական ճնշումներ գործադրելու հանգամանքով: Նախաքննական մարմինը հարցաքննության է կանչել Արմեն Մովսիսյանի կնոջն ու դստերը, արգելանքի վերցրել Արմեն Մովսիսյանի անշարժ գույքը, անհիմն և անօրինական կարգով արգելանքի տակ վերցված գույքն իրացնելու համար քրեական պատասխանատվության չենթարկելու խոստումով` Արմեն Մովսիսյանից կորզվել են իր վերաբերյալ մեղադրող բնույթի, սակայն իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ: Ինչ վերաբերում է Արմեն Մովսիսյանի և Եղիազար Սարգսյանի ցուցմունքներին` գումարների յուրացումների մասին <<վերևներում տեղյակ լինելու վերաբերյալ>>, ապա Արմեն Մովսիսյանն իր հետ նման պայմանավորվածություն ձեռք չի բերել: Ինքն իր վարորդի դուստր Սոնա Սարգսյանին որպես դատական կարգադրիչ ձևակերպելու մասին առաջին անգամ տեղեկացել է քննիչից. մինչ այդ ինքը դրա մասին տեղյակ չի եղել: Ինչ վերաբերում է կաշառք ստանալու դրվագներին, ապա Անգին Ղուկասյանի կողմից իր դեմ մեղադրող բնույթի ցուցմունքներ տալը պայմանավորված է նրան աշխատանքից ազատելու գործընթացում իր դերակատարությամբ, այդ առիթով իր դեմ ծագած թշնամությամբ և հատկապես այդ գործոնը նախաքննական մարմնի և դատախազության աշխատակիցների կողմից օգտագործելու և իր վերաբերյալ ցուցմունքներ ստանալու հանգամանքով: Կաշառք տալու դրվագներով իբր գումարներ կամ գույք փոխանցած կամ այդ գործընթացին որևէ կերպ առնչված անձանց հաղորդումները, նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները պայմանավորված են նրանց տևական ժամանակ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության շենքում պահելու, կաշառք տալու համար քրեական հետապնդում իրականացնելուց անհիմն կերպով նրանց զերծ պահելու խոստումներ տալու և այդ խոստումն իրականացնելու հանգամանքներով: Բացի այդ, հարկ է նկատել, որ Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու հրամանը տվել է ոչ թե ինքը, այլ՝ տվյալ ժամանակահատվածում իր պաշտոնակատար Նորա Կարապետյանը, ով անձամբ ստորագրել է նշված հրամանը: Այդ պահին ինքը գտնվել է արտերկրում և որևէ միջամտություն Միքայել Ստեփանյանի նշանակման գործընթացին չի ունեցել և չէր էլ կարող ունենալ: Իսկ ինչ վերաբերում է Լիլիա Պետրոսյանից կաշառք ստանալու դրվագին, ապա թեև արձանագրված է, թե իբր վերջինը կաշառքի տալու վերաբերյալ հայտարարությունն իրավապահ մարմիններին տվել է կամովին, սակայն իրականում դա տեղի է ունեցել Անգին Ղուկասյանի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին նույն դեպքի մասին հայտնելուց հետո, հետևաբար Լիլիա Պետրոսյանն իր դեմ նման ցուցմունք է տվել նախաքննական մարմնի կողմից նրա նկատմամբ անհիմն կերպով քրեական հետապնդում չհարուցելու խոստման ազդեցությամբ: Բացի այդ, ինքը Վիկտորյա Կարապետյանին չի ճանաչում, նրան երբևէ չի հանդիպել, վերջինն իրեն կոնյակ և ոսկեդրամ չի փոխանցել: Վիկտորյա Կարապետյանն ու Անգին Ղուկասյանն իրեն զրպարտում են, իսկ Վիկտորյա Կարապետյանի ցուցմունքները պայմանավորված են ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում նրան տևական ժամանակ ապօրինի պահելու հանգամանքով: Ինքը սովորություն չի ունեցել աշխատասենյակում ընդունել դատական ծառայողների, անգամ գրասենյակի պետերին ընդունել է աշխատակազմերի ղեկավարների հետ: Աշոտ Գասպարյանին ինքը ճանաչում է, հնարավոր է, որ նա որևէ անձի աշխատանքի ընդունելու հարցով իրեն դիմած լինի, սակայն նման դեպքերում ևս աշխատանքի ընդունելը տեղի է ունեցել ընդհանուր ընթացակարգի պահպանմամբ:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ այն ճիշտ քրեաիրավական գնահատականի չի արժանացել: Ինքը պնդում է իր նախաքննական ցուցմունքները, սակայն իր կատարած արարքների որակման հետ համաձայն չէ: Իր կարծիքով իր կատարած արարքները հանդիսանում են կաշառքի միջնորդություն, քանի որ ինքն ի պաշտոնե չի հանդիսացել կաշառքի սուբյեկտ: Ինքը չէր կարող որևէ անձի օգտին կատարեր որոշակի գործողություններ կամ զերծ մնար որոշակի գործողություններ կատարելուց: Այսինքն՝ ինքը նպաստել է, որ աշխատող փնտրողի, խնդրողի և աշխատանք տվողի միջև համաձայնություն կայանա: Աշխատանքի նշանակելու իրավասությունն ունեցել է միայն դեպարտամենտի ղեկավարը: Երկու դրվագները, որպես այդպիսին տեղի են ունեցել, սակայն այն, որ իր և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև առկա է եղել նախնական համաձայնություն, այդպես չէ: Նախաքննության ընթացքում ինքը չի ցանկացել հայտնել, թե դատական դեպարտամենտում իրականում ինչ վիճակ է տիրում, մասնավորապես այն, որ Միսակ Մարտիրոսյանն այնպիսի ղեկավար է եղել, որ նրա ենթակայությամբ անմիջականորեն աշխատող աշխատակիցները կարողացել են մտնել վերջինի մոտ և ցանկացած միջնորդություն քննարկել, այդ թվում նաև գումարային հարցեր, այդ պատճառով նախաքննական մարմնին ասել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը նախապես է իրեն ասել, որ կարող է ինչ-որ մեկի համար միջնորդել և դրա համար էլ միջնորդել է: Այսինքն՝ իրականում նախնական համաձայնություն չի եղել, քանի որ այնպիսին է եղել հարաբերությունները, որ դրա անհրաժեշտությունը բացակայել է: Երբ իր բարեկամուհին որդու աշխատանքի համար խնդրել է իրեն, ինքը միջնորդել է Միսակ Մարտիրոսյանին, իսկ վերջինն էլ ընդառաջել և ընթացք է տվել գործին: Բացի այդ, երբ երկու դրվագներով իրեն խնդրել են միջնորդել, ինքն անմիջապես չի ասել, որ կլինի, այլ ասել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի հետ խոսելուց հետո նոր կարող է պատասխանել՝ կլինի, թե ոչ, և Միսակ Մարտիրոսյանի հետ վերջնական համաձայնեցնելուց հետո այդ մարդկանց պատասխան է տվել: Եթե լիներ նախնական համաձայնություն, ապա ինքն անմիջապես պատասխան կտար, ուստի իր գործողություններն ընդամենը նպաստել են, որպեսզի համաձայնություն կայանա երկու անձանց միջև: Նույնիսկ նախաքննության ընթացքում վերջին ցուցմունքը տալիս նշել է, որ նախնական համաձայնության հետ համաձայն չէ և այդ մասին կխոսի դատարանում: Փաստական հանգամանքների մասով որևէ առարկություն չունի և ընդունում է, որ տեղի է ունեցել այդ երկու դրվագները, սակայն ինքը հանդիսացել է կաշառքի միջնորդ, այլ ոչ թե՝ սուբյեկտ: Ռուզաննայի դեպքով 1.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Նա եղել է արձակուրդում, սակայն երբ վերադարձել է, նրան է տվել այդ գումարը՝ ասելով, որ Լոռու մարզի գործավար Միքայելի գումարն է: Այդ ժամանակ ինքը սպասել է, որ այդ գումարից կարող է ինչ-որ բան լինել, սակայն չի եղել, իսկ երկրորդ դեպքից 200 ԱՄՆ դոլար ինքը վերցրել է իրեն: Գումարների չափը որոշել է Միսակ Մարտիրոսյանը: Լոռու մարզի գործավարի հաստիքը եղել է հիմնական և նա ասել է 1.000 ԱՄՆ դոլար պետք է տան, իսկ երկրորդ դեպքով արդեն ինքն իմացել է, որ 1.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում է: Ինքը Լիլիային ասել է, որ 1.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում կարող է լինել: Լիլիան համակարգի աշխատող է եղել և իր ընկալմամբ նա հասկացել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը նման գործարքների գնում է: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ ցանկանում են Կարեն Փոլադյանի ղեկավարած վարչությունում ժամկետային աշխատանքի անցնեն, իսկ նա պատասխանել է, որ 500 ԱՄՆ դոլարից պակաս չլինի: Ինքն էլ վերցրել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, որից 800 ԱՄՆ դոլարը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին և ասել, որ այդ մարդիկ ցանկանում են հետագայում հիմնական աշխատանքի անցնել: Իր կողմից վերցրած 200 ԱՄՆ դոլարի մասին Միսակ Մարտիրոսյանը չի իմացել: Իսկ այն, որ Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ որոշակի կաշկանդվածություն է ունեցել Միսակ Մարտիրոսյանը՝ վկայում է նաև այն հանգամանքը, որ պայմանագիրն ավարտվելուց հետո անմիջապես պայմանագիր է կնքվել նրա հետ: Լիլիան գումարը տալուց իրեն տվել է նաև բիժուտերիա: Լիլիան կրտսեր պաշտոն է զբաղեցրել և ի պաշտոնե չէր կարող շփվել Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, այդ պատճառով միջնորդություն հետ կապված Լիլիան իրեն է մոտեցել: Միսակ Մարտիրոսյանի հետ կարող էին շփվել այն անձինք, ովքեր ի պաշտոնե անմիջականորեն աշխատում էին նրա ենթակայության ներքո: Այդ անձանց շարքին են դասվել ինքը, նրա տեղակալները և վարչության պետերը: Կոնյակի հետ կապված դրվագը վկայում է այն մասին, որ յուրաքանչյուր անձ, ով քիչ թե շատ ծանոթ է եղել Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, կարող էր հանգիստ քննարկել ցանկացած հարց: Վիկտորյա Կարապետյանը, ով երկար ժամանակ ժամկետային է եղել, հիմնական հաստիքի նշանակվելուց անմիջապես հետո եկել է իր սենյակ, իրեն քաղցրավենիք է բերել, պայուսակը թողել է իր մոտ և տոպրակով, որի մեջ եղել է կոնյակ և ոսկե մետաղադրամ, գնացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ: Ինքը ոսկե մետաղադրամը չի տեսել, սակայն այդ մասին նա է իրեն ասել: Իր կարծիքով դա եղել է աշխատանքի ընդունվելու կապակցությամբ շնորհակալություն հայտնել: Իսկ, եթե դա վերագրվում է Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրվան, ապա ինչու մինչ այդ չի եկել, այլ հրամանը լինելուց հետո է եկել: Իր կարծիքով Վիկտորյան տեղյակ չի եղել, որ այդ օրը Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրն է: Վիկտորյան Միսակ Մարտիրոսյանի մոտից վերադարձել է ժպտալով և ասել, որ վերցրել է ու շնորհակալություն հայտնել, որից հետո նա պայուսակը վերցրել է և գնացել: 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Երևան քաղաքի քննչական վարչությունից դուրս գալուց հետո իրեն հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության 6-րդ վարչություն: Իր հիշելով՝ երեկո է եղել: Այնտեղ ինքը բացատրություն է գրել և մնացել է մինչև բոլոր գործողությունները կատարվել են և նոր դուրս է եկել: Ինքն աշխատանքից ազատվել է իր նախաձեռնությամբ, քանի որ ցանկացել է ավելի բարձր աշխատանքի տեղափոխվել: Իրեն որևէ պահանջ չի ներկայացվել, որ աշխատանքից ազատվի, քանի որ նախապես մեկ ամիս առաջ դիմում է գրած եղել աշխատանքից ազատվելու համար: Այդ մասին ինքը հեռախոսազանգի միջոցով տեղեկացրել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Իր և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև որևէ թշնամանք չի եղել, այլ հարաբերությունները եղել են պաշտոնական: Կարգադրիչների գործով, երբ իրեն քննիչը կանչել է հարցաքննության, ինքն առաջին զանգը կատարել է Միսակ Մարտիրոսյանին, ինչը նույնպես վկայում է այն մասին, որ իրենց միջև թշնամանք չի եղել: Նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ սպառնալիք և խաբեություն չի եղել: Իր ցուցմունքներն ինքն է գրել: Բացառությամբ նախնական համաձայնության, մյուս բոլոր փաստերը, որոնք գրվել են, համապատասխանում է իրականությանը:
Այնուհետև Անգին Ղուկասյանը դատաքննության ընթացքում հրաժարվել է ցուցմունք տալ և որևէ հարցի պատասխանել:
2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ի բացատրություն վերցնելու մասին արձանագրության համաձայն՝ Անգին Ղուկասյանը հայտնել է, որ 2009 թվականի մարտից մինչև 2012 թվականի օգոստոսի 18-ը զբաղեցրել է անձնակազմի կառավարման վարչության պետի պաշտոնը: 2010 թվականին իրեն է դիմել դեպարտամենտի աշխատակիցներից Լիլիա Պետրոսյանը և խնդրել եղբոր որդուն դեպարտամենտի կենտրոնական մարմնում որևէ աշխատանքի ընդունել: Ինքը նրան ասել է, որ այս պահին հիմնական հաստիք չկա, սակայն կփորձի պայմանագրային ժամկետային աշխատանքի տեղավորել: Ինքը նրան ասել է նաև, որ նրան շատ է հարգում, սակայն դա իրենից կախված չէ, այդ գործը կլինի 1.000 ԱՄՆ դոլարով և Լիլիան համաձայնվել է: Ինքը խոսել է Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, քանի որ նա է որոշել յուրաքանչյուր աշխատողի պաշտոնի նշանակման հարցը: Ինքը նրան ասել է, որ պրակտիկայի ամփոփման վարչության մասնագետի ժամանակավոր թափուր պաշտոնում Լիլիա Պետրոսյանը ցանկանում է միջնորդել եղբոր որդուն և պատրաստ է նրա ասածի պես շնորհակալություն հայտնել: Քանի որ Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն ասել էր, որ, եթե կլինեն մարդիկ, ովքեր կցանկանան <<մաղարիչով>> աշխատանքի ընդունվել, այդ մասին տեղեկացնի իրեն: Միսակ Մարտիրոսյանն անմիջապես զանգահարել է պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետ Կարեն Փոլադյանին և ասել, որ նրա ժամկետային մասնագետի տեղի համար մի միջնորդություն գրի, իսկ իրեն ասել է, որ 500 ԱՄՆ դոլարից պակաս չլինի: Հաջորդ օրը Լիլիան բերել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը, դրել սեղանին և շնորհակալություն հայտնել: Ինքը Լիլիային ասել է, որ կարող է եղբոր տղային ասել, որպեսզի նա հաջորդ օրը փաստաթղթերով ներկայանա: Հաջորդ օրն Արմեն Պետրոսյանը բերել է փաստաթղթերը, Կարեն Փոլադյանը գրել է միջնորդությունը և հանձնել գրասենյակ: Այնուհետև, Միսակ Մարտիրոսյանը համապատասխան մակագրություն է կատարել, որից հետո ինքը նախապատրաստել է հրամանի նախագիծ և 800 ԱՄՆ դոլարի հետ միասին տվել Միսակ Մարտիրոսյանին: Այդ ժամանակ ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ այնտեղ 800 դոլար է և խոստացել է հիմնական աշխատանք լինելու դեպքում տղային հիմնական աշխատանքի տեղավորել: Հետագայում, երբ ինքն ազատվելիս է եղել աշխատանքից, Լիլիան անհանգստացած ասել է, որ ինչպես է լինելու Արմենի հիմնական աշխատանքի անցնելու հարցը, իսկ ինքը հանգստացրել է նրան՝ ասելով, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է և հնարավորության դեպքում կլուծեն Արմենի աշխատանքի հարցը: Երբ ինքն արդեն ազատված է եղել աշխատանքից, իրեն է զանգահարել Լիլիան և հարցրել Արմենի աշխատանքից, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ մի բան կմտածեն: Ինքը Լիլիային ասել է, որ Արմենը գնա Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և ասի, որ պայմանագրի ժամկետը լրանում է: Դրանից հետո ինքն Արմեն Պետրոսյանից որևէ տեղեկություն չի ունեցել: Բացի այս դեպքից ինքը մեկ անգամ էլ միջնորդել է իր բարեկամուհու համար: Ինքն ասել է Միսակ Մարտիրոսյանին, որպեսզի իր բարեկամին հիմնական հիմունքներով ընդունեն աշխատանքի Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում որպես գրասենյակի գործավար: Միսակ Մարտիրոսյանն ուզել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, որի մասին ինքն ասել է իր բարեկամուհուն, ով համաձայնվել է: Քանի որ այդ պաշտոնը կարող էր համալրվել մրցութային կարգով, ինքը մրցույթից հետո բարեկամուհուց վերցրել է այդ գումարը և հրամանի նախագիծ նախապատրաստել: Այդ ժամանակ Միսակ Մարտիրոսյանը գտնվել է արձակուրդում, և ինքը գումարը պահել է իր մոտ: Երբ Միսակ Մարտիրոսյանը վերադարձել է արձակուրդից, ինքն անմիջապես գումարը փոխանցել է նրան և հիշեցրել, որ դա այն գործի գումարն է, որի մրցույթի ժամանակ նա գտնվել է արձակուրդում: Բարեկամուհին Ռուզաննա Դարբինյանն է, իսկ աշխատանքի ընդունվել է նրա որդին՝ Միքայել Ստեփանյանը: Բարեկամուհու որդու համար Միսակ Մարտիրոսյանին խնդրել է 2011 թվականի հուլիսին: 200 ԱՄՆ դոլարն ինքը վերցրել է որպես միջնորդավճար:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ին, որպես վկա, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի մարտից մինչև 2012 թվականի օգոստոսի 18-ն աշխատել է որպես ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ: Ինքն ի պաշտոնե չի շփվել վարորդների հետ, սակայն դեմքով ճանաչել է վարորդներ Աշոտ Սարգսյանին, Վարազդատ Ասիկյանին և Արման Ումրոյանին: Ինքը, ուսումնասիրելով Արամ Արևշատյանի անձնական գործը, տեսել է Արամ Արևշատյանի դիմումը՝ նյութատեխնիկական ապահովման վարչության պետ Արթուր Եղիազարյանի մակագրությամբ այն մասին, որ նա ի պաշտոնե չի առարկում, որ նա ընդունվի աշխատանքի որպես վարորդ: Ինչպես երևացել է անձնական գործից, Արամ Արևշատյանն իր համաձայնությամբ և Արթուր Եղիազարյանի զեկուցագրի հիման վրա գործուղվել է ՀՀ դատական կարգադրիչների ծառայություն մինչև 2012 թվականը, այնուհետև ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի հրամանով գործուղումը երկարաձգվել է մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ը: Աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերն իր կողմից կազմվել են վարչության պետերի կողմից ներկայացված տեղեկագրերի հիման վրա: Տվյալ դեպքում Արամ Արևշատյանի աշխատանքի ներկայանալը հաստատվել է նյութատեխնիկական ապահովման վարչության պետ Արթուր Եղիազարյանի կողմից գրված տաբելով: Թե ինչու 2012 թվականի դեկտեմբերից տաբելում գործուղումը չի երևում, ինքը չի կարող ասել, քանի որ ինքը չի կազմել այդ փաստաթուղթը: Այդ հարցին կարող է պատասխանել անձնակազմի կառավարման վարչության ներկայիս պետ Արմեն Առաքելյանը: Մինչև դատական կարգադրիչ նշանակվելը հավակնորդները դատական դպրոցում անցել են վերապատրաստման դասընթացներ, այնուհետև հանձնել են քննություններ, որից հետո նշանակվել են որպես դատական կարգադրիչներ: Նրանց համապատասխանությունը ստուգվել է հանձնաժողովի կողմից, որը կազմվել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի հրամանով: Իր պաշտոնավարման ժամանակ հանձնաժողովում իր հիշելով եղել են դատական դպրոցի տնօրեն Արման Վարդանյանը, ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանը և դատական դեպարտամենտի պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետ Կարեն Փոլադյանը:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, որպես վկա, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ յուրաքանչյուր ամիս տեղեկագրերը կազմել է վարչության պետերի կողմից տրամադրված տեղեկագրերի հիման վրա: 2012 թվականի մայիս-հուլիս ամիսների համար Արթուր Եղիազարյանի ներկայացրած տեղեկագրերում Արամ Արևշատյանի անվան բացակայությունն անիրավաչափ է, քանի որ, եթե անձն ընդունվել է աշխատանքի, ապա նրա անվան դիմաց նշվել է աշխատանքի ներկայանալու կամ բացակայելու վերաբերյալ տվյալ: Տվյալ դեպքում Արամ Արևշատյանի անունն անհնար է եղել, որ չլինի: Եթե տաբելում նրա անունը բացակայել է, ապա տեղեկագրերը փոխել են այն ժամանակ, երբ հասկացել են, որ Արամ Արևշատյանին կանչել են հարցաքննության: Երբ իրեն կանչել են հարցաքննության, ինքն անհանգստացել է և զանգահարել Միսակ Մարտիրոսյանին, ով զարմացել է, թե իրեն ինչու են կանչում: Ինքը սեպտեմբերի 20-ի հարցաքննությունից հետո զանգահարել է Միսակ Մարտիրոսյանին և ասել, որ իրեն հարցաքննել են մի վարորդի վերաբերյալ, ում իրենք աշխատանքի են ընդունել, հետո գործուղել դատական կարգադրիչների ծառայություն և պարզվել է, որ այդ մարդն աշխատանքի ընթացքում բացակայել է Հանրապետությունից, սակայն աշխատավարձ է ստացել: Բացի Միսակ Մարտիրոսյանից ինքն այդ մասին ոչ մեկի չի ասել:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, որպես վկա, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի վարչության պետ աշխատած ժամանակահատվածում հարցումներ կատարելու եղանակով ինքը բացահայտել է կեղծ դիպլոմների 3 կամ 4 դեպք: 2010 թվականի սեպտեմբերին, երբ ինքը գտնվել է արձակուրդում և իրեն փոխարինել է Արթուր Աղամալյանը, նա հարցում է կատարել Մերուժան Կյուրեղյանի և Արման Սաղոյանի կողմից ներկայացված դիպլոմների իսկությունը ճշտելու համար: Ինքն Արմանին չի ճանաչել, իսկ Մերուժանին ճանաչել է դեմքով, քանի որ նա մինչև դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելն աշխատել է Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում որպես դատավորի օգնական: Կեղծ դիպլոմի հայտնաբերման դեպքում տվյալ դատական ծառայողն անմիջապես ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից, իսկ փաստաթղթերն ուղարկվել են ՀՀ ոստիկանություն: Քանի որ դատական կարգադրիչներին աշխատանքից ազատելն իրենց լիազորությունների մեջ չի մտել, ինքը չի կարող ասել Մերուժանին աշխատանքից ազատել են, թե ոչ: Երբ իրենք ստացել են Մերուժանի դիպլոմի կեղծ լինելու վերաբերյալ տեղեկություն, ինքն անմիջապես կազմել է համապատասխան գրություն ուղղված ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ, քննչական գլխավոր վարչության պետ Գ.Համբարձումյանին՝ նյութերի ընթացքը լուծելու և իրենց տեղեկացնելու մասին: Մերուժանի վերաբերյալ գրությունը ստորագրվել է Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից և ելքագրվել, սակայն ինչու տեղ չի հասել, ինքը չի կարող ասել: Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից գրությունը ստորագրելուց հետո Մերուժան Կյուրեղյանը և Արմեն Մովսիսյանը գնացել են իր աշխատասենյակ և հետաքրքրվել այդ գրությամբ: Նրանք ցանկացել են վերցնել այդ գրությունը, սակայն ինքն այն չի տվել և առաջարկել է միասին գնալ Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի հանձնարարությամբ գրությունը թողել է այնտեղ և գնացել իր աշխատասենյակ: Սովորության համաձայն ստուգել է և համոզվել, որ գրությունը ելքագրվել է: Մերուժանի փաստաթղթերն ուղարկելուց հետո ոստիկանությունից հարցումներ չեն կատարվել, հարցաքննություններ չեն եղել: Այնուհետև ինքը Մերուժանին համազգեստով տեսել է իրենց շենքում, ինչից ենթադրել է, որ նրան աշխատանքից չեն ազատել: Ինքն Արմեն Մովսիսյանին հարցրել է, թե ինչ է եղել Մերուժանի գործը, իսկ նա ասել է, որ ամեն ինչ կարգավորվել է: Մերուժանին աշխատանքից ազատելը ՀՀ դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի իրավասությունն է եղել:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2006 թվականից մինչև 2012 թվականն աշխատել է ՀՀ դատական դեպարտամենտում: 2009 թվականի մարտից մինչև 2012 թվականի օգոստոսը զբաղեցրել է անձնակազմի կառավարման վարչության պետի պաշտոնը: Աշխատանքից ազատվել է իր կամքով՝ անձնական դիմումի համաձայն: Թափուր պաշտոններում հավակնորդների նշանակումը կատարվել է բաց և փակ մրցույթի կարգով, դատավորին կցված դատական ծառայողներն աշխատանքի են ընդունվել դատավորի միջնորդությամբ, իսկ պայմանագրային հիմունքներով աշխատանքի ընդունվել են առանց մրցույթի՝ համապատասխան ստորաբաժանման ղեկավարի միջնորդության հիման վրա: 2010 թվականի ամռանն իր ամուսնու մորեղբոր աղջիկը՝ Ռուզաննան, եկել է իր աշխատասենյակ և ասել, որ որդուն՝ Միքայելին, ով ունի իրավաբանական կրթություն, ցանկանում է աշխատանքի տեղավորել Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում, և իրեն խնդրել է հետաքրքրվել և միջնորդել: Ինքն ասել է, որ իր իմանալով Սպիտակի նստավայրում գրասենյակի գործավարի թափուր հաստիք կա: Ռուզաննան ուրախացել է և խնդրել, որպեսզի ինքը մանրամասն տեղեկանա: Ինքը խոսել է Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, ով նախնական տվել է իր համաձայնությունը և պահանջել 1.000 ԱՄՆ դոլար: Մինչ այս դեպքը քննարկումների ժամանակ Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն ասել է, որ, եթե կլինեն վստահելի մարդիկ, ովքեր <<մաղարիչ>> կանեն, ինքն այդ մասին ասի, սակայն նա գումարի չափ չի նշել: Ինքը պահանջի մասին ասել է Ռուզաննային, ով համաձայնվել է և մինչև մրցույթն իր աշխատասենյակում առձեռն տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքն այդ գումարը պահել է իր մոտ, քանի որ այդ ժամանակ Միսակ Մարտիրոսյանը գտնվել է արձակուրդում, իսկ երբ վերադարձել է, ինքն այն տվել է նրան և հիշեցրել, որ դա Լուռու մարզի դատարանի գրասենյակի գործավարի գումարն է: Միքայելն աշխատել է երկու տարի, այնուհետև Երևան տեղափոխվելուց հետո ազատվել է աշխատանքից: Այս դեպքից հետո հասկացել է, որ վստահելի և մտերիմ մարդկանց դեպքում կարող է դիմել ղեկավարին՝ գումարի դիմաց աշխատանքի ընդունելու հարցում: Հաջորդ դեպքը եղել է նույն թվականի նոյեմբերին: Իրեն է դիմել դեպարտամենտի աշխատակիցներից Լիլիա Պետրոսյանը: Լիլիան խնդրել է եղբոր որդու համար, սակայն ինքն ասել է, որ այս պահին հիմնական հաստիք չկա, սակայն կփորձի պայմանագրային ժամկետային աշխատանքի տեղավորել: Ինքը նրան ասել է, որ այդ գործը կլինի 1.000 ԱՄՆ դոլարով: Լիլիան համաձայնվել է: Ինքն այդ մասին հայտնել է Միսակ Մարտիրոսյանին, ով անմիջապես զանգահարել է պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետ Կարեն Փոլադյանին և ասել, որպեսզի նա ժամկետային մասնագետի տեղի համար մի տղայի վերաբերյալ միջնորդություն գրի: Ինքը նրան հարցրել է նաև գումարի մասին, իսկ նա ասել է, որ 500 ԱՄՆ դոլարից պակաս չլինի: Հաջորդ օրը Լիլիան բերել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը, դրել սեղանին և շնորհակալություն հայտնել: Քանի որ ինքը համաձայնեցրել էր Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, Լիլիային ասել է, որ կարող է տղային ասել, որպեսզի նա փաստաթղթերով հաջորդ օրը ներկայանա: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ անգամ իրեն չեն վարձատրել միջնորդության համար՝ 1.000 ԱՄՆ դոլարից վերցրել է 200 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 800 ԱՄՆ դոլարը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին և ասել, որ խոստացել է հիմնական աշխատանք լինելու դեպքում տղային հիմնական աշխատանքի տեղավորել: Հետագայում, երբ ինքն ազատվելիս է եղել աշխատանքից, Լիլիան անհանգստացած ասել է, որ այդպես էլ Արմենի համար հիմնական աշխատանք չի եղել, իսկ ինքը հանգստացրել է նրան՝ ասելով, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է և հնարավորության դեպքում կլուծեն Արմենի աշխատանքի հարցը: Բացի այդ երկու դեպքերից իր հետ կապված այլ դեպքեր չեն եղել: Չի կարող ասել, թե դեպարտամենտից ուրիշ ով է միջնորդել աշխատանքի անցնելու համար և ումից է Միսակ Մարտիրոսյանը գումարներ վերցրել: Չի կարող ասել, թե Միսակ Մարտիրոսյանն ում հետ կարող էր անկաշկանդ աշխատել և գումարի դիմաց աշխատակիցներ ընդունել: Միսակ Մարտիրոսյանը մտերիմ է եղել Արմեն Մովսիսյանի, Ռշտունի Ասիկյանի, Գեղամ Գրիգորյանի և Գագիկ Խաչատրյանի հետ: Իր կողմից Միսակ Մարտիրոսյանին տրված 1.000 և 800 ԱՄՆ դոլարից նա իրեն ոչինչ չի տվել, չի կարող ասել այլ աշխատակցի գումար տվել է, թե ոչ: Այդ 200 ԱՄՆ դոլարը վերցնելով՝ ինքն իրեն է վարձատրել: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել այն մասին, թե 1.000 ԱՄՆ դոլարից իրեն մասնաբաժին հասնելու է, թե ոչ: Ինքը մասնաբաժին ստանալու համար Միսակ Մարտիրոսյանին որևէ պահանջ չի ներկայացրել: Նա էլ իրեն մասնաբաժին տալու համար ոչինչ չի ասել: Ինքը ցանկացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ վստահություն ձեռք բերել, որպեսզի կարողանա օգտվել դեպարտամենտի գործուղումներից, իսկ նման եղանակով ինքը վստահություն ձեռք կբերեր: Լիլիայի փոխանցած գումարից 200 ԱՄՆ դոլարը վերցնելու վերաբերյալ Միսակ Մարտիրոսյանին չի ասել և այդ գումարը ծախսել է իր կարիքների համար: Այդ երկու դեպքերից հետո իր և Միսակ Մարտիրոսյանի հարաբերությունները լավացել են: Նա ժողովների ժամանակ ասել է, որ կադրերի հետ կապված բոլոր հարցերը քննարկեն իր հետ, այսինքն՝ կարևորել է իր դիրքորոշումը: Աշխատանքից ազատվել է իր դիմումի համաձայն և Միսակ Մարտիրոսյանին հրաժեշտ է տվել ջերմորեն: Լիլիա Պետրոսյանը սեպտեմբերին՝ Արմեն Պետրոսյանի ժամկետային աշխատանքային պայմանագրի ժամկետը լրանալուց մի քանի օր առաջ, զանգահարել է իրեն և ասել, որ Արմենի պայմանագրի ժամկետը լրանում է, Լուսինեն, ով գտնվել է ֆիզիոլոգիական արձակուրդում, վերադառնալու է աշխատանքի և ինչպես պետք է լինի Արմենի աշխատանքի հարցը: Ինքը չի ցանկացել հեռախոսով զանգահարել Միսակ Մարտիրոսյանին և հաջորդ օրն աշխատանքային հեռախոսահամարով զանգահարել է Լիլիային և ասել, որ Արմենը գնա Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և ասի, որ ժամկետը լրանում է, նա այդ մասին ասել է Անգին Իսախանյանին, իսկ Իսախանյանն ասել է, որ գնա Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ, նա կհիշի և հարցը կլուծի: Դրանից հետո Լիլիան իրեն չի զանգահարել և չի անհանգստացրել: Սեպտեմբերի 20-ին, երբ իրեն հրավիրել են քննչական բաժին, ինքն իր դստեր հեռախոսահամարով զանգահարել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի գնումների բաժնի պետ Գրիգոր Ներսիսյանին և խնդրել, որպեսզի Լիլիան նրա համարով զանգահարի դստեր հեռախոսահամարին: Մի քանի րոպե հետո Լիլիան Գրիգորի հեռախոսահամարից զանգահարել է դստեր հեռախոսահամարին, և իրենք զրուցել են: Ինքը հետաքրքրվել է Արմենի գործից, իսկ Լիլիան ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, թեև խառը վիճակ է, սակայն շնորհակալ է, որ Միսակ Մարտիրոսյանն Արմենի հարցը լուծել է և պայմանագիր է կնքել մեկ այլ պաշտոնի համար: Ինքը Լիլիային ասել է, որ Արմենի աշխատանքի ընդունվելու հետ կապված ոչ մեկի հետ չխոսի և իր հետ հեռախոսակապ չպահպանի:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 7-ին, որպես վկա, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իր և Մերուժան Կյուրեղյանի առերես հարցաքննությունից հետո ինքը երկմտել է, թե այդ օրը Մերուժանն իր աշխատասենյակ մտել է, թե ոչ: Դատական կարգադրիչները մինչև 2009 թվականի հուլիսի 1-ը հրամանագրված են եղել կենտրոնական մարմնում: Այդ ժամանակահատվածից հետո իրենց մոտ մնացել են միայն դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի և նրա երկու տեղակալների գործերը: Կեղծ դիպլոմներ հայտնաբերելու դեպքում միշտ ուղարկել են ոստիկանություն, իսկ համապատասխան անձն իր դիմումի համաձայն ազատվել է աշխատանքից:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ առերես հարցաքննության ժամանակ ասել է, որ 2012 թվականին է եղել, սակայն ավելի կոնկրետ եղել է 2011 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին, երբ իրեն կանչել են ՀՀ ոստիկանության 6-րդ վարչություն և հարցրել իր պարտականությունների մասին: Իրեն կանչելու պատճառը եղել է օրաթերթերից մեկում դեպարտամենտի աշխատակիցների վերաբերյալ հոդվածը: Ինքն անմիջականորեն շփվել է հավակնորդների հետ, սակայն եղել են դեպքեր, երբ հավակնորդները եղել են ծնողների հետ: Նրանք նույնպես բարձրացել են վերև՝ իմանալու համար, թե որտեղ են աշխատելու իրենց երեխաները: Եթե ինքը թույլ տված լիներ անցագրային կարգի խախտում, ապա դա կդառնար քննարկման առարկա: Երբ իրեն կանչել են դատական կարգադրիչների գործով որպես վկա հարցաքննման, ինքը զանգահարել է Միսակ Մարտիրոսյանին և ասել այդ մասին:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին Արմեն Պետրոսյանին և Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու համար 2010 թվականի հուլիսին և 2010 թվականի նոյեմբերին տվել է 1.800 դոլար, որից հետո նրանք ընդունվել են աշխատանքի: Նրանց աշխատանքի ընդունելու համար Լիլիա Պետրոսյանից և Ռուզաննա Դարբինյանից վերցրել է ընդհանուր 2.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն Միսակ Մարտիրոսյանին փոխանցել է 1.800 ԱՄՆ դոլար: 200 ԱՄՆ դոլարը պահել է իրեն և դրա մասին ոչ ոքի չի ասել: Երկու դեպքում էլ գումարի չափը և պահանջը ներկայացրել է Միսակ Մարտիրոսյանը: Ինքը թշնամական հարաբերություններ չունի Միսակ Մարտիրոսյանի հետ: Տեղեկացված է միայն իր հետ առնչվող երկու դրվագներից: Վիկտորյա Կարապետյանը Միսակ Մարտիրոսյանի հետ անձամբ է կարգավորել իր աշխատանքի ընդունվելու հարցը:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ մի քանի հաղթողի դեպքում տվյալ պաշտոնի անմիջական ղեկավարին է տրված եղել ընտրություն կատարելու իրավունքը և նա է իր միջնորդությամբ նշել տվյալ անձի անունը, որը ներկայացվել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարին, իսկ դրան հաջորդել է պաշտոնի նշանակումը: Այսինքն՝ մրցույթի հաղթող ճանաչված մի քանի մասնակիցների պայմաններում կոնկրետ թեկնածուներից թե ով պետք է նշանակվեր տվյալ պաշտոնում, ներկայացվել է անմիջական ղեկավարին, իսկ նշանակումը բացառապես ՀՀ դեպարտամենտի ղեկավարի իրավասությունն է եղել և դա կարգավորված է <<Դատական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 19-րդ հոդվածով: Թե Միսակ Մարտիրոսյանն ինչպես պետք է կարգավորեր Միքայելի մրցույթին հաղթող ճանաչվելը, ինքը չի կարող ասել, քանի որ ոչ մի բան նա իրեն չի ասել իր գործողությունների մասին: Իրեն միայն ասել է, որ գումարի դիմաց հարցը դրական կլուծվի, ինքն իրավասու չի եղել նրա հետ հարցեր քննարկել: Իր դերակատարումն ընդամենը եղել է Միքայելի համար բարեխոսելը, միջնորդելը, իսկ թե ինչպես պետք է կատարվեր, ինքը դրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Եթե որևէ խնդիր առաջանար, ինքը տեղյակ կպահեր, իսկ թե ինչ կաներ նա, չի կարող ասել: Միքայելի պարագայում խնդիրներ չեն եղել: Միքայելի վերաբերյալ Միսակ Մարտիրոսյանը նրան փոխարինողին որևէ բան ասել է, թե ոչ, ինքը չգիտի: Քանի որ Միքայելն օրենքով հաղթել էր, ուստի նրա վերաբերյալ էլ համապատասխան պաշտոնատար անձը պետք է միջնորդություն ներկայացներ: Ըստ էության մնացած գործողությունները մեխանիկական բնույթ են կրել, քանի որ դեպարտամենտի ղեկավարը մեկ հաղթողի դեպքում ընդամենը հրամանով ամրագրել է հաղթող թեկնածուին տվյալ պաշտոնում նշանակելը: Եթե հարց առաջանար, ապա ինքը փոխարինողին կասեր, որ Մարտիրոսյանը տեղյակ է: Մարտիրոսյանը նախապես իմացել է, հավանության է արժանացրել և ասել, որ խնդիր չկա: Այդ ժամանակ դեպարտամենտի ղեկավարին փոխարինողը եղել է ԴՆԽ քարտուղար, դեպարտամենտի ղեկավարի առաջին տեղակալ Նորա Կարապետյանը: Ինքը, Նորա Կարապետյանին ասելով, որ Մարտիրոսյանը տեղյակ է, նկատի է ունեցել, որ մինչև արձակուրդ գնալն ինքը Մարտիրոսյանին ներկայացրել է Միքայելի թեկնածությունը և նրա կողմից հավանության է արժանացել: Հերթական հավաքներից մեկի ժամանակ, երբ հավաքված է եղել ողջ ղեկավար կազմը, Մարտիրոսյանը բոլորին տեղեկացրել է, որ, եթե Անգին Իսախանյանը կադրային հարցերով որևէ բան ասի նրանց, ապա նրանք ընդունեն, որ ինքը տեղյակ է և իր հետ համաձայնեցված է: Չի կարող ասել, թե Նորա Կարապետյանը ստուգել է այն հանգամանքը, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղեկացված է եղել Միքայելի մասին, ինչպես նաև թե Միսակ Մարտիրոսյանը նրան նախապես ինչ-որ բան ասել է, թե ոչ: Նորա Կարապետյանն առանց խոչընդոտների ստորագրել է, քանի որ առկա է եղել մրցութային հանձնաժողովի ամփոփած եզրակացությունը և համապատասխան միջնորդությունը: Երբևիցե չի հիշում դեպք, երբ փոխարինողները հրաժարված լինեն որևէ բան ստորագրելուց, քանի որ բոլորն էլ իմացել են, որ ոչ մի բաժնի պետ, առանց նրա գիտության, չէր կարող որևէ քայլ ձեռնարկել: Ինքը Նորա Կարապետյանին Միքայել Ստեփանյանին նշանակելու համար վերցված գումարից կամ այլ արժեքավոր իր չի տվել և չի առաջարկել, իսկ թե Միսակ Մարտիրոսյանն ինչ է արել, ինքը չի կարող ասել, սակայն համոզված է, որ Նորա Կարապետյանին խառնած չի եղել կաշառքի հարցին, քանի որ նա երբեք նման հարցերի մեջ ոչ մի դերակատարում չի ունեցել: Նորա Կարապետյանը հրամանը ստորագրելուց չի հետաքրքրվել, թե հավակնորդն ով է, ինչ կարգով է անցել, այլ հավակնորդներ եղել են, թե ոչ, նրան բավարար է եղել միայն միջնորդությունը և այն, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է եղել: Որքանով հիշում է, նա նույնիսկ մրցույթի փաթեթը չի ուսումնասիրել:
2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ի Լիլիա Պետրոսյանի և Անգին Ղուկասյանի առերես հարցաքննության համաձայն՝ Լիլիա Պետրոսյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Անգին Ղուկասյանին ճանաչում է աշխատանքի բերումով, նրա հետ ծանոթացել է 2009 թվականի ամռանը, երբ աշխատանքի է ընդունվել դատական դեպարտամենտում: Անգինի հետ իր հարաբերությունները եղել են գործնական: 2010 թվականի աշնանը՝ նոյեմբերին, ինքը որոշել է իր եղբոր որդուն՝ Արմենին աշխատանքի տեղավորելու հարցով դիմել Անգինին: Իր եղբոր որդին ունեցել է իրավաբանական կրթություն: Անգինը 2010 թվականին արդեն դեպարտամենտի կադրերի վարչության պետն է եղել: Նա իրեն ընդունել է, ասել է, որ ֆիզիոլոգիական արձակուրդ գնացած աշխատակցուհու տեղն ազատ է և կարող է միջնորդել, որպեսզի պայմանագրային հիմունքներով իր եղբոր որդուն աշխատանքի ընդունեն՝ խոստանալով հետագայում տեղափոխել հիմնական աշխատանքի: Միաժամանակ Անգինն իրեն ասել է, որ որքան էլ հարգի իրեն, սակայն դատական դեպարտամենտի ղեկավարի կողմի դրվածքն է, և ինքը պետք է 1.000 ԱՄՆ դոլար տա, որ նա փոխանցի Միսակ Մարտիրոսյանին՝ եղբոր որդուն աշխատանքի ընդունելու համար: Ինքն իմացել է, որ աշխատանքի ընդունվելու հրամանը ստորագրում է դեպարտամենտի ղեկավարը, համաձայնվել է Անգինի պահանջին և իր անձնական միջոցներից, որը կուտակել է իր աշխատավարձերից ու պահել տանը, 1.000 ԱՄՆ դոլարը ծրարով փոխանցել է Անգինին: Դրանից երկու օր անց իր եղբոր որդուն պայմանագրային հիմունքներով ընդունել են աշխատանքի, ով մինչ այսօր աշխատում է պայմանագրային հիմունքներով: Անգինն իր վերջնական խոստումը չի կատարել, չնայած, որ իր եղբոր որդու աշխատանքային պայմանագիրը երկարացրել են մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերը: Ինքն անհանգստացած է եղել այդ հարցով, դիմել է Անգինին, իսկ նա հավաստիացրել է, որ ամեն ինչ լավ է լինելու: Ինքը, տեսնելով, որ իր ցանկությունը չեն կատարել, դիմել է ոստիկանություն և տվել հաղորդում: Իր և Անգինի միջև հեռախոսային խոսակցություն է եղել, որի ժամանակ Անգինն իրեն առաջարկել է մտնել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ, սակայն ոչ ինքը, ոչ Արմենը չեն մտել՝ չխախտելով ենթակայությունը: Ինքը չի կարող ասել, թե ինչպես են երկարացրել Արմեն Պետրոսյանի պայմանագրի ժամկետը: Ինքն Անգին Ղուկասյանին նվիրել է նաև ոչ թանկարժեք մետաղից բիժուտերիա, որը գնել է խանութից մոտ 30.000 ՀՀ դրամով: Այն Անգինն իրենից չի պահանջել, դա ինքն իր կամքով է գնել և նվիրել Անգինին՝ գումարը տալու հետ միաժամանակ՝ մտածելով, որ այդ գումարից Անգինին ոչինչ չի մնալու: Իսկ Անգին Ղուկասյանը հայտնել է, որ Լիլիա Պետրոսյանի ցուցմունքը ճիշտ է: Ինքը պահանջել է և Լիլիա Պետրոսյանը նրա եղբոր որդուն աշխատանքի ընդունելու համար իրեն իր աշխատասենյակում ծրարի մեջ տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, որոնք եղել են 100 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամներով: Ինքն այդ 1.000 ԱՄՆ դոլարից 200 ԱՄՆ դոլարը պահել է իրեն, իսկ մնացած 800 ԱՄՆ դոլարը հրամանի նախագծի հետ փոխանցել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Լիլիան միայն մի հանգամանք է շփոթել կամ լավ չի հիշել, որ սույն թվականի սեպտեմբերի սկզբներին Արմեն Պետրոսյանի պայմանագիրը լրանալուց մի քանի օր առաջ Լիլիան զանգահարել է իրեն և ասել, որ պայմանագրի ժամկետը լրանում է, իսկ ինքն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է լինելու և որ ինքը կամ Արմենը կարող են մտնել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և հայտնել, որ լրանում է ժամկետը: Ինքը համոզված է եղել, որ Միսակ Մարտիրոսյանը կկազմակերպեր գործընթացը, իսկ թե Լիլիան և Արմենը գնացել են, թե ոչ, ինքը տեղյակ չէ: Չի կարող ասել, թե ինչպես է երկարացվել պայմանագրի ժամկետը: Լիլիա Պետրոսյանն իրեն նույն պահին նվիրել է բիժուտերիա՝ արծաթագույն ականջօղեր, կախազարդ, վզնոց և մատանի: Ինքը նվերը չի օգտագործել և այն նվիրել է իր դստեր ուսուցչուհուն: Լիլիայի մոտ էլ է տպավորություն ստեղծվել, որ գումարն իրենը չէ, դրանից ինքը բաժին չունի ու իր համար առանձին նվեր է բերել:
2013 թվականի սեպտեմբերի 26-ի Միսակ Մարտիրոսյանի և Անգին Ղուկասյանի առերես հարցաքննության համաձայն՝ Անգին Ղուկասյանը հայտնել է, որ 2009 թվականից Միսակ Մարտիրոսյանը նշանակվել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար, իսկ ինքը` անձնակազմի կառավարման վարչության պետ: Դրանից հետո սկսվել է իրենց անմիջական աշխատանքը: Իրենց հարաբերությունները եղել են աշխատանքային և իր լիազորությունը կայացել է նրանում, որ թափուր աշխատատեղերի առկայության դեպքում ինքը ստուգել է հավակնորդի փաստաթղթերը, ինչպես նաև նախապատրաստել հրամանի նախագիծ: Դեպարտամենտում աշխատանքի նշանակվել և ազատվել են Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով: Բավական երկար ժամանակ միմյանց հետ աշխատելով՝ իրենց հարաբերությունները պաշտոնեական են եղել, սակայն մեկ անգամ, երբ ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի հետ քննարկել է թափուր հաստիքների համալրման հարցերը, Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն ասել է, որ եթե լինեն թափուր հաստիքի հավակնորդներ, ինքը կարող է միջնորդել <<մաղարիչով>>, շնորհակալությունով, սակայն այն դեպքում, որ վստահելի մարդիկ լինեն: Այնուհետև, երբ 2010 թվականի ամռանը որդուն դատարանում աշխատանքի տեղավորելու հարցով իրեն է դիմել իր բարեկամուհի Ռուզաննա Դարբինյանը, ինքը նրան ասել է, որ կխոսի Միսակ Մարտիրոսյանի հետ և կասի: Առաջիկա օրերի ընթացքում, երբ գտնվել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ, նրան ասել է, որ իրեն հարազատ և վստահելի մարդ է դիմել` Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակի գործավարի թափուր տեղի համար: Միսակ Մարտիրոսյանն ասել է շատ լավ, կարող է կազմակերպել: Քանի որ գրասենյակի գործավարը մրցույթով հաստատվող հաստիք է եղել, ինքը հարցրել է, թե ինչ կարգի գումարի մասին է խոսքը, իսկ Միսակ Մարտիրոսյանն էլ ասել է, որ 1.000 ԱՄՆ դոլարի չափով: Ինքն այդ մասին տեղեկացրել է իր բարեկամուհուն, ով համաձայնվել է: Դրանից հետո Ռուզաննայի տղան մասնակցել է թափուր հաստիքի համար հայտարարված մրցույթին: Մրցույթի ավարտից հետո Ռուզաննան անձամբ է իր աշխատասենյակ տարել 1.000 ԱՄՆ դոլարը` 10 հատ 100 ԱՄՆ դոլարանոցներով: Ինքն օրենքով սահմանված կարգով այդ տղայի գործերին ընթացք է տվել: Քանի որ այդ ժամանակ Միսակ Մարտիրոսյանը գտնվել է արձակուրդում, Միքայելի պաշտոնի նշանակման հրամանը տվել է նրան փոխարինող տեղակալներից մեկը, սակայն ինքը հստակ չի հիշում, թե ով: Այդ ընթացքում` Միսակ Մարտիրոսյանի բացակայության ժամանակ, նրան փոխարինողը միշտ հրաման ստորագրելուց հետաքրքրվել է, թե Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է, թե ոչ: Այս դեպքում էլ ինքն ասել է, որ տեղյակ է և համաձայնեցված է: Ռուզաննայից վերցված գումարը գտնվել է իր աշխատասենյակի չհրկիզվող պահարանում: Երբ Միսակ Մարտիրոսյանը ետ է վերադարձել արձակուրդից, ինքը գնացել է նրա մոտ և նրան տվել այդ 1.000 ԱՄՆ դոլարն ու նրան հիշեցրել, որ դա Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գործավարի գումարն է: Միսակ Մարտիրոսյանն իրենից գումարն առձեռն է վերցրել և իրեն այդ 1.000 ԱՄՆ դոլարից գումար չի տվել: Դրանից հետո ինքն իրենց հարաբերություններում փոփոխություն է նկատել: Ինքն ավելի վստահ է եղել և իմացել է, որ նման հարցով կարող է դիմել Միսակ Մարտիրոսյանին: Արդեն 2010 թվականի նոյեմբերին իր աշխատասենյակ է գնացել դեպարտամենտի աշխատակցուհի Լիլիա Պետրոսյանը և իրեն խնդրել դեպարտամենտում աշխատանքի տեղավորել իր եղբորորդուն` Արմեն Պետրոսյանին: Այդ ժամանակ կենտրոնական մարմնում թափուր հաստիք չի եղել և ինքն ասել է, որ միայն դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում ժամանակավոր պայմանագրային աշխատողի թափուր հաստիք կա: Ինքը Լիլիային ասել է, որ կարող է այդ տեղի համար խոսել Միսակ Մարտիրոսյանի հետ: Ասել է նաև, որ պետք է շնորհակալություն հայտնել, քանի որ դա իր լուծելու հարցը չէ: Լիլիան հետաքրքրվել է, թե ինչ չափի գումարի մասին է խոսքը, իսկ ինքը նրան ասել է, որ մոտ 1.000 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ Լիլիան իրեն ասել է, որ լրացուցիչ կհայտնի իրեն: Դրանից հետո ինքն անմիջապես գնացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և ասել, որ մի տղա կա, ով ցանկանում է աշխատանքի ընդունվել դեպարտամենտում: Ինքը նրան ասել է, որ առաջարկը պրակտիկայի ամփոփման վարչության ազատ հաստիքի համար է: Միսակ Մարտիրոսյանն ասել է, որ շատ լավ: Քանի որ խոսքը ժամանակավոր հաստիքի մասին է եղել, ինքը նրան լրացուցիչ անգամ հարցրել է գումարի չափը, իսկ նա էլ ասել է, որ 500 ԱՄՆ դոլարից պակաս չլինի: Պաշտոնը համալրելու համար անհրաժեշտ է եղել համապատասխան վարչության պետի միջնորդությունը, և Միսակ Մարտիրոսյանն իր ներքին հեռախոսով զանգահարել է վարչության պետ Կարեն Փոլադյանին և ասել, որ վերջինը ժամանակավոր տեղի համար զեկուցագիր գրի, իսկ մնացածն Անգինը կասի: Դրանից հետո իր մոտ է գնացել Լիլիան և ասել, որ համաձայն է պայմանին, իսկ ինքն էլ նրան ասել է, որ համաձայնեցրել է Միսակ Մարտիրոսյանի հետ: Լիլիան 1.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է ծրարով` 10 հատ 100 ԱՄՆ դոլարանոցներով, իսկ իրեն էլ բիժուտերիա է նվիրել: Երբ ինքը հարցրել է, թե ինչու է նա նման բան արել, նա ասել է, որ գիտի գումարն իրենը չէ, իրեն չի հասնի, դրա համար էլ նման բան է արել: Հաջորդ օրը Լիլիայի եղբորորդին փաստաթղթերը տարել է, փաստաթղթերը մուտք լինելուց հետո գնացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ, ով փաստաթղթերի վրա մակագրություն է կատարել: Ինքը պատրաստել է հրամանի նախագիծը, իջեցրել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ` ստորագրության: Թղթապանակի միջից հանել է ծրարով գումարը և առձեռն տվել Միսակ Մարտիրոսյանին: Քանի որ նախորդ դեպքից Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն մասնաբաժին չէր տվել, ինքը Լիլիայի տված գումարից նախապես վերցրել է 200 ԱՄՆ դոլարը: Գումարը տալուց ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ 800 ԱՄՆ դոլարը տրվում է տղային հիմնական աշխատանքի ընդունելու համար և հարմար առիթ լինելու դեպքում նրան ժամկետայինից կտեղափոխեն հիմնական աշխատանքի, որից հետո Միսակ Մարտիրոսյանը տվել է իր համաձայնությունը: Արմեն Պետրոսյանի հրամանը տրվել է դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում աշխատելու համար, սակայն նա աշխատել է նյութատեխնիկական ապահովման վարչությունում: Այդ ընթացքում Լիլիան իրեն հարցրել է, թե երբ Արմենը պետք է տեղափոխվի հիմնական աշխատանքի, իսկ ինքը նրան ասել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է, նա հետևողական կլինի, ինքը նրա տված գումարը փոխանցել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Արմեն Պետրոսյանի մեկ վարչությունում աշխատանքի ընդունվելու, սակայն մեկ այլ վարչությունում փաստացի աշխատելու հանգամանքը եղել է միայն Միսակ Մարտիրոսյանի լուծելու հարցը: Իր աշխատանքից ազատվելուց հետո Լիլիան կրկին զանգահարել է իրեն և հարցրել Արմենի հիմնական աշխատանքի տեղափոխվելու մասին, որին պատասխանել է, որ Արմենը կարող է անձամբ մտնել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և նրան հիշեցնել իր մասին: Ինքն իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում հանդիպել է ինչպես թափուր հաստիքների հավակնորդների, այնպես էլ վերջինների ծնողների հետ: Նրանք սահմանված անցագրային կարգով բարձրացել են իր մոտ: Եղել են նաև դեպքեր, որ հավակնորդներն անձամբ բարձրացել են Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ: Իսկ Միսակ Մարտիրոսյանը հայտնել է, որ Անգին Ղուկասյանը 2012 թվականի հուլիսին, երբ ինքը գտնվել է արձակուրդում, զանգահարել է իրեն և ասել, որ նրան ասել են, որպեսզի ազատման դիմում գրի: Ինքը նրան հարցրել է, թե ինչն է պատճառը, որին նա պատասխանել է, որ նա հանդիպել է պայմանագրային հիմունքներով աշխատանքի ընդունվողի հարազատի հետ: Նրան ասել է, որ, քանի որ նա թույլ է տվել դատական ծառայողի վարքագծի կոպիտ խախտում, ուստի ինչպես ասում են, այդպես էլ պետք է անի: Դրանից հետո` իր արձակուրդում գտնվելու ժամանակ, արդեն իսկ ստորագրվել է նրա աշխատանքից ազատման հրամանը, պայմանով` մինչև գործերի հանձնումը: Այդ ընթացքում իր և Անգին Ղուկասյանի հարաբերությունները լարված են եղել և վերջինն ամեն կերպ փորձել է խուսափել աշխատանքի հաճախելուց: Անգին Ղուկասյանը նույնիսկ հեռանալուց էլ հայտարարել է. <<Գործերը հանձնելուց հետո Դուք Ձեր հալը կտենաք, ես դեռ վերադառնալու եմ>>: Ինչ վերաբերում է Անգին Ղուկասյանի կողմից իրեն գումարներ փոխանցելուն, ապա դա բացարձակ սուտ է և զրպարտություն: Քանի որ նյութատեխնիկական վարչությունում աշխատող է անհրաժեշտ եղել, ինքն ասել է ընտրել լուծման տարբերակ: Լուծման տարբերակը եղել է այն, որ առաջարկվել է դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության աշխատակցուհու ֆիզիոլոգիական արձակուրդում գտնվող անձի հաստիքի փոխարեն աշխատակից ընդունել, և ինքն այդ մասին խոսել է դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետ Կարեն Փոլադյանի հետ: Ինչ վերաբերում է հավակնորդների կողմից իր աշխատասենյակ բարձրանալուն, ապա նման բան չի եղել, դա ուղղակի հերյուրանք է:
Ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ին ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով նշանակվել է դատական կարգադրիչների ծառայության պետի առաջին տեղակալի պաշտոնում: 2009 թվականի հուլիս կամ օգոստոս ամսին ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանը, հաշվի առնելով մտերիմ լինելու փաստը, առաջարկել է ձևականորեն երկու աշխատակցի գրանցել ծառայությունում որպես դատական կարգադրիչ և նրանց բանկային քարտերով ստանալ վերջինների անվամբ փոխանցվող աշխատավարձերը` հաշվի առնելով իր ցածր աշխատավարձը: Որոշ ժամանակ անց որպես դատական կարգադրիչ ձևակերպել է հարազատ քրոջը՝ Արմինե Գրիգորյանին և վերջինի ամուսնուն՝ Վաղարշակ Աղաբեկյանին և մինչև 2013 թվականի հուլիսն այդ բանկային քարտերով ստացել է նրանց հաշվեհամարներին ամեն ամիս փոխանցվող աշխատավարձի գումարները: Քույրն ու փեսան նախապես եկել և աշխատանքի ընդունվելու դիմումներ են գրել, աշխատանքի են ընդունվել, որոնց քարտերն ինքը վերցրել է: 2009 թվականից մինչև 2013 թվականն ընկած ժամանակահատվածում յուրաքանչյուր ամիս տվյալ քարտերից կանխիկացրել է 45.000 և 47.000 ՀՀ դրամ գումար, որոնք ծախսել է անձնական կարիքների համար: 2009 թվականի ամռանն Արմեն Մովսիսյանն իրեն տվել է 8-ից 20 բանկային քարտեր՝ իրենց ծածկագրերով և հանձնարարել, որպեսզի ինքը կանխիկացնի քարտերի հաշվեհամարներին փոխանցված գումարներն ու վերադարձնի քարտերը՝ գումարների հետ միասին: Կատարելով Արմեն Մովսիսյանի հանձնարարությունը` տարբեր բանկոմատներից գումարները կանխիկացրել է և տվել նրան: Այդ ժամանակ է տեղեկացել, որ ծառայության տարբեր ստորաբաժանումներում կան ձևակերպված աշխատակիցներ, որոնք ծառայության չեն ներկայացել, իսկ վերջինների բանկային քարտերը գտնվել են Արմեն Մովսիսյանի մոտ: Եղել են ամիսներ, որ Արմեն Մովսիսյանին հանձնման ենթակա այդ գումարներն ինքը չի կանխիկացրել: Արմեն Մովսիսյանն այդ գումարներից իրեն մասնաբաժին չի տվել, քանի որ ինքն ունեցել է իր անձնական երկու քարտերը: Մովսիսյանը երբեմն, հավանաբար այդ գումարներից, իրեն է տվել որոշակի գումար՝ ծառայությունում տեղի ունեցած դժբախտ դեպքերի հետ կապված ծախսեր կատարելու նպատակով: 2013 թվականի հուլիսին Արմեն Մովսիսյանն իրեն հայտնել է, որ փաստացի ծառայություն չիրականացնող աշխատակիցների մասին հայտնի է դարձել իրավապահներին, առաջարկել է մինչ այդ հարցի կարգավորումը մեկնել արտերկիր` պատճառաբանելով, որ բանկոմատներից գումարներ կանխիկացնելիս երևացել է ինքը: Համաձայնել է այդ առաջարկին և 2013 թվականի հուլիսի 18-ին մեկնել է Հայաստանի Հանրապետությունից: Հետագայում պարզվել է, որ օգտվելով իր բացակայությունից` բոլորն իր դեմ մեղադրող բնույթի ցուցմունքներ են տվել` յուրացումների կազմակերպումն ու իրականացումն անհիմն կերպով վերագրելով իրեն: Ինչ վերաբերում է տարբեր ստորաբաժանման պետերին աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց տվյալներ նշելուն ուղղված ցուցումներ տալուն, Արմեն Մովսիսյանի կողմից փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց բանկային քարտեր պահելու համար խորհրդակցություն հրավիրելուն, յուրաքանչյուր քարտից 15.000-ական ՀՀ դրամ իրեն փոխանցելուն, ապա նմանատիպ ցուցումներ հնարավոր է տված լինի միայն Արմեն Մովսիսյանի հրահանգով, չի հիշում տեղի ունեցած խորհրդակցությունը և ովքեր են մասնակցել դրան, քարտերի գումարներից 15.000-ական ՀՀ դրամ իրեն չեն փոխանցել: Արմեն Մովսիսյանի հանձնարարությամբ միայն Գագիկ Խաչատրյանը և վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանն են իրեն տվել ամսական 30.000-ական ՀՀ դրամ, որն էլ դարձյալ Արմեն Մովսիսյանի հանձնարարությամբ որպես հավելյալ աշխատավարձ փոխանցել է ծառայության հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանին: Սաթենիկ Հովհաննիսյանին սկզբում փոխանցել է ամսական 40.000, հետագայում` 60.000 ՀՀ դրամ: Տեղյակ չէ, թե այդ գումարները Եղիազար Սարգսյանը և Գագիկ Խաչատրյանն ինչ աղբյուրից են ձեռք բերել: Ինքը միայն Մերուժան Կյուրեղյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ է տեղեկացել, որ վերջինն առանց դիպլոմի է ծառայության նշանակվել, թեև մինչ 2009 թվականն աշխատել է որպես ստորաբաժանման պետ և դատավորի օգնական: Մերուժան Կյուրեղյանն իրեն զրպարտում է: Իսկ ինչ վերաբերում է ավտոտնակի վաճառքին և վարկ վերցնելուն, ապա Մերուժան Կյուրեղյանն առողջական, հնարավոր է նաև այլ խնդիրներ է ունեցել, կարող էր այդ նպատակով ավտոտնակը վաճառեր, ինչից չի հետևում, որ նա այդ գումարները տվել է իրեն: Հավանաբար, իրավապահ մարմիններն այդ կապակցությամբ ևս ինֆորմացիա են ունեցել, առաջարկել են գործարք և Մերուժան Կյուրեղյանը, այլ ելք չունենալով, չդատվելու շարժառիթով, տվել է նման ցուցմունք, քանի որ իրենց միջև անձնական թշնամանք չի եղել: Արմեն Մովսիսյանի ցուցումով ինքը դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման ղեկավարներին տվել է տեղեկագրերում այլ անձանց տվյալներ ավելացնելու հանձնարարություններ: Մինչ նման հանձնարարություն տալը՝ փաստացի իրավիճակը չի ստուգել, քանի որ դա իր պարտականությունների շրջանակներից դուրս է եղել: Ծանրաբեռնվածությունից ելնելով` եղել են դեպքեր, երբ որոշ անձինք հրամանագրվել են մեկ ստորաբաժանումում, սակայն փաստացի աշխատել մեկ այլ ստորաբաժանումում` հաշվի առնելով, որ հաստիքացուցակում տեղ չի եղել: Ինքը ստորաբաժանման պետերին երբևէ չի հանձնարարել ծառայության չներկայացող անձանց ներկա դնել: Կարգադրիչների գործուղումները կատարվել են բանավոր հանձնարարությամբ, հաշվապահորեն չեն ձևակերպվել: Այդ գործընթացի վերաբերյալ որոշումը կայացրել է Արմեն Մովսիսյանը` ստորաբաժանումների պետերի առաջարկություններով: Բացի քրոջ և վերջինի ամուսնու անուններով առկա երկու քարտերից իր մոտ այլ քարտ չի եղել: Մերուժան Կյուրեղյանը, որպես ստորաբաժանման պետ նշանակվել է իր կողմից ծառայությունում աշխատանքի անցնելուց առաջ: 2008 թվականին կարգադրիչների անձնական գործերը գտնվել են դատարանների աշխատակազմի ղեկավարների մոտ: Առանձնացվելուց հետո ուղարկվել են դեպարտամենտի կադրերի վարչություն, այնտեղից էլ ուղարկվել են դատական կարգադրիչների ծառայության անձնակազմի կառավարման բաժին և պահվել նույն բաժնում: Հավանաբար, հետախուզման մեջ գտնվելու պատճառով է Մերուժան Կյուրեղյանը հատկապես իր անունը հայտնել:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակի: 2009 թվականից մինչև 2013 թվականն իր կողմից որևէ կեղծիք չի կատարվել, իրեն ոչ ոք չի առաջարկել կեղծ փաստաթղթերի կամ տեղեկագրերի հիման վրա աշխատավարձեր փոխանցել, ինչպես նաև այլ ֆինանսական գործողություններ կատարել: Ծառայության ղեկավարության կողմից իրեն երբեք չի հանձնարարվել, որ հանցավոր խմբի անդամների քարտերի պատրաստում և հանձնում իրականացնի: Ցանկացած գործողություն իրականացրել է օրենքի սահմաններում: Կեղծ տեղեկագրերի, <<մեռած հոգիների>> մասին ինքը տեղյակ չի եղել, այլ դրանց մասին տեղեկացել է քննիչներից: Աշխատանքի ընդունվելուց հետո ունեցել է առողջական խնդիրներ և իր աշխատավարձը չի բավականացրել բժշկական ստուգումների համար և կատարած աշխատանքի ծավալը հաշվի առնելով՝ իրեն հավելյալ վճարել են 40.000 ՀՀ դրամ, այնուհետև ավելացվել է նաև 20.000 ՀՀ դրամ: Ինքը հիմնականում հաշվել է աշխատավարձերը և փոխանցում կատարել: Այդ հաշվարկի մեջ հաշվվում էր աշխատողների ստաժը և կոչումը: Նախապես ինքն իմացել է, թե հաստիքացուցակով որքան աշխատող պետք է լինի, սակայն չի իմացել, թե ովքեր են այդ աշխատողները: Գերածախս չէր կարող տրվել, քանի որ նախահաշվից նախատեսված գումարից ավել գումար ծախսելու հնարավորություն չի եղել: Ինքը երբեք չի միջնորդել որևէ մեկին աշխատանքի ընդունել: Ղեկավարության բանավոր ցուցումով աշխատողների քարտեր տրամադրելու գործընթացով պետք է զբաղվեր ֆինանսաբյուջետային բաժինը: Սկզբում մոտ 500 աշխատակիցների քարտերը <<ՎՏԲ>> բանկից ստացել է, հաշվեհամարները գրանցել է և այդ քարտերն ուղարկել է ստորաբաժանման ղեկավարներին՝ կարգադրիչներին հանձնելու նպատակով: Հետագայում նույն գործողությունը կատարել է <<Հայէկոնոմբանկ>>-ի հետ: Այնուհետև, նոր աշխատողներ ընդունվելու դեպքում ինքը ստորաբաժանման ղեկավարներին ասել է, որ կարգադրիչները պետք է գնան բանկ և հաշվեհամար բացեն: Կարգադրիչներն իրեն անհատական չեն մոտեցել և չեն ծանոթացել, այլ բոլոր հարցերն ինքը կարգավորել է ստորաբաժանման ղեկավարների հետ: 2009 թվականի հուլիսից, երբ աշխատանքի է անցել, ինքը երբևէ աշխատաժամանակի կեղծ տեղեկագրերի մասին չի իմացել, իր մոտ եկած տեղեկագրերն արդեն իսկ ստորագրված և կնքված են եղել ծառայության պետի կամ առաջին տեղակալի կողմից, իսկ կեղծ տեղեկագրերի մասին իմացել է 2013 թվականի օգոստոսին: Եղել է այնպես, որ աշխատավարձի ծավալի չափով տեղեկագրում նշված կարգադրիչների թվաքանակից մեկ կարգադրիչ պակաս է եղել, ինքն այդ ժամանակ ետ է ուղարկել, որպեսզի անճշտությունն ուղղվի: Ինքն այդ սխալների կրկնվելու դեպքում ասել է իր անմիջական ղեկավարին՝ Գեղամ Գրիգորյանին: Այնուհետև, մտածելով, որ Գեղամ Գրիգորյանը կարող է Արմեն Մովսիսյանին չասել՝ ասել է նաև Արմեն Մովսիսյանին և հարցրել, թե արդյոք <<մեռած հոգիներ>> իրենց մոտ կա, թե ոչ: Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ ոչ, իրենց մոտ նման աշխատողներ չկան, որ գրանցված լինեն, սակայն չաշխատեն: <<Մեռյալ հոգիների>> մասին Արմեն Մովսիսյանին հարցնելուց հետո իրեն Գեղամ Գրիգորյանը կանչել և ասել է, որ անհեթեթ բաներ չխոսի: Իսկ Արմեն Մովսիսյանը հերթական ժողովի ժամանակ ծառայության բոլոր ստորաբաժանման պետերին կարգադրել է, որ գլխավոր հաշվապահին որևէ անձ, այդ թվում՝ կարգադրիչ որևէ հարցով չդիմի: Ինքը չէր կարող ճշտել, թե այս կամ այն գրանցված աշխատողը փաստացի աշխատում է, թե ոչ, ինչպես նաև չէր կարող աշխատավարձ չփոխանցել: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն աշխատանքից ազատվելու դիմում է գրել տվել և ասել, որ եթե աշխատանքում թույլ տա այնպիսի թերություններ, որոնք անփութության արդյունք չեն լինի և վնաս կպատճառեն ծառայությանը, ապա դիմումին ընթացք կտա: Դիմումը գրելու ժամանակ ինքը եղել է լեյտենանտ և որոշ ժամանակ անց պետք է դառնար ավագ լեյտենանտ, ուստի այդ դիմումը մի որոշ ժամանակ անց առոչինչ էր դառնալու: Ինքն այդ դիմումին լուրջ չի վերաբերվել: Ինքը հավելավճար ստացել է ոչ թե ավելորդ հարցեր չտալու, այլ՝ աշխատավարձի ցածր լինելու պատճառով: Այսինքն՝ ինքը բողոքել է իր աշխատավարձից, իսկ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ 40.000 ՀՀ դրամ հավելավճար կտա, իսկ 2012 թվականից ավելացրել է 20.000 ՀՀ դրամով: Այդ գումարը Գեղամ Գրիգորյանն իր գրպանից է տվել, քանի որ այդ գումարը տվել է աշխատավարձը ստանալուց շուտ: Չգիտի, թե դա ում որոշումն է եղել, սակայն վստահաբար կարող է ասել, որ չկար այնպիսի մի բան, որի մասին Արմեն Մովսիսյանը չիմանար: Բացի այդ, ինքը վերը նշված հանգամանքի մասին Արմեն Մովսիսյանին հարցրել է 2012 թվականին, սակայն այդ 40.000 ՀՀ դրամը ստացել է 2010 թվականից: Կեղծ տեղեկագրեր չեն եղել, այլ տեղեկագրերում առկա է եղել տեխնիկական թերություններ: Ինքը Արմեն Մովսիսյանին ասել է, որ տեղեկագրերը փոփոխվել են, սա այն տեղեկագրերը չեն, որոնցով ինքն աշխատավարձը հաշվարկել է: Իրեն այդ տեղեկագրերի փոփոխման մասին չեն ասել, և ինքը դեմ է եղել դրանց փոփոխմանը: Այդ փոփոխման մասին իմացել է 2013 թվականի կեսերին՝ մոտավորապես սեպտեմբերին: Ինքը Մովսիսյանին առաջարկել է, որպեսզի ետ վերադարձվեն հին տեղեկագրերը: Տեղեկագրերի փոփոխության մասին հասկացել է այն բանից, որ հին տեղեկագրերը կարված են եղել թղթապանակի մեջ, իսկ նորերը՝ ոչ: Բացի այդ, նոր տեղեկագրերում եղել են Գեղամ Գրիգորյանի, Արմեն Մովսիսյանի ստորագրությունները, իսկ Արմեն Մովսիսյանի ստորագրությունը եղել է նաև այն ժամանակ, երբ վերջինն արձակուրդում է եղել և երկրում չի գտնվել: Քանի որ Արմեն Մովսիսյանի արձակուրդայինն ինքն է փոխանցել, այդ պատճառով իմացել է, որ նա արձակուրդում է գտնվել: Տեղեկագրերի փոփոխված լինելու մասին ինքը հասկացել է նախքան քննիչի մոտ հարցաքննվելը: Ինքը չէր կարող նոր տեղեկագրերը բովանդակային առումով ստուգել, քանի որ իր մոտ չեն եղել նախկինները: Այսինքն՝ տեղեկագրերի բովանդակային տարբերության մասին ոչինչ չի կարող ասել: Ինքը չի զննել նաև տեղեկագրերում ձեռագրերը տարբեր են, թե ոչ: Քննիչն իրեն ներկայացրել է Արարատի և Վայոց Ձորի մազերի առաջին ատյանի դատարանի ստորաբաժանման տեղեկագրերը և ասել, որ առկա են ձեռագրերի տարբերություններ: Սակայն եղել են մի շարք տեղեկագրեր, որոնցում առկա են ձեռագրերի տարբերություններ, բայց ինքը վստահաբար կարող է ասել, որ այդ մարդիկ աշխատանքի եկել են, քանի որ եղել են դեպքեր, երբ ստորաբաժանման ղեկավարները մոռացել են անունները գրել և նրանց փոխարեն անձնակազմի կառավարման բաժնի աղջիկներն են գրել: Հետևաբար՝ ձեռագրերի տարբերությունից ինքը չէր կարող հասկանալ, թե այդ աշխատողն աշխատանքի գալիս, թե ոչ: Նախաքննության ընթացքում նշել է, որ տեղեկագրերի ուսումնասիրությունից պարզվել է, որ առկա են գրանցված աշխատողներ, ովքեր աշխատանքի չեն գալիս: Նմանատիպ դեպքեր չի հայտնաբերել Սյունիքի մարզի, Էրեբունու, Շենգավիթի, Կենտրոնի դատարանների տեղեկագրերում: Ինքը միայն կասկածել, ենթադրել է, որ նմանատիպ խախտումներ է կատարվում, սակայն համոզված չի եղել: Երբ Գեղամ Գրիգորյանը որոշել է իրեն գումար տալ, ինքը հասկացել է, որ իր ենթադրությունը ճիշտ է: Տեղեկագրերի փոխելու նպատակը եղել է այն, որ ձեռագրերը տարբեր են եղել և դրանք փոփոխվել են, որպեսզի կեղծիքը չբացահայտվի: Տեղեկագրերը Նարեկը չի փոխել, այլ տեղեկագրերը ստորաբաժանման պետերն են փոխել: Իսկ Արմեն Մովսիսյանը Նարեկին ասել է, որ ստորաբաժանման ղեկավարներին հանձնարարի, որպեսզի նախկին տեղեկագրերը վերադարձնեն: Ինքը կարգադրիչների գործուղման գնալու կամ չգնալու մասին ընդհանրապես տեղյակ չի եղել: Ինքը երբևէ այլ աշխատողի բանկային քարտով աշխատավարձ չի ստացել: Աշխատավարձերը քարտով ստանալու և կանխիկացնելու մասին ինքն իմացել է 2013 թվականի հուլիսի 16-ից հետո: Կարգադրիչների գործուղման մասին տեղյակ չէ, կարգադրիչների գործուղումները հաշվապահական կարգով չեն ձևակերպվել և այդ ուղղությամբ վճարումներ չեն կատարվել: Իր աշխատելու ժամանակ որևէ կարգադրիչ չի գործուղվել: Այն կարգադրիչը, ով ծառայությունն իրականացրել է 30կմ հեռավորության վրա, այդ անձի փոխհատուցման գումարը՝ կապված սննդի, հյուրանոցի, տրանսպորտի հետ, տրվել է համապատասխան փաստաթղթերի հիման վրա: Ինքը հրամանագրված է եղել և պետք է գնար գործուղման, սակայն առողջական խնդիրների պատճառով ամուսինը թույլ չի տվել, որ նա գնա և այն գումարը, որը փոխանցվել է իրեն, ետ է վերադարձրել, քանի որ պետք է տրվեր այն անձին, ով գործուղման էր գնալու: Այդ գումարից 15.000 ՀՀ դրամ Գեղամ Գրիգորյանը իրեն տվել է բուժման ծախսերի հետ կապված, իսկ գործուղում գնացողին, հավանաբար, 15.000 ՀՀ դրամ քիչ է տրվել: <<Բյուջեի մասին>> ՀՀ օրենքի, աշխատանքային օրենսգրքի, կառավարության համապատասխան որոշման և այլ իրավական ակտերի հիման վրա է իրականացվել կարգադրիչների աշխատավարձերի հաշվարկումը և տրամադրումը: Աշխատավարձի նախահաշիվը մեկ տարվա կտրվածքով ինքն է կազմել: Ամբողջ նախահաշիվը կազմվելուց հետո ստորագրվել է իր և ծառայության պետի կողմից, որից հետո գրությունով ուղարկվել է դեպարտամենտի ղեկավարին, որն էլ հաստատել է այն: Ինքը չգիտի դեպարտամենտի ղեկավարը կամ այլ աշխատակից <<մեռած հոգիների>> վերաբերյալ հանգամանքը կարող էր կանխել, թե ոչ: Երբեք Միսակ Մարտիրոսյանին չի տեսել, առանձին զրույց չի ունեցել, իմացել է, որ նա դատական դեպարտամենտի ղեկավարն է և երբեք նրա աշխատասենյակում չի գտնվել: Դատական դեպարտամենտի կողմից հաշվետվություններ է ներկայացվել ՀՀ ֆինանսների նախարարության համապատասխան բաժին: Ներքին աուդիտի անցկացման ժամանակացույցը հաստատվել է դատական դեպարտամենտի ղեկավարի կողմից և յուրաքանչյուր տարի իրենց մոտ անցկացվել է ներքին աուդիտ և տրվել է համապատասխան եզրակացություն: Դատական կարգադրիչների հաստիքացուցակը հաստատել է ԴՆԽ-ն: Ինքը փորձաքննությանը մասնակցել է և տեխնիկական աջակցություն է ցուցաբերել, իսկ թե դատահաշվապահական փորձաքննության եզրակացությամբ ինչ խախտում է արձանագրվել, տեղյակ չէ: Ինքն ամբողջությամբ համաձայն է դատահաշվապահական փորձաքննության եզրակացությանը: Նախաքննության ընթացքում քննիչին ասել է, որ Գեղամ Գրիգորյանն է աշխատավարձ բարձրացնելու նախաձեռնություն ցուցաբերել, սակայն իրականում հավելավճար տրվել է իր կողմից հսկայական աշխատանք կատարելու և ֆինանսական խնդիրներ ունենալու նպատակով, այլ ոչ թե իր բերանը փակելու համար: Ինքը չի ցանկացել քննիչին ասել, թե ինչ անձնական խնդիրներ է ունեցել և այդ խնդիրների մասին իմացել է Գեղամ Գրիգորյանը: Հետևաբար 1.500.000 ՀՀ դրամը դա այն գումարն է, որը 2010 թվականից մինչև 2013 թվականն իր հավելավճարն է կազմել, մասնավորապես՝ 2010 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2012 թվականի սեպտեմբերը վճարել են 40.000 ՀՀ դրամ, իսկ այնուհետև՝ 60.000 ՀՀ դրամ: Ինքն իրեն մեղավոր է ճանաչում այն բանում, որ տարիների ընթացքում վերցրել է այդ հավելավճարները:
Նախաքննության ընթացքում հայտնել է նաև, որ 2012 թվականին սոցփաթեթի շրջանակներում մտել է Արմեն Մովսիսյանի մոտ և հարցրել, թե գրանցված, սակայն չաշխատող ծառայողների ստորագրությունների հարցը ինչպես պետք է լինի, իսկ Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ իրենք նման աշխատողներ չունեն և ասել է, որ փոխանցի ստորաբաժանման պետերին, որ նրանք ստորագրված բերեն: Իր ենթադրությունների մասին ցանկացել է անմիջապես հարցնել Արմեն Մովսիսյանին և անակնկալի բերել: Որոշ ժամանակ անց Գեղամ Գրիգորյանն իր մոտ է կանչել և բարկացած ասել, որ իր գործը չէ նման աշխատողներ ունեն, թե ոչ: Ինքը հասկացել է, որ նրանք միմյանց հետ խոսել են իր ասածի շուրջ: Այդ օրվանից սկսել է ավելի շատ աշխատել ստորաբաժանման պետերի հետ: Նախաքննության ընթացքում հայտնել է նաև, որ գործուղման են գնացել գրանցված, բայց փաստացի չաշխատող կարգադրիչները և գործուղումը երկար ժամանակով է եղել, իսկ մի քանի օրից նրանք արդեն վերադարձել են աշխատանքի: Քանի որ փաստաթղթերն օրինական են եղել, գումարները չի կարողացել չփոխանցել:
Սակայն նշվածի վերաբերյալ դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ այդ հանգամանքի վերաբերյալ ինքը հարցրել է այդ անձանց, թե ինչպես է լինում 1-2 օրից ետ են վերադառնում, իսկ նրանք ասել են, որ գիշերային ստուգումներ են իրականացնում և առավոտյան ետ են գալիս: Իսկ այն, որ նախաքննության ընթացքում նշել է նաև, որ ենթադրում է, որ գործուղվածների գումարները կանխիկացրել է Գեղամ Գրիգորյանը կամ նրա ավելի վստահելի անձինք, ապա դա ամենաանհեթեթ միտքն է գրել:
Նախաքննության ընթացքում նշել է, որ ինքը տեղյակ է եղել, որ հափշտակություններ է կատարվել և այդ պատճառով իրենից վերցրել են ազատման դիմում, որպեսզի ինքը որևէ այլ գործողություն չանի:
Դատաքննության ընթացքում նշել է, որ այդ դիմումի պահն ինքը դիտել է որպես կատակ: Ինքը ենթադրել է, որ կարող է հափշտակություններ են կատարվում, սակայն հստակ չի իմացել: Իսկ աշխատանքից ազատվելու հետ կապված ինքը շատ լավ հասկացել է, որ, եթե իրեն ցանկանան աշխատանքից ազատել, ապա դա տեղի կունենա անկախ նրանից դիմում ունեցել է, թե ոչ: 2013 թվականի հուլիսից հետո է իմացել, որ իր ամուսնու եղբայրը՝ Ռուբեն Հովսեփյանը, նույնպես եղել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց շարքում: Այդ ժամանակ ստորաբաժանման պետ Արմեն Միրզոյանն իրեն տվել է ամուսնու եղբոր աշխատավարձի քարտը և ասել, որ փոխանցի նրան: Ինքն ամուսնու եղբոր հետ որևէ կապ չի ունեցել և նրա հետ մշտապես վատ հարաբերության մեջ է գտնվել:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ <<Հայէկոնոմբանկի>> քարտերը մինչև կարգադրիչներին տալը քարտերի երեք թվերը գրանցվել են Գեղամ Գրիգորյանի մոտ՝ ասելով, որ դա արվում է քարտերի առկայությունը ճշտելու համար: Տեղեկագրերը սկզբում ստացել է անձնակազմի կառավարման մասնագետ Լուսինե Հակոբյանից, ապա Արփինե Սահակյանից, սկզբում չկնքված ու ստորագրված, հետո՝ այդ նույն տեղեկագրերը ստորագրված ու կնքված Արմեն Մովսիսյանի կամ Գեղամ Գրիգորյանի կողմից: Արձակուրդները տրվել են համաձայն կարգադրիչների զեկուցագրերի, որոնք ներկայացրել են կամ կարգադրիչները կամ ստորաբաժանման պետերը: Ֆինանսաբյուջետային ողջ գործունեությունը վերահսկվել է Գեղամ Գրիգորյանի կողմից, դրա համար էլ ամբողջ կատարված աշխատանքները ստուգել է Գեղամ Գրիգորյանը: 2009 թվականին տեղեկագրերից, գործուղումների հրամաններից, փաստաթղթերից հասկացել է, որ իրենց ծառայությունում կան ձևակերպված, բայց աշխատանքի չհաճախող ծառայողներ: Իր կասկածների մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին, ով 2010 թվականի հունվարին իրեն կանչել է և ասել, որ յուրաքանչյուր ամիս կտա 40.000 ՀՀ դրամ՝ աշխատանքները լավ կատարելու համար: 2012 թվականին իր գումարն ավելացրել են ևս 20.000 ՀՀ դրամով: 2012 թվականին սոցիալական փաթեթների շրջանակներում ինքը մտել է Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակ և հարցրել, թե ինչպես պետք է լինի գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող կարգադրիչների հարցը, իսկ Արմեն Մովսիսյանը բարկացել է և ասել, որ իրենք նման աշխատողներ չունեն և որ ինքը դրանք տա ստորաբաժանման պետերին: Որոշ ժամանակ անց Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է և ասել, որ իր գործը չէ, թե նրանք ունեն այդպիսի աշխատողներ, թե ոչ: Սոցիալական փաթեթների փաստաթղթերը տվել է ստորաբաժանման պետերին, ովքեր ստորագրված ետ են բերել: Աշխատավարձերն իր կարծիքով կանխիկացրել է Գեղամ Գրիգորյանը կամ նրան ավելի վստահելի անձինք: Մեկ անգամ էլ իրեն են ուղարկել գործուղման, գումարը փոխանցել է իր հաշվին: Գումարը ստանալիս Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ 15.000 ՀՀ դրամն իրեն պահի, մնացածը տա նրան: Ինքը հասկացել է, որ գումարներն այդ կերպ են կանխիկացվել, սակայն ձայն չի հանել, քանի որ վիրահատությունից հետո ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ տեղեկագրերն ուսումնասիրելիս հասկացել է, որ կան ծառայողներ, ովքեր ձևակերպված են, սակայն չեն աշխատում: Աշխատավարձը հաշվարկելու համար իրենց մոտ գործող կարգի համաձայն՝ ստորաբաժանման պետերը լրացրած աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը ներկայացրել են կադրերի բաժին, որտեղ համապատասխան ստուգում կատարելուց հետո հանձնվել են իրեն, որպեսզի ինքն էլ իր հերթին հաշվարկի աշխատավարձերը: Իր կողմից հաշվարկը կատարելուց հետո տեղեկագրերը ներկայացրել է անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանին, ապա նաև ծառայության պետի կամ նրա տեղակալի հաստատմանը: Կադրերի բաժնի աշխատակիցների կողմից իրեն ստորաբաժանումներից ուղարկված տեղեկագրերի ստուգման ժամանակ ինքը հայտնաբերել է մի շարք դեպքեր, որ քաղաքացին, հրամանագրված լինելով տվյալ ստորաբաժանումում, ընդգրկված չի եղել ծառայության, հետևաբար նաև տեղեկագրում: Եթե քաղաքացին ծառայության ներկայացած լիներ, ապա ստորաբաժանման պետը նրա անունը գրած կլիներ ցուցակի մեջ: Հայտնաբերելով նման դեպքեր՝ այդ մասին հարցրել է Լուսինեին: Իր ասելուց հետո տեղեկագրերը տարել են կադրերի բաժին և տվյալներն ավելացրել են այնպես, որ ակնհայտ տարբերություն է եղել: Նմանատիպ ուղղումներ և բացթողումներ չի նկատել Շենգավիթի, Էրեբունու, Մալաթիայի, Սյունիքի ստորաբաժանումներում, իսկ մյուսներում եղել են, բայց կոնկրետ որ ստորաբաժանումում և ինչ քանակությամբ, չի կարող ասել: Աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերն իր կողմից նշված փոփոխությունները կատարելուց հետո ներկայացրել է կադրերի բաժնի պետին, ծառայության պետի կամ տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի հաստատմանը: Իր այս կասկածների մասին ղեկավարներից որևէ մեկին ոչինչ չի ասել: 2010 թվականի հունվարից սկսած Գեղամ Գրիգորյանը յուրաքանչյուր ամիս իրեն 40.000 ՀՀ դրամ է տվել, իսկ հետո ավելացրել է ևս 20.000 ՀՀ դրամ: Դրանից բացի, երբ հրամանով նշանակվել է գլխավոր հաշվապահ, Գեղամ Գրիգորյանն իրենից վերցրել է առանց ամսաթվի դիմում՝ իր կամքով աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ և ասել, որ երբ իրեն հարմար լինի <<իրեն թաթիկով անի>>, այսինքն՝ աշխատանքից ազատի: Ինքը հասկացել է, որ եթե նրա կարգադրությունները չկատարի կամ իր տեսածի վերաբերյալ ինչ-որ տեղ հայտնի, ապա իրեն աշխատանքից կազատեն: 2011 թվականի աուդիտի ստուգման ժամանակ իրեն ասել են, որ տեղեկագրերն աշխատավարձի հետ միասին կարված լինեն գործերի մեջ՝ ըստ առանձին ստորաբաժանումների: Այդ ժամանակից սկսած ինքը յուրաքանչյուր ամսվա բոլոր ստորաբաժանումների տեղեկագրերը համապատասխան հաշվարկները կատարելուց և փոխանցելուց հետո կարել է թղթապանակում: 2013 թվականի հուլիսի կեսերին, երբ իրենց աշխատակից Արմեն Ավագյանը ձերբակալվել էր, իսկ Գեղամ Գրիգորյանը գտնվում է արձակուրդում և աշխատանքի չի եկել, Արմեն Մովսիսյանն իրեն կանչել է աշխատասենյակ և հարցրել, թե հաշվապահությունում ստուգումներ անցկացնելու դեպքում կարող են խախտումներ հայտնաբերվել: Ինքը պատասխանել է, որ հաշվապահությունը կատարել է նորմալ, որևէ կեղծիք չի կատարել և եթե ինչ-ոչ բացթողումներ հայտնաբերեն, ապա դա կլինի իր անուշադրության հետևանքով: Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ զգուշացնում է իրեն, հետո խնդիրներ առաջանալուց հետո իրեն չդիմի: Դրանից հետո ինքը գնացել է իր աշխատասենյակ և սովորականի պես կատարել իր աշխատանքը: Այդ օրվանից սկսած կադրերի բաժնի աշխատակիցները եկել են իր մոտ և ասել, որ Նարեկի կարգադրությամբ պետք է տանեն ստորաբաժանումների աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը: Եղել են դեպքեր, որ տարած տեղեկագրերը շատ կարճ ժամանակում, այսինքն՝ հինգ րոպե անց, վերադարձրել են: Եղել են նաև դեպքեր, որ տարած տեղեկագրերը վերադարձրել են 3 օր հետո: Օգոստոսին, երբ ցանկացել է դասավորել տեղեկագրերը, տեսել է, որ տեղեկագրերի որոշ մասը փոխված է: Տեղեկագրերի փոփոխված լինելու հանգամանքն ինքը հասկացել է այն բանից հետո, երբ Արմեն Մովսիսյանը 2013 թվականի հունվարի 29-ից մինչև փետրվարի 12-ը և 2013 թվականի մայիսի 30-ից մինչև հունիսի 21-ը գտնվել է արձակուրդում և գտնվել է արտերկրում, սակայն Արարատի մարզի ստորաբաժանման տեղեկագրերը թերթելիս իսկույն նկատել է, որ հունվարի 31-ի և մայիսի 31-ի տեղեկագրերը ստորագրված են Արմեն Մովսիսյանի կողմից, մինչդեռ փոփոխության չենթարկված այլ ստորաբաժանումների տեղեկագրերում եղել են Գեղամ Գրիգորյանի ստորագրությունները: Ինքը գնացել է Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակ և հարցրել, թե ինչու են տեղեկագրերը փոխվել, որտեղ են հին տեղեկագրերը և պահանջել է հին տեղեկագրերը, որպեսզի համեմատի նոր տեղեկագրերի հետ՝ համոզվելու համար, որ դրանք իրեն վնաս չեն պատճառի: Արմեն Մովսիսյանն իրեն հավաստիացրել է, որ փոփոխված տեղեկագրերով իրեն ոչ մի վտանգ չի սպառնում, նույն տվյալներն են մտցրել նոր տեղեկագրերի մեջ: Ինքը չի հարցրել, թե ինչ նպատակով են նման բան արել: Ինքն Արմեն Մովսիսյանին ասել է, որ այս նոր տեղեկագրերում նա ստորագրել է այնպիսի ժամանակահատվածի տեղեկագրերում, որ գտնվել է արձակուրդում և չէր կարող ստորագրել: Իր ասածից հետո Արմեն Մովսիսյանը խառնվել է և բարկացել Նարեկի վրա՝ ասելով, թե այդ ինչ սխալ բան են արել: Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ հին տեղեկագրերը վերադարձնեն իրեն, սակայն այդպես էլ չեն վերադարձրել և առգրավման ժամանակ ինքը տրամադրել է այն տեղեկագրերը, որոնք գտնվել են իր մոտ: Իր ամուսնու եղբայրը՝ Ռուբեն Հովսեփյանը, նույնպես եղել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող ծառայող: 2013 թվականի հուլիսին ստորաբաժանման պետ Արմեն Միրզոյանը քարտը տվել է իրեն և ասել, որ տա ամուսնու եղբորը: Ինքը քարտը տվել է ամուսնուն, նա էլ փոխանցել է եղբորը:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ Արմեն Մովսիսյանի հետ նախապես չի պայմանավորվել և ոչ մի գումար չի հափշտակել: Ինքը միայն մեղավոր է այն բանի համար, որ իմացել է, որ աշխատանքի չհաճախող աշխատակիցների գումարները նրանք տնօրինում են և որևէ մեկին չի ասել այդ մասին, կատարել է նրանց կարգադրությունները: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն յուրաքանչյուր ամիս տվել է 40.000 ՀՀ դրամ, այնուհետև՝ 60.000 ՀՀ դրամ: Գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող կարգադրիչների գումարներից Գեղամ Գրիգորյանն իրեն տվել է ընդհանուր 1.500.000 ՀՀ դրամ: Ինքը դա արել է, քանի որ ֆինանսական խնդիր է ունեցել: Բացի այդ, Գեղամ Գրիգորյանն իրենից առանց ամսաթվի ազատման դիմում է վերցրել այն բանի համար, որ, եթե ինքը չկատարի նրանց պահանջները, ապա իրեն աշխատանքից կազատեն: Հասկացել է, որ հանցանք է կատարել և զղջում է կատարածի համար: Փոփոխվել է Կոտայքի, Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի դատարանների տեղեկագրերը:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 6-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերն ինքը ստացել է յուրաքանչյուր ամսվա վերջում՝ ստորագրված ստորաբաժանման պետի, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետի, ծառայության պետի կամ նրա առաջին տեղակալի կողմից, որոնք իրեն տրամադրել են անձնակազմի կառավարման բաժնի աշխատակիցները: Դրանց հիման վրա կազմել է աշխատավարձի հաշվարկի տեղեկանքները, գանձապետարանի փոխանցման փաստաթղթերը, որոնց հիման վրա էլ կատարվել է փոխանցում: Յուրաքանչյուր տարի նախահաշվով հաստատվել է կարգադրիչների ծառայությունում հաստիքացուցակով սահմանված գումարի չափը, սակայն աշխատավարձը տրվել է փաստացի հրամանագրված և աշխատած աշխատողների քանակով: Հաստիքացուցակով սահմանված, սակայն չօգտագործված գումարներն ուղղվել են պարգևատրմանը և աշխատավարձին հավասարեցված վճարներին: Իր աշխատած ժամանակահատվածում այդպիսի դեպք չի եղել, որ աշխատաժամանակի տեղեկագրում որևէ կարգադրիչի անվան դիմաց գրված լինի գործուղված, բայց եթե լիներ, ապա ինքն աշխատավարձ չէր հաշվարկի, քանի որ այդ դեպքում չի նշվում նրա աշխատած ժամերը և այդ կարգադրիչներին աշխատավարձ կհաշվարկեր այն տեղեկագրով, որտեղ տվյալ կարգադրիչը գործուղվել էր և տվյալ ստորաբաժանման տաբելում նրա անունը ներառված կլիներ և նշված կլիներ նրա աշխատած ժամերի քանակը: Բացի դրանից իրեն տրամադրվել է գործուղման հրամանը, գործուղման թերթիկը, հյուրանոցային կտրոնները, եթե գործուղման վայրը գտնվել է իր հրամանագրված ստորաբաժանումից 30կմ հեռավորության վրա: Եթե 30կմ չի գերազանցել, ապա իրեն տվել են հրամանը և գործուղման վկայականը` կնքված: Եթե իրեն տրամադրված տեղեկագրում կարգադրիչի անվան դիմաց չի եղել լրացված նրա աշխատած ժամերը և նրա աշխատանքի հաճախելու վերաբերյալ ոչ մի գրանցում, ապա այդ դեպքում ինքն աշխատավարձ չի հաշվարկել և չի տրամադրել: Եթե նշված լիներ, որ տվյալ կարգադրիչը բացակայել է աշխատանքից, ապա այդ բացակա օրերի գումարը չէր հաշվի և չէր փոխանցի: Իր աշխատած ժամանակահատվածում իր պարտականությունները կատարելուց առաջնորդվել է <<Հաշվապահական հաշվառման մասին>> ՀՀ օրենքով, ֆինանսների նախարարության հատուկ նորմատիվային ակտերով, կարգադրիչների ծառայության կանոնադրությամբ, ՀՀ աշխատանքային օրենսգրքով և այլ նորմատիվ ակտերով: ՀՀ դատական դեպարտամենտի և կարգադրիչների ծառայության կողմից հատուկ որոշումներ, որը կհաստատեր վերը նշված օրենքները կամ որոշումները, չեն եղել: Անկախ այն բանից, թե տեղեկագրում գրված է եղել գործուղում, իրեն պետք է տրամադրեին տվյալ կարգադրիչի գործուղման հրամանը և գործուղման վկայականը կնքված: Տեղեկագրում նշվել է կարգադրիչի աշխատած ժամերը, որի հիման վրա էլ կատարվել է նրա աշխատավարձի հաշվարկը, այսինքն՝ կարգադրիչը վճարվել է իր աշխատած ժամերի դիմաց:
Ամբաստանյալ Գագիկ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ին, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Գագիկ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին, որպես մեղադրյալ, հայտնել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում և պատրաստ է վերականգնել պատճառված վնասը,սակայն վատ ինքնազգացողության պատճառով հրաժարվել է շարունակել ցուցմունքը:
Ամբաստանյալ Գագիկ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ին ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով նշանակվել է դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալի պաշտոնում: 2009 թվականին՝ իր նշանակվելուց հետո, Արմեն Մովսիսյանն իրեն ասել է, որ ինքը պետք է զբաղվի անվտանգության խնդիրներով, ինչպես նաև վերահսկողության բաժնի որոշ գործառույթներով: 2010 թվականի ապրիլին վերահսկողության պետ Եղիազար Սարգսյանն իրեն ասել է, որ կենտրոնական մարմնում՝ ստուգման ժամանակ, հայտնաբերվել են 26 դատական կարգադրիչներ, ովքեր գրանցված են եղել որպես աշխատողներ, սակայն իրականում աշխատանքի չեն ներկայացել: Մի քանի օր անց Արմեն Մովսիսյանը կանչել է իրեն, Գեղամ Գրիգորյանին, Եղիազար Սարգսյանին, Նարեկ Գասպարյանին և առաջարկել, որպեսզի յուրաքանչյուրն ունենա երկուական կարգադրիչների բանկային քարտեր: Եղիազար Սարգսյանն անմիջապես առարկել է, որից հետո թեթև վիճաբանություն է սկսվել: Արմեն Մովսիսյանը բոլորին ասել է, որ դուրս գան աշխատասենյակից, իսկ Եղիազար Սարգսյանը մնա այնտեղ: Իրենք միջանցքում լսել են, թե ինչպես է Եղիազար Սարգսյանն Արմեն Մովսիսյանին ասում, թե ոնց է նա իրենց նման բան առաջարկում, դա ինչ է նշանակում և ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ: Արմեն Մովսիսյանն ասել է Եղիազարին, որ պետք է անեն իր ասածները, իսկ միջանցքում Գեղամն իրեն ասել է, որ իրենից էին սպասում նման ըմբոստություն, ոչ թե Եղիազարից: Ինքն էլ պատասխանել է, որ ինքը նույնպես հրաժարվելու է: Հասկացել է, որ այդ առաջարկից հրաժարվելուց հետո աշխատանքից կազատեն և Եղիազարն էլ արդեն համաձայնվել էր, ինքն էլ է ընդունել Արմենի առաջարկը: Գեղամն իրենց ասել է, որ յուրաքանչյուրը պետք է գտնի երկու հոգու, ձևակերպեն աշխատանքի, այդ անձանց աշխատավարձի քարտերը պահեն իրենց մոտ, սակայն յուրաքանչյուր քարտից 15.000-ական ՀՀ դրամ տան նրան: Ինքը երկու հոգու տեղավորել է աշխատանքի, սակայն նրանք, տեսնելով, որ աշխատավարձերը ցածր են և ծանրաբեռնվածությունը շատ, հրաժարվել են աշխատելուց և բանկային քարտերը ստանալուց: Նրանք, մտածելով, որ ազատվել են աշխատանքից, հեռացել են: Ինքն այդ երկուսի քարտերը վերցրել է և այդ մասին տեղեկացրել Գեղամ Գրիգորյանին: Գեղամն իր մոտ նշել է նրանց՝ որպես իրեն պատկանող <<մեռած հոգիներ>>: Յուրաքանչյուր ամիս աշխատավարձը ստանալիս յուրաքանչյուրից 15.000 ՀՀ դրամ տվել է Գեղամին, 25.000 ՀՀ դրամը տվել է վարորդին, ով իրեն աշխատանքի է տարել, իսկ 65.000 ՀՀ դրամը տնօրինել է անձամբ: 2010 թվականին, երբ դեռ իբրև <<մեռած հոգի>> եղել է Խորենը, երբ երկրորդը չի ունեցել, Գեղամն իրեն քարտ է տվել, մինչև երկրորդ <<մեռած հոգի>> գտնելը: Չի կարող ասել, թե ով քանի <<մեռած հոգի>> է ունեցել, սակայն իր կողմից թվարկված անձինք բոլորն էլ ունեցել են: Ըստ իր տեղեկությունների՝ Եղիազարի կողմից կենտրոնական մարմնում 26 <<մեռած հոգիներ>> հայտնաբերելուց հետո նրանց մի մասը տեղափոխվել են տարբեր ստորաբաժանումներ, մասնավորապես՝ Ավան և Նոր Նորք և Աջափնյակ վարչական շրջանների դատարաններ: Իր իմանալով <<մեռած հոգիներ>> չեն եղել Վճռաբեկ, Շենգավիթ, Էրեբունի, Մալաթիա-Սեբաստիա, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարաններում: Իր իմանալով <<մեռած հոգիներ>> եղել են բոլոր մարզերի դատարաններում, բացի Սյունիքի մարզի դատարանից: Հաշվապահը <<մեռած հոգիներ>> չի ունեցել և օգտվել է իրենց կողմից տրված 15.000 ՀՀ դրամներից: Իր տեղեկություններով ամսական 100.000 ՀՀ դրամ տվել են հաշվապահ Սաթենիկին: Սաթենիկը միանշանակ տեղյակ է եղել ամբողջ գործընթացից, քանի որ <<մեռած հոգիների>> քարտերը նրա ձեռքով հանձնել են Գեղամին: 2012 թվականի սկզբին, երբ ինքը, Արմեն Մովսիսյանը, Նարեկ Գասպարյանը և Գեղամ Գրիգորյանը գնացել են ընդմիջման, ինքը մի պահ դուրս է եկել և երբ վերադարձել է, լսել է, թե ինչպես է Գեղամն Արմենին ասում, որ եթե նա աշխատանքի չգնա, ապա նա նրան կապահովի 2.000.000 ՀՀ դրամով: Երբ ինքը Սամվել Հովհաննիսյանի հետ գործուղման է մեկնել Շիրակի մարզ, վերադառնալիս իմացել է, որ իրենց հետ մեկն էլ է եղել գործուղման մեջ, սակայն չի գնացել, այսինքն՝ ձևակերպված է եղել, սակայն չի գնացել: Գեղամի կողմից աշխատանքի չներկայանալուց հետո Երվանդը գնացել է իր աշխատասենյակ և ասել, որ Գեղամը գնալուց առաջ տվել է քարտերով լցված երկու պոլիէթիլենային տոպրակ: Ինքն անմիջապես Երվանդին դուրս է հանել աշխատասենյակից, քանի որ չի ցանկացել լսել այդ պատմության մասին: Երվանդին հաճախ տեսել է Գեղամի սենյակ մտնելիս, սակայն չի կարող ասել, թե Երվանդն ինչ դերակատարում է ունեցել:
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ի Գագիկ Խաչատրյանի և Արմեն Մովսիսյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Գագիկ Խաչատրյանը հայտնել է, որ ճանաչում է իր հետ առերեսվող Արմեն Մովսիսյանին դեռ ԱԱԾ-ում աշխատելու ժամանակաշրջանից, այնուհետև նրա հետ շարունակել է աշխատել ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Ինքը դատական կարգադրիչների ծառայությունում հանդիսացել է Արմեն Մովսիսյանի տեղակալը՝ անվտանգության հարցերով։ Նշված պաշտոնում աշխատել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ից։ 2010 թվականի գարնանը, իր հիշելով ապրիլին, իր աշխատասենյակ է եկել վերահսկողության բաժնի պետը՝ Եղիազար Սարգսյանը և իրեն ասել, որ կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանումում՝ ստուգման ժամանակ, հայտնաբերել են 26 <<մեռած հոգիներ>>, դրանք անձինք են, ովքեր հրամանագրված են եղել ծառայությունում որպես կարգադրիչներ, սակայն ծառայություն չեն իրականացրել, աշխատանքի չեն հաճախել։ Ինքը Եղիազար Սարգսյանին ասել է, թե ինչու է այդ մասին իրեն ասում, գնա և դրա մասին ասի ծառայության պետին։ Դրանից մոտ մեկ շաբաթ անց Արմեն Մովսիսյանն իրեն, Եղիազար Սարգսյանին, ծառայության պետի 1-ին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին և կադրերի բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանին կանչել է իր աշխատասենյակ ու առաջարկել, որ յուրաքանչյուրն ունենան երկուական <<մեռած հոգիներ>>: Եղիազար Սարգսյանը չի ընդունել առաջարկը և սկսել է աղմկել: Իրենք, տեսնելով, որ կոնֆլիկտ է առաջանում, դուրս են եկել միջանցք։ Միջանցքում Գեղամ Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ նրանք մտածել են, որ ինքն է լինելու հրաժարվողը: Ինքն էլ նրան ասել է, որ, եթե Եղիազարը չաներ, ինքն էր անելու: Այնուհետև իրենք գնացել են իրենց աշխատասենյակներ: Նույն օրն Արմեն Մովսիսյանը Եղիազարին մի քանի անգամ կանչել է իր աշխատասենյակ և համոզել, որից հետո իրենց բոլորին հրավիրել են Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակ և ասել, որ յուրաքանչյուրը պետք է ունենա երկուական <<մեռած hոգիներ>>, որի ձևակերպման կարգն իրենց կտեղեկացնի Գեղամ Գրիգորյանը։ Դրանից որոշ ժամանակ անց ինքը, Եղիազարը և Նարեկը գնացել են Գեղամ Գրիգորյանի աշխատասենյակ, Գեղամն իրենց բացատրել է ընդունելության կարգը: Գեղամն ասել է, որ նրանց անձնական տվյալները տալիս են նրան ու նա լուծում է կարգադրիչների ներկաների և բացակաների հարցը, դրանից հետո յուրաքանչյուր ամիս յուրաքանչյուրի ստացած աշխատավարձից 15.000 ՀՀ դրամ առձեռն տալիս են Գեղամին։ Դրանից հետո՝ մինչև քրեական գործ հարուցվելը, սկսել է գործել նշված մեխանիզմը։ 2012 թվականի աշնանը ինքը, Նարեկը, Գեղամը և Արմեն Մովսիսյանը միասին ճաշելիս են եղել, երբ ինքը դուրս է եկել սենյակից և երբ վերադարձել է, լսել է, թե ինչպես է Գեղամ Գրիգորյանը համոզում Արմեն Մովսիսյանին՝ ասելով, որ ամսական նրան կտա 2.000.000 ՀՀ դրամ, միայն թե նա նստի տանը և թողնի, որ ինքը կազմակերպի աշխատանքը: 2013 թվականի հունիսի վերջերին կամ հուլիսի սկզբներին ինքը և վերահսկողության բաժնի աշխատակից Սամվել Հովհաննիսյանը գործուղման են եղել Շիրակի մարզի դատարանում: Վերադառնալուց հետո իմացել են, որ իրենց հետ միասին Շիրակի մարզ է գործուղված եղել նաև երրորդ անձ, սակայն նա իրենց հետ չի եղել։ Քրեական գործի հարուցումից հետո, երբ ինքը, Նարեկը և վարչական դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ Էդիկ Հովհաննիսյանը սրճարաններից մեկում նստած են եղել, Էդիկ Հովհաննիսյանն ասել է, որ նա աշխատողների տեղեկագրերը տարել է Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, վերջինը տեղեկագրերի հակառակ կողմում ավելացրել է ստորաբաժանման վրա գրանցված անձանց, ովքեր տվյալ ստորաբաժանումներում չեն աշխատել, որից հետո նրան կանչել են Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և ստիպել, որ տեղեկագրերի հակառակ կողմում հաշվառված անձանց մտցնի դրանց մեջ։ Իսկ Արմեն Մովսիսյանը հայտնել է, որ Գագիկ Խաչատրյանին ճանաչել է դեռ ԱԱԾ-ում աշխատելու ժամանակվանից, այնուհետև նա հանդիսացել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում իր տեղակալը, որտեղ ինքը ծառայության պետ է եղել։ Գագիկ Խաչատրյանի ասածները հերյուրանք են, վառ երևակայության արդյունք:
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ի Գագիկ Խաչատրյանի և Նարեկ Գասպարյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Գագիկ Խաչատրյանը հայտնել է, որ Նարեկ Գասպարյանին ճանաչում է 2009 թվականի հուլիսի 1-ից, երբ նշանակվել է դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում պետի տեղակալի պաշտոնում, իսկ վերջինն աշխատել է նույն ծառայությունում որպես անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ: 2010 թվականի գարնանը, իր հիշելով ապրիլին, իր աշխատասենյակ է եկել վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանը և իրեն ասել, որ կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանումում՝ ստուգման ժամանակ, հայտնաբերել են 26 <<մեռած հոգիներ>>, դրանք անձինք են, ովքեր հրամանագրված են եղել ծառայությունում որպես կարգադրիչներ, սակայն ծառայություն չեն իրականացրել, աշխատանքի չեն հաճախել։ Ինքը Եղիազար Սարգսյանին ասել է, թե ինչու է այդ մասին իրեն ասում, գնա և դրա մասին ասի ծառայության պետին։ Դրանից մոտ մեկ շաբաթ անց Արմեն Մովսիսյանն իրեն, Եղիազար Սարգսյանին, ծառայության պետի 1-ին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին, կադրերի բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանին կանչել է իր աշխատասենյակ և առաջարկել, որ յուրաքանչյուրն ունենան երկուական <<մեռած հոգիներ>>: Եղիազար Սարգսյանը չի ընդունել առաջարկը և սկսել է աղմկել: Իրենք, տեսնելով, որ կոնֆլիկտ է առաջանում, դուրս են եկել միջանցք։ Միջանցքում Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ մտածում էին, որ ինքն է լինելու հրաժարվողը: Նույն օրն Արմեն Մովսիսյանը Եղիազարին մի քանի անգամ կանչել է նրա աշխատասենյակ և համոզել, որից հետո իրենց բոլորին հրավիրել են Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակ և ասել, որ յուրաքանչյուրը պետք է ունենա երկուական <<մեռած hոգիներ>>, որի ձևակերպման կարգի մասին իրենց պետք է ասի Գեղամ Գրիգորյանը։ Դրանից որոշ ժամանակ անց իրենք գնացել են Գեղամ Գրիգորյանի աշխատասենյակ, որտեղ Գեղամն իրենց բացատրել է ընդունելության կարգը: Դրանից հետո ինքը կատարել է Արմեն Մովսիսյանի առաջարկությունը: Սկզբում ձևակերպել է մեկ հոգի, ապա նաև մոտ մեկ տարի հետո ձևակերպել է երկրորդին: Ինքը չգիտի՝ մյուսներն ունեցել են <<մեռած հոգիներ>>, թե ոչ: 2012 թվականի աշնանն ինքը, Նարեկը, Գեղամը և Արմեն Մովսիսյանը միասին ճաշելիս են եղել, ինքը դուրս է եկել սենյակից և երբ վերադարձել է, լսել է, թե ինչպես է Գեղամ Գրիգորյանը համոզում Արմեն Մովսիսյանին՝ ասելով, որ ամսական նրան կտա 2.000.000 ՀՀ դրամ, միայն թե նա նստի տանը և թողնի, որ ինքը կազմակերպի աշխատանքը: Քրեական գործի հարուցումից հետո, երբ ինքը, Նարեկը և վարչական դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ Էդիկ Հովհաննիսյանը սրճարաններից մեկում նստած են եղել, Էդիկ Հովհաննիսյանն ասել է, որ նա աշխատողների տեղեկագրերը գրած տարել է Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, վերջինը տեղեկագրերի հակառակ կողմում ավելացրել է ստորաբաժանման վրա գրանցված անձանց, ովքեր տվյալ ստորաբաժանումներում չեն աշխատել, որից հետո իրեն կանչել են Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և ստիպել, որ տեղեկագրերի հակառակ կողմում հաշվառված անձանց մտցնի տեղեկագրերի մեջ։ Իսկ Նարեկ Գասպարյանը հայտնել է, որ Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակում նման խոսակցության չի մասնակցել, նման բան չի եղել: Իրենք բազմաթիվ անգամներ միասին ճաշել են, սակայն երբեք նման խոսակցություններ չի լսել:
Ամբաստանյալ Գագիկ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի ապրիլին Եղիազարն իրեն ասել է, որ կենտրոնական մարմնում՝ ստուգման ժամանակ, հայտնաբերվել են 26 <<մեռած հոգիներ>>, իսկ ինքն ասել է, որ այդ մասին զեկուցի ծառայության պետին:
2013 թվականի սեպտեմբերի 14-ի Գագիկ Խաչատրյանի և Եղիազար Սարգսյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Գագիկ Խաչատրյանը հայտնել է, որ 2010 թվականի ապրիլին Եղիազարն իրեն ասել է, որ կենտրոնական մարմնում՝ ստուգման ժամանակ, հայտնաբերվել են 26 <<մեռած հոգիներ>>, իսկ ինքն ասել է, որ այդ մասին զեկուցի ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանին: Դրանից որոշ ժամանակ անց ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանն իրեն, կադրերի բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանին, Գեղամ Գրիգորյանին և Եղիազար Սարգսյանին հրավիրել է իր մոտ և ասել, որ յուրաքանչյուրը պետք է ունենան երկուական <<մեռած հոգիներ>>: Իր և Եղիազար Սարգսյանի միջև <<մեռած հոգիների>> վերաբերյալ խոսակցությունն այսքանով սահմանափակվել է: Իսկ Եղիազար Սարգսյանը հայտնել է, որ ինքը նրան ոչինչ չի ասել:
2013 թվականի սեպտեմբերի 14-ի Գագիկ Խաչատրյանի և Եղիազար Սարգսյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Եղիազար Սարգսյանը հայտնել է, որ 2009 թվականի հուլիսից աշխատել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես վերահսկողության բաժնի պետ։ Հիշյալ ծառայության պետը եղել է Արմեն Մովսիսյանը, իսկ նրա տեղակալները եղել են Գեղամ Գրիգորյանը և Գագիկ Խաչատրյանը, որոնց հետ ծանոթացել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելուց հետո և իմացել է, որ նրանք նույնպես ԱԱԾ-ի նախկին աշխատակիցներ են եղել։ Արմեն Մովսիսյանի, Գագիկ Խաչատրյանի և Գեղամ Գրիգորյանի հետ գտնվել է նորմալ աշխատանքային փոխհարաբերություններում: Գագիկ Խաչատրյանը կոորդինացրել է ծառայության վերահսկողական գործառույթները, Գեղամ Գրիգորյանը՝ ֆինանսատնտեսական գործառույթները, իսկ ինքն իրականացրել է կալանախցերի ստուգումը, դատարանների շենքերի անվտանգության ապահովումը, ինչպես նաև դատական կարգադրիչների ծառայության հսկողությունը: Իր հիշելով 2009 թվականի վերջերին կամ 2010 թվականի սկզբներին՝ աշխատանքից տուն վերադառնալիս, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աստիճանների վրա նկատել է դատական կարգադրիչի՝ համազգեստի կոպիտ խախտումով, կանգնեցրել է մեքենան և իջնելով մեքենայից, նկատողություն է արել կարգադրիչին, ապա մտել է դատարանի շենք, որպեսզի ստուգի նաև մյուս կարգադրիչին։ Համոզվելով, որ մյուս կարգադրիչը տեղում է՝ դուրս է եկել դատարանից և գնացել տուն։ Դրանից մոտ մեկ ժամ անց իր բջջայինին զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը՝ ասելով, թե ինչու է առանց իրենց գիտության գնացել ստուգայցի: Ինքը Գեղամին ասել է, որ տուն գնալիս պատահական նկատել է համազգեստի կրման կարգի խախտմամբ կարգադրիչի և այդ նպատակով էլ ստուգման է ենթարկել հերթափոխը: Գեղամն իրեն ասել է, որ մյուս անգամ առանց իրենց գիտության որևէ տեղ ստուգման չգնա: Նրանից հետո ինքն անմիջապես զանգահարել է Արմեն Մովսիսյանին և զեկուցել տեղի ունեցածի մասին, իսկ վերջինը կրկնել է Գեղամի խոսքերը։ Հաջորդ օրն ինքը գնացել է Գեղամի աշխատասենյակ և փորձել պարզաբանում ստանալ, որը վերածվել է վեճի: 10 րոպե անց իրեն կանչել է Արմեն Մովսիսյանը, որտեղ գտնվել է նաև Գեղամը և ասել, որ առանց իրենց գիտության որևէ ստորաբաժանում չմտնի, ինչից էլ կրկին վեճ է առաջացել, և ինքը հեռացել է իր աշխատասենյակ և գործավար Մարինե Մկրտումյանին խնդրել է, որ հավաքի իր աշխատանքից ազատման զեկուցագիրը: Զեկուցագիրը ստորագրելուց հետո ինքն այն նույն օրը հանձնել է Արմեն Մովսիսյանին, որից հետո վերջինը սկսել է իրեն համոզել, որ ամեն ինչ նորմալ կլինի: Պայմանավորվածությունն այնպես է ստացվել, որ իր բաժնի ստուգայցերը տեղի են ունենալու նրանց հրահանգով։ Մոտ մեկ ամիս անց Արմեն Մովսիսյանը կանչել է իր աշխատասենյակ և ասել, որ խոսելու բան ունի իր հետ։ Աշխատասենյակում, որտեղ գտնվել են ինքը և Արմենը, վերջինն առանց անուններ տալու ասել է, որ պետք է ամեն մեկն ունենա երկուական ձևական աշխատակիցներ, որոնց քարտերով ստանան նրանց աշխատավարձերը և ծախսեն իրենց կարիքների համար։ Թե Արմենն ում է նկատի ունեցել, ինքը չի կարող ասել, նա անուններ չի տվել։ Ինքը միանգամից հրաժարվել է՝ ասելով, որ իրեն նման ճանապարհով ձեռք բերված գումարներ պետք չեն։ Շփոթված մտել է Գեղամի աշխատասենյակ, որպեսզի նրա հետ կիսվի, սակայն մտնելուն պես հասկացել է, որ Գեղամը նախապես տեղյակ է եղել Արմենի առաջարկի մասին, քանի որ, երբ մտել է աշխատասենյակ, Գեղամը հարցրել է, թե Արմենն իրեն բան ասել է: Ինքն ասել է, որ առաջարկել է, սակայն ինքը չի համաձայնվել ու դուրս գալով այնտեղից՝ գնացել է իր աշխատասենյակ: Հաջորդող օրերի ընթացքում ինքը հասկացել է, որ Արմենի և Գեղամի վերաբերմունքն իր հանդեպ փոխվել է, ուրիշ աչքով են իրեն նայել: Ինքն այդ ամենից հասկացել է, որ Արմենը և Գեղամը քարտերի օգտագործմամբ գումարներ հափշտակելու շուրջ պայմանավորվածություն են ունեցել և իրենց ապահովության համար ցանկացել են իրեն էլ ներքաշել, որպեսզի ինֆորմացիայի արտահոսք չլինի։ Մի քանի օր անց Արմենն իրեն կանչել է աշխատասենյակ, որտեղ եղել են նաև Գեղամը, Գագիկը և Նարեկը: Արմենն ասել է, որ արդեն որոշված է, յուրաքանչյուրը պետք է երկուական բանկային քարտ ունենան, որպեսզի յուրաքանչյուր ամսվա վերջում դրանով ստանան ձևական աշխատողների աշխատավարձերը։ Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ իրենք յուրաքանչյուր քարտից պետք է ամսական 15.000 ՀՀ դրամ տան Գեղամին, որն էլ պետք է օգտագործվի ծառայության կարիքների համար: Ինքը կրկին հրաժարվել է, որից հետո բոլորը դուրս են եկել Արմենի աշխատասենյակից: Ինքն Արմենին ասել է, որ չի ցանկանում նման բան անել, քանի որ ունի նորաստեղծ ընտանիք և վախենում է: Մի քանի օր շարունակ այդ խոսակցությունը շարունակվել է Գագիկի, նաև իր և Արմենի միջև։ Խոսակցության ժամանակ Գագիկն իրեն ասել է, որ իրենց քարտեր տրամադրելու պատճառը եղել է այն, որ ինքը ստուգման ժամանակ հայտնաբերել է <<մեռած հոգիներ>>, այսինքն՝ հրամանագրված, սակայն ծառայության մեջ չընդգրկված քաղաքացիներ: Արմենն էլ ցանկացել է ապահովության համար իրենց էլ ներքաշել այդ խաղի մեջ: Ինքը Գագիկին պատասխանել է, որ ստուգումների ժամանակ տեղեկագրերը չի ստուգել, քանի որ Արմենն իրեն արգելել է նման ստուգումներ կատարել։ Վերը նշված խոսակցությունները տևել են շուրջ 15-20 օր, որից հետո Գեղամն իրեն կանչել է աշխատասենյակ և իրեն տալով երկու բանկային քարտ, ասել, որ դրանց մեջ գումարներ կան և պահանջել է, որ կանխիկացնի այդ գումարները և 30.000 ՀՀ դրամը տա: Ինքը հրաժարվել է քարտերը վերցնել և ասել է, որ նա գնա և կանխիկացնի գումարը: Այնուհետև ինքը վերցրել է այդ քարտերը: Բանկային քարտերը եղել են <<ՎՏԲ>> բանկի քարտեր, դրանց վրա քարտապանի տվյալները դաջված չեն եղել, այլ քարտի վրա գրվածները ջնջված են եղել այնպես, որ չի հասկացվել, թե ում տվյալներով են եղել։ Քարտերի հետ միասին Գեղամն իրեն տվել է նաև թղթի վրա գրված <<PIN>> կոդերը։ Նույն օրը կանխիկացրել է գումարները, 30.000 ՀՀ դրամը տվել է Գեղամին, իսկ մնացած գումարը՝ 55.000 ՀՀ դրամը, պահել է իր մոտ։ Գումարները կանխիկացնելուց հետո քարտերից ազատվելու նպատակով՝ քարտերը վերադարձրել է Գեղամին։ Դանից հետո ոչ պարբերաբար, Գեղամի պահանջով, երկու բանկային քարտերով գումարներ է կանխիկացրել և 30.000 ՀՀ դրամ տվել Գեղամին՝ ծառայության ներքին հոգսերը հոգալու համար։ 2011 թվականի ամռանը, երբ գտնվել է արձակուրդում, այդ ժամանակահատվածից սկսած իրեն քարտ չի տրվել և ինքն էլ ցանկություն չի ունեցել նրանից քարտ վերցնել: Հետագայում ինքը որևէ բանի չի խառնվել, Գագիկի, Գեղամի և Արմենի գործերից տեղեկություններ չի ունեցել: Չի կարող ասել, թե քանի բանկային քարտեր են եղել նրանց մոտ, ում անուններն են լրացված եղել և որ ստորաբաժանումներում են գրանցված եղել: Իսկ Գագիկ Խաչատրյանը պատասխանել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Եղիազար Սարգսյանի ցուցմունքն ամբողջությամբ ճիշտ է, բացառությամբ <<մեռած հոգիներ>> հայտնաբերելու հանգամանքի: Եղիազար Սարգսյանն անձամբ իրեն է ասել, որ <<մեռած հոգիներ>> է հայտնաբերել կենտրոնական մարմնում, որն էլ իր կարծիքով պատճառ է հանդիսացել ստիպողաբար իրենց <<մեռած հոգիների>> երկուական քարտեր տալու համար։
2014 թվականի փետրվարի 13-ի Գագիկ Խաչատրյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Գագիկ Խաչատրյանը հայտնել է, որ Եղիազար Սարգսյանը կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանումում ասել է, որ հայտնաբերվել են 26 <<մեռած հոգիներ>>: Ինքը նրան ասել է, որ այդ մասին ասի Արմեն Մովսիսյանին: Դրանից որոշ ժամանակ անց Արմեն Մովսիսյանն իրեն, Գեղամ Գրիգորյանին, Նարեկ Գասպարյանին և Եղիազար Սարգսյանին հրավիրել է իր աշխատասենյակ և առաջարկել, որ յուրաքանչյուրն ունենա երկուական <<մեռած հոգիների>> բանկային քարտեր: Եղիազարն անմիջապես առարկել է, որից հետո իրենք դուրս են եկել աշխատասենյակից՝ Եղիազարին թողնելով Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակում: Այդ օրն Արմեն Մովսիսյանը մի քանի անգամ կանչել է Եղիազարին, որից հետո բոլորին նորից կանչել է իր աշխատասենյակ և ասել, որ պետք է ունենան երկուական քարտ, ամեն ինչ լավ կլինի, ոչ մեկ խնդիր չի ունենա, իսկ մնացածի մասին իրենց կասի Գեղամ Գրիգորյանը: Այնուհետև, Գեղամ Գրիգորյանն իրենց ասել է, որ յուրաքանչյուր քարտից նրան պետք է տան 15.000 ՀՀ դրամ՝ ծառայության ծախսերը հոգալու համար: 2010 թվականի մայիսին կամ հունիսին Խորենին, իսկ 2011 թվականի հունիսին Պերճին փաստաթղթերով ուղարկել է կադրերի բաժին: Նրանց հրամանները լինելուց հետո Գեղամ Գրիգորյանին հայտնել է, որ նրանց քարտերը գտնվում են նրա մոտ: Ինքը յուրաքանչյուր ամիս այդ քարտերով ստացել է աշխատավարձերը և յուրաքանչյուր քարտից 15.000 ՀՀ դրամ տվել է Գեղամ Գրիգորյանին: 2012 թվականի սեպտեմբերին, երբ ինքը, Արմեն Մովսիսյանը, Գեղամ Գրիգորյանը և Նարեկ Գասպարյանը գնացել են ընդմիջման, ինքը մի պահ դուրս է եկել և երբ վերադարձել է, լսել է, թե ինչպես է Գեղամ Գրիգորյանն Արմեն Մովսիսյանին ասում, որ եթե նա աշխատանքի չգնա, ինքը յուրաքանչյուր ամիս նրան 2.000.000 ՀՀ դրամ կտա: Առանց Արմեն Մովսիսյանի ցուցումի Գեղամ Գրիգորյանը ոչինչ անել չէր կարող: Նա ինչ արել է, եղել է Արմեն Մովսիսյանի ցուցումը: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ ինքը Գագիկ Խաչատրյանին այդ գործընթացի հետ կապված ոչինչ չի ասել, սակայն նա Արմեն Մովսիսյանի ցուցումով 30.000 ՀՀ դրամ տվել է իրեն, որն էլ ինքը տվել է հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանին:
Ամբաստանյալ Գագիկ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 11-ին, որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս, պնդել է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի վերաբերյալ դիրքորոշում չի հայտնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և հրաժարվելով ցուցմունք տալուց, հայտնել է, որ պնդում է իր նախաքննական ցուցմունքները:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 15-ին, որպես վկա, ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտում որպես դեպարտամենտի պետի տեղակալ աշխատել է 2008 թվականից, իսկ 2009 թվականի հուլիսի 1-ից հանդիսացել է նաև դատական կարգադրիչների ծառայության պետ: Կատարել է դատական կարգադրիչների ծառայության համակարգումը, տվել է հրամաններ՝ դատական կարգադրիչների աշխատանքի ընդունվելու, ազատվելու և արձակուրդի վերաբերյալ, նշանակել է ստորաբաժանման պետերին, անհրաժեշտության դեպքում նշանակել է ծառայողական քննություն, հաստատել է աշխատանքային և հերթապահության գրաֆիկները, ինչպես նաև աշխատանքային ժամերի հաստիքների վերաբերյալ տեղեկագրերը: Իրենց մոտ աշխատանքի ընդունման կարգը եղել է հետևյալը՝ անձը դիմում է ներկայացրել կադրերի բաժին, եթե առկա են եղել համապատասխան փաստաթղթեր, փաստաթղթերը կադրերից ներկայացրել են իրեն և եթե որևէ խոչընդոտող հանգամանք չի եղել փաստաթղթերում, ապա ինքը մակագրել է դիմումը՝ հրաման նախապատրաստելու համար: Աշխատանքի ընդունման վայրը որոշվել է կադրերում՝ ըստ ազատ հաստիքների: Ինքը կարգադրիչների կողմից աշխատանքի հաճախումների կամ աշխատանքի ընդգրկվելու վերաբերյալ հսկողություն չի իրականացրել, հսկողություն կատարել են համապատասխան ստորաբաժանումների պետերը, այսինքն՝ գրաֆիկը կազմել է ստորաբաժանման պետը, որը ստուգվել է առաջին տեղակալի կողմից և երկուսն էլ ստորագրել են այն: Իր հիշելով ստորագրել են նաև կարգադրիչները, որից հետո հանձնել են իրեն, որն էլ ինքը հաստատել է: Ստորաբաժանման պետը յուրաքանչյուր ամսվա վերջում ներկայացրել է վերը նշված աշխատանքային հաճախումների գրաֆիկը, որի հիման վրա կազմվել է աշխատավարձի ցուցակը: Ինքը տեղյակ չէ, որ դատական դեպարտամենտի կարգադրիչների ծառայությունում աշխատաժամերի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում նշվել են անձանց անուններ, ովքեր իրականում ծառայությունում չեն ընդգրկվել, սակայն նրանց անվամբ դուրս են գրվել աշխատավարձեր և յուրացվել:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 15-ին, որպես վկա, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իր տեղակալներից Գեղամ Գրիգորյանը զբաղվել է կադրերին վերաբերվող աշխատանքներով, իսկ Գագիկ Խաչատրյանը՝ ծառայության գործերով: Ինքը տեղյակ չէ, թե որտեղ է գտնվում Գեղամ Գրիգորյանը: Նա 2013 թվականի հուլիսի 9-ից մինչև օգոստոսի 2-ը գտնվել է հերթական արձակուրդում: Նա մի պահ եկել է աշխատավայր, այնուհետև շարունակել է գտնվել արձակուրդում: Դրանից հետո՝ օգոստոսի 5-ից 24-ը ձևակերպել է չվճարվող արձակուրդ: Ինքը նրա գտնվելու վայրի մասին որևէ տեղեկություն չունի, նրա հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել: Իր և իր տեղակալների արձակուրդը տրամադրել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարը: Ինքը չի ճանաչել Վարդան Մովսիսյանին, Հրանտ Դավթյանին և Գուրգեն Միսակյանին: Չի իմացել, որ նրանք ձևակերպված են եղել ծառայությունում որպես կարգադրիչներ և որ ծառայության չեն ընդգրկվել, աշխատանքի չեն գնացել և նրանց անվամբ դուրս գրված աշխատավարձերը յուրացվել են: Դրամական պարգևատրման գումարներն առաջացել են թափուր հաստիքների հաշվին: Ստորաբաժանման պետերը ներկայացրել են ցուցակը, Գեղամ Գրիգորյանի միջոցով ինքը տվել է հրամանը, որի հիման վրա էլ կարգադրիչները ստացել են գումարները: Աշխատողների աշխատանքների և հաճախելիության հսկողությունն ամեն օր իրականացրել են ստորաբաժանման ղեկավարները: Ծառայության աշխատանքների հսկողությունն իրականացրել է վերահսկողության բաժինը, որի ղեկավարն է եղել Եղիազար Սարգսյանը: Նշված բաժինը ստուգել է կարգադրիչների գիշերային հերթապահությունները, համազգեստի ճիշտ կրման կարգը: Հերթապահության ցուցակը վերաբերվել է միայն շուրջօրյա հերթապահությանը, մնացածն ամենօրյա աշխատանքի են եղել: Հաշվի առնելով այս կամ այն համայնքների դատարաններում տեղի ունեցող դատական նիստերի ծանրությունն ու հնչեղությունը՝ տարբեր դատարաններից բանավոր կարգով կարգադրիչներ են գործուղվել, որոնք փաստաթղթային ձևակերպումներ չեն ստացել: Գեղամ Գրիգորյանի արձակուրդի վերաբերյալ իմացել է կադրերի բաժնից:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ ինքը որևէ հանցավոր արարք չի կատարել, այդ թվում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով արարք: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ իր նկատմամբ կատարվել են ապօրինություններ, հետևաբար որևէ հույս չկա, որ իր իրավունքները կարող են արդյունավետ պաշտպանվել, ուստի, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, որպես մեղադրյալ, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ այդ ամենը զրպարտություն է: Գագիկ Խաչատրյանն իրեն փրկելու համար կատարել է ակնհայտ հանցագործություն՝ զրպարտել և տվել է կեղծ ցուցմունքներ:
2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի Արմեն Մովսիսյանի և Եղիազար Սարգսյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Եղիազար Սարգսյանը հայտնել է, որ Արմեն Մովսիսյանին ճանաչում է ՀՀ ԱԱԾ-ում աշխատելու ժամանակից, որտեղ Արմեն Մովսիսյանը զբաղեցրել է 4-րդ վարչության պետի պաշտոնը, իսկ ինքը հանդիսացել է նույն ծառայության «դ» վարչության օպեր: Իր դիմումի համաձայն 2008 թվականին ինքը ազատվել է ԱԱԾ-ում ծառայությունից, ապա դիմել Վարչական դատարանի աշխատակազմ և նշանակվել է Վարչական դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման ղեկավար: 2009 թվականին տեղի ունեցած փոփոխության համաձայն` դարձել է դատական կարգադրիչների ծառայություն և 2009 թվականի հուլիսի 11-ից ինքը նշանակվել է դատական կարգադրիչների ծառայության վերահսկողության բաժնի պետի պաշտոնում, իսկ Արմեն Մովսիսյանը՝ ծառայության պետ, Գեղամ Գրիգորյանը՝ 1-ին տեղակալ, Գագիկ Խաչատրյանը՝ տեղակալ, վերջինը հսկողություն է իրականացրել վերահսկողության նկատմամբ, իսկ Գեղամ Գրիգորյանը՝ հսկել է ֆինանսատնտեսական գործունեությունը, անձնակազմի կառավարման բաժնի ղեկավարն է եղել Նարեկ Գասպարյանը: Գեղամի, Գագիկի և Նարեկի հետ ծանոթացել և մտերմացել է ծառայության անցնելու օրվանից: Իր հարաբերությունները բոլորի հետ եղել է նորմալ աշխատանքային, մինչև այն պահը, երբ մի օր, իր հիշելով 2009 թվականի վերջերին կամ 2010 թվականի սկզբներին, աշխատանքից տուն վերադառնալուց, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դիմաց նկատել է, որ կարգադրիչը կոպիտ համազգեստի խախտմամբ կանգնած է եղել դատարանի շենքի դիմաց և քանի որ ղեկավարության կողմից կազմված է եղել տարվա պլան, կարգադրիչների համազգեստի կրման խախտման, խցերի անվտանգության, դատարանների շենքի լուսավորման խնդիրները դրված է եղել վերահսկողության բաժնի վրա, ինքը մտել է դատարան, նկատողություն արել տվյալ կարգադրիչին և տեսնելով, որ մյուս կարգադրիչը գտնվել է նորմալ վիճակում, գնացել է տուն: Մեկ ժամ հետո Գեղամ Գրիգորյանը զանգահարել է իրեն և ասել է, թե ինչու է ինքը գնացել դատարան ստուգայցի, իսկ ինքը նրան բացատրել է, որ տեսել է կարգադրիչին համազգեստի կոպիտ խախտմամբ, Գեղամը հարցրել է, թե Արմեն Մովսիսյանն այդ մասին տեղյակ է, թե ոչ, իսկ ինքը պատասխանել է, որ ոչ: Դրանից հետո Գեղամն իրեն ասել է, որ առանց նրանց գիտության ինքը ստուգայցի չգնա: Դրանից հետո ինքն անմիջապես զանգահարել է Արմեն Մովսիսյանին և ասել, որ մտել է ստուգման, իսկ Արմեն Մովսիսյանն իրեն ասել է, որ այսուհետ առանց նրանց գիտության ստուգայցի չգնա: Հաջորդ օրն առավոտյան գնալով աշխատանքի` մտել է Գեղամ Գրիգորյանի աշխատասենյակ, որպեսզի պարզաբանի նշված հանգամանքը, ինչն էլ վերածվել է վեճի: Ինքը դուրս է եկել սենյակից և գնացել իր աշխատասենյակ: 10 րոպե անց ներքին հեռախոսով իր մոտ է կանչել Արմեն Մովսիսյանը` ասելով, թե ինչ է պատահել, այնտեղ ներկա է եղել նաև Գեղամը և ինքը նորից վեճի է բռնվել նրա հետ: Այնուհետև` ինքը ազատման դիմում է գրել և հանձնել Արմեն Մովսիսյանին, իսկ վերջինն էլ իրեն հորդորել է հանգիստ մնալ, ավելորդ քայլեր չանել և պայմանավորվել են, որ ստուգայցի կգնա միայն նրանց գիտությամբ: Դրանից հետո` 10-15 օր անց, Արմեն Մովսիսյանն իրեն ասել է, որ յուրաքանչյուրը պետք է ունենա երկուական քարտ, դրանք այն անձանց քարտերն են, ովքեր գրանցած են, սակայն աշխատանքի չեն հաճախում: Ինքը չի կարող ասել, թե Արմեն Մովսիսյանը յուրաքանչուր ասելով ում է նկատի ունեցել: Հարցի լրջությունը անմիջապես հասկանալով՝ մերժել է, քանի որ հասկացել է, որ դա անօրինականություն է և վտանգավոր: Շփոթված դուրս է եկել Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակից և մտել է Գեղամ Գրիգորյանի աշխատասենյակ, որտեղ և հասկացել է, որ նա այդ մասին տեղյակ է: Ինքը Գեղամին ասել է, որ մերժել է: Այդ ամենից հետո հասկացել է, որ բոլորի վերաբերմունքը փոխվել է իր հանդեպ, իսկ Գագիկ Խաչատրյանն իրեն ասել է, որ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ, եթե ինքը քարտերը չվերցնի, ապա դա վատ կդիտվի: Դրա հաջորդ օրը Արմեն Մովսիսյանն իրեն կանչել է իր աշխատասենյակ, որտեղ են գտնվել նաև Գեղամը, Գագիկը և Նարեկը և ասել է, որ որոշված է, բոլորով պետք է երկուական քարտ ունենան և յուրաքանչյուր քարտից ամսական 15.000-ական ՀՀ դրամ տան ծառայության ծախսերը հոգալու համար: Ինքն ասել է, որ չի ուզում և իր երկու քարտերը կարող է թողնել նրանց: Արմեն Մովսիսյանին առանձին ասել է, որ նա չնեղանա, քանի որ դա հանցագործություն է, իսկ նա էլ իրեն ասել է, որ խնդիր չկա դա միայն նրանով չէ, <<վերևում>> տեղյակ են: Դրա հաջորդող 10 օրերի ընթացքում հասկացել է, որ իր ետևից ինչ-որ բաներ են խոսում: Դրանից հետո, չի հիշում, թե կոնկրետ երբ, Գեղամն իրեն կանչել և տվել է երկու բանկային քարտ՝ ասելով, որ դրանցում առկա գումարները հանի և 30.000 ՀՀ դրամը տա: Այդ ժամանակ ինքը մերժել է, չի վերցրել, իսկ հաջորդ օրը Գեղամն այնպես է արել, որ ինքն էլ չի կարողացել չվերցնել և ճնշված վիճակից վերցրել է, գումարը հանել և յուրաքանչյուրից 15.000-ական ՀՀ դրամ քարտերի հետ միասին տվել է Գեղամին: Դրանից հետո եղել են դեպքեր, որ ինքը քարտերը չի վերցրել, սակայն, իր հիշելով, մինչև 2011 թվականի ամռանը 5-8 անգամ օգտվել է այդ քարտերից և յուրաքանչյուր անգամ 15.000-ական ՀՀ դրամները տվել է Գեղամին: 2011 թվականի ամռանն ինքն արձակուրդ է գնացել, իսկ վերադառնալուց հետո իրեն այդ հարցերով չեն անհանգստացրել: Իսկ Արմեն Մովսիսյանը հրաժարվել է որևէ հարցի պատասխանել:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 28-ին և 29-ին, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 7-ին, ցուցմունք է տվել, որ 2007 թվականին ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի հրամանով նշանակվել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի տեղակալի պաշտոնում: 2008 թվականի հունվարից ստեղծվել է դատական կարգադրիչների ծառայությունը, և ինքը միաժամանակ ղեկավարել է այդ ծառայությունը: 2009 թվականի հուլիսի 1-ից դատական կարգադրիչների ծառայությունն առանձնացվել է և գործել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի կազմում: 2009 թվականի հուլիսի 1-ին ինքը ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով նշանակվել է ծառայության պետի պաշտոնում, վերջինի հրամաններով նշանակվել են նաև իր առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանը և մյուս տեղակալ Գագիկ Խաչատրյանը: Իր հրամաններով են նշանակվել բոլոր ստորաբաժանման պետերը և բոլոր կարգադրիչները: Ծառայության խնդիրներն են հանդիսացել ապահովել դատարանների բնականոն գործունեությունը, դատական նիստերի, մասնակիցների և դատավորների անվտանգության ապահովումը, դատավորների կողմից դատական նիստերի ժամանակ արձակած հրամանների կատարումը, դատարանի տարածքում հասարակական կարգի պահպանումը, ինչպես նաև դատարանի շենքի և գույքի պահպանումը: Ծառայությունում ընդհանուր հաստիքացուցակով նախատեսված են եղել 791 աշխատակիցներ, սակայն նշված քանակով ծառայությունը երբեք համալրված չի եղել, այլ իր հիշելով ծառայողների թիվն այս տարիների ընթացքում կազմել է մոտ 735-750 աշխատող: Դատական կարգադրիչների աշխատավարձը, այդ թվում` նաև ստորաբաժանման պետերինը, եղել է շատ ցածր, դատական կարգադրիչները ստացել են 45.000 ՀՀ դրամ, իսկ պետերը` 60.000-70.000 ՀՀ դրամ: Իր աշխատավարձը կազմել է 131.000 ՀՀ դրամ: Ծառայության առջև դրված պատասխանատու աշխատանքն իրականացնելու համար բոլոր ծառայողների վարձատրությունն անհամատեղելի է եղել կատարած ծառայությանը, իրենց կողմից բազմաթիվ քայլեր են ձեռնարկվել աշխատավարձերը բարձրացնելու կամ գոնե հավելյալ ծախսերը հոգալու համար (տրանսպորտ, հեռախոս), սակայն ձեռնարկված քայլերն արդյունք չեն տվել: Ծառայությունում առկա այդ վիճակի մասին ինքը դեռ 2008 թվականին պարբերաբար հայտնել է ղեկավարությանը, իսկ հետագայում, երբ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի պաշտոնում նշանակվել է Միսակ Մարտիրոսյանը, ինքն այդ մասին ասել է նաև նրան, սակայն հարցն այդպես էլ լուծում չի գտել: Ծառայության աշխատակիցները պարբերաբար իրեն ասել են, որ նման աշխատավարձով չեն կարողանում հոգալ իրենց ընտանիքի հոգսերը, այդպես հնարավոր չէ աշխատել: Ինքը չի հիշում կոնկրետ ինչ պայմաններում և ում հետ, ծառայությունում որոշվել է պահել հրամանագրված անձանց, ովքեր ծառայություն չէին իրականացնելու և որոնց աշխատավարձերը տնօրինվելու էին իրենց հայեցողությամբ: Այդ որոշման մասին ինքը տեղեկացրել է Միսակ Մարտիրոսյանին, այսինքն` ինքը նրան ասել է, որ ցանկանում է վիճակը բարելավելու համար պահել փաստացի ծառայություն չիրականացնող դատական կարգադրիչների և դա չի կարող խոչընդոտել պետության կողմից իրենց առջև` ծառայության առջև դրված խնդիրների լուծմանը և խանգարել դրան: Միսակ Մարտիրոսյանը չի առարկել իր առաջարկին և տվել է իր համաձայնությունը: Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից համաձայնություն ստանալու կոնկրետ ժամանակն ինքը չի հիշում, սակայն դա եղել է ծառայության ստեղծման` առանձնացման ժամանակ: Դրանից հետո ինքն իր մոտ է կանչել Գեղամ Գրիգորյանին և ասել, որ ստացել է Միսակ Մարտիրոսյանի համաձայնությունը և քանի որ ինքը նրան շատ է վստահել, ճանաչել է ՀՀ ԱԱԾ-ում և ոստիկանությունում աշխատելուց, ասել է, որ նա կարող է զբաղվել այդ գործով: Բացի այդ, ինքն իր մոտ է կանչել մյուս տեղակալ Գագիկ Խաչատրյանին, վերահսկողության բաժնի պետ Եղիազար Սարգսյանին, անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանին, ինչպես նաև Գեղամ Գրիգորյանին և հայտնել, որ ղեկավարությունը տեղյակ է, համաձայնություն է ձեռք բերվել և նրանցից յուրաքանչյուրը կարող են ունենալ նրանց կողմից տարված երկու անձանց քարտեր, ստանալ նրանց աշխատավարձերը և այդ կերպ հոգալ իրենց հոգսերը: Բացի այդ, ինքը նրանց նաև ասել է, որ իրենցից յուրաքանչյուրը, այդ թվում նաև ինքը, ամսական Գեղամ Գրիգորյանին պետք է տան 15.000-ական ՀՀ դրամ որպես ծառայության ներսում տեղի ունեցող առիթների` թաղման, ուրախության, ընդմիջումների գումար: Դրանից հետո, քանի որ ինքը վստահել է Գեղամ Գրիգորյանին, արդեն չի խառնվել ներքին խոհանոցին, այսինքն` ինքը չի հարցրել, թե կոնկրետ քանի անձ կա ընդհանուր հրամանագրված, սակայն փաստացի ծառայություն չիրականացնող, ով ում մարդիկ են, ով երբ և որտեղ է նշանակվել կամ ազատվել, այլ վերջում, երբ Գեղամ Գրիգորյանն ամսական հավաքված գումարով գնացել է իր մոտ, ասել է նշված ամիս հավաքվել է համապատասխան գումար: Գումարի չափերը տարբեր են եղել, սակայն 1.000.000 ՀՀ դրամից պակաս գումար չի եղել, ինչպես նաև 2.000.000 ՀՀ դրամից ավել գումար էլ չի եղել: Ինքը չի խառնվել անձանց քանակի մեջ, իրեն այդպես ներկայացրել է Գեղամ Գրիգորյանը: Վերջինի կողմից իրեն ամսական ներկայացված գումարներն ինքը հիմնականում բաժանել է երեք հավասար մասերի, սակայն դա միշտ չէ, որ այդպես է եղել, քանի որ հաճախակի ինքը գումարի մեծ մասը թողել է Գեղամ Գրիգորյանին` ծառայության ներքին ծախսերը և խնդիրները հոգալու համար: Օրինակ, երբ գումարը կազմել է 1.000.000 ՀՀ դրամ, ինքը Գեղամին է թողել 400.000 ՀՀ դրամը, 300.000 ՀՀ դրամը պահել է իրեն, իսկ մյուս 300.000 ՀՀ դրամը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին` ասելով, որ դա չաշխատող կարգադրիչների գումարից է, չնայած նրան, որ Միսակ Մարտիրոսյանն իրենց համաձայնությունից հետո իմացել է, թե դա ինչ գումար է: Այդպես էլ, մինչև 2013 թվականի հուլիսը, ինքը յուրաքանչյուր ամիս Միսակ Մարտիրոսյանին է տվել տարբեր չափի գումարներ: Այդ տարիների ընթացքում ինքն ընդհանուր Միսակ Մարտիրոսյանին տված կլինի 20.000.000 ՀՀ դրամ: Հիմնականում ինքը գումարը Միսակ Մարտիրոսյանին է տվել նրա աշխատասենյակում: Նա երբեք իրենից հաշվետվություն կամ բացատրություն չի պահանջել` ընդհանուր գոյացած գումարի չափի վերաբերյալ: Միսակ Մարտիրոսյանին գումար տալու մասին իմացել է միայն Գեղամ Գրիգորյանը, ուրիշ ոչ ոք այդ մասին չի իմացել, իսկ թե Միսակ Մարտիրոսյանն այդ մասին ում է ասել, ինքը տեղյակ չէ: Ամսական կտրվածքներով գումարների չափերն ինքը հստակ չի կարող ասել, քանի որ միշտ տարբեր չափերի են եղել: Ինքն ընդհանուր Միսակ Մարտիրոսյանին տված կլինի 20.000.000 ՀՀ դրամ, իսկ իրեն մնացած կլինի մի փոքր ավել` մոտ 25.000.000 ՀՀ դրամ: Հաշվապահի վերաբերյալ ինքը չի կարող ասել, թե նա տեղյակ եղել է տեղի ունեցած մասին, թե ոչ, իր կարծիքով նա միայն ներկայացված տեղեկագրերի հիման վրա կատարել է փոխանցումները, հաշվապահի հետ ինքը հիմնականում առնչություն չի ունեցել, ֆինանսական հարցերով զբաղվել է Գեղամ Գրիգորյանը: Անձնակազմի կառավարման բաժնի պետ Նարեկ Գասպարյանը, թեև հանդիսացել է կադրերի պետը, սակայն ուղղակի իր նման ստորագրել է ներկայացված տեղեկագրերը և նա չէր կարող տեղյակ լինել չաշխատող անձանց քանակի մասին և նա գործընթացին առնչություն չի ունեցել: Պահեստապետ Յուրան ևս ունեցել է մեկ մարդ, սակայն ինքը տեղյակ չէ, թե նա կոնկրետ որ անձի քարտով է օգտվել:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 8-ին, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունն առանձնացնելուց հետո իրենց վիճակը բարելավելու համար իր առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի հետ որոշել են պահել անձանց, ովքեր որպես դատական կարգադրիչներ հրամանագրված էին լինելու, սակայն փաստացի ծառայություն չէին իրականացնելու և նրանց փոխանցված աշխատավարձերն իրենք էին տնօրինելու: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին ասել է, որ դա պետք է արվի այնպես, որ ծառայությունը չտուժի: Կոնկրետ անձանց պահելու թվաքանակի մասին խոսք չի գնացել: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին ասել է, որ նշված հանգամանքը պետք է համաձայնեցնի իր ղեկավարի` Միսակ Մարտիրոսյանի հետ: Իրենց որոշման մասին Միսակ Մարտիրոսյանին հայտնելու նպատակով ինքը գնացել է նրա աշխատասենյակ և ասել, որ իրենք ցանկանում են ծառայությունում պահել փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց, ստանալ նրանց աշխատավարձերը և որ այդ կերպ իրենց բոլորի համար լավ կլինի: Իրենց որոշման մասին ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին չասել չէր կարող, քանի որ նախ նա հանդիսացել է իր անմիջական ղեկավարը և բացի այդ էլ, ինքն իր քայլերը պետք է համաձայնեցներ նրա հետ: Իր առաջարկին Միսակ Մարտիրոսյանը չի առարկել և համաձայնություն է տվել: Ստանալով վերջինի համաձայնությունը` ինքն այդ մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին, որպեսզի վերջինը սկսի գործընթացը: Միսակ Մարտիրոսյանի համաձայնությունը ստանալուց հետո ինքն իր մոտ է կանչել Գեղամ Գրիգորյանին, Գագիկ Խաչատրյանին, Նարեկ Գասպարյանին, Եղիազար Սարգսյանին և ասել, որ ղեկավարության հետ համաձայնեցված է և նրանք կարող են ունենալ երկուական անձինք, որոնց քարտերով նրանք կարող են ստանալ աշխատավարձերը և տնօրինել դրանք: Բացի այդ, ինքը նրանց նաև ասել է, որ իրենցից յուրաքանչյուրը, այդ թվում նաև ինքը, ամսական Գեղամ Գրիգորյանին պետք է տան 15.000-ական ՀՀ դրամ որպես ծառայության որոշակի ծախսերի գումար: Իր հիշելով 2009 թվականի օգոստոսին Գեղամ Գրիգորյանն իրեն բերել է չաշխատող անձանց աշխատավարձերից գոյացած գումարները և ասել, որ համապատասխան գումար է հավաքվել, ինքը հստակ չի կարող ասել, թե յուրաքանչյուր ամսվա գումարը որքան է կազմել, քանի որ գումարի չափը միշտ տարբեր է եղել: Գումարի չափերը տարբեր են եղել, սակայն 1.000.000 ՀՀ դրամից պակաս գումար չի եղել, ինչպես նաև 2.000.000 ՀՀ դրամից ավել գումար էլ չի եղել: Ինքն այդ գործընթացին ընդհանրապես չի խառնվել, այդպես իրեն ներկայացրել է Գեղամ Գրիգորյանը: Ինքը չաշխատող անձանց ստույգ թվերը չի իմացել և երբեք այդ մասին Գեղամ Գրիգորյանին չի հարցրել: Ինքը միայն իմացել է, որ Եղիազար Սարգսյանը, Գագիկ Խաչատրյանը և Նարեկ Գասպարյանը ստացել են իրենց կողմից օգտագործված քարտերի գումարները և տնօրինել դրանք, իսկ մյուս բոլոր չաշխատող անձանց գումարները Գեղամ Գրիգորյանը ներկայացրել է իրեն, որոնք էլ ինքը բաժանել է երեք մասի` մի մասը տվել է Գեղամ Գրիգորյանին, մի մասը պահել է իրեն, իսկ մնացածը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Առաջին անգամ, երբ չաշխատող կարգադրիչների գումարներից ինքը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին, նրան ասել է, որ դա ծառայության չներկայացող անձանց գումարներից է: Ինքը յուրաքանչյուր ամիս Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում նրան է տվել տարբեր չափերի գումարներ` ասելով, որ դա չաշխատող կարգադրիչների գումարներից է: Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն երբեք չի հարցրել հավաքված գումարի չափի մասին և որքան գումարից են նրան տվել: Ինքը գումարը մշտապես տվել է ՀՀ թղթադրամներով` նշելով գումարի չափը, այն դրել է սեղանի վրա` առանց ծրարավորման: Ամենաքիչ գումարը, որ ինքը տվել է Միսակ Մարտիրոսյանին եղել է 300.000 ՀՀ դրամ, իսկ ամենամեծ գումարը` 500.000 ՀՀ դրամ: Վերջին անգամ Միսակ Մարտիրոսյանին գումար տվել է 2013 թվականի հունիսի վերջին կամ հուլիսի սկզբին` 300.000 ՀՀ դրամ: Ինքը որևէ անձի քարտից չի օգտվել և համոզված է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը նույնպես քարտ չի ունեցել: 2013 թվականի հուլիսին, երբ հարուցվել է քրեական գործը, ինքն այդ մասին տեղյակ է պահել Միսակ Մարտիրոսյանին: Վերջինն իրեն ասել է, որ կտեսնեն, թե ինչ կարող են անել և նա մի քանի օր հետո գնացել է արձակուրդ: Ինքը հասկացել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը որևէ քայլ չի ձեռնարկում: Դրանից հետո, երբ Միսակ Մարտիրոսյանը վերադարձել է արձակուրդից, իրենք հանդիպել են և խոսել գործի ընթացքի վերաբերյալ, սակայն ինքը նրա հետ գործի ընթացքի մասին լուրջ խոսակցություն չի ունեցել:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 12-ին, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի հուլիսն ընկած ժամանակահատվածում, բացի ձևականորեն հրամանագրված դատական կարգադրիչների աշխատավարձերից գոյացած գումարներից, ինքն այլ գումարներ Միսակ Մարտիրոսյանին չի տվել, այսինքն` ինքը բացի դրանից որևէ այլ անօրինական գործողությամբ չի զբաղվել, և յուրաքանչյուր ամիս նրան տալով տարբեր չափերի գումարներ, ասել է, որ դա չաշխատող կարգադրիչների գումարներից է: Միսակ Մարտիրոսյանին գոյացած գումարներից չտալ չէր կարող, քանի որ ինքը նախապես արդեն ստացել էր նրա համաձայնությունը, և նա չէր առարկել իրենց կողմից կայացված որոշման դեմ, իսկ եթե Միսակ Մարտիրոսյանը չտար իր համաձայնությունը, ապա իրենք նման գործողություն չէին կատարի: Միսակ Մարտիրոսյանը ծառայության ներքին խնդիրներին չի խառնվել, նա վստահել է իրեն, սակայն ինքն ամեն մի առաջացած խնդրի մասին զեկուցել է նրան: Ինքը ստույգ ժամանակահատվածը չի հիշում, սակայն մեկ անգամ, երբ Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում իրենք զրուցել են գործերից, խոսակցություն է գնացել վարորդներից, որ նրանց աշխատավարձը շատ ցածր է, մի բան կարելի է մտածել, և ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ վարորդներին ուղարկի Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և իրենք տեսնեն, թե ինչ է հնարավոր անել: Այդքանով իրենց խոսակցությունն ավարտվել է, թեև հետագայում ինքը Գեղամ Գրիգորյանից իմացել է, որ հարցը կարգավորվել է, այսինքն` Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդ Աշոտը գնացել է Գեղամի մոտ և վերջինի ծանոթին աշխատանքի են ընդունել, սակայն թե այդ ծանոթի գումարն ով է ստացել, ինքը չի կարող ասել: Չի կարող ասել, թե Բագրատ Արիկյանցի աղջիկը, Արմեն Միրզոյանի կինը կամ Գեղամ Գրիգորյանի քույրն իրականում աշխատել են, թե ոչ: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն ոչ մի անգամ ցուցակ չի ներկայացրել, որտեղ նշված լինեն չաշխատող անձինք: Ինքը երբևէ Գեղամ Գրիգորյանին չաշխատող անձանց քանակի և ներկայացված գումարների վերաբերյալ հաշվետվություններ չի պահանջել: Պահեստապետ Յուրային բանկային քարտ տվել է Գեղամ Գրիգորյանը` իր ասելով, քանի որ ինքը մտածել է, որ եթե Գագիկ Խաչատրյանը, Եղիազար Սարգսյանը, Նարեկ Գասպարյանը պետք է ունենային մարդիկ, ապա մեկ բանկային քարտ էլ կարող էր ունենալ Յուրան: Չի կարող ասել, թե ում քարտն է նրա մոտ գտնվել: Մեղադրանքում նշված անձանց մեջ չկա որևէ մեկը, ում ինքն աշխատանքի ընդունած լինի: Իր կողմից նման առաջարկ անելուց հետո որևէ մեկը դժգոհություն չի հայտնել կամ չի հրաժարվել: Տեղյակ չէ, թե Գեղամ Գրիգորյանը ծառայության ներքին ծախսերի համար նախատեսված գումարից հաշվապահ Սաթենիկ Հովհաննիսյանին կամ որևէ ստորաբաժանման պետերի գումար տվել է, թե ոչ:
2013 թվականի նոյեմբերի 15-ի Արմեն Մովսիսյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի առերես հարցաքննության համաձայն՝ Արմեն Մովսիսյանը հայտնել է, որ 2009 թվականին, երբ առանձնացել է դատական կարգադրիչների ծառայությունը, աշխատավարձերի հարցը մշտապես բարձրացվել է, ընդհուպ մինչև կառավարական մակարդակով և ոչ մի լուծում չի ստացել, անընդհատ դժգոհություններ են եղել ծառայության աշխատակիցների կողմից այդ հարցի շուրջ: Ի վերջո՝ որոշվել է այդ վիճակը բարելավելու համար պահել ծառայությունում դատական կարգադրիչների, որոնք հրամանագրված էին լինելու, սակայն աշխատանքի չէին ներկայանալու և նրանց գումարները ծախսվելու էին ներքին ծախսերը հոգալու համար: Քանի որ նման որոշումն ինքը միայնակ չէր կարող կայացնել, այդ մասին տեղյակ է պահել ղեկավարությանը` Միսակ Մարտիրոսյանին: Նրա կողմից կոնկրետ համաձայնություն չի եղել, սակայն առարկություն էլ չի եղել: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի լռությունն ընդունել է որպես համաձայնության նշան, որից հետո իրենք սկսել են գործընթացը: Ինքը հավաքագրման հետ առնչություն չի ունեցել, տեղյակ չի եղել, թե քանի անձ է հավաքագրվել: Երբ նշված անձանցից գոյացել է որոշակի գումար, որի չափն ինքը կոնկրետ չի հիշում, այդ գումարից որոշակի մասը, որի չափը նույնպես չի հիշում, դրել է Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասեղանին և ասել, թե ինչ գումար է ու դուրս եկել սենյակից: Դրանից հետո ինքը յուրաքանչյուր ամիս նույն եղանակով տարել է նշված գումարներից և տվել Միսակ Մարտիրոսյանին` մինչև 2013 թվականի հուլիսը, և այդ չորս տարիների ընթացքում նրան տրված գումարը կազմել մոտ 20.000.000 ՀՀ դրամ: Իր հիշելով Միսակ Մարտիրոսյանին տրված ամենաքիչ գումարը եղել է 300.000 ՀՀ դրամ, իսկ ամենաշատը` 500.000 ՀՀ դրամ: Վերջին անգամ նրան տրված գումարի չափը կազմել է մոտ 300.000 ՀՀ դրամ: Քրեական գործի հարուցումից հետո ինքը զեկուցել է, որ գործ է հարուցված այդ փաստով, դրա հաջորդ օրը Միսակ Մարտիրոսյանն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, իսկ հետո նա արձակուրդ է գնացել: Արձակուրդից վերադառնալուց հետո իրենք պարբերաբար հանդիպել են և խոսել գործերից: Կոնկրետ օրն ինքը չի հիշում, երբ Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն ասել է, որ նրա վարորդը ծանոթ ունի, ով ուզում է աշխատանքի ընդունվել դատական կարգադրիչների ծառայությունում, ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ նրա վարորդը գնա Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, իսկ ինքը վերջինին կզգուշացնի, սակայն ինքը տեղյակ չէ, թե վարորդի ծանոթը գնացել է աշխատանքի ընդունվելու համար, թե ոչ: Իսկ Միսակ Մարտիրոսյանը հայտնել է, որ հափշտակված գումարների մասով տված ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում, սակայն արձակուրդ գնալու վերաբերյալ ասվածը ճիշտ է: Ինչ վերաբերում է վարորդի ծանոթին աշխատանքի ընդունելուն, ապա նման խոսակցություն չի եղել: Արմեն Մովսիսյանի մոտ ինքը մի անգամ ուղարկել է փեսային` Քերոբ Իսրայելյանին, որպեսզի քննարկվի Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանում դատական կարգադրիչների պետ նշանակվելու հարցը, որը, սակայն դրական լուծում չի ստացել: Արմեն Մովսիսյանի հայտնածը հիմք է տալիս պնդելու, որ նրա և նախաքննական մարմնի միջև գործարք է կայացել, որը կայանում է նրանում, որ Արմեն Մովսիսյանը տալիս է նախաքննական մարմնի համար ցանկալի ցուցմունք, իսկ դրա դիմաց Արմեն Մովսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը կփոփոխվի և դատարանում շահավետ դատավճիռ կկայացվի, ինչպես նաև նրա ընտանիքի անդամներին չեն անհանգստացնի:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 20-ին, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 15-ին իր և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է, որ, քանի որ նման որոշում ինքը միայնակ, ինքնուրույն չէր կարող կայացնել՝ այդ մասին տեղյակ է պահել ղեկավարությանը` Միսակ Մարտիրոսյանին: Նրա կողմից կոնկրետ համաձայնություն չի եղել, սակայն նա նաև չի առարկել, թե «չէ, մի արեք» և ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի լռությունն ընդունել է որպես համաձայնության նշան: Բացի այդ, ինքը նշել է նաև, որ չի հիշում, թե կոնկրետ երբ է եղել, որ Միսակ Մարտիրոսյանի հետ խոսելիս վերջինն իրեն ասել է, որ նրա վարորդը ծանոթ ունի, ով ցանկանում է աշխատանքի ընդունվել դատական կարգադրիչների ծառայությունում, իսկ ինքն էլ Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ նրա վարորդն այդ հարցով գնա Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, ինքը նրան կզգուշացնի, սակայն թե դրանից հետո վարորդի ծանոթն աշխատանքի գնացել է, թե ոչ, տեղյակ չէ, հնարավոր է և գնացել է: Ինքն առերես հարցաքննության ժամանակ հստակ չի արտահայտել իր մտքերը, որոշ հանգամանքներ նշել է ոչ այնպես, իրականությունն ինքն արդեն նշել է իր ցուցմունքներում, այն, որ ինքն իրենց ծառայությունում հրամանագրված, սակայն փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձինք պահելու որոշման մասին ասել է Միսակ Մարտիրոսյանին, նա չի առարկել, ստացել է վերջինի համաձայնությունը և դրանից հետո յուրաքանչյուր ամիս ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում նրան է տվել չաշխատող կարգադրիչների գումարներից 300.000-500.000 ՀՀ դրամ: Ինչ վերաբերում է վարորդի մասին տեղի ունեցած խոսակցությանը, ապա դա եղել է այնպես, ինչպես ինքը նշել է իր ցուցմունքում, որ մեկ անգամ խոսակցություն է գնացել վարորդներից` նրանց աշխատավարձերը ցածր է, մի բան կարելի է մտածել և ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ վարորդին ուղարկի Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, իրենք կտեսնեն, թե ինչ է հնարավոր անել: Դրանից հետո ինքը Գեղամ Գրիգորյանից իմացել է, որ հարցը կարգավորվել է` Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդը՝ Աշոտը, գնացել է Գեղամի մոտ և վերջինն աշխատանքի է ընդունել Աշոտի ծանոթին, սակայն ինքը տեղյակ չէ, թե ով է ստացել նրա գումարը կամ նա աշխատանքի գնացել է, թե ոչ: Ինքը գործընթացին չի մասնակցել, չի իմացել չաշխատող կարգադրիչների ստույգ թիվը, իրեն Գեղամը յուրաքանչյուր ամիս ներկայացրել է 1.000.000-2.000.000 ՀՀ դրամ, որն էլ ինքը հիմնականում բաժանել է երեք մասերի, իսկ երբեմն էլ ինքը գումարի մեծ մասը թողել է Գեղամ Գրիգորյանին` ծառայության ներքին խնդիրները լուծելու համար:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 13-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը չի կարող բացատրել այն հանգամանքը, թե ինչպես 2013 թվականի նոյեմբերի 13-ին դատական կարգադրիչների ծառայությունում ստուգման թիվ 55-Ա ակտում արձանագրվել է, որ կատարվել են խախտումներ, մասնավորապես` 2010-2013 թվականների ընթացքում ՀՀ դատական դեպարտամենտից ծառայությանը թվով 12 հաշիվ-ապրանքագրերով բաց թողնված 73888,3 ՀՀ դրամի ապրանքներից, թվով 5 հաշիվ-ապրանքագրերով բաց թողնված 10455100 ՀՀ դրամի ապրանքները ծառայությունում չեն մուտքագրվել և համապատասխան հաշվապահական ձևակերպումներ չեն ստացել: ՀՀ դատական դեպարտամենտից ծառայությանը 2010 թվականի մարտի 4-ի թիվ 1 հաշիվ-ապրանքագրով բաց թողնված 50665,6 ՀՀ դրամի ապրանքները մուտք է արվել ծառայության պահեստի անալիտիկ հաշվառման շրջանառության տեղեկագրում, որից 27431,8 ՀՀ դրամի ապրանքների մուտքերը շրջանառության տեղեկագրում ցույց է տրվել 2009 թվականի 2-րդ կիսամյակում, իսկ 23233,8 ՀՀ դրամի ապրանքները մուտք են արվել 2010 թվականի 1-ին կիսամյակում: Նշված 50665600 ՀՀ դրամ ապրանքների արժեքը 2009 թվականի և 2010 թվականի տարեկան հաշվապահական հաշվեկշիռներում արտացոլված չեն: Բացի դա, նույն ստուգմամբ արձանագրվել է նաև, որ ծառայությունում հրամանագրված, սակայն փաստացի ծառայություն չիրականացրած թվով 52 անձանց անվամբ դուրս է գրվել հագուստ` 8441600 ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 14-ին, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի հունիսի 6-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը համաձայն չէ մի շարք հանգամանքների հետ, որոնք առկա են մեղադրանքի որոշման նկարագրական մասում և ինքը քրեական գործի ողջ նյութերին ծանոթանալուց հետո միայն դատարանում դիրքորոշում կհայտնի:
2014 թվականի մարտի 6-ի Արմեն Մովսիսյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Արմեն Մովսիսյանը հայտնել է, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ից Գեղամ Գրիգորյանը նշանակվել է դատական կարգադրիչների ծառայության պետի առաջին տեղակալի պաշտոնում, իսկ ինքը հանդիսացել է այդ ծառայության պետը: Քանի որ ծառայության աշխատակիցների աշխատավարձերը ցածր են եղել, նրանք ստացել են մոտ 42.000-45.000 ՀՀ դրամ, այդ հարցի կապակցությամբ իրենք պարբերաբար դիմել են ՀՀ կառավարություն և Ազգային ժողով, սակայն լուծում չի ստացվել, ոչ ոք այդ հարցին ուշադրություն չի դարձրել: Վիճակը մի փոքր բարելավելու նպատակով՝ ինքն իր տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի հետ որոշել են ծառայությունում պահել դատական կարգադրիչների, ովքեր հրամանագրված էին լինելու, սակայն փաստացի ծառայություն չէին իրականացնելու և այդ անձանց հաշվեհամարներին փոխանցված գումարները տնօրինելու էին իրենք: Այդ որոշումն ինքն է կայացրել, սակայն մինչև ինքը չհամաձայնեցներ և չստանար իր ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանը թույլտվությունը, բնականաբար նման գործունեությամբ իրենք չէին զբաղվի: Ինքը գնացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և ասել, որ մտածել է ծառայության վիճակը բարելավելու համար, ինչպես նաև իրենց վիճակը բարելավելու համար ծառայությունում հրամանագրել աշխատակիցների, ովքեր ծառայության չեն ներկայանա և իրենք կստանան նրանց հաշվեհամարներին փոխանցված գումարները: Վերջինը տվել է իր համաձայնությունը, որից հետո չի հիշում հավաքել է, թե առանձին Գեղամ Գրիգորյանին, Գագիկ Խաչատրյանին, Եղիազար Սարգսյանին և Նարեկ Գասպարյանին ասել է, որ վերադասի համաձայնությունը եղել է և նրանցից յուրաքանչյուրը կարող է պահել երկուական անձանց և ստանալ նրանց գումարները: Բացի այդ, ինքն առանձին Գեղամ Գրիգորյանին, ում հետ մտերիմ է եղել, ասել է, որ բացի երկուական անձանցից նա հավաքագրի նաև այլ անձանց, որոնց գումարները պետք է իրենք տնօրինեին: Դրանից հետո գործընթացը սկսվել է, սակայն ինքը տեղյակ չի եղել անձանց քանակից, յուրաքանչյուր ամիս Գեղամն իրեն է տվել հրամանագրված, սակայն փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց բանկային հաշիվներին փոխանցված և նրա կողմից կանխիկացված գումարները, որոնց ստույգ չափերը չի կարող հիշել: Գումարն ինքը հիմնականում բաժանել է երեք մասերի` մի մասը տվել է Գեղամին, մի մասը պահել է իրեն, իսկ մյուս մասը՝ Միսակ Մարտիրոսյանին, որի մասին Գեղամն իմացել է, այսինքն` նա իմացել է, որ մյուս մասը տրվում է Միսակ Մարտիրոսյանին: Գումարի մի մասն ինքը տվել է Գեղամին, որպեսզի նա հոգա ծառայության առջև բարձրացված խնդիրները: Այդ գործընթացն իրականացվել է մինչև 2013 թվականի հուլիսը: Չի կարող հիշել, թե կոնկրետ երբ, Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում` խոսակցության ժամանակ, վերջինն ասել է նրա վարորդի ծանոթին աշխատանքի ընդունելու համար, իսկ ինքն էլ նրան ասել է, որ վարորդին ուղարկի Գեղամի մոտ: Դրանից հետո Գեղամին ասել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդն է գնալու նրա մոտ և նա տեսնի, թե վարորդի ծանոթին որտեղ կարող է աշխատանքի տեղավորել: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ ինքն անձանց հավաքագրման գործընթացին չի մասնակցել, ունեցել է իր երկու անձանց բանկային քարտերը, որոնց գումարներն ինքն է տնօրինել: Յուրաքանչյուր ամիս Արմեն Մովսիսյանը տոպրակով իրեն է տվել բանկային քարտեր և ասել, որպեսզի ինքը դրանք կանխիկացնի և գումարները վերադարձնի, իսկ ինքն էլ կատարել է Արմեն Մովսիսյանի ասածը` գումարները քարտերի հետ միասին ետ է վերադարձրել նրան: Բացի այդ, Արմեն Մովսիսյանը յուրաքանչյուր ամիս իրեն է տվել տարբեր չափերի գումարներ` մոտ 300.000 ՀՀ դրամ, որը ծախսվել է տարբեր առիթների համար: Ինքը տեղյակ չի եղել, որ ոչ միայն գումար չի տրվել Միսակ Մարտիրոսյանին, այլ նաև առհասարակ, որ նա ինչ-որ կապ է ունեցել այդ ամենի հետ: Ինչ վերաբերում է Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդին ընդունելու և վերջինի ծանոթին աշխատանքի տեղավորելու հարցին, ապա նման մարդ իր մոտ չի գնացել: Արմեն Մովսիսյանը հայտնել է, որ ինքը պնդում է իր ցուցմունքը և ավելացնելու ոչինչ չունի:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականից աշխատել է որպես ՀՀ վարչական դատարանի կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ։ 2009 թվականից աշխատել է դատական կարգադրիչների ծառայության հսկողության բաժնի պետ։ Ինքն իրականացրել է դատարանների շենքերի անվտանգության ապահովումը, կալանախցերի ստուգումը, ինչպես նաև դատական կարգադրիչների ծառայության հսկողությունը։ Իր ամսական աշխատավարձը եղել է 83.000 ՀՀ դրամ։ Յուրաքանչյուր տարվա սկզբին ղեկավարության կողմից կազմված և հաստատված տարեկան պլանի հիման վրա կատարել է իր աշխատանքային պարտականությունները և կատարված աշխատանքների վերաբերյալ ծառայության պետին ներկայացրել է գրավոր և բանավոր հաշվետվություններ։ Իր հիշելով 2009 թվականի վերջերին կամ 2010 թվականի սկզբներին, ստույգ ամիսը չի հիշում, աշխատանքից տուն վերադառնալիս Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աստիճանների վրա նկատել է դատական կարգադրիչի՝ համազգեստի կոպիտ խախտումով, կանգնեցրել է մեքենան և իջնելով մեքենայից, նկատողություն է արել կարգադրիչին, ապա մտել է դատարանի շենք, որպեսզի ստուգի նաև մյուս կարգադրիչին։ Համոզվելով, որ մյուս կարգադրիչը տեղում է՝ դուրս է եկել դատարանից և գնացել տուն։ Տանն է եղել, երբ մոտ մեկ ժամ անց իր բջջայինին զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը և ասել, թե ինչու է գնացել ստուգայցի առանց իրենց գիտության։ Նա Գեղամին ասել է, որ տուն գնալիս պատահական նկատել է համազգեստի խախտմամբ կարգադրիչի և այդ նպատակով էլ ստուգման է ենթարկել հերթափոխը։ Գեղամն իրեն ասել է, որ մյուս անգամ առանց իրենց գիտության որևէ տեղ ստուգման չգնա։ Դրանից հետո ինքն անմիջապես զանգահարել է Արմեն Մովսիսյանին և զեկուցել տեղի ունեցածի մասին, իսկ վերջինը կրկնել է Գեղամի խոսքերը և անջատել հեռախոսը։ Հաջորդ օրը` առավոտյան, իր նախաձեռնությամբ մտել է Գեղամի աշխատասենյակ և փորձել պարզաբանում ստանալ, որը վերածվել է վեճի։ Դրանից մոտ 10 րոպե անց իրեն կանչել է Արմեն Մովսիսյանը, որտեղ եղել է նաև Գեղամը: Արմենն իրեն ասել է, որ առանց իր գիտության որևէ ստորաբաժանում չմտնի, ինչից էլ կրկին վեճ է առաջացել և ինքը նորից հեռացել է իր աշխատասենյակ ու գործավար Մարինե Մկրտումյանին խնդրել է, որ հավաքի աշխատանքից ազատման զեկուցագիրը։ Զեկուցագիրը ստորագրելուց հետո այն հանձնել է Արմեն Մովսիսյանին, որից հետո վերջինը սկսել է իրեն համոզել, որ հանգստանա, ամեն ինչ լավ կլինի և պայմանավորվածությունն այնպես է ստացվել, որ իր բաժնի ստուգայցերը տեղի կունենան նրանց հրահանգով։ Այս իրադարձություններից մոտ ամիս անց Արմեն Մովսիսյանն իրեն կանչել է և ասել, որ խոսելու բան ունի իր հետ։ Աշխատասենյակում, որտեղ գտնվել են ինքը և Արմենը, վերջինն առանց անուններ տալու ասել է, որ պետք է ամեն մեկն ունենան երկուական ձևական աշխատակիցներ, որոնց քարտերով ստանան նրանց աշխատավարձերը և ծախսեն իրենց կարիքների համար։ Թե իրենք ասելով Արմենն ում է նկատի ունեցել, չի կարող ասել. նա անուններ չի տվել։ Ինքը հասկացել է, որ առաջարկը ոչ այլ ինչ է, քան պետական միջոցների հափշտակություն, այսինքն՝ հանցագործություն, ուստի միանգամից պատասխանել է, որ հրաժարվում է, իրեն նման ճանապարհով ձեռք բերված գումարներ պետք չեն։ Արմեն Մովսիսյանն էլ ասել է, որ հետո կխոսեն: Ինքը դուրս գալով Արմեն Մովսիսյանի աշխատասենյակից՝ մտել է Գեղամ Գրիգորյանի աշխատասենյակ, որպեսզի նրան ասի Արմենի առաջարկի մասին: Սակայն հասկացել է, որ Գեղամը տեղյակ է ամեն ինչից, քանի որ հարցրել է, թե Արմենն իրեն ինչ-որ բան ասել է: Ինքը պատասխանել է, որ այո, առաջարկել է, սակայն ինքը չի համաձայնվել և չի էլ համաձայնվելու: Հաջորդող օրերի ընթացքում հասկացել է, որ Արմենի և Գեղամի վերաբերմունքն իր հանդեպ փոխվել է: Ինքն այդ ամենից հասկացել է, որ Արմենը և Գեղամը քարտերի օգտագործմամբ գումարներ հափշտակելու պայմանավորվածություն են ունեցել և իրենց ապահովության համար ցանկացել են իրեն էլ ներքաշել, որպեսզի ինֆորմացիայի արտահոսք չլինի: Այդ ժամանակ է հասկացել, թե ինչու են իր ստուգայցերն այդքան անհանգստացրել Արմենին և Գեղամին և ինչու են վերջիններն իրեն արգելել առանց իրենց գիտության գնալ ստուգայցերի: Այնուհետև Արմենը ներքին հեռախոսահամարով զանգել է իրեն և կանչել իր աշխատասենյակ: Ինքը գնացել է Արմենի սենյակ, որտեղ եղել են նաև Գեղամը, Գագիկը և Նարեկը: Արմենն ասել է, որ արդեն որոշված է, յուրաքանչյուրը պետք է ունենան երկուական բանկային քարտ, որպեսզի ամեն ամսվա վերջում դրանով ստանան ձևական աշխատողների աշխատավարձերը: Արմեն Մովսիսյանն ասել է նաև, որ յուրաքանչյուրն ամեն քարտից պետք է ամսական 15.000-ական ՀՀ դրամ տան Գեղամին՝ ծառայության կարիքները հոգալու համար: Ինքը կրկին մերժել է՝ ասելով, որ իր հասանելիք 2 քարտերը կարող են օգտագործել ծառայության կարիքները հոգալու համար, քանի որ ինքն այդպիսի բան չի անի: Այդ ժամանակ բոլորը դուրս են եկել և աշխատասենյակում մնացել են ինքն ու Արմեն Մովսիսյանը: Ինքն Արմենին ասել է, որ չի ցանկանում քայքայել իր նորաստեղծ ընտանիքը, նրա ետևից եկող չկա և չի ցանկանում նման բան անել: Արմենն ասել է, որ չանհանգստանա, քանի որ <<վերևները>> տեղյակ են, սակայն անուններ չի ասել: Դրանից հետո մի քանի օր շարունակ այդ խոսակցությունը շարունակվել է իր, Գագիկի, նաև իր և Արմենի միջև: Խոսակցության ժամանակ Գագիկն իրեն ասել է, որ Արմենի կողմից իրենց քարտեր տրամադրելու պատճառը եղել է այն, որ ինքը ստուգման ժամանակ հայտնաբերել է <<մեռած հոգիներ>>, այսինքն՝ հրամանագրված, սակայն ծառայության մեջ չընդգրկված քաղաքացիներ, Արմենն էլ ապահովության համար իրենց ցանկացել է ներքաշել այդ կեղտոտ խաղի մեջ, որպեսզի լուռ մնան: Ինքը Գագիկին պատասխանել է, որ ստուգումների ժամանակ տեղեկագրեր չի ստուգել, քանի որ Արմենն իրեն արգելել է նման ստուգումներ կատարել: Իսկ Արմենի և իր առանձնազրույցի ընթացքում Արմենն ասել է, թե չէր սպասում, որ առաջարկը կմերժի, իր դեմ դուրս կգա, նաև այն, որ այդ հարցերով մտավախություն ունի միայն Գագիկից: Տեսնելով, որ իրեն չի կարողանում համոզել, Արմենը փոխել է վերաբերմունքն իր նկատմամբ, ամեն պատեհ առիթն օգտագործելով՝ դիտողություն է արել, իբր ծառայողական պարտականությունները լավ չկատարելու համար. մի շարք դեպքերում էլ դիտողություններ է արել Գեղամի միջոցով: Քանի որ այլ աշխատանք գտնելու, ընտանիքը պահելու տարբերակ չի ունեցել, շարունակել է ծառայությունը: Վերը նշված խոսակցությունը տևել է 15-20 րոպե, որից հետո ստույգ ամիսը և օրը չի հիշում, Գեղամն իրեն կանչել է աշխատասենյակ և տալով երկու բանկային քարտ, ասել է, որ դրանց մեջ գումարներ կան, պահանջել է, որ ինքը գնա և կանխիկացնի գումարները, իսկ 30.000 ՀՀ դրամը տա ծառայության խնդիրների համար: Ինքը հրաժարվել է քարտերը վերցնել՝ ասելով, որ նա գնա և հանի, սակայն հետո, երբ կրկին քարտերը ձեռքին պահել է, վերցրել է քարտերը: Բանկային քարտերը եղել են <<ՎՏԲ>> բանկի քարտեր, բայց դրանց վրա քարտապանի տվյալները դաջված չեն եղել, այլ քարտի վրա գրվածները ջնջված են եղել այնպես, որ կարդալուց չի հասկացվել, թե ում տվյալներով են: Քարտերի հետ միասին Գեղամն իրեն տվել է նաև թղթի վրա գրված <<PIN>> կոդերը: Նույն օրն ինքը կանխիկացրել է գումարները, 30.000 ՀՀ դրամը տվել է ծառայության կարիքների համար, իսկ մնացած 55.000 ՀՀ դրամը ծախսել է իր կարիքների համար: Իր հաշվարկներով ընդհանուր թվով քարտերով գումարներ է կանխիկացրել 6-8 անգամ, ստույգ չի կարող ասել, թե վերջին կանխիկացումը երբ է կատարել, սակայն հիշում է, որ 2011 թվականի ամռանը, երբ գտնվել է արձակուրդում, այդ ժամանակահատվածից սկսած Գեղամը քարտ չի տվել, ինքն էլ ցանկություն չի ունեցել նրանից քարտ վերցնելու: Հետագայում որևէ բանի չի խառնվել, Գեղամի, Գագիկի և Արմենի գործերից տեղեկություններ չի ունեցել, չի կարող ասել, թե կոնկրետ քանի բանկային քարտեր են եղել նրանց մոտ, ում անուններով են լրացված եղել և այդ <<մեռած հոգիները>>, որ ստորաբաժանումներում են գրանցված եղել: 2013 թվականի հուլիսի կեսերին, երբ իրավապահ մարմինների կողմից բացահայտվել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում կատարված չարաշահումները, ստեղծվել է խառնաշփոթ իրավիճակ, սակայն ինքն Արմենի, Գագիկի և Գեղամի հետ այդ թեմաներով չի զրուցել, նրանք գործի ընթացքի, իրենց մտավախությունների մասին ոչինչ չեն ասել: Իր կարծիքով չեն վստահել և չեն ցանկացել, որ ինքն իմանա դրանց մասին: Ինքը չի ճանաչել Հակոբ Սարգսյանին և Լիլիթ Վարդանյանին: Չի իմացել, թե Նարեկը, Գագիկը և Արմենը քանի բանկային քարտ են ունեցել:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, որպես կասկածյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ Արմեն Մովսիսյանի պահանջով ինքը, Նարեկ Գասպարյանը, Գեղամ Գրիգորյանը և Գագիկ Խաչատրյանը պետք է ունենային երկուական գրանցված մարդիկ, որպեսզի նրանց քարտերով աշխատավարձերը ստանային: Դրա համար անհրաժեշտ են եղել հարազատ կամ վստահելի մարդիկ: Իր առաջարկով մորաքրոջ որդու կնոջը՝ Լիլիթ Վարդանյանին, և ընկերոջ եղբորը՝ Հակոբ Սարգսյանին, ներկայացրել է իրենց ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ աշխատանքի ընդունվելու համար համապատասխան փաստաթղթեր հետ միասին նրանք ներկայացրել են նաև աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ դիմում, որից հետո ինքը թե Լիլիթին, թե Հակոբին հայտնել է, որ իրենց աշխատանքի ընդունվելը չի ստացվել, սակայն իմացել է, որ նրանք որպես դատական կարգադրիչներ հրամանագրված են եղել: Մինչ Լիլիթին և Հակոբին նշված աշխատանքն առաջարկելը՝ ինքը քրոջից՝ Սուսաննա Սարգսյանից, և մորաքրոջ որդուց՝ Անդրանիկ Սարգսյանից, վերցրել է համապատասխան փաստաթղթեր և անձամբ տվել Գեղամ Գրիգորյանին, որպեսզի նրանց ձևակերպի աշխատանքի, սակայն քույրը հետագայում ասել է, որ ցանկանում է այլ տեղ աշխատել, ինչի պատճառով Գեղամին ասել է, որ քրոջ հրամանագրումը չկատարի, իսկ Գեղամն իրեն ասել է, որ Անդրանիկին աշխատանքի տեղավորելը չի լինի, քանի որ նրա հայրը դատապարտված է եղել: Դրանից հետո ներկայացրել է Լիլիթ Վարդանյանին և ընկերոջը՝ Նորայր Պողոսյանին: Այնուհետև Նորայրն ասել է, որ ցանկանում է բիզնեսով զբաղվել, ինչի պատճառով ինքը Գեղամին ասել է, որ Նորայրին աշխատանքից ազատի և նրա փոխարեն աշխատանքի ընդունի Հակոբ Սարգսյանին: Ինքը 26 <<մեռած հոգիների>> չի հայտնաբերել և Գագիկ Խաչատրյանին նման բան չի ասել:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի ամռանն աշխատանքից տուն վերադառնալիս Կենտրոնի դատարանի աստիճանների վրա տեսնելով դատական կարգադրիչի՝ համազգեստի կոպիտ խախտումով, իջել է մեքենայից, նկատողություն արել նրան, ապա մտել է դատարանի շենք և ստուգել նաև մյուս կարգադրիչին: Մեկ ժամ անց, երբ տանն է եղել, իր բջջայինին զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը և ասել, թե ինչու է գնացել ստուգայցի առանց իրենց գիտության: Ինքը Գեղամին ասել է, որ տուն գնալիս պատահական նկատել է համազգեստի խախտմամբ կարգադրիչի և դրա համար էլ ստուգման է ենթարկել հերթափոխը: Գեղամն իրեն ասել է, որ այսուհետ առանց իրենց գիտության որևէ տեղ ստուգման չգնա: Գեղամի հետ խոսելուց անմիջապես հետո զանգահարել է Արմեն Մովսիսյանին և զեկուցել տեղի ունեցածի մասին, ով կրկնել է Գեղամի խոսքերը և անջատել հեռախոսը: Հաջորդ օրն իր նախաձեռնությամբ մտել է Գեղամի աշխատասենյակ և փորձել պարզաբանել իրավիճակը, որը վերածվել է վեճի: Տաս րոպե անց իրեն կանչել է Արմենը, որտեղ գտնվել է նաև Գեղամը և ասել, որ առանց իրենց գիտության որևէ ստորաբաժանում չմտնի, ինչից կրկին վեճ է առաջացել: Ինքը գնացել է իր աշխատասենյակ և գործավարին խնդրել իր անունից ազատման զեկուցագիր գրել: Զեկուցագիրը ստորագրելուց հետո նույն օրը հանձնել է Արմենին, որից հետո վերջինը սկսել է իրեն հորդորել, որ հանգստանա, ամեն ինչ նորմալ կլինի և պայմանավորվել են, որպեսզի իր բաժնի ստուգայցերը տեղի ունենան միայն նրանց հրահանգով: Այս իրադարձություններից որոշ ժամանակ անց Արմենն իրեն կանչել է և ասել, որ ամեն մեկը պետք է ունենա երկուական ձևական աշխատակից, որոնց քարտերով պետք է ստանան նրանց աշխատավարձերը և ծախսեն իրենց կարիքների համար: Թե <<մենք>> ասելով Արմենն ում է ի նկատի ունեցել, չի կարող ասել: Ինքը կտրուկ մերժել է, դուրս է եկել աշխատասենյակից և մտել Գեղամի աշխատասենյակ, որ նրա հետ կիսվի, սակայն անմիջապես հասկացել է, որ Գեղամը նախապես տեղյակ է եղել Արմենի կողմից իրեն նման առաջարկ կատարելու մասին, քանի որ իրեն հարցրել է Արմենն իրեն ինչ-որ բան ասել է, թե ոչ: Ինքը պատասխանել է, որ առաջարկել է, սակայն չի համաձայնվել և չի էլ համաձայնվելու ու գնացել է իր աշխատասենյակ: Գեղամը, դուրս գալով իր ետևից, մտել է Արմենի աշխատասենյակ: Դրանից հետո հասկացել է, որ Գեղամի և Արմենի վերաբերմունքն իր հանդեպ փոխվել է: Այդ ժամանակ է հասկացել, թե իր ստուգումներն ինչու են անհանգստացրել Արմենին և Գեղամին: Մի օր Արմենն իրեն կանչել է աշխատասենյակ, որտեղ եղել են նաև Գեղամը, Գագիկը և Նարեկը: Արմենն ասել է, որ որոշված է, յուրաքանչյուրը պետք է երկուական բանկային քարտ ունենա, որպեսզի ամսվա վերջում դրանով ստանան բերված աշխատողների աշխատավարձերը և յուրաքանչյուրն ամեն քարտից պետք է ամսական 15.000 ՀՀ դրամ տա Գեղամին, որն էլ պետք է ծառայի ծառայության կարիքների համար: Ինքը կրկին մերժել է Արմենի առաջարկը՝ ասելով, որ կարող է իր հասանելիք երկու քարտերը տալ ծառայության կարիքների համար, որից հետո բոլոր ներկաները դուրս են եկել սենյակից, իսկ ինքն Արմենի հետ մնացել է սենյակում և նրան ասել, որ ընտանիք ունի և չի ցանկանում վտանգի ենթարկվել: Արմենն ասել է, որ չանհանգստանա, քանի որ <<վերևները>> տեղյակ են: Մի քանի օր այս խոսակցությունը շարունակվել է իր, Գագիկի, նաև իր և Արմենի միջև: Հասկանալով, որ խուսափելու տարբերակ չունի՝ համաձայնվել է: Գեղամն իրեն կանչել և ասել է, որ արդեն անհրաժեշտ է բերել երկու հոգու: Ինքը, չիմանալով ինչ անել, ում բերել, ստիպված քրոջից՝ Սուսաննայից և մորաքրոջ տղա Անդրանիկից խնդրել է անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Քրոջը չի ասել, թե ինչի համար են փաստաթղթերն անհրաժեշտ, իսկ Անդրանիկին առաջարկել է ծառայությունում աշխատանք: Մի քանի օր անց Գեղամին ասել է, որ քրոջը չձևակերպի, քանի որ այլ տեղում աշխատանքի առաջարկ է ստացել: Վերջինն ասել է, որ Անդրանիկինն էլ չի լինում, քանի որ նրա հայրը դատապարտված է եղել, պետք է ուրիշ երկուսի բերել: Դրանից հետո այդ երկուսի փոխարեն, ժամանակահատվածը չի կարող հիշել, ինքը մորաքրոջ տղայի՝ Սամվել Սահակյանի կնոջը՝ Լիլիթ Վարդանյանին, աշխատանքի ընդունվելու առաջարկ է արել և նրան անհրաժեշտ փաստաթղթերով ասել է, որ ներկայանա կադրերի բաժին, իսկ նույն ընթացքում ընկերոջը՝ Նորայր Պողոսյանին, նույն առաջարկն է արել և նրա փաստաթղթերն անձամբ վերցրել է նրանից ու տվել Գեղամին, միաժամանակ նրան է հայտնել նաև Լիլիթի տվյալները: Որոշ ժամանակ անց` Նորայրն իրեն ասել է, որ ցանկանում է բիզնեսով զբաղվել ու ինքը Գեղամին ասել է, որ Նորայրն այլ աշխատանք է գտել: Այս անգամ առաջարկել է ընկերոջ եղբորը՝ Հակոբ Սարգսյանին, ով համաձայնվել է: Ինքն իմացել է, որ նրանցից ոչ ոք իրականում չի աշխատելու, նրանց ասել է, որ գործերը չեն ստացվել: Դրանից հետո Գեղամն իրեն տվել է երկու <<ՎՏԲ>> բանկի քարտեր և ասել, որ դրանցով կանխիկացնի գումարները: Յուրաքանչյուր քարտից 15.000 ՀՀ դրամ տվել է Գեղամին, թե նրա կողմից տված երկու քարտերն ումն են եղել, չի կարող ասել, քանի որ անունները ջնջված են եղել: Թե իրենից բացի, մնացած գումարներն ով կամ ովքեր են հափշտակել, չի կարող ասել, քանի որ արձակուրդում գտնվելու ժամանակահատվածից որևէ մեկն իրեն չի առաջարկել կրկին գումարներ ստանալ այդ քարտերով: Անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, պատրաստ է ամբողջությամբ վերականգնել պատճառված վնասը և գտնում է, որ սխալ է թույլ տվել, պետք չէր համաձայնվել Արմենի առաջարկին:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 25-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2013 թվականի դրությամբ իր մոտ աշխատել են Սամվել Հովհաննիսյանը, Արման Սաղոյանը, Արմեն Ստեփանյանը, Գրիգոր Զաքարյանը, Կարեն Ներսիսյանը, Մարինե Մկրտումյանը, Նարեկ Գասպարյանը, Մհեր Գևորգյանը և Գոռ Սարգսյանը, իսկ մյուսներին չի հիշում: Ինքը չի ճանաչում Արմեն Աբգարյանին, Կարապետ Պետրոսյանին, Մերի Մարգարյանին, Արայիկ Անդրեասյանին, Կարեն Սահակյանին, Արթուր Բերժյանին, Արթուր Հակոբյանին, իսկ Մարի Մարգարյանին ճանաչել է 2013 թվականի հուլիսի վերջերից:
2014 թվականի փետրվարի 13-ի Եղիազար Սարգսյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Եղիազար Սարգսյանը հայտնել է, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատելու ժամանակահատվածում իր հարաբերությունները Գեղամ Գրիգորյանի հետ եղել են նորմալ, իր հիշելով ծառայության ստեղծումից հետո` մոտ 3 ամիս անց, երբ պատահական անցնելիս է եղել Կենտրոնի դատարանի կողքով, նկատել է համազգեստի խախտմամբ կարգադրիչի, իջել է մեքենայից, նրան նկատողություն է արել, որից որոշ ժամանակ անց իր բջջայինին է զանգահարել Գեղամ Գրիգորյանը և հարցրել, թե արդյոք ինքը ստուգման է մտել, ինքն էլ պատասխանել է, որ դա ստուգում չի եղել, պարզապես անցնելիս նկատել է համազգեստի խախտմամբ կարգադրիչի: Հաջորդ օրն ինքը մտել է Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և հարցրել, թե արդյոք ինքն իրավունք չունի կարգադրիչին նկատողություն անելու, իսկ նա պատասխանել է, որ այդ հարցի պարզաբանումը ստանալու համար մտնի պետի մոտ: Ինք մտել է Արմեն Մովսիսյանի մոտ, իրենից հետո մտել է նաև Գեղամ Գրիգորյանը: Իր և Գեղամ Գրիգորյանի միջև խոսակցություն է եղել դատարան մտնելու հարցի շուրջ: Արմեն Մովսիսյանը Գեղամ Գրիգորյանին խնդրել է դուրս գալ, որից հետո Արմեն Մովսիսյանի հետ այդ հարցի շուրջ վիճաբանություն է ծագել: Ինքը զեկուցագիր է գրել աշխատանքից ազատվելու համար, սակայն Արմեն Մովսիսյանը չի մակագրել այն՝ ասելով, որ ամեն ինչ նորմալ կլինի: Այդ դեպքերից մոտ 1 ամիս անց Արմեն Մովսիսյանն իրեն կանչել և ասել է, որ որոշված է, որ յուրաքանչյուրը պետք է երկուական բանկային քարտ ունենան: Դրանից մեկ շաբաթ անց Արմեն Մովսիսյանն իրեն կրկին կանչել է աշխատասենյակ: Ներս մտնելով՝ տեսել է, որ սենյակում նստած են Գեղամ Գրիգորյանը, Գագիկ Խաչատրյանը և Նարեկ Գասպարյանը: Այդ ժամանակ Արմեն Մովսիսյանը նորից ասել է, որ բոլորը պետք է ունենան երկուական քարտ և այդ քարտերի գումարներից 30.000 ՀՀ դրամ պետք է հավաքեն ծառայության ծախսերը հոգալու համար: Ինքը չի համաձայնվել նրա առաջարկին՝ ասելով, որ վախենում է, որից հետո մնացած ներկա գտնվողները դուրս են եկել սենյակից: Ինքը կրկին ասել է, որ իր քարտերը կարող է տալ ծախսերի համար, իսկ Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ դուրս գա` հետագայում խոսելու պայմանով: Դրանից երկու օր անց իրեն կրկին կանչել է Արմեն Մովսիսյանը և ասել, որ իրենից չէր սպասում, ավելի շատ սպասում էր Գագիկից և ավելացրել, որ ինքն այլ տարբերակ չունի, պետք է ունենա այդ քարտերը: Արմեն Մովսիսյանն իրեն ասել է, որ պետք է բերի 2 անձանց փաստաթղթեր և դրանք տա Գեղամ Գրիգորյանին: Դրանից հետո մորաքրոջ տղայի` Անդրանիկ Սարգսյանի փաստաթղթերը բերել և տվել է Գեղամին: Նրան ասել է, որ Անդրանիկի հայրը դատվածություն ունի, իսկ նա էլ ասել է, որ կստուգի և կասի համապատասխանում է, թե ոչ: Որոշ ժամանակ անց Գեղամն իրեն ասել է, որ դատվածության պատճառով չի լինի: Ինքն էլ բերել է Նորայր Պողոսյանի փաստաթղթերը և տվել կադրերի աշխատակից Լուսինեին` ասելով, որ իր բարեկամի թղթերն են: Անդրանիկ Սարգսյանի փաստաթղթերի հետ միասին տվել է նաև իր քրոջ` Սուսաննա Սարգսյանի փաստաթղթերը, երբ Սուսաննան այլ տեղ ընդունվել է աշխատանքի, ինքն այդ մասին հայտնել է Գեղամին և կրկին սկսել է մտածել, թե ում է ձևակերպելու: Այդ ժամանակ էլ տարել է Հակոբ Սարգսյանի և Լիլիթ Վարդանյանի փաստաթղթերը: Դրանից որոշ ժամանակ անց Գեղամն իրեն կանչել է և տվել Լիլիթ Վարդանյանի և Հակոբ Սարգսյանի բանկային քարտերը, որոնցով գումարները պետք է կանխիկացներ և այդ գումարներից 30.000 ՀՀ դրամ վերադարձներ նրան: Ինքը չի ցանկացել Գեղամից վերցնել բանկային քարտերը, սակայն նա ասել է, որ այդ հարցերն ինքը պետք է լուծի Արմեն Մովսիսյանի հետ: Դրանից հետո ինքը ստիպված վերցրել է այդ անձանց քարտերը: Գումարներ կանխիկացրած է մոտ 5-8 անգամ, իր հիշելով 2011 թվականի մայիսին իր մոտ եղած բանկային քարտերը ետ է վերադարձրել Գեղամին` ասելով, որ այլևս դրանցով գումար չի ստանալու, որից հետո ինքը նրա հետ նման հարցերով առնչություն չի ունեցել: Բացի Լիլիթ Վարդանյանի և Հակոբ Սարգսյանի բանկային քարտերի գումարներից որևէ այլ անձանց քարտերով գումարներ չի ստացել, տեղյակ էլ չի եղել, որ նշած 3 անձինք եղել են հրամանագրված ծառայությունում: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ իրեն հանձնարարված չի եղել որևէ անձի աշխատանքի ընդունելու համար փաստաթղթեր ընդունել, բայց չի բացառում, որ Եղիազար Սարգսյանը նման փաստաթղթեր իրեն տված լինի, որ ինքը փոխանցի կադրերի բաժին՝ զուտ այն պատճառով, որ ինքը Եղիազարի վերադասն է եղել և իր փոխանցած փաստաթղթերին ավելի արագ ընթացք կտրվեր: Երկու քարտերն էլ իրոք ինքն է փոխանցել, բայց դրանք իրեն տվել է Արմեն Մովսիսյանը` Եղիազար Սարգսյանին փոխանցելու համար:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 4-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով՝ կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու համար իրեն մեղավոր չի ճանաչում, սակայն ընդունում է մեղադրանքը, քանի որ չի ժխտում իր կողմից մեղադրանքի որոշման մեջ նշված անձանց հավաքագրելու և Լիլիթ Վարդանյանի ու Հակոբ Սարգսյանի բանկային քարտերով մոտ վեց ամիս գումարներ հափշտակելու հանգամանքը: Ինչպես նշել է իր նախորդ ցուցմունքներում դրանք կատարել է հարկադրաբար: Պնդել է իր նախկին ցուցմունքները: Իր հափշտակած գումարը չէր կարող կազմել 3.942.728 ՀՀ դրամ, քանի որ քարտերից օգտվել է ընդամենը վեց անգամ:
Ամբաստանյալ Բագրատ Արիկյանցը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Բագրատ Արիկյանցը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 14-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականից աշխատում է ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ստորաբաժանման ղեկավար: Իր աշխատանքի ընթացքում բազմաթիվ կարգադրիչներ են ընդունվել և ազատվել աշխատանքից, ներկայում իր ղեկավարած ստորաբաժանումում աշխատում է 19 անձ: Ծառայությունն իրականացրել են իր կողմից կազմված գրաֆիկի միջոցով, որը ստորագրել է ինքը և ներկայացրել անձնակազմի կառավարման բաժին: Հրանտ Դավթյան անունն իրեն ծանոթ է եղել, իր հիշելով շուրջ 2 տարի` 2010-2012 թվականների ընթացքում ցուցակները կազմելիս ինքը Հրանտ Դավթյան գրառումը կատարել է, բայց իրականում նշված անձն իր կողմից ղեկավարած ստորաբաժանումում ծառայություն չի իրականացրել: Նշված անունը նշել է իր ղեկավար Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր պահանջով: Նշվածին կարևորություն չի տվել, քանի որ ըստ Գեղամ Գրիգորյանի՝ Հրանտ Դավթյանն ընդգրկված է եղել այլ ստորաբաժանումներում և նրա հետ ինքը ոչ մի առնչություն չի ունեցել: Ինքը երբեք չի հարցրել, թե որ ծառայություններում է ընդգրկված Հրանտ Դավթյանը և ոչ մի անգամ գործուղման հրաման Հրանտ Դավթյանի վերաբերյալ չի ստացել: Որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել, ընդամենը կատարել է հրաման, այլ ձևակերպումներ չեն եղել: Չի կարող ասել, թե երբ է Սոնա Միրզոյանի տվյալները նշել ցուցակում, սակայն նա աշխատել է անձնակազմի կառավարման բաժնում: Ինչ վերաբերվում է Միքայել Բորինյանին, Էդգար Սամսոնյանին, Լիլիթ Սոֆյանին և Գոհար Դարբինյանին, ապա նրանք միգուցե ժամանակին ընդունվել և ազատվել են, հստակ չի կարողացել ասել: Վարուժան Հովակիմյանն իրականում իր մոտ աշխատել է, սակայն 2013 թվականի օգոստոսի 1-ին ազատվել է աշխատանքից:
Ամբաստանյալ Բագրատ Արիկյանցը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 16-ին, որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս, հայտնել է, որ 10 օր առաջ վիրահատության է ենթարկվել և չի կարող պատասխանել հարցերին:
Ամբաստանյալ Բագրատ Արիկյանցը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 17-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ որևէ մեկի հետ նախնական համաձայնության չի եկել և որևէ մեկի պլաստիկ քարտով 3.153.972 ՀՀ դրամ չի հափշտակել և, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ և հարցերին պատասխանել:
Ամբաստանյալ Բագրատ Արիկյանցը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ին, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ից դատական կարգադրիչների ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի հրամանով նշանակվել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ծառայության ստորաբաժանման պետ և համաձայն գործող կանոնադրության՝ իրականացրել է ստորաբաժանման աշխատանքները: Հարաբերությունները ղեկավարության հետ սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ, գործնական, ճանաչել է ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանին, նրա տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանին և Գագիկ Խաչատրյանին, սակայն ինչպես իր, այնպես էլ մյուս ստորաբաժանման պետերի շփումը եղել է Գեղամ Գրիգորյանի հետ, քանի որ նա է համակարգել ծառայությունը: Իր հիշելով մինչև 2010 թվականի վերջերն իր ղեկավարած ստորաբաժանումում իր կողմից յուրաքանչյուր ամիս լրացվող տեղեկագրերում նշվել են բոլոր այն անձանց տվյալները, ովքեր ծառայություն են իրականացրել: Աղջկա` Հայկանուշ Արիկյանցի համար դիմել է Գեղամ Գրիգորյանին՝ խնդրելով, որ հնարավորության դեպքում նրան ընդունի աշխատանքի, որպեսզի աղջիկն աշխատանքային ստաժ ունենա: Գեղամ Գրիգորյանը չի մերժել, սակայն չի հիշում նա է գնացել կադրերի բաժին դիմում գրելու, թե ինքն է դիմումը հանձնել, բայց հաստատ հիշում է, որ աղջիկը բանկային պլաստիկ քարտ չի ստացել: Նշված հարցի շուրջ Գեղամ Գրիգորյանի հետ չի զրուցել, տեղյակ էլ չի եղել, թե որ ստորաբաժանումում է գրանցված եղել, քանի որ իրեն միայն ստաժն է հետաքրքրել: Հայկանուշն այլ աշխատանքի անցնելու պատճառով ազատվել է ծառայությունից: Դրանից հետո Գեղամ Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ, եթե կարող է այլ անձանց նաև ներկայացնի, որոնց պետք է միայն աշխատանքային ստաժ: Իր հիշելով այդ ժամանակահատվածից էլ Գեղամ Գրիգորյանի ասելով իր տեղեկագրերում սկսել է նշել իրեն անծանոթ, ծառայություն չիրականացնող անձանց: Դա արել է մինչև 2013 թվականի օգոստոսը: 2013 թվականին, երբ Արմեն Ավագյանը ձերբակալվել է, Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է և ասել, որ խնդիր է առաջացել: Իրեն տվել է Կիմի, Վարուժանի, Պետիկի և Ալբերտի բանկային պլաստիկ քարտերը և ասել, որ դրանք ետ վերադարձնի նրանց, և նրանցից ցանկություն ունեցողները կարող են գնալ աշխատանքի, իսկ եթե ոչ, ապա պետք է ազատման դիմում գրեն: Ինքը ետ է վերադարձրել քարտերը տվյալ անձանց, և ովքեր ասել են, որ չեն ցանկանում աշխատել, ապա ազատման դիմում են գրել: Ինքը որևէ մեկի քարտից գումար չի հանել և իր մոտ, բացի իր քարտից, ուրիշ քարտ չի եղել: Չի եղել նաև դեպք, որ իրեն այդ անձանցից որևէ մեկն առձեռն գումար տա: Ինքը և Գեղամ Գրիգորյանը գումար հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության չեն եկել: Ինքը որևէ շահ չի ունեցել, միայն ժամանակ առ ժամանակ դրամական պարգևատրումներ է ստացել: Գեղամ Գրիգորյանի ասածը չկատարել չէր կարող, քանի որ նա հանդիսացել է իր անմիջական ղեկավարը, եթե չաներ, ուրեմն այդ պաշտոնում չէր կարող աշխատել: Ընդհանրապես չի ճանաչել Ալվարդ Պետրոսյանին, Ալբերտ Այնաջյանին, Սոնա Մարտիրոսյանին, Հրանտ Դավթյանին, Մհեր Դավթյանին, Արամ Ավաջյանին, Սուրեն Բաղրամյանին, Արմինե Գրիգորյանին, որոնց ինքը նշել է Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով, իսկ Կիմ Տերտերյանին, Էդգար Մարտիրոսյանին, Վարուժան Հովակիմյանին, Արմեն Առաքելյանին և Պետիկ Եդիգարյանին ինքն է միջնորդել, որպեսզի աշխատանքային ստաժի համար ընդունվեն աշխատանքի:
2014 թվականի մարտի 13-ի Բագրատ Արիկյանցի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Բագրատ Արիկյանցը հայտնել է, որ 2008 թվականից աշխատել է որպես Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջաններ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ: Իր աշխատելու ժամանակահատվածում յուրաքանչյուր ամիս կազմել է աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որոնցում նշել է իր ստորաբաժանումում ծառայություն իրականացրած անձանց, ինչպես նաև Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով նշել է նաև մոտ 7 անձանց տվյալներ, ովքեր, ըստ նրա, ծառայություն են իրականացրել այլ ստորաբաժանումներում: 2009 կամ 2010 թվականին Գեղամ Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ եթե կան մարդիկ, ում ստաժ անհրաժեշտ կլինի, կարող է բերել, ընդունել աշխատանքի: Այդ ժամանակահատվածից ինքը Կիմ Տերտերյանին, Վարուժան Հովակիմյանին, Պետիկ Եդիգարյանին և էլի մի քանի անձանց, հրամանագրել է ծառայությունում որպես դատական կարգադրիչներ, այսինքն՝ նրանք փաստաթղթեր են ներկայացրել կադրերի բաժին, այդ մասին ինքը տեղյակ է պահել Գեղամ Գրիգորյանին, հրամանագրվել են իր ստորաբաժանումում, սակայն աշխատանքի չեն ներկայացել: Իր դստեր ստաժ ունենալու համար իր հիշելով 2009 կամ 2010 թվականին ինքը խնդրել է Գեղամ Գրիգորյանին, որից հետո աղջիկը հրամանագրվել է իր հիշելով Արաբկիրի ստորաբաժանումում որպես դատական կարգադրիչ, սակայն աշխատանքի չի ներկայացել: Ինքն աղջկա բանկային քարտով գումար չի ստացել և տեղյակ չէ, թե ով է այն ստացել: 2013 թվականի հունիս կամ հուլիս ամիսներին Գեղամ Գրիգորյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել հանդիպել: Այդ ժամանակ նա իրեն տվել է Կիմ Տերտերյանի, Վարուժան Հովակիմյանի, Պետիկ Եդիգարյանի և Ալբերտ Այնաջյանի բանկային քարտերը և ասել, որ վերադարձնի այդ անձանց: Ինքն էլ հիշյալ անձանց քարտերը վերադարձրել է նրանց: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ Բագրատ Արիկյանցի տված ցուցմունքները կեղծ են և չեն համապատասխանում իրականությանը:
Ամբաստանյալ Բագրատ Արիկյանցը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 8-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ տարին մեկ անգամ վերահսկողության բաժնի կողմից ստուգումներ են իրականացվել: Նրանք ստուգել են, թե ինչպես է ընթանում ծառայությունը, հատուկ միջոցների առկայությունը, պահպանումը, նաև ծառայություն իրականացնող աշխատակիցների ներկայությունը: Ստուգողներն արձանագրել են միայն ներկա գտնվող և ծառայություն իրականացնող անձանց: Ինքը Գեղամի Գրիգորյանին չի հարցրել, թե ստուգումների դեպքում ինչ պետք է ասի ստուգողներին, ինչպես նաև նման խնդիր չի առաջացել: Իր կարծիքով Գեղամ Գրիգորյանը, հանդիսանալով պետի տեղակալ, կարող էր ցանկացած հարց լուծել, այդ թվում՝ իր կողմից ներկայացված անձանց աշխատանքի ընդունվելու հարցը: Ինքը տեղյակ չէ, թե Գեղամ Գրիգորյանն այդ անձանց վերաբերյալ ղեկավարությանը հայտնել է, թե ոչ: Խորհրդակցությունների ժամանակ աշխատակիցների այցելությունների վերաբերյալ հարցեր չի քննարկվել, միայն ասվել է, որպեսզի զգոն լինեն ծառայության նկատմամբ:
Ամբաստանյալ Արման Փալիկյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Արման Փալիկյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 30-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի նոյեմբերին նշանակվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ: Ինքը կազմել է աշխատանքային գրաֆիկը, կատարել է ներկա և բացակա, յուրաքանչյուր ամսվա վերջում կազմել է աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագիր, որը ներկայացրել է անձնակազմի կառավարման բաժին, որի հիման վրա էլ հաշվարկվել և փոխանցվել է աշխատավարձը: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է աշխատասենյակ և ասել, որ իրեն անծանոթ Հայկանուշ Արիկյանցը, Հակոբ Վարդանյանը և Արթուր Մնացականյանը ծառայություն են իրականացնում մեկ այլ ստորաբաժանումում, սակայն հրամանագրված են իր ստորաբաժանումում, ուստի անհրաժեշտ է աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրում նրանց անվան դիմաց աշխատաժամանակ հաշվարկել: Ինքը կատարել է Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումները, սակայն նրանց երբևէ չի տեսել: 2011 թվականի սկզբին Գեղամ Գրիգորյանը կանչել է և ասել, որ, եթե կան անձինք, որոնց աշխատանքային ստաժ է անհրաժեշտ, կարող է գրանցել, բայց պայմանով, որ աշխատավարձ չեն ստանալու և աշխատավարձի քարտերը թողնելու են իրեն: Նա իրեն չաշխատող անձանց աշխատավարձերից ոչինչ չի խոստացել: Ասել է իր շրջապատում պարզի, թե ով կցանկանա առանց աշխատելու ստաժ ձեռք բերել: Ինքն այդ մասին ասել է իր ծանոթներ Գառնիկ Երիցյանին, Վահան Հովհաննիսյանին և Վահե Հովսեփյանին, ովքեր ցանկացել են գրանցվել դատական կարգադրիչների ծառայությունում և ստաժ ձեռք բերել: Պայմանավորվածության համաձայն նրանք իրենց աշխատավարձերի բանկային քարտերը հանձնել են իրեն, իսկ ինքն էլ փոխանցել է Գեղամին: Գեղամն իրեն չի ասել, թե բանկային քարտերն ինչ է անելու և ում է փոխանցելու: Գեղամի ցուցումով աշխատաժամանակի հաշվարկման տեղեկագրում մտցրել է նաև 3 հոգու անուն: Գեղամն իրեն ասել է, որ նրանք նույնպես ծառայում են այլ ստորաբաժանումում, սակայն հրամանագրված են իր մոտ: Ինքը նորից կատարել է Գեղամի ցուցումը և այդ մասին ոչ ոքի չի պատմել: 2013 թվականի հուլիսին Գեղամն իրեն է տվել Գառնիկի, Վահանի և Վահեի բանկային քարտերը և ասել, որ փոխանցի նրանց: Ինքը կատարել է Գեղամի ցուցումը: Ոչ մի շահ չի ունեցել, որևէ գումար չի ստացել, իր մոտ ոչ մի աշխատողի բանկային քարտ չի եղել: Իր մտերիմների բանկային քարտերով, իր հիշելով, կանխիկացրել է գումարը և քարտի հետ միասին փոխանցել Գեղամին:
Ամբաստանյալ Արման Փալիկյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ ընդունում է մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ: Ամբողջությամբ պնդել է որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը և ավելացրել, որ այդ արարքները կատարել է դատական կարգադրիչների ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր ցուցումով:
2014 թվականի փետրվարի 13-ի Արման Փալիկյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Արման Փալիկյանը հայտնել է, որ 2009 թվականի վերջերին նշանակվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ և աշխատել է մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերը: Յուրաքանչյուր ամիս կազմել է ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագիրը և հանձնել ծառայության կադրերի բաժին, սակայն երբեմն էլ տվել է Գեղամ Գրիգորյանին: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն տվել է անձանց տվյալներ և ասել, որ ներառի տեղեկագրերում, ովքեր աշխատում են այլ ստորաբաժանումներում, ինչպես նաև ասել է, որ ղեկավարությունը տեղյակ է: Դրանից հետո Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ եթե կան մարդիկ, ովքեր կցանկանան ունենալ աշխատանքային ստաժ, բայց աշխատանքի չգալ, կարող են ձևակերպվել որպես դատական կարգադրիչներ: Ինքն այդ մասին ասել է իր ծանոթներ Վահե Հովսեփյանին, Գառնիկ Երիցյանին և Վահան Հովհաննիսյանին, վերջինների փաստաթղթերը տվել է կադրերի բաժին և այդ մասին տեղեկացրել Գեղամ Գրիգորյանին: Դրանից հետո կադրերի բաժնից իմանալով, որ եղել են նրանց հրամանները՝ նրանց նույնպես ընդգրկել է տեղեկագրերում: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ Արման Փալիկյանը ճիշտ չի ասում, նա իրեն երբևէ տեղեկագիր չի տվել, ինքը նրան ցուցում չի տվել <<մեռած հոգիներ>> աշխատանքի ընդունելու համար: Նա իրեն տեղյակ չի պահել, որ երեք հոգու աշխատանքի է ձևակերպել: Հետախուզման մեջ գտնվելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Արմեն Մովսիսյանի ցուցումով շատ աշխատակիցներ իր դեմ սուտ ցուցմունքներ են տվել:
Ամբաստանյալ Արման Փալիկյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 3-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ Գեղամ Գրիգորյանի հանձնարարությամբ 2012-2013 թվականների ընթացքում երեք անձանց վերաբերյալ փաստաթղթերը ներկայացրել է նրան և այդ երեք անձինք որպես կարգադրիչներ գրանցված են եղել իր մոտ, սակայն աշխատանքի չեն հաճախել: Գեղամն իրեն չի ասել ինչ-որ մեկը տեղյակ է այդ մասին, թե ոչ: Ինքը տեղյակ չի եղել, թե Գեղամը ծառայությունում ում հետ ինչ հարաբերությունների մեջ է գտնվել: Չի իմացել, թե Գեղամը քարտերն ում է տվել, ինչ է արել և ով է կանխիկացրել գումարները:
Ամբաստանյալ Արման Փալիկյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 8-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իրենց մոտ անձնակազմի թվաքանակի ստուգում չի իրականացվել: Ինքը երբեք Գեղամին չի հարցրել, թե ինչ պետք է ասի աշխատանքի չհաճախող, սակայն գրանցված աշխատակիցների մասին, երբ ստուգողներ գան: Չի պատկերացրել, թե Գեղամն ինչպես է իրականացրել հրամանագրումը:
Ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 1999 թվականից աշխատել է Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում որպես դատավորի օգնական, իսկ 2008 թվականից նշանակվել է Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում որպես կարգադրիչների պետ: Այս տարիների ընթացքում իր ստորաբաժանումում աշխատել են բազմաթիվ կարգադրիչներ, մի շարք կարգադրիչներ ընդունվել և ազատվել են աշխատանքից, ներկայում իր ստորաբաժանումում հաստիքացուցակով աշխատում են 67 անձ, ստույգ թիվ ինքը չի իմացել, իրեն այդ մասին չեն ասել, ինքն յուրաքանչյուր ամիս լրացրել է աշխատաժամի մասին տեղեկագրեր, որոնցում նշել է բոլոր կարգադրիչների տվյալները, որոնք ծառայություն են իրականացրել: Նշված տեղեկագրերը ներկայացրել է ծառայություն, որոնց հիման վրա կարգադրիչները ստացել են աշխատավարձ: Աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրում նշել է բոլոր ծառայություն իրականացնող կարգադրիչների տվյալները, չի նշել այնպիսի անձանց, որոնք իբր ծառայություն են իրականացրել: 2012 թվականի սկզբին, ստույգ ամիսը չի հիշում, Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է և ասել, որ պետք է մտերիմ մարդիկ գտնի և պահի իր մոտ, որպեսզի կարողանան նրանց աշխատավարձերը բաժանել իր ստորաբաժանման աշխատակիցներին պարգևատրումների համար: Ասել է նաև, որ քաղաքում ազատ հաստիք չկա և այդ պատճառով է իրեն այդ մասին ասում: Գեղամն ասել է նաև, որ այդ անձանց փաստաթղթերը ներկայացնի, որպեսզի նրանց հրամանագրեն իր ստորաբաժանումում որպես դատական կարգադրիչ: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին ասել է, թե ինչպես դա կլինի, իսկ վերջինն ասել է, որ դա համաձայնեցված է: Դրանից հետո՝ մոտ 15-20 օրվա ընթացքում, ինքն ընկերոջ՝ Նորայր Հովհաննիսյանի, ընկերոջ որդիներ` Ռոման Հարությունյանին և Արտյոմ Մանուկյանի փաստաթղթերը տվել է Գեղամ Գրիգորյանին, ով 10 օր անց իրեն կրկին կանչել է և տվել կարգադրիչների անվամբ լրացված պայմանագրերի օրինակները՝ ասելով, որ նրանց կողմից ստորագրելուց հետո վերադարձնի: Թե ինչ պայմանագրեր են եղել, ինքը չի հիշում, սակայն ստորագրել տալուց հետո դրանք տվել է Գեղամ Գրիգորյանին: Այդ ժամանակահատվածից էլ Գեղամ Գրիգորյանի ասելով տեղեկագրերում նշել է Արտյոմ Մանուկյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի և Ռոման Հարությունյանի տվյալները: Բացի նշված անձանցից, որոնք ինչպես նշել է իր մտերիմներն են եղել և ծառայության չեն ներկայացել, այլ անձանց տվյալներ Գեղամին չի տվել և նա նույնպես իրեն ուրիշ անձանց տվյալներ չի հայտնել: Երբ հարուցվել է քրեական գործ, իրեն զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը և ասել, որ շտապ պետք է հանդիպեն: Ինքն անմիջապես գնացել է Երևան և հանդիպել նրան: Վերջինն իրեն տվել է Նորայր Հովհաննիսյանի, Ռոման Հարությունյանի և Արտյոմ Մանուկյանի քարտերը և ասել, որ նրանց շուտ կանչի, քարտերը տա և առաջարկի, որ ներկայանան աշխատանքի, իսկ եթե չեն համաձայնվի, նրանցից վերցնի ազատման դիմումներ և ուղարկի Երևան: Ինքն այդ պահին Գեղամ Գրիգորյանին ասել է, թե այս ինչի մեջ իրեն գցեցին, իսկ վերջինն էլ ասել է, որ խնդիր չի լինելու: Վերադառնալով Վանաձոր՝ հանդիպել է տղաներին` առաջարկելով աշխատանքի գալ և տվել է նրանց բանկային քարտերը: Նորայր Հովհաննիսյանը և Արտյոմ Մանուկյանը չեն ցանկացել աշխատել, իսկ Ռոման Հարությունյանը մինչև այսօր աշխատում է Վանաձորի նստավայրում որպես կարգադրիչ: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն որևէ ձևով այս ամբողջ ընթացքում վարձատրություն չի տվել, որևէ գումարային հարց չի եղել և հիմա է հասկացել, որ խաբված է, այդ անձանց գումարներն իրականում հափշտակվել են, իսկ նրանց ձևակերպված լինելու ընթացքում ինքն ուշադրություն չի դարձրել և չի էլ հաշվել, թե ով որքան դրամական պարգևներ է ստացել: Իրեն կանչել է պահեստապետ Յուրան և տվել մի փաստաթուղթ, ինչի հիման վրա իրեն է տվել իր ստորաբաժանման աշխատողների քանակով հագուստներ: Այդ ժամանակ ինքը Յուրային ոչինչ չի հարցրել, քանի որ արդեն գիտակցել է, թե ինչ է կատարվում: Ինչպես ինքը, այնպես էլ ստորաբաժանման աշխատակիցներն անցել են վերապատրաստման դասընթացները:
Ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 28-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ բացի իր կողմից նշված Արտյոմ Մանուկյանից, Ռոման Հարությունյանից և Նորայր Հարությունյանից այլ անձինք իր միջնորդությամբ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի չեն անցել, սակայն նախկին ցուցմունքում ինքը որոշ հանգամանքների մասին վախից չի նշել՝ մտածելով, որ ճշմարտությունն ամբողջությամբ հայտնելու դեպքում դա բացասաբար կանդրադառնա իր վիճակի վրա, բայց մի քանի օր մտածելուց հետո որոշել է հայտնել իրականությունը: 2009 թվականի հուլիսին, երբ ՀՀ դատական դեպարտամենտի կազմում ստեղծվել է դատական կարգադրիչների ծառայությունը, ինքը նույն ժամանակահատվածում Արմեն Մովսիսյանի հրամանով նշանակվել է Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետի պաշտոնում։ Նույն այդ հրամանով իրեն շնորհվել է արդարադատության լեյտենանտի կոչումը։ Ինքն այդ ժամանակ բարձրագույն կրթություն չի ունեցել և սովորել է Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանի Վանաձորի մասնաճյուղում` անտառագիտություն և կանաչապատում ֆակուլտետի հեռակա ուսուցման երկրորդ կուրսում: Աշխատանքի անցնելուց հետո` որոշ ժամանակ անց՝ 2009 թվականի հուլիսին կամ օգոստոսին, ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է և ասել, որ անձնական գործի մեջ դիպլոմ չկա, առանց դիպլոմ հնարավոր չէ ստորաբաժանման պետ աշխատել, սխալ են թույլ տվել, որ առանց դիպլոմի իրեն պետի պաշտոնում են նշանակել։ Ինքը Գեղամին ասել է, որ դեռ չի ավարտել, կարող է միայն տեղեկանք բերել ուսումնական հաստատությունից, սակայն նա ասել է, որ այդպես չի լինի, եթե դիպլոմ չներկայացնի, իրեն պետք է ազատեն պաշտոնից։ Ինքն ասել է, որ մի բան կանի՝ մտածելով, որ պատճենների միջոցով իր տվյալներով դիպլոմ կպատրաստի։ Ինքը Գեղամին ասել է, որ կարող է դիպլոմի պատճենը ներկայացնել, ինչին նա չի առարկել։ Ինքը Գեղամին չի ասել, որ պետք է կեղծիքներ կատարի և իր տվյալներով դիպլոմի պատճեն պատրաստի, բայց համոզված է, որ նա հասկացել է, որ պետք է կեղծիքներ արվի։ Այնուհետև, ձեռք է բերել ՌԴ Ալթայի կոմերցիոն իրավաբանական ինստիտուտի դիպլոմի պատճեն, որը չի հիշում, թե ում անունով է լրացված եղել։ Ինքն առանց որևէ մեկին տեղյակ պահելու այդ պատճենից մի քանի պատճեններ է կատարել, ապա անվան և ազգանվան տեղը սոսնձով թուղթ է ամրացրել, ռուսերենով թղթի վրա նշել է իր տվյալները, որից հետո դրանից պատճենահանել է և պատճենահանված օրինակը հանձնել դատական կարգադրիչների ծառայության բաժին: Գեղամն իր պատրաստած դիպլոմի պատճենը չի տեսել, ինքը նրան չի ասել դրա պատրաստման մասին, միայն կադրերի բաժին հանձնելուց հետո նրան տեղեկացրել է, որ դիպլոմի պատճենը ներկայացրել է, ամեն ինչ նորմալ է: Դիպլոմի պատճենը ներկայացնելուց հետո՝ 7-10 օր անց, Գեղամը զանգահարել է իրեն և ասել, քանի որ դիպլոմը կեղծ է, ինքը խնդիրներ կունենա և ավելացրել, որ շտապ գնա իր մոտ: Հաջորդ օրն ինքը եկել է Երևան և գնացել Գեղամի մոտ։ Նա աշխատասենյակում միայնակ է եղել: Գեղամն ասել է, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտից հարցում են կատարվել և պարզվել, որ իր կողմից ներկայացրած դիպլոմի պատճենը կեղծ է, այդ մասին դատական դեպարտամենտից պետք է հայտնեն իրավապահ մարմիններին և իրեն կեղծիքներ կատարելու համար պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկեն։ Ինքը Գեղամին խոստովանել է, որ պատճենահանման եղանակով պատրաստել է կեղծ դիպլոմի պատճեն: Դրանից մոտ մեկ շաբաթ անց Գեղամն ասել է, որ իր կողմից կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու վերաբերյալ նյութերը ՀՀ դատական դեպարտամենտից ուղարկվել են քննչական ծառայություն, որտեղ էլ պետք է լուծվի իրեն քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը։ Գեղամն իրեն հավաստիացրել է, որ հարցի քննարկումը դատական դեպարտամենտից դուրս է, իրենից կամ մյուս ղեկավարներից ոչինչ կախված չէ, բայց կարող է օգտակար լինել այդ հարցում և համապատասխան պաշտոնատար անձանց կաշառք տալու դեպքում կարող է լուծել իրեն պատասխանատվությունից ազատելու, հետևաբար նաև պաշտոնում մնալու և պաշտոնավարումը շարունակելու հարցը։ Թե ում պետք է կաշառք տրվեր, Գեղամը որևէ անուն չի տվել, այլ միայն ասել է, որ գործերը հատուկ քննչական ծառայությունում են, ինքն ունի ծանոթ, ով խոստացել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալու դեպքում լուծել իրեն պատասխանատվությունից ազատելու հարցը։ Ինքը Գեղամին ասել է, որ գտնվում է նյութական ծանր պայմաններում, ընտանիքի միակ աշխատողն է, ունի հիվանդ մայր, ում համար դեղեր գնելու գումար հազիվ է հասցնում աշխատել, ապա խնդրել է, որ սակարկի և կաշառքի չափն իջեցնի։ Գեղամն իրեն պատասխանել, որ նրա ձեռքում չէ, նա կապ չունի, իր մասին է մտածում, սկսել է գովել իրեն՝ ասելով, որ աշխատող տղա է և ցանկանում է օգնել իրեն։ Ինքը Գեղամին ասել է, որ տանը հավաքած գումար չունի և խնդրել է ժամանակ տալ։ Գեղամն իրեն 10 օր ժամանակ է տվել՝ միաժամանակ զգուշացնելով, որ այդ մասին ուրիշ ոչ ոք չիմանա: Պահանջված 3.000 ԱՄՆ դոլարի հարցը լուծելու նպատակով իր տան մոտակայքում գտնվող ավտոտնակը, որն ապօրինի կառույց է եղել, 1.000 ԱՄՆ դոլարով բանավոր պայմանավորվածության համաձայն վաճառել է իր հարևան Արթուրին: Այնուհետև բանկից գումար է վերցրել և կարողացել է հավաքել 3.000 ԱՄՆ դոլարը: Գումարի հարցը լուծելուց հետո ինքը միայնակ գնացել է Գեղամի աշխատասենյակ և 3.000 ԱՄՆ դոլարը տվել նրան: Գեղամն այդ ժամանակ ասել է, քանի որ գործերը հատուկ քննչական ծառայությունում են, ապա հարցը պետք է կարգավորի Միրզոյանի միջոցով: Դրանից մոտ 3-4 օր անց` Գեղամը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ամեն ինչ նորմալ է, կարող է հանգիստ աշխատել: Քանի որ հետագայում իրեն հատուկ քննչական ծառայությունից կամ այլ քննչական մարմնից չեն կանչել, կեղծիքի վերաբերյալ քննություն չի կատարվել, ինքը հասկացել է, որ իրոք Գեղամը լուծել է իր հարցերը։ Արմեն Մովսիսյանը կամ մեկ ուրիշն իմացել է կեղծիքների մասին, թե ոչ, հաստատ չի կարող ասել, բայց, եթե Գեղամն իմացել է այդ մասին, անհնար է, որ Արմեն Մովսիսյանն էլ չիմանար, իսկ ըստ Գեղամի՝ կեղծիքի հանգամանքը բացահայտվել էր դատական դեպարտամենտի կողմից կատարված հարցումների արդյունքում: Դրանից հետո ինքը շարունակել է իր պաշտոնավարումը և կատարել աշխատանքային պարտականությունները։ Քանի որ Գեղամն իրեն օգնել էր, ինքը չի կարողացել չկատարել Գեղամի ցուցումները և ներկայացրել է 3 անձանց տվյալներ, որոնց մասին նշել է իր նախկին ցուցմունքում: 2013 թվականի հուլիսին, երբ դատական կարգադրիչների ծառայությունում կատարված չարաշահումների վերաբերյալ քրեական գործ է քննվել, չի հիշում, թե ում հետ տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ տեղեկացել է, որ դատական կարգադրիչները հատուկ քննչական ծառայության սուբյեկտ չեն, հասկացել է, որ Գեղամն իրեն խաբել է, որ իր վերաբերյալ դիպլոմի կեղծիքի հարցը հատուկ քննչական ծառայությունում չի քննարկվել, իսկ թե դիպլոմի կեղծիքի հանգամանքը դատական դեպարտամենտում բացահայտվելուց հետո ինչ քայլեր են ձեռնարկվել, ինքը ոչինչ հայտնել չի կարող։ Կեղծ դիպլոմի պատճենը ներկայացնելու հարցով ինքը զրուցել է միայն Գեղամի հետ, ուրիշ ոչ ոքի հետ ինքը չի զրուցել, սակայն Գեղամի ասելով կեղծիքը բացահայտվել է դատական դեպարտամենտի կողմից կատարված հարցման արդյունքում:
Ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի սկզբներին Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով իր մտերիմներ Արտյոմ Մանուկյանի, Ռոման Հարությունյանի և Նորայր Հովհաննիսյանի փաստաթղթերը ներկայացրել է դատական ծառայության գրասենյակ, որից հետո վերջինները նշանակվել են իր ստորաբաժանումում որպես դատական կարգադրիչներ, և ինքը յուրաքանչյուր ամիս տեղեկագրերում նշել է նրանց տվյալները և փոխանցել կադրերի բաժին։ Ինքը նրանց բանկային պլաստիկ քարտերը սկզբում չի ստացել, չի կարող ասել, թե դրանք ում մոտ են գտնվել, միայն 2013 թվականի հուլիսի կեսերին Գրիգորյանն իրեն է փոխանցել այդ անձանց բանկային քարտերը, որոնք էլ ինքը ետ է տվել Արտյոմ Մանուկյանին, Ռոման Հարությունյանին և Նորայր Հովհաննիսյանին։ Բացի այդ, 2009 թվականի հուլիսին կամ օգոստոսին, Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է և խոսակցության ժամանակ ասել, որ անձնական գործի մեջ դիպլոմ չկա, առանց դիպլոմի հնարավոր չէ ստորաբաժանման պետ աշխատել, սխալ են թույլ տվել, որ առանց դիպլոմի իրեն պետի պաշտոնում են նշանակել։ Ինքը Գեղամին ասել է, որ կարող է տեղեկանք բերել ուսումնական հաստատությունից, բայց նա ասել է, որ այդպես չի լինի, եթե դիպլոմ չներկայացնի, իրեն պետք է ազատեն պաշտոնից։ Ինքն ասել է, որ մի բան կանի՝ մտածելով, որ կարող է պատճենների միջոցով իր տվյալներով դիպլոմի պատճեն պատրաստել և այն ներկայացնել Գեղամին: Դրանից հետո ձեռք է բերել ՌԴ Ալթայի կոմերցիոն իրավաբանական ինստիտուտի դիպլոմի պատճեն, դրանից մի քանի պատճեններ է կատարել, անվան և ազգանվան տեղը սոսնձով թուղթ է ամրացրել, ռուսերենով թղթի վրա նշել է իր տվյալները, նորից պատճենահանել է և պատճենահանված օրինակը հանձնել է դատական կարգադրիչների ծառայության կադրերի բաժին: Գեղամին տեղեկացրել է, որ դիպլոմի պատճենը ներկայացրել է, ամեն ինչ նորմալ է։ Դիպլոմի պատճենը ներկայացնելուց 7-10 օր անց, երբ ինքը գտնվել է Վանաձորում, զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը և ասել, ամեն ինչ վատ է, դիպլոմը կեղծ է: Հաջորդ օրը գնացել է Գեղամի աշխատասենյակ, որտեղ նա միայնակ է եղել: Գեղամն իրեն հայտնել է, որ դատական դեպարտամենտից հարցում են կատարել և պարզել, որ իր կողմից ներկայացված դիպլոմի պատճենը կեղծ է, այդ մասին դատական դեպարտամենտից պետք է հայտնեն իրավապահ մարմիններին և իրեն կեղծիքներ կատարելու համար պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկեն։ Գեղամն ասել է, որ ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու մի ելք կմտածեն։ Դրանից մոտ մեկ շաբաթ անց Գեղամը զանգահարել է իրեն և կանչել զրուցելու: Գեղամն ասել է, որ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու վերաբերյալ նյութերը դեպարտամենտից ուղարկվել են հատուկ քննչական ծառայություն: Միաժամանակ ասել է, որ կարող է օգտակար լինել այդ հարցում և համապատասխան պաշտոնատար անձանց միջոցով կաշառք տալու դեպքում կարող է լուծել իրեն պատասխանատվությունից ազատելու հարցը։ Թե ում պետք է կաշառք տրվեր, Գեղամը որևէ անուն չի տվել, այլ միայն ասել է, որ գործերը հատուկ քննչական ծառայությունում են, ինքն ունի ծանոթ, ով խոստացել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալու դեպքում լուծել պատասխանատվությունից ազատելու հարցը։ Ինքը Գեղամին ասել է, որ գտնվում է նյութական ծանր պայմաններում և խնդրել է սակարկել, սակայն Գեղամը պատասխանել է, որ դա նրա ձեռքում չէ, նա կապ չունի դրա հետ։ Գեղամն իրեն 10 օր ժամանակ է տվել և զգուշացրել, որ այդ մասին պետք է ոչ ոք չիմանա։ Հետագայում 3.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Գեղամին, ով ասել է, որ գործը պետք է կարգավորել Միրզոյանի հետ: Դրանից մոտ 3-4 օր անց` Գեղամը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ամեն ինչ նորմալ է։ Այնուհետև, երբ իրեն հատուկ քննչական ծառայությունից կամ այլ քննչական մարմնից չեն կանչել, կեղծիքի վերաբերյալ քննություն չի կատարվել, հասկացել է, որ իրոք Գեղամը լուծել է հարցերը:
Ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 14-ին, իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն պաշտոնեական դիրքը խախտելու համար և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 20-ին, որպես վկա, ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականի հունվարի 11-ից աշխատել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես պահեստապետ: 2008 թվականին ստացել է դատական կարգադրիչների հագուստները, իսկ պահանջագիրը, որի մեջ նշված է եղել հագուստների տեսակը և քանակը, հանձնել է հաշվապահություն: Ստացել է նաև դատական կարգադրիչներին տրամադրվող հատուկ միջոցներ, որոնք տրամադրվել են ստորաբաժանման պետերին համապատասխան զեկուցագրերի հիման վրա: Յուրաքանչյուր կարգադրիչ ստացել է համապատասխան իրեր, որի արժեքը կազմել է մոտ 100000 ՀՀ դրամ: Իրեն ներկայացվել են լրացված պահանջագրերը, ինքն էլ բոլոր իրերը հանձնել է նրանց: Իրենց ծառայության ղեկավարության կողմից իրեն բանավոր ցուցում է տրվել, որ կարգադրիչների հագուստները և այլ իրեր համապատասխան ձևով հանձնի ստորաբաժանման պետերին: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին խնդրել է աշխատանքի տեղավորել իր ծանոթներից չորս հոգու՝ Արամ Ավագյանին, Քրիստինեին, Անահիտին և Սարգիս Գյանջումյանին: Սարգիսն աշխատել է Շենգավիթի դատարանում, Քրիստինեն՝ Մասիվի, Անահիտն աշխատել է կենտրոնական մարմնում, այնուհետև աշխատել է որպես Գեղամ Գրիգորյանի և Արմեն Մովսիսյանի քարտուղարուհի: Արամ Ավագյանի համար ինքը խնդրել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ստորաբաժանման ղեկավար Բագրատ Արիկյանցին, որպեսզի Արամն աշխատանքի չհաճախի, սակայն աշխատանքային ստաժ ունենա: Արամին կանչել է դատարանի մոտ և նախապես հաշվապահից վերցրած բանկի պլաստիկ քարտերի վերաբերյալ փաստաթղթերը ստորագրել է տվել, որից հետո Բագրատ Արիկյանցին խնդրել է, որպեսզի Արամն աշխատանքի չհաճախի: Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, քանի որ Արամն իր բերած մարդն է, ապա հաշվապահությունից իրեն կտան թղթերը, որ տա Արամին, որպեսզի նա ստորագրի, այնուհետև այդ փաստաթղթերը վերադարձնի Սաթենիկին: Ինքը չգիտի, թե պլաստիկ քարտն ում մոտ է գտնվել: Իրեն ոչ ոք շնորհակալություն չի հայտնել:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 27-ին, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 30-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի՝ միայն Սվետլանա Հարությունյանի դրվագով, իսկ Արմեն Ավագյանի մասով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 21-ին, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 11-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ ինքը կարգադրիչների հագուստներն ու պարագաները ստացել է դեպարտամենտից կամ հագուստ արտադրող ընկերությունից: Երկու դեպքում էլ հագուստները ստացել է համապատասխան փաստաթղթերով, հաշիվ-ապրանքագրերով: Ապրանքը ստացել է, համեմատել է փաստաթղթի մեջ գրված փաստացի ապրանքի հետ, ներկայացրել է փաստաթուղթը հաշվապահություն, որպեսզի նրանք տան համապատասխան ձևակերպումներ: Ապրանքները կարգադրիչներին տվել է նրանց անձնական քարտերում գրանցում կատարելով, որի դիմաց յուրաքանչյուրը ստանալուց ստորագրել է: Եթե ստորաբաժանման ղեկավարը միանգամից բոլորի համազգեստները տարել է, այդ դեպքում պահանջագիրը լրացրել և ստորագրել են նրանք: Ինքն անձամբ պահեստի գիրք չի ունեցել և հաշվառում չի կատարել:
Ամբաստանյալ Յուրա Մուշկիդյանովը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 11-ին, հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակի, պնդել է նախկին ցուցմունքները և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հուլիսի 31-ին, ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում: 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ից զբաղեցրել է դատական կարգադրիչների ծառայության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետի պաշտոնը՝ հանդիսանալով առանձնացված ստորաբաժանման ղեկավար: Իր ղեկավարած ստորաբաժանումը կազմված է եղել 15 կարգադրիչներից, որոնցից 2 կարգադրիչ շուրջօրյա հերթապահության են եղել 3 օրը մեկ, 5 աշխատակից ժամը 09:00-18:00-ն յուրաքանչյուր օր գտնվել են ծառայության մեջ: Իր ստորաբաժանման աշխատակիցները եղել են Վահագն Պետրոսյանը, Խաչատուր Ղալթաղչյանը, Վլադիմիր Բարսեղյանը, Արմեն Բարեղամյանը, Վահան Հովսեփյանը, Ռուբեն Զարոյանը, Վարդգես Կյուրեղյանը, Աննա Աբրահամյանը, Հայկ Սաֆարյանը, Հրանտ Դավթյանը, Սվետլանա Հարությունյանը, Ռուբեն Հովսեփյանը, Արսեն Ղազարյանը, Ռոման Սիրադեղյանը և Դավիթ Գևորգյանը: Յուրաքանչյուր ծառայությանը մասնակցել են վերը նշված բոլոր աշխատակիցները, գրաֆիկները փոփոխական է եղել, յուրաքանչյուր կարգադրիչ ներգրավված է եղել ինչպես շուրջօրյա, այնպես էլ ամենօրյա ծառայությանը: Իր ղեկավարած ստորաբաժանումում 2012 թվականի փետրվարի 1-ից ծառայել է նաև Հրանտ Դավթյանը, սակայն ինքը նրան անձամբ որպես ստորաբաժանման աշխատակից տեսել է 2013 թվականի հուլիսի 16-ին կամ 17-ին: Նա մինչ այդ աշխատանքի չներկայանալու հանգամանքը պայմանավորված է եղել նրանով, որ իր վերադասներից մեկը հեռախոսազանգով հայտնել է, որ Հրանտ Դավթյանը գտնվում է գործուղման մեջ մեկ այլ ծառայությունում, այդ պատճառով էլ իր ցուցակների մեջ նրա անվան դիմաց նշել է 8: Այնուհետև օգտվելով իր դատավարական իրավունքից՝ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 2-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պնդել է նախկինում տրված ցուցմունքները և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 3-ին, ցուցմունք է տվել, որ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման կարգադրիչ Հրանտ Դավթյանի աշխատանքի չներկայանալու, գործուղման մեջ գտնվելու մասին իրեն ասել և միաժամանակ խնդրել է աշխատաժամանակի տեղեկագրում նշել ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանը: Քանի որ նա հանդիսացել է իր անմիջական ղեկավարը, ինքը ստիպված կատարել է նրա խնդրանքը: Ինքը ոչ մի շահագրգռվածություն չի ունեցել, նախաձեռնություն չի ցուցաբերել: Քանի որ եղել է իր ղեկավարի վերը նշված բանավոր ցուցումը, ինքը չի ճշտել, թե որ ստորաբաժանումում է ծառայել Հրանտ Դավթյանը և բավարարվել է միայն եղած բանավոր ցուցումով: Չի հարցրել նաև, թե ինչու պետք է նրա ծառայության վերաբերյալ տեղեկություններ մտցնել աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերում: Դրանից հետո իրենց միջև Հրանտ Դավթյանի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն չի եղել: Այդ ցուցումի մասին ոչ ոքի չի հայտնել, քանի որ իր անմիջական ղեկավարը հանդիսացել է Գեղամ Գրիգորյանը և, հետևաբար, նպատակահարմար չի գտել տվյալ հարցով անմիջական դիմել ծառայության պետին:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 16-ին, ցուցմունք է տվել, որ վերհիշել է նաև այլ անձանց, ովքեր հրամանով տարբեր ժամանակահատվածներում ձևակերպված են եղել իր ղեկավարած Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանումում որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով ընդհանրապես ծառայության չեն ներկայացել, և ինքը յուրաքանչյուր ամսվա վերջին կազմել է աշխատաժամանակի վերաբերյալ տեղեկագրերը և Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով այդ անձանց նույնպես ընդգրկել է ծառայությունում: Իր հիշելով 2010 թվականի դեկտեմբերից աշխատած ժամանակահատվածում Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով ծառայության չեն ներկայացել հետևյալ անձինք` Վարդգես Կյուրեղյանը, Ռուբեն Հովսեփյանը, Սվետլանա Հարությունյանը, Սարո Թադևոսյանը, Հայկ Փարթոյանը և իր կողմից արդեն նշված Հրանտ Դավթյանը: Թե հիշյալ անձինք որ ժամանակահատվածում են աշխատել, չի հիշում, իսկ նշված անձանցից Վարդգես Կյուրեղյանը, Սվետլանա Հարությունյանը, Սարո Թադևոսյանը, Հայկ Փարթոյանը ներկայում ազատված են ծառայությունից: Ինքը որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել նրանց ծառայության չներկայանալու հարցում, իրեն որևէ անգամ Գեղամ Գրիգորյանը գումար չի տվել, ինչպես նաև որևէ այլ եղանակով շնորհակալություն չի հայտնել, ինքն ուղղակի կատարել է իր ղեկավարի հրամանը, որը չկատարել չէր կարող: Ցուցակում առկա Գրիգոր Վարդանյան և Ալբերտ Պետրոսյան անուններով անձինք իրեն բոլորովին անծանոթ են, հնարավոր է ցուցակներում վրիպակ տեղի ունեցած լինի: Չի կարող ասել, թե ում և քանի անգամ է ներկայացրել խրախուսանքի և դրամական պարգևի, սակայն նշված անձանցից, եթե նույնիսկ ներկայացրած լինի, ապա դա կատարվել է ոչ թե իր նախաձեռնությամբ, այլ՝ Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր խնդրանքի համաձայն:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, ցուցմունք է տվել, որ Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր ցուցումով է իր կողմից կազմված տեղեկագրերում նշել է Հրանտ Դավթյանին, Վարդգես Կյուրեղյանին, Ռուբեն Հովսեփյանին, Հայկ Փահլևանյանին, Դիանա Հայրապետյանին: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ թվարկված անձինք գտնվել են գործուղման մեջ այլ ստորաբաժանումներում և ինքը, ոչինչ չկասկածելով, նշել է այդ անձանց տեղեկագրերում: Ինքը որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել, ոչինչ չի կասկածել, այլապես նման բան չէր անի: Կինը` Սոնա Միրզոյանը, նույնպես ձևակերպված է եղել որպես կարգադրիչ Ավան և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանում, սակայն աշխատանքի չի հաճախել: 2010 թվականին որոշել են, որ կինը` Սոնան, նույնպես աշխատի ծառայությունում, սակայն ոչ թե կարգադրիչ, այլ կադրերում և այդ նպատակով ինքը դիմել է Գեղամ Գրիգորյանին՝ ասելով, որ կինը ցանկանում է աշխատել, իսկ Գեղամ Գրիգորյանը պատասխանել է, որ կադրերում տեղ չկա, կհրամանագրվի որպես կարգադրիչ, սակայն աշխատանքի կգնա կադրերում: Կնոջ հետ միասին անհրաժեշտ փաստաթղթերով գնացել են կադրերի բաժին, հանձնել փաստաթղթերը Լուսինեին, կինը դիմում է գրել և հեռացել: Իր հիշելով 3 օր անց Գեղամն ասել է, որ կնոջ հրամանը եղել է Ավանի դատարանում որպես կարգադրիչ և կարող է գնալ աշխատանքի կադրերի բաժին: Այդ մասին ինքը հայտնել է կնոջը և հաջորդ օրվանից կինը սկսել է հաճախել աշխատանքի կադրերի բաժնում: Այդ ժամանակ կինը 4 ամսական հղի է եղել և աշխատանքի գնալուց հետո նրա առողջական վիճակը վատացել է և չի կարողացել աշխատանքի հաճախել: Ինքն այդ մասին տեղյակ է պահել Գեղամ Գրիգորյանին, ով ասել է, որ խնդիր չկա, թող ապաքինվի նոր ներկայանա: Կնոջ վիճակը գնալով վատացել է, դեկտեմբերին Սոնան վիժել է, որից առաջացել են առողջական լուրջ խնդիրներ: Մինչև 2013 թվականի հունվարը նա հաճախակի ունեցել է առողջական խնդիրներ: Ապրիլին նորից հղիացել է և որոշել են մի քանի ամիս սպասել տեսնելու համար, թե հղիությունն ինչպես է ընթանում և 3 ամիս անց տեսնելով, որ կրկին հղիության հետ կապված առողջական խնդիրներ են առաջանում՝ որոշել են, որ ծառայությունում մնալն անիմաստ է, որից հետո ազատվել է աշխատանքից: Կնոջ բանկային քարտով ինքը ստացել է գումար, որն անհրաժեշտության դեպքում կհատուցի:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի փետրվարի 2-ին, ցուցմունք է տվել, որ իր կողմից յուրաքանչյուր ամիս կազմվել են աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որոնք ներկայացվել են ծառայության կադրերի բաժին: Նշված տեղեկագրերում կողմից նշվել են այն անձանց տվյալները, ովքեր փաստացի ծառայություն են իրականացրել իր ստորաբաժանումում: Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով իր կողմից ներկայացված տեղեկագրերում նշել է նաև Հրանտ Դավթյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ռուբեն Հովհաննիսյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի և այլ անձանց տվյալներ: Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ նրանք գտնվում են գործուղման մեջ այլ ստորաբաժանումներում և նրանցից տեղյակ է նաև ղեկավարությունը, ավելի ստույգ՝ ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանը:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 4-ին, ցուցմունք է տվել, որ իր անմիջական ղեկավար Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում նշել է փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց տվյալներ, քանի որ նա իրեն ասել է, թե այդ անձինք գտնվում են ծառայության մեջ այլ ստորաբաժանումներում և ինքը տեղյակ չի եղել, որ այդ անձանց աշխատավարձերը հափշտակվում են, այլապես նման բան չէր անի, ինքն ուղղակի վստահել է իր ղեկավարին, իսկ կնոջ անվամբ ստացած ողջ գումարները փոխհատուցել է:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 12-ին, ցուցմունք է տվել, որ աշխատած ժամանակահատվածում չեն եղել դեպքեր, որ լինեն անձինք, ովքեր հարգելի կամ առանց հարգելի պատճառի աշխատանքի չներկայանան, այդ իսկ պատճառով տեղեկագրերում բացակա չի նշել, իսկ իր ստորաբաժանումում փաստացի ծառայություն չիրականացրած անձանց, որոնք ըստ Գեղամ Գրիգորյանի՝ ծառայություն են իրականացրել այլ ստորաբաժանումներում, ներկա է նշել նրա ցուցումով: Չի իմացել, որ այդ անձինք որևէ տեղ ծառայություն չեն իրականացրել: Չի մտածել և մտքով էլ չի անցել, որ կարող է նշել գործուղում, բացի այդ էլ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ ներկա դնի: Տեղյակ չէ, որ կա կառավարության համապատասխան որոշում, որով սահմանվում է աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրի վարման կարգը և ձևը, որտեղ հատուկ նշված է, որ աշխատողի արձակուրդում և գործուղման մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը տեղեկագրում գրառվում է արձակուրդ և գործուղում բառերով:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 2-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսին ծառայության է անցել որպես դատական կարգադրիչ, 2009 թվականի սեպտեմբերից՝ որպես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնակատար, ապա մինչև 2012 թվականի հոկտեմբերի 1-ը զբաղեցրել է ստորաբաժանման պետի պաշտոնը: Դրանից հետո աշխատել է ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ: Որպես ստորաբաժանման պետ հետևել է դատական կարգադրիչների կողմից աշխատանքի պատշաճ կատարմանը և կազմակերպել է ստորաբաժանման աշխատանքը: Յուրաքանչյուր ամսվա առաջին օրը կազմել և մինչև ամսվա վերջին օրը լրացրել է աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը, որոնք հետագայում ներկայացրել է կառավարման բաժնի պետին, որի հիման վրա էլ հաշվարկվել է աշխատավարձերը: Տեղեկագրերում ընդգրկված Աշոտ Շահբազյանին, Արմեն Հովհաննիսյանին և Սոնա Սարգսյանին չի ճանաչել: Նշված անձինք իր ստորաբաժանումում ծառայության ընդգրկված չեն եղել, այլ դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանն իրեն հավաստիացրել է, թե նշված անձինք թեև հրամանագրված են իր ստորաբաժանումում, սակայն գործուղված են այլ ստորաբաժանումներ և պահանջել է, որ ինքը նրանց անունները մտցնի իր կողմից կազմված տեղեկագրերում և աշխատաժամանակ հաշվարկի, ինչն էլ ինքը կատարել է՝ կասկածներ չունենալով, որ նա իրեն խաբում է: Քանի որ իր կողմից կազմված տեղեկագրերը հաստատել է նաև կադրերի բաժնի պետը` Նարեկ Գասպարյանը և որևէ խնդիր չի ծագել, ինքը համոզվել է, որ իրոք նշված անձինք գործուղված են եղել այլ ստորաբաժանումներ: Չի ճանաչել Խորեն Քալաջյանին, Պերճ Պողոսյանին, սակայն Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով նրանց մտցրել է տեղեկագրում: Քրիստինե Քոչարյանը Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով ընդգրկված է եղել իր ստորաբաժանումում, սակայն ինքն իմացել է, որ նա աշխատել է կենտրոնական մարմնում որպես ծառայության պետի քարտուղարուհի: Վաղարշակ Սահակյանը հանդիսացել է ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի վարորդը, նա նույնպես ընդգրկված է եղել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանումում, սակայն աշխատանքի չի հաճախել: Տեղեկագրերում ներկայացված մյուս անձինք ընդգրկված են եղել իր կողմից ղեկավարած ստորաբաժանումների ծառայության գրաֆիկներում, պատշաճ կատարել են իրենց ծառայողական պարտականությունները: Քանի որ ինքը Քրիստինե Քոչարյանին տեսել է Արմեն Մովսիսյանի ընդունարանում, իսկ Վաղարշակին նրա ավտոմեքենան վարելիս, ուստի որևէ կասկած չի ունեցել, որ Գեղամ Գրիգորյանի պահանջով ցուցակների մեջ մտցված անձինք ծառայությունից ազատված մարդիկ են, այլ հավատացել է, որ նրանք գործուղված աշխատակիցներ են: Թե նրանց միջոցով Գեղամը կամ մեկ ուրիշն ինչ չարաշահումներ են կատարել, տեղյակ չէ: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանումում աշխատելու ժամանակ ստորաբաժանման աշխատակիցները դատական դպրոց վերապատրաստման դասընթացներ անցել են, սակայն չի կարող ասել, թե որ աշխատակիցներն են անցել և ինչ ժամկետով: Իսկ ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանում աշխատելու ժամանակ դատական դպրոցում նման դասընթացներ չեն եղել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ թե ՀՀ վճռաբեկ դատարանում և թե ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանում աշխատելու ժամանակահատվածում աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերում մեղադրանքի մեջ նշված անձանց նշել է Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր ցուցումով՝ չկարծելով, որ կատարում է հանցագործություն, ինչի հետևանքով էլ փաստորեն էական վնաս է պատճառվել պետության օրինական շահերին: Բացի մեղադրանքի մեջ նշված անձանցից այլ անձանց ինքը նմանատիպ եղանակով ցուցակներում չի ընդգրկել և որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել:
2014 թվականի փետրվարի 14-ի Արման Մալխասյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Արման Մալխասյանը ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին նշանակվել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում, իսկ 2012 թվականի նոյեմբերից նշանակվել է նույն ծառայության ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում: ՀՀ վճռաբեկ դատարանում աշխատելու ժամանակ, կոնկրետ չի հիշում, թե երբ և ինչ եղանակով, Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ Սոնա և Արման անուններով անձանց ներառի իր կողմից կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, նրանք հրամանով ձևակերպված են իր ստորաբաժանումում, սակայն գործուղված անձինք են: Ինչպես նաև տեղեկագրերում նշի Քրիստինե Քոչարյանի տվյալները: Դրանից հետո Գեղամ Գրիգորյանի ասելով իր կողմից կազմվող տեղեկագրերում նշել է այդ անձանց տվյալները: ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանում աշխատելու ժամանակահատվածում ի սկզբանե Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով շարունակել է իր կողմից կազմվող տեղեկագրերում նշել նախկին պետի կողմից նշվող 3 անձանց տվյալները: Քրիստինե Քոչարյանի տվյալները նշել է ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի տեղեկագրերում, ոչ թե ՀՀ վճռաբեկ դատարանի: Բոլոր ցուցումները ստացել է Գեղամ Գրիգորյանից: Արմեն Մովսիսյանի հետ բարեկամական, ընկերական կապեր չի ունեցել, նա հանդիսացել է իր զավակի կնքահոր ընկերը: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ Արման Մալխասյանը տվել է սուտ ցուցմունք, Քրիստինե Քոչարյանը հանդիսացել է Արմեն Մովսիսյանի քարտուղարուհին և տրամաբանական չէ, որ ինքը նման ցուցում տար: Մալխասյանը նման ցուցմունք տվել է ինչ-որ մեկի ասածով: Իր լիազորությունների մեջ չի մտել աշխատանքի ընդունելը կամ գործուղելը, այդ լիազորություններով օժտված է եղել Արմեն Մովսիսյանը:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 10-ին, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2013 թվականի օգոստոսի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատելով որպես ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի կարգադրիչների ծառայության պետ՝ նշված ժամանակահատվածում նույն ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով իր ղեկավարած ստորաբաժանումների աշխատաժամերի հաշվարկի տեղեկագրերում ընդգրկել է Աշոտ Շահբազյանին, Արմեն Հովհաննիսյանին, Սոնա Սարգսյանին, Խորեն Ֆլաչյանին և Պերճ Ղադոյանին, որից հետո ստորագրել է այդ տեղեկագրերը և դրանք ներկայացրել կադրերի բաժին:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 23-ին, ցուցմունք է տվել, որ արձակուրդում գտնվելու ժամանակ հաճախակի է այցելել աշխատանքի, և իր հիշելով իրեն փոխարինել են Արթուր Հարությունյանը և Գագիկ Աբրահամյանը: Չի կարող հիշել ինքն է կազմել տեղեկագրերը, թե նրանք, սակայն, եթե նրանք հարցրած լինեին, թե ովքեր են այդ անձինք, որոնց ներառել են տեղեկագրերում և ովքեր ծառայություն չեն իրականացրել, ինքը պատասխանած կլիներ, որ ըստ Գեղամ Գրիգորյանի՝ նրանք գործուղման մեջ են, այսինքն՝ ծառայություն են իրականացրել այլ ստորաբաժանումներում: Միգուցե ինքն է կազմել տեղեկագրերը և ստորագրել տվել նրանց, ովքեր առանց նայելու ստորագրել են:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 12-ին, ցուցմունք է տվել, որ աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերում աշխատանքի չհաճախող անձանց դիմաց չի դրել բացակա, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ ներկա դնի, նրանք գտնվում են գործուղման մեջ այլ ստորաբաժանումում: Նա չի ասել, թե որ ստորաբաժանումում, ինքն էլ չի հարցրել: Չի իմացել, որ կանոնադրությամբ սահմանված է, որ աշխատանքի չհաճախող գործուղված անձանց անվան դիմաց աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրում նշվում է գործուղում: Բացի այդ, Գեղամ Գրիգորյանն ինչպես ասել է, այնպես էլ արել է, քանի որ չի մտածել, որ կարող է կեղծիք լինել: Ավելին` ինքը տեղեկագրերն ուղարկել է կադրերի բաժին և այնտեղից չեն զանգահարել և ասել, որ սխալ կա, ինքն էլ մտածել է, որ ճիշտն այդպես է: Եթե տեղյակ լիներ, որ կանոնադրությամբ այդպիսի բան է սահմանված, ներկա չէր դնի, իսկ եթե պարտադրեին, ապա ծառայությունից դուրս կգար, քանի որ կհասկանար, որ ինչ-որ բան այն չէ և չէր խառնվի այդ կեղծ գործերին: Իր աշխատած ժամանակահատվածում երբեք ոչ մի հրաման չի ստացել, թե ովքեր են եղել իր ստորաբաժանումում:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Էդուարդ Հովհաննիսյանը, դատական քննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Էդուարդ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, ցուցմունք է տվել, որ իր հիշելով 2010 թվականի օգոստոսից Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում աշխատել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես ավագ կարգադրիչ: 2011 թվականի մայիսից մինչև 2012 թվականի նոյեմբերը հանդիսացել է Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետը, իսկ 2012 թվականի նոյեմբերից` ՀՀ վարչական դատարանի ստորաբաժանման պետը: Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի բոլոր կարգադրիչների ազգանունները հիշել չի կարող, սակայն Արտաշատի նստավայրում կարգադրիչներ են եղել Արմենը, Մերին, երկու կամ երեք Արթուրները, Սոսը, Ստեփանը, Հայկը, երկու Արմենները, Վարուժանը, Արտակը, Եղեգնաձորում՝ Արտավազդը, Աննան, Վեդիում՝ Հայկազը, Անահիտը, Վայքում՝ Կարենը, Մասիսում՝ Ստեփան Ժամկոչյանը: Մնացած աշխատակիցներին չի հիշել: Վարչական դատարանում իր նշանակվելուց հետո աշխատել է Արման Նիկողոսյանը, Ալեքսանդր Վահրադյանը, Կարեն Մարկոսյանը, Մեսրոպը, Վարդուհին, Մերին, Խաչատուրը, Հակոբը, Արթուր Հարությունյանը, Համլետը, մնացած աշխատակիցներին չի հիշել: Իր կողմից նշված 2 ստորաբաժանումներում էլ աշխատելու ժամանակահատվածներում ինքը յուրաքանչյուր ամսվա վերջում լրացրել է աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որոնցում նշել է բոլոր այն կարգադրիչների տվյալները, ովքեր իրականացրել են ծառայություն: Իր կողմից այս տարիների ընթացքում որևէ կեղծիք չի կատարվել տեղեկագրերի լրացման ժամանակ, այսինքն՝ երբեք չի նշել այնպիսի անձանց տվյալներ, ովքեր ծառայության չեն ներկայացել: Արդեն բոլորին ակնհայտ է դարձել, որ իրենց ծառայությունում եղել են բազմաթիվ հրամանագրված անձինք, ովքեր թեև նշված են եղել տեղեկագրերում, սակայն ծառայության չեն ներկայացել: Երբ հարուցվել է քրեական գործը, այդ օրերի ընթացքում՝ ստույգ օրը չի հիշում, իրեն աշխատասենյակ է կանչել Գեղամ Գրիգորյանը և իր դիմաց դնելով Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մայիսից մինչև 2012 թվականի նոյեմբեր և ՀՀ վարչական դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերից մինչև 2013 թվականի հուլիսն ընկած ժամանակահատվածի, այսինքն՝ իր այդ ստորաբաժանումներում աշխատելու ժամանակահատվածների տեղեկագրերը և ասել, որ ստորագրի: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին հարցրել է, թե ինչի համար, նախկինները կորել են, իսկ վերջինը պատասխանել է, որ ոչ, վերջինները դրանք են, դրել է սեղանին և ավելացրել, որ փոփոխություններ են կատարվել, որոնցում նշվել է նաև տարբեր ստորաբաժանումներ գործուղված անձանց տվյալները: Ինքը, ոչինչ չկասկածելով, ստորագրել է բոլոր տեղեկագրերը: Երբ ավարտել է ստորագրելը, մի պահ Գեղամ Գրիգորյանը դուրս է եկել սենյակից, ինքը նայել է իր կողմից ներկայացված հին տեղեկագրերից մի քանի թերթ և տեսել, որ իր գրած՝ ծառայություն իրականացրած անձանցից հետո որոշ մարդկանց ազգանուններ ավելացված են եղել: Դրանից հետո հեռացել է, իսկ հետագա իրադարձությունների զարգացումից և հասած տեղեկություններից հասկացել է, որ իրականում բազմաթիվ մարդիկ են եղել, ովքեր ընդգրկված լինելով տեղեկագրերում՝ ծառայություն չեն իրականացրել և վերջինների քարտերի օգտագործմամբ հափշտակվել են նրանց գումարները: Ինքը երբեք լրացված տեղեկագրերում չի նշել այնպիսի անձանց տվյալներ, ովքեր ծառայության չեն ներկայացել և որևէ մեկի քարտով գումարներ չի ստացել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Էդուարդ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, ցուցմունք է տվել, որ աշխատած տարիներին իր ղեկավարած ստորաբաժանումների աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերում նշել է միայն այն բոլոր անձանց տվյալները, ովքեր իրականացրել են ծառայություն: Երբ Գեղամն իրեն կանչել է և ասել, որ պետք է ստորագրի տեղեկագրեր, նա առաջին հերթին պատճառաբանել է, որ հին տեղեկագրերի վրա անզգուշորեն սուրճ է թափվել և քանի որ դրանք լուրջ փաստաթղթեր են, կրկին գրել են և անհրաժեշտ է, որ ինքն էլ ստորագրի, միաժամանակ ցույց է տվել սուրճով կեղտոտված տեղեկագրերը: Ինքը, ոչինչ չկասկածելով, ստորագրել է տեղեկագրերը, իսկ հետո Գեղամն ասել է նաև, որ կատարվել է փոփոխություններ և, քանի որ ինքն արդեն ստորագրել էր, ուշադրություն չի դարձրել նրա ասածին: Որոշ ժամանակ անց, երբ արդեն հին սուրճով կեղտոտված տեղեկագրերը հայտնվել են իր մոտ, նոր է հասկացել, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել: Այսինքն, երբ արդեն թերթել է տեղեկագրերը, նոր պատկերացրել է, որ իր ստորաբաժանումներում ինչ-որ մարդիկ են ավելացվել, որոնց մասին տեղեկություն չի ունեցել և այդ ազգանունները կարդացել է առաջին անգամ: Նախկին ցուցմունքում ինքն այս հանգամանքներին կարևորություն չի տվել:
2014 թվականի փետրվարի 14-ի Էդուարդ Հովհաննիսյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Էդուարդ Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվել, որ քրեական գործ հարուցվելուց հետո՝ մինչև Գեղամ Գրիգորյանի մեկնելը, նա իրեն կանչել է աշխատասենյակ, որտեղ ցույց է տվել իր կողմից նախկինում ներկայացված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը և ասել, որ սուրճ է թափվել, ցույց է տվել նաև վերակազմված տեղեկագրերը և խնդրել դրանք ստորագրել: Ինքը դրանք ստորագրել է և ոչինչ չկասկածելով՝ հեռացել: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ նման բան չի եղել, ինքն այդ ժամանակահատվածում գտնվել է արտերկրում, 2013 թվականի հուլիսի 16-ին արտերկրից եկել է Հայաստան, իսկ այդ օրերի ընթացքում ինքն աշխատանքի չի գնացել: Էդուարդ Հովհաննիսյանն իր դեմ ցուցմունք տալով կատարել է ինչ-որ մեկի ցուցումը:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Էդուարդ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 15-ին, ցուցմունք է տվել, որ դեպքի և առաջադրված մեղադրանքի շուրջ նախկինում տվել է ցուցմունքներ, որոնցից պնդում է երկրորդ և հաջորդ բոլոր ցուցմունքները, այդ թվում նաև առերես հարցաքննության ցուցմունքը, ինչպես նաև օգտվելով իր դատավարական կարգավիճակից՝ ցուցմունք տալ չի ցանկացել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Պետրոսյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 29-ին, ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի մարտից աշխատել է Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանումում որպես դատական կարգադրիչ: Միշտ համազգեստով հաճախել է ծառայության: Ամսական ամենօրյա աշխատանքային գրաֆիկի դեպքում ստացել է 49.000 ՀՀ դրամ, իսկ հերթափոխի դեպքում՝ մոտ 62.000 ՀՀ դրամ: Եռամսյակը մեկ ստացել է մոտավորապես մեկ աշխատավարձի չափով դրամական պարգևատրում: Նշված վճարումներից բացի այլ վճարումներ երբեք չի ստացել: Չի կարող ասել, թե եղել են այնպիսի մարդիկ, ովքեր իրենց ծառայությունում գրանցված են եղել որպես աշխատակից, սակայն աշխատանքի չեն հաճախել: Բացի Ռիտա Զաքարյանից մնացած բոլորը պարտաճանաչ հաճախել են աշխատանքի:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, որպես վկա, ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի նոյեմբերից աշխատել է Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ: Մինչ իր նշանակվելը՝ նշված պաշտոնը զբաղեցրել է Ներսիկ Ստեփանյանը, ապա Էդուարդ Հովհաննիսյանը: Որպես դատական կարգադրիչ ծառայել է ստորաբաժանման Արտաշատի նստավայրում: Իր ծառայողական պարտականությունների մեջ է մտել ստորաբաժանման աշխատանքի կազմակերպումը և ղեկավարումը: Ծառայողներն իրենց պարտականությունները կատարել են նախապես հաստատված գրաֆիկի համաձայն, որը կազմել է ինքը: Յուրաքանչյուր օր ներկայանալով աշխատավայր՝ զանգահարել է նստավայրեր և գրանցել ծառայության ներկայացած աշխատակիցների տվյալները, իսկ յուրաքանչյուր ամսվա վերջում կազմել և կենտրոնական մարմնին է ներկայացրել աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը, որոնց հիման վրա էլ հաշվարկվել և աշխատավարձ է փոխանցվել ծառայողների բանկային քարտերին: Ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանին և նրա տեղակալ Գագիկ Խաչատրյանին ճանաչել է դեմքով, իսկ ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի հետ իր շփումները հաճախակի են եղել, ինչը պայմանավորված է եղել այն հանգամանքով, որ աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը յուրաքանչյուր ամսվա վերջում հանձնել է նրան: Ինչպես իր, այնպես էլ Հովսեփյանի պաշտոնավարման ժամանակ տեղեկագրերը տրամադրած տեղեկությունների հիման վրա լրացրել է Արտաշատի նստավայրի դատական կարգադրիչ Մերի Մարտիրոսյանը: Չի եղել այնպիսի դեպք, որ ծառայությանը չներկայացած անձը մտցված լինի տեղեկագրերի մեջ և աշխատավարձ հաշվարկված լինի: Կարգադրիչ աշխատելու ժամանակ ինքը դատական դպրոցում վերապատրաստում անցել է, որի ընթացքում մնացել է <<Անի>> հյուրանոցում, իսկ աշխատակիցների մի մասը գիշերել են <<Արմենիա Ռոյալ փալաս>> հյուրանոցում: 2013 թվականի հուլիսին իրեն է զանգահարել Գեղամ Գրիգորյանը և առանց տեղեկացնելու, թե ինչ է պատահել, շտապ կանչել է վարչություն: Ինքը միայնակ գնացել է վարչություն, մտել է նրա աշխատասենյակ, որտեղ նա միայնակ է եղել: Գեղամն իրեն ցույց է տվել աշխատասեղանին դրված փաթեթով Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման տեղեկագրերը և ասել, որ տեղեկագրերի վրա սուրճ է թափվել և անհրաժեշտ է, որպեսզի ինքը կազմակերպի և շատ կարճ ժամանակահատվածում նորը լրացրած վիճակում հանձնի իրեն: Ինքը զննել է և տեսել, որ իրոք սեղանի վրա դրված տեղեկագրերի վրա սուրճ կա թափված: Տեսել է նաև, որ տեղեկագրերն ընդգրկել են այն ժամանակահատվածը, որի ընթացքում որպես պետ աշխատել է Էդուարդ Հովհաննիսյանը: Ինքը Գեղամին ասել է, որ իր պաշտոնավարման ժամանակահատվածի տեղեկագրերը կարող է նորից արտագրել, բայց Էդուարդինը՝ ոչ: Գեղամն ասել է տեղյակ է, որ տեղեկագրերն իրենց աշխատակից Մերին է գրել և խնդրել է, որ Մերին լրացնի Էդուարդի աշխատած ժամանակաշրջանի տեղեկագրերը, իսկ ինքը լրացնի իր պաշտոնավարումից սկսած՝ պատճառաբանելով, որ յուրաքանչյուր ղեկավար իր ձեռագրով պետք է լրացնի, իսկ Էդուարդի համար բացառություն է արել, քանի որ նա արձակուրդում է եղել: Գեղամն ասել է, որ Մերիի կողմից Էդուարդի տեղեկագրերը լրացնելուց հետո ինքը դրանք կհանձնի նրան, իսկ նա հետո Էդուարդին կգտնի և կտա ստորագրման: Եղել են դեպքեր, երբ աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը Մերին է հանձնել Գեղամին և գործի բերումով ճանաչել են միմյանց: Գեղամի սեղանին եղած փաթեթներն ընդգրկել են Էդուարդի պաշտոնավարումից սկսած մինչև վերջին ժամանակները, դրանցում չեն եղել նախկին պետ Ներսիկ Ստեփանյանի կազմած տեղեկագրերը: Որևէ բան չկասկածելով՝ ինքը վերցրել է Գեղամի տված տեղեկագրերը և վերադարձել է աշխատավայր: Գեղամի աշխատասենյակից դուրս գալու ժամանակ նա խնդրել է, որ հնարավորինս շուտ վերադարձնի: Վերադարձել է Արտաշատ, կանչել Մերիին, բացատրել, թե որն է խնդիրը, ապա խնդրել, որ օգնի: Նույն օրն ինքն ու Մերին սկսել են նորից լրացնել՝ Մերին Էդուարդի տեղեկագրերը, իսկ ինքը՝ իր պաշտոնավարման ժամանակահատվածի տեղեկագրերը: Առաջին իսկ տեղեկագրերը թերթելու ժամանակ ինքն ու Մերին նկատել են, որ Գեղամի հանձնած տվյալներում դրանց վերջնամասում ձեռագրի տարբերությամբ նշված են եղել իրենց կողմից անծանոթ, իրենց ստորաբաժանումում երբևիցե չաշխատած մարդկանց տվյալներ: Այս հանգամանքը հայտնաբերելուց անմիջապես հետո ինքն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Գեղամին և ասել, որ իր տված տեղեկագրերում ավելացրած մարդկանց տվյալներ կան, ովքեր չեն աշխատել իրենց ստորաբաժանումում: Քանի որ ինքն ու Մերին հին աշխատողներ են եղել, ճանաչել են գրեթե բոլորին, ուստի տեղեկագրերում իսկույն հայտնաբերել են իրենց ստորաբաժանման հետ կապ չունեցող անձանց տվյալներ: Լսելով իրեն՝ Գեղամը պատասխանել է, որ ավելացրած տվյալներով անձինք հրամանագրված են եղել, սակայն տարբեր ստորաբաժանումներում գտնվել են գործուղման մեջ և անհրաժեշտ է եղել, որ նոր տեղեկագրեր լրացնելիս նրանց վերաբերյալ նշումներ անեն և աշխատաժամանակ հաշվարկեն: Ոչինչ չկասկածելով՝ ինքն ու Մերին լրացրել են տեղեկագրերը: Տեղեկագրերը Գեղամին հանձնելուց հետո անմիջապես վերադարձել է աշխատավայր: Թե հետագայում Գեղամը տեղեկագրերն ում է տվել ստորագրման, ինքը չգիտի: Դրանից հետո մոտ 20-25 օր անց դատական կարգադրիչների ծառայությունում շրջանառվող խոսակցություններից, ինչպես նաև ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ ծառայությունում կատարվել են չարաշահումներ և գումարների հափշտակումներ և միանգամից գլխի է ընկել, որ Գեղամի կողմից փոխելու համար տրված տեղեկագրերը դիտավորությամբ կեղտոտվել էին սուրճով, որպեսզի հետագայում նոր տեղեկագրերում նույն ձեռագրով գրվեին անձանց տվյալները, որպեսզի իրավապահ մարմիները չկարողանային բացահայտել կատարված չարաշահումները: Ինքն այդ մասին ասել է Մերիին, ով ասել է, որ Գեղամի տված սուրճով կեղտոտված տեղեկագրերի մի մասը պահել էր իր մոտ, որպեսզի հետագայում անհրաժեշտության դեպքում դրանք համադրեն իր կողմից գրված և Գեղամի տված նոր տեղեկագրերի հետ: Դրանից հետո ինքը Գեղամի և ծառայության մյուս ղեկավարների հետ կապ չի պահպանել, նրանց չի հանդիպել: Վախեցել է, որ Գեղամի խաբեության պատճառով կարող է իրավապահների տեսադաշտում հայտնվել: Ինքն այդ թեմայով միայն զրուցել է Էդուարդի հետ՝ ասելով, թե այդ ինչ պատմության մեջ են ընկել, էդուարդն էլ մտահոգված պատասխանել է, որ նոր տեղեկագրերը Մերիի կողմից գրելուց հետո Գեղամն իրեն կանչել է և ստորագրել տվել: Եթե նախապես իմանար, որ Գեղամի տված տեղեկագրերում ավելացված տվյալներով մարդիկ ծառայողներ չեն եղել և գործուղման մեջ չեն գտնվել, ապա ինչ-որ կերպ, ինչ-որ պատճառաբանություններով կհրաժարվեր նոր տեղեկագրեր կազմելուց: Քանի որ Գեղամի տված տեղեկագրերի վրա իրոք սուրճ է եղել թափված, հավատացել է Գեղամին: 2012 թվականի հոկտեմբերից բոլոր նստավայրերի տեղեկագրերը լրացվել են իր կողմից, որոնք նույնպես Նարեկի և Արմեն Մովսիսյանի կողմից ստորագրվել և կնքվել են հետագայում: Ինքն իր ազգանվան դիմաց ստորագրել է Գեղամին հանձնելուց առաջ: Գեղամի մոտ եղած նախկին տվյալները եղել են լրացված Մերիի ձեռագրով: Քանի որ ինքն ի սկզբանե աշխատել է Արտաշատի նստավայրում, ուստի աշխատակիցների վերաբերյալ տվյալներ հայտնել է 2009 թվականից սկսած, իսկ մյուս նստավայրերի վերաբերյալ տեղեկություններ հայտնել է 2012 թվականի հոկտեմբերից: Արտաշատի նստավայրում չեն աշխատել Միքայել Այվազյանը, Արմեն Առաքելյանը, Էլյա Դավթյանը, Խորեն Քալաջյանը, Նորայր Պապոյանը և Արթուր Մնացականյանը:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ կեղծիքներ չի կատարել, այլ ոչինչ չկասկածելով` Գեղամի ասելով լրացրել է տեղեկագրերը և հանձնել նրան՝ նշելով Գեղամի ասած գործուղման մեջ գտնվող անձանց: Մինչ նոր տեղեկագրերը հանձնելը՝ իր մոտ աշխատանքի է ներկայացել Խուդոյանը, ով Գեղամի ասելով գտնվել է գործուղման մեջ:
2014 թվականի փետրվարի 2-ի Արմեն Պետրոսյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Արմեն Պետրոսյանը հայտնել է, որ իր կողմից յուրաքանչյուր ամիս կազմվել են աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որտեղ նշվել են ստորաբաժանման աշխատակիցների տվյալները, ովքեր ներկայացել են ծառայության: Իր հիշելով 2013 թվականի մայիսին իրեն կանչել է Գեղամ Գրիգորյանը, ցույց տվել Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի իր աշխատած ժամանակահատվածի, ինչպես նաև նախկին ստորաբաժանման պետի աշխատած ժամանակահատվածի աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերը և ասել, որ դրանց վրա սուրճ է թափվել, դրանք պետք է նորից գրել, քանի որ ստուգողներ են գալու: Ինքը վերցրել է նշված տեղեկագրերը, տարել է և տեսել, որ իր կողմից ներկայացված տեղեկագրերում ավելացված են անծանոթ անձանց տվյալներ, ովքեր իր ստորաբաժանումում չեն աշխատել և այդ հարցին պարզաբանում տալու նպատակով Գեղամ Գրիգորյանին հարցրել է, թե ովքեր են այդ մարդիկ, իսկ վերջինն էլ պատասխանել է, որ այդ անձինք եղել են գործուղման մեջ: Դրանից հետո վերադարձել է և իր աշխատաժամանակի տեղեկագրերը վերակազմել է ինքը, իսկ նախկին պետի ժամանակահատվածինը` իրենց ստորաբաժանման դատական կարգադրիչ Մերի Մարտիրոսյանը: Նշված տեղեկագրերն ամբողջությամբ վերակազմելուց հետո դրանք անձամբ տվել է Գեղամ Գրիգորյանին, որից հետո նրա հետ առնչություն չի ունեցել: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ Արմեն Պետրոսյանը տվել է սուտ ցուցմունք, իրեն ընդհանրապես որևէ ստորաբաժանման պետ, այդ թվում նաև Արմեն Պետրոսյանը տեղեկագրեր չեն հանձնել, դա չի մտել իր պարտականությունների մեջ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արմեն Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պնդել է նախկինում տված ցուցմունքները և, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Մհեր Գևորգյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Մհեր Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսին նշանակվել է Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետի պաշտոնում: Հիշյալ պաշտոնում իր հիշելով աշխատել է մինչև 2011 թվականի փետրվարը, որից հետո ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի առաջարկով տեղափոխվել է կենտրոնական մարմնի հսկողության բաժնում որպես ավագ մասնագետ: Շուրջ մեկ տարի աշխատելով այդ պաշտոնում՝ խնդրել է իրեն հետ տեղափոխել, քանի որ բնակության վայրից հնարավոր չի եղել ամեն օր աշխատանքի գնալ: Գեղամն իրեն ասել է, որ ստորաբաժանման պետ իրեն չի կարող նշանակել, կարող է նշանակել ավագ կարգադրիչ, ինչին ինքը համաձայնվել է և մինչ այսօր աշխատում է այդ պաշտոնում: Եղել են երկու կամ երեք հոգի, որոնց նշել է, քանի որ այդպիսի ցուցում է ստացել իր ղեկավարությունից, մասնավորապես՝ Գեղամ Գրիգորյանից: Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ այդ մարդիկ հրամանագրված են եղել, սակայն գործուղված են եղել այլ ստորաբաժանում: Գրավոր հրաման չի ունեցել, կատարել է անմիջական ղեկավարի ցուցումը՝ չիմանալով, որ գրավոր հրաման է անհրաժեշտ: Բացի այդ լսել է, որ մյուս ստորաբաժանումներում նույնպես լինում են գործուղումներ, իր ստորաբաժանումում նույնպես եղել է առանց հրամանի գործուղված անձ՝ Արամ Դավթյանը, ով իր իմանալով հրամանագրված է եղել կենտրոնական մարմնում: Իրեն հրաման չի ուղարկվել, այդ թվում նաև արձակուրդ տալու մասին: Գործուղման մեջ գտնվող անձինք են հանդիսացել Լիլիթ Վարդանյանը, Հակոբ Սարգսյանը: Չի ճանաչել Աբովյանի նստավայրում իր հետ ծառայություն իրականացնող Արթուր Կարապետյանին և Մուշեղ Սիմոնյանին:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Մհեր Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ անձանց անունները նշել է տեղեկագրերում, քանի որ նման ցուցում ստացել է Գեղամ Գրիգորյանից, ով իրեն ասել է, որ այդ անձինք ծառայություն են իրականացնում այլ ստորաբաժանումներում և քանի որ ծառայություն իրականացնող նման անձ եղել է նաև իրենց ստորաբաժանումում, ինքը մտածել է, որ պետք է կատարի ղեկավարի ցուցումը: Մտածել է, որ իր գործողություններն օրինական են և անձամբ որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Մհեր Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 5-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ Գեղամ Գրիգորյանն իրեն բանավոր ասել է, որ աշխատանքի չհաճախող անձինք նույն ծառայությունում գտնվել են գործուղման մեջ, սակայն այլ ստորաբաժանումում: Ասել է նաև, որ այդ անձինք ծառայություն են իրականացնում Երևան քաղաքում, իսկ թե կոնկրետ որ ստորաբաժանումում իրեն հայտնի չէ: Չի իմացել, որ կա ՀՀ կառավարության որոշում, համաձայն որի՝ գործուղման մեջ գտնվող անձանց դիմաց պետք է գրել գործուղում: Բացի դրանից, իրեն ինչպես հանձնարարել են, ինքն այդպես էլ լրացրել է: Եղել են դեպքեր, երբ ծառայության ուժեղացման նպատակով իր ստորաբաժանումում գործուղվել են այլ ստորաբաժանման կարգադրիչներ, սակայն նրանց իր տաբելում չի ավելացրել: Իր աշխատած ժամանակահատվածում երբեք չեն եղել դեպքեր, երբ գործուղված անձանց վերաբերյալ ինքը հրամաններ ստանա: Ընդհանրապես ոչ մի հրաման չի ստացել: Ողջ գործունեությունը եղել է բանավոր կարգադրությամբ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Մարգարյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Մարգարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի սկզբներին աշխատանքի է անցել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանումում որպես դատական կարգադրիչ: Շուրջ մեկ ամիս այդ ստորաբաժանումում աշխատելուց հետո նշանակվել է Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետի պաշտոնում: Այդ պաշտոնում շուրջ մեկ տարի աշխատելուց հետո` 2013 թվականի մայիսին, իր դիմումի համաձայն ազատվել է այդ պաշտոնից: Իր ղեկավարած ստորաբաժանումում եղել են աշխատակիցներ, ովքեր գրանցված են եղել, սակայն աշխատանքի չեն հաճախել, ուղղակի չի հիշում, թե նրանք քանիսն են եղել և ինչպես են եղել նրանց անունները: Ինքը բազմից այդ մասին բարձրաձայնել է ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, ով պատասխանել է, որ ծառայության չհաճախող աշխատակիցներն այլ ստորաբաժանումներում գործուղման են: Ինքը հավատացել է Գեղամ Գրիգորյանին, քանի որ նա հանդիսացել է իրենց ծառայության պետի տեղակալը: Կարծել է, որ նշված աշխատակիցների գործուղման վերաբերյալ բոլոր փաստաթղթերը պահվել են ծառայության կադրերի բաժնում, քանի որ իր ղեկավարած ստորաբաժանումում կադրերի բաժին չի եղել, այդ իսկ պատճառով չի մտածել, որ պետք է գործուղված անձանց գործուղումների վերաբերյալ համապատասխան փաստաթղթեր ուղարկվեին իր ստորաբաժանում: Քանի որ այդ անձինք գործուղված են եղել այլ ստորաբաժանումներ, մտածել է, որ նրանք պետք է իրենց հասանելիք աշխատավարձերը ստանային անձամբ: Դատական կարգադրիչների ծառայության պետի, նրա տեղակալների կամ առհասարակ այդ ծառայության այլ պաշտոնատար անձանց կողմից որևէ պահանջ կամ կարգադրություն չի եղել այն մասին, որ իր ղեկավարած ստորաբաժանման տեղեկագրերում պետք է նշվեն անձինք, սակայն նրանք ծառայության չհաճախեն, և ինքը պետք է քողարկի այդ ամենը: Ինքը որևէ տեղեկություն չունի, թե այլ ստորաբաժանումներում եղել են աշխատակիցներ, ովքեր գրանցված են եղել որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն փաստացի ծառայություն չեն իրականացրել: Քանի որ երկար ժամանակ է անցել, չի կարող հիշել, թե Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի տեղեկագրերում նշված անձանցից ով չի հաճախել ծառայության:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Մարգարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի` միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով և ցուցմունք է տվել, որ իրականում չի իմացել, որ Էլյա Ասլանյանը, Արման Տիգրանյանը և Արթուր Կարապետյանը որպես դատական կարգադրիչներ չեն աշխատել, քանի որ իրեն ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ նրանք աշխատում են այլ ստորաբաժանումներում, որի պատճառով էլ ինքն իր աշխատած ժամանակաշրջանում լրացրել է նրանց տվյալներն աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում: Իր աշխատած ժամանակահատվածում եղել են կարգադրիչներ, ովքեր հաստիքով գրանցված են եղել այն ստորաբաժանումում, սակայն ծառայություն են իրականացրել այլ ստորաբաժանումում: Ինքը պաշտոնեական լիազորությունները չի չարաշահել:
2014 թվականի փետրվարի 24-ի Հայկ Մարգարյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Հայկ Մարգարյանը հայտնել է, որ 2011 թվականի փետրվարից մինչև 2012 թվականը զբաղեցրել է Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնը: Աշխատանքի անցնելու հենց սկզբից տեղեկագրերում նշվել են այնպիսի անձանց տվյալներ, ովքեր աշխատանքի չեն ներկայացել, այսինքն` ինքը նախկին պետից շարունակել է նշել այդ անձանց տվյալները: Ինքը հենց սկզբից Գեղամ Գրիգորյանին հարցրել է, թե այդ անձինք ովքեր են, իսկ վերջինն ասել է, որ ղեկավարությունը տեղյակ է, այդ անձինք գտնվում են այլ դատարաններում գործուղման մեջ: Դրանից հետո շարունակել է նշել այդ անձանց տվյալները: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ հնարավոր է Հայկ Մարգարյանի հայտնածը ճշմարտություն է, ինքը կոնկրետ հանգամանքները չի հիշում, սակայն, եթե անձինք նշված են եղել տեղեկագրերում, ապա դա նշանակում է, որ նրանք հրամանագրված են եղել և իրոք ծառայություն են իրականացրել այլ դատարաններում:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Մարգարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 12-ին, ցուցմունք է տվել, որ ինքն անձանց տվյալները տեղեկագրերում ներառել է Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով, քանի որ ըստ նրա խոսքերի` այդ անձինք այլ ստորաբաժանումներում գտնվել են գործուղման մեջ, այլապես նման բան չէր անի:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Մարգարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 14-ին, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ և հարցերին պատասխանել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Մելքոնյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Մելքոնյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում դատական կարգադրիչ աշխատելու համար աշխատանքի ընդունման դիմում է ներկայացրել Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղում գտնվող դատական կարգադրիչների ծառայության կենտրոնական մարմին, որից հետո ներկայացրել է իր վերաբերյալ փաստաթղթեր: 2009 թվականի օգոստոսին` հստակ օրը չի հիշում, եղել է իր աշխատանքի ընդունման հրամանը և ինքը ծառայության է անցել Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում որպես դատական կարգադրիչ: Նշված դատարանում որպես դատական կարգադրիչ աշխատել է մինչև 2010 թվականի ամառը, որից հետո որպես դատական կարգադրիչ աշխատանքի է տեղափոխվել Վարդենիս քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Այնտեղ աշխատել է մինչև 2012 թվականի նոյեմբերը, իսկ 2012 թվականի դեկտեմբերի 1-ին նշանակվել է Կոտայքի մարզի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ: Մարզի դատարաններում դատական կարգադրիչների մասով յուրաքանչյուր ամիս կազմվել է հերթապահության գրաֆիկ, համաձայն որի` երկու կարգադրիչներ 24 ժամ հերթապահություն են իրականացրել դատարանում: Ինքը յուրաքանչյուր ամսվա վերջում դատարանի աշխատակիցների և նրանց աշխատած ժամանակի վերաբերյալ կազմել է տեղեկագիր, ստորագրել այն և ներկայացրել դատական կարգադրիչների ծառայություն, մասնավորապես` դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում երբեք չի նշել այնպիսի անձանց տվյալներ, ովքեր հրամանագրված լինեն որպես դատական կարգադրիչներ, սակայն ծառայություն չիրականացնեն: 2013 թվականի հուլիսի կեսին ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանն իրեն կանչել է ծառայություն, որտեղ աշխատասենյակում սեղանին է դրել իր աշխատած ժամանակահատվածի տեղեկագրերը` ասելով, որ անհրաժեշտ է կարճ ժամանակում նույնությամբ դրանք լրացնել` ընդգրկելով նաև սյունակներում նրա ավելացրած անձանց տվյալները: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին հարցրել է, թե ովքեր են այդ անձինք, իսկ վերջինը պատասխանել է, որ հրամանով ձևակերպված են եղել Կոտայքի ստորաբաժանումում, սակայն գործուղված են եղել Երևանի տարբեր դատարաններ: Գեղամ Գրիգորյանին հարցրել է, թե ինչու այդ դեպքում տվյալ ստորաբաժանման պետերն իրենց տեղեկագրերում չեն նշել նրանց, իսկ վերջինն էլ պատասխանել է, որ դա ավելի ծավալուն կլինի, քանի որ պետք է փոխվեն այդ ստորաբաժանումների տեղեկագրերը: Վերակազմելու ընթացքում նկատել է իրեն անծանոթ չորս անձանց տվյալներ, դրանք են` Արթուր Կարապետյան, Մուշեղ Սիմոնյան, Ռաֆայել Սաֆարյան և Արման Տիգրանյան: Ինքը, դատարանում իր աշխատած ժամանակի տեղեկագրերում, մարզում գտնվող յուրաքանչյուր դատարանում յուրաքանչյուր ամիս հաշվառել է նշված անձանց տեղեկագրերում, նրանց վերաբերյալ հաշվարկել աշխատաժամանակ, ստորագրել նոր տեղեկագրերը և հին տեղեկագրերի հետ տարել ու ներկայացրել Գեղամ Գրիգորյանին: Տեղեկագրերը Գեղամ Գրիգորյանին հանձնելու ժամանակ վերջինն ասել է, որ դրանք նախկինում պետք չեն եղել, ներկայում նրանք հաշվետվություն պետք է ներկայացնեն, այդ իսկ պատճառով է նշվածը կատարվում: Նա ասել է, որ դրանով ինքը որևէ խնդիր չի ունենա: 2013 թվականի օգոստոսի վերջին՝ հերթական ամսվա տեղեկագրերը ծառայություն տանելու ժամանակ, ծառայությունում տեղեկացել է, որ իրենց ծառայության վերաբերյալ քրեական գործ է հարուցվել` չգրանցված աշխատակիցներ պահելու և նրանց աշխատավարձերը հափշտակելու համար: Ինքը միանգամից բարձրացել է Գեղամի մոտ, սակայն նրա դուռը փակ է եղել: Ինքն ընդհանուր աշխատակիցների խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Գեղամը նշված քրեական գործով փախուստի է դիմել և աշխատանքի չի հաճախում: Միայն այդ ժամանակ է հասկացել, թե Գեղամն ինչ է արել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Մելքոնյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, խնդրել է իր նկատմամբ մեղմ վերաբերվել` պնդելով որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Մելքոնյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 12-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և պնդել է նախկին ցուցմունքները:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Գևորգյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին, որպես կասկածյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականի հունվարից որպես ավագ կարգադրիչ ծառայության է անցել դատական կարգադրիչների ծառայության Շիրակի ստորաբաժանումում: 2009 թվականի հուլիսից դատական կարգադրիչների ծառայությունը դարձել է առանձին ծառայություն և նշված ժամանակահատվածից ինքն աշխատել է որպես Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ: Իր աշխատած տարիների ընթացքում աշխատանքային նորմալ հարաբերությունների մեջ է գտնվել ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանի, նրա տեղակալներ Գեղամ Գրիգորյանի և Գագիկ Խաչատրյանի հետ: 2010 թվականի սեպտեմբերին կամ հոկտեմբերին Գեղամ Գրիգորյանը զանգահարել է և ասել, որ այսուհետ յուրաքանչյուր ամիս իր կողմից կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ինքը լրացնի Աշխեն Մելքումյանի անունը, ով աշխատում է Երևան քաղաքում: Մոտ մեկ տարի հետո Գեղամ Գրիգորյանը կրկին զանգահարել է իրեն և ասել, որ ինքն Աշխեն Մելքումյանի տվյալներն այլևս չներառի կազմվող և ներկայացվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, քանի որ Աշխենի գործուղումն ավարտվել է և նա հրամանով տեղափոխվել է Երևան քաղաք: Դրանից հետո՝ 2012 թվականի փետրվարին, Գեղամ Գրիգորյանը զանգահարել է և ասել 3 անձանց՝ Հարություն Հարությունյանի, Արտակ Չախոյանի և Կարեն Միքայելյանի տվյալները, որոնք նրա պահանջով ներառել է տեղեկագրերում: Գեղամ Գրիգորյանն իրեն նախկինի պես ասել է, որ նշված անձինք գտնվում են գործուղման մեջ և աշխատում են Երևան քաղաքի դատարաններից մեկում, որից հետո տեղեկագրերում արձանագրել է նաև նրանց տվյալները որպես իր ստորաբաժանումում աշխատող կարգադրիչներ: 2013 թվականի հուլիսի կեսերին կրկին իրեն զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը և ասել, որ Հարություն Հարությունյանը և Արտակ Չախոյանն ազատվել են աշխատանքից, և այսուհետ իր կողմից կազմվող տեղեկագրերում չլրացնի նրանց անվանումները, իսկ Կարեն Միքայելյանն օգոստոսին գտնվելու է արձակուրդում, որից հետո կգա աշխատանքի արդեն իր ստորաբաժանում: 2013 թվականի օգոստոսի 29-ին Կարեն Միքայելյանը ներկայացել է և զրույցի ժամանակ վերջինն ասել է, որ նրան ասել են, որ գործը եղել է և գա աշխատանքի, որից հետո ինքը հասկացել է, որ Կարենը որևէ տեղ գործուղման մեջ չի եղել և մինչ իր մոտ գնալը նա որևէ տեղ դատական կարգադրիչ չի աշխատել: Կարենն իրեն ասել է նաև, որ 2012 թվականի գարնանը նա իր գործերը տվել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու համար, սակայն նոր են նրան հայտնել, որ գործը եղել է և պետք է գնա աշխատանքի: Քանի որ արդեն լսել է, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում նմանատիպ դեպքեր են եղել, ինքնակամ ներկայացել է: Ինքն արդեն հասկացել է, որ Աշխեն Մելքումյանը, Հարություն Հարությունյանը, Կարեն Միքայելյանը և Արտակ Չախոյանը որևէ տեղ նախկինում որպես կարգադրիչ չեն աշխատել: Իսկ ինքը պարզապես յուրաքանչյուր ամիս կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, իրենց ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի պահանջով և նրա ցուցումով լրացրել է նրանց տվյալները, իբր նրանք ծառայություն են իրականացրել իր ստորաբաժանումում որպես կարգադրիչներ: 2013 թվականի հուլիսին, երբ Գեղամ Գրիգորյանն իրեն զանգահարել և ասել է վերոգրյալի մասին, ասել է նաև, որպեսզի ինքը մակագրի Կարենի արձակուրդի գնալու զեկուցագիրը, ով արձակուրդից հետո կգա աշխատանքի: Այդպես էլ եղել է, Կարենը գնացել է իր մոտ, ինքը նրա արձակուրդի զեկուցագիրը մակագրել է, իսկ արձակուրդից հետո նա եկել է աշխատանքի, և նոր միայն իր և նրա միջև զրույցի ժամանակ իմացել է, որ Կարենը մինչ այդ որևէ տեղ դատական կարգադրիչ չի աշխատել: Բացի նշված անձանցից իր մոտ այլ աշխատակիցներ չեն եղել, ովքեր աշխատանքի չեն ներկայացել: Վերապատրաստման դասընթացներին մասնակցող անձանց տվյալներն իրեն հայտնել են հեռախոսով` առանց հրաման ուղարկելու: Իր իմանալով դասընթացներին մասնակցող անձանց համար տրամադրվել է կացարան, սակայն տեղյակ է, որ ոչ բոլորն են գիշերել հյուրանոցում, քանի որ Երևանում ազգական են ունեցել և մնացել են ազգականների տանը: Ապահովագրվելու նպատակով բոլոր ստորաբաժանման պետերին, այդ թվում նաև իրեն հրավիրել են վարչություն, որտեղ <<Ինգո Արմենիա>> ապահովագրական ընկերության ներկայացուցիչը պարզաբանել է ծառայության կողմից առաջարկվող պայմաններին, որից հետո ինչպես ինքը, այնպես էլ իր աշխատակիցներն ապահովագրվել են նշված ընկերությունում: Գեղամ Գրիգորյանը երբևէ նշված անձանց աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում նշելու համար իրեն որևէ ձևով վարձահատույց չի եղել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսից աշխատել է որպես դատական կարգադրիչների ծառայության Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ: 2012 թվականի փետրվարից մինչև 2013 թվականի օգոստոսը Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերում նշել է Արտակ Չախոյանի, Հարություն Հարությունյանի և Կարեն Միքայելյանի տվյալները, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է, որ նրանք ծառայություն են իրականացրել այլ ստորաբաժանումներում: Ինքը որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել դրանից, իրեն Գեղամ Գրիգորյանը որևէ կերպ փոխհատույց չի եղել: Նշված անձինք իր մոտ ծառայության չեն ներկայացել և ինքը, նրանց անունները նշելով, կատարել է իր պետի ցուցումները և եթե իմանար, որ այդ անձինք ոչ մի տեղ իրականում ծառայություն չեն իրականացրել, ապա նրանց մասին աշխատաժամանակի տեղեկագրերում չէր նշի:
2014 թվականի փետրվարի 14-ի Արտակ Գևորգյանի և Գեղամ Գրիգորյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Արտակ Գևորգյանը հայտնել է, որ 2012 թվականին, որքանով հիշում է փետրվարին, Գեղամ Գրիգորյանը զանգահարել և ասել է, որ երեք անձ գտնվում են այլ դատարաններում գործուղման մեջ, թելադրել է նրանց տվյալները և ասել, որ ինքը նրանց ներառի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում: Այդ ժամանակահատվածից էլ Գեղամ Գրիգորյանի կողմից նշված անձանց տվյալները նշել է տեղեկագրերում: Գեղամ Գրիգորյանի այն հարցին, թե իր ցուցումի մասին Արտակ Գևորգյանն արդյոք տեղեկացրել է ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանին, Արտակ Գևորգյանը հրաժարվել է պատասխանել: Իսկ Գեղամ Գրիգորյանը հայտնել է, որ Արտակ Գևորգյանի հայտնածը սուտ է, ինքը երբևէ նման ցուցում չի տվել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 10-ին, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով 2012 թվականի մարտից աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերում ներառել է երեք անձանց, ովքեր փաստացի ծառայություն չեն իրականացրել: Ինքն այդ ամենը կատարել է, քանի որ հավատացել է Գեղամ Գրիգորյանի այն հայտնածին, որ նրանք գործուղված են այլ ստորաբաժանումներ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Գևորգյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 29-ին, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իր աշխատած ժամանակահատվածում չեն եղել այնպիսի աշխատողներ, ովքեր հարգելի կամ անհարգելի աշխատանքի չեն հաճախել, սակայն տեղեկագրերում բացակա չի նշվել: Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով տեղեկագրերում ներկա է դրել չորս անձանց, ովքեր ըստ Գեղամ Գրիգորյանի խոսքերի՝ գտնվել են ծառայության այլ ստորաբաժանումներում: Ինչպես հետագայում պարզվել է, այդ անձանցից մեկն իսկապես ծառայություն է իրականացրել Տավուշի մարզի դատարանում, իսկ մնացած երեքը՝ ոչ: Այդ մասին չի իմացել և չէր էլ կարող իմանալ: Իր մտքով չի անցել, որ տեղեկագրերում վերը նշված անձանց դիմաց պետք է նշվեր որպես գործուղված, այլ ոչ թե՝ ներկա, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանը ասել է, որ այդ անձանց ներկա նշի: Բացի այդ, եթե տեղեկագրերում սխալ է եղել, կադրերի բաժնից զանգահարել են և տեղեկագրերը ետ են ուղարկել՝ սխալն ուղղելու նպատակով: Եթե ինքն այդ անձանց մասով սխալ թույլ տված լիներ, ապա կադրերի բաժնից այդ մասին տեղյակ կպահեին: Ինքը տեղյակ չի եղել, որ առկա է կառավարության որոշում, որով սահմանված է տեղեկագրերի վարման կարգ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Թաթուլ Ղուկասյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Թաթուլ Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 9-ին, որպես վկա, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ից մինչև 2012 թվականի հոկտեմբերն աշխատել է ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում, ապա իր դիմումի համաձայն ազատվել է ծառայությունից: 2013 թվականի հուլիսին ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ներառի նաև անձանց տվյալներ, ովքեր թեև հրամանով նշանակված են իր ղեկավարած ստորաբաժանումում, սակայն ծառայություն են իրականացնում այլ ստորաբաժանումներում: Գրիգորյանի ցուցումով ներառել է մոտ 3-ից 4 անձ: Մինչև դեպքերի բացահայտումը չի կասկածել, որ տվյալ անձինք որևէ տեղ ծառայություն չեն իրականացրել: Գեղամ Գրիգորյանի ասելով ներառել է Հակոբ Սարգսյանին, Արսեն Գասպարյանին, Արթուր Մնացականյանին, Պերճ Դադոյանին և Կարեն Քալաջյանին, իսկ մնացած անձինք իր մոտ փաստացի ծառայություն են իրականացրել:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Թաթուլ Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 16-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր ցուցումով իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ընդգրկել է մեղադրանքում նշված անձանց, որից հետո ստորագրել է այդ տեղեկագրերը և դրանք ներկայացրել անձնակազմի կառավարման բաժին: Երբ գտնվել է արձակուրդում, իրեն փոխարինել է Գագիկ Աբրահամյանը, ով այդ ամսվա տեղեկագրերը լրացնելիս իրեն հարցրել է, թե ովքեր են հանդիսանում այն անձինք, ովքեր իրենց մոտ չեն, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ ըստ Գեղամ Գրիգորյանի հայտնածի՝ նրանք իրենց մոտ չեն գտնվում, քանի որ գործուղման մեջ են այլ ստորաբաժանումներում:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Թաթուլ Ղուկասյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 13-ին, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի կարգադրիչների ստորաբաժանման ղեկավար աշխատելու ժամանակ եղել են անձինք, ովքեր աշխատանքի չեն եկել: Նրանց վերաբերյալ հարցրել է Գեղամ Գրիգորյանին, ով ասել է, որ նրանք գտնվում են գործուղման մեջ և ինքը պետք է ներկա դնի նրանց անվան դիմաց: Քանի որ Գեղամ Գրիգորյանն ասել է ներկա դնել` դրել է: Տեղյակ չի եղել, որ կա կառավարության համապատասխան որոշում, որով սահմանվում է, որ աշխատողի գործուղման մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը տեղեկագրում գրառվում է <<գործուղում>> բառով: Եթե իմանար, ապա հենց այդպես էլ կվարվեր: Քանի որ տեղեկագրերն ուղարկվել են կադրերի բաժին և այնտեղից չեն ասել, որ սխալ կա, մտածել է, որ այդպես ճիշտ է:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Գագիկ Աբրահամյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Գագիկ Աբրահամյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 29-ին, որպես վկա, ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականին աշխատել է ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանում որպես կարգադրիչ: Իր աշխատած ժամանակահատվածում աշխատել են երեք ստորաբաժանման ղեկավարներ` Թաթուլ Ղուկասյանը, Արմեն Գաբրիելյանը և Արման Մալխասյանը: Իր հետ ծառայություն են կատարել 6-10 կարգադրիչներ: Եղել են դեպքեր, երբ ինքն աշխատել է նաև շուրջօրյա հերթափոխով: Սկզբնական շրջանում ստացել է 42.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, իսկ հետագայում` 57.000 ՀՀ դրամ: Յուրաքանչյուր եռամսյակ իրենց տրվել է պարգևավճար 1 աշխատավարձի չափով: Արմեն Մովսիսյանին, Գեղամ Գրիգորյանին ճանաչել է որպես իրենց ծառայության ղեկավարների, նրանց հետ անձնական շփումներ չի ունեցել, բարեկամական կամ ընկերական հարաբերությունների մեջ չի գտնվել: Պահեստապետ Յուրային ճանաչել է, երբ պահեստից իր համար համազգեստ է վերցրել, նրա հետ նույնպես առնչություն չի ունեցել: Ստորաբաժանումների ղեկավարներ Բագրատ Արիկյանցին և Արմեն Ավագյանին չի ճանաչել: Իր միջնորդությամբ որևէ մեկը դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի չի ընդունվել: Ինքը որևէ տեղեկություն չունի դատական կարգադրիչների ծառայությունում կատարված չարաշահումների վերաբերյալ: Վաղարշակ Սահակյանը, Մարինա Մկրտումյանը, Հակոբ Սարգսյանը, Արսեն Գասպարյանը, Արթուր Մնացականյանը, Քրիստինե Քոչարյանը, Պերճ Դադոյանը, Խորեն Քալաջյանը չեն աշխատել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանումում, եթե աշխատած լինեին, ինքն անպայման կճանաչեր, քանի որ աշխատել է հիմնադրման օրվանից: Իր կողմից նշված անձինք իրականում չեն աշխատել իրենց ստորաբաժանումում, իսկ այն ժամանակահատվածում, երբ կատարել է ստորաբաժանման պետի պարտականությունները, նախորդ ամսվա ցուցակից օգտվելով՝ կազմել է նոր տաբել և ստորաբաժանման պետերից, տվյալ դեպքում՝ Թաթուլ Ղուկասյանից և Արման Մալխասյանից փորձել է պարզել, թե ովքեր են ցուցակում առկա անծանոթ քաղաքացիները, նրանք հայտնել են, որ այդ քաղաքացիները հրամանագրված են իրենց ստորաբաժանումում, սակայն գործուղված են այլ ստորաբաժանումներ և անհրաժեշտ է նրանց աշխատաժամանակ հաշվարկել: Ինքը հավատացել է ղեկավարներին և նրանց ցուցումով ստորաբաժանման պետի պաշտոնակատար եղած ժամանակ նշված անձանց աշխատաժամանակ է հաշվել, կազմել տեղեկագրերը և ուղարկել անձնակազմի կառավարման բաժին:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Գագիկ Աբրահամյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 16-ին, որպես մեղադրյալ, ցուցմունք է տվել, որ նշված անձանց տվյալները ներառել է տեղեկագրերում, քանի որ իր ստորաբաժանման պետերն ասել են, որ նրանք գտնվում են գործուղման մեջ:
Վկա Արտյոմ Մամյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2012 թվականի հոկտեմբերն աշխատել է ՀՀ վարչական դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում: Եղել են անձինք, ովքեր փաստացի իր ղեկավարած ստորաբաժանումում չեն աշխատել, սակայն ինքը նրանց գրանցել է աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերի մեջ, որից հետո դրանք ստորագրել և ներկայացրել է անձնակազմի կառավարման բաժին: Այդ անձինք են՝ Սարո Թադևոսյանը, Սարգիս Գիլիկյանը, Հակոբ Սարգսյանը, Համլետ Աղաջանյանը, Վաղարշակ Աղաբեկյանը, Գևորգ Թորոսյանը և Լիլիթ Վարդանյանը: Ինքը կադրերի բաժնի աշխատակցուհի Լուսինեին հայտնել է, որ իր ստորաբաժանումում կան աշխատողներ, որոնց երբևէ չի տեսել: Այնուհետև, նույն հարցով դիմել է նաև ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին, ով հայտնել է, որ, եթե անձին աշխատանքի ընդունելու հրաման կա, ապա վերջինի վերաբերյալ տեղեկագրում նշում պետք է կատարվի: Տեղյակ չէ, թե այդ անձանց աշխատավարձերն ովքեր են ստացել: Այդ աշխատողներն ընդհանրապես աշխատանքի չեն հաճախել և չեն ծանոթացել իր հետ: Իրեն Գեղամ Գրիգորյանը տեղեկացրել է, որ այդ անձինք գտնվում են գործուղման մեջ: Չի կարող ասել, թե այդ գործուղման վայրում նրանց տվյալները լրացվել են, թե ոչ: Ստուգումներ չեն կատարվել աշխատողների տվյալների մասին: Չի կարող ասել, բացի Գեղամ Գրիգորյանից ով է իմացել այդ մասին:
Վկա Ռոբերտ Մաշկարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականի հունվարի 14-ից մինչ աշխատում է դատական դեպարտամենտի կենտրոնական մարմնում որպես դատական կարգադրիչ: Իր հետ աշխատող գործընկերներին բոլորին ճանաչում է: Լևոն Մարգարյան, Սարգիս Գիլիկյան, Սարո Թադևոսյան, Արման Կարապետյան, Հայկանուշ Արիկյանց, Վաղարշակ Աղաբեկյան, Արթուր Մնացականյան, Խաչատուր Հարությունյան, Արսեն Գասպարյան, Մկրտիչ Պետրոսյան, Արման Մկրտչյան, Հակոբ Վարդանյան, Հրաչյա Գարդյան, Արմեն Հովհաննիսյան, Արայիկ Հակոբյան, Արմեն Շահինյան, Ժիրայր Հովսեփյան, Արթուր Նազարյան, Գարիկ Հովհաննիսյան, Մուշեղ Սիմոնյան, Մարկոս Մխիթարյան, Արթուր Բերժյան, Վարդան Թորոսյան, Կարեն Գրիգորյան և Գուրգեն Միսակյան անուններով անձանց չի ճանաչում:
Վկա Հրանտ Դավթյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատելու նպատակով իր հարևան Երվանդի միջոցով ծանոթացել է Արմեն Ավագյանի հետ և աշխատանքի ընդունվելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել է նրան: Մի քանի օր անց Երվանդն իրեն հայտնել է, որ իր հրամանը եղել է և պետք է գնա Արմեն Ավագյանի մոտ: Ինքը գնացել է Արմեն Ավագյանի մոտ, նրանից տեղեկացել, որ իրականում հրամանն եղել է, սակայն աշխատանքի դեռ չպետք է հաճախի: Այդ ժամանակ Արմեն Ավագյանն իր ստորագրմանն է ներկայացրել ինչ-որ փաստաթղթեր: Դրանից հետո մի քանի անգամ ինքը հանդիպել է Արմեն Ավագյանին, հայտնել, որ ցանկանում է աշխատանքի հաճախել, իսկ նա պատասխանել է, որ դեռ ժամանակը չէ: Վեց ամիս սպասելուց հետո այլ աշխատանքի է ընդունվել և այլևս չի հետաքրքրվել կարգադրիչների ծառայությունով: Դրանից հետո` 2013 թվականի հուլիսին, կադրերի բաժնից զանգահարել են իր որդուն և տեղեկացրել, որ ինքը համազգեստով պետք է ներկայանա աշխատանքի: Այդ ժամանակ իրեն հանձնել են բանկային քարտ և տեղեկացրել, որ պետք է աշխատի Աջափնյակ և Դավիթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում:
Վկա Հովհաննես Դավթյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Հրանտ Դավթյանի որդին: Հայրը 1990-ական թվականներից աշխատել է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿ հիմնարկում` որպես ենթասպա, իսկ 2010-2012 թվականներին աշխատել է խմորեղենի արտադրամասում: Քրեակատարողական հիմնարկում աշխատանքից ազատվելուց հետո հայրը հիմնական աշխատանք չի ունեցել, իսկ այժմ նա աշխատում է Դատական կարգադրիչների ծառայությունում:
Վկա Հայկ Փուրթոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հուլիսին գնացել է Երևանի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող դատական կարգադրիչների ծառայություն և տեղեկանալով, թե ինչ փաստաթղթեր են անհրաժեշտ աշխատանքի ընդունվելու համար` դրանք ներկայացրել է: Իրեն հայտնել են, որ դրական պատասխանի դեպքում կզանգահարեն: Այնուհետև՝ 2013 թվականի հուլիսին, իրեն կանչել են նշված ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ մի անծանոթ իրեն տվել է իր անվամբ բանկային քարտ և թելադրել աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում, որից ինքը հասկացել է, որ նախորդող ժամանակահատվածում հանդիսացել է ծառայության աշխատակից: Դրանից հետո այդ քարտից հանել է մոտ 40.000 ՀՀ դրամ: Ամբաստանյալներից ոչ մեկին չի ճանաչում, իսկ աշխատանքի երբևէ չի հաճախել:
Վկա Վարդգես Կյուրեղյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հունվարին աշխատանքի ընդունվելու նպատակով գնացել է Երևանի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող դատական կարգադրիչների ծառայություն, որտեղ իրեն առաջարկել են մոտենալ Գեղամ Գրիգորյանին: Վերջինն իրեն տեղեկացրել է, որ բանկից պետք է ստանա իր անվամբ քարտ և նշել, թե ինչ փաստաթղթեր է անհրաժեշտ ներկայացնել: Անհրաժեշտ փաստաթղթերը, ինչպես նաև բանկից իր անվամբ ստացած քարտը հանձնել է Գեղամ Գրիգորյանին, իսկ նա խոստացել է հրամանը լինելու դեպքում տեղեկացնել: Դրանից հետո մեկ-երկու անգամ գնացել է Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և նրանից տեղեկացել, որ դեռևս որևէ տեղեկություն չկա: 2013 թվականի հուլիսին իրեն զանգահարել և կանչել են ծառայություն, որտեղ տվել են համազգեստ ու իր անվամբ բանկային քարտ՝ ասելով, որ հրամանը եղել է և, որ պետք է աշխատանքի ներկայանա Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Այնուհետև մոտ երկու շաբաթ ինքը աշխատանքի է գնացել և տեսնելով, որ «մի բան էն չի»` դիմում է գրել և ազատվել աշխատանքից: Ինքն ընդամենը մեկ անգամ ստացել է 50.000 ՀՀ դրամի չափով աշխատավարձ:
Վկա Արմեն Առաքելյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Բագրատ Արիկյանցը հանդիսանում է իր ուսանողական ընկերը: 2011 թվականին Բագրատն իրեն առաջարկել է աշխատել դատական կարգադրիչների ծառայությունում` ասելով, որ եթե չցանկանա, կարող է աշխատանքի չգնալ, աշխատանքային ստաժ կլինի: Այդ պահին աշխատանք չի ունեցել, ուստի համաձայնել է, Բագրատի ասած անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել է ծառայության կադրերի բաժին ու գրել աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ դիմում: Այնուհետև՝ 2012 թվականի հոկտեմբերին, Բագրատից տեղեկացել է, որ վաղուց ազատված է աշխատանքից: Ինքն այդ ծառայությունից աշխատավարձ և բանկային քարտ երբևէ չի ստացել:
Վկա Ալբերտ Այնաջյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի սկզբին հեռուստացույցով տեղեկանալով, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի տեղ կա, այցելել է հիշյալ ծառայություն, որտեղ աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ դիմում է գրել և ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթեր: Այնուհետև՝ <<Հայէկոնոմբանկ>> ՓԲ ընկերությունում ստորագրել է քարտի վրա, սակայն, տեղեկանալով, որ աշխատավարձը ցածր է, որոշել է աշխատանքի չգնալ: 2013 թվականի հուլիսին իրեն զանգահարել է Բագրատ Արիկյանցը և ներկայանալով որպես Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ, առաջարկել է հանդիպել: Հանդիպման ժամանակ Բագրատն իրեն հանձնել է աշխատավարձի բանկային քարտը և ասել, որ անհրաժեշտ է, որպեսզի ինքը մի քանի օր ներկայանա աշխատանքի, որ աշխատողներն իրեն ճանաչեն, ինչպես նաև նա խնդրել է քարտը մի քանի բանկոմատներում օգտագործել: Ինքը չի համաձայնել և աշխատանքից ազատվելու դիմում է գրել: Դրանից հետո՝ 2013 թվականի օգոստոսին, իրեն զանգահարել է մի անծանոթ տղա և հայտնել, որ իր քարտի մեջ գումար կա, դատական կարգադրիչների ծառայության ղեկավարներին ձերբակալել են, և ինքն այդ գումարը պետք է հանի և փոխանցի նրանց: Թեև նախնական քննության ընթացքում հայտնել է, որ քարտից հանել է 70.000 ՀՀ դրամ և տվել այդ անծանոթին, սակայն իրականում առաջին անգամ 60.000 ՀՀ դրամ է կանխիկացրել և փոխանցել այդ անծանոթին, իսկ երկրորդ անգամ կանխիկացրած և նույն անձին փոխանցած գումարը գերազանցել է 60.000 ՀՀ դրամը:
Վկա Ռուբեն Հովսեփյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի աշնանը, տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում թափուր հաստիքների առկայության մասին, գնացել է այնտեղ և մոտեցել կադրերի բաժնի աշխատակիցներին: Նրանց պահանջով ներկայացրել է աշխատանքի ընդունման համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը: 2013 թվականի հուլիսին զանգահարել է մի անծանոթ տղամարդ և առաջարկել հանդիպել, որի ժամանակ լամպերի գործարանի մոտ գտնվող դատարանում այդ տղամարդն իրեն տվել է իր անվամբ բանկային քարտ` հայտնելով, որ այլ մանրամասները կարող է իմանալ Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում: Ինքը գնացել է նշված դատարան, հանդիպել ստորաբաժանման պետ Արմեն Միրզոյանին, ով պարզաբանել է, թե արդեն երկուսուկես տարի է, ինչ ինքը հրամանագրված աշխատակից է և այսուհետ ինքը պետք է հաճախի աշխատանքի: Սակայն ինքը դրան չի համաձայնել և հեռացել է: Ինքը բանկային քարտից միայն մեկ անգամ, մոտ 30.000-ից 40.000 ՀՀ դրամ չափով գումար է հանել:
Վկա Արմենուհի Ղազարյանի դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ամուսինը` Արսեն Ղարիբյանը, աշխատել է Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում` որպես դատական կարգադրիչ: Ինքը նույնպես ցանկացել է աշխատել նշված ծառայությունում, որի համար ամուսինը դիմել է ստորաբաժանման պետ Արմեն Միրզոյանին, ով հայտնել է, որ ազատ հաստիք չկա: 2010 թվականի մարտին ամուսնուց տեղեկացել է, որ արդեն հաստիք է ազատվել, ապա վերցրել են աշխատանքի անցնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և գնացել են ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ Լուսինեի մոտ լրացրել են համապատասխան դիմում և ստորագրել փաստաթղթեր: Այնուհետև աշխատանքի չի հաճախել, քանի որ եղել է հղի: 2010 թվականի սեպտեմբերին ամուսինը կադրերի բաժին է ներկայացրել երեխայի ծննդյան վկայականը` երեխային հասանելիք սոցվճարները ստանալու նպատակով, որից հետո միանվագ կարգով ստացել է 50.000 ՀՀ դրամ և 2 տարի տևողությամբ ամսական 18.000 ՀՀ դրամ՝ երեխայի խնամքի համար: 2013 կամ 2014 թվականին ազատման դիմում է գրել: Ծառայությունից երբևէ բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Արսեն Ղարիբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ աշխատել է Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում որպես դատական կարգադրիչ: Ցանկացել է, որ կինը` Արմենուհի Ղազարյանը, նույնպես աշխատի նշված ծառայությունում, որի համար դիմել է ստորաբաժանման պետ Արմեն Միրզոյանին, ով հայտնել է, որ ազատ հաստիք չկա: 2010 թվականի մարտին տեղեկացել է, որ արդեն հաստիք է ազատվել, ապա վերցրել են աշխատանքի անցնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և գնացել ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ Լուսինե անունով մի աշխատակցի մոտ լրացրել համապատասխան դիմում և ստորագրել փաստաթղթեր: Այնուհետև Արմենուհի Ղազարյանն աշխատանքի չի հաճախել, քանի որ 4 ամսական հղի է եղել: 2010 թվականի սեպտեմբերին կադրերի բաժին է ներկայացրել երեխայի ծննդյան վկայականը` երեխային հասանելիք սոցվճարները ստանալու նպատակով, որից հետո ստացել են 50.000 ՀՀ դրամ և շուրջ 2 տարի` ամսական 18.000 ՀՀ դրամ՝ երեխայի խնամքի համար: Արմենուհին ծառայությունից երբևէ աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Կիմ Տերտերյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Բագրատ Արիկյանցն իր ընկերն է, ում ճանաչում է մոտ 35 տարի: 2009 թվականի խնդրել է Բագրատին, որ իրեն ընդունեն աշխատանքի դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Դրանից հետո Բագրատի թելադրանքով աշխատանքի անցնելու դիմում է գրել, որից մի քանի օր անց Բագրատը հայտնել է, որ արդեն ընդունվել է աշխատանքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում` որպես դատական կարգադրիչ և պետք է ներկայանա ծառայության: Մի քանի օր քաղաքացիական հագուստով գնացել է աշխատանքի, որի ընթացքում Բագրատն իրեն փաստաթղթեր է տվել ստորագրելու համար, դրանից հետո չհավանելով այդ աշխատանքը` այլևս չի հաճախել: Ինքը բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել և տեղյակ չէ, թե ով է ստացել իր աշխատավարձը: 2013 թվականի հունիսին Բագրատն իրեն աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում է տվել, որը ստորագրել և հանձնել է նրան:
Վկա Դիանա Հայրապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ամուսինը` Արսեն Հայրապետյանը, 2010 թվականին աշխատել է Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում որպես դատական կարգադրիչ: Ամուսնու հետ որոշել են, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում հարմար աշխատանքի տեղ լինելու դեպքում ինքը նույնպես ընդունվի աշխատանքի: Այդ հարցով ամուսինը 2012 թվականի հունվարին դիմել է ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Վերջինն ամուսնուն հայտնել է, որ աշխատանքը կլինի, ապա համապատասխան փաստաթղթերը ներկայացրել են կադրերի բաժին, դիմում գրել և ստորագրել, որից երկու շաբաթ անց զանգահարել և հայտնել են, որ հրամանագրվել է Աջափնյակ և Դավիթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում: Ինքն ու ամուսինը չեն համաձայնել, ամուսինը գնացել է Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և հայտնել, որ կինը չի կարող որպես կարգադրիչ աշխատել, իսկ Գեղամ Գրիգորյանը պատասխանել է, որ կարող է աշխատանքի չհաճախել, փոխարենը կունենա աշխատանքային ստաժ, որին համաձայնել են: Ինքը երբևէ աշխատանքի չի հաճախել, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Արսեն Հայրապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Գեղամ Գրիգորյանին, իսկ 2010-2014 թվականներին աշխատել է Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում որպես կարգադրիչ: 2012 թվականին կնոջ` Դիանա Հայրապետյանին, աշխատանքի ընդունելու համար դիմել է Գեղամ Գրիգորյանին և կադրերի բաժնում աշխատանքի ընդունվելու դիմում գրել: Կադրերի բաժնից զանգահարել և հայտնել են, որ Դիանան աշխատանքի է ընդունվել Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում: Կնոջ առողջական խնդիրների պատճառով զանգահարել է կադրերի բաժին` Լուսինեին և տեղեկացրել, որ Դիանան չի կարող աշխատել, ապա 2014 թվականին հանդիպել և վերցրել են նրա փաստաթղթերը:
Վկա Արսեն Գասպարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010-2011 թվականներին եղել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում հրամանագրված աշխատակից, սակայն աշխատանքի երբևէ չի գնացել: Իր նախկին հարևան Երվանդ Ասլանյանի միջոցով ծանոթացել է ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի հետ, տեղեկացել, թե ինչ փաստաթղթեր են անհրաժեշտ, ապա ներկայացրել է դրանք, որից 7 օր հետո իրեն զանգահարել և հայտնել են, որ աշխատանքի ընդունման հրամանը եղել է: Դրանից հետո ինքը գնացել է Արմեն Ավագյանի մոտ և հայտնել, որ աշխատավարձը ցածր է, ուստի չի ցանկանում աշխատել: Վերջինն առաջարկել է աշխատանքի չհաճախել, մնալ կադրերի ռեզերվում` նշելով, որ այդ պարագայում կունենա աշխատանքային ստաժ: Այլ աշխատանքի անցնելու կապակցությամբ 2011 թվականին գնացել է Արմեն Ավագյանի մոտ և ետ վերցրել իր զինվորական գրքույկը: Երբևէ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի չի հաճախել, բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Արայիկ Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ գնացել է դատական դեպարտամենտ և փաստաթղթեր հանձնել: Այդտեղ իրեն հայտնել են, որ սպասի մինչև աշխատանքի կանչելը: Մեկ անգամ էլ գնացել է փաստաթղթերը վերցրել և աշխատանքի ընդունման դիմում գրել: Դատական դեպարտամենտում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ չի ստացել, սակայն իր փաստաթղթերը 2009-2010 թվականների ընթացքում եղել են այնտեղ:
Վկա Լևոն Մարգարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականի սկզբից մինչև 2009 թվականի սկիզբն աշխատել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանում որպես ավագ դատական կարգադրիչ, 2009 թվականի հուլիսին` դատական կարգադրիչների ծառայության ձևավորումից հետո, տեղափոխվել է Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և մոտ 6 ամիս աշխատել է որպես դատական կարգադրիչ, ապա ազատվել է աշխատանքից: Ծառայության ղեկավարությունից ոչ ոքի հետ շփում չի ունեցել և բացի նշված դատարաններից, այլ դատարաններում չի աշխատել:
Վկա Արթուր Բերժյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Գեղամ Գրիգորյանին, դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունման համար փաստաթղթերը ներկայացրել է նրան: Որոշ ժամանակ անց Գեղամ Գրիգորյանը զանգել և տեղեկացրել է, որ աշխատանքի է ընդունվել մարզերից մեկում, սակայն ինքը նրան հայտնել է, որ մարզում աշխատել չի ցանկանում և աշխատանքից ազատման դիմում գրել: Որոշ ժամանակ անց զանգահարել և ասել են, որ բանկից քարտ վերցնի և տանի Գեղամ Գրիգորյանի մոտ: Մեկ տարի անց կրկին զանգահարել և կանչել են, քարտը վերադարձրել և առաջարկել են մնացած հարցերը լուծել Գեղամ Գրիգորյանի հետ:
Վկա Արման Մկրտչյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականին տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում ազատ աշխատատեղերի առկայության մասին` այցելել է ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ դիմում է գրել և ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթեր: Որոշ ժամանակ անց իրեն զանգահարել և հրավիրել են Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, ով հայտնել է, որ իր հրամանը եղել է, սակայն պետք է սպասի մինչև տեղ ազատվի, աշխատավարձ չի ստանալու, միայն ունենալու է աշխատանքային ստաժ, որին համաձայնել է: 2012 թվականին ցանկացել է ոստիկանությունում ծառայության անցնել, այդ մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին և գրել աշխատանքից ազատվելու դիմում: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ և համազգեստ չի ստացել:
Վկա Խաչատուր Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի վերջին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու խնդրանքով դիմել է իր ծանոթ Գեղամ Գրիգորյանին: Այնուհետև վերջինի առաջարկով կադրերի բաժին է ներկայացրել անհրաժեշտ բոլոր փաստաթղթերը և սպասել հրամանին: 2010 թվականի հունվարին կադրերի բաժնից զանգահարել և հայտնել են, որ նշանակվել է Կենտրոնական մարմնում: Դրանից հետո ստացել է համազգեստ և մոտ երկու շաբաթ հաճախել աշխատանքի, սակայն աշխատանքը չի հավանել և ազատվել է աշխատանքից: 2010 թվականի դեկտեմբերին գնացել է ծառայություն՝ աշխատանքային գրքույկը վերցնելու, որտեղ տեղեկացել է, որ ինքն աշխատանքից ազատվել է միայն այդ ամսին, ինչից զայրացել է, սակայն որևէ քայլ չի ձեռնարկել: Բանկային քարտ, ինչպես նաև դատական կարգադրիչների ծառայությունից աշխատավարձ երբևէ չի ստացել:
Վկա Արմեն Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է իր հարևան Վարազդատ Ասիկյանին, ով հանդիսանում է ՀՀ Դատական դեպարտամենտի ղեկավարի տեղակալի՝ Ռշտունի Ասիկյանի վարորդը: 2009 թվականի Վարազդատ Ասիկյանն առաջարկել է ընդունվել աշխատանքի դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես դատական կարգադրիչ: Վարազդատի հետ միասին գնացել են Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթերը և գրել աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ դիմում: Կադրերի բաժնի աշխատակիցներից մեկի առաջարկով գրել է նաև ազատման դիմում՝ առանց ամսաթիվ նշելու, որից հետո հեռացել են: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ, բանկային քարտ և համազգեստ չի ստացել:
Վկա Արմեն Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու հարցով իր հոր միջոցով դիմել է վերջինի ծանոթ, նույն ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին, ով խոստացել է օգնել: Այնուհետև ինքը կադրերի բաժին է ներկայացրել բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը և սպասել հրամանին: Դրանից մոտ մեկ ամիս անց զանգահարել է Գեղամ Գրիգորյանը, կանչել ծառայություն և տեղեկացրել, որ հրամանը եղել է: Սակայն խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել աշխատանքի հաճախել: Այնուհետև՝ Գեղամ Գրիգորյանը մի քանի անգամ կրկին զանգահարել է իրեն և կանչել, սակայն ինքը չի գնացել, քանի որ չի ցանկացել աշխատել: Ինքը որոշել է դուրս գալ աշխատանքից և այդ մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ, բանկային քարտ և համազգեստ չի ստացել:
Վկա Արթուր Նազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի նոյեմբերին տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում թափուր աշխատատեղերի առկայության մասին` գնացել է նշված ծառայություն, որտեղ իրեն ուղեկցել են ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի մոտ: Վերջինն իրեն թելադրել է դիմում, որից հետո աշխատասենյակ է կանչել Արմեն Ավագյանին և նրան ասել, որ ինքը նրա ապագա աշխատողն է լինելու: 2010 թվականի նոյեմբերի վերջին կամ դեկտեմբերի սկզբին Արմեն Ավագյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ անհրաժեշտ է համազգեստ ստանալ: Բանկային քարտը և համազգեստը ստանալուց հետո մոտ 2-3 ամիս հաճախել է աշխատանքի, ապա Գեղամ Գրիգորյանին հայտնել է, որ այլևս չի ցանկանում աշխատել: Վերջինի ցուցումով գրել է ազատման դիմում և նրան հանձնել աշխատավարձի բանկային քարտը: 2013 թվականի մայիսի վերջին իրեն է զանգահարել Արմեն Ավագյանը և հայտնել, որ պետք է հունիսի 1-ից հաճախի աշխատանքի: Հաջորդ օրը հանդիպել է Արմենին, ով աշխատավարձի բանկային քարտը վերադարձրել է իրեն, որից հետո մինչև օգոստոս ամիսն անընդմեջ հաճախել է աշխատանքի և ստացել 67.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ:
Վկա Արթուր Մնացականյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի աշխատում է <<Նարեկ>> ՍՊ ընկերությունում որպես անվտանգության աշխատակից: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել և տեղյակ չէ, թե ինչ եղանակով է հրամանագրվել այդ ծառայությունում: Ամբաստանյալներին չի ճանաչում, դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու համար նրանցից որևէ մեկին չի դիմել, բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Լիլյա Ապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ամուսինը` Արման Սաղոյանը, 2009 թվականից աշխատում է դատական կարգադրիչների ծառայության վերահսկողության բաժնում: Ինքը նույնպես ցանկացել է աշխատել նշված ծառայությունում և այդ նպատակով ամուսնու հետ գնացել են ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, հայտնել իր աշխատելու ցանկության մասին, լրացրել աշխատանքի ընդունման դիմում, ապա ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթեր և սպասել հրամանին, սակայն որոշ ժամանակ հետո անցել է այլ աշխատանքի: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Աշոտ Շահբազյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականին տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում թափուր հաստիքների առկայության մասին` գնացել է հիշյալ ծառայություն և ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Իրեն տեղեկացրել են, որ աշխատանքի ընդունվելու ցանկություն հայտնած անձինք շատ են, դրական պատասխանի դեպքում լրացուցիչ կհայտնեն: Մոտ երկու ամիս անց, տեսնելով, որ չեն զանգահարում, աշխատանքի է անցել ՀՀ արտակարգ իրավիճակների նախարարությունում որպես փրկարար: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում երբևէ չի աշխատել, բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Մուրադ Պետրոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Արմեն Ավագյանին ճանաչում է շուրջ չորս տարի և նրա հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2009 թվականի գարնանը, երբ Արարատ քաղաքում պատահական հանդիպել է Արմեն Ավագյանին, վերջինն իրեն հայտնել է, որ նշանակվել է դատական կարգադրիչների ծառայության կենտրոնական մարմնի ստորաբաժանման պետի պաշտոնում և առաջարկել է նրա մոտ աշխատանքի անցնել: Մոտ 10 օր անց ինքը գնացել է Արմեն Ավագյանի աշխատանքի վայր, և հայտնել, որ ցանկանում է աշխատել, ապա տարել է անհրաժեշտ փաստաթղթերը և գրել աշխատանքի ընդունման դիմում: Որոշ ժամանակ անց Արմենը հայտնել, որ իր հրամանը եղել է, մի քանի օրից կարող է համազգեստ ստանալ և ներկայանալ աշխատանքի` նշելով նաև, որ աշխատավարձը լինելու է 50.000 ՀՀ դրամ: Աշխատավարձի ցածր լինելու պատճառով չի ցանկացել աշխատել և այդ մասին հայտնել է Արմեն Ավագյանին: Մի քանի օր անց կրկին գնացել է Արմեն Ավագյանի մոտ, հայտնել է, որ իր որոշումը վերջնական է և նրա առաջարկով գրել է աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում:
Վկա Վահան Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ մոտ 3 տարի վարում է տաքսի ավտոմեքենա: Ճանաչում է իր հետ նույն թաղամասում բնակվող Արման Փալիկյանին և տեղյակ է, որ նա հանդիսանում է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կարգադրիչների ստորաբաժանման պետը: 2013 թվականի փետրվարին հերթական հանդիպման ժամանակ Արման Փալիկյանն առաջարկել է աշխատանքի ընդունել` նշելով, որ չհավանելու դեպքում կարող է գործի չհաճախել, փոխարենը կունենա աշխատանքային ստաժ: Ինքը համաձայնել է, ապա անհրաժեշտ փաստաթղթերն Արման Փալիկյանի հետ տարել է ծառայություն: Այնուհետև բանկից ստացել է իր անվամբ բանկային քարտ, որը փոխանցել է Արման Փալիկյանին, ինչպես նաև հաճախակի այցելել վերջինի աշխատանքի վայր և նրանից տեղեկացել, որ հրամանը դեռ չի եղել և լինելու դեպքում կհայտնի: 2013 թվականի հուլիսի կեսին Արման Փալիկյանն իրեն տվել է իր անվամբ բանկային քարտը և ասել, որ պետք է համազգեստ ստանա և ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան աշխատանքի հաճախի,որից հետո 6 ամիս աշխատել է և ստացել աշխատավարձ:
Վկա Ժիրայր Հովսեփյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ վարում է տաքսի ավտոմեքենա: 2010 թվականի վերջին տաքսի վարելու ընթացքում ծանոթացել է Գեղամ Գրիգորյանի հետ: Խոսակցության ընթացքում նա առաջարկել է աշխատել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Պայմանավորվածության համաձայն` հաջորդ օրը Գեղամ Գրիգորյանին փոխանցել է որոշակի փաստաթղթերի պատճեններ և նրանից տեղեկացել, որ հաջորդ օրվանից պետք է անցնի աշխատանքի: Հաջորդ օրը ներկայացել է աշխատանքի և տեսել, որ բոլոր աշխատակիցները համազգեստով են, նրանցից հետաքրքրվել է աշխատավարձի չափի մասին, ապա, հասկանալով, որ աշխատավարձը ցածր է, Գեղամ Գրիգորյանին հայտնել է, որ չի ցանկանում աշխատել ու գրել է աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում: Ինքն աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Գարիկ Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հեռուստատեսությամբ լսել է դատական կարգադրիչների ծառայության մասին և որոշել է դիմել նշված ծառայություն` աշխատանքի ընդունվելու նպատակով: Գնացել է նշված ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ իրեն ուղեկցել են պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի մոտ: Վերջինն իրեն թվարկել է ներկայացվող փաստաթղթերի ցանկը, որից մի քանի օր անց հավաքելով փաստաթղթերը` դրանք ներկայացրել է Գեղամ Գրիգորյանին, ով տեսնելով, որ ինքը հանդիսանում է նաև ՌԴ քաղաքացի` դժգոհություն է հայտնել, սակայն խոստացել է, որ հրամանը լինելու դեպքում կզանգահարի: Այնուհետև իր աշխատանքային գրքույկը ծառայությունից վերցնելու նպատակով գնացել է կադրերի բաժին, որտեղ տեղեկացել է, որ հանդիսանում է ծառայության աշխատակից և այն կարող են հետ վերադարձնել միայն այն դեպքում, երբ աշխատանքից ազատվի: Զարմացել է և գրել աշխատանքից ազատվելու դիմում: Երբևէ այդ ծառայությունում չի աշխատել ու աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Վաղարշակ Աղաբեկյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է եղբորը պատկանող, Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող ապակիների արտադրամասում: Դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանը հանդիսանում է իր կնոջ հարազատ եղբայրը: 2009 թվականի աշնանը Գեղամ Գրիգորյանն առաջարկել է այդ աշխատանքին համատեղ աշխատել նաև դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Ինքը համաձայնել է և Գեղամ Գրիգորյանին տվել ինչ-որ փաստաթղթեր, նաև ստորագրել դրանց տակ: Մի քանի օր անց հասկանալով, որ անհնար է համատեղել երկու աշխատանքները` այդ մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին ու ընդհանրապես աշխատանքի չի հաճախել: Իր կինը` Արմինե Գրիգորյանը, նույնպես այդ ծառայությունում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Խորեն Քալաջյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Գագիկ Խաչատրյանն իր մտերիմն է, ով իրեն առաջարկել է աշխատել կարգադրիչ, որի կապակցությամբ նրան թղթեր է հանձնել և աշխատանքի ընդունման դիմում գրել: Այնուհետև իրեն ասել են, որ պետք է մարզում աշխատի, սակայն ինքը հրաժարվել է մարզում աշխատել և ազատման դիմում է գրել: Գագիկ Խաչատրյանը ասել է, որ ինքը գնա բանկից քարտ բերի, որպեսզի այն դնի գործերի մեջ, որից հետո միայն խոստացել է ազատել աշխատանքից: 2013 թվականին Գագիկ Խաչատրյանը կրկին կանչել և առաջարկել է աշխատանքից ազատման դիմում գրել:
Վկա Գուրգեն Բարսեղյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի մայիսին տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու հնարավորության մասին` գնացել է այդ ծառայություն և ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Մոտ մեկուկես ամիս անց ծառայությունից զանգահարել և ասել են, որ իր հրամանը եղել է, սակայն ինքը գնալով ծառայություն` հայտնել է, որ այլ աշխատանքի անցնելու պատճառով այլևս չի ցանկանում աշխատել և վերցրել նախապես ներկայացրած աշխատանքային գրքույկը: Ինքը բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Էլյա Դավթյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի ապրիլին մայրը` Գայանե Ստեփանյանը, իրեն տեղեկացրել է, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում իր համար աշխատանք է գտել: Աշխատանքի ընդունվելու հարցերով զբաղվել է մայրը, փաստաթղթերը ևս ներկայացրել է նա, թե ում միջոցով է ընդունվել աշխատանքի, ինքը տեղյակ չէ: Որոշ ժամանակ անց մայրը հայտնել է, որ իրեն նշանակել են Վայոց ձորի մարզում գտնվող դատարանում որպես դատական կարգադրիչ: Քանի որ այդ աշխատանքը հարմար չի եղել, հրաժարվել է և մորը խնդրել, որ իր փաստաթղթերը հետ ստանա: Ի վերջո՝ 2011 թվականի հունիսին, մայրն իրեն է տվել իր աշխատանքային գրքույկը, որը զննելով տեսել է, որ մոտ 1 տարի հրամանագրված է եղել որպես դատական կարգադրիչ: Երբևէ այդ ծառայությունում աշխատանքի չի հաճախել, աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Գայանե Ստեփանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Գեղամ Գրիգորյանին և Գագիկ Խաչատրյանին: Շուրջ 3-ից 4 տարի առաջ պատահական հանդիպել է վերջինին և տեղեկացել, որ նա հանդիսանում է դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ: Ինքը նրան խնդրել դստերը՝ Էլյա Դավթյանին տեղավորել աշխատանքի, սակայն նա պատասխանել է, որ ինքը կադրային հարցերով չի զբաղվում: Հետագա օրերի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել է Գեղամ Գրիգորյանին: Մի քանի ամիս անց Գեղամից տեղեկացել է, որ դստեր աշխատանքի ընդունվելու հրամանը մարզում է եղել: Այդ պահին հայտնել է իր դժգոհությունը, իսկ Գեղամը խոստացել է դստերը տեղափոխել Երևան քաղաք: Բավական ժամանակ անց Գեղամ Գրիգորյանից պահանջել է դստերն ազատել աշխատանքից և վերադարձնել աշխատանքային գրքույկը:
Վկա Լիլիթ Վարդանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Եղիազար Սարգսյանն ամուսնու մորաքրոջ որդին է: 2009 թվականի ամռանը Եղիազար Սարգսյանն իրեն առաջարկել է աշխատել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Համապատասխան փաստաթղթերն ինքը ներկայացրել է այդ ծառայության կադրերի բաժին և դրանից հետո Եղիազար Սարգսյանից տեղեկացել է, որ աշխատանքի ընդունվելու հարցը չի ստացվում:
Վկա Սարգիս Գիլիկյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ <<Կոշ>> քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ: Տեղյակ չէ, թե ինչպես են իր փաստաթղթերը հայտնվել դատական կարգադրիչների ծառայությունում, քանի որ երբևէ այդ ծառայությունում չի աշխատել:
Վկա Հովհաննես Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի հունիսին փողոցում իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ և հիշեցրել, որ իրենք բանակում միասին են ծառայել: Խոսակցության ժամանակ տեղեկանալով, որ աշխատանք է փնտրում` հայտնել է, որ իրեն աշխատանք են առաջարկել, սակայն չի ցանկանում գնալ և կարող է այդ հարցով օգնել: Առաջարկած աշխատանքի համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը փոխանցելու նպատակով` պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են հաջորդ օրը, որի ժամանակ այդ տղային է տվել իր փաստաթղթերը, իսկ հետագայում, երբ ցանկացել է հետաքրքրվել գործից` նրա հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել: Ինքը բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Հայկ Խուդոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի իր ծանոթից տեղեկացել է դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու հնարավորության մասին: Այդ նպատակով գնացել է ծառայության կադրերի բաժին և ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Այնտեղ հայտնել են, որ հրամանը լինելու դեպքում տեղյակ կպահեն: 2012 թվականի ամռանը կրկին գնացել է կադրերի բաժին, որտեղ հայտնել են, որ հրամանը դեռ չի եղել: 2013 թվականի հուլիսին զանգահարել են և կանչել ծառայություն, որտեղ տեղեկացել է, որ հրամանագրվել է Վայոց ձորի մարզի դատարանում: Տվել են իր անվամբ բանկային քարտ, որից հետո գնացել է աշխատանքի տվյալ դատարան: Տեղյակ չէ, որ նախքան այդ էլ հրամանագրված է եղել դատական կարգադրիչի պաշտոնում:
Վկա Արման Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի օգոստոսին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով գնացել է հիշյալ ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ ներկայացրել է անհրաժեշտ փաստաթղթեր և սպասել հրամանին: Բավական ժամանակ անցնելուց հետո` աշխատանքի ընդունվելու նպատակով դիմել է հարկային տեսչություն, որտեղից տեղեկացել է, որ չի կարող աշխատանքի անցնել, քանի որ հանդիսանում է դատական կարգադրիչ: Անմիջապես գնացել է ծառայության կադրերի բաժին ու բացատրություն պահանջել: Այդ ժամանակ կադրերի բաժին են հրավիրել Գեղամ Գրիգորյանին, ով հայտնել է, որ ինքը նշանակված է եղել Արարատի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում և իրեն այդ մասին նախապես չեն ասել, քանի որ ցանկացել են տեղափոխել Երևան: Այդ ժամանակ ինքը նրանց ասել է, որ այդ աշխատանքն իրեն պետք չէ և գրել է ազատման դիմում ու վերցրել աշխատանքային գրքույկը: Բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Միքայել Այվազյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի վերջին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու նպատակով այցելել է հիշյալ ծառայության կադրերի բաժին, ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթեր` նշելով, որ բնակվում է Երևանում և ցանկանում է աշխատել Երևան քաղաքում: Մի քանի օր անց ծառայությունից տեղեկացրել են, որ հրամանագրվել է Արտաշատ քաղաքում գտնվող դատարանում: Թեև այդ աշխատանքն իր ցանկությամբ չի եղել, այնուամենայնիվ գնացել է դատարան, տեղում հետաքրքրվել գործի բնույթից և հասկանալով, որ աշխատանքն իրեն հարմար չէ` հաջորդ օրն այցելել է ծառայություն և հայտնել է, որ չի ցանկանում աշխատել: Իրեն ուղեկցել են Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, ով ասել է, որ կփորձի իրեն տեղափոխել Երևան քաղաք: Դրանից հետո իրեն ծառայությունից չեն զանգահարել, իսկ 2011 թվականի ապրիլից ծառայության է անցել ՀՀ ոստիկանությունում:
Վկա Էլյա Ասլանյանը (Գրիգորյան) դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի գարնանը տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու հնարավորության մասին` գնացել է հիշյալ ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ ներկայացրել է համապատասխան փաստաթղթեր, լրացրել աշխատանքի ընդունման դիմում և սպասել հրամանին: Մոտ 10 օր անց իրեն կանչել են կադրերի բաժին և հայտնել, որ որպես դատական կարգադրիչ հրամանագրվել է Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում: Քանի որ այդ դատարանում աշխատելն իրեն հարմար չի եղել, այդ մասին հայտնել է կադրերի բաժնում, ինչից հետո իրեն ուղեկցել են ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի մոտ: Վերջինին նույնպես հայտնել է իր դժգոհությունը, իսկ Գեղամ Գրիգորյանն առաջարկել է մնալ կադրերի ռեզերվում` մինչ Երևան քաղաքում հաստիք ազատվելը: Ամիսներ անց իր հղիության մասին հայտնել է կադրերի բաժին, ապա երեխայի ծնվելուց հետո կադրերի բաժին է ներկայացրել երեխայի ծննդյան վկայականը: Երբևէ այդ ծառայությունում փաստացի չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Արման Տիգրանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի գարնանը դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու նպատակով գնացել է հիշյալ ծառայություն, որտեղ կադրերի բաժնում ներկայացրել է որոշակի փաստաթղթեր, սակայն իրենից պահանջել են նաև բժշկական փաստաթղթեր: Հետագայում այդ փաստաթղթերը չի ներկայացրել, ծառայությունում երբևէ չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Կարեն Միքայելյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի վերջին կամ 2012 թվականի սկզբին հիմնական աշխատանք գտնելու նպատակով դիմել է տարբեր հիմնարկներ, այդ թվում` դատական կարգադրիչների ծառայություն` նախապես իր հետ վերցնելով բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Ծառայության կադրերի բաժնում հայտնել է, որ Գյումրու բնակիչ է: 2013 թվականի հուլիսի կեսին անծանոթ մի անձ զանգահարել և խնդրել է հանդիպել Գյումրի քաղաքում: Պայմանավորված վայրում հանդիպել է այդ անծանոթին, ով իրեն փոխանցել է բանկային քարտ և ասել, որ պետք է ներկայանա Շիրակի մարզի առաջին ատյանի դատարան: Հաջորդ օրը գնացել է նշված դատարանի կարգադրիչների ստորաբաժանման պետի մոտ և տեղեկացել, որ հանդիսանում է դատական կարգադրիչ: Ստացել է բանկային քարտ և ծառայողական վկայական: Կարգադրիչների ծառայությունում աշխատել է 2 ամիս, ստացել է աշխատավարձ, առաջին անգամ` 50.000 ՀՀ դրամ, իսկ երկրորդ անգամ` 30.000 ՀՀ դրամ: Այնուհետև, աշխատավարձի ցածր լինելու պատճառով դիմում է գրել և ազատվել աշխատանքից:
Վկա Անդրանիկ Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Եղիազար Սարգսյանն իր մորաքրոջ որդին, ով աշխատում է դատական կարգադրիչների ծառայության վերահսկողության բաժնի պետ: 2009 թվականի օգոստոսին Եղիազարն իրեն առաջարկել է դատական կարգադրիչի աշխատանք հիշյալ ծառայությունում: Ինքը նրան տվել է անհրաժեշտ փաստաթղթերը, սակայն երբևէ այդ ծառայությունում չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Սուսաննա Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Եղիազար Սարգսյանն իր եղբայրն է: 2009 թվականի հուլիսին Եղիազարն իրենից խնդրել է անձնագրի, սոցիալական քարտի և դիպլոմի պատճեններ` չասելով, թե ինչի համար են դրանք անհրաժեշտ: Որևէ բան չհարցնելով` նշված փաստաթղթերը տվել է եղբորը: 2013 թվականի ամռանը, երբ իրեն հրավիրել են իրավապահ մարմինները, այդ ժամանակ միայն տեղեկացել է, որ մի քանի ամիս հրամանագրված է եղել դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես դատական կարգադրիչ:
Վկա Նորայր Պողոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Եղիազար Սարգսյանն իր ընկերն է, ով աշխատում է դատական կարգադրիչների ծառայության վերահսկողության բաժնի պետ: 2009 թվականի նոյեմբերին Եղիազարն իրեն առաջարկել է աշխատել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Այդ նպատակով վերջինին տվել է համապատասխան փաստաթղթեր: Որոշ ժամանակ անց Եղիազարին ասել է, որ պետք է զբաղվի այլ գործերով, հրամանը լինելուց հետո չի կարողանալու աշխատանքի հաճախել, իսկ վերջինը պատասխանել է, որ դեռևս ազատ հաստիք չկա, կարող է զբաղվել իր գործերով: Ինքը աշխատանքի չի հաճախել:
Վկա Արթուր Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի գարնանը դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատելու նպատակով գնացել է նույն ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ իմանալով, թե ինչ փաստաթղթեր են անհրաժեշտ՝ ներկայացրել է դրանք: Մոտ 10 օր հետո տեղեկացել է, որ նշանակվել է Կոտայքի մարզի դատարանում և, քանի որ նշված դատարանն իր բնակության վայրից հեռու է եղել, ինքը հայտնել է իր դժգոհությունը: Կադրերի բաժնի աշխատակիցն իրեն ուղեկցել է Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, ում դիմել և խնդրել է տեղափոխել Երևան քաղաք` պատճառաբանելով, որ ցածր աշխատավարձով Կոտայքի դատարանում չի կարող աշխատել: Վերջինն իրեն հայտնել է, որ մինչ Երևան տեղափոխվելը կարող է աշխատանքի չգնալ, որից հետո այլևս գործից չի հետաքրքրվել: Միայն 2013 թվականի հուլիսին անծանոթ մի տղա իրեն փոխանցել է իր անվամբ բանկային քարտ` ասելով, որ Գեղամ Գրիգորյանն է ուղարկել:
Վկա Սարգիս Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի փետրվարին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով այդ ծառայության կադրերի բաժին է ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Դրանից մի քանի օր անց զանգահարել և ասել են, որ իր հրամանը եղել է, սակայն ինքը նրանց հայտնել է, որ այլևս ցանկություն չունի աշխատելու: Այդ ծառայություն աշխատանքի չի հաճախել ու աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Ռաֆայել Սաֆարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով անհրաժեշտ փաստաթղթերը հանձնել է կադրերի բաժնի աշխատակցին: Մոտ 15 օր հետո գնացել է նույն աշխատակցի մոտ և տեղեկացել, որ Երևանում ազատ հաստիքներ չկան, իսկ ցանկության դեպքում կարող է աշխատել Կոտայքի մարզի դատարանում, որին չհամաձայնվելով` սպասել է թափուր հաստիքին: Աշխատանքի չի հաճախել, բանկային քարտ ու աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Գևորգ Թորոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի սեպտեմբերին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով անհրաժեշտ փաստաթղթերը հանձնել է նույն ծառայության կադրերի բաժին: Մոտ 1 ամիս անց հեռախոսազանգով իրեն տեղեկացրել են, որ իր հրամանը եղել է, սակայն այդ ժամանակ ինք չի ցանկացել աշխատել, ինչի մասին հայտնել է զանգահարողին և աշխատանքի չի գնացել: Ինքը բանկային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Ռոման Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի փետրվարին հոր ընկեր, Լոռու մարզի դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանն առաջարկել է Վանաձորի դատարանում դատական կարգադրիչ աշխատել: Ինքը համաձայնել է և Մերուժանին տվել անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Այնուհետև` 2013 թվականի հուլիսի կեսին, Մերուժանն իրեն տվել է իր անվամբ բանկային քարտ և ասել, որ հրամանագրվել է և պետք է ներկայանա աշխատանքի:
Վկա Արմեն Ստեփանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ից աշխատանքի է անցել դատական կարգադրիչների ծառայության վերահսկողության բաժնում` որպես մասնագետ: 2012 թվականի հունվարին կամ փետրվարին անձնական խնդիրներ ունենալու պատճառով դիմել է ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին և հայտնել, որ չի կարող շարունակել ծառայությունը, ապա ներկայացրել է աշխատանքից ազատվելու զեկուցագիր, հանձնել վկայականը, իր անվամբ բանկային քարտը ու այլևս աշխատանքի չի հաճախել:
Վկա Արտակ Չախոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի ձմռանը տեղեկացել է, որ Գյումրիի դատարանում կարող է աշխատել որպես դատական կարգադրիչ, նախապես վերցնելով անհրաժեշտ փաստաթղթերը` գնացել է ծառայության կադրերի բաժին, հանձնել փաստաթղթերը և հայտնել, որ ցանկանում է աշխատել Գյումրիի դատարանում: Կադրերի բաժնում իրեն ասել են, որ հրամանը լինելու դեպքում կտեղեկացնեն: Դրանից հետո տեսնելով, որ աշխատանքի ընդունման հարցը չի լինում, նույն թվականի ապրիլին մեկնել է ՌԴ:
Վկա Կարեն Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի վերջին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել է ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ ասել են, որ հրամանը լինելուց հետո կկանչեն: Այնուհետև` 2013 թվականի ամռանը, կանչել են և հայտնել, որ պետք է գրի աշխատանքից ազատվելու դիմում: Ինքն աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Ելենա Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ամուսինը` Սուրեն Բաղրամյանը մինչև 1998 թվականն աշխատել է ՆԳՆ-ում, ապա սկսել է զբաղվել բիզնեսով: Տեղյակ է, որ ամուսինը հրամանագրված է եղել դատական կարգադրիչների ծառայությունում, սակայն փաստացի չի աշխատել: 2013 թվականի հուլիսի 24-ին ամուսինը մեկնել է ՌԴ՝ արտագնա աշխատանքի, իսկ մեկնելուց առաջ իրեն է տվել <<Հայէկոնոմբանկի>> բանկային քարտ, որն ինքը հարցաքննության ժամանակ հանձնել է քննիչին:
Վկա Լարիսա Սահակյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Սարո Լյովայի Թադևոսյանի մայրը: Որդին շուրջ մեկից երկու տարի է, ինչ գտնվում է ՌԴ-ում, իսկ մինչ մեկնելը որևէ պետական հիմնարկում, այդ թվում` դատական կարգադրիչների ծառայությունում, չի աշխատել:
Վկա Վարազդատ Ասիկյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի տեղակալ Ռշտունի Ասիկյանի վարորդը: Իր հարևան Արմեն Հովհաննիսյանի հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, նա իր ընկերոջ որդին է: Արմենն աշխատանք չի ունեցել և 2009 թվականին նրան դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունելու համար դիմել է ծառայության պետ Արմեն Մովսիսյանին, ով էլ իրեն հայտնել է, որ նման հարցերով զբաղվում է նրա տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանը: Այդ խնդրով դիմել է Գեղամ Գրիգորյանին, ապա նրան է փոխանցել անհրաժեշտ փաստաթղթերը և վերջինի պահանջով գրել երկու դիմում՝ աշխատանքի ընդունելու և ազատելու` վերջինն առանց ամսաթիվ նշելու: Այնուհետև տարիների ընթացքում Արմենի աշխատանքի ընդունման հարցն այդպես էլ չի լուծվել: Իր տեղեկություններով Արմենը աշխատանքի չի հաճախել, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Ռոբերտ Երիցյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Գառնիկ Երիցյանի որդին, ամբաստանյալներից ճանաչում է միայն Արման Փալիկյանին: 2013 թվականի մայիսին հայրը մեկնել է ՌԴ՝ արտագնա աշխատանքի, իսկ մինչ այդ աշխատել է ավտովերանորոգման կետերում, այլ աշխատանքով չի զբաղվել:
Վկա Մարիետա Բագրատյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Գրիգոր Վարդանյանի մայրը: Որդին շուրջ 3 տարի է, ինչ բնակվում է Շվեյցարիայում: Վերջինն հանդիսանում տեկվանդոյի մարզիչ և Հայաստանում եղած ժամանակ նույնպես զբաղվել է սպորտով: 2010 թվականին, երբ որդին դեռ չէր մեկնել Շվեյցարիա, իրեն հայտնել է, որ սպորտի հետ համատեղ ընդունվել է աշխատանքի Աջափնյակի դատարանում` որպես դատական կարգադրիչ: Սակայն մի քանի օր աշխատանքի գնալուց հետո որդին չի ցանկացել աշխատել, քանի որ այդ գործը նրա սրտով չի եղել:
Վկա Ռշտունի Ասիկյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ դատական կարգադրիչների ծառայության թվաքանակն ունի հաշվարկային հիմք: Կարգադրիչների թվաքանակի համար հաշվարկվում է աշխատավարձ, որը կարգավորվում է քրեակատարողական օրենքով: Էական է ստաժ հաշվարկելը, որից փոխվում է վճարման գործակիցը, նաև ստաժով հանդերձ կազմվում է աշխատավարձի բյուջեն: Ընդհանուր բյուջետային հաշվարկն ուղարկվում է ՀՀ ֆինանսների նախարարություն, որտեղ ստուգվում է օրենքի համապատասխանությունը հաշվարկային թվերի հետ, որը հետագայում վերածվում է բյուջեի և մտնում է ՀՀ պետական բյուջե, որից հետո հաստատված բյուջեի ձևով վերադարձվում, ինչից հետո իրենց հաշվարկված աշխատավարձի բյուջեն վերածվում է նախահաշիվների: Նախահաշիվը հաստատվում է դեպարտամենտի ղեկավարի կողմից և ուղարկվում է կատարման: Նախահաշվի մեկ օրինակը գտնվում է գանձապետական համակարգում: Գանձապետական համակարգը վերահսկողություն է իրականացնում: Եթե դատական դեպարտամենտի ղեկավարը կամ ֆինանսաբյուջետային վարչության պետը նախահաշիվը չհաստատեր, ապա աշխատավարձը դատական կարգադրիչների ծառայությանը չէր փոխանցվի:
Վկա Սամվել Ալեքսանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի հուլիսի 1-ից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն աշխատել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնում: Չի հիշում թե երբվանից, նույն ծառայության պետի առաջին տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանի բանավոր ցուցումով իր աշխատած ժամանակահատվածում յուրաքանչյուր ամիս իր ղեկավարած ստորաբաժանման աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում ընդգրկել է նաև փաստացի ծառայություն չիրականացնող չորս անձանց՝ Հայկանուշ Արիկյանցի, Նորայր Պողոսյանի, Անդրանիկ և Սուսաննա Սարգսյանների տվյալները, որից հետո ստորագրությամբ հաստատել է վերը նշված տեղեկագրերն ու ներկայացրել անձնակազմի կառավարման բաժին: Նրանցից ոչ ոքի չի տեսել և չի ճանաչել: Ըստ Գեղամ Գրիգորյանի խոսքերի` հիշյալ անձինք գտնվել են գործուղման մեջ այլ ստորաբաժանումներում:
Վկա Վրեժ Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 23-ին, ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի հունվար ամսից աշխատել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի կարգադրիչների ծառայությունում որպես ավագ կարգադրիչ: Իր աշխատանքը հերթափոխով է եղել և ամսական աշխատավարձը կազմել է 79.000 ՀՀ դրամ, որը ստացել է անձամբ <<Հայէկոնոմբանկի>> քարտի միջոցով: Եռամսյակը մեկ ստացել է նաև դրամական պարգևատրում՝ տարբեր եռամսյակներում տարբեր դրամական չափով: 2013 թվականի օգոստոսի 23-ի դրությամբ իրենց ստորաբաժանումում՝ լամպերի գործարանի մոտ գտնվող դատարանում, որպես դատական կարգադրիչ աշխատել են Շիրվանյան Քրիստինեն, Գասպարյան Աննան, Խալաթյան Արկադին, Միսկիրիջյան Արան, Հովսեփյան Վարուժանը, Գրիգորյան Արտյոմը, Մաշկարյան Ռոբերտը, Բաբայան Գևորգը, Լյովան, որի ազգանունն ինքը չի հիշում և մի քանի կարգադրիչներ էլ, որոնց անուններն ինքը չի կարողացել մտաբերել, իսկ պատճառն այն է եղել, որ ինքն աշխատել է հերթափոխով: Իրենց ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանն է եղել, ում ազատել են աշխատանքից, իսկ ներկայում պետի ժամանակավոր պաշտոնակատարն է Լյովա Սարգսյանը: Լամպերի գործարանի դատարանում կա դատական կարգադրիչների 2 ստորաբաժանում, որոնցից մեկը սպասարկում է վարչական վերաքննիչ դատարանը, իսկ մյուսը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանը, քանի որ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատավորներից 7 դատավոր աշխատում են այդ շենքում: Իրենց ստորաբաժանումը կենտրոնական մարմնինն է եղել: Իրեն հայտնի չեն այնպիսի մարդիկ, որոնք դատական կարգադրիչների ծառայությունում գրանցված են, սակայն ծառայության չեն ներկայացել: Իրեն ներկայացված կենտրոնական մարմնի անձնակազմի աշխատաժամանակի հաշվարկի տեղեկագրերն ուսումնասիրելով՝ հայտնել է, որ դրանցում գրանցված անձանցից չի ճանաչում Սիմոնյան Մուշեղին, Հովհաննիսյան Գարիկին, Մկրտչյան Արմանին, Հովսեփյան Ժիրայրին, Հակոբյան Արայիկին, Մխիթարյան Մարկոսին, Հովհաննիսյան Արմանին, Մարտիրոսյան Արթուրին, Դավթյան Արամին, Աղաբեկյան Վաղարշակին, Պետրոսյան Մկրտիչին, Գարդյան Հրաչյային, Շահինյան Արմենին, Գրիգորյան Կարենին, Հակոբյան Արայիկին, Հովհաննիսյան Սարգիսին, Թորոսյան Վարդանին, Միսակյան Գուրգենին, Բերժյան Արթուրին, Բեգլարյան Արտակին, Վարդանյան Լիաննային, Գասպարյան Անահիտին, Սահակյան Կարենին, Աղալարյան Աշոտին, քանի որ նշված անձանց ինքն իրենց մոտ չի տեսել:
Վկա Գուրգեն Միսակյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 10-ին, ցուցմունք է տվել, որ իր ծանոթ Վարդան Մուսինյանի առաջարկով` աշխատանքի ընդունվելու նպատակով 2012 թվականի ապրիլին գնացել է Երևանի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող դատական կարգադրիչների ծառայություն, որտեղ վերջինի միջոցով ծանոթացել է ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանի հետ: Աշխատանքի ընդունվելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել է Արմեն Ավագյանին, ապա նրա ասելով <<Հայէկոնոմբանկ>> ՓԲ ընկերությունից ստանալով իր անվամբ բանկային քարտը՝ տվել է նրան: Արմեն Ավագյանը հայտնել է, որ քարտը մնալու է իր մոտ և որոշ ժամանակ չպետք է ներկայանա աշխատանքի: Մի քանի ամիս անց գնացել է Արմեն Ավագյանի մոտ և նրան ասել, որ ցանկանում է հաճախել աշխատանքի, սակայն նա կրկին ասել է, որ դեռ պետք չէ գնալ աշխատանքի, իսկ անհրաժեշտության դեպքում նա կտեղեկացնի: Դրանից հետո իրեն չեն կանչել, ընդհանրապես ծառայություն չի իրականացրել և որևէ գումար չի ստացել:
Վկա Սվետլանա Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի փետրվարին տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի թափուր տեղ լինելու մասին` ամուսնու՝ Արթուր Ղուկասյանի հետ, գնացել է հիշյալ ծառայություն, և հանդիպել ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Այդտեղ ինքը գրել է դիմում, այնուհետև ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Այդ ժամանակ եղել է 6 ամսական հղի: Դրանից հետո առողջական խնդիրներ է ունեցել, իսկ ծննդաբերելուց հետո երեխան մահացել է: Քանի որ այդ ընթացքում Գեղամ Գրիգորյանը չի զանգահարել, ապա ինքը ենթադրել է, որ աշխատանքը չի ստացվել: 2013 թվականի հուլիսի կեսերին իրեն զանգահարել է մի անծանոթ անձ և ասել, որ ներկայանա Աջափնյակ և Դավիթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` աշխատանքի: Ինքն ամուսնու հետ գնացել է նշված դատարանի ստորաբաժանման պետ Արմեն Միրզոյանի մոտ, ով ասել է, որ ինքը հրամանագրված աշխատակից է և եթե ցանկանում է կարող է աշխատանքի ներկայանալ, իսկ եթե ոչ, ապա անհրաժեշտ է ազատման դիմում գրել: 2013 թվականի օգոստոսին ինքն աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում է գրել:
Վկա Արամ Ավագյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 կամ 2011 թվականին պատահական հանդիպել է իր ծանոթ Յուրա Մուշկիդյանովին, ով հայտնել է, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատում է որպես պահեստապետ և առաջարկել է նույն ծառայությունում իրեն հրամանագրել որպես դատական կարգադրիչ` աշխատանքային ստաժ ունենալու համար` նշելով, որ կարող է աշխատանքի չհաճախել: Ինքն համաձայնել է, Յուրայի օգնությամբ գրել է աշխատանքի ընդունվելու դիմում և նրան է ներկայացրել դրա համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Ինքն հասկացել է նաև, որ աշխատանքի չի գնալու, իր աշխատավարձի գումարը չի ստանալու և այն ստանալու են այլ անձինք: Դրանից մի քանի օր անց Յուրան զանգահարել է և ասել, որ արդեն հրամանագրվել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում` որպես դատական կարգադրիչ: Յուրայի հետ գնացել է նշված դատարան, որտեղ իրեն ծանոթացրել է ստորաբաժանման պետ Բորյայի հետ և ասել, որ ինքն աշխատանքի չի հաճախելու: 2012 թվականի ապրիլին, երբ որոշել է արտերկիր մեկնել, այդ մասին հայտնել է Յուրային և նրա պահանջով աշխատանքից ազատվելու դիմում գրել:
Վկա Պետիկ Եդիգարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ խոսակցություններից տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում թափուր հաստիքների առկայության մասին` 2009 թվականի ամռանն աշխատանքի ընդունվելու նպատակով այցելել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ մոտեցել է դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ Բագրատին և հայտնել աշխատանքի ընդունվելու իր ցանկության մասին, ապա նրան է ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթեր և գրել դիմում: Մի քանի օր անց Բագրատը զանգահարել է և հայտնել, որ հրամանը եղել է և պետք է հաճախի աշխատանքի: Գնացել է աշխատավայր և մի քանի ժամ մնալով այնտեղ` աշխատանքը չի հավանել, որի մասին հայտնել է Բագրատին: Վերջինը պատասխանել է, որ կարող է աշխատանքի չհաճախել և այդ ընթացքում կունենա աշխատանքային ստաժ: Հետագայում ընդհանրապես աշխատանքի չի հաճախել, բանկային քարտ և գումար չի ստացել: 2013 թվականի հուլիսին Բագրատն իրեն կանչել է դատարան և հայտնել, որ խնդիրներ են ծագել, պետք է աշխատանքի հաճախի, սակայն ինքը չի համաձայնել և աշխատանքից ազատվելու դիմում գրել:
Վկա Ալվարդ Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ամուսինը` Վահագն Պետրոսյանը, 2011 թվականին, ինչպես նաև ներկայում աշխատում է Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում` որպես դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետի պաշտոնակատար: Ամուսիններով որոշել են, որ ինքը նույնպես աշխատի դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Այդ նպատակով ամուսինը 2012 թվականի ամռանը զրուցել է ղեկավարության հետ, որից հետո իր վերաբերյալ համապատասխան փաստաթղթերը ներկայացրել է կադրերի բաժին: Այնուհետև ամուսնու հետ գնացել են Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, որտեղ ստորագրել է ինչ-որ փաստաթղթեր, որից հետո հրամանագրվել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում` որպես դատական կարգադրիչ: Այդ ժամանակ եղել է 2-3 ամսական հղի, որի մասին ամուսինը հայտնել է ղեկավարությանը` նշելով նաև, որ չի կարողանալու հաճախել աշխատանքի: Դրա հետ կապված ղեկավարությունը հայտնել է, որ կարող է աշխատանքի չգնալ: 2013 թվականի օգոստոսի 21-ին ամուսնու միջոցով աշխատանքից ազատման դիմում է ներկայացրել: Երբևէ աշխատանքի չի գնացել, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել:
Վկա Վարուժան Հովագիմյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Բագրատ Արիկյանցը հանդիսանում է իր հարևանը: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի անցնելու համար 2012 թվականին դիմել է Բագրատին, և վերջինի ցուցումով ծառայություն է ներկայացրել անհրաժեշտ փաստաթղթեր <<Հայէկոնոմբանկ>> ընկերությունից ստացել է իր անվամբ բանկային քարտ և տվել Բագրատ Արիկյանցին: Վերջինն ասել է, որ պետք է սպասի մինչ որևէ հաստիք ազատվելը: 2013 թվականի հուլիսին Բագրատը տվել իր անվամբ բանկային քարտը և հայտնել, որ հաշվին գումար կա, իսկ դրանից մի քանի օր անց գրել է աշխատանքից ազատվելու դիմում: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ և համազգեստ չի ստացել:
Վկա Հայկանուշ Արիկյանցը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի վերջին կամ 2010 թվականի սկզբին հայրը` Բագրատ Արիկյանցը, իրենից խնդրել է անձնագրի և սոցքարտի պատճենները` չասելով, թե ինչ նպատակով են դրանք անհրաժեշտ: Հետագայում, երբ իրեն հրավիրել են իրավապահ մարմիններ, տեղեկացել է, որ հրամանագրված է եղել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Երբևէ այդ ծառայությունում աշխատանքի չի հաճախել և աշխատավարձ չի ստացել:
Վկա Համլետ Աղաջանյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի մայիսից աշխատում է <<Յունիբանկ>> ՓԲ ընկերությունում որպես անվտանգության հերթափոխի պետ: Ընդհանրապես դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել, նշված ծառայությունից ոչ ոքի չի ճանաչում և տեղյակ չէ, թե ինչպես է որպես աշխատակից այնտեղ հրամանագրվել:
Վկա Արթուր Մարտիրոսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի սկզբին աշխատանքի ընդունվելու նպատակով գնացել է դատական կարգադրիչների ծառայություն, որտեղ հանդիպել է ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Վերջինը կարգադրել է կադրերի բաժնի աշխատակիցներին զբաղվել այդ հարցով, ապա ներկայացրել է անհրաժեշտ փաստաթղթեր և աշխատանքի ընդունման հրամանից հետո ստացել է համազգեստ, իր անվամբ բանկային քարտ և վկայական: Մի քանի օր կենտրոնական մարմնում աշխատանքի գնալուց հետո հիասթափվել է և այդ մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին: Այնուհետև, նրան հանձնել է վկայականը, իր անվամբ բանկային քարտը ու այլևս աշխատանքի չի ներկայացել:
Վկա Համլետ Աղաջանյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի մայիսից աշխատում է <<Յունիբանկ>> ՓԲ ընկերությունում որպես անվտանգության հերթափոխի պետ: Ընդհանրապես դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել, նշված ծառայությունից ոչ ոքի չի ճանաչում և տեղյակ չէ, թե ինչպես է որպես աշխատակից այնտեղ հրամանագրվել:
Վկա Արթուր Մարտիրոսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի սկզբին աշխատանքի ընդունվելու նպատակով գնացել է դատական կարգադրիչների ծառայություն, որտեղ հանդիպել է ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Վերջինը կարգադրել է կադրերի բաժնի աշխատակիցներին զբաղվել այդ հարցով, ապա ներկայացրել է անհրաժեշտ փաստաթղթեր և աշխատանքի ընդունման հրամանից հետո ստացել է համազգեստ, իր անվամբ բանկային քարտ և վկայական: Մի քանի օր կենտրոնական մարմնում աշխատանքի գնալուց հետո հիասթափվել է և այդ մասին հայտնել է Գեղամ Գրիգորյանին: Այնուհետև, նրան հանձնել է վկայականը, իր անվամբ բանկային քարտը ու այլևս աշխատանքի չի ներկայացել:
Վկա Պերճ Դադոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականին Գագիկ Խաչատրյանն իրեն առաջարկել է աշխատանքի անցնել Երևան քաղաքի դատարաններից մեկում` դատական կարգադրիչի պաշտոնում: Ինքը համաձայնել է և անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել Գագիկին: Մի քանի օր անց նա իրեն հայտնել է, որ ինքը հրամանագրվել է <<Երրորդ մասում>> գտնվող դատարանում: Ինքը հետաքրքրվել է գործի բնույթից և, իմանալով աշխատավարձի չափն ու համազգեստ կրելու անհրաժեշտությունը, հրաժարվել է այդ աշխատանքից: Գագիկ Խաչատրյանն իրեն հայտնել է, որ պետք է հանձնել բանկից ստացած քարտը և ազատման դիմում գրել: Գագիկին ինքը տվել է իր անվամբ բանկային քարտը և գրել ազատման դիմում: 2013 թվականի հուլիսի կեսին Գագիկը զանգահարել է իրեն և կանչել աշխատավայր, որտեղ ինքը կրկին գրել է աշխատանքից ազատվելու դիմում:
Վկա Սարգիս Բեջանյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի մարտին տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատելու հնարավորություն մասին` գնացել է այդ ծառայության կադրերի բաժին, որտեղից տեղեկացել է ներկայացվող փաստաթղթերի մասին: Հետագա օրերի ընթացքում փաստաթղթերը ներկայացրել է կադրերի բաժին և որոշ ժամանակ անց իմացել է, որ հրամանագրվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում, պետք է ստանա հագուստ, բանկային քարտ և ներկայանա ծառայության: Իր անվամբ բանկային քարտը ստանալուց հետո գնացել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, որտեղ կարգադրիչներից տեղեկացել է աշխատանքի բնույթի մասին ու տեսնելով, որ նման պայմաններով չի կարող աշխատել` հաջորդ օրը գնացել է կադրերի բաժին և հայտնել իր ազատվելու մտադրության մասին: Կադրերի բաժնում իրեն ասել են, որ պետք է հանդիպի ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Վերջինի աշխատասենյակում սեղանին է դրել բանկային քարտը և հայտնել, որ չի ցանկանում աշխատել, իսկ նա պատասխանել է, որ ազատման դիմում գրելու համար հետո կկանչեն:
Վկա Հակոբ Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Եղիազար Սարգսյանը հանդիսանում է եղբոր ընկերը: 2010 թվականի գարնանը Եղիազար Սարգսյանն իրեն առաջարկել է աշխատել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Համապատասխան փաստաթղթերը ներկայացրել է ծառայության կադրերի բաժին, սակայն մոտ 20 օր անց Եղիազար Սարգսյանից տեղեկացել է, որ աշխատանքի ընդունվելու հարցը չի ստացվում:
Վկա Նորայր Պապոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականից աշխատանքի է անցել Շենգավիթի դատարանում որպես դատական կարգադրիչ, որտեղ աշխատել է հերթափոխով, իսկ ազատ օրերին վարել է տաքսի ավտոմեքենա: 2011 թվականի ամռանը դիմել է ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին` իրեն դատարանների արխիվ տեղափոխելու խնդրանքով: Վերջինն իրեն ասել է, որ արխիվում ազատ հաստիք չկա և առաջարկել է գրել ձևական դիմում` նշելով, որ ցանկանում է ծառայությունը շարունակել Արարատի մարզի դատարանում: Հայտնել է նաև, որ պետք է հանձնի բանկային քարտը և վկայականը, իսկ երբ կնշանակվի արխիվում` կստանա նորը: Գեղամ Գրիգորյանին հանձնել է միայն իր անվամբ բանկային քարտը: 2013 թվականի հուլիսի կեսին լրատվամիջոցներով տեղեկանալով դատական կարգադրիչների ծառայության վերաբերյալ քննվող քրեական գործի մասին` Գեղամ Գրիգորյանին հանդիպելու նպատակով այցելել է ծառայություն, որտեղ տեղեկացել, որ նա գտնվում է արձակուրդում: Այդ ժամանակ գրել է աշխատանքից ազատվելու դիմում:
Վկա Մարկոս Մխիթարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականին աշխատանքի է անցել դատական կարգադրիչների ծառայության դատարանների արխիվում: 2011 թվականի սկզբին վատառողջ լինելու պատճառով գնացել է նույն ծառայության կադրերի բաժին` ազատվելու դիմում գրելու նպատակով, սակայն այնտեղ իրեն հայտնել են, որ պետք է այդ մասին տեղյակ պահի ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանին: Վերջինին ինքը հայտնել է հիվանդության պատճառով աշխատանքից դուրս գալու իր մտադրության մասին, իսկ նա իրեն ասել է, որ մինչ բուժման ավարտը կարող է մնալ կադրերի ռեզերվում, սակայն պետք է հանձնի իր բանկային քարտը: Ինքը համաձայնել է և նրան հանձնել բանկային քարտը: 2012 թվականի սկզբին բուժումը շարունակելու նպատակով ցանկացել է մեկնել ՌԴ և այդ նպատակով այցելել է կադրերի բաժին ու խնդրել վերադարձնել աշխատանքային գրքույկը: Կադրերի բաժնում հայտնել են, որ պետք է գրի աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմում, որից հետո միայն կարող են վերադարձնել գրքույկը: Գրել է աշխատանքից ազատվելու դիմումը և վերցրել աշխատանքային գրքույկը:
Վկա Մուշեղ Սիմոնյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականի սկզբին դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով անհրաժեշտ փաստաթղթերը ներկայացրել է ծառայության կադրերի բաժին: Փաստաթղթերը հանձնելուց հետո ասել են, որ հրամանը լինելու դեպքում կտեղեկացնեն: Դրանից հետո մի քանի անգամ հետաքրքրվել է, սակայն իրեն հայտնել են, որ դեռ նորություն չկա: Նույն թվականի մարտ ամսին մեկնել է ՌԴ և մինչև 2013 թվականի հոկտեմբերը գտնվել է այնտեղ:
Վկա Հարություն Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ մշտական աշխատանք չունենալու պատճառով 2011 թվականի հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ Գյումրիի դատարանում կարող է աշխատել որպես դատական կարգադրիչ: Նախապես վերցնելով աշխատանքի ընդունման համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը` գնացել է Երևան քաղաքում գտնվող դատական կարգադրիչների ծառայության կադրերի բաժին և հայտնել, որ ցանկանում է աշխատել Գյումրիի դատարանում, միաժամանակ հանձնել է անհրաժեշտ փաստաթղթերը: Այդ ժամանակ իրեն ասել են, որ հրամանը լինելու դեպքում կտեղեկացնեն: Դրանից հետո` ապրիլին, մեկնել է ՌԴ:
Վկա Նորայր Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Լոռու մարզի դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման պետ Մերուժան Կյուրեղյանի հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2012 թվականի փետրվարի վերջին Մերուժանը խնդրել է իր անձնագրի և զինվորական գրքույկի պատճենները` չասելով, թե ինչի համար են դրանք նրան անհրաժեշտ: Ոչինչ չհարցնելով` տվել է դրանք Մերուժանին, որից հետո ամռանը գնացել է ՌԴ՝ արտագնա աշխատանքների: 2013 թվականի հուլիսի կեսին Մերուժանը կանչել է դատարան և տեղեկացրել, որ ինքը ձևակերպված է որպես դատական կարգադրիչ Լոռու մարզի դատարանում, տվել է իր անվամբ բանկային քարտը և հայտնել, որ պետք է աշխատանքի ներկայանա:
Վկա Աշոտ Աղազարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2013 թվականի փետրվարին աշխատանքային ստաժ ունենալու նպատակով գնացել է դատական կարգադրիչների ծառայության կադրերի բաժին, որտեղից տեղեկանալով, թե ինչ փաստաթղթեր են անհրաժեշտ` մի քանի օրվա ընթացքում դրանք հավաքել և ներկայացրել է կադրերի բաժին: Որոշ ժամանակ անց իրեն հայտնել են, որ հրամանագրվել է ծառայության Կենտրոնական մարմնում և պետք է ներկայանա ստորաբաժանման պետ Արմեն Ավագյանին: Ներկայանալով վերջինին` ստացել է համազգեստ, ապա, մի քանի օր աշխատանքի հաճախելուց հետո տեսնելով, որ չի կարողանում աշխատանքն ուսման հետ համատեղել` այդ մասին հայտնել է Արեն Ավագյանին, ապա կադրերի բաժնում գրել ազատման դիմում, թողել է իր անվամբ բանկային քարտը և հեռացել: 2013 թվականի օգոստոսին կադրերի բաժնից վերցրել է իր աշխատանքային գրքույկը և տեսել, որ դրա մեջ դրված է իր բանկային քարտը:
Վկա Օֆելյա Դավթյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Հակոբ Վարդանյանի մայրը: Որդին գտնվում է ՌԴ-ում, իսկ մինչ մեկնելն աշխատել է տարբեր ընկերություններում` որպես անվտանգության աշխատակից, սակայն դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել, նրան համազգեստով երբևէ չի տեսել:
Վկա Արթուր Մանուկյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Արտյոմ Մանուկյանի հայրը: Մերուժան Կյուրեղյանին ճանաչում է դպրոցական տարիներից, գտնվում են ընկերական հարաբերությունների մեջ: Շուրջ մեկից երկու տարի առաջ Մերուժանն իրենից խնդրել է որդու անձնագրի պատճենը՝ չասելով, թե ինչի համար է դա նրան անհրաժեշտ: Բավականին ժամանակ անց է տեղեկացել, որ որդին հրամանագրված է եղել որպես դատական կարգադրիչ:
Վկա Անժելա Սերոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Վահե Հովսեփյանի կինը: Ամուսինը 2013 թվականի օգոստոսի սկզբին մեկնել է ՌԴ, իսկ մինչ մեկնելն աշխատել է տարբեր գործարաններում, զբաղվել է մասնավոր գործունեությամբ: Պետական հիմնարկներում, այդ թվում` դատական կարգադրիչների ծառայությունում, ամուսինը չի աշխատել, նրան համազգեստով երբևէ չի տեսել:
Վկա Աշոտ Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, ցուցմունք է տվել, որ մոտ 5 տարի աշխատել է դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդ: Ինքը դստերը՝ Սոնային, հայտնել է, որ դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատանք կա, առաջարկել է ցանկության դեպքում դիմել նշված ծառայություն և աշխատել որպես դատական կարգադրիչ: Դուստրն ամուսնու հետ գնացել է դատական կարգադրիչների ծառայություն, լրացրել է ծառայության անցնելու վերաբերյալ դիմում, ներկայացրել է աշխատանքի ընդունվելու համար պահանջվող փաստաթղթեր, որից հետո անցել է ծառայության: Մեկ օր աշխատանքի գնալուց հետո այլևս չի ցանկացել աշխատանքի հաճախել և այլևս չի գնացել: Իր իմանալով Սոնան աշխատավարձ, բանկային քարտ, վկայական և համազգեստ չի ստացել: Չի կարող ասել, թե նա որ ստորաբաժանումում է աշխատանքի անցել: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում թափուր հաստիքի առկայության մասին իմացել է աշխատավայրից, սակայն չի հիշում, թե ով է ասել: Չի կարող ասել ծառայությունում եղել են այնպիսի մարդիկ, ովքեր գրանցված են եղել, սակայն ծառայության չեն ներկայացել: Չի իմացել, որ Սոնան 2010 թվականի հունվարից մինչև 2012 թվականի հոկտեմբերը գրանցված է եղել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Ոչ ոք ծառայության պաշտոնատար անձանցից իրեն կամ աղջկան առաջարկ չի արել, որպեսզի գրանցվեն, սակայն ծառայության չհաճախեն:
Վկա Սոնա Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի ձմռանն ամուսինն իրեն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար վերցնի անձնագիրը, սոցիալական քարտը և լուսանկարներ: Ամուսինն ասել է, որ աշխատանքի է ընդունվելու դատական կարգադրիչների ծառայությունում, սակայն աշխատանքի չի հաճախելու, քանի որ ամուսինը ցանկացել է, որ աշխատանքային ստաժ ունենա: Մի քանի օր հետո իրենք գնացել են դատական կարգադրիչների ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ իրենց դիմավորել է մի աղջիկ և ասել, որ Գեղամ Գրիգորյանը զգուշացրել է: Ինքը Գեղամ Գրիգորյանին չի ճանաչել, միայն իմացել է, որ նա հանդիսանում է այդ ծառայության պետի տեղակալը: Դրանից հետո՝ մոտ 10-15 օր անց, ամուսինը՝ Հովհաննեսը, տուն է բերել մի դիում և ասել, որ աշխատանքը չի լինում, իսկ դա ազատման դիմում է: Ինքը գրել է այդ դիմումը և փոխանցել ամուսնուն: Երբեք դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել, բանկային քարտ, աշխատավարձ և համազգեստ չի ստացել: Դատական կարգադրիչների ծառայությունում որևէ ծանոթ կամ բարեկամ չի ունեցել, միայն հայրը՝ Աշոտ Սարգսյանը, աշխատել է դատական դեպարտամենտում որպես վարորդ: Հայրը որևէ առնչություն չունի իր աշխատանքի ընդունվելու հետ, ամուսինն է իրեն փորձել ընդունել աշխատանքի, սակայն չգիտի, թե ում միջոցով: Չի կարող ասել, թե հայրն ինչու է ցուցմունքում նշել, որ ինքն է առաջարկել դատական կարգադրիչների ծառայությունում աշխատել: Ինքը չի իմացել, որ 2010 թվականի փետրվարից մինչև 2012 թվականի հոկտեմբերը հրամանագրված է եղել դատական կարգադրիչների ծառայությունում: Քարտն իր հարազատների մոտ չի գտնվել, սակայն չի կարող ասել, թե ում մոտ է գտնվել:
Վկա Վիկտորյա Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ցանկացել է աշխատել ՀՀ դատական համակարգում: Այդ մասին հայտնել է իրենց ընտանիքի մտերիմ Աշոտ Գասպարյանին, ով ասել է, որ ճանաչում է դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին և կարող է նրան այդ հարցով խնդրել: Դրանից հետո ինքը գնացել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի կադրերի բաժնի պետ Անգին Ղուկասյանի մոտ, վերջինն իր հետ զրուցել է, որից հետո ինքը ժամկետային պայմանագրային հիմունքներով կարճ ժամանակ աշխատել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանում, իսկ այնուհետև նշանակվել է հիմնական աշխատանքի ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի արխիվապահ: Աշխատանքի նշանակման համար ոչ ոք իրենից ոչինչ չի պահանջել: Իր հրամանը լինելուց հետո` 2011 թվականի դեկտեմբերին, ինքը գնացել է դատական դեպարտամենտի վարչական շենք և խոսակցությունից իմացել է, որ այդ օրը Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրն է ու ինքը որոշել է այդ առիթով նրան նվիրել իրեն պատկանող <<Նիկոլայի>> պատկերով ոսկյա մետաղադրամը, ինչպես նաև <<Նապոլեոն>> տեսակի մեկ շիշ կոնյակ: Դա եղել է իր ցանկությունն ու նախաձեռնությունը, ոչ Միսակ Մարտիրոսյանը, ոչ էլ Անգին Ղուկասյանն իր նշանակման հետ կապված որևէ ակնկալիք չեն ունեցել: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին նվերը տվել է նրա ծննդյան կապակցությամբ՝ ծնունդը շնորհավորելու նպատակով և ոչ թե իրեն հիմնական աշխատանքի նշանակելու համար: Ոսկեդրամը դեռևս 3 տարի առաջ իր ամուսինը` Արմեն Մանուկյանը, գնել է` վճարելով 400 ԱՄՆ դոլար և նվիրել իրեն, իսկ կոնյակն ինքը գնել է խանութից` 20.000 ՀՀ դրամով: Այն եղել է սև, ուղղանկյունաձև տուփով: Թեև հանցագործության մասին հաղորդումն ինքը գրել է իր կամքով, իրեն առաջարկել են հայտնել իրականությունը, սակայն աշխատանքի ընդունելու համար Միսակ Մարտիրոսյանն իրենից որևէ <<մաղարիչ>>, այդ թվում` 500 ԱՄՆ դոլար չի պահանջել, իր հայտարարության մեջ արտացոլված այդ միտքն իրականությանը չի համապատասխանում: Նվերը Միսակ Մարտիրոսյանին տալու պահին նա իրեն արդեն հիմնական աշխատանքի էր նշանակել, հետևաբար իր այդ նվերով որևէ հանգամանք չի փոխվել և չէր էլ կարող փոխվել: 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին` ժամը 16:00-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունից զանգահարել և տեղեկացրել են, որ իրենից ճշտելու բան ունեն, անհրաժեշտ է ներկայանալ 6-րդ վարչություն: Ինքը նշված վարչություն է գնացել ամուսնու հետ, որտեղ մնացել է մինչև ժամը 24:00-ի սահմանները: Այնտեղ ոստիկանները հետաքրքրվել են, թե ինքն ինչ եղանակով է աշխատանքի ընդունվել, <<մաղարիչով>>, թե առանց դրա: Այդ հարցին ինքը պատասխանել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանին նվեր է տվել, սակայն վերջինի ծննդյան օրվա կապակցությամբ: Իր հաղորդման մեջ նշված <<մաղարիչի>> վերաբերյալ հանգամանքն իրեն թելադրել են, նման բան չի եղել:
Վկա Արմեն Մանուկյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականին կնոջն աշխատանքի ընդունելու խնդրանքով ինքը դիմել է իրենց ընտանիքի հարազատ Աշոտ Գասպարյանին, ով հանդիսացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մտերիմը: <<Մաղարիչ>> անելու մասին որևէ խոստում կամ խոսակցություն Աշոտի հետ չի եղել: Որոշ ժամանակ անց կինն ընդունվել է նախ ժամանակավոր, ապա հիմնական աշխատանքի որպես արխիվապահ: 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին՝ ժամը 15:30-ից 16:00-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունից զանգահարել և կնոջը կանչել են հարցաքննության: Կնոջն ուղեկցել է նշված վայր, այնուհետև իրենք միասին տեղափոխվել են քննչական բաժին, որտեղ էլ հետագայում հարցաքննվել են և դուրս են եկել ժամը 23:00-ի սահմաններում: Կինը հետագայում է իրեն պատմել, որ տարիներ առաջ նրան նվիրած 300-400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ <<Նիկոլայի>> կոպեկը և <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակը նվիրել է Միսակ Մարտիրոսյանին` վերջինի ծննդյան կապակցությամբ:
Վկա Արմեն Մանուկյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Վիկտորյա Կարապետյանի ամուսինը: 2010 թվականին կինը ցանկություն է հայտնել աշխատանքի տեղավորվել դատական համակարգում, ինչի մասին իրենք խոսել են իրենց հարևան Աշոտ Գասպարյանի հետ, ով հայտնել է, որ ծանոթ է դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հետ և կխնդրի նրան աշխատանքի տեղավորման համար: Դրանից հետո կնոջից տեղեկացել է, որ Աշոտ Գասպարյանը զանգահարել է և կնոջը կանչել դեպարտամենտ: Դրանից որոշ ժամանակ անց կնոջից իմացել է, որ նա արդեն աշխատանքի է գնում ՀՀ վերաքննիչ վարչական դատարան: Ինքը մանրամասն չի հետաքրքրվել, քանի որ իր համար այդքան էական չի եղել պաշտոնը: Դրանից մոտ մեկ տարի անց` խոսակցության ընթացքում, կինն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար նրա ոսկեղենից <<Նիկոլայի>> դիմապատկերով մեկ հատ մետաղադրամ և մեկ հատ <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակ է առձեռը տվել Միսակ Մարտիրոսյանին: Ինքն այդ ժամանակ անակնկալի է եկել և նույնիսկ զայրացել է, թե ինչի է նման թանկ բան տվել, իսկ կինն ասել է, որ այդպես է ճիշտ համարել: Ինքն անձամբ Միսակ Մարտիրոսյանին չի ճանաչել և նրա հետ չի շփվել: Իրենց հարևան Աշոտ Գասպարյանն իրենց օգնելու համար որևէ գումար չի պահանջել և նույնիսկ ակնարկ չի արել: <<Նիկոլայի>> դիմապատկերով մետաղադրամը ոսկուց է եղել, որի համար վճարել է 400 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ:
Վկա Արմեն Մանուկյանը դատաքննության ընթացքում` նախնական քննության ընթացքում տված ցուցմունքները հրապարակվելուց հետո, ցուցմունք է տվել, որ ըստ կնոջ խոսքերի` <<Նիկոլայի>> կոպեկը և <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակը Միսակ Մարտիրոսյանին է տվել վերջինի ծննդյան օրվա առթիվ:
Վկա Աշոտ Գասպարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Վիկտորյա Կարապետյանի մտերիմը ու նրանից տեղեկանալով, որ դատական համակարգում աշխատանքի ընդունվելու ցանկություն ունի՝ օգնելու նպատակով դիմել է իր ընկեր, ՀՀ դատական դեպարտամենտի նախկին ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին: Իր խնդրանքը կատարվել է, Վիկտորյան ընդունվել է աշխատանքի որպես արխիվապահ, ինչը Միսակ Մարտիրոսյանը կատարել է բացառապես ընկերական մղումներով:
Վկա Նորա Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ որպես դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի առաջին տեղակալ գրեթե մշտապես ինքն է նշանակվել որպես նրա պաշտոնակատար, այդ թվում` վերջինի հերթական արձակուրդ մեկնելու ողջ ժամանակահատվածում: Պաշտոնակատար լինելիս կադրային հարցերը որոշել է ինքնուրույն: Չի եղել որևէ դեպք, որ դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու ընթացքում նա իրեն հանձնարարություններ տա մրցութային հանձնաժողովի կազմը ձևավորելու և նշանակումներ կատարելու առումով: Մրցույթի ժամանակ, երբ մեկ հաղթող է ճանաչվում և առկա է լինում համապատասխան աշխատակազմի ղեկավարի միջնորդությունը, որևէ այլընտրանք չի լինում, ապա համապատասխան պաշտոնի նշանակվում է մրցույթի հաղթողը: Միքայել Ստեփանյանին չի հիշում, սակայն առհասարակ պաշտոնի նշանակվել է այն անձը, ով հաղթել է մրցույթում: Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու համար Անգին Ղուկասյանն իրեն չի հայտնել, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է և ինքը պետք է հրաման ստորագրի Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու համար: Այդպիսի ցուցում չէր կարող լինել, քանի որ մրցույթում հաղթող անձն է միայն ընդունվում աշխատանքի: Դեպարտամենտում աշխատելու ժամանակ` ժողովների ընթացքում, երբևէ չի եղել նաև դեպք, որ Միսակ Մարտիրոսյանը հանձնարարի նրա բացակայության ժամանակ Անգին Ղուկասյանի ասածն ընդունել որպես նրա ասած, նման բան չէր կարող լինել նաև վերադասության-ստորադասության կանոնների համաձայն: Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում վարչության պետից ցածր պաշտոնատար անձանց երբևէ չի տեսել, թեև դա չի բացառում:
Վկա Միքայել Ստեփանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականից մինչև 2012 թվականը Սպիտակի նստավայրում աշխատել է որպես գրասենյակի գործավար: Երկու անգամ մասնակցել է քննության և անցել է աշխատանքի: 2010 թվականին առաջին անգամ աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ հայտ է ներկայացրել և այդ ժամանակ չի անցել, իսկ երկրորդ անգամ արդեն անցել է աշխատանքի: Ռուզաննան իր մայրն է: Սպիտակի նստավայրում ընդունվելու վերաբերյալ իր կողմից միջամտություն, խնդրանք չի եղել: Անգին Ղուկասյանն աշխատել է դատական դեպարտամենտի անձնակազմի վարչության պետ և այդ վարչությունը զբաղվել է աշխատանքի ընդունելու հարցերով: Ինքն իմացել է, որ քննությունը հանձնել և անցել է աշխատանքի, այլ բան չի իմացել: Հետագայում քննիչի մոտ տեղեկացել է, որ մոր կողմից միջամտություն է եղել աշխատանքի ընդունվելու կապակցությամբ: Ինքը մոր հետ աշխատանքի ընդունվելու հետ կապված խոսակցություն չի ունեցել: Քննիչից իմացել է, որ մայրը խնդրել է Անգին Ղուկասյանին և շնորհակալության տեսքով որոշակի գործողություն է կատարել: Մայրը հաստատել է, որ միջնորդություն եղել է, սակայն մանրամասն չի ասել, թե ինչպես է եղել: Խնդրել է հիմք ընդունել նախաքննական ցուցմունքները: Նախաքննության ընթացքում նշել է, որ մայրն իրեն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու կապակցությամբ 1.000 ԱՄՆ դոլար է տվել Անգինին, ինչի մասին գրել է մոր հետ խոսակցություն ունենալուց հետո, այլ ոչ թե քննիչն է ասել իրեն, թե ինչ գրի:
Վկա Միքայել Ստեփանյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, ցուցմունք է տվել, որ Անգին Ղուկասյանին ճանաչում է որպես Անգին Իսախանյան: Ինքն Անգինին զանգահարել է աշխատանքի ընդունվելու լուրն իմանալու օրը և շնորհակալություն հայտնել: Անգին Ղուկասյանը եղել է կադրերի բաժնի պետը և միևնույն ժամանակ իրենց բարեկամը: Ինքը չի հիշում, որ նրան զանգահարած լինի, սակայն չի բացառում, որ աշխատանքի բերումով հնարավոր է զանգահարած լինի նրան: Մայրն իրեն ասել է, որ իրեն աշխատանքի ընդունելու համար դիմել է Անգինին և նրան է տվել 1.000 ԱՄՆ դոլար:
Վկա Ռուզաննա Դարբինյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, ցուցմունք է տվել որ Անգին Իսախանյանը, ում ազգանունը փոխվել է և ներկայում Ղուկասյան է, հանդիսանում է իր հորաքրոջ հարսը, ում ընտանիքի հետ իրենք գտնվել են ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ: Անգինն աշխատել է ՀՀ դատական դեպարտամենտում որպես կադրերի բաժնի պետ: 2010 թվականի ամռանը, որքանով հիշում է հուլիսին, խնդրանքով դիմել է Անգինին, որ որդուն տեղավորեն աշխատանքի, քանի որ տղան բարձրագույն կրթություն է ստացել, սակայն չի աշխատում: Քանի որ իրենք ապրել են Սպիտակում, ուստի Անգինին խնդրել է, որպեսզի աշխատանքի վայրը լինի բնակավայրին մոտ: Ինքն աշխատանքի տեղավորելու հարցով Անգինին դիմել է նրա աշխատասենյակում: Խոսակցությանը ոչ ոք ներկա չի գտնվել: Իր խնդրանքը լսելուց հետո Անգինը պատասխանել է, որ ժամանակ է պետք, քանի որ պետք է զրուցի դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, ում ինքը չի ճանաչել: Անգինը նաև ասել է, որ առանց գումարի Միսակ Մարտիրոսյանն աշխատանքի տեղավորելու հրաման չի տա և 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պետք լինելու, որը պետք է տա Միսակ Մարտիրոսյանին՝ Միքայելին աշխատանքի տեղավորելու համար: Ինքն Անգինին հայտնել է, որ գումարի հարցը լուծվող է, միայն ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին միջնորդի, որ անպայման Միքայելին աշխատանքի տեղավորեն: Դրանից մի քանի օր անց զանգահարել է Անգինին և հետաքրքրվել գործերի ընթացքով: Անգինը պատասխանել է, որ դեռ չի զրուցել Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, կզրուցի և իրեն տեղյակ կպահի: Իր դիմելուց մոտ 10-15 օր անց, չի հիշում ինքն է զանգահարել, թե Անգինն է զանգահարել, Անգինն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, Միսակ Մարտիրոսյանի հետ խոսել է և նա համաձայնվել է 1.000 ԱՄՆ դոլարով Միքայելին Սպիտակի դատարանում որպես գործավար աշխատանքի ընդունել: Ինքն Անգինի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը հանդիպել, որպեսզի նրան տա 1.000 ԱՄՆ դոլար՝ Միսակ Մարտիրոսյանին փոխանցելու համար: Որևէ մեկը, այդ թվում` որդին, չեն իմացել իր և Անգինի միջև գումարային պայմանավորվածության մասի: Ինքն ունեցել է խնայած գումար, ուստի պայմանավորված օրը միայնակ գնացել է Անգին Իսախանյանի աշխատասենյակ, որտեղ ծրարի մեջ դրված նրան է տվել 1.000 ԱՄՆ դոլարը: Սենյակում իրենից և Անգինից բացի ոչ ոք չի եղել: Ծրարը վերցնելուց հետո Անգինն այն չի բացել, գումարը չի հաշվել, այլ իրեն ասել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի հետ պայմանավորվել է, իր տված 1.000 ԱՄՆ դոլարը տալու է նրան, իսկ Միքայելն էլ մասնակցելու է մրցույթին, ճանաչվելու է հաղթող և նշանակվելու է Սպիտակի դատարանում գործավարի պաշտոնում: Գումարը տալուց հետո ինքը գնացել է տուն, այդ մասին որևէ մեկին չի պատմել, իսկ որդուն նախապես ասել է, որ հնարավոր է Սպիտակի դատարանում աշխատանքի անցնի, ինչին որդին տվել է իր համաձայնությունը: Գումարն Անգինին տալուց հետո կապ է պահպանել Անգինի հետ, իմացել է մրցույթի օրը, գնացել են դեպարտամենտ, որտեղ Միքայելը մասնակցել է մրցույթին և հաղթող է ճանաչվել: Դրանից հետո Միքայելը հրամանագրվել է և մինչև 2012 թվականի նոյեմբերն աշխատել է Սպիտակի դատարանում որպես գործավար: 2012 թվականին իրենք տեղափոխվել են Երևան քաղաք և Միքայելը նման պայմաններում չի կարողացել Սպիտակի դատարանում աշխատել, ուստի ազատվելու դիմում է ներկայացրել: Ինքն Անգինի նկատմամբ որևէ դժգոհություն չունի, դժգոհ չէ նաև Միսակ Մարտիրոսյանից, քանի որ վերջինն իր խոստումը կատարել է և Միքայելին աշխատանքի է նշանակել: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին դեմքով չի ճանաչում, որևէ պայմաններում նրա հետ շփում չի ունեցել, բայց Անգինն իրեն ասել է, որ իր տված 1.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է նրան, որպեսզի Միքայելին աշխատանքի նշանակի: Ինքը հասկացել է, որ առանց կաշառք տալու հնարավոր չի եղել տղային աշխատանքի տեղավորել, ուստի դիմել է նման քայլի:
Վկա Ռուզաննա Դարբինյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ տղան՝ Միքայել Ստեփանյանը, տեղի ունեցած դեպքի՝ նրան դատարանում պաշտոնի նշանակելու համար Անգին Ղուկասյանի միջոցով դատական դեպարտամենտի նախկին ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին 1.000 ԱՄՆ դոլար տալու վերաբերյալ իմացել է իր կողմից ոստիկանությունում հայտարարություն տալուց հետո, քանի որ ինքը փորձել է այնպես անել, որ նա չիմանա կաշառքով գործի ընդունվելու մասին, որպեսզի կարողանա աշխատել և չհիասթափվել: Իր խնայած գումարից տվել է Անգինին՝ տղային պաշտոնի նշանակելու համար: Այդ քայլի մասին ոչ ոքի չի ասել, նույնիսկ` ամուսնուն: Անգինն իր բարեկամն է և ինքը նրա միջոցով ցանկացել է օգնել տղային, քանի որ տղան մեկ անգամ մասնակցել էր մրցույթին և չէր հաղթել: Այդ գաղտնիքն ինքը պահել է իր մեջ և որոշել է դիմել ոստիկանություն, քանի որ բազմիցս լսել է, որ նման արարքի համար քրեական պատասխանատվություն է նախատեսվում: Ինքն ու Անգինը կոնկրետ քայլեր չեն քննարկել, պայմանավորվածություն չեն ունեցել քննության մեխանիզմի շուրջ, և միգուցե նա քննության ժամանակ օգնել է իր տղային: Իրենց միջև պայմանավորվածությունն այն է եղել, որ նա պայմանավորվել է Միսակ Մարտիրոսյանին տալ 1.000 ԱՄՆ դոլար՝ Միքայելին պաշտոնի նշանակելու համար: Անգինն էլ իրեն ասել է, որ համաձայնեցրել է Միսակ Մարտիրոսյանի հետ և իրականում այդպես էլ եղել է և 2010 թվականի օգոստոսի սկզբին որդին նշանակվել է Լոռու մարզի դատարանում որպես գործավար և 2 տարի աշխատելուց հետո իր դիմումի համաձայն ազատվել է աշխատանքից: Ինքը բացի Անգինից, դատական դեպարտամենտում ծանոթներ, հարազատներ չի ունեցել, Լոռու մարզի դատարանում՝ նույնպես: 2010 թվականի հունիսի 14-ին և 2010 թվականի հուլիսի 30-ին այցելել է Անգին Ղուկասյանին: Հունիսին Անգինի մոտ գնացել է Միքայելին գործի տեղավորելու խնդրանքով, իսկ հուլիսի 30-ին արդեն Անգինին է տվել պայմանավորված 1.000 ԱՄՆ դոլարը: Ինքն Անգինի մոտ գնալիս զանգահարել է Անգինին և տեղեկացրել է, որ գնում է, որպեսզի անցագիր իջեցնեն:
Վկա Լիլիա Պետրոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի նոյեմբերի սկզբին իմացել է, որ ազատ աշխատանքի հաստիք կա և որոշել է օգնել եղբոր որդուն՝ Արմեն Պետրոսյանին: Խնդրել է Անգին Իսախանյանին, որ եղբոր որդուն ընդունեն աշխատանքի: Անգինն իրեն չի մերժել և Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի տեղավորելու նպատակով իրենից պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, ինչպես նաև ասել է, որ այդ գումարը միայն իրենը չէ, նաև Միսակ Մարտիրոսյանինն է և այդ հարցը նրա հետ է քննարկելու: Երկու օր մտածելուց հետո համաձայնվել է, այդ 1.000 ԱՄՆ դոլարը, որն իր կուտակած գումարներից է եղել, փոխանցել է նրան, նվիրել է քաղցրավենիք և զարդեր, սակայն Անգինին զարդեր նվիրելը պայմանավորվածություն չի եղել: Մտածել է, որ կին է, լրացուցիչ շնորհակալություն է հայտնել, ով չի մերժել իր խնդրանքը: Ինքը չի իմացել, թե Անգինը նշված գումարը փոխանցել է Միսակ Մարտիրոսյանին, թե ոչ: Այդ թեմայի շուրջ երբեք Միսակ Մարտիրոսյանի հետ չի խոսել և չի հանդիպել: Անգինն իրեն չի ասել, թե Միսակ Մարտիրոսյանին որքան գումար պետք է փոխանցի: Անգինն իրեն խոստացել է, որ իր եղբոր որդին մասնագետ կդառնա, սակայն այդպես էլ չի կատարել իր խոստումը: Այդ ժամանակահատվածում նաև զանգահարել, հանդիպել է Անգին Ղուկասյանին և հետաքրքրվել, թե ինչու Արմեն Պետրոսյանը հիմնական աշխատանքի չի նշանակվում, որն է ուշացման պատճառը, իսկ Անգինը պատասխանել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է, գործը ընթացքի մեջ է և, որ ինքը հանկարծ չհանդիպի վերջինին, ինքն էլ պատասխանել է, որ ինքն իրեն նման բան թույլ չի տա: Երբ Անգինն աշխատանքից ազատվել է, 2013 թվականի աշնանը զանգահարել և տեղեկացրել է, որ եղբորորդու աշխատանքային պայմանագրի ժամկետը լրանում է: Անգինը դարձյալ հորդորել է սպասել` մեկնաբանելով, որ այդ հարցով զբաղվում է Միսակ Մարտիրոսյանը: Իր եղբորորդու հետ նորից ժամկետային պայմանագիր է կնքվել, որի կնքման հանգամանքներից տեղյակ չէ, հնարավոր է նաև, որ այն երկարացվել է` հաշվի առնելով նրա աշխատանքային որակները: Շուրջ 1 տարի անց, երբ եղբորորդին դժգոհություն է հայտնել հիմնական աշխատանքի չնշանակվելու հանգամանքից, վերջինին տեղեկացրել է, որ նրան որպես դատական ծառայող նշանակելու համար կաշառք է տվել: 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին իրեն կանչել են 6-րդ վարչություն, այնտեղ մնացել է մինչև հաջոր օրը՝ ժամը 15:00-ից մինչև 16:00-ն ընկած ժամանակահատվածը: Ինքն ազատ տեղաշարժվել չի կարողացել և տուն գնալու ցանկության դեպքում չէր էլ կարող գնալ: Մինչև իրեն կանչելը 6-րդ վարչություն բերման են ենթարկել նաև իր եղբորորդուն: Նրանք իր հետ բացատրական աշխատանք են տարել, շատ երկար ժամանակ զրուցել են, և ինքը նրանց բացատրելուց հասկացել է, որ, եթե ինքն իր կամքով հայտնի, թե ինքն ինչ է արել, ապա իրեն քրեական պատասխանատվության չեն ենթարկի: Ինքը չի հիշում, թե բացատրությունը կոնկրետ 6-րդ վարչություն գնալու օրն է տվել, թե հաջորդ օրը: ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում միջանցքով անցնելիս մի պահ հանդիպել է Արթուր Եղիազարյանին, սակայն չի զրուցել, իսկ Անգինին չի տեսել:
Վկա Լիլիա Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի օգոստոսից աշխատել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսական վարչությունում որպես կրտսեր մասնագետ, աշխատել է միայն նշված հաստիքում և հաստիքային փոփոխություններ չեն եղել: Ներկայում ՀՀ դատական դեպարտամենտում աշխատում է նաև եղբոր որդին՝ Արմեն Պետրոսյանը, որին 2010 թվականին ինքն է միջնորդել աշխատանքի ընդունել: Քանի որ Արմենն ունեցել է իրավաբանի կրթություն, սակայն չի կարողացել աշխատանք գտնել, որոշել է օգնել Արմենին և փորձել է նրան աշխատանքի տեղավորել ՀՀ դատական դեպարտամենտում: Իր նպատակի համար 2010 թվականի նոյեմբերի սկզբին, կոնկրետ օրը չի հիշում, բարձրացել է Անգին Իսախանյանի մոտ և նրան հայտնել, որ ցանկանում եղբորորդուն աշխատանքի տեղավորել, միաժամանակ ներկայացրել է, որ Արմենն ունի բարձրագույն իրավաբանական կրթություն: Անգինն իրեն ասել է, որ ֆիզարձակուրդ մեկնած աշխատողուհի կա և իրեն առաջարկել է Արմենին պայմանագրային հիմունքներով ընդունել պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում և միաժամանակ հավելել է, որ անկախ ամեն ինչից ու չնայած, որ իրեն շատ է հարգում և ընդունում, սակայն ինքը մոտ 1.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար պետք է պատրաստի տալու համար, քանի որ դա ընդունված կարգ է: Ինքը հենց տեղում արագ մտածել է և տվել է իր համաձայնությունը, քանի որ ցանկացել է օգնել Արմենին աշխատանքի տեղավորվելու հարցում, սակայն ինքը 2-3 օր ժամանակ է խնդրել և Անգինն առանց որևէ խնդրի ընդառաջել է, իրեն ժամանակ է տվել՝ մեկ անգամ էլ ասելով, որ առանց դրա չի լինի: Ինքը, գնալով տուն, երկար մտածել է և որոշել է որևէ մեկին չասել այդ մասին: Քանի որ ինքն է նախաձեռնել, որոշել է ավարտին հասցնել և իր անձնական խնայողություններից վերցրել է 10 հատ 100 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամներ, այն դրել է սովորական սպիտակ ծրարի մեջ և առանց լրացուցիչ պայմանավորվելու գնացել է Անգին Իսախանյանի աշխատասենյակ: Անգինն իրեն նույն սիրալիրությամբ է ընդունել, ինքը, ծրարը դնելով Իսախանյանի սեղանի դիմադիրին, ասել է, որ բերել է պահանջված գումարը, նա տեսել և նկատել է ծրարը, հավանություն է տվել գլխի շարժումով, իսկ ինքը շնորհակալություն է հայտնել և ցանկացել է դուրս գալ, երբ այդ ժամանակ Անգին Իսախանյանն իրեն ասել է, որ կարող է արդեն զանգահարել և կանչել Արմենին պայմանագիրը կնքելու: Հաջող գործարքից հետո ինքը զանգահարել է Արմենին և ասել, որ վերցնի անհրաժեշտ փաստաթղթերը և ներկայանա դեպարտամենտ: Նույն օրն Արմենը գնացել է դեպարտամենտ, բարձրացել Անգին Իսախանյանի մոտ, կնքել պայմանագիրը և արդեն հաջորդ օրվանից գնացել է աշխատանքի՝ այն պաշտոնին, որտեղ ասել էր Անգինը: Ինքը չի սխալվել, դիմել է ճիշտ մարդու և համապատասխան գումարի դիմաց Արմենն ընդունվել է աշխատանքի: Խոսակցության ժամանակ նաև խոստացել է, որ պայմանագրային հիմունքներից կարճ ժամանակում Արմենը կդառնա դատական ծառայող՝ հրամանով, հաստիքով և Անգինը այնքան վստահ է ասել, որ ինքն էլ, իմանալով նրա պաշտոնը, վստահ է եղել, որ նա կկատարի խոստումը: Բացի այդ, Անգինը զրույցի ժամանակ հասկացրել է, որ ղեկավարին էլ է բաժին տալու: Այդպես Արմենն աշխատել է շուրջ 3 տարի և առնվազն մի քանի օր առաջ երկարացրել են պայմանագրի ժամկետը մինչև 2013 թվականի դեկտեմբեր ամիսը: Անցած տարի ամռանն Անգինն ազատվել է աշխատանքից, սակայն Արմենը մնացել է պայմանագրային աշխատող, ինքն իր անհանգստությունը հայտնել է իրենց պայմանի վերաբերյալ, որ Արմենը դեռևս դատական ծառայող չի ընդունվել, իսկ Անգինն իրեն հավաստիացրել է, որ ամեն ինչ նորմալ կլինի, նա վերահսկում է իրավիճակը, ասել է, որ նա գնացել է, բայց չէ որ ղեկավարը կա, այսինքն՝ մեկ անգամ էլ է ցույց տվել, որ իրենց գործարքից ղեկավարը տեղյակ է: Ինքն Արմենին 2011 թվականի դեկտեմբերին է ասել իր կողմից Անգինին գումար տալու մասին: Զրույցը սկսվել է նրանից, որ Արմենը անհանգստացել է, որ դեռ պայմանագրային աշխատող է, իսկ ինքն էլ ասել է, որ հանգիստ լինի: Արմենին ասել է գումարը տալուց մեկ տարի հետո: Ինքը նույնիսկ ամուսնուն, եղբորը, ընկերներին և բարեկամներին չի ասել այդ մասին, քանի որ հասկացել է, որ դա անօրինական արարք է: Անգինի աշխատանքից ազատվելուց հետո նրա հետ ինքը շփում չի ունեցել, միայն մեկ անգամ՝ տարվա սկզբին, իր աշխատասենյակի ծառայողական հեռախոսահամարից զանգահարել է Անգին Իսախանյանի բջջային հեռախոսահամարին և մեկ անգամ ևս հարցրել, թե ինչ պետք է լինի Արմենի հարցը: Այս անգամ էլ Անգինը վստահեցրել է, որ ինքն անհոգ լինի, ամեն ինչ լավ կլինի: ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարներից բոլորին ինքը դեմքով ճանաչում է, սակայն, բացի իր անմիջական ղեկավարներից, դեպարտամենտի բարձրաստիճան ղեկավարների հետ անձամբ չի շփվել: Քանի որ կադրերի հարցերով զբաղվել է Անգին Իսախանյանը, այդ պատճառով է որոշել դիմել նրան: Ինքն Անգին Իսախանյանի և դեպարտամենտի ղեկավարների անձնական և անմիջական շփման մասին մանրամասներ չգիտի, սակայն Անգինը մուտք է ունեցել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և ընդունված է եղել ղեկավարի կողմից: Բացի Արմենի հարցից Անգին Իսախանյանին աշխատանքի տեղավորելու համար չի դիմել: Անգին Իսախանյանի աշխատասենյակում ծրարով գումարը նրա սեղանին դնելուց հետո ինքն ասել է, որ գումարը բերել է, Անգինը բառացի ասել է լավ և գլխով հավանության շարժում է արել: Աշխատասենյակում, բացի իրենցից, ոչ ոք չի եղել և ոչ ոք իրենց չի տեսել: Իրենց գործարքից հետո Անգին Իսախանյանը չի առաջարկել էլի անձանց բերել աշխատանքի ընդունելու համար: Անգին Իսախանյանի գումար պահանջելուց հետո, երբ ինքը մի քանի օր է խնդրել, այդ օրերի ընթացքում ինքն Անգինի հետ հեռախոսային խոսակցություն չի ունեցել և նրա մոտ չի գնացել: Երբ արդեն որոշել է, որ գումարը պետք է տա, նոր միայն այդ օրը՝ 2010 թվականի նոյեմբերի սկզբին, գնացել ու տվել է գումարը: Անգինն ասել է, որ պայմանավորվածություն ունի ղեկավարի հետ, նրան պետք է գումար տա, բայց թե ինչ կարգով և ինչ չափի, ինքը չի կարող ասել:
Վկա Արմեն Պետրոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականին հորաքրոջ` Լիլիա Պետրոսյանի առաջարկությամբ դիմում է գրել ՀՀ դատական դեպարտամենտի կադրերի բաժնում աշխատանքի ընդունվելու համար: Իր հորաքույրն աշխատել է նույն դեպարտամենտի հաշվապահությունում: Մի քանի օր անց զանգահարել են իրեն և կանչել ՀՀ դատական դեպարտամենտ: Ինքը կադրերի բաժնի պետ Անգին Ղուկասյանի մոտ հարցազրույց է ունեցել, իսկ նոյեմբերին ժամանակավոր հրամանագրվել է դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում որպես մասնագետ, որի ղեկավարը եղել է Կարեն Փոլադյանը, սակայն մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերը փաստացի աշխատել է նյութատեխնիկական ապահովման վարչությունում` Արթուր Եղիազարյանի ղեկավարությամբ: Անգին Ղուկասյանն իմացել է, որ ինքը հանդիսանում է Լիլիա Պետրոսյանի բարեկամը: Լիլիա Պետրոսյանն իրեն հայտնել է, որ որոշ ժամանակ անց նշանակվելու է հիմնական աշխատանքի որպես դատական ծառայող: Հետագայում` 2011 թվականին, տանը կայացած խոսակցության ժամանակ, հորաքրոջից տեղեկացել է, որ նա իրեն աշխատանքի ընդունելու համար 1.000 ԱՄՆ դոլարի չափով <<մաղարիչ>> է արել: Ինքը զայրացել է, հիասթափություն ապրել, սակայն ընտանիքի նյութական պայմանները վատ լինելու պատճառով շարունակել է աշխատել:
Վկա Արմեն Պետրոսյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, ցուցմունք է տվել, որ աշխատանքի ընդունվելու համար դիմել է հորաքրոջը՝ Լիլիա Պետրոսյանին, ով աշխատել է ՀՀ դատական դեպարտամենտում: Հորաքույրը խոստացել է օգնել իրեն և խոսել համապատասխան անձանց հետ: Մի քանի օր հետո հորաքույրը զանգահարել է և ասել, որ աշխատանքի հարցը լուծվել է, անհրաժեշտ փաստաթղթերը հավաքի և գնա դեպարտամենտ: 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին իրեն զանգահարել են և ասել, որ ինքն արդեն աշխատանքի է ընդունվել: Ինքը գնացել է աշխատանքի, որտեղ իրեն ընդունել է Անգին Իսախանյանը, շնորհավորել և բացատրել, թե որտեղ պետք է աշխատի և ինչ պարտականություններ պետք ունենա: Ինքը պայմանագրով աշխատանքի է ընդունվել պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում, սակայն աշխատանքի անցել է նյութատեխնիկական ապահովման վարչությունում: 2011 թվականի դեկտեմբերին հորաքրոջ տանը՝ խոսակցության ժամանակ, իմացել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար հորաքույրն Անգին Իսախանյանին 1.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք է տվել: Հորաքույրն ասել է, որ գումարը տվել է Իսախանյանի պահանջով: Ինքը բարկացել է և ցանկացել դուրս գալ աշխատանքից, սակայն հորաքույրն ասել է, որ դա նվեր է իրեն: Ինքն այդ մասին ասել է իր անմիջական ղեկավարին: Իր պայմանագիրը երկարացվել է մինչև դեկտեմբեր:
Վկա Արմեն Պետրոսյանը դատաքննության ընթացքում, նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո, հայտնել է, որ ինքն աշխատելու ընթացքում գումարով աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ պատմել է իր անմիջական ղեկավար` դեպարտամենտի նյութատեխնիկական ապահովման վարչության պետ Արթուր Եղիազարյանին: 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ՀՀ դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով իր հետ կնքված ժամկետային աշխատանքային պայմանագիրը երկարացվել է մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերի 12-ը: 2013 թվականի սեպտեմբերին` ժամկետային աշխատանքային առաջին պայմանագրի ժամկետը լրանալու օրը, գալով աշխատավայր` ցանկացել է աշխատանքից ազատվելու դիմում գրել, սակայն իրեն չեն թույլատրել, պարզաբանել են, որ ինքը տեղափոխվելու է աշխատանքի այլ վարչություն: Այս անգամ պայմանագիրը կնքվել է 3 ամսով, իր համար գաղտնիք է մնացել, թե ինչու է իր հետ նոր պայմանագիր կնքվել, թեև այդ ժամանակահատվածում ինքն արդեն մտադրված է եղել հեռանալ դեպարտամենտից:
Վկա Կարեն Փոլադյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետի պաշտոնում աշխատելու ժամանակահատվածում դատական դեպարտամենտում ժամանակավոր աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունելու համար Արմեն Պետրոսյանի միջնորդությունը ներկայացրել է դեպարտամենտի նախկին ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի առաջարկությամբ և վերջինն է առաջարկել Արմեն Պետրոսյանի հետ ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր կնքելու համար միջնորդություն ներկայացնել: Այդ առաջարկը կատարվել է և կարող էր կատարվել միակ իրավասու անձի` դեպարտամենտի ղեկավարի, տվյալ դեպքում` Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից: Նախքան այդ Արմեն Պետրոսյանին չի ճանաչել, նրան ներկայացնելը, հավանաբար, պայմանավորված է եղել մեկ այլ ստորաբաժանումում առկա աշխատանքային ծանրաբեռնվածությամբ: Անգին Ղուկասյանի կողմից անձնակազմի կառավարման բաժնի պետի պաշտոնից ազատվելու պատճառը եղել է մեկ այլ աշխատանքի տեղափոխվելը: Առանց դեպարտամենտի ղեկավարի իմացության ոչ ոք չէր կարող ժամկետային աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունվել:
Վկա Արթուր Եղիազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականին զբաղեցրել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի նյութատեխնիկական ապահովման վարչության պետի պաշտոնը: Արմեն Պետրոսյանը 2010 թվականի նոյեմբերին այլ վարչությունից գործուղվել է իր վարչություն: Արմեն Պետրոսյանին մինչև ընդունվելը չի տեսել և նրա հետ աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ խոսակցություն չի ունեցել: Ինքը բուժման նպատակով մեկնել է Հայաստանից և երբ վերադարձել է, Արմեն Պետրոսյանն արդեն իսկ գործուղված է եղել իր վարչություն. դա եղել է 2010 թվականի նոյեմբերի սկզբներին: Երբ իրենց վարչության գործառույթները շատացել են, ինքն աշխատող ընդունելու հարցով դիմել է Միսակ Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև դիմել է վերջինի տեղակալին: Միսակ Մարտիրոսյանն այդ հարցը քննարկելու նպատակով ուղարկել է տեղակալ Ռշտունի Ասիկյանի մոտ: Չի հիշում անձնակազմի կառավարման վարչության պետի մոտ ուղարկել է, թե ոչ, սակայն բնական է, որ վերջինի հետ պետք է քննարկվեր այդ հարցը: Արձակուրդ գնացել է 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ից հետո և վերադարձել է նոյեմբերի սկզբին: Մինչև Արմեն Պետրոսյանի աշխատանքի ընդունվելն այդ թեմայով չի խոսել, չի իմացել և Արմեն Պետրոսյանի աշխատանքի ընդունվելն անակնկալ է եղել: Ընդունվելուց հետո միայն ինքը զրուցել է Կարեն Փոլադյանի հետ, քանի որ նրա ղեկավարած վարչությունից է գործուղված եղել Արմեն Պետրոսյանը: 2013 թվականին, երբ Արմեն Պետրոսյանի պայմանագրի ժամկետը վերջանալիս է եղել, այն երկարացնելու նպատակով դիմել է Միսակ Մարտիրոսյանին, քանի որ տարվա վերջում վարչությունը ծանրաբեռնված է եղել և ինքն առաջարկել է մինչև տարվա վերջ՝ 2-3 ամսով, երկարացնել Արմեն Պետրոսյանի պայմանագիրը: Այդ հարցի հետ կապված Միսակ Մարտիրոսյանն իրեն ուղարկել է Կարեն Փոլադյանի մոտ: Որքանով հիշում է Արմեն Պետրոսյանն իրեն ասել է, որ <<մաղարիչ>> է տալու հիմնական աշխատանքի ընդունվելու համար և ինքը դա լուրջ չի ընդունել: Այն հանգամանքը, որ Արմեն Պետրոսյանը <<մաղարիչով>> է ընդունվել, լսել է նրա ընդունվելուց բավականին անց: Երևի, Արմենն այդ ամենն իրեն ասել է, որպեսզի ինքն օգնի նրան: Խոսակցությունը գումարի մասին է եղել:
Վկա Արթուր Եղիազարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտում աշխատել է 2006 թվականից, ներկայում աշխատում է որպես նյութատեխնիկական ապահովման վարչության պետ: 2010 թվականից ճանաչել է Արմեն Պետրոսյանին: Նա պայմանագրով իր վարչության աշխատակիցը չի եղել, սակայն, հավանաբար ղեկավարի ցուցումով, ուղարկվել է իր վարչություն և ներկայում աշխատանքի է հաճախում իր մոտ: Արմեն Պետրոսյանի հետ երեք ամսով կնքվել է աշխատանքային պայմանագիր: Արմենի հորաքույրը՝ Լիլիան, աշխատել է հաշվապահությունում: Մեկ անգամ, երբ խոսել են կադրերի աշխատանքային գործունեությունից, Արմեն Պետրոսյանն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար անձնակազմի կառավարման վարչության պետին 1.000 ԱՄՆ դոլար է տվել, սակայն դեռևս պայմանագրային հիմունքներով է աշխատում, բայց մոտ օրերը պետք է լուծվի հրամանի հարցը: Ինքը երբեք նման խոսակցություններ չի լսել, որ ինչ-որ մեկը գումարով աշխատանքի ընդունված լինի: Աշխատանքի ընթացքում չի նկատել, որ Արմեն Պետրոսյանն Անգին Իսախանյանի հետ խոսելիս լինի:
Վկա Արթուր Եղիազարյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 28-ին, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի հոկտեմբերի 24-ին մեկնել է Օդեսա, որից հետո՝ նոյեմբերի 3-ին, վերադարձել է Հայաստան և մի քանի օր հետո գնացել աշխատանքի: Աշխատանքի վայրում իր աշխատասենյակ է մտել մի երիտասարդ և ներկայացել որպես Արմեն Պետրոսյան: Նա ասել է, որ նոր աշխատող է և պետք է աշխատի նյութատեխնիկական ապահովման վարչությունում: Ինքը նրան տեսել է առաջին անգամ: Արմենն իր վարչությունում աշխատել է մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերի 25-ը և աշխատանքից ազատվել է սեփական դիմումի համաձայն: Արմեն Պետրոսյանը Միսակ Մարտիրոսյանի գիտությամբ նշանակվել է դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում, քանի որ նրանք ունեցել են պայմանագրային աշխատողի հաստիք: Չնայած նրան, որ նա եղել է այլ վարչության աշխատող, սակայն օգնելու համար գնացել է իրենց վարչություն: Արմեն Պետրոսյանին պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում աշխատանքի ընդունվելու համար պահանջվել է նշված վարչության պետի միջնորդությունը, վերջինն էլ Միսակ Մարտիրոսյանի ցուցումով ներկայացրել է այն: Չի կարող ասել, թե Կարեն Փոլադյանը՝ պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետը, երբ է տեղեկացվել Արմեն Պետրոսյանի իր վարչությունում աշխատանքի նշանակելու վերաբերյալ Միսակ Մարտիրոսյանի ցանկության մասին, սակայն նա իմացել է այդ մասին: Մինչև Արմեն Պետրոսյանի աշխատանքի անցնելն ինքը ոչ Միսակ Մարտիրոսյանի, ոչ էլ Կարեն Փոլադյանի հետ Արմեն Պետրոսյանին նյութատեխնիկական ապահովման վարչությունում նշանակելու թեկնածության հարցը չի քննարկել: Ինքը միայն Արմեն Պետրոսյանից լսել է, որ նա աշխատանքի է ընդունվել կաշառքով, սակայն այդ ժամանակ դրան ուշադրություն չի դարձրել, քանի որ նրա ասածը լուրջ չի համարել: Ինքը երբևիցե որևէ աշխատակցի համար կաշառք չի վերցրել, չի միջնորդել և ոչինչ չի կարող ասել նման կարգով ընդունված աշխատակիցների մասին:
2013 թվականի հոկտեմբերի 1-ի Միսակ Մարտիրոսյանի և Արթուր Եղիազարյանի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն՝ Արթուր Եղիազարյանը հայտնել է, որ 2010 թվականին ունեցել է իրավաբանի կարիք՝ իր վարչությունում աշխատելու համար: Ինքը հաճախ այդ մասին խնդրել է Միսակ Մարտիրոսյանին: 2010 թվականին մեկնել է արձակուրդ, իսկ երբ վերադարձել է, իրեն է մոտեցել Արմեն Պետրոսյանը և հայտնել, որ իրեն գործուղել են նյութատեխնիկական վարչություն: Ինքը մինչ այդ չի ճանաչել Արմեն Պետրոսյանին և նրա վերաբերյալ միջնորդություն չի ներկայացրել: Կարեն Փոլադյանի հետ քննարկել է միայն իրավական աջակցության հարցը: Չի հիշում, թե Անգին Իսախանյանի հետ քննարկվել է աշխատակցի հարց, թե ոչ: Իսկ Միսակ Մարտիրոսյանը հայտնել է, որ Արթուր Եղիազարյանի վարչությունում աշխատակցի հարցը լուծելու համար ինքն Արթուր Եղիազարյանին ասել է, որ այդ հարցը պետք է քննարկել անձնակազմի կառավարման վարչության պետի հետ: Այնուհետև, Անգին Իսախանյանի և Արթուր Եղիազարյանի կողմից եղել է առաջարկ, որ մեկ այլ վարչությունում ֆիզիոլոգիական արձակուրդում գտնվողի փոխարեն պետք է պայմանագիր կնքել և այդ աշխատակցին ուղարկել նյութատեխնիկական վարչություն: Արմեն Պետրոսյանի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն չի եղել: Երբ եղել է երկու վարչությունների պետերի համաձայնությունը, անձնակազմի կառավարման վարչությունը ներկայացրել է կոնկրետ անձի հրամանի նախագիծը, որն իր կողմից դիտարկվել է, որ կոնկրետ անձի վերաբերյալ արդեն իսկ կա վարչության պետերի համաձայնությունը:
Վկա Արթուր Եղիազարյանը դատաքննության ընթացքում, նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո, հայտնել է, որ գումարը տալու փաստը նախկինում է եղել, որպեսզի հետագայում հիմնական աշխատող ընդունվի: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները ճիշտ են: Նախաքննության ընթացքում նշել է, որ Արմեն Պետրոսյանի իրենց մոտ աշխատանքի ընդունվելու, նշանակման ժամանակ Կարեն Փոլադյանի հետ խոսել է, ապա դատաքննության ընթացքում նշել է, որ Կարեն Փոլադյանի հետ խոսել է, սակայն ժամանակահատվածը չի հիշում, թե դա եղել է գործի ընդունվելուց առաջ, թե հետո: Իր կարծիքով Կարեն Փոլադյանի հետ խոսել է Արմեն Պետրոսյանի կողմից իր մոտ աշխատանքի ընդունվելուց հետո, քանի որ մինչ այդ չի իմացել, թե որ վարչությունից է իր մոտ աշխատող գալու: Նախաքննության ընթացքում նշել է նաև, որ երբ արձակուրդից եկել է, Արմենն արդեն իր վարչությունում աշխատելիս է եղել, ինքը ժամկետների հարցով խոսել է Մարտիրոսյանի հետ: Դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ քանի որ Արմենը ժամկետային է եղել, ինքը Մարտիրոսյանի հետ խոսել է հիմնական աշխատանքի անցնելու հարցով: Ինքն Արմենի գործուղման հրամանը չի տեսել և չի իմացել, թե նա ինչ ժամկետներով պետք է մնար իր վարչությունում: Կադրային նշանակումների իրավասությունը դեպարտամենտի ղեկավարինն է եղել: 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին 6-րդ վարչությունից եկել և դատական դեպարտամենտից տարել են Արմեն Պետրոսյանին: Այդ ժամանակ Միսակ Մարտիրոսյանը կանչել է իրեն և հարցրել, թե ինչն է պատճառը, իսկ ինքը պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, երևի ավտոմեքենա է ունեցել և դրա հետ կապված կարող է խնդիրներ առաջացած լինեն: 6-րդ վարչությունից հաջորդ օրը՝ սեպտեմբերի 24-ին, դուրս են եկել ինքը, Արմեն Պետրոսյանը և վերջինի հորաքույրը: Իրեն սեպտեմբերի 23-ին՝ ժամը 21:00-ին, քննչական վարչությունից 6-րդ վարչության աշխատակիցները հրավիրել են նշված վարչություն, այնտեղ մնացել է կես օրից ավել՝ մոտ 14 ժամ և հաջորդ օրը՝ առավոտյան՝ ժամը 11:00-12:00-ին, նոր իրեն բաց են թողել: 6-րդ վարչությունում սեպտեմբերի 24-ին իրեն գիշերն են հարցաքննել: Այդ ընթացքում իր հեռախոսը գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ: Ինքն այնտեղից դուրս գալուց հետո զանգահարել է Ռշտունի Ասիկյանին: Ազատ արձակվելուց հետո ինքն աշխատանքի գնացել է սեպտեմբերի 25-ին և մտել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ ու պատմել հարցաքննության մասին: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին չի ասել, որ Լիլիա Պետրոսյանը ցուցմունք չի գրել և ինքն ու Անգին Ղուկասյանն են համոզել, որ ցուցմունք գրի, քանի որ Անգին Ղուկասյանին ընդհանրապես չի տեսել:
Վկա Հեկտոր Մեսրոպյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Արմեն Պետրոսյանի աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի ունեցել: Ինքը տեղի ունեցածի մասին տեղեկացել է միայն այն ժամանակ, երբ կնոջը` Լիլիա Պետրոսյանին, կանչել են ոստիկանություն: Առանց իր գիտության կինը կարող էր իրենց կուտակած գումարներից ծախսել, այդ թվում` 1.000 ԱՄՆ դոլար:
Վկա Հեկտոր Մեսրոպյանը նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 24-ին, ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Լիլիա Պետրոսյանի ամուսինը: Կնոջ եղբորորդու` Արմեն Պետրոսյանի դեպքի մասին իմացել է կնոջից, երբ նա 2013 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ոստիկանությունից վերադարձել է տուն և իրեն պատմել, որ 2010 թվականի նոյեմբերին, պայմանավորվելով նրանց դեպարտամենտի կադրերի վարչության պետի հետ, Արմենի աշխատանքի ընդունվելու համար նրան իր խնայողությունից տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը սկզբում շատ է զայրացել, որ առանց իրեն տեղյակ պահելու կինը նման քայլի է դիմել, սակայն նա ասել է, որ դա արել է եղբորորդու համար, որպեսզի վերջինն աշխատանք ունենա և կարողանա ընտանիք պահել: Կինն իրեն շատ մանրամասն չի պատմել այդ դեպքի մասին, իսկ ինքն էլ նրան չի հարցրել:
Վկա Հեկտոր Մեսրոպյանը դատաքննության ընթացքում, նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո, հայտնել է, որ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության ոստիկանների մոտ գնալուց հետո` հետագա օրերին, կնոջից հետաքրքրվել և պարզել է, որ վերջինն իրոք 1.000 ԱՄՆ դոլար և ինչ-որ նվերներ է տվել Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի ընդունելու համար:
Վկա Արմեն Առաքելյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետը: Ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր կնքելու միջնորդությունը ներկայացնում է տվյալ ստորաբաժանման անմիջական ղեկավարը, որից հետո նշանակումն իրականացնում է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարը: Այն միջնորդությունը, որի հիման վրա պետք է կնքվի ժամկետային պայմանագիրը, մուտք է արվում ՀՀ Դատական դեպարտամենտ: Եթե միջնորդությունը համապատասխանում է օրենքներով սահմանված պահանջներին, ապա այդ ժամանակ էլեկտրոնային եղանակով իրենց հանձնարարություն է գալիս: Արմեն Պետրոսյանի վերաբերյալ միջնորդությունը ներկայացվել է տվյալ ստորաբաժանման ղեկավարի միջոցով, որից հետո կնքվել է ժամկետային պայմանագիր:
Վկա Տիգրան Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ աշխատել է որպես ՀՀ դատական դեպարտամենտի կազմակերպաիրավական վարչության պետ: Ժամանակավոր աշխատանքային պայմանագիր կնքվում է միջնորդությունների հիման վրա Դատական դեպարտամենտի ղեկավարը կողմից: Արմեն Պետրոսյանը ժամանակավոր աշխատանքային պայմանագրով անցել է աշխատանքի, սակայն չի հիշում, թե նա իր ղեկավարած վարչությունում փաստացի աշխատել է, թե` ոչ: Եղել են դեպքեր, երբ ժամանակավոր պայմանագրով աշխատողը հրամանագրվել է տվյալ վարչությունում, սակայն փաստացի աշխատել է մեկ այլ վարչությունում:
2014 թվականի մարտի 18-ի դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 14-0226 եզրակացության համաձայն՝ 2009 թվականից մինչև 2013 թվականի հուլիս ամիսը ներառյալ ընկած ժամանակաշրջանում ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայությունում հրամանագրված, սակայն ըստ թիվ 59102713 քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների՝ փաստացի ծառայություն չիրականացրած թվով 90 անձանց համար փոխանցվել է ընդամենը՝ 125.911.15 դրամ գումարի աշխատավարձ և այլ դրամական բավարարումներ (պարգևատրումներ):
Որպես ապացույց ճանաչված <<ՀՀ դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում <<Դատական կարգադրիչների ծառայության>> կանոնադրությունը, աշխատանքի ընդունման հրամանները, <<ՀՀ դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում դատական կարգադրիչների ծառայության 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածի ստորաբաժանումների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, աշխատավարձի հաշվարկի և գանձապետական փոխանցումների վերաբերյալ ամենամսյա ցուցակները, պարգևատրելու վերաբերյալ հրամանները, <<ՎՏԲ Հայաստան Բանկ>> ՓԲ և <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲ ընկերություններից ստացված բանկային հաշիվների քաղվածքները, բանկոմատների միջոցով կատարված կանխիկացումների տեսագրությունները բովանդակող լազերային սկավառակները:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Արմեն Ստեփանյանի անվամբ <<ՎՏԲ Հայաստան Բանկ>> ՓԲ ընկերության թիվ 4033120000461253, Ալբերտ Այնաջյանի անվամբ <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲ ընկերության թիվ 9051210205151537, Գառնիկ Երիցյանի անվամբ թիվ 9051210205113388, Խորեն Քալաջյանի անվամբ թիվ 9051210205068145, Վարդգես Կյուրեղյանի անվամբ թիվ 9051210205128873, Հայկ Փուրթոյանի անվամբ թիվ 9051210205163771, Արթուր Բերժյանի անվամբ թիվ 9051210205136454, Վարուժան Հովագիմյանի անվամբ թիվ 9051210205145315, Արթուր Կարապետյանի անվամբ թիվ 9051210200998460, Արթուր Նազարյանի անվամբ թիվ 9051210205034444, Հրանտ Դավթյանի անվամբ թիվ 9051210205034824, Էդուարդ Արևշատյանի անվամբ թիվ 9051210205059508, Սուրեն Բաղրամյանի անվամբ թիվ 9051210205034725, ինչպես նաև Ռուբեն Հովսեփյանի անվամբ թիվ 9051210205034378 բանկային քարտերը, <<ՀՀ դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկի առանձնացված ստորաբաժանում <<Դատական կարգադրիչների ծառայության>> Արարատ և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական կարգադրիչների ստորաբաժանման 2011 թվականի մայիս, հունիս, օգոստոս, սեպտեմբեր ամիսների, 2012 թվականի փետրվար ամսից մինչև 2012 թվականի հունիս ամիսն ընկած ժամանակահատվածի, 2012 թվականի նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների, 2013 թվականի հունվար ամսից մինչև 2013 թվականի մայիս ամիսն ընկած ժամանակահատվածի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության վարչությունից ստացված գաղտնալսման սկավառակը:
Վիկտորյա Կարապետյանի կողմից տրված հաղորդման արձանագրության համաձայն՝ վերջինը հայտնել է, որ 2011 թվականի վերջերին լսելով, որ ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանում արխիվապահի թափուր հաստիք կա, իր ծանոթներից մեկի միջոցով (դժվարացել է վերհիշել, թե ում) դիմել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրելով վերոնշյալ պաշտոնում աշխատանքի ընդունել: Վերջինը խոստացել է խնդրանքը կատարել որոշակի <<մաղարիչի>> դեպքում, որն իր լսելով կազմում էր մոտ 500 ԱՄՆ դոլար: Համաձայնել և նրա ցուցումով կադրերի բաժնում գրել է դիմում, որից հետո մասնակցել է մրցույթին, ապա Մ.Մարտիրոսյանի հրամանով նշանակվել է որպես արխիվապահ: Քանի որ գումար չի ունեցել, 2011 թվականի դեկտեմբերին տնից վերցրել է շուրջ 400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա մետաղադրամ, 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակ, ապա, այցելելով Մ.Մարտիրոսյանի աշխատասենյակ, դրանք անձամբ տվել է վերջինին, որից հետո՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն, աշխատել է նշված հիմնարկում:
Ապացույց ճանաչված՝ կարգադրիչների ծառայության անցագրային կետի 2009-2012 թվականների ժամանակահատվածի վերաբերյալ գրքերի համաձայն՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 11:00-ից 13:25-ն ընկած ժամանակահատվածում, քաղաքացի Վիկտորյա Կարապետյանը մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք` մրցույթի մասնակցելու նպատակով: Անցաթուղթն իջեցրած պաշտոնատար անձի վերաբերյալ սյունակում լրացված է <<մրցույթի>> գրառումը: 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին` ժամը 15:07-ին, քաղաքացի Վիկտորյա Կարապետյանը (AB սերիայի 0456632 համարի անձնագիր) մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք՝ Անգին Ղուկասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով, որտեղից հեռացել է նույն օրը` ժամը 15:30-ին:
Ապացույց ճանաչված՝ Վիկտորյա Կարապետյանի անձնական գործի փաստաթղթերի համաձայն՝ նա Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու խնդրանքով Միսակ Մարտիրոսյանին գրավոր դիմել է 2011 թվականի հունիսի 13-ին: 2011 թվականի հունիսի 14-ին Միսակ Մարտիրոսյանի թիվ 360Ա հրամանով Վիկտորյա Կարապետյանի հետ կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր` 2011 թվականի հունիսի 15-ից մինչև Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավար Աննա Շեկոյանի նպատակային արձակուրդի ավարտը: 2011 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Վիկտորյա Կարապետյանը դիմել է մրցութային հանձնաժողովին` խնդրելով թույլատրել մասնակցելու 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Սյունիքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի նիստերի քարտուղարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար անցկացվող բաց մրցույթին: 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ին դիմելով Միսակ Մարտիրոսյանին՝ Վիկտորյա Կարապետյանը խնդրել է որպես հաղթող նրան նշանակել վերոնշյալ պաշտոնին: Հաջորդ դիմումով, որն առանց թվագրման է, դիմելով Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրել է ընդգրկել դատական դեպարտամենտի կադրերի ռեզերվում: Մյուս դիմումում Միսակ Մարտիրոսյանից խնդրել է իր հետ կնքել ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի աշխատակազմի արխիվապահի պարտականությունները կատարելու նպատակով` մինչև օրենքով սահմանված կարգով թափուր պաշտոնի համալրումը: Միսակ Մարտիրոսյանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 27-ի թիվ 805Ա հրամանով լուծվել է Վիկտորյա Կարապետյանի հետ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով կնքված ժամկետային աշխատանքային պայմանագիրը և ՀՀ վերաքննիչ դատարանի աշխատակազմի արխիվապահի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր` 2011 թվականի հոկտեմբերի 27-ից մինչև նշված թափուր պաշտոնի համալրումը: 2011 թվականի Նոյեմբերի 16-ին Վիկտորյա Կարապետյանը դիմել է մրցութային հանձնաժողովին` խնդրելով թույլատրել մասնակցելու 2011 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի արխիվապահի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար անցկացվող մրցույթին և մասնակցել դրան: 2011 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Վիկտորյա Կարապետյանը դիմել է Միսակ Մարտիրոսյանին և հայտնել, որ հաղթել է այդ մրցույթում և խնդրել նշանակել համապատասխան պաշտոնում: 2011 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Միսակ Մարտիրոսյանի թիվ 975Ա հրամանով Վիկտորյա Կարապետյանը նշանակվել է արխիվապահի պաշտոնում:
Հեռախոսահամարների վերծանումների զննության արձանագրությունների համաձայն՝ Աշոտ Գասպարյանի 091-55-39-66 և Միսակ Մարտիրոսյանի 091-91-64-44 հեռախոսահամարի միջև կայացել են 17 փոխադարձ զանգեր, որոնք կայացել են 2010 թվականի ապրիլի 20-ից մինչև 2011 թվականի հուլիսի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում: Վիկտորյա Կարապետյանի 091-61-61-73 և Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարների միջև 2013 թվականի սեպտեմբերին գրանցված են հետևյալ զանգերը` 2013 թվականի սեպտեմբերի 4-ին` ժամը 17:32-ին, Անգին Ղուկասյանը զանգահարել է Վիկտորյա Կարապետյանին և 2,10 րոպե տևողությամբ հաղորդակցվել նրա հետ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Նույն ուղղությամբ հերթական զանգը կատարվել է 2013 թվականի Սեպտեմբերի 10-ին` ժամը 14:04-ին, հեռախոսազրույցը տևել է 2,26 րոպե, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Վիկտորյա Կարապետյանն իր 091-61-61-73 հեռախոսահամարից Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարին է զանգահարել միայն 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին` ժամը 14:03-ին, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Արշակունյաց 38ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով:
Ապացույց ճանաչված Միսակ Մարտիրոսյանի արձակուրդի հրամանի համաձայն՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի 2010 թվականի հուլիսի 19-ի թիվ 47Ա հրամանով Միսակ Մարտիրոսյանին տրամադրվել է հերթական արձակուրդ՝ 2010 թվականի հուլիսի 26-ից մինչև օգոստոսի 26-ն ընկած ժամանակահատվածում: Նույն հրամանով այդ ժամանակահատվածում նրա պարտականությունների կատարումը վերապահվել է Դատական դեպարտամենտի ղեկավարի առաջին տեղակալ Նորա Կարապետյանին:
Ռուզաննա Դարբինյանի կողմից տրված հաղորդման արձանագրության համաձայն՝ վերջինը հայտնել է, որ որդուն աշխատանքի ընդունելու խնդրանքով 2010 թվականի օգոստոսին դիմել է հորաքրոջ հարսին` ՀՀ դատական դեպարտամենտի կադրերի վարչության պետ Անգին Ղուկասյանին: Անգինը խոստացել է օգնել` ասելով, որ նա այդ հարցով պետք է դիմի Դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին, որից հետո միայն իրեն պատասխան կտա: Մի քանի օրից Անգինը զանգահարել և տեղեկացրել է, որ խոսել է Մ.Մարտիրոսյանի հետ, ով իր որդուն Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գործավարի պաշտոնում աշխատանքի տեղավորելու համար պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար: Ստիպված համաձայնել է և վերցնելով 1.000 ԱՄՆ դոլարը` գնացել է Ա.Ղուկասյանի աշխատավայր, որտեղ նրան է հանձնել այն` Մ.Մարտիրոսյանին փոխանցելու համար: Մի քանի օր անց որդու նշանակման հրամանը եղել է, և վերջինը մինչև 2012 թվականի նոյեմբերն աշխատել է վերոնշյալ պաշտոնում:
Ապացույց ճանաչված կարգադրիչների ծառայության անցագրային կետի 2009-2012 թվականների ժամանակահատվածի վերաբերյալ 3 գրքերի համաձայն` Ռուզաննա Դարբինյանը (AG սերիայի 0288104 համարի անձնագիր) մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք Անգին Ղուկասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով 2010 թվականի հունիսի 14-ին` ժամը 14:46-ին և հեռացել 15:18-ին: Ռուզաննա Դարբինյանի հերթական այցը ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք` Անգին Ղուկասյանի աշխատասենյակ (վերջինի անվամբ լրացված անցաթղթի հիման վրա), տեղի է ունեցել 2010 թվականի հուլիսի 30-ին` ժամը 12:25-ին, որտեղից Ռուզաննա Դարբինյանը հեռացել է նույն օրը` ժամը 12:45-ին: Միքայել Ստեփանյանը մրցույթի օրը` 2010 թվականի օգոստոսի 3-ին` ժամը 10:25-ից մինչև 13:05-ը, ինչպես նաև 14:15-ից մինչև 14.35-ը գտնվել է դատական դեպարտամենտի վարչական շենքում, մուտք է գործել շենք մրցութային հանձնաժողովի քարտուղար, անձնակազմի կառավարման վարչության մասնագետ Սիրանուշ Բալասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով:
Բջջային և քաղաքային հեռախոսահամարների վերծանումների զննության արձանագրությունների համաձայն՝ 2010 թվականի հուլիսի 1-ից մինչև 2010 թվականի նոյեմբերի 30-ն ընկած ժամանակահատվածում, Ռուզաննա Դարբինյանն իր 091-34-57-54 հեռախոսահամարից Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարին զանգահարել է 2010 թվականի հուլիսի 2-ին` ժամը 11:03-ին, հեռախոսազրույցը տևել է 0,15 րոպե, որի ընթացքում Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Խորենացու փողոց 13ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, 2010 թվականի հուլիսի 29-ին Ռուզաննա Դարբինյանը նույն հեռախոսահամարից զանգահարել է Անգին Ղուկասյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարին ժամը 10:57-ին` 0:00 րոպե, իսկ ժամը 10:57-ին` 0,43 րոպե տևողությամբ, վերջինի այդ հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, Անգին Ղուկասյանն իր 091-22-06-53 հեռախոսահամարից Ռուզաննա Դարբինյանի 091-34-57-54 հեռախոսահամարին զանգահարել է 2010 թվականի հուլիսի 28-ին՝ ժամը 20:15-ին, հեռախոսազրույցը տևել է 2,19 րոպե, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Անգին Ղուկասյանն իր 091-22-06-53 հեռախոսահամարից Ռուզաննա Դարբինյանի 091-34-57-54 հեռախոսահամարին հերթական զանգը կատարել է 2010 թվականի հուլիսի 30-ին` ժամը 12:14-ին, հեռախոսազրույցը տևել է 0.13 րոպե, Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Խորենացու 13 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Նույն օրը` ժամը 15:09-ին, Անգին Ղուկասյանը դարձյալ զանգահարել է Ռուզաննա Դարբինյանին և հաղորդակցվել 1.21 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Խորենացու 13ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Նույն ժամանակահատվածում Միքայել Ստեփանյանն իր 093-33-25-44 հեռախոսահամարից Անգին Ղուկասյանի շահագործած 091-22-06-53 հեռախոսահամարին կատարել է երկու զանգեր` 2010 թվականի օգոստոսի 5-ին` ժամը 10:58-ին, որը տևել է 0.22 րոպե, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Խորենացու 13ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Նույն օրը Անգին Ղուկասյանը 091-22-06-53 հեռախոսահամարից Միքայել Ստեփանյանի 093-33-25-44 հեռախոսահամարին զանգահարել է ժամը 11.00-ին, հեռախոսազրույցը տևել է 0,12 րոպե, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Խորենացու 13ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Դարձյալ այդ օրը՝ ժամը 13:24-ին, Միքայել Ստեփանյանն իր 093-33-25-44 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անգին Ղուկասյանի շահագործած 091-22-06-53 հեռախոսահամարին, որը տևել է 1,23 րոպե, որի ժամանակ Միքայել Ստեփանյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արամի փողոցի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարից Միսակ Մարտիրոսյանի 091-91-64-44 հեռախոսահամարին կատարված զանգերն արձանագրված են 2010 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև 2011 թվականի հոկտեմբերի 21-ն ընկած ժամանակահատվածում: Մասնավորապես` 2010 թվականի հուլիսի 26-ին` ժամը 12:37-ին` 0,20 րոպե տևողությամբ, 2010 թվականի հուլիսի 28-ին` ժամը 14:11-ին` 0.09 րոպե տևողությամբ, 2010 թվականի օգոստոսի 3-ին` ժամը 17:25-ին, որը տևել է 1,14 րոպե: Միսակ Մարտիրոսյանի 091-91-64-44 հեռախոսահամարից Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարին կատարվել են երկու զանգեր, 2011 թվականի մայիսի 26-ին` ժամը 20:59-ին, 0,59 րոպե տևողությամբ և 2010 թվականի հուլիսի 11-ին` ժամը 16:54-ին, 0,28 րոպե տևողությամբ: Անգին Ղուկասյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև կատարվել են նաև հետևյալ հեռախոսազանգերը` 2010 թվականի հուլիսի 9-ին` ժամը 19:26-ին, Անգին Ղուկասյանը 091-22-06-53 հեռախոսահամարից զանգահարել է Միսակ Մարտիրոսյանի 091-91-64-44 հեռախոսահամարին և 0,23 րոպե տևողությամբ հաղորդակցվել նրա հետ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: 2010 թվականի հուլիսի 11-ին` ժամը 16.54-ին, 0,09 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արշակունյաց 38 տեղակայված ալեհավաքով, 2010 թվականի հուլիսի 26-ին` ժամը 13:26-ին, 0,20 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Արշակունյաց 2 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, 2010 թվականի հուլիսի 28-ին` ժամը 14:10-ին, 0,09 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Խորենացու 13ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, 2010 թվականի օգոստոսի 3-ին` ժամը 17:24-ին, 1:14 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, 2010 թվականի սեպտեմբերի 26-ին` ժամը 11:02-ին, 0:19 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով և Միսակ Մարտիրոսյանի 091-91-64-44 հեռախոսահամարից միակ զանգն Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարին կայացել է 2010 թվականի հուլիսի 11-ին` ժամը 16.53-ին, 0,27 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արշակունյաց 38 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Միսակ Մարտիրոսյանի ծառայողական 010-51-17-99 հեռախոսահամարից Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարին միակ զանգը կատարվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ին` ժամը 15:44-ին, 0,57 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Խանջյան փողոցի 5ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Անգին Ղուկասյանի շահագործած, վերջինի ամուսին Կարեն Ղուկասյանի անվամբ հաշվառված 010-44-89-03 ֆիքսված հեռախոսահամարից 2013 թվականի սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 16:08-ին, հեռախոսազանգ է կատարվել Միսակ Մարտիրոսյանի ծառայողական 010-51-17-70 հեռախոսահամարին, հեռախոսազրույցը տևել է 1,44 րոպե:
Ապացույց ճանաչված ՀՀ դատական ծառայության թափուր պաշտոններ զբաղեցնելու համար անցկացված բաց մրցույթների փաթեթների համաձայն՝ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի 2010 թվականի ապրիլի 19-ի թիվ 54Ա որոշմամբ հաստատվել է ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար բաց մրցույթ անցկացնող հանձնաժողովի կազմը, որի նախագահ է նշանակվել ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանը: Հանձնաժողովի 2010 թվականի ապրիլի 20-ի որոշման համաձայն` Միքայել Ստեփանյանը թեստավորման առաջադրանքին ճիշտ չի պատասխանել և հարցազրույցի փուլ չի անցել (11 մասնակիցների կազմում զբաղեցրել է ամենավերջին տեղը` ճիշտ պատասխանելով առաջադրանքի հարցերի 45%-ին, մինչդեռ մրցույթի հաջորդ` հարցազրույցի փուլ անցնելու համար անհրաժեշտ էր պատասխանել առաջադրանքի հարցերի նվազագույնը 90%-ին): Մրցույթի արդյունքներն արտացոլվել են ամփոփիչ արձանագրությունում: Դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանը 2010 թվականի հունիսի 23-ի թիվ 77Ա որոշմամբ նույն թվականի օգոստոսի 3-ին Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար նշանակել է բաց մրցույթ, անձնակազմի կառավարման վարչությանը հանձնարարել վերոնշյալ թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար հրապարակել բաց մրցույթի հայտարարություն: Նորա Կարապետյանի 2010 թվականի օգոստոսի 2-ի 85Ա որոշմամբ հաստատվել է Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար բաց մրցույթ անցկացնող հանձնաժողովի կազմը, որի նախագահ է նշանակվել ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանը: Հանձնաժողովի 2010 թվականի օգոստոսի 3-ի որոշմամբ հաստատվել է մրցույթին մասնակցելու ցանկություն հայտնած անձանց ցուցակը, ընդհանուր 4 անձանց կազմում եղել է նաև Միքայել Ստեփանյանը: Այն հաստատված է Անգին Ղուկասյանի և հանձնաժողովի այլ անդամների անուններից: 2010 թվականի օգոստոսի 3-ի արձանագրության համաձայն` մրցույթին մասնակցել են երկու հավակնորդ, որոնցից հաղթող է ճանաչվել թեստավորման առաջադրանքի 100%-ին պատասխանած, իսկ հարցազրույցի արդյունքներով հնարավոր 4 միավորից 3 ձայն ստացած Միքայել Ստեփանյանը: Մյուս մասնակիցը թեստավորման առաջադրանքի արդյունքներով պատասխանել է առաջադրված հարցերի 95%-ին, անցել հարցազրույցի փուլ, սակայն ստացել հանձնաժողովի ձայների 1/4-ը: Արձանագրությունը ստորագրված է հանձնաժողովի նախագահ Անգին Ղուկասյանի և քարտուղարի անուններից: Մրցույթի արդյունքները արտացոլվել են 2010 թվականի օգոստոսի 3-ին թվագրված ամփոփիչ արձանագրությունում և կից եզրակացությունում, որոնք իրենց ստորագրություններով հաստատել են հանձնաժողովի բոլոր անդամները:
Ապացույց ճանաչված Միքայել Ստեփանյանի անձնական գործի փաստաթղթերի համաձայն` 2010 թվականի հուլիսի 2-ի դիմումով Միքայել Ստեփանյանը ցանկություն է հայտնել մասնակցել Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար անցկացվող բաց մրցույթին, 2010 թվականի օգոստոսի 3-ին մասնակցելով դրան` ճանաչվել է հաղթող, և դիմել դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին իրեն տվյալ պաշտոնում նշանակելու խնդրանքով: Դատական դեպարտամենտի ղեկավարի պաշտոնակատար Նորա Կարապետյանի 2010 թվականի օգոստոսի 5-ի թիվ 496Ա հրամանով Միքայել Ստեփանյանը նշանակվել է վերոնշյալ պաշտոնին:
Լիլիա Պետրոսյանի կողմից տրված հաղորդման արձանագրության համաձայն՝ որոշել է օգնել բարձրագույն իրավաբանական կրթություն ունեցող եղբորորդուն` Արմեն Պետրոսյանին, ՀՀ դատական դեպարտամենտում աշխատանքի ընդունվելու հարցով, որտեղ աշխատել է անձամբ` զբաղեցնելով հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսական վարչության կրտսեր մասնագետի պաշտոնը: Իմանալով, որ դեպարտամենտում պայմանագրային աշխատողի տեղ կա` վերոնշյալ խնդրանքով դիմել է կադրերի վարչության պետ Անգին Ղուկասյանին: Վերջինը հաստատել է, որ թափուր տեղ կա, սակայն ընդունելու համար իրենից պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք: Մի քանի օր մտածելուց հետո՝ 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի կողմերը, համաձայնել և ծրարի մեջ նախապես դնելով 1.000 ԱՄՆ դոլարը, տարել և Անգին Ղուկասյանի աշխատասենյակում հանձնել է նրան: Դրանից մի քանի օր անց եղել է Արմեն Պետրոսյանին պայմանագրային հիմունքներով աշխատանքի ընդունելու հրամանը:
Ապացույց ճանաչված կարգադրիչների ծառայության անցագրային կետի 2009-2012 թվականների ժամանակահատվածի վերաբերյալ գրքերի համաձայն՝ 2010 թվականի հոկտեմբերի 28-ին` ժամը 12.25-ին, Արմեն Պետրոսյանը (AK սերիայի 0483339 համարի անձնագիր) մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք՝ Անգին Ղուկասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով, հեռացել է նույն օրը` ժամը մինչև 12:40-ին: 2010 թվականի նոյեմբերի 2-ին` ժամը 10.00-ին, քաղաքացի Արմեն Պետրոսյանը (AK սերիայի 0483339 համարի անձնագիր) մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք՝ Անգին Ղուկասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով, հեռացել է նույն օրը` ժամը մինչև 13:00-ին:
Ապացույց ճանաչված Արմեն Պետրոսյանի անձնական գործի համաձայն` վերջինը 2010 թվականի նոյեմբերի 2-ին դիմում է ուղղել դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրելով իր հետ կնքել ժամկետային պայմանագիր: 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին Կարեն Փոլադյանը միջնորդություն է ներկայացրել Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրելով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքել ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր: Միսակ Մարտիրոսյանի 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի թիվ 731Ա հրամանով Արմեն Պետրոսյանի հետ 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ից մինչև Լուսինե Ղանդիլջյանի նպատակային արձակուրդի վերադարձը կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր: 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Արմեն Պետրոսյանը դիմել է Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրելով իր հետ կնքել ժամկետային պայմանագիր` դեպարտամենտի կազմակերպաիրավական վարչության մասնագետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով: Նույն վարչության պետ Տիգրան Գրիգորյանը 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին միջնորդել է Արմեն Պետրոսյանի հետ երեք ամիս ժամկետով կնքել ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր: Դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ի թիվ 717-Ա հրամանով դեպարտամենտի կազմակերպաիրավական վարչության մասնագետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր` 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ից մինչև նպատակային արձակուրդում գտնվող Մարիամ Կարապետյանի դատական ծառայության ներկայանալու օրը, սակայն ոչ ավել, քան 2013 թվականի դեկտեմբերի 12-ը: Նույն հրամանով լուծվել է դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության մասնագետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքված ժամկետային աշխատանքային պայմանագիրը:
Բջջային և քաղաքային հեռախոսահամարների վերծանումների զննության արձանագրությունների համաձայն՝ Անգին Ղուկասյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև կատարվել են հետևյալ հեռախոսազանգերը` 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին` ժամը 17:00-ին, 0.23 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Քաջազնունի փողոցի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Միսակ Մարտիրոսյանի ծառայողական 010-51-17-99 հեռախոսահամարից Անգին Ղուկասյանի 091-22-06-53 հեռախոսահամարին միակ զանգը կատարվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ին` ժամը 15:44-ին, 0.57 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Անգին Ղուկասյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Խանջյան փողոց 5ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով: Անգին Ղուկասյանի շահագործած, վերջինի ամուսին Կարեն Ղուկասյանի անվամբ հաշվառված 010-44-89-03 ֆիքսված հեռախոսահամարից 2013 թվականի սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 16:08-ին, հեռախոսազանգ է կատարվել Միսակ Մարտիրոսյանի ծառայողական 010-51-17-70 հեռախոսահամարին, հեռախոսազրույցը տևել է 1.44 րոպե:
5. Վերաքննիչ դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները`
ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի միջնորդությամբ`
-նյութերն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի որոշումը, համաձայն որի` Լիլիա Պետրոսյանի հայտարարության հիման վրա նախապատրաստված նյութերն ուղարկվել են ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչություն` հետագա ընթացքը լուծելու համար,
մեղադրող Հակոբ Մելքոնյանի միջնորդությամբ`
-ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետի տեղակալ, 1-ին վարչության պետ Մ.Դավթյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի թիվ 10/1-4-3391 գրությունն ուղղված ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետ Ա.Այվազյանին, համաձայն որի` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետի տեղակալ, 1-ին վարչության պետ Մ.Դավթյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետ Ա.Այվազյանին են ուղարկվել Լիլիա Պետրոսյանի հայտարարության հիման վրա նախապատրաստված նյութերը հետագա ընթացքը լուծելու համար:
- ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետի տեղակալ, 1-ին վարչության պետ Մ.Դավթյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի թիվ 10/1-4-3392 գրությունն ուղղված ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետ Ա.Այվազյանին, համաձայն որի` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության պետի տեղակալ, 1-ին վարչության պետ Մ.Դավթյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետ Ա.Այվազյանին են ուղարկվել Ռուզաննա Դարբինյանի հայտարարության հիման վրա նախապատրաստված նյութերը` նրանց մոտ գտնվող նյութերի հետ համատեղ ընթացքը լուծելու համար:
Ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի պաշտպան Վ.Վարդանյանի միջնորդությամբ`
-Արաբկիրի բժշկական կենտրոնի պատասխանը, համաձայն որի` հետազոտման համար վճարվել է համապատասխանաբար 3.000, 7.600, 5.000, 7.000, 5.000 և 9.700 ՀՀ դրամ:
-Շենգավիթի բժշկական կենտրոնի պատասխանը, համաձայն որի` վճարվել է համապատասխանաբար 160.000, 475.000 և երիկամի վիրահատության համար` 400.000 ՀՀ դրամ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով առաջին ատյանի դատարանում, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի և նրա պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ Միսակ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ մեղադրողների վերաքննիչ բողոքը՝ բավարարման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում անդրադառնալ պաշտպանական կողմի այն դատողությանը, որ սույն քրեական գործը քննվել է, իսկ դրա շրջանակներում ապացույցները ձեռք են բերվել քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող սուբյեկտի կողմից, քանի որ դատական կարգադրիչները հանդիսանում են պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձինք, իսկ նշված անձանց վերաբերյալ գործերը պետք է քննվեն ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կողմից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ նախաքննությունը Հայաստանի Հանրապետության օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանության մարմինների ղեկավար աշխատողների, պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց` իրենց պաշտոնեական դիրքի կապակցությամբ հանցակցությամբ կամ նրանց կատարած հանցագործությունների, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ, 150-րդ, 154.1-րդ, 154.2-րդ հոդվածներով կատարում են հատուկ քննչական ծառայության քննիչները: <<Հատուկ քննչական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հատուկ քննչական ծառայությունն իրականացնում է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված` օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանության մարմինների ղեկավար աշխատողների, պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց իրենց պաշտոնեական դիրքի կապակցությամբ հանցակցությամբ կամ նրանց կատարած հանցագործությունների, ինչպես նաև ընտրական գործընթացների հետ կապված քրեական գործերով նախաքննություն: ՀՀ դատական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ դատական կարգադրիչների ծառայությունը պետական ծառայության հատուկ տեսակ է: Սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 26.2-րդ կետում տրված է պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց սահմանումը, համաձայն որի` պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձ են համարվում դատախազները, քննչական կոմիտեի ծառայողները, ոստիկանության (բացառությամբ ոստիկանության զորքերի), ազգային անվտանգության (բացառությամբ սահմանապահ զորքերի և զինված ստորաբաժանումների), հարկային, մաքսային, դատական ակտերի հարկադիր կատարումն ապահովող, քրեակատարողական և փրկարարական մարմինների պաշտոնատար անձինք: Նույն կարգավորումն առկա է նաև <<Հատուկ քննչական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 4-րդ հոդվածի 3-րդ մասում:
Վերոգրյալ իրավանորմերի համադրումից հետևում է, որ թեև դատական կարգադրիչները հանդիսանում են պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձինք, սակայն վերջինների վերաբերյալ գործերի քննությունը ենթակա չէ հատուկ քննչական ծառայությանը: Վերաքննիչ դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նրանով, որ օրենսդրի կողմից, թե ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով, թե <<Հատուկ քննչական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքով սահմանվել է, թե կոնկրետ որ պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց վերաբերյալ գործերի քննությունն է ենթակա հատուկ քննչական ծառայությանը: Ընդ որում՝ սահմանված է նաև, թե պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող նույն մարմնի տարբեր ստորաբաժանումներում ծառայություն իրականացնող որ անձանց վերաբերյալ գործերն են ենթակա հատուկ քննչական ծառայությանը և որոնց վերաբերյալ գործերը ենթակա չեն: Այսինքն՝ նշված կանոնով հստակեցված, կոնկրետացված և տարբերակված է, այն պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց շրջանակը, ովքեր քրեադատավարական օրենսդրության իմաստով համարվում են պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձինք: Ավելին՝ վերը նշված նորմերով սահմանվել է ոչ թե պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձանց ամբողջական շրջանակը, այլ այն անձանց շրջանակը, որոնց վերաբերյալ գործերի քննությունը ենթակա է հատուկ քննչական ծառայությանը:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն պնդմանը, որ <<Հատուկ քննչական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 4-րդ հոդվածի 3-րդ մասը և ՀՀ դատական օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի 1-ին մասը հակասում են միմյանց և <<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի ուժով պետք է գործի ՀՀ դատական օրենսգրքի նորմը, ապա վերոգրյալ մեկնաբանությունները հաշվի առնելով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նշված նորմերում առկա չեն հակասություններ: Ավելին՝ առկա չեն հակասություններ նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 26.2-րդ կետով, 190-րդ հոդվածի 6-րդ մասով, <<Հատուկ քննչական ծառայության մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրենքի 4-րդ մասի 3-րդ կետով սահմանված կանոնների միջև:
Այսպիսով՝ սույն քրեական գործով խախտված չէ քննչական ենթակայությունը, հետևաբար այդ հիմքով չի կարող քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչվել:
Պաշտպանական կողմը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը կոպիտ կերպով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 274-րդ հոդվածի պահանջը, քանի որ մեղադրական եզրակացությունը հաստատելուց մեղադրողը պարտավոր էր որոշում կայացնել, որը սույն քրեական գործով չի արվել, իսկ դա նշանակում է, որ կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների կոպիտ խախտում:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 274-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատախազի գործառույթի կարևորությունը կայանում է նրանում, որպեսզի դատախազը հաստատի անձի մեղավորության մասին վկայող նախնական քննության արդյունքներն ամփոփող վերջնական փաստաթուղթը և իրականացնի մեղադրական եզրակացությամբ ստացված գործի ստուգումը, ինչով էլ կրում է մեղադրանքի հիմնավորվածության պատասխանատվություն: Իսկ նշված պատասխանատվությունը ստանձնելու համար կարևոր չէ և որևէ նշանակություն չունի դատախազը մեղադրական եզրակացությունը հաստատել է <<Հաստատում եմ>> նշումով, թե հաստատելու վերաբերյալ առանձին փաստաթղթի ձևով է որոշում կայացրել: Ավելին, եթե խոսքը զուտ որոշման մասին է, ապա դատախազը պարզապես կարող է նշել կամ <<Որոշեցի հաստատել>>, կամ <<Որոշում եմ հաստատել>> ձևակերպումները, որոնք <<Հաստատում եմ>> նշումից էականորեն չեն տարբերվում: Բացի այդ, առանձին որոշման չկայացումը որևէ կերպ չի կարող խոչընդոտ հանդիսանալ մեղադրյալի համար կազմակերպելու և իրականացնելու իր պաշտպանության իրավունքը: Պետք է նկատել նաև, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 277-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հաստատելով մեղադրական եզրակացությունը` դատախազը գործն ուղարկում է դատարան: Ինչպես երևում է տվյալ նորմի բովանդակությունից, կիրառվում է <<հաստատելով մեղադրական եզրակացությունը>> եզրույթը, այլ ոչ թե՝ <<մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին որոշում կայացնելով>> ձևակերպումը, ինչը նույնպես վկայում է այն մասին, որ առանձին փաստաղթի ձևով որոշում կայացնելու պահանջ նախատեսված չէ: Հետևաբար Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրական եզրակացության հաստատման վերաբերյալ առանձին փաստաթղթի ձևով որոշում չկայացնելը չի կարող դիտարկվել քրեադատավարական կարգի էական խախտում:
Թեև վերը նշվածը բավարար է բողոքն այդ մասով անհիմն համարելու համար, սակայն ավելի ամբողջական իրավական դիրքորոշում ձևավորելու առումով պետք է նկատել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 274-րդ և 277-րդ հոդվածներով նախատեսված կարգավորումները բխում են 1996 թվականի փետրվարի 17-ի Անկախ Պետությունների Համագործակցության քրեական դատավարության մոդելային օրենսգրքի 316-րդ և 319-րդ հոդվածներում մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու վերաբերյալ առկա կարգավորումներից: Նույն մոտեցումը որդեգրվել է նաև Ռուսաստանի Դաշնության կողմից, որն իր արտացոլումն է ստացել ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221-րդ և 222-րդ հոդվածներում: Սակայն պետք է նկատել, որ թե հիշյալ օրենսգրքի մեկնաբանություններում որպես դատավարական փաստաթղթերի օրինակներ ներկայացված տարբերակներում, թե պաշտոնական ձևաթղթերի օրինակներում նախատեսված է, որ մեղադրական եզրակացությունը դատախազի կողմից հաստատվում է <<Հաստատում եմ>> նշումով:
Պաշտպանական կողմի հաջորդ դատողությունը կայանում է նրանում, որ մեղադրողն իր կողմից հաստատված որոշմամբ արձանագրել է, որ դատական քննությամբ հետազոտված, սակայն նախաքննության ընթացքում չստուգված և չգնահատված ապացույցներով ի հայտ են եկել այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հիմք են տալիս փոխել առաջադրված մեղադրանքը, ինչով հակասել է Սուրեն Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0030/01/12 որոշմանը և սույն քրեական գործով մեղադրողը նոր մեղադրական եզրակացություն չի կազմել: Այսինքն` Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործի քննություն է կատարել, դատական ակտ է կայացրել ոչ թե մեղադրական եզրակացության հիման վրա, այլ մեղադրանքը փոփոխելու որոշման հիման վրա՝ կոպիտ կերպով խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի պահանջները:
Հարկ է նկատել, որ Սուրեն Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0030/01/12 որոշմամբ հղում է արված Սուրեն Նալբանդյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշմանը, որի կապակցությամբ առկա է նաև ՀՀ սահմանադրական դատարանի որոշում: ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2011 թվականի փետրվարի 4-ի թիվ ՍԴՈ-934 որոշումից պարզ է դառնում, որ առաջին ատյանի դատարանի դատական նիստի ընթացքում մեղադրողի կողմից հրապարակվել է Սամվել Կավեյանին առաջադրված նոր մեղադրանքը, այնուհետև նոր մեղադրանքի կապակցությամբ կողմերի դիրքորոշումը ճշտելուց հետո, նախագահողը հայտարարել է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի որոշման համաձայն` դատարանում մեղադրանքը փոփոխելիս մեղադրողի կողմից պետք է կայացվի ինչպես մեղադրանքը փոփոխելու մասին որոշում, այնպես էլ կազմվի նոր մեղադրական եզրակացություն: Հիմնվելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից նշված որոշման մեջ արտահայտված դիրքորոշման վրա` ընդհանուր իրավասության դատարանը որոշում է կայացրել գործի դատական քննությունը հետաձգելու մասին` մեղադրողին ժամանակ տրամադրելով <<նոր մեղադրական եզրակացություն>> կազմելու համար: Մեղադրողը, համարելով, որ նոր մեղադրական եզրակացության կազմումն իր իրավասության մեջ չի մտնում, բավարարվել է միայն մեղադրանքը փոխելու մասին որոշման ընդունմամբ, ինչի կապակցությամբ ՀՀ գլխավոր դատախազը դիմել է ՀՀ սահմանադրական դատարան:
ՀՀ սահմանադրական դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում մեղադրանքի ինստիտուտը կարգավորող նորմերի համալիր ուսումնասիրությունը վկայում է, որ անձի կողմից հանցավոր արարքի կատարման հիմնավորումը մինչդատական, իսկ որոշ դեպքերում էլ՝ դատական վարույթներում ներկայացվում է պաշտոնական փաստաթղթերի՝ որոշման (մեղադրանք առաջադրելու, այն փոփոխելու, լրացնելու, նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին) և մեղադրական եզրակացության ձևով: Ընդ որում, եթե մեղադրանք առաջադրելու (փոփոխելու, լրացնելու, նոր մեղադրանք առաջադրելու) վերաբերյալ որոշումը (իրենց լիազորությունների շրջանակներում՝ քննիչի, դատախազի կողմից) կարող է կայացվել մինչդատական, դատական վարույթներում, ապա մեղադրական եզրակացությունը, որպես քրեական գործով նախաքննության արդյունքներն ամփոփող, ձեռք բերված ապացույցների շրջանակներում անձի (կամ անձանց) մեղավորությունը հիմնավորող պաշտոնական փաստաթուղթ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 38-րդ գլխի նորմերին համապատասխան, առանց բացառության, կազմվում է քննիչի և հաստատվում նախաքննության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազի կողմից՝ մինչդատական վարույթում, որի հիման վրա էլ դատախազը դատարանում պաշտպանում է մեղադրանքը: Վերջինը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածում նախատեսված հիմքերով և կարգով կարող է լրացվել կամ փոփոխվել` նոր մեղադրանք առաջադրելու վերաբերյալ դատախազի պատճառաբանված որոշմամբ, որը ձեռք բերված նյութերի (ապացույցների) հետ ներկայացվում է դատարան (նույն հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասեր): Սահմանադրական դատարանը գտել է, որ դատարան ուղարկված գործով <<նոր մեղադրական եզրակացություն>> կազմվել չի կարող և ինչպես վիճարկվող, այնպես էլ ՀՀ քրեական դատավարության գործող օրենսգրքի այլ նորմերով այդպիսի իրավակարգավորում նախատեսված չէ, հետևաբար, քրեադատավարական նորմերն այլ կերպ մեկնաբանվել չեն կարող: Նոր մեղադրական եզրակացություն կամ մեղադրական եզրակացության վերակազմում կարող է տեղի ունենալ միայն մինչդատական վարույթում՝ նշված օրենսգրքի 274-րդ հոդվածում ամրագրված կանոններին համապատասխան՝ լրացուցիչ քննության շրջանակներում:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը, ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումը հիմք ընդունելով, գտնում է, որ պաշտպանական կողմի պնդումը՝ դատական քննության ժամանակ մեղադրանքը փոփոխելիս նոր մեղադրական եզրակացություն կազմելու վերաբերյալ, չի բխում քրեադատավարական օրենսդրության կարգավորումներից:
Պաշտպանական կողմը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանի թույլտվությամբ մեղադրողն իրականացրել է օրենքով չնախատեսված գործողություն, այն է՝ մեղադրական ճառի ավարտին միջնորդել է պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ միջնորդությունը դա ընդամենը խնդրանք է ուղղված դատարանին, ինչը հավասարապես թույլատրելի է ինչպես մեղադրանքի կողմի, այնպես էլ պաշտպանության կողմի համար: Ընդ որում` նշված հարցի կապակացությամբ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհուրդը դատական պրակտիկայի ամփոփման հիման վրա իր 2002 թվականի ապրիլի 3-ի թիվ 47 որոշմամբ նշել է, որ դատախազը պատժատեսակ և պատժաչափ առաջարկելու լիազորությամբ օժտված չէ, սակայն նույն մարմինը 2006 թվականի նոյեմբերի 13-ի թիվ 108 որոշմամբ ուժը կորցրած է ճանաչել վերոգրյալ որոշումը, ինչից պարզ է դառնում, որ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհուրդը ձևավորել է հակառակ մոտեցումը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով հաստատվել և Վերաքննիչ դատարանում չի վիճարկվել այն հանգամանքը, որ 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում յուրացման եղանակով հափշտակվել է որպես դատական կարգադրիչ հրամանագրված, սակայն ծառայություն չիրականացնող 84 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 115.782.033 ՀՀ դրամը, գտնում է, որ տվյալ դեպքում անհրաժեշտ է անդրադառնալ միայն այն հարցին, թե ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի մասնակցությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ապացուցված է, թե ոչ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Արդյունքում Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում` <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...):
Վերը նշված մեղադրանքի կապակցությամբ առաջին ատյանի դատարանը մասնավորապես եկել է այն եզրահանգման, որ ըստ էության միակ ապացույցը՝ Արմեն Մովսիսյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, բավարար չեն յուրացման դրվագով ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի առնչությունն ապացուցված, իսկ վերջինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված համարելու համար, քանզի այդ հանգամանքը պետք է հաստատվեր ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի է մեղադրողների այն պատճառաբանությունը, որ ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքները չեն գնահատվել մյուս ապացույցների հետ համակցության ներքո: Այսինքն՝ Միսակ Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության վերաբերյալ Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքների բավարարությունը և նշանակությունը պետք է գնահատվեր քրեական գործով ձեռք բերված անուղղակի և ածանցյալ ապացույցների համադրման արդյունքում, այլ ոչ թե անուղղակի և ածանցյալ ապացույցներն առանձին-առանձին գնահատելու, դրանց ապացուցողական նշանակությունն արժեզրկելու, իսկ վերջում ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքները որպես ուղղակի և միակ ապացույց անբավարար համարելու արդյունքում:
Այսպես՝ ամբաստանյալ Արմեն Մովսիսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ (…) հրամանագրված, սակայն ծառայություն չիրականացրած անձանց աշխատավարձերը տնօրինելու ցանկության մասին ինքը տեղեկացրել է Միսակ Մարտիրոսյանին, ով չի առարկել այդ առաջարկին և տվել է իր համաձայնությունը: Իր հիշելով Միսակ Մարտիրոսյանին տրված ամենաքիչ գումարը եղել է 300.000 ՀՀ դրամ, իսկ ամենաշատը` 500.000 ՀՀ դրամ: Վերջին անգամ նրան տրված գումարի չափը կազմել է մոտ 300.000 ՀՀ դրամ: Այդ տարիների ընթացքում Միսակ Մարտիրոսյանին ընդհանուր տված կլինի 20.000.000 ՀՀ դրամ: Ստույգ ժամանակահատվածը չի հիշում, սակայն մեկ անգամ, երբ Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակում զրուցել են գործերից, խոսակցություն է գնացել վարորդներից, որ նրանց աշխատավարձը շատ ցածր է, մի բան կարելի է մտածել: Այդ ժամանակ ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին ասել է, որ նա իր վարորդին ուղարկի Գեղամ Գրիգորյանի մոտ, և իրենք կտեսնեն, թե ինչ է հնարավոր անել: Այդքանով իրենց խոսակցությունն ավարտվել է, թեև հետագայում ինքը Գեղամ Գրիգորյանից իմացել է, որ հարցը կարգավորվել է, այսինքն` Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդ Աշոտը գնացել է Գեղամի մոտ և վերջինի ծանոթին աշխատանքի են ընդունել, սակայն, թե այդ ծանոթի գումարն ով է ստացել, չի կարող ասել (…):
Նշված հանգամանքներն Արմեն Մովսիսյանը պնդել է նաև Միսակ Մարտիրոսյանի հետ առերես հարցաքննվելիս:
Ամբաստանյալ Եղիազար Սարգսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ (…) Արմեն Մովսիսյանն ասել է, որ արդեն որոշված է, յուրաքանչյուրը պետք է ունենան երկուական բանկային քարտ, որպեսզի յուրաքանչյուր ամսվա վերջում դրանով ստանան ձևական աշխատողների աշխատավարձերը: Արմենն ասել է նաև, որ յուրաքանչյուրն իրենց քարտերից պետք է ամսական 15.000-ական ՀՀ դրամ տա Գեղամին՝ ծառայության կարիքները հոգալու համար: Ինքը կրկին մերժել է՝ ասելով, որ իր հասանելիք երկու քարտը կարող են օգտագործել ծառայության կարիքները հոգալու համար, քանի որ այդպիսի բան չի անի: Այդ ժամանակ բոլորը դուրս են եկել և աշխատասենյակում մնացել են ինքն ու Արմեն Մովսիսյանը: Ինքն Արմենին ասել է, որ չի ցանկանում քայքայել իր նորաստեղծ ընտանիքը, նրա ետևից եկող չկա և չի ցանկանում նման բան անել, սակայն Արմենն առանց անուններ տալու ասել է, որ չանհանգստանա, քանի որ <<վերևները>> տեղյակ են(…):
Վկա Աշոտ Սարգսյանը ցուցմունք է տվել, որ հանդիսացել է Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդը: Չի հիշում, թե կոնկրետ երբ, աղջկան` Սոնա Սարգսյանին, առաջարկել է աշխատանքի ընդունվել դատական կարգադրիչների ծառայությունում որպես դատական կարգադրիչ: Իր ունեցած տեղեկությունների համաձայն` Սոնան ընդունվել է աշխատանքի, սակայն ծառայությունը չի հավանել և մեկ օր աշխատանքի գնալուց հետո ազատվել է:
Վկա Սոնա Սարգսյանը ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականի ձմռանն ամուսինն իրեն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար վերցնի անձնագիրը, սոցիալական քարտը և լուսանկարներ: Ամուսինն ասել է, որ աշխատանքի է ընդունվելու ՀՀ դատական կարգադրիչների ծառայությունում, սակայն աշխատանքի չի հաճախելու, քանի որ ցանկացել է, որ աշխատանքային ստաժ ունենա: Մի քանի օր հետո իրենք գնացել են դատական կարգադրիչների ծառայության կադրերի բաժին, որտեղ իրենց դիմավորել է մի աղջիկ և ասել, որ Գեղամ Գրիգորյանը զգուշացրել է: Դրանից հետո՝ մոտ 10-15 օր անց, ամուսինը՝ Հովհաննեսը, տուն է բերել մի դիմում և ասել, որ աշխատանքը չի լինում և դա ազատման դիմում է: Ինքը գրել է այդ դիմումը և փոխանցել ամուսնուն: Երբեք դատական կարգադրիչների ծառայությունում չի աշխատել, բանկային քարտ, աշխատավարձ և համազգեստ չի ստացել: Հայրը որևէ առնչություն չի ունեցել իր աշխատանքի ընդունվելու հետ կապված, ամուսինն է իրեն փորձել ընդունել աշխատանքի, սակայն չգիտի, թե ում միջոցով:
Թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Մալխասյանը ցուցմունք է տվել, որ աշխատել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանման պետ: Աշխատավարձերի տեղեկագրերում ընդգրկված Աշոտ Շահբազյանին, Արմեն Հովհաննիսյանին և Սոնա Սարգսյանին չի ճանաչել: Նշված անձինք իր ստորաբաժանումում ծառայության ընդգրկված չեն եղել, այլ դատական կարգադրիչների ծառայության պետի տեղակալ Գեղամ Գրիգորյանը հավաստիացրել է, թե նշված անձինք թեև հրամանագրված են իր ստորաբաժանումում, սակայն գործուղված են այլ ստորաբաժանումներ և պահանջել է, որ նրանց անունները մտցնի իր կողմից կազմված տեղեկագրերում և աշխատաժամանակ հաշվարկի, ինչն էլ ինքը կատարել է:
Նշվածով հաստատվում է, որ Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքն այն մասին, որ վարորդի աշխատավարձերի ցածր լինելու մասին Միսակ Մարտիրոսյանը զրուցել է իր հետ, իսկ ինքը նրան առաջարկել է, որպեսզի նա վարորդին ուղարկի Գեղամ Գրիգորյանի մոտ և կտեսնեն, թե ինչ է հնարավոր անել, արժանահավատ է, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանի տեղեկացված լինելը հաստատվում է նաև անկողմնակալ երկու վկաների ցուցմունքներով: Իսկ վերը նշված ցուցմունքներով և գործում առկա փաստաթղթերով հաստատվում է նաև, որ Սոնա Սարգսյանը հանդիսացել է Միսակ Մարտիրոսյանի վարորդի աղջիկը, ով երկար ժամանակ հրամանագրված է եղել որպես դատական կարգադրիչ, սակայն նրա փոխարեն աշխատավարձ ստացել է այլ անձ: Հետևաբար, այդ հանգամանքը, որ նշված եղանակով Միսակ Մարտիրոսյանն իր վարորդի համար լուծել է ֆինանսական խնդիր, վկայում է այն մասին, որ նա չէր կարող տեղեկացված չլինել, որ առկա են հրամանագրված, սակայն փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձինք: Արմեն Մովսիսյանի կողմից տրված ցուցմունքներն այլ աղբյուրներով հաստատվելու պայմաններում` տրամաբանական չէ յուրացման գործընթացներին Միսակ Մարտիրոսյանի մասնակից լինելու մասով հայտնած տեղեկությունների հավաստիությունը նսեմացնել և գալ հետևության, որ դրանք բավարար չեն Միսակ Մարտիրոսյանի մեղավորությունը հաստատելու համար: Հակառակ մոտեցման պարագայում ստացվում է, որ Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքների բավարարության միայն այն մասն է կասկածի տակ դրվում, որը վերաբերվում է Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից նյութական օգուտ ստանալուն: Իսկ եզրակացնել, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղեկացված է եղել զուտ այդ գործընթացի մասին, սակայն յուրացմանը մասնակցություն չի ունեցել, իրատեսական չէ, քանի որ մոտ 4 տարի նա հաստատել է դատական կարգադրիչների ծառայությանն առնչվող նախահաշիվները, որոնցում ընդգրկված են եղել նաև հրամանագրված, սակայն փաստացի ծառայություն չիրականացնող թվով 84 անձանց հաստիքների թվաքանակը և դրանց համապատասխան աշխատավարձերի չափը: Այսինքն՝ առկա չէ որևէ ողջամիտ պատճառաբանություն, որ Միսակ Մարտիրոսյանը, չունենալով որևէ շահագրգռվածություն, տևական ժամանակ իր ստորագրությամբ հաստատել է դրանք:
Այսպիսով` վերը նշված օբյեկտիվ տվյալները համակցությամբ գնահատելու արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար են Միսակ Մարտիրոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ապացուցված համարելու համար:
Ինչ վերաբերում է առաջին ատյանի դատարանի այն փաստարկին, որ Արմեն Մովսիսյանը Միսակ Մարտիրոսյանին մերկացնող բնույթի ցուցմունքներ է տվել միայն նախաքննության վերջնամասում՝ սկսած 2013 թվականի նոյեմբերի 7-ից, իսկ մինչ այդ 6 անգամ հարցաքննվելիս նման ցուցմունքներ չի տվել, ապա տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է այն հանգամանքը, որ Արմեն Մովսիսյանը սկզբնական ցուցմունքներով ընդհանրապես չի ընդունել գումարների յուրացման ինչպես իր, այնպես էլ Միսակ Մարտիրոսյանի առնչության փաստը, ինչը չի կարող վկայել Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքների անարժանահավատ լինելու մասին: Վերաքննիչ դատարանի նման եզրահանգումը պայմանավորված է նաև նրանով, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 7-ից տված բոլոր ցուցմունքներում, այդ թվում նաև առերես հարցաքննություններում Արմեն Մովսիսյանը տվել է մեղադրանքը հիմնավորող նույնաբովանդակ ցուցմունքներ ինչպես իր, այնպես էլ Միսակ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ: Ավելին՝ դատարանի այն դիտարկումը, որ Արմեն Մովսիսյանը նախաքննության միայն վերջնամասում է մեղադրող բնույթի ցուցմունքներ տվել, ապա հարկ է նկատել, որ քրեական գործը հարուցվել է 2013 թվականի հուլիսի 16-ին, իսկ գործը դատարան է ուղարկվել 2014 թվականի հուլիսի 23-ին, ուստի 2013 թվականի նոյեմբերը չի կարող համարվել նախաքննության վերջնամաս:
Իսկ ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի այն պնդմանը, որ Արմեն Մովսիսյանի ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել նախաքննության մարմնի և նրա միջև իրականացված գործարքի` մեղմ պատիժ ստանալու կամ պատժից ազատվելու, ինչպես նաև Արմեն Մովսիսյանի ընտանիքի նկատմամբ իրականացված բռնության արդյունքում, ապա հարկ է նկատել, որ ինչպես Արմեն Մովսիսյանը, այնպես էլ մյուս մեղադրյալները խոստովանական և մերկացնող ցուցմունքներ տալու պարագայում ողջամտորեն կարող էին ակնկալել, որ դա կնպաստի, որպեսզի հետագա հարկադրանքի միջոցներն իրենց մասով լինեն մեղմ, որպիսի հանգամանքը չի կարող գնահատվել որպես արտասովոր կամ արատավոր երևույթ: Բացի այդ, Արմեն Մովսիսյանը ցուցմունքներ սկսել է տալ իր մեղքը հիմնավորող ճնշող տվյալների առկայության պայմաններում, մասնավորապես՝ ամբաստանյալներ Գագիկ Խաչատրյանի և Եղիազար Սարգսյանի կողմից մերկացնող առերես ցուցմունքներ տալուց հետո, այսինքն՝ այն ժամանակ, երբ մեղքը չընդունելը և խոստովանական ցուցմունքներ չտալը կարող էր գնահատվել ոչ միայն պարզ պաշտպանական տակտիկա, այլև` պատասխանատվությունից խուսափելու միտում: Իսկ <<գործարքի>> և ընտանիքի նկատմամբ բռնություն գործադրելու փաստարկը կարող է վերաբերել Արմեն Մովսիսյանի կողմից տրված ցուցմունքները որպես ապացույց անթույլատրելի ճանաչելուն: Սակայն պետք է նկատել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ապացույցի թույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունն ընկած է այն ձեռք բերող կողմի վրա: Եթե ապացույցը ձեռք բերելիս պահպանվել են սույն օրենսգրքի բոլոր պահանջները, ապացույցի անթույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունը կրում է դրա թույլատրելիությունը վիճարկող կողմը: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում Արմեն Մովսիսյանին հարցաքննելիս առերևույթ պահպանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջները, իսկ վերջինի ցուցմունքներն ապօրինի միջամտության արդյունքում ձեռք բերված լինելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմը որևէ օբյեկտիվ հիմնավորում չի ներկայացրել: Ավելին` Արմեն Մովսիսյանը թե նախնական քննության, թե դատական քննության ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմիններին նման տեղեկություններ չի հայտնել:
Ինչ վերաբերում է Արմեն Մովսիսյանի դստերը պատկանող կազմակերպությունում ստուգումներ իրականացնելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանը թեև կոնկրետ այդ փաստի հետ կապված գործ չի քննում, սակայն, որպես բողոքում բարձրացված հարցի կապակցությամբ մոտեցում, հարկ է համարում նշել, որ տվյալ դեպքում քննվել է առանձնապես խոշոր չափերով յուրացման վերաբերյալ գործ, ինչն ուղղակիորեն կարող էր առնչվել նաև փողերի լվացման հետ կապված հանցակազմի հետ, իսկ այդ երկու հանցակազմերը գտնվում են օրգանական կապի մեջ: Ուստի այդ պայմաններում նախաքննական մարմնի ողջամիտ պարտականությունն է եղել նաև պարզելու, թե հափշտակված միջոցներն ինչ նպատակի են ծառայել, և արդյոք դրանք փոխարկվել են իրավաբանական անձանց միջոցով, թե ոչ, հատկապես այն պայմաններում, երբ ամբողջական վնասը դեռ վերականգնված չի եղել:
Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ նաև Միսակ Մարտիրոսյանի և վերջինի պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի այն դատողությանը, որ սույն քրեական գործում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմի չորս տարրերից երեքը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործություն է համարվում հանցավորին վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելը կամ վատնելը: Իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն՝ հանցագործություն է համարվում նույն արարքը, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով և կազմակերպված խմբի կողմից:
Վերը նշված հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է նրանով, որ հանցավորը հափշտակում է այն գույքը, որը գտնվում է վերջինի օրինական տիրապետման ներքո և այդ գույքի նկատմամբ ունի որոշակի լիազորություններ: Հետևաբար, քննարկվող հանցագործության սուբյեկտ կարող են լինել այն անձինք, որոնց որոշակի լիազորությամբ վստահված է ուրիշի գույքը: Իսկ սուբյեկտիվ կողմից՝ յուրացումը կամ վատնումը կարող է իրականացվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանքը համարվում է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված, եթե դա կատարվել է այնպիսի անձանց կայուն խմբի կողմից, ովքեր նախապես միավորվել են մեկ կամ մի քանի հանցանքներ կատարելու համար: Հարկ է նշել, որ կազմակերպված խմբի անդամները կարող են տարբեր դերակատարություններ ունենալ, մասնավորապես՝ մի մասը կարող են մասնակցել խմբի ստեղծմանը կամ գործունեության պլանավորմանը, մյուսները՝ օժանդակմանը, անմիջական կատարմանը և այլն:
Տվյալ դեպքում Միսակ Մարտիրոսյանը հանդիսացել է <<ՀՀ Դատական դեպարտամենտ>> պետական կառավարչական հիմնարկում կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ և օրենքով սահմանված կարգով ունեցել է դատական կարգադրիչների ծառայության գործունեությունը համակարգելու, ընդհանուր վերահսկողություն իրականացնելու, դատական ծառայողներին ծառայության նշանակելու ու ազատելու, հիմնարկին հատկացված պետական գույքը, այդ թվում` ֆինանսական միջոցները տնօրինելու, ծառայության հաստիքացուցակները հաստատելու և փոփոխելու, ներկայացված ֆինանսական նախահաշիվները հաստատելու լիազորություններ, ինչպես նաև հանդիսացել է ծառայության տնտեսական ու հաշվապահական գործունեության համար պատասխանատու պաշտոնատար անձ։
Իսկ Միսակ Մարտիրոսյանի նշված լիազորությունների ուղղակիորեն իրականացմամբ, մասնավորապես՝ ծառայության հաստիքացուցակները և ֆինանսական նախահաշիվները հաստատելու արդյունքում է տեղի ունեցել փաստացի ծառայություն չիրականացրած աշխատակիցների աշխատավարձերի, դրամական այլ միջոցների դուրսգրում և հափշտակում: Նշվածից պարզ է դառնում, որ առանց Միսակ Մարտիրոսյանի ի պաշտոնե տրված լիազորությունների իրացման՝ այլ անձի կողմից ընդհանրապես չէր կարող ծառայության հաստիքացուցակները և ֆինանսական նախահաշիվները հաստատվել, որից հետո էլ տեղի ունենար աշխատավարձերի և այլ դրամական միջոցների հափշտակում: Հակառակ մոտեցման պարագայում՝ միակ միջոցը Միսակ Մարտիրոսյանին խաբելն էր, որպիսի հանգամանքն ինչպես արդեն նշվել է վերը` հերքվում է այլ օբյեկտիվ տվյալներով: Ավելին` առանց Միսակ Մարտիրոսյանի իմացության նման եղանակով յուրացումը գրեթե անհնարին կլիներ և դատապարտված կլիներ անհաջողության:
Ինչ վերաբերում Միսակ Մարտիրոսյանի այն փաստարկին, որ ինքն օբյեկտիվ կողմի որևէ գործողություն չի կատարել յուրացում իրականացնելու համար, իսկ անգործությամբ չէր կարող այն կատարել, ապա Վերաքննիչ դատարանը թեև գտնում է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը յուրացումներ կատարելուն մասնակցել է գործողությամբ, այնուամենայնիվ հարկ է համարում նշել, որ յուրացումը հատկապես խմբի կողմից կատարվելու պայմաններում կարող է իրականացվել նաև անգործությամբ: Այսինքն՝ հնարավոր են դեպքեր, երբ խմբի անդամն իր անգործությամբ լրացնի մյուս անդամի գործողությունը:
Ինչ վերաբերում է այն պնդմանը, որ տվյալ դեպքում Միսակ Մարտիրոսյանը չէր կարող հանդիսանալ յուրացման սուբյեկտ, քանի որ ֆինանսական միջոցները տնօրինելու հնարավորություն չի ունեցել, ապա ինչպես արդեն նշվել է վերը, խմբի յուրաքանչյուր անդամ կարող է ունենալ իր ուրույն դերակատարությունը: Տվյալ դեպքում Միսակ Մարտիրոսյանն իր գործողություններով պետական բյուջեից ապահովել է ֆինանսական մուտքերը, որոնք տնօրինվել են խմբի այլ անդամների կողմից: Նշվածի համատեքստում պետք է նկատել, որ մի շարք հիմնարկներում էլ տնօրենը ֆինանսական միջոցները չի կարող տնօրինել առանց հաշվապահի թույլտվության կամ իմացության և հակառակը: Ուստի հարց է առաջանում՝ փոխադարձ համաձայնությամբ նրանք արդյոք չեն կարող յուրացնել գումարներ, մասնավորապես` հաշվապահը կարող է ստորագրել, իսկ տնօրենը ստանալ և յուրացնել կամ հակառակը, կամ երկուսն էլ միաժամանակ: Պատասխանը միանշանակ դրական է, քանի որ հակառակ մոտեցման պարագայում կստացվի, որ երկուսն էլ սուբյեկտ չեն, իսկ միմյանց իրավասություններով պայմանավորված անձանց կողմից ուրիշի գույքին ապօրինի, անհատույց տիրանալը երբևէ չի կարող որակվել յուրացում: Ավելին` Արմեն Մովսիսյանը հստակ ցուցմունքներ է տվել, որ հափշտակված գումարների մի մասը պարբերաբար` գրեթե ամեն ամիս, փոխանցել է Միսակ Մարտիրոսյանին:
Վերաքննիչ դատարանը, քրեական գործում առկա վերը նշված ապացույցները վերլուծելով և գնահատելով, արդեն իսկ եկել է այն եզրահանգման, որ Միսակ Մարտիրոսյանը փաստացի գրանցված, սակայն ծառայություն չիրականացրած անձանց աշխատավարձերը դուրս գրելու գործընթացից տեղյակ է եղել և իր անմիջական լիազորությունների իրացմամբ թույլատրել և նպաստել է, որպեսզի հանցավոր խմբի անդամների կողմից այն իրականացվի: Այսինքն` հաստատված է, որ Արմեն Մովսիսյանը Միսակ Մարտիրոսյանին տեղյակ է պահել յուրացումներ կատարելու իրենց ծրագրի մասին, ինչը նշանակում է, որ Միսակ Մարտիրոսյանը յուրաքանչյուր անգամ հաստիքացուցակ և նախահաշիվ հաստատելիս չէր կարող չգիտակցել, որ հաստատում է այնպիսի թվով անձանց ցուցակ, որոնց մի մասի համալրումը ձևական բնույթ է կրում, ինչը նույնպես վկայում է արարքի ուղղակի դիտավորության մասին և տվյալ դեպքում չի կարող խոսք գնալ ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի մասին:
Վերոգրյալը բերում է եզրահանգման, որ Միսակ Մարտիրոսյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմի չորս հատկանիշներն էլ առկա են, ուստի առաջին ատյանի դատարանի դատողությունները Միսակ Մարտիրոսյանի անմեղության մասով հիմնավոր չեն:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ Միսակ Մարտիրոսյանը և նրա պաշտպան Վ.Զուռնաչյանը կաշառք ստանալու վերաբերյալ Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված երեք դրվագների կապակցությամբ վիճարկում են մասնավորապես նյութերի նախապատրաստման և քրեական գործ հարուցելու օրինականությունը, ինչպես նաև դրանց վերաբերյալ ձեռք բերված ապացույցների թույլատրելությունը և արժանահավատությունը, հարկ է համարում անդրադառնալ նաև դրանց:
Այսպես՝ պաշտպանական կողմը նշում է, որ նախնական քննության մարմինը Ռուզաննա Դարբինյանից կաշառք ստանալու դրվագով առանձին նյութ չի նախապատրաստել և այն առանձին չի ուղարկել քննչական մարմնին:
Քրեական գործի նյութերից պարզ է դառնում, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Լիլիա Պետրոսյանը ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում ներկայացրել է հանցագործության մասին հաղորդում, որի կապակցությամբ նույն օրը նրանից, Արմեն Պետրոսյանից, Արթուր Եղիազարյանից և Անգին Ղուկասյանից վերցվել են բացատրություններ, որից հետո՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, որոշում է կայացվել նախապատրաստված նյութերն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկելու մասին և թիվ 10/1-4-3391 գրությամբ այն ուղարկվել է: Իսկ Ռուզաննա Դարբինյանը ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում հանցագործության մասին հաղորդում է ներկայացրել 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, որը, որպես նախապատրաստված նյութ, թիվ 10/1-4-3392 գրությամբ կրկին ուղարկվել է քննչական մարմնին:
Հետևաբար, նշված տվյալներով ոչ միայն չի հիմնավորվում պաշտպանական կողմի պնդումները, այլ հակառակը՝ հաստատվում է, որ Լիլիա Պետրոսյանից և Ռուզաննա Դարբինյանից կաշառք ստանալու դրվագներով նախապատրաստվել են առանձին նյութեր, որոնք էլ տարբեր գրություններով ուղարկվել են քննչական մարմին:
Պաշտպանական կողմի հաջորդ պնդումն այն է, որ կաշառք ստանալու դրվագներով ձեռք բերված ապացույցները, մասնավորապես՝ Լիլիա Պետրոսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Արթուր Եղիազարյանի, Անգին Ղուկասյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի կողմից տրված ցուցմունքները պետք է ճանաչել անթույլատրելի, քանի որ փաստաթղթերում առկա է ժամերի անհամապատասխանություն, տվյալները ձեռք են բերվել վեջիններին ապօրինաբար ազատությունից զրկելու՝ այդ կերպ հոգեբանական ճնշում գործադրելու, ինչպես նաև Լիլիա Պետրոսյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու, իսկ Անգին Ղուկասյանի կողմից պատիժ չկրելու խոստում տալու արդյունքում:
Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի է, որ նշված հանգամանքների, ինչպես նաև քննիչի կողմից Միսակ Մարտիրոսյանին <<գործարք>> առաջարկելու հանգամանքների շուրջ` հատկապես նկատի ունենալով, որ թե պաշտպանական կողմը, թե առաջին ատյանի դատարանն այդ կապակցությամբ դիմել են իրավասու մարմնին, պետք է պատշաճ քննություն իրականացվեր, նվազագույնը նյութերի նախապատրաստման ձևով, ինչը որոշակի նշանակություն կարող էր ունենալ հաղորդած տվյալների իսկությունը պարզելու համար: Միաժամանակ խնդիր է առաջացնում նաև, որ համապատասխան դիմումներին ընթացք չտալը դիմողի կողմից մինչդատական վարույթի շրջանակներում չի բողոքարկվել դատական կարգով, ինչը նույնպես նշանակություն կունենար բարձրացված ենթադրյալ խախտումներին գնահատական տալու համար: Ուստի, հաշվի առնելով վերաքննության փուլում բողոքները քննելու առանձնահատկությունները, տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանին չի մնում ոչինչ, քան գնահատել ձեռք բերված տվյալները:
Հարկ է նկատել, որ ոստիկանությունում տևական ժամանակ վերը նշված անձանց գտնվելու վերաբերյալ տեղեկությունների աղբյուրը հանդիսանում է միայն այդ անձանց կողմից Առաջին ատյանի դատարանում տրված ցուցմունքները: Այսինքն՝ գործի թե նախնական քննության, թե դատական քննության ընթացքում այդ մասին վկայող այլ տվյալներ ձեռք չեն բերվել: Սակայն պետք է նկատել, որ նրանք իրենց ցուցմունքներում նշել են միայն ոստիկանությունում երկարատև ժամանակ գտնվելու մասին, իսկ հարկադրանք կիրառելու կամ <<գործարք>> առաջարկելու վերաբերյալ ոչինչ չեն հայտնել: Իսկ եզրակացնել, որ նախաքննությունն ավարտված լինելու պայմաններում դատական քննության ընթացքում վերը նշված անձինք կարողացել և հնարավորություն են ունեցել խոսել տևական ժամանակ ոստիկանությունում գտնվելու մասին, սակայն հոգեբանական ճնշման կամ <<գործարքի>> մասին կաշկանդվել են հայտնել, իրատեսական չէ: Ավելին՝ Վերաքննիչ դատարանը նշված անձանց ցուցմունքների թույլատրելիությունը գնահատելիս կարևորում է նաև այն համգամանքը, որ վերջիններն Առաջին ատյանի դատարանում հայտնել են, որ նախնական քննության ընթացքում իրենց տված տեղեկությունները համապատասխանում են իրականությանը և պնդել են դրանք:
Այսպիսով՝ վերոգրյալ մեկնաբանությունները հաշվի առնելով՝ Վերաքննիչ դատարանը չի կարող գալ փաստարկված եզրահանգման, որ Լիլիա Պետրոսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Արթուր Եղիազարյանի, Անգին Ղուկասյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի կողմից տրված ցուցմունքները ձեռք են բերվել հոգեբանական ճնշման և/կամ <<գործարքի>> արդյունքում, որպիսի հանգամանքն էլ կարող է հիմք հանդիսանալ նշված ցուցմունքներն անթույլատրելի ճանաչելու համար:
Այնուամենայնիվ, դատական ակտի հիմնավորվածությունը կասկածի տակ չդնելու նկատառումներից ելնելով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սկզբնական` 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին և 24-ին Լիլիա Պետրոսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Արթուր Եղիազարյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի ցուցմունքները, Անգին Ղուկասյանի բացատրությունը, ինչպես նաև Լիլիա Պետրոսյանի և Ռուզաննա Դարբինյանի հաղորդումները չպետք է դնել դատական ակտի հիմքում: Հարկ է նկատել, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 2009 թվականի փետրվարի 16-ի ՎԴ/0551/05/08 որոշմամբ արձանագրել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ, եթե վճիռը (դատական ակտը) զուրկ է իրավական հիմնավորումից, ապա չի կարող լինել օրինական, համոզիչ, ինչպես նաև հեղինակավոր: Այսինքն` դատական ակտը պետք է լինի նաև համոզիչ և հավատ ներշնչի:
Այնուամենայնիվ, դրանք դատական ակտի հիմքում չդնելով՝ ընդհանուր պատկերը չի փոխվում, քանի որ նշված անձինք հետագայում ըստ էության տվել են նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, որոնց Վերաքննիչ դատարանը կանդրադառնա ստորև:
Իսկ Վիկտորյա Կարապետյանից և վերջինի ամուսին Արմեն Մանուկյանից ապօրինի ազատությունից զրկելու և հոգեբանական ճնշում գործադրելու արդյունքում ցուցմունքներ ձեռք բերվելու կապակցությամբ հարկ է նկատել, որ Վիկտորյա Կարապետյանը հայտնել է, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին՝ ժամը 16:00-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունից զանգահարել և տեղեկացրել են, որ իրենից ճշտելու բան ունեն, անհրաժեշտ է ներկայանալ 6-րդ վարչություն: Ինքը նշված վարչություն է գնացել ամուսնու հետ, որտեղ մնացել է մինչև ժամը 24:00-ի սահմանները: Իսկ նրա ամուսին Արմեն Մանուկյանը հայտնել է, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին՝ ժամը 15:30-ից 16:00-ի սահմաններում, կնոջը կանչել են ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչություն, որտեղից որոշ ժամանակ անց տեղափոխվել են քննչական բաժին, որտեղ էլ հետագայում հարցաքննվել են և դուրս են եկել ժամը 23:00-ի սահմաններում: Իսկ քրեական գործում առկա նյութերի համաձայն՝ Վիկտորյա Կարապետյանը 2013 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում հաղորդում է տվել, նույն օրը՝ ժամը 17:50-ից մինչև 20:30-ը, Երևան քաղաքի քննչական վարչության քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել, իսկ Արմեն Մանուկյանը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել նույն օրը՝ ժամը 21:00-ից 22:00-ն: Նշվածից հետևում է, որ Վիկտորյա Կարապետյանը և Արմեն Մանուկյանը նախ գտնվել են ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունում, որից հետո` Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում, որտեղ ժամը 17:50-ից մինչև 22:00-ն նրանց մասնակցությամբ կատարվել են հարցաքննություններ: Այսինքն՝ տվյալ դեպքում բաց է մնում 22:00-ից մինչև 23:00-ն կամ 24:00-ն ընկած ժամանակահատվածի հարցը: Սակայն պետք է նկատել, որ մեղադրող բնույթի տվյալներ ստանալուց հետո վկաներին մեկ կամ երկու ժամ պահելու որևէ ողջամիտ տրամաբանություն չէր կարող լինել: Ավելին` վկաները ժամերը նշում են մոտավորապես: Ուստի մոտավորապես նշված տվյալները տվյալ դեպքում բավարար չեն հաստատելու, որ Վիկտորյա Կարապետյանը և նրա ամուսինը զրկված են եղել ազատությունից և ցուցմունքներ են տվել հարկադրանքի ազդեցության ներքո, հատկապես այն պայմաններում, երբ վկաները հարկադրանքի մասին չեն նշում:
Պաշտպանական կողմի հաջորդ պնդումը կայանում է նրանում, որ կաշառք ստանալու դրվագներով կաշառք տվողների վերաբերյալ նախաքննական մարմնի կողմից կայացվել են քրեական պատասխանատվությունից ազատելու ապօրինի որոշումներ, սակայն Առաջին ատյանի դատարանն անհիմն անուշադրության է մատնել:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ դատարաններում գործերը քննվում են միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն առաջադրված մեղադրանքի սահամաններում, գտնում է, որ տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը չէր կարող անդրադառնալ և գնահատական տալ մինչդատական վարույթի ժամանակ նախաքննական մարմնի քրեական հետապնդում չիրականացնելու որոշումների հիմնավորվածությանը, քանի որ այդ կերպ նախ դուրս կգար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածով ամրագրված միայն ամբաստանյալի նկատմամբ գործ քննելու իրավասության սահմաններից, բացի այդ, տվյալ անձանց փաստացի կտրվեր մեղադրյալի կարգավիճակ, որով կոպիտ կերպով կխախտվեր նրանց իրավունքներն ու օրինական շահերը: Իսկ նշված որոշումները կարող էին դատական քննության առարկա դառնալ մինչդատական վարույթի նկատմամբ դատական վերահսկողության շրջանակներում, որպիսի բողոք պաշտպանական կողմը ժամանակին չի ներկայացրել:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով Միսակ Մարտիրոսյանին կաշառք ստանալու դրվագներով առաջադրված մեղադրանքներին, հարկ է համարում նկատել, որ առաջին դրվագի (Միսակ Մարտիրոսյանն Անգին Ղուկասյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Միքայել Ստեփանյանին Լոռու մարզի ընդանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակում գործավարի պաշտոնին նշանակելուն նպաստելու համար՝ Անգին Ղուկասյանի միջոցով պահանջել և ստացել է խոշոր չափերի` 366.780 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք) կապակցությամբ ձեռք են բերվել հետևյալ ապացույցները.
-վկա Ռուզաննա Դարբինյանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ի ցուցմունքը, համաձայն որի՝ 2010 թվականի հունիսի 14-ին գնացել է Անգին Ղուկասյանի մոտ, քանի որ տղան մեկ անգամ մասնակցել էր մրցույթին և չէր հաղթել: Իր և Անգինի միջև պայմանավորվածությունն այն է եղել, որ նա պայմանավորվել է Միսակ Մարտիրոսյանին տալ 1.000 ԱՄՆ դոլար՝ Միքայելին պաշտոնի նշանակելու համար: Անգինն էլ իրեն ասել է, որ համաձայնեցրել է Միսակ Մարտիրոսյանի հետ և իրականում այդպես էլ եղել է, քանի որ 2010 թվականի օգոստոսի սկզբին որդին նշանակվել է Լոռու մարզի դատարանում որպես գործավար: 2010 թվականի հունիսի 14-ին և հուլիսի 30-ին այցելել է Անգին Ղուկասյանին: Հունիսին Անգինի մոտ գնացել է Միքայելին գործի տեղավորելու խնդրանքով, իսկ հուլիսի 30-ին արդեն Անգինին է տվել պայմանավորված 1.000 ԱՄՆ դոլարը,
-ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ 2010 թվականի ամռանը Ռուզաննա Դարբինյանը խնդրել է, որպեսզի որդուն՝ Միքայելին, աշխատանքի տեղավորեն Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում: Ինքը խոսել է Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, ով նախնական տվել է համաձայնություն և պահանջել 1.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը պահանջի մասին ասել է Ռուզաննային, ով համաձայնվել է և մինչև մրցույթն իր աշխատասենյակում առձեռն տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքն այդ գումարը պահել է իր մոտ, քանի որ այդ ժամանակ Միսակ Մարտիրոսյանը գտնվել է արձակուրդում, իսկ երբ վերադարձել է, այն տվել է նրան և հիշեցրել, որ դա Լուռու մարզի դատարանի գրասենյակի գործավարի գումարն է: Հերթական հավաքներից մեկի ժամանակ, երբ հավաքված է եղել ողջ ղեկավար կազմը, Մարտիրոսյանը բոլորին տեղեկացրել է, որ, եթե Անգինը կադրային հարցերով որևէ բան ասի նրանց, ապա նրանք ընդունեն, որ ինքը տեղյակ է և իր հետ համաձայնեցված է: Նորա Կարապետյանն առանց խոչընդոտների ստորագրել է Միքայելի հրամանը, քանի որ առկա է եղել մրցութային հանձնաժողովի ամփոփած եզրակացությունը և համապատասխան միջնորդությունը: Երբևիցե չի հիշում դեպք, երբ փոխարինողները հրաժարված լինեն որևէ բան ստորագրելուց, քանի որ բոլորն էլ իմացել են, որ ոչ մի բաժնի պետ առանց Միսակ Մարտիրոսյանի գիտության չէր կարող որևէ քայլ ձեռնարկել: Նորա Կարապետյանը հրամանը ստորագրելուց չի հետաքրքրվել, թե հավակնորդն ով է, ինչ կարգով է անցել, այլ հավակնորդներ եղել են, թե ոչ, նրան բավարար է եղել միայն միջնորդությունը և այն, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է եղել: Որքանով հիշում է, նա նույնիսկ մրցույթի փաթեթը չի ուսումնասիրել,
-վկա Միքայել Ստեփանյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ 2010 թվականից մինչև 2012 թվականը Սպիտակի նստավայրում աշխատել է որպես գրասենյակի գործավար: 2010 թվականին առաջին անգամ աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ հայտ է ներկայացրել և այդ ժամանակ չի անցել, իսկ երկրորդ անգամ արդեն անցել է աշխատանքի: Հետագայում քննիչի մոտ տեղեկացել է, որ մոր կողմից միջամտություն է եղել աշխատանքի ընդունվելու կապակցությամբ: Մայրն իրեն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու կապակցությամբ 1.000 ԱՄՆ դոլար է տվել Անգինին, ինչի մասին գրել է մոր հետ խոսակցություն ունենալուց հետո, այլ ոչ թե քննիչն է ասել իրեն, թե ինչ գրի,
-վկա Նորա Կարապետյանի ցուցմունքը, համաձայն որի՝ պաշտոնակատար լինելիս կադրային հարցերը որոշել է ինքնուրույն: Չի եղել դեպք, որ դեպարտամենտի ղեկավարի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու ընթացքում նա իրեն հանձնարարություններ տա մրցութային հանձնաժողովի կազմը ձևավորելու և նշանակումներ կատարելու առումով: Միքայել Ստեփանյանին չի հիշում, սակայն առհասարակ պաշտոնի նշանակվել է այն անձը, ով հաղթել է մրցույթում: Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու համար Անգին Ղուկասյանն իրեն չի հայտնել, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է, և ինքը պետք է հրաման ստորագրի Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու համար: Այդպիսի ցուցում չէր կարող լինել, քանի որ մրցույթում հաղթող անձն է միայն ընդունվում աշխատանքի: Դեպարտամենտում աշխատելու ժամանակ` ժողովների ընթացքում, երբևէ չի եղել դեպք, որ Միսակ Մարտիրոսյանը հանձնարարի նրա բացակայության ժամանակ Անգին Ղուկասյանի ասածն ընդունել որպես նրա ասած,
-անցագրային կետի գրքի համաձայն` Ռուզաննա Դարբինյանը 2010 թվականի հունիսի 14-ին և հուլիսի 30-ին մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք՝ Անգին Ղուկասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով,
-ՀՀ դատական ծառայության թափուր պաշտոններ զբաղեցնելու համար անցկացված բաց մրցույթի փաթեթի համաձայն՝ ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանը 2010 թվականի հունիսի 23-ի թիվ 77Ա որոշմամբ նույն թվականի օգոստոսի 3-ին Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար նշանակել է բաց մրցույթ և անձնակազմի կառավարման վարչությանը հանձնարարել վերոնշյալ թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար հրապարակել բաց մրցույթի հայտարարություն,
-արձակուրդի հրամանի համաձայն՝ 2010 թվականի հուլիսի 19-ի թիվ 47Ա հրամանով Միսակ Մարտիրոսյանին տրամադրվել է հերթական արձակուրդ՝ 2010 թվականի հուլիսի 26-ից մինչև օգոստոսի 26-ն ընկած ժամանակահատվածում: Նույն հրամանով այդ ժամանակահատվածում նրա պարտականությունների կատարումը վերապահվել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի առաջին տեղակալ Նորա Կարապետյանին,
-ՀՀ դատական ծառայության թափուր պաշտոններ զբաղեցնելու համար անցկացված բաց մրցույթի փաթեթի համաձայն՝ Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի թափուր պաշտոնը զբաղեցնելու համար բաց մրցույթ անցկացնող հանձնաժողովի նախագահ է նշանակվել ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանը: Մրցույթին մասնակցել են երկու հավակնորդ, որոնցից հաղթող է ճանաչվել թեստավորման առաջադրանքի 100%-ին պատասխանած, իսկ հարցազրույցի արդյունքներով հնարավոր 4 միավորից 3 ձայն ստացած Միքայել Ստեփանյանը,
-Միքայել Ստեփանյանի անձնական գործում առկա փաստաթղթերի համաձայն` դատական դեպարտամենտի ղեկավարի պաշտոնակատար Նորա Կարապետյանի 2010 թվականի օգոստոսի 5-ի թիվ 496Ա հրամանով Միքայել Ստեփանյանը նշանակվել է պաշտոնի,
Վերոգրյալ ապացույցների համադրման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ արժանահավատ են Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքները, քանի որ առկա չեն հակառակի մասին վկայող տվյալներ: Վերաքննիչ դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նրանով, որ Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու ողջ գործընթացի վերաբերյալ Անգին Ղուկասյանի հայտնած տվյալներն ամբողջությամբ համապատասխանում են վերը նշված ապացույցներում առկա տվյալներին: Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն պնդմանը, որ կաշառքների դրվագներով Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքների բովանդակությունը պայմանավորված է իր նկատմամբ ունեցած թշնամանքով, քանի որ ինքը նպաստել է նրան աշխատանքից ազատելու հարցում, ապա Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում փաստել, որ քրեական գործով Անգին Ղուկասյանի կողմից Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ թշնամանք ունենալու մասին օբյեկտիվ տվյալներ ձեռք չեն բերվել: Հակառակ դրան` ձեռք են բերվել այնպիսի տվյալներ, համաձայն որոնց` Անգին Ղուկասյանն աշխատանքից ազատվել է անձնական դիմումի համաձայն՝ այլ աշխատանքի տեղափոխվելու նպատակով: Անգին Ղուկասյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում հարցաքննվելիս, այդ թվում` Միսակ Մարտիրոսյանի հետ առերես, պնդել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ որևէ թշնամանք չունի: Հատկանշական է նաև, որ Անգին Ղուկասյանն աշխատանքից ազատվելուց՝ 2012 թվականի օգոստոսից, ավելի քան մեկ տարի անց՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 19-ին և սեպտեմբերի 20-ին, ոստիկանություն գնալու կապակցությամբ հեռախոսազրույցներ է ունեցել Միսակ Մարտիրոսյանի հետ, ինչն ուղղակիորեն վկայում է թշնամանքի բացակայության մասին, իսկ անուղղակիորեն` ընդհանուր խնդիր ունենալու մասին:
Այսպիսով՝ պարզ է դառնում, որ Միքայել Ստեփանյանին Լոռու մարզի ընդանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակի գործավարի պաշտոնին նշանակելու խնդրանքով վերջինի մայրը՝ Ռուզաննա Դարբինյանը, դիմել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանին, ով նշված խնդրանքի մասին հայտնել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին: Վերջինը Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունել համար պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որն էլ Ռուզաննա Դարբինյանը տվել է Անգին Ղուկասյանին: Այնուհետև, Միքայել Ստեփանյանը հաղթող է ճանաչվել վերոգրյալ պաշտոնի նշանակման համար անցկացվող մրցույթում և ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար Նորա Կարապետյանի հրամանով նշանակվել է նշված պաշտոնին: Դրանից հետո, երբ Միսակ Մարտիրոսյանը վերադարձել է արձակուրդից, Անգին Ղուկասյանը 1.000 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է նրան որպես Միքայել Ստեփանյանի աշխատանքի ընդունելու գումար:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ պաշտպանական կողմի այն դատողությանը, որ Միսակ Մարտիրոսյանը որևէ կերպ չէր կարող նպաստել Միքայել Ստեփանյանի պաշտոնի նշանակմանը, քանի որ նախ ինքը տվյալ ժամանակահատվածում գտնվել է արձակուրդում, ինչպես նաև տվյալ դեպքում այդ պաշտոնին կարող էր նշակվել մրցույթում հաղթող ճանաչված անձը, իսկ մրցույթում հաղթող ճանաչվում է մրցութային հանձաժողվի կողմից:
Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի է, որ Միքայել Ստեփանյանը տվյալ պաշտոնում կարող էր նշանակվել միայն մրցույթում մրցութային հանձնաժողովի կողմից հաղթող ճանաչվելու դեպքում: Սակայն Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է այն, որ այդ մրցույթի հանձնաժողովի նախագահ է հանդիսացել Անգին Ղուկասյանը, ում ձայնը Միքայել Ստեփանյանին հաղթող ճանաչելու հարցում եղել է վճռորոշ, քանի որ վերջինը հաղթող է ճանաչվել 1 դեմ 3 կողմ ձայների հարաբերակցությամբ այն դեպքում, երբ մրցույթում հաղթող կարող է ճանաչվել այն անձը, ում օգտին կողմ է քվեարկել հանձնաժողովի անդամների մեծամասնությունը: Այսինքն՝ նշվածից պարզ է դառնում, որ Միքայել Ստեփանյանի աշխատանքի ընդունվելը եղել է ոչ թե ինքնաբերաբար, այլ` օգնության արդյունքում: Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է նաև այն հանգամանքը, որ տվյալ մրցույթում հաղթող է ճանաչվել միայն Միքայել Ստեփանյանը և նման պայմաններում դեպարտամենտի ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատարը չէր կարող անել ոչինչ, քան ստորագրել Միքայել Ստեփանյանին պաշտոնի նշանակելու հրամանը: Այսինքն՝ այն դեպքում, երբ մրցույթում առկա է մեկ հաղթող, այդ անձին պաշտոնի նշանակելու գործընթացը կրում է մեխանիկական բնույթ և մրցույթից հետո դեպարտամենտի ղեկավարը, այդ թվում՝ պաշտոնակատարը, չունի հայեցողություն և չի կարող խոչընդոտել հաղթող անձի աշխատանքի նշանակմանը: Հետևաբար, Միքայել Ստեփանյանին աշխատանքի ընդունելու հրամանը Նորա Կարապետյանի կողմից ստորագրելը՝ հատկապես կաշառքի առարկան ստանալու պարագայում, կաշառքի հանցակազմը բացառող հանգամանք չէ: Ավելին` մրցույթը հայտարարվել է հենց Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից:
Այլ անձի կողմից հրամանը ստորագրելու մասով հատկանշական է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կարգավորումը, համաձայն որի՝ կատարող է համարվում այն անձը, ով հանցանքը կատարել է այնպիսի անձին օգտագործելու միջոցով, ով գործել է կամ հանցանքը կատարել է անզգուշությամբ: Հոդվածի բովանդակությունից պարզ է դառնում, որ կատարող է համարվում նաև այն անձը, ով հանցանքի կատարման մեջ մասնակից է դարձրել, ընդգրկել է այնպիսի անձի, ով գործել է անզգուշությամբ: Նման դեպքերում տվյալ արարքը դիտավորությամբ կատարելու համար պատասխանատվության է ենթակա անզգուշությամբ գործած անձին օգտագործողը, ընդգրկողը, իսկ բարեխղճորեն գործած անձի արարքը համարվում է առանց մեղքի կատարված:
Տվյալ դեպքում քրեական գործի նյութերը վկայում են այն մասին, որ պաշտոնակատարը գործել է կաշառքի մասին չիմանալով: Հետևաբար, նշվածը ևս վկայում է այն մասին, որ անկախ այն հանգամանքից, որ Միսակ Մարտիրոսյանը անձամբ չի ստորագրել հրամանը, միևնույնն է նրա գործողություններում առկա է կաշառքի հանցակազմը, քանի որ Անգին Ղուկասյանի հետ անձնական շահագրգռվածությամբ նախապես պայմանավորված հայտարարել է մրցույթ, որում միակ հաղթող է ճանաչվել և, հետևապես, նշանակվել է իրենց ցանկալի անձը, ինչի դիմաց էլ ստացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար: Ավելին` միայն 1.000 ԱՄՆ դոլար ստանալու փաստն ինքնին բավարար է կաշառք ստանալու հանցակազմի առկայությունը հաստատելու համար, որի կապակցությամբ մանրամասը մեկնաբանությունները կներկայացվեն կաշառքի երրորդ դրվագով:
Հարկ է նկատել, որ երկրորդ դրվագի (Միսակ Մարտիրոսյանն Անգին Ղուկասյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Արմեն Պետրոսյանին ՀՀ դատական դեպարտամենտում ժամկետային աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունելու համար Անգին Ղուկասյանից ստացել է Լիլիա Պետրոսյանի կողմից վերջինին տրված խոշոր չափերի` 361.400 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլարից 800 ԱՄՆ դոլարը և Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքել աշխատանքային պայմանագիր) կապակցությամբ ձեռք են բերվել հետևյալ ապացույցները.
-վկա Լիլիա Պետրոսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները (բացառությամբ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի ցուցմունքի), համաձայն որոնց՝ 2010 թվականի նոյեմբերին խնդրել է Անգին Իսախանյանին, որ եղբորորդուն ընդունեն աշխատանքի: Անգինն իրեն չի մերժել և Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի տեղավորելու նպատակով պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, ինչպես նաև ասել է, որ այդ գումարը միայն իրենը չէ, նաև Միսակ Մարտիրոսյանինն է, և այդ հարցը նրա հետ է քննարկելու: Համաձայնվել է և 1.000 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է նրան: Անգինը չի ասել, թե Միսակ Մարտիրոսյանին որքան գումար պետք է փոխանցի: Անգինը խոստացել է, որ եղբորորդին մասնագետ կդառնա, սակայն այդպես էլ չի կատարել խոստումը: Այդ ժամանակահատվածում նաև զանգահարել, հանդիպել է Անգին Ղուկասյանին և հետաքրքրվել, թե ինչու Արմեն Պետրոսյանը հիմնական աշխատանքի չի նշանակվում, իսկ Անգինը պատասխանել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է, գործն ընթացքի մեջ է: 2013 թվականի աշնանն Անգինը դարձյալ հորդորել է սպասել` մեկնաբանելով, որ այդ հարցով զբաղվում է Միսակ Մարտիրոսյանը: Շուրջ 1 տարի անց, երբ եղբորորդին դժգոհություն է հայտնել հիմնական աշխատանքի չնշանակվելու հանգամանքից, վերջինին տեղեկացրել է, որ նրան որպես դատական ծառայող նշանակելու համար կաշառք է տվել,
-ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ Լիլիա Պետրոսյանն իրեն խնդրել է եղբորորդուն աշխատանքի ընդունել, ում ինքն ասել է, որ այդ գործը կլինի 1.000 ԱՄՆ դոլարով, ինչին Լիլիան համաձայնվել է: Ինքն այդ մասին հայտնել է Միսակ Մարտիրոսյանին, ով անմիջապես զանգահարել է պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետ Կարեն Փոլադյանին և ասել, որպեսզի նա ժամկետային մասնագետի տեղի համար մի տղայի վերաբերյալ միջնորդություն գրի: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին հարցրել է նաև գումարի մասին, իսկ նա ասել է, որ 500 ԱՄՆ դոլարից պակաս չլինի: Հաջորդ օրը Լիլիան տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ անձամբ իրեն` բիժուտերիա: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ անգամ իրեն չէին վարձատրել միջնորդության համար՝ 1.000 ԱՄՆ դոլարից վերցրել է 200 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 800 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է Միսակ Մարտիրոսյանին և ասել, որ խոստացել է հիմնական աշխատանք լինելու դեպքում տղային հիմնական աշխատանքի տեղավորել: Հետագայում, երբ ազատվելիս է եղել աշխատանքից, Լիլիան անհանգստացած ասել է, որ այդպես էլ Արմենի համար հիմնական աշխատանք չի եղել, իսկ ինքը հանգստացրել է նրան՝ ասելով, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ է և հնարավորության դեպքում կլուծեն Արմենի աշխատանքի հարցը: 2013 թվականի սեպտեմբերին Լիլիան զանգահարել է և ասել, որ Արմենի պայմանագրի ժամկետը լրանում է, ինչ պետք է լինի աշխատանքի հարցը: Հաջորդ օրն ինքը զանգահարել է Լիլիային և ասել, որ Արմենը գնա Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և տեղեկացնի, որ ժամկետը լրանում է, նա այդ մասին ասել է Անգինին, իսկ վերջինն ասել է, որ գնա Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ, նա կհիշի և հարցը կլուծի: Դրանից հետո Լիլիան իրեն չի զանգահարել և չի անհանգստացրել: Արմենի նկատմամբ որոշակի կաշկանդվածություն է ունեցել Միսակ Մարտիրոսյանը, ինչի մասին վկայում է նաև այն հանգամանքը, որ պայմանագիրն ավարտվելուց հետո անմիջապես նոր պայմանագիր է կնքվել նրա հետ,
-վկա Արմեն Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ հորաքրոջ` Լիլիա Պետրոսյանի առաջարկությամբ ՀՀ դատական դեպարտամենտում աշխատանքի ընդունվելու համար դիմում է գրել կադրերի բաժնում: 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին պայմանագրային հիմունքներով աշխատանքի է ընդունվել պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում, սակայն փաստացի աշխատել է նյութատեխնիկական ապահովման վարչությունում: 2011 թվականի դեկտեմբերին իմացել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար հորաքույրն Անգին Ղուկասյանին 1000 ԱՄՆ դոլար կաշառք է տվել: Ինքն այդ մասին ասել է իր անմիջական ղեկավարին: 2013 թվականի սեպտեմբերին` ժամկետային աշխատանքային պայմանագրի ժամկետը լրանալու օրը, գալով աշխատավայր` ցանկացել է աշխատանքից ազատվելու դիմում գրել, սակայն իրեն թույլ չեն տվել, պարզաբանել են, որ ինքը տեղափոխվելու է աշխատանքի այլ վարչություն: Այս անգամ պայմանագիրը կնքվել է 3 ամսով. իր համար գաղտնիք է մնացել, թե ինչու է իր հետ նոր պայմանագիր կնքվել,
-վկա Կարեն Փոլադյանի ցուցմունքը, համաձայն որի՝ ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետի պաշտոնում աշխատելու ժամանակահատվածում դատական դեպարտամենտում ժամանակավոր աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունելու համար Արմեն Պետրոսյանի միջնորդությունը ներկայացրել է դեպարտամենտի նախկին ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի առաջարկությամբ: Այդ առաջարկը կատարվել է և կարող էր կատարվել միակ իրավասու անձի` Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից: Առանց դեպարտամենտի ղեկավարի իմացության ոչ ոք չէր կարող ժամկետային աշխատանքային պայմանագրով աշխատանքի ընդունվել,
-վկա Արթուր Եղիազարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները (բացառությամբ 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի ցուցմունքի), համաձայն որոնց՝ Արմեն Պետրոսյանը 2010 թվականի նոյեմբերին այլ վարչությունից գործուղվել է իր վարչություն: Ինքն Արմենին մինչև ընդունվելը չի տեսել և նրա հետ աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ խոսակցություն չի ունեցել: Երբ ինքը վերադարձել է աշխատանքի, Արմենն արդեն գործուղված է եղել իր վարչություն: Մինչ այդ աշխատող ընդունելու հարցով դիմել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Արմենը Միսակ Մարտիրոսյանի գիտությամբ նշանակվել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում, քանի որ նրանք ունեցել են պայմանագրային աշխատողի հաստիք: Արմենին պրակտիկայի ամփոփման վարչությունում աշխատանքի ընդունվելու համար պահանջվել է նշված վարչության պետի միջնորդությունը, վերջինն էլ Միսակ Մարտիրոսյանի ցուցումով ներկայացրել է այն: Մինչև Արմենի աշխատանքի անցնելն ինքը ոչ Միսակ Մարտիրոսյանի, ոչ էլ Կարեն Փոլադյանի հետ նրա նշանակման հարցը չի քննարկել: Այն հանգամանքը, որ Արմեն Պետրոսյանը <<մաղարիչով>> է ընդունվել, լսել է նրա ընդունվելուց բավականին անց: Երևի Արմենն այդ ամենն իրեն ասել է, որպեսզի ինքն օգնի նրան: Խոսակցությունը գումարի մասին է եղել:
-վկա Հեկտոր Մեսրոպյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունից վերադառնալուց հետո կինը՝ Լիլիա Պետրոսյանը, իրեն ասել է, որ եղբորորդուն՝ Արմեն Պետրոսյանին, աշխատանքի ընդունելու համար 1.000 ԱՄՆ դոլար և ինչ-որ նվերներ է տվել:
-Արմեն Պետրոսյանի անձնական գործի համաձայն` վերջինը 2010 թվականի նոյեմբերի 2-ին դիմում է ուղղել դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրելով իր հետ կնքել ժամկետային պայմանագիր: 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության պետ Կարեն Փոլադյանն Արմեն Պետրոսյանի հետ ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր կնքելու միջնորդություն է ներկայացրել: Միսակ Մարտիրոսյանի 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ի թիվ 731Ա հրամանով Արմեն Պետրոսյանի հետ 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ից մինչև Լուսինե Ղանդիլջյանի նպատակային արձակուրդից վերադարձը կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր: 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Արմեն Պետրոսյանը դիմել է Միսակ Մարտիրոսյանին` խնդրելով իր հետ կնքել ժամկետային պայմանագիր` դեպարտամենտի կազմակերպաիրավական վարչության մասնագետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով: Նույն վարչության պետ Տիգրան Գրիգորյանը 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին միջնորդել է Արմեն Պետրոսյանի հետ երեք ամիս ժամկետով կնքել ժամկետային աշխատանքային պամանագիր: Դատական դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ի թիվ 717-Ա հրամանով դեպարտամենտի կազմակերպաիրավական վարչության մասնագետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր` 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ից մինչև նպատակային արձակուրդում գտնվող Մարիամ Կարապետյանի դատական ծառայության ներկայանալու օրը, սակայն ոչ ավել, քան 2013 թվականի դեկտեմբերի 12-ը: Նույն հրամանով լուծվել է դեպարտամենտի դատական պրակտիկայի ամփոփման վարչության մասնագետի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքված ժամկետային աշխատանքային պայմանագիրը:
Վերոգրյալ ապացույցների համադրման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ այս դրվագով նույնպես արժանահավատ են Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքները, քանի որ ինչպես նախորդ, այնպես էլ այս դրվագով առկա չեն հակառակի մասին վկայող տվյալներ: Վերաքննիչ դատարանի նման հետևությունը կրկին պայմանավորված է նրանով, որ Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի ընդունելու ողջ գործընթացի վերաբերյալ Անգին Ղուկասյանի հայտնած տվյալները համապատասխանում են վերը նշված ապացույցներում առկա տեղեկություններին:
Այսպիսով՝ պարզ է դառնում, որ Արմեն Պետրոսյանին ՀՀ դատական դեպարտամենտում աշխատանքի ընդունելու խնդրանքով վերջինի հորաքույրը՝ Լիլիա Պետրոսյանը, դիմել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանին, ով տվյալ հարցը լուծելու համար Միսակ Մարտիրոսյանի հետ համաձայնության գալուց հետո պահանջել և ստացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, որից 800 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է Միսակ Մարտիրոսյանին: Արդյունքում` 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին, Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքվել է ժամկետային պայմանագիր, իսկ 2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Արմեն Պետրոսյանի հետ կնքվել է նոր ժամկետային պայմանագիր:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ պաշտպանական կողմի այն պնդմանը, որ Լիլիա Պետրոսյանը նշել, թե Անգին Ղուկասյանն իրեն հայտնել է, որ այնպես անի, որպեսզի Միսակ Մարտիրոսյանը չիմանա իրենց միջև տեղի ունեցած գործընթացի մասին, ինչն էլ վկայում է այն մասին, որ Անգին Ղուկասյանը 1000 ԱՄՆ դոլար վերցնելու հանգամանքը գաղտնի է պահել Միսակ Մարտիրոսյանից և չի տվել նրան:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է այն փաստը, որ Լիլիա Պետրոսյանի և Անգին Ղուկասյանի միջև եղած վերոգրյալ խոսակցությունը տեղի է ունեցել ոչ թե Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի ընդունելուց կամ աշխատանքային պայմանագրի ժամկետը լրանալու ժամանակ, այլ Անգին Ղուկասյանի կողմից Լիլիա Պետրոսյանին նման նախազգուշացում տրվել է այն ժամանակ, երբ ոստիկանությունը տեղեկություններ է ունեցել ՀՀ դատական դեպարտամենտում կատարված չարաշահումների մասին: Այսինքն՝ նման նախազգուշացումով Անգին Ղուկասյանը ցանկացել է, որ այդ մասին ոչ թե չիմանա Միսակ Մարտիրոսյանը, այլ ընդհանրապես այդ մասին խոսակցություն որևէ մեկի հետ չլինի:
Վերաքննիչ դատարանի նման հետևության հիմքում ընկած է Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ին, երբ իրեն հրավիրել են քննչական բաժին, ինքը դստեր հեռախոսահամարով զանգահարել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի գնումների բաժնի պետ Գրիգոր Ներսիսյանին և խնդրել, որպեսզի Լիլիան նրա համարով զանգահարի դստեր հեռախոսահամարին: Մի քանի րոպե հետո Լիլիան Գրիգորի հեռախոսահամարից զանգահարել է դստեր հեռախոսահամարին, և իրենք զրուցել են: Ինքը հետաքրքրվել է Արմենի գործից, իսկ Լիլիան ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, թեև խառը վիճակ է, սակայն շնորհակալ է, որ Միսակ Մարտիրոսյանն Արմենի հարցը լուծել է և պայմանագիր է կնքել մեկ այլ պաշտոնի համար: Ինքը Լիլիային ասել է, որ Արմենի աշխատանքի ընդունվելու հետ կապված ոչ մեկի հետ չխոսի և իր հետ հեռախոսակապ չպահպանի:
Բացի այդ, պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությունը, որ վերը նշված խոսակցությունից պարզ է դառնում, որ Միսակ Մարտիրոսյանը տեղյակ չի եղել Լիլիա Պետրոսյանից վերցրած գումարի մասին, հերքվում է նաև նրանով, որ, երբ Արմեն Պետրոսյանի աշխատանքային պայմանագրի ժամկետը լրանալիս է եղել, Անգին Ղուկասյանը հորդորել է, որպեսզի Արմեն Պետրոսյանը մտնի Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ և հիշեցնի իր մասին: Նշվածի մասին բացի Անգին Ղուկասյանի հայտնածից վկայում է նաև Անգին Ղուկասյանի հետ առերեսվելիս Լիլիա Պետրոսյանի հաղորդած այն տեղեկությունը, որ իր և Անգինի միջև հեռախոսային խոսակցություն է եղել, որի ժամանակ Անգինն իրեն առաջարկել է մտնել Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ, սակայն ոչ ինքը, ոչ Արմենը չեն մտել՝ չխախտելով ենթակայությունը:
Պաշտպանական կողմի այն փաստարկի հետ կապված, որ, եթե Միսակ Մարտիրոսյանը գումար է վերցրել Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքի ընդունելու համար, ապա ինչու պետք է վերջինին աշխատանքից ազատելու հարց բարձրացներ, ապա ընդամենը հարկ է փաստել, որ քրեական գործի շրջանակներում Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից Արմեն Պետրոսյանին աշխատանքից ազատելու հարց բարձրացրած լինելու վերաբերյալ որևէ օբյեկտիվ տվյալ առկա չէ:
Պաշտպանական կողմը վիճարկում է նաև Անգին Ղուկասյանի և Լիլիա Պետրոսյանի ցուցմունքներով հայտնած ժամկետները՝ պատճառաբանելով, որ վերջինները գումարը տալու ժամկետ են նշել 2010 թվականի նոյեմբերի սկիզբն այն դեպքում, երբ առկա է տվյալ, որ Արմեն Պետրոսյանը դատական դեպարտամենտ է մուտք գործել 2010 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, իսկ աշխատանքի ընդունվելու դիմում է գրել նույն թվականի նոյեմբերի 2-ին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նշված փաստարկը չի կարող էական նշանակություն ունենալ այն դեպքում, երբ նշված ժամանակահատվածի անհամապատասխանությունը կազմում է ընդամենը մի քանի օր, ինչպես նաև Անգին Ղուկասյանը և Լիլիա Պետրոսյանը ցուցմունքներ տվել են դեպքից մոտ երեք տարի անց: Հետևաբար նման անճշտությունը չի կարող որևէ էական նշանակություն ունենալ նշված անձանց ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատելիս:
Հարկ է նկատել, որ երրորդ դրվագի (Միսակ Մարտիրոսյանը Վիկտորյա Կարապետյանին ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանում որպես արխիվապահ աշխատանքի ընդունելուց հետո նրանից որպես կաշառք ստացել է 152.488 ՀՀ դրամին համարժեք 400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկե մետաղադրամ և 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 1 շիշ <<Նապոլեոն>> պիտակով կոնյակ) կապակցությամբ ձեռք են բերվել հետևյալ ապացույցները.
-Վիկտորյա Կարապետյանի կողմից տրված հաղորդման արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Միսակ Մարտիրոսյանը խոստացել է ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանում արխիվապահի պաշտոնում նշանակելու իր խնդրանքը կատարել մոտ 500 ԱՄՆ դոլար <<մաղարիչի>> դեպքում: Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով նշանակվել է որպես արխիվապահ, որից հետո գումար չունենալու պատճառով տնից վերցրել է շուրջ 400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա մետաղադրամ, 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակ և, այցելելով Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակ, դրանք տվել է նրան,
-վկա Վիկտորյա Կարապետյանի դատաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ իրենց ընտանիքի մտերիմ Աշոտ Գասպարյանն ասել է, որ ճանաչում է դեպարտամենտի ղեկավար Միսակ Մարտիրոսյանին և կարող է նրան դատական համակարգում աշխատանքի անցնելու հարցով խնդրել: Դրանից հետո գնացել է ՀՀ դատական դեպարտամենտի կադրերի բաժնի պետ Անգին Ղուկասյանի մոտ, ով իր հետ զրուցել է, որից հետո պայմանագրային հիմունքներով կարճ ժամանակ աշխատել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանում, իսկ այնուհետև նշանակվել է հիմնական աշխատանքի ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի արխիվապահ: Աշխատանքի նշանակման համար իրենից ոչինչ չեն պահանջել: Հրամանը լինելուց հետո` 2011 թվականի դեկտեմբերին, գնացել է դատական դեպարտամենտի վարչական շենք և խոսակցությունից իմացել է, որ այդ օրը Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրն է ու որոշել է այդ առիթով նրան նվիրել իրեն պատկանող <<Նիկոլայի>> պատկերով ոսկյա մետաղադրամը և <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակը: Դա եղել է իր ցանկությունն ու նախաձեռնությունը, ոչ Միսակ Մարտիրոսյանը, ոչ Անգին Ղուկասյանը նշանակման հետ կապված իրենից որևէ ակնկալիք չեն ունեցել: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանին նվերը տվել է նրա ծննդյան կապակցությամբ՝ ծնունդը շնորհավորելու նպատակով և ոչ թե իրեն հիմնական աշխատանքի նշանակելու համար: Թեև հանցագործության մասին հաղորդումն ինքը գրել է իր կամքով, իրեն առաջարկել են հայտնել իրականությունը, սակայն աշխատանքի ընդունելու համար Միսակ Մարտիրոսյանն իրենից որևէ <<մաղարիչ>>, այդ թվում` 500 ԱՄՆ դոլար չի պահանջել, իր հայտարարության մեջ արտացոլված այդ միտքն իրականությանը չի համապատասխանում: Իր հաղորդման մեջ նշված <<մաղարիչի>> վերաբերյալ հանգամանքն իրեն թելադրել են, նման բան չի եղել,
-ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ Վիկտորյա Կարապետյանը հիմնական աշխատանքի նշանակվելուց անմիջապես հետո եկել է իր սենյակ, պայուսակը թողել է իր մոտ և տոպրակով, որի մեջ եղել է կոնյակ և ոսկե մետաղադրամ, գնացել է Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ: Ինքը ոսկե մետաղադրամը չի տեսել, սակայն այդ մասին նա է ասել: Իր կարծիքով դա եղել է աշխատանքի ընդունվելու կապակցությամբ շնորհակալություն հայտնել: Իսկ, եթե դա վերագրվում է Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրվան, ապա ինչու Վիկտորյան մինչ այդ չի եկել, այլ հրամանը լինելուց հետո է եկել: Իր կարծիքով Վիկտորյան տեղյակ չի եղել, որ այդ օրը Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրն է: Վիկտորյան Միսակ Մարտիրոսյանի մոտից վերադարձել է ժպտալով և ասել, որ վերցրել է ու շնորհակալություն հայտնել,
-վկա Արմեն Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ դատաքննության ընթացքում նշել է, որ կնոջն աշխատանքի ընդունելու համար <<մաղարիչ>> անելու մասին որևէ խոստում կամ խոսակցություն Աշոտի հետ չի եղել: Կինը հետագայում իրեն պատմել է, որ տարիներ առաջ նրան նվիրած 300-400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ <<Նիկոլայի>> կոպեկը և <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակը նվիրել է Միսակ Մարտիրոսյանին, ըստ կնոջ խոսքերի` ծննդյան օրվա առթիվ: Իսկ նախաքննության ընթացքում նշել է, որ մոտ մեկ տարի անց կինն ասել է, որ աշխատանքի ընդունվելու համար ոսկեղենից <<Նիկոլայի>> դիմապատկերով մեկ մետաղադրամ և մեկ <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակ է առձեռն տվել Միսակ Մարտիրոսյանին: Ինքն այդ ժամանակ անակնկալի է եկել և նույնիսկ զայրացել է, թե ինչու է նման թանկ բան տվել, իսկ կինն ասել է, որ այդպես է ճիշտ համարել,
- վկա Աշոտ Գասպարյանի դատաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից իր խնդրանքը կատարվել է, Վիկտորյան ընդունվել է աշխատանքի որպես արխիվապահ, ինչը Միսակ Մարտիրոսյանը կատարել է բացառապես ընկերական մղումներով,
-ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի դատաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ Վիկտորյա Կարապետյանին չի ճանաչում, նրան երբևէ չի հանդիպել, վերջինն իրեն կոնյակ և ոսկեդրամ չի փոխանցել: Վիկտորյա Կարապետյանն ու Անգին Ղուկասյանն իրեն զրպարտում են: Ինքը սովորություն չի ունեցել աշխատասենյակում ընդունել դատական ծառայողների, անգամ գրասենյակի պետերին ընդունել է աշխատակազմերի ղեկավարների հետ: Աշոտ Գասպարյանին ճանաչում է, հնարավոր է, որ նա որևէ անձի աշխատանքի ընդունելու հարցով իրեն դիմած լինի, սակայն նման դեպքերում ևս աշխատանքի ընդունելը տեղի է ունեցել ընդհանուր ընթացակարգի պահպանմամբ,
-անցագրային կետի գրքի համաձայն՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Վիկտորյա Կարապետյանը մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք` մրցույթի մասնակցելու նպատակով, իսկ նույն թվականի դեկտեմբերի 5-ին Վիկտորյա Կարապետյանը մուտք է գործել ՀՀ դատական դեպարտամենտի վարչական շենք՝ Անգին Ղուկասյանի անվամբ լրացված անցաթղթով,
-Վիկտորյա Կարապետյանի անձնական գործի համաձայն՝ 2011 թվականի հունիսի 14-ին Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով Վիկտորյա Կարապետյանի հետ կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակի գործավարի պաշտոնում աշխատելու վերաբերյալ: 2011 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի աշխատակազմի արխիվապահի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու նպատակով կնքվել է ժամկետային աշխատանքային պայմանագիր: 2011 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Միսակ Մարտիրոսյանի հրամանով Վիկտորյա Կարապետյանը նշանակվել է արխիվապահի պաշտոնում:
Վերը նշված ապացույցների համադրման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանի համար նույնպես ընդունելի է Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգումը, որ հաստատված պետք է համարել այն փաստը, որ Վիկտորյա Կարապետյանն այցելել է Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակ՝ կոնյակ և ոսկյա մետաղադրամ նվիրելու նպատակով: Սակայն Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի չէ Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունը, որ տվյալ դեպքում Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից նվեր ընդունելն իր մեջ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազի հատկանիշներ չի պարունակում:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես հիմնավորում նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի վերլուծությունից երևում է, որ կաշառք-շնորհակալություն առկայությունը հնարավոր է փաստել պաշտոնատար անձի կողմից մինչև համապատասխան գործողության կատարումը կաշառք տվողի կամ միջնորդի հետ նյութական հատուցումը հետագայում ստանալու կամ գոնե ակնկալելու վերաբերյալ որևէ պայմանավորվածության առկայության պայմաններում: Կաշառք ստացող պաշտոնատար անձը նախքան իր լիազորությունների շրջանակում համապատասխան գործողություն կատարելը պետք է գիտակցի, նախատեսի և ցանկանա այդ լիազորությունից օգտվել՝ կաշառք տվողից առնվազն գույք, գույքային բնույթի իրավունք կամ առավելություն ստանալու ակնկալիքով:
Հարկ է նկատել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործություն է համարվում պաշտոնատար անձի կողմից կաշառք ստանալը, այսինքն՝ պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով իր կամ այլ անձի համար դրամ, գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն ստանալը կամ պահանջելը կամ ստանալու խոստումը կամ առաջարկն ընդունելը՝ կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձի օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կատարելը կամ չկատարելը կամ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով՝ այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն նպաստելը կամ ծառայության գծով հովանավորչությունը կամ թողտվությունը:
Վերը նշված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է նաև պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով կաշառքի առարկան ստանալու ձևով: Ընդ որում՝ կաշառքը պաշտոնատար անձին տրվում է ի թիվս այլ արարքներից նաև նրա համար, որ վերջինը կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձանց օգտին կատարի իր լիազորությունների մեջ մտնող որևէ գործողություն կամ չկատարի այն: Այսինքն՝ կաշառքը տրվում է նաև այն գործողության համար, որը պայմանավորված է պաշտոնատար անձի լիազորությունների շրջանակով: Հետևաբար, քննարկվող հանցագործության հանրային վտանգավորությունը կայանում է նաև նրանում, որ որոշ դեպքերում պաշտոնատար անձն ապօրինի վարձատրություն է ստանում իր լիազորությունների մեջ ընդգրկված օրինական գործողությունների կատարման համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ կաշառք ստանալու հանցակազմի առկայությունը չի կարող պայմանավորվել այն հանգամանքով, թե պաշտոնատար անձն իր լիազորությունների կատարման համար ստացվելիք ապօրինի վարձատրության, նվերի համար նախապես պայմանավորվածություն ունեցել է, թե ոչ: Ընդ որում՝ հնարավոր է իրավիճակ, երբ պաշտոնատար անձն իր լիազորությունների մեջ ընդգրկված գործողություններն առանց որևէ մեկի հետ նախնական պայմանավորվածության օբյեկտիվորեն և ինքնաբերաբար կատարի, որից հետո կատարածի համար ապօրինի վարձատրություն (նվեր) ստանա: Ավելին՝ պաշտոնատար անձը կարող է նաև չկանխատեսել, չմտածել, չենթադրել, որ իր կատարածի համար իրեն կարող է ապօրինի հատուցում տրվել: Նման իրավիճակներում նույնպես առկա է կաշառք ստանալու հանցակազմը, քանի որ պաշտոնատար անձն ապօրինի վարձատրություն է ստանում՝ հասկանալով, գիտակցելով, որ վարձատրությունն իրեն տրվում է ոչ թե ուղղակի, այլ՝ որոշակի գործունեության կամ անգործության համար, որպիսի հանգամանքով խախտվում է պաշտոնատար անձի կողմից միայն օրենքով սահմանված կարգով և չափով վարձատրություն ստանալու իրավահարաբերությունը:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ կաշառք ստանալու հանցակազմն առկա է բոլոր այն դեպքերում, երբ պաշտոնատար անձն իր լիազորությունների սահմաններում կատարած գործողության համար ապօրինի վարձատրություն է ստանում ինչպես նախնական համաձայնությամբ, այնպես էլ՝ առանց նախնական համաձայնության` գործողությունից կամ անգործությունից հետո: Հակառակ մեկնաբանման պարագայում՝ բոլոր այն դեպքերում, երբ պաշտոնատար անձն առանց ակնկալիքի և նախնական համաձայնության որևէ անձի օգտին կատարում է իր լիազորությունների շրջանակներում գործողություն կամ անգործություն, իսկ դրանից հետո որպես շնորհակալություն այդ անձի կամ միջնորդի կողմից ստանում է խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափերի դրամական կամ գույքային նվեր, ապա քրեաիրավական տեսանկյունից նման արարքը պետք է դիտել իրավաչափ:
Բացի այդ, հարկ է նկատել, որ նախքան <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2006 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ընդունված օրենքով կատարված փոփոխությունները ՀՀ քրեական օրենգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործություն է համարվել պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով դրամի, գույքի, գույքի նկատմամբ իրավունքի, արժեթղթերի կամ գույքային այլ օգուտի ձևով կաշառք ստանալը, կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձի օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կատարելը կամ չկատարելը կամ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով՝ այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն նպաստելը կամ ծառայության գծով հովանավորչությունը կամ թողտվությունը: Իսկ 5-րդ մասում սահմանված էր, որ հանցագործություն չի համարվում պաշտոնատար անձի կողմից, առանց նախնական պայմանավորվածության, որպես նվեր գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք կամ գույքային այլ օգուտ ստանալը՝ իր լիազորությունների մեջ մտնող, արդեն կատարված գործողության (անգործության) համար, եթե նվերի արժեքը չի գերազանցում նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկը:
Վերը նշվածից պարզ է դառնում, որ նախքան այդ փոփոխությունն օրենսդիրն առանց նախնական պայմանավորվածության որևէ օգուտ ստանալը հանցագործություն չի համարել միայն այն դեպքում, երբ նվերի արժեքը չի գերազանցել նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկը, իսկ մնացած բոլոր դեպքերում նվեր ստանալը եղել է նախնական, թե առանց նախնական պայմանավորվածության, հանցագործություն որակելու առումով որևէ նշանակություն չի ունեցել: Այսինքն՝ օրենսդիրը տվյալ դեպքում կարևորել է միայն նվերի արժեքը, այլ ոչ թե այն տալու նախնական պայմանավորվածությունը: Ընդ որում՝ օրենքի փոփոխությունը վկայում է ոչ թե արարքի ապաքրեականացման մասին, այլ՝ ընդհանրապես նվեր ստանալու արգելքի մասին:
Առաջին ատյանի դատարանը հետևության է եկել նաև, որ քրեական գործով բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որ Միսակ Մարտիրոսյանը ոսկյա մետաղադրամն ու կոնյակն ընդունել է որպես Վիկտորյա Կարապետյանին աշխատանքի ընդունելու դիմաց և ոչ թե որպես նվեր ծննդյան տարեդարձի կապակցությամբ: Հետևաբար, նշվածը չփարատված կասկած է և պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի:
Հարկ է նկատել, որ Առաջին ատյանի դատարանը տվյալ դրվագի կապակցությամբ այլ ապացույցների շարքում նշել է նաև վերջինի կողմից տրված հաղորդման արձանագրությունը, ինչպես նաև նրա նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի սկզբին հրամանով ընդունվել է աշխատանքի ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանում որպես արխիվապահ: Քանի որ ցանկացել է շնորհակալություն հայտնել, սակայն գումար չի ունեցել, տնից վերցրել է ամուսնուց՝ Արմեն Մանուկյանից որպես նվեր ստացած 400 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ <<Նիկոլայի>> պատկերով ոսկեդրամը, 20.000 ՀՀ դրամով գնել մեկ շիշ <<Նապոլեոն>> տեսակի կոնյակ և հրամանը լինելուց հետո` 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, գնացել է դատական դեպարտամենտի վարչական շենք: Սկզբում բարձրացել է Անգին Ղուկասյանի մոտ, նրան հայտնել իր մտադրության մասին, այնուհետև միայնակ գնացել է Միսակ Մարտիրոսյանի աշխատասենյակ և աշխատանքի ընդունվելու համար անձամբ նրան է հանձնել ոսկեդրամն ու կոնյակը: Առաջին ատյանի դատարանը նշել է նաև, որ վերոգրյալ ցուցմունքը վկա Վիկտորյա Կարապետյանն ըստ էության պնդել է նաև Միսակ Մարտիրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ, սակայն վերջինի հարցադրմանն ի պատասխան նաև նշել է, որ նրա աշխատասենյակ է գնացել նշանակման համար շնորհակալություն հայտնելու, սակայն այդ օրը համընկել է Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրվա հետ, ուստի նաև շնորհավորել է, ապա աշխատասենյակից դուրս եկել: Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը, վկայակոչելով վերոգրյալ ապացույցները, եզրահանգման գալիս անհասկանալիորեն հաշվի է առել Վիկտորյա Կարապետյանի միայն դատաքննական ցուցմունքն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքները հաստատելիս կամ հերքելիս պետք է համադրվեն և գնահատվեն ձեռք բերված բոլոր ապացույցները:
Վերաքննիչ դատարանը, համադրելով Վիկտորյա Կարապետյանի հաղորդման մասին արձանագրությունը, վերջինի ու նրա ամուսնու նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, ինչպես նաև Անգին Ղուկասյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից տրված ցուցմունքները, գալիս է այն եզրահանգման, որ Միսակ Մարտիրոսյանին Վիկտորյա Կարապետյանի կողմից տրված նվերը չի կարող դիտարկվել բացառապես որպես նրա ծննդյան օրվա կապակցությամբ տրված նվեր: Միաժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ, եթե նույնիսկ նվերը տրվել է Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան օրվա հետ կապված, ապա դա տրվել է աշխատանքի նշանակման կապակցությամբ, իսկ ծննդյան օրը հանդիսացել է առիթ:
Վերաքննիչ դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նրանով, որ Վիկտորյա Կարապետյանի աշխատանքի ընդունվելու հրամանը Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից տրվել է 2011 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, Միսակ Մարտիրոսյանի ծննդյան տարեդարձը եղել է դեկտեմբերի 3-ին: Ընդ որում` տվյալ տարվա դեկտեմբերի 3-ը և 4-ը եղել են ոչ աշխատանքային օրեր, իսկ Վիկտորյա Կարապետյանն աշխատանքի ընդունվելու հաջորդող առաջին աշխատանքային օրը՝ նույն թվականի դեկտեմբերի 5-ին, գնացել է նրա մոտ և տվել ընդհանուր 172.488 ՀՀ դրամ արժողության նվեր: Այսինքն՝ իրատեսական չէ, որ Վիկտորյա Կարապետյանը, զբաղեցնելով դատական ծառայության կրտսեր պաշտոն և չունենալով անձնական մտերիմ հարաբերություններ դատական ծառայության բարձրագույն պաշտոն զբաղեցնող անձի՝ ՀՀ դատական դեպարտամենտի ղեկավարի հետ, վերջինին զուտ ծննդյան օրվա կապակցությամբ է նվիրել արժեքավոր իր: Ավելին` ըստ նրա ամուսնու` այն իրենց համար հանդիսացել է թանկարժեք իր: Հատկանշական է նաև, որ Վիկտորյա Կարապետյանը Միսակ Մարտիրոսյանին նվեր տվել է միայն այդ տարվա ծննդյան տարեդարձի կապակցությամբ:
Ինչ վերաբերում է Միսակ Մարտիրոսյանի այն պնդումներին, որ չի ճանաչել Վիկտորյա Կարապետյանին, վերջինը չի եղել իր աշխատասենյակում, ոսկյա մետաղադրամ ու կոնյակ չի նվիրել, և որ ինքը սովորություն չի ունեցել աշխատասենյակում ընդունել դատական ծառայողների, անգամ գրասենյակի պետերին ընդունել է աշխատակազմերի ղեկավարների հետ, ապա դրանք հերքվում են Անգին Ղուկասյանի, Վիկտորյա Կարապետյանի և նրա ամուսնու կողմից հաղորդած վերը նշված տեղեկություններով և վկայում են Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակի մասին:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում, որ կաշառք ստանալու առաջին, երկրորդ և երրորդ դրվագներով առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի մեղավորությունն ապացուցված է:
Միաժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ մեղադրանքի կողմը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Միսակ Մարտիրոսյանին կաշառք ստանալու հետ կապված առաջադրված մեղադրանքներից առաջին դրվագը կատարվել է 2010 թվականի օգոստոսին, իսկ երկրորդ դրվագը՝ նույն թվականի նոյեմբերին, ինչպես նաև հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նշված ժամանակահատվածում ՀՀ քրեական օրենսգրիք 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առկա է եղել հանցագործությունը կրկին անգամ կատարելու որակյալ հատկանիշը, Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված վերը նշված դրվագները որակվել են որպես կրկին անգամ կատարված, այլ ոչ թե՝ համակցությամբ, ինչի արդյունքում նրան մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերը: Բացի այդ, մեղադրանքի կողմը, հաշվի առնելով, որ Միսակ Մարտիրոսյանին մեղսագրված երրորդ դրվագը կատարվել է 2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, երբ <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 23-ի թիվ ՀՕ-143-Ն օրենքով, կրկնակիությունը որպես բազմակիության տեսակ վերացվել է, այն որակվել է ինքնուրույն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրիք 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Այս առումով հարկ է նկատել, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի դեկտեմբերի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0030/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>>> 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՕ-143-Ն օրենքն ուժի մեջ մտնելուց հետո անձի կողմից առավել ծանրացնող հանգամանքներում կատարված երկու և ավելի խարդախությունը պետք է դիտվի որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված իրական համակցություն և առանձին դրվագներով որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի որևէ կետով: Մեջբերված փաստական տվյալների վերլուծությունից երևում է, որ իրեն մեղսագրված խարդախություններից առաջինը Ս.Հակոբյանը կատարել է մինչև <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՕ-143-Ն օրենքն ուժի մեջ մտնելը, իսկ երկրորդը՝ դրանից հետո: Ս.Հակոբյանին մեղսագրված երկու խարդախությունները նախաքննության ընթացքում որակվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և Ս.Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու համար: Նույն մեղադրանքով գործն ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան (տե՛ս սույն որոշման 1-ին և 5-րդ կետերը):
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանը բավարարել է մեղադրողի միջնորդությունը, Ս.Հակոբյանին մեղավոր է ճանաչել երկու դրվագով խարդախության համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նշված հոդվածներով պատիժ է նշանակել՝ դրանով իսկ հետադարձ ուժ տալով Ս.Հակոբյանի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքին: Հետևաբար, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրվել նյութական իրավունքի խախտում, որն արտահայտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի խախտմամբ, և այդ առումով Վերաքննիչ դատարանի որոշումն իրավաչափ չէ:
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն որոշման 20-21-րդ կետերում ամրագրված մոտեցումները կիրառելի չեն այն դեպքում, երբ անձին մեղսագրված արարքներից մեկը կատարվել է նախքան <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 23-ի ՀՕ-143-Ն օրենքն ուժի մեջ մտնելը, իսկ մնացած՝ մեկից ավելի դրվագներով արտահայտված արարքները կատարվել են վկայակոչված օրենքն ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ պայմանով, որ վերոնշյալ արարքներն ընդգրկված չեն եղել մեկ միասնական դիտավորության մեջ:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո կաշառք ստանալու վերաբերյալ Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված երրորդ դրվագը պետք է ինքնուրույն և համակցությամբ չորակել, այլ այն պետք է դիտարկել որպես կրկին անգամ կատարված, և վերջինին առաջադրված երեք դրվագներով մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաuտանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի uահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Վերաքննիչ դատարանը սույն քրեական գործով Միսակ Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով փոփոխելը և իր ողջ ծավալով ներառելը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերում հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում: Ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է, քանի որ տվյալ դեպքում այլևս չի գործի պատիժների համակցության կանոնը, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով կնշանակվի մեկ պատիժ: Ընդ որում՝ ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը նույնպես չի խախտվում, քանի որ Միսակ Մարտիրոսյանն ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի դեմ պաշտպանվելու իրական հնարավորություն ունեցել է:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ է գնահատել նախկինում դատապարտված չլինելը և արգելանքի տակ գտնվելը: Իսկ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրվել:
Ինչ վերաբերում է արգելանքի տակ գտնվելը որպես Միսակ Մարտիրոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ դիտելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ենթադրյալ հանցագործության համար իրավաչափ արգելանքի տակ գտնվելը որևէ կերպ չի կարող անձին դրականորեն բնութագրող տվյալ լինել:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով Միսակ Մարտիրոսյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի և 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիաներով որպես հիմնական պատիժ նախատեսված է միայն ազատազրկում, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ կատարած արարքներից յուրաքանչյուրի համար որպես հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Ընդ որում` Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով (ներառված 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանքը) որպես հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով որպես հիմնական պատիժ՝ ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Ինչ վերաբերում է Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 6 տարի ժամկետով պատիժ նշանակելուն, ապա հարկ է նկատել, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերը նշված հոդվածով նույնպես նշանակվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկում, ինչի խիստ լինելու առումով վերաքննիչ բողոք չի ներկայացվել, հետևապես ևս մեկ դրվագի պարագայում՝ Վերաքննիչ դատարանն այն մեղմացնելու որևէ իրավասությամբ օժտված չէ:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը: Ընդ որում՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ որպես գույքի բռնագրավման չափ պետք է սահմանել 655.900 (վեց հարյուր հիսունհինգ հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամ, քանի որ դատարանը հաստատված է համարել, որ կաշառք ստանալու առաջին դրվագով Միսակ Մարտիրոսյանը հանցավոր ճանապարհով ձեռք է բերել 366.780 (երեք հարյուր վաթսունվեց հազար յոթ հարյուր ութսուն) ՀՀ դրամ, իսկ երկրորդ դրվագով՝ 289.120 (երկու հարյուր ութսունինը հազար հարյուր քսան) ՀՀ դրամ: Ինչ վերաբերում է կաշառք ստանալու երրորդ դրվագով Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված 172.488 (հարյուր յոթանասուներկու հազար չորս հարյուր ութսունութ) ՀՀ դրամին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նշված չափով նրա նկատմամբ գույքի բռնագրավում չի կարող նշանակվել, քանի որ նրան այդ դրվագով առաջադրված մեղադրանքը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որպես գույքի բռնագրավում լրացուցիչ պատժատեսակ չի նախատեսում: Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանի կողմից նշված դրվագը ներառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասում և դրա արդյունքում գույքի բռնագրավում նշանակելով՝ կխախտվի (կվատթարանա) ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի իրավունքները:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով Միսակ Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով (ներառված 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանքը) նշանակված պատժին` 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկմանը, մասնակիորեն պետք է գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժից` 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը և Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 (յոթ) տարի ժամկետով` 655.900 (վեց հարյուր հիսունհինգ հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամ գույքի բռնագրավմամբ, որը նա պետք է կրի:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ հարկ է համարում անդրադառնալ ամբաստանյալ Միսակ Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ անհրաժեշտ է վերացնել քննիչի կողմից իր և իր կնոջ գույքի վրա դրված կալանքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ գույքի վրա կալանք դնելը կիրառվում է քաղաքացիական հայցը, գույքի հնարավոր բռնագրավումը, բռնագանձումը և դատական ծախսերն ապահովելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը եկել է այն եզրահանգման, որ ՀՀ պետական բյուջեի հաշվին նշանակված և իրականացված դատահաշվապահական փորձաքննության 2014 թվականի մարտի 18-ի թիվ 14-0226 եզրակացության վճարը որպես դատական ծախս Միսակ Մարտիրոսյանից ենթակա չէ բռնագանձման, քանի որ յուրացման դրվագով Միսակ Մարտիրոսյանի առնչությունն այդ հանցագործությանը չի հաստատվել:
Վերոգրյալ պատճառաբանության պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Միսակ Մարտիրոսյանի գույքի նկատմամբ մինչդատական վարույթի ընթացքում կիրառված արգելանքներն անհրաժեշտ է պահպանել` մինչև դատական ծախսերի փոխհատուցումը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Միսակ Մարտիրոսյանի նկատմամբ, որպես լրացուցիչ պատիժ նշանակվել է գույքի բռնագրավում, գտնում է, որ նրան պատկանող գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը չի վերացել, ուստի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է պահպանել այդ հիմքով:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով առաջին ատյանի դատարանում, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի վերաբերյալ մեղադրողների բողոքը ենթակա է բավարարման, իսկ Անգին Ղուկասյանի և նրա պաշտպան Արմեն Ֆերոյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մասնակիորեն բավարարման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Հարկ է նկատել, որ Անգին Ղուկասյանը և նրա պաշտպան Ա.Ֆերոյանը կաշառք ստանալու վերաբերյալ երկու դրվագներով վիճարկում են միայն քրեաիրավական որակումը, այլ ոչ թե դրանց հիմքում դրված փաստական տվյալները:
Պաշտպանական կողմի կարծիքով Անգին Ղուկասյանը չէր կարող լինել կաշառք ստանալու հանցակազմի սուբյեկտ, այլ մեղսագրված երկու դրվագներով հանդիսացել է միայն միջնորդ՝ կաշառք տվողի և կաշառք ստացողի միջև: Բացի այդ, մեղսագրված երկու դրվագներով Անգին Ղուկասյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև առկա չի եղել նախնական համաձայնություն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես` մինչև հանցագործությունը սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին: Կաշառք ստանալը նախնական համաձայնությամբ խմբի կողմից առկա է միայն այն դեպքերում, երբ երկու կամ ավելի պաշտոնատար անձ, մինչև հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման սկսելը, պայմանավորվում են կաշառք վերցնելու մասին և իրականացնում են կաշառք ստանալու օբյեկտիվ կողմը: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդված 3-րդ մասի համաձայն` սույն օրենսգրքի հատուկ մասի հոդվածում նշված հանցագործության հատուկ սուբյեկտ չհամարվող անձը, ով մասնակցել է այդ հոդվածով նախատեսված հանցանքի կատարմանը, տվյալ հանցագործության համար կարող է պատասխանատվություն կրել միայն որպես կազմակերպիչ, դրդիչ կամ օժանդակող: Այսինքն՝ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կաշառք ստանալն առկա կլինի միայն այն դեպքերում, երբ հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարվել է երկու կամ ավելի պաշտոնատար անձի կողմից: Ընդ որում՝ հանցագործությունն ավարտված կհամարվի, երբ նշված պաշտոնատար անձանցից նույնիսկ մեկը վերցնի կաշառքի առարկան կամ դրա մի մասը: Հետևաբար, պարտադիր չէ, որ խմբի անդամ հանդիսացող բոլոր պաշտոնատար անձինք անմիջական շփման մեջ լինեն կաշառք տվողի հետ և անմիջականորեն նրանից վերցնեն կաշառքի առարկան:
Վերաքննիչ դատարանի համար նույնպես ընդունելի է Առաջին ատյանի այն վերլուծությունը, որ կաշառք ստանալը քննարկվող ծանրացնող հանգամանքով որակելու համար պարտադիր չէ, թե պաշտոնատար անձանցից ով է կաշառք տվողի օգտին գործունեություն ծավալելու, այլ կարևոր է, որ կաշառք տվողի օգտին որևէ գործողություն (անգործություն) կատարելը կախված և պայմանավորված լինի խմբի բոլոր անդամների լիազորություններից կամ պաշտոնեական դիրքից, ինչպես նաև կարևոր է, որ յուրաքանչյուր պաշտոնատար անձ կաշառք տվողի օգտին որևէ արարք կատարի` գործողություն կամ անգործություն:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ առաջին ատյանի դատարանն արդարացիորեն արձանագրել է, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Անգին Ղուկասյանը, որպես պետական մարմնում կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթ իրականացնող պաշտոնատար անձ, հանդիսանում է կաշառք ստանալու հանցակազմի սուբյեկտ:
Վերաքննիչ դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է ոչ միայն Անգին Ղուկասյանի զբաղեցրած պաշտոնով, այլ նրան առաջադրված երկու դրվագներով վերջինի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում կատարած գործողություններով:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն դատողությանը, որ Անգին Ղուկասյանի և Միսակ Մարտիրոսյանի միջև չի եղել նախնական համաձայնություն, ապա հարկ է նկատել, որ քրեական գործի նյութերով, այդ թվում նաև Անգին Ղուկասյանի ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ նրանց միջև եղել է կաշառք ստանալու նախնական համաձայնություն, քանի որ կաշառք ստանալու երկու դեպքերով էլ Անգին Ղուկասյանը նախապես ստացել է Միսակ Մարտիրոսյանի համաձայնությունը, որից հետո նոր միայն վերցրել է գումարները, ուստի նշվածը ոչ այլ ինչ է, քան նախնական համաձայնություն:
Իսկ այն փաստարկը, որ այդ մասին Անգին Ղուկասյանը հայտնել է միայն որպես կասկածյալ տված ցուցունքով, ապա հարկ է նկատել, որ դրան հաջորդող բոլոր ցուցմունքներով թեև նա նշում է, որ նախնական համաձայնություն առկա չի եղել, սակայն նրա կողմից իր և Միսակ Մարտիրոսյանի գործողությունների նկարագրությունը վկայում են հակառակի մասին:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Անգին Ղուկասյանի արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներին:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մեղադրանքի և պաշտպանական կողմի փաստարկներին, գալիս է հետևյալ եզրահանգման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը, ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես կատարված հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը:
Առաջին ատյանի դատարանն Անգին Ղուկասյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ է գնահատել նախկինում դատապարտված չլինելը, ամուսնացած լինելը, խնամքին սկեսրոջ՝ 1930 թվականի ծնված Արփիկ Դարբինյանի, անչափահաս որդու` 1999 թվականի հունվարի 13-ին ծնված Ռոբերտ Կարենի Ղուկասյանի առկայությունը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ՝ խնամքին մինչև 14 տարեկան դստեր` 2002 թվականի փետրվարի 10-ին ծնված Արփինե Կարենի Ղուկասյանի առկայությունը, բնակության վայրում դրականորեն բնութարվելը, ինչպես նաև հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակցին մերկացնելուն աջակցելը: Իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի արձանագրվել:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, եկել է այն եզրահանգման, որ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման համար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ, պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով` 72.280 (յոթանասուներկու հազար երկու հարյուր ութսուն) ՀՀ դրամի չափով անձնական գույքի բռնագրավմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված Անգին Ղուկասյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների շարքում պետք է ներառել նաև նույն դատարանի կողմից որպես նրա անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ գնահատված` խնամքին սկեսրոջ՝ 1930 թվականի ծնված Արփիկ Դարբինյանի և անչափահաս որդու` 1999 թվականի հունվարի 13-ին ծնված Ռոբերտ Կարենի Ղուկասյանի առկայությունը:
Վերաքննիչ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանն ակտիվորեն աջակցել է խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն` տալով մերկացնող և խոստովանական ցուցմունքներ, մնալով ազատության մեջ՝ դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց և չլինելով կալանավորված` չի խուսափել քննությունից ու դատից, ինչպես նաև հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով տուժողին պատճառված վնասը վերականգնելու մասով վկայակոչված որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշմանը, հարկ է համարում նշել, որ սույն գործն ունի իր առանձնահատկությունը, այն է` ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի կողմից կատարված հանցագործություններն ուղղված են եղել պետական ծառայության դեմ և նրա կողմից չի պատճառվել ֆիզիկական կամ գույքային (նյութական) վնաս: Ավելին` այդ մասով առկա չէ նաև պահանջ:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով պետք է փոփոխել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ նշանակված 72.280 ՀՀ դրամ գույքի բռնագրավմանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս կարող են նշանակված լրացուցիչ պատիժներ, բացի գույքի բռնագրավումից: Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Անգին Ղուկասյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել, գտնում է, որ վերջինի նկատմամբ գույքի բռնագրավումը որպես լրացուցիչ պատիժ այլևս չի կարող նշանակվել:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի վերաբերյալ մեղադրողների վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ նրա պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մասնակիորեն բավարարման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով հաստատվել և Վերաքննիչ դատարանում չի վիճարկվել այն հանգամանքը, որ 2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածում յուրացման եղանակով հափշտակվել է որպես դատական կարգադրիչ հրամանագրված, սակայն ծառայություն չիրականացնող 84 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ հատկացված առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ, ինչպես նաև, որ կազմվել են աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկություններ պարունակող փաստաթղթեր, գտնում է, որ տվյալ դեպքում անհրաժեշտ է անդրադառնալ միայն այն հարցին, թե ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի մասնակցությունը յուրացման և պաշտոնեական կեղծիքի վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքներում ապացուցված է, թե ոչ:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով Գեղամ Գրիգորյանի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկներին, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության:
Վերաքննիչ դատարանը նույնպես գտնում է, որ ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի մեղքը յուրացման և պաշտոնեական կեղծիքի մեղադրանքներում հաստատված է և նրա կատարած հանցանքներն ապացուցված են, իսկ ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները հերքվում են ամբաստանյալներ Արմեն Մովսիսյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Յուրա Մուշկիդյանովի, Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, թիվ 59101714 քրեական գործով մեղադրյալներ Արմեն Միրզոյանի, Արման Մալխասյանի, էդուարդ Հովհաննիսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Մհեր Գևորգյանի, Հայկ Մարգարյանի, Նորայր Մելքոնյանի, Արտակ Գևորգյանի, Թաթուլ Ղուկասյանի և վկաներ Արտյոմ Մամյանի, Սամվել Ալեքսանյանի, Վարդգես Կյուրեղյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Դիանա Հայրապետյանի, Արսեն Հայրապետյանի, Արթուր Բերժյանի, Արման Մկրտչյանի, Խաչատուր Հարությունյանի, Արմեն Կարապետյանի, Արթուր Նազարյանի, Լիլյա Ապետյանի, Արթուր Մարտիրոսյանի, Ժիրայր Հովսեփյանի, Գարիկ Հովհաննիսյանի, Վաղարշակ Աղաբեկյանի, Սարգիս Բեջանյանի, Գայանե Ստեփանյանի, Միքայել Այվազյանի, Էլյա Ասլանյանի (Գրիգորյանի), Նորայր Պապոյանի, Արթուր Կարապետյանի, Արմեն Ստեփանյանի, Մարկոս Մխիթարյանի, Վարազդատ Ասիկյանի, Սոնա Սարգսյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 14-0226 եզրակացությամբ, 2009 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի օգոստոսն ընկած ժամանակահատվածի դատական կարգադրիչների ծառայության ստորաբաժանումների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերով, դատական կարգադրիչներին խրախուսելու մասին և թվով 84 անձանց աշխատանքի ընդունելու հրամաններով, <<ՎՏԲ Հայաստան Բանկ>> ՓԲ և <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲ ընկերություններից ստացված բանկային հաշիվների քաղվածքներով, բանկոմատների միջոցով կատարված կանխիկացումների տեսագրությունները բովանդակող լազերային սկավառակներով, դատական կարգադրիչների ծառայությանն առնչվող ծախսերի նախահաշիվներով, հայտերով և դրանց ուղեկցական գրություններով, իրեղեն ապացույց ճանաչված բանկային քարտերով, Արմեն Պետրոսյանի կողմից նախաքննական մարմնին ներկայացված փաստաթղթերով, աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերով և գաղտնալսման սկավառակով: Ավելին՝ Գեղամ Գրիգորյանն իր իսկ ցուցմունքներով մասնակիորեն ընդունել է յուրացում կատարելու հանգամանքը, մասնավորապես՝ նշելով, որ որպես դատական կարգադրիչ ձևակերպել է հարազատ քրոջը՝ Արմինե Գրիգորյանին, վերջինի ամուսնուն՝ Վաղարշակ Աղաբեկյանին և մինչև 2013 թվականի հուլիսն այդ բանկային քարտերով ստացել է նրանց հաշվեհամարներին ամեն ամիս փոխանցված աշխատավարձի գումարները: 2009 թվականից մինչև 2013 թվականն ընկած ժամանակահատվածում յուրաքանչյուր ամիս տվյալ քարտերից կանխիկացրել է 45000 և 47000 ՀՀ դրամ գումար, որոնք ծախսել է անձնական կարիքների համար:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ պաշտպանական կողմը վիճարկում է յուրացման և պաշտոնեական կեղծիքի վերաբերյալ Գեղամ Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքների հիմքում դրված մի շարք ապացույցների, մասնավորապես՝ ամբաստանյալներ Արմեն Մովսիսյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի և վկաներ Արմեն Միրզոյանի, Արման Մալխասյանի, էդուարդ Հովհաննիսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Մհեր Գևորգյանի, Հայկ Մարգարյանի, Նորայր Մելքոնյանի, Արտակ Գևորգյանի, Թաթուլ Ղուկասյանի, Սամվել Ալեքսանյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Վահագն Պետրոսյանի, Սարգիս Բեջանյանի և Արթուր Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքների թույլատրելիությունը՝ պատճառաբանելով, որ իրենք զրկված են եղել այդ անձանց հակընդդեմ հարցեր տալու իրավունքից:
Նշվածի հետ կապված Առաջին ատյանի դատարանը ձեռնարկել է հնարավոր բոլոր միջոցները, վերը նշված անձանց ներկայությունն ապահովելու համար, սակայն նրանց մի մասի ներկայությունն անհնար է եղել ապահովել, իսկ մյուս անձանց ներկայությունն ապահովվել է և նրանք, օգտվելով մեղադրյալի իրավունքից, հրաժարվել են ցուցմունք տալ, ինչի արդյունքում համապատասխան կարգով հրապարակվել են նախաքննական ցուցմունքները: Ընդ որում՝ վերը նշված անձանցից Արմեն Մովսիսյանի, Գագիկ Խաչատրյանի, Եղիազար Սարգսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արման Մալխասյանի, էդուարդ Հովհաննիսյանի, Արմեն Պետրոսյանի, Հայկ Մարգարյանի և Արտակ Գևորգյանի հետ Գեղամ Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում առերես հարցաքննվել է, ինչից պարզ է դառնում, որ պաշտպանական կողմը նշված անձանց հակընդդեմ հարցեր տալու հնարավորություն ունեցել է: Իսկ ինչ վերաբերում է Արմեն Միրզոյանի, Մհեր Գևորգյանի, Նորայր Մելքոնյանի, Թաթուլ Ղուկասյանի, Սամվել Ալեքսանյանի, Սվետլանա Հարությունյանի, Ալվարդ Պետրոսյանի, Վահագն Պետրոսյանի, Սարգիս Բեջանյանի և Արթուր Մարտիրոսյանի ցուցմունքներին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք թույլատրելի ապացույցներ են, սակայն, եթե նույնիսկ նշված ցուցմունքներն ապացույցների ընդհանուր ծավալից հանվի, միևնույն է, քրեական գործով ձեռք բերված թույլատրելի և վերաբերելի վերը նշված մյուս ապացույցների համակցությունը բավարար է Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը հաստատված համարելու համար: Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի է Առաջին ատյանի դատարանի այն պատճառաբանությունը, որ դրանք վճռական կշիռ չունեն Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցների ընդհանուր զանգվածում:
Պաշտպանական կողմի հաջորդ դատողությունն այն է, որ Գեղամ Գրիգորյանի կատարած արարքներին տրվել է սխալ քրեաիրավական որակում, քանի որ, եթե նույնիսկ Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները բավարար են փաստելու վերջինի մեղավորությունը յուրացում կատարելու մեջ, ապա նրան մեղսագրված պաշտոնեական կեղծիքը և դրան դրդելը հանդիսանում է յուրացում կատարելու միջոց կամ եղանակ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցագործություն է համարվում պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելը, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելը կամ հանձնելը:
Վերը նշված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է թվարկված արարքներից որևէ մեկի կատարմամբ: Նշված հանցակազմն առկա է միայն այն դեպքում, երբ օրենքում նկարագրված գործողությունները կատարվում են շահադիտական նպատակներով, անձնական դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի է այն փաստը, որ Գեղամ Գրիգորյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարվել է, որպեսզի իրականացվի աշխատավարձերի և այլ գումարների յուրացում, ինչպես նաև քողարկվի կատարվելիք, կատարվող և կատարված յուրացումները: Այսինքն՝ պաշտոնեական կեղծիքի նպատակը եղել է յուրացում կատարելը, սակայն այն դատողությունը, որ նման դեպքում Գեղամ Գրիգորյանի արարքը պետք է որակել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված որպես մեկ հանցագործություն, չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի կարգավորումներից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝ հանցագործությունների համակցություն է համարվում սույն օրենսգրքով (տարբեր հոդվածներով կամ միևնույն հոդվածով կամ հոդվածի միևնույն կամ տարբեր մասերով կամ կետերով) նախատեսված երկու կամ ավելի հանցանք կատարելը, որոնցից ոչ մեկի համար անձը դատապարտված չի եղել: Համակցություն է համարվում նաև այնպիսի մեկ գործողությունը (անգործությունը), որը պարունակում է սույն օրենսգրքի երկու կամ ավելի հոդվածներով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներ:
Տվյալ դեպքում Գեղամ Գրիգորյանի կողմից տարբեր արարքներով կատարվել է երկու ինքնուրույն հանցագործություններ: Ընդ որում՝ պաշտոնեական փաստաթուղթը կեղծվել է (հանցագործությունն ավարտվել է) այլ ծանր հանցանք կատարելու և այն թաքցնելու համար: Հակառակ մոտեցման պարագայում բոլոր այն դեպքերում, երբ անձը կատարում է պաշտոնեական կեղծիք՝ նպատակ ունենալով կատարել խարդախություն, յուրացում կամ այլ հափշտակություն և իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողանում հափշտակությունն ավարտին հասցնել, ապա ավարտված հանցագործության (պաշտոնեական կեղծիքի) պայմաններում պետք է արաքը որակվի միայն համապատասխան հափշտակության նախապատրաստություն կամ փորձ:
Միաժամանակ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտոնեական կեղծիքը համակցությամբ չորակելու մասին խոսք կարող է գնալ միայն այն դեպքում, երբ այն կհանդիսանա մեկ այլ հանցագործության օբյեկտիվ կողմի հատկանիշ կամ այն որակյալ դարձնող հատկանիշ: Ավելին` յուրացումը հնարավոր է կատարել առանց պաշտոնեական կեղծիքի և պարտադիր չէ, որ այն միշտ զուգորդվի պաշտոնեական փաստաթղթեր կեղծելով. այլ բան է, որ այդ դեպքերում բացահայտման հավանականությունն ավելի մեծ է:
Վերաքննիչ դատարանը, հաստատված համարելով, որ Գեղամ Գրիգորյանը խմբի կազմում կատարել է առանձնապես խոշոր չափերի յուրացում և պաշտոնեական կեղծիք, ինչպես նաև նկատի ունենալով, որ վերաքննիչ բողոքում այնուամենայնիվ բարձրացված է արարքը ճիշտ որակելու հարց, անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ այն խնդրին, թե արդյոք Գեղամ Գրիգորյանի արարքը լրացուցիչ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով որակման ենթակա է, թե ոչ:
Գեղամ Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով և 38-314-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքների համար, որ նա, կազմակերպված խմբի կողմից հափշտակությունը քողարկելու նպատակով, կատարելով պաշտոնեական կեղծիք, իր ստորագրությամբ հաստատել է խմբի անդամների և խմբի անդամներ չհանդիսացող իրենց ենթակա ստորաբաժանումների պետերի կողմից կազմված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկություններ պարունակող տեղեկագրերը, ինչպես նաև դրդել է կազմակերպված խմբի անդամ չհանդիսացող ստորաբաժանման պետերին կատարել պաշտոնեական կեղծիք, այն է` նշված տեղեկագրերում մտցնել փաստացի ծառայություն չիրականացնող անձանց տվյալներ:
Վերը նշված մեղադրանքի նկարագրությունից, ինչպես նաև քրեական գործում առկա ապացույցներից պարզ է դառնում, որ Գեղամ Գրիգորյանը, ինչպես անձամբ ստորագրելով, այնպես էլ այլ անձանց միջոցով տեղեկագրերում կեղծիքներ կատարելու եղանակով, նպատակ է հետապնդել խմբի կազմում կատարվելիք, կատարվող և կատարված յուրացումները քողարկել: Այսինքն՝ Գեղամ Գրիգորյանն ունեցել է մեկ միասնական դիտավորություն, այն է` խմբի կազմում պաշտոնեական կեղծիք կատարելու միջոցով շարունակաբար կատարել յուրացումներ, ինչպես նաև թաքցնել կատարված յուրացումները: Հետևաբար, մեկ միասնական դիտավորությամբ պարբերական բնույթ կրող պաշտոնեական կեղծիքի կատարումը չի կարող ունենալ տարբեր որակումներ` մի դեպքում որպես համակատարում, իսկ մյուս դեպքում` որպես կազմակերպում և դրդում: Հատկանշական է նաև, որ Գեղամ Գրիգորյանի ցուցումով կազմված կեղծ տեղեկություններ պարունակող փաստաթղթերի մի մասը ստորագրությամբ հաստատվել են նաև հենց նրա կողմից: Ուստի ստացվում է, որ նույն կեղծ փաստաթուղթը կազմելու մասով նա միաժամանակ հանդիսանում է և կատարող, և դրդիչ ու կազմակերպող, որպիսի պարագայում նրա արարքը պետք է ունենա մեկ որակում: Այլ խնդիր է, որ արարքի էությունն ամբողջությամբ բացահայտելու նպատակով նշված հանգամանքները կարող են ներառվել, նկարագրվել մեղադրանքի ծավալում:
Բացի այդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը ենթակա են պատասխանատվության կատարված հանցանքը նախատեսող հոդվածով և պետք է հղում կատարել սույն օրենսգրքի 38-րդ հոդվածին, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նրանք միաժամանակ եղել են հանցագործության համակատարողներ: Հոդվածի բովանդակությունից պարզ է դառնում, որ այն դեպքերում, երբ դրդիչը, այդ թվում նաև օժանդակողը, կազմակերպիչը մասնակցում են հանցագործությանը որպես կատարող, ապա նրանք հանդիսանում են կատարողներ կամ համակատարողներ և նրանց արարքները որակելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի վրա հղում չի կատարվում:
Բացի այդ, անորոշություն է առաջացնում մեղադրանքի կողմի այն մոտեցումը (առաջադրված մեղադրանքի նկարագրական մասը), որ մի դեպքում, երբ Գեղամ Գրիգորյանը պաշտոնեական կեղծիք կատարելու ցուցում է տվել խմբի անդամ հանդիսացող անձանց, ապա նրա արարքը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով, իսկ երբ ցուցում է տվել խմբի անդամ չհանդիսացող անձանց՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով: Վերաքննիչ դատարանն այս առումով հարկ է համարում նշել, որ տվյալ դեպքում իրավական որակման առումով որևէ էական նշանակություն չունի ապօրինի ցուցումը տրվել է խմբի անդամ չհանդիսացող անձանց, թե խմբի անդամներին, քանի որ ինչպես արդեն նշվել է վերը` նպատակը եղել է միասնական:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Գեղամ Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքն իր ողջ ծավալով պետք է ներառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում:
Վերաքննիչ դատարանը Գեղամ Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով փոփոխելը և իր ողջ ծավալով ներառելը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածում հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում: Ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է, քանի որ այլևս չի գործի պատիժների համակցության կանոնը, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով կնշանակվի մեկ պատիժ: Ընդ որում՝ ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը նույնպես չի խախտվում, քանի որ Գեղամ Գրիգորյանն ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի դեմ պաշտպանվելու իրական հնարավորություն ունեցել է:
Գեղամ Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն արարքների համար, որ նա, խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի` 1.206.330 ՀՀ դրամին համարժեք 3.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, Մերուժան Կյուրեղյանին դրդել է վերջինի կողմից կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու դեպքին ընթացք չտալու համար իր միջոցով պաշտոնատար անձին կաշառք տալ և 2010 թվականի ապրիլին ստանալով նշված գումարը` խարդախության եղանակով հափշտակել է այն:
Նշված մեղադրանքների կապակցությամբ Առաջին ատյանի դատարանը եկել է այն հետևության, որ կեղծ դիպլոմի պատճենի օգտագործման վերաբերյալ Գեղամ Գրիգորյանի իրազեկվածությունը հաստատող, ինչպես նաև Գեղամ Գրիգորյանին 3.000 ԱՄՆ դոլար տալու մասին վկայող միակ ապացույցը գործով ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանի ցուցմունքն է: Ուստի Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ նման պայմաններում գումարը ստանալու փաստը հաստատված համարելու համար մեկ անձի` գործով ամբաստանյալ Մերուժան Կյուրեղյանի ցուցմունքը բավարար չէ այդ հանգամանքը հաստատված, իսկ գործով ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանի համար նույնպես ընդունելի է Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ մոտեցումը, քանի որ քրեական գործով ձեռք չեն բերվել Գեղամ Գրիգորյանի կողմից խարդախությամբ գումար հափշտակելու և կաշառքի դրդչության փորձ կատարելու վերաբերյալ բացի Մերուժան Կյուրեղյանի ցուցմունքից որևէ այլ ուղղակի, անուղղակի, սկզբնական կամ ածանցյալ ապացույց, որոնց համադրման արդյունքում հնարավոր է գնահատել վերջինի ցուցմունքի արժանահավատությունը: Ավելին՝ Մերուժան Կյուրեղյանը նշել է, որ Գեղամ Գրիգորյանին տրված 3000 ԱՄՆ դոլար գումարի մի մասը կազմել է իր ավտոտնակի վաճառքից ստացված գումարն այն դեպքում, երբ Վանաձորի քաղաքապետի կողմից տրված գրության համաձայն՝ Մերուժան Կյուրեղյանի անվամբ հաշվառված ավտոտնակ առկա չի եղել:
Վերաքննիչ դատարանը Մերուժան Կյուրեղյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատելիս կարևորում է նաև Անգին Ղուկասյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ վերջինը հայտնել է, որ երբ իրենք ստացել են Մերուժանի դիպլոմի կեղծ լինելու վերաբերյալ տեղեկություն, ինքն անմիջապես կազմել է համապատասխան գրություն` ուղղված ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ, քննչական գլխավոր վարչության պետ Գ.Համբարձումյանին՝ նյութերի ընթացքը լուծելու և իրենց տեղեկացնելու մասին: Մերուժանի վերաբերյալ գրությունը ստորագրվել է Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից և ելքագրվել, սակայն ինչու տեղ չի հասել, չի կարող ասել: Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից գրությունը ստորագրելուց հետո Մերուժան Կյուրեղյանը և Արմեն Մովսիսյանը գնացել են իր աշխատասենյակ և հետաքրքրվել այդ գրությամբ: Նրանք ցանկացել են վերցնել այդ գրությունը, սակայն ինքն այն չի տվել և առաջարկել է միասին գնալ Միսակ Մարտիրոսյանի մոտ: Ինքը Միսակ Մարտիրոսյանի հանձնարարությամբ գրությունը թողել է այնտեղ և գնացել իր աշխատասենյակ: Սովորության համաձայն ստուգել է և համոզվել, որ գրությունը ելքագրվել է: Մերուժանի փաստաթղթերն ուղարկելուց հետո ոստիկանությունից հարցումներ չեն կատարվել, հարցաքննություններ չեն եղել: Ինքն Արմեն Մովսիսյանին հարցրել է, թե ինչ է եղել Մերուժանի գործը, իսկ նա ասել է, որ ամեն ինչ կարգավորվել է: Թեև նշել է, որ Մերուժան Կյուրեղյանը մտել է իր աշխատասենյակ, սակայն իր և Մերուժան Կյուրեղյանի առերես հարցաքննությունից հետո այդ հանգամանքի վերաբերյալ երկմտել է:
Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում փաստել, որ սույն քրեական գործով չի պարզվել, թե Մերուժան Կյուրեղյանի կեղծ դիպլոմի պատճենն օգտագործելու վերաբերյալ նյութեր նախապատրաստելու նպատակով Միսակ Մարտիրոսյանի կողմից ստորագրված գրությունը քննչական մարմին մուտք եղել է, թե ոչ, նյութեր նախապատրաստվել են, թե ոչ, և ընդհանրապես` Գեղամ Գրիգորյանը որևէ առնչություն ունեցել է վերը նշված գործընթացին, թե ոչ:
Սույն քրեական գործով պատշաճ կարգով չի ստուգվել նաև Մերուժան Կյուրեղյանի կողմից ենթադրաբար Գեղամ Գրիգորյանին փոխանցված 3.000 ԱՄՆ դոլար գումարը նախապես հայթայթելու հանգամանքը, քանի որ վերջինը նշել է այդ գումարը ձեռք բերելու աղբյուրները: Չի պարզվել ավտոտնակի առկայությունը, այն Մերուժան Կյուրեղյանից ենթադրաբար գնած նրա հարևան Արթուրի ինքնությունը և այդ կապակցությամբ չեն կատարվել քննչական գործողություններ:
Ինչ վերաբերում է Մերուժան Կյուրեղյանի կողմից վարկ ստանալու մասին վկայող փաստաթղթերի առկայությանը, ապա մեղադրանքի հիմքում նման ապացույցներ դրված չեն:
Վերը նշվածի պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ թվարկված հանգամանքները ոչ միայն չեն ապացուցում, այլև հերքում են Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորության վերաբերյալ մեկ անձի պնդումները:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը նույնպես գալիս է այն եզրահանգման, որ Գեղամ Գրիգորյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ապացուցված չէ: Հակառակ մոտեցումը խիստ կասկածելի է և նման հետևությունը հիմնված կլինի բացառապես ենթադրության վրա: ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: Նմանատիպ նորմեր նախատեսված են նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում: Նշված օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մաuին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաuտատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաuտի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կաuկածները, որոնք չեն կարող փարատվել uույն oրենuգրքի դրույթներին համապատաuխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հoգուտ մեղադրյալի կամ կաuկածյալի:
Ելնելով վերոգրյալից՝ Վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Գեղամ Գրիգորյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով (ներառված 38-314-րդ հոդվածով մեղադրանքը):
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ է դիտել ամուսնացած լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, խնամքին 1997 թվականի հուլիսի 2-ին ծնված Էլինա Գեղամի Գրիգորյանի և 2000 թվականի մայիսի 20-ին ծնված Բաղդասար Գեղամի Գրիգորյանի, տարիքային կենսաթոշակառու մոր՝ Նորա Հայկազի Ենգիբարյանի առկայությունը, ՀՀ պաշտպանության մարտական գործողություններին մասնակից լինելը, նախաքննական մարմնին ինքնակամ ներկայանալը, ինչպես նաև 2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ից արգելանքի տակ գտնվելը: Իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի արձանագրվել:
Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի է Առաջին ատյանի դատարանի այն մոտեցումը, որ Գեղամ Գրիգորյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ են` նախկինում արատավորված՝ դատապարտված չլինելը, ամուսնացած լինելը, խնամքին դստեր՝ 1997 թվականի հուլիսի 2-ին ծնված Էլինա Գեղամի Գրիգորյանի առկայությունը և նախաքննական մարմնին ինքնակամ ներկայանալը, սակայն ընդունելի չէ, որ խնամքին անչափահաս որդու և տարիքային կենսաթոշակառու մոր առկայությունը, ինչպես նաև ՀՀ պաշտպանության մարտական գործողություններին մասնակից լինելը զուտ անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ են: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք իրենց բնույթով պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են: Ինչ վերաբերում է արգելանքի տակ գտնվելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանի կողմից արդեն վերը արված մեկնաբանությամբ` այն չի կարող դիտվել անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ:
Ընդ որում՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերը նշված անձը դրականորեն բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները երկու հանցանքներով էլ առկա են:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով Գեղամ Գրիգորյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով որպես հիմնական պատիժ նախատեսված է միայն ազատազրկում, իսկ 314-րդ հոդվածի սանկցիան նախատեսում է նաև տուգանք, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նրա նկատմամբ պատիժներ պետք է նշանակել ազատազրկման և տուգանքի ձևով: Ընդ որում` Գեղամ Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով որպես հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով (ներառված 38-314-րդ հոդվածով մեղադրանքը)` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պարտադիր պատժի նշանակմանը, ապա հաշվի առնելով, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից այն չի նշանակվել և այդ կապակցությամբ առկա չէ վերաքննիչ բողոք՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրան հնարավոր չէ անդրադառնալ, քանի որ բողոքի քննությունն իրականացվում է միայն վերաքննիչ բողոքի սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով Գեղամ Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժին` 5 (հինգ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը, լրիվ պետք է գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով (ներառված 38-314-րդ հոդվածով մեղադրանքը) նշանակված տուգանքը և Գեղամ Գրիգորյանի նկատմամբ պետք է վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով և տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը մի շարք այլ հարցերի հետ միասին պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ:
Վերաքննիչ դատարանը, նկատի ունենալով, որ Գեղամ Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով, անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ այն հարցին, թե արդյոք ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանը պետք է կրի նշանակված վերջնական պատիժը, թե ոչ:
<<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման (այսուհետ նաև` Համաներման որոշում) 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից պետք է ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի, այն անձանց, որոնց նկատմամբ նշանակվել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ:
Համաներման որոշման 2-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից պետք է ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի, այն անձանց, որոնց նկատմամբ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով ազատազրկում է նշանակվել և որոնք Հայաստանի Հանրապետության կամ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մասնակիցներ են:
Համաներման որոշման 9-րդ կետում սահմանված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման կիրառումը: Մասնավորապես` Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում թվարկված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի այն հոդվածները և հոդվածների մասերը, որոնցով նախատեսված արարքները կատարած անձանց նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ: Սակայն հարկ է նկատել, որ թվարկված հոդվածների և հոդվածների մասերի շարքից բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասը և 314-րդ հոդվածը, այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված արարքներ կատարած անձանց նկատմամբ համաներման կիրառումը սահմանափակված չէ:
Սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում են նաև Համաներման որոշմամբ նախատեսված այլ սահմանափակումներ, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ Գեղամ Գրիգորյանի նկատմամբ համաներումը կիրառելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերը նշվածը, ինչպես նաև այն, որ Գեղամ Գրիգորյանը հանդիսանում է ՀՀ պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մասնակից, և որ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով, գտնում է, որ Համաներման որոշման կիրառմամբ ամբաստանյալ Գեղամ Գրիգորյանին պետք է ազատել նշանակված պատիժները կրելուց:
Այսպիսով` այս առումով պաշտպանության կողմի բողոքը հիմնավոր է և ենթակա է բավարարման:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով, որ Գեղամ Գրիգորյանին համաներման կիրառմամբ պետք է ազատել նշանակված պատիժը կրելուց, գտնում է, որ նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել: Միաժամանակ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը վերջինի պատշաճ վարքագիծն ապահովելու նպատակով նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է ընտրել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով մեղադրողների այն խնդրանքին, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալներ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արմեն Ավագյանի և Նարեկ Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելը պետք է ճանաչել անթույլատրելի, գտնում է, որ այն ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արմեն Ավագյանի և Նարեկ Գասպարյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանցից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
Այսպես`Սաթենիկ Հովհաննիսյանի մասով հաշվի է առել հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը դրականորեն բնութագրող տվյալները` փաստացի ամուսնացած լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, վատառողջ լինելը, խնամքին 2-րդ խմբի հաշմանդամ մոր` Եվգենյա Աբրահամյանի առկայությունը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը:
Վերաքննիչ դատարանը, համաձայնվելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ տվյալների հետ, այնուամենայնիվ գտնում է, որ նույն դատարանի կողմից որպես Սաթենիկ Հովհաննիսյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ գնահատված` նախկինում արատավորված՝ վատառողջ լինելը և խնամքին 2-րդ խմբի հաշմանդամ մոր առկայությունը պետք է դիտել պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ: Միաժամանակ ամբաստանյալ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է նաև հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, այն, որ զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց և չլինելով կալանավորված` չի խուսափել քննությունից ու դատից:
Առաջին ատյանի դատարանը Բագրատ Արիկյանցի մասով հաշվի է առել հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը դրականորեն բնութագրող տվյալները` նախկինում դատապարտված չլինելը, անազատության մեջ գտնվելը, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, հանցանքը ծառայողական կախվածության ազդեցության տակ կատարելը (նյութական օգուտ կամ որևէ այլ հատուցում չի ստացել), հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակցին մերկացնելուն աջակցելը:
Վերաքննիչ դատարանը, համաձայնվելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ տվյալների հետ, այնուամենայնիվ գտնում է, որ արգելանքի տակ գտնվելը չի կարող դիտվել ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ: Միաժամանակ նշված հանգամանքն անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք չդիտելը որևէ կերպ կասկածի տակ չի դնում Առաջին ատյանի դատարանի` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ արված եզրահանգումը:
Առաջին ատյանի դատարանն Արման Փալիկյանի մասով հաշվի է առել կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները` փաստացի ամուսնացած լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, խնամքին 2000 թվականի մարտի 30-ին ծնված Արինա և Սուսաննա Արմանի Փալիկյանների առկայությունը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` հանցանքը ծառայողական կախվածության ազդեցության տակ կատարելը (նյութական օգուտ կամ որևէ այլ հատուցում չի ստացել), հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն աջակցելը:
Վերաքննիչ դատարանը, համաձայնվելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ տվյալների հետ, այնուամենայնիվ գտնում է, որ Արման Փալիկյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ գնահատված խնամքին անչափահաս դստրերի առկայությունը, պետք է ներառել որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների շարքում: Միաժամանակ ամբաստանյալ Արման Փալիկյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է նաև հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, այն, որ նա զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց և չլինելով կալանավորված` չի խուսափել քննությունից ու դատից:
Առաջին ատյանի դատարանը Մերուժան Կյուրեղյանի մասով նույնպես հաշվի է առել կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները` ամուսնացած լինելը, վատառողջ լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, խնամքին մոր` կենսաթոշակառու Ժենյա Մարկի Ղազարյանի, անչափահաս որդու` 2000 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ծնված Խաչատուր Մերուժանի Կյուրեղյանի առկայությունը, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` հանցանքը ծառայողական կախվածության ազդեցության տակ կատարելը (նյութական օգուտ կամ որևէ այլ հատուցում չի ստացել), հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն աջակցելը:
Վերաքննիչ դատարանը, համաձայնվելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ տվյալների հետ, այնուամենայնիվ գտնում է, որ նույն դատարանի կողմից որպես Մերուժան Կյուրեղյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ գնահատված` վատառողջ լինելը, խնամքին կենսաթոշակառու մոր և անչափահաս որդու առկայությունը պետք է դիտել պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ: Միաժամանակ տվյալ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննարկելիս նույնպես Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, այն, որ զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց և չլինելով կալանավորված` չի խուսափել քննությունից ու դատից:
Առաջին ատյանի դատարանն Արմեն Ավագյանի մասով հաշվի է առել կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները` նախկինում դատապարտված չլինելը, վատառողջ լինելը, ՀՀ ՊՆ 70179 զորամասի հրամանատարի կողմից պատվոգրով պարգևատրվելը, ընտանիքի միակ կերակրողը հանդիսանալը և խնամքին 3-րդ խմբի հաշմանդամ հոր` 1938 թվականի ծնված Վռամ Ասկարի Ավագյանի և կենսաթոշակառու մոր՝ 1944 թվականի ծնված Զեմիֆիրա Սերոբի Սաֆարյանի առկայությունը, արգելանքի տակ գտնվելը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` խնամքին մինչև 14 տարեկան որդու` 2004 թվականի հունիսի 24-ին ծնված Դավիթ Արմենի Ավագյանի առկայությունը, հանցանքը ծառայողական կախվածության ազդեցության տակ կատարելը (նյութական օգուտ կամ որևէ այլ հատուցում չի ստացել), նախկին ծառայության վայրերում դրականորեն բնութագրվելը:
Վերաքննիչ դատարանը, համաձայնվելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ տվյալների հետ, այնուամենայնիվ գտնում է, որ նույն դատարանի կողմից որպես Արմեն Ավագյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ գնահատված` վատառողջ լինելը, ընտանիքի միակ կերակրողը հանդիսանալը, խնամքին 3-րդ խմբի հաշմանդամ հոր և կենսաթոշակառու մոր առկայությունը պետք է ներառել պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների թվին: Իսկ արգելանքի տակ գտնվելը վերոգրյալ մեկնաբանմամբ չի կարող դիտվել որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ, ինչը տվյալ դեպքում նույնպես կասկածի տակ չի դնում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ արված եզրահանգումը:
Առաջին ատյանի դատարանը Նարեկ Գասպարյանի մասով հաշվի է առել կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները` նախկինում դատապարտված չլինելը, վատառողջ լինելը (բացակայում է ձախ աչքը), արգելանքի տակ գտնվելը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` հանցագործությամբ պատճառված ընդհանուր վնասի չափից 11.600.000 ՀՀ դրամ փոխհատուցելը:
Վերաքննիչ դատարանը, համաձայնվելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ տվյալների հետ, այնուամենայնիվ գտնում է, որ նույն դատարանի կողմից որպես Նարեկ Գասպարյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ գնահատված` վատառողջ լինելը (բացակայում է ձախ աչքը) պետք է ներառել պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների շարքին: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև փաստել, որ Նարեկ Գասպարյանի կողմից վերականգնված գումարն անձամբ հափշտակված գումարից 5 անգամ ավելի է: Իսկ արգելանքի տակ գտնվելը վերոգրյալ մեկնաբանմամբ չի կարող դիտվել որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ, ինչն այս դեպքում ևս կասկածի տակ չի դնում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ արված եզրահանգումը:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, ինչպես նաև այն, որ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի, Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի, Արմեն Ավագյանի և Նարեկ Գասպարյանի մասով առկա չէ նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը պետք է թողնել անփոփոխ:
Ինչ վերաբերում է մեղադրողների վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել կատարված հանցագործությունների արդյունքում պետությանը պատճառված վնասի չափը, որը վկայում է հանցագործության բարձր հասարակական վտանգավորության մասին, ապա Վերաքննիչ դատարանը վերը նշված անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ մեկտեղ կարևորում է նաև այն փաստը, որ պետությանը պատճառված վնասն ամբողջությամբ հատուցված է, որպիսի հանգամանքը հետևանքային առումով էականորեն նվազեցնում է կատարված հանցագործության վտանգավորության աստիճանը:
Իսկ այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալներ Բագրատ Արիկյանցի, Արման Փալիկյանի, Մերուժան Կյուրեղյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք նշել է հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն վերջինների աջակցելը, սակայն գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի հետազոտման համար բավարար հատկանիշների մասին վարույթն իրականացնող մարմինն արդեն իսկ անհրաժեշտ տվյալներ ունեցել է, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ եթե նույնիսկ ընդունենք, որ նշված անձանց կողմից հայտնած տեղեկությունները վարույթն իրականացնող մարմնին արդեն իսկ հայտնի են եղել, այնուամենայնիվ, նշված անձինք իրենց դրսևորած վարքագծով փորձել և որոշակիորեն օգնել են վարույթն իրականացնող մարմնին` հանցագործությունը բացահայտելու, այդ թվում նաև ապացուցողական բազա ձևավորելու առումով, որպիսի հանգամանքը չի կարող նսեմացվել կամ անտեսվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1-րդ, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ

Ամբաստանյալ Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի և նրա պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Մեղադրողների վերաքննիչ բողոքը Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի մասով բավարարել՝ դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել.
Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով (ներառված 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանքը) և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով:
Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ 655.900 (վեց հարյուր հիսունհինգ հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատիժները լրիվ և մասնակիորեն գումարելու կանոնների կիրառմամբ, նշանակված 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկմանը գումարել 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումից 1 (մեկ) տարին և Միսակ Մարտինի Մարտիրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 (յոթ) տարի ժամկետով` 655.900 (վեց հարյուր հիսունհինգ հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ:
Մեղադրողների վերաքննիչ բողոքն ամբաստանյալ Անգին Գեղամի Ղուկասյանի մասով բավարարել, իսկ վերջինի և նրա պաշտպան Արմեն Ֆերոյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն՝ դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել.
Անգին Գեղամի Ղուկասյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի պաշտպան Տիգրան Աթանեսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն՝ դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել.
Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով (ներառված 38-314-րդ հոդվածով մեղադրանքը) և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար)ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատիժները լրիվ գումարելու կանոնի կիրառմամբ, Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ-080-Ն որոշման 1-ին կետի 2-րդ ենթակետի և 2-րդ կետի 5-րդ ենթակետի կիրառմամբ Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանին ազատել նշանակված պատիժները կրելուց:
Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում:
Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրողների վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալներ Գեղամ Բաղդասարի Գրիգորյանի, Նարեկ Աշոտի Գասպարյանի, Արմեն Վռամի Ավագյանի, Սաթենիկ Հայկի Հովհաննիսյանի, Բագրատ Աշոտի Արիկյանցի, Մերուժան Մերուժանի Կյուրեղյանի և Արման Վազգենի Փալիկյանի մասով, մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 18-ի թիվ ԵԿԴ/0123/01/14 դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ

Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ