Գործ հ.
ԵԿԴ/0119/01/14








Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատավճիռ,
գործ թիվ ԵԿԴ/0119/01/14
դատավոր` Ա.Բեկթաշյան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև`Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահությամբ` դատավոր Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ` դատավորներ Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Թ.ԴԱՎԹՅԱՆԻ
Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող Վ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

ամբաստանյալ Ա.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

պաշտպան Լ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ


2016 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` սույն գործով մեղադրող Վ.Ասատրյանի վերաքննիչ բողոքը` բերված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ նաև` Դատարան/ 2016 թվականի հունիսի 24-ի դատավճռի դեմ, քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արմեն Ռուբիկի Ասատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Անհայտ անձի կողմից Աղասի Ստամբոլթյանի առողջությանը դիտավորությամբ միջին ծանրության վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ, 2012 թվականի հունիսի 05-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13127912 քրեական գործը:
2012 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ` թիվ 13127812 քրեական գործից «Կայոտ» գիշերային ակումբի սպասքը վնասելու և ոչնչացնելու մասը կարճվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
2012 թվականի դեկտեմբերի 03-ի որոշմամբ թիվ 13127812 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով` հանցանք կատարած անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ:
2013 թվականի փետրվարի 04-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի կողմից որոշում է կայացվել` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի վարույթում քննվող թիվ 13127812 քրեական գործով 2012 թվականի դեկտեմբերի 03-ին կայացված վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը վերացնելու վերաբերյալ:
2013 թվականի փետրվարի 06-ի որոշմամբ` թիվ 13127812 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
2013 թվականի հունիսի 03-ի որոշմամբ` թիվ 13127812 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով` հանցանք կատարած անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ:
2013 թվականի հունիսի 11-ին թիվ 13127812 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:
2013 թվականի հունիսի 11-ին Արմեն Ասատրյանի նկատմամբ որպես կասկածյալի` խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2013 թվականի հունիսի 17-ին Արմեն Ասատրյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի սեպտեմբերի 03-ի որոշմամբ Աղասի Ստամբոլթյանը թիվ 13127812 քրեական գործով ճանաչվել է որպես տուժող:
2014 թվականի հունիսի 06-ի որոշմամբ Արմեն Ասատրյանին` 17.06.2013 թվականին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
2014 թվականի հուլիսի 07-ին որոշում է կայացվել թիվ 13127812 քրեական գործի նյութերով անհայտ անձի կողմից Ա.Ասատրյանի հետ 2012 թվականի մայիսի 04-ին` ժամը 03:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 1/1 հասցեում գտնվող «Կայոտ» ակումբում մոտ 20 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելով և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ` խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մասն անջատելու մասին, որին շնորհվել է թիվ 13127812/1 համարը:
2014 թվականի հուլիսի 18-ին քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2015 թվականի սեպտեմբերի 03-ին Դատարանի կողմից որոշում է կայացվել ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2015 թվականի նոյեմբերի 27-ին Դատարանի կողմից որոշում է կայացվել ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին և նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին` կալանավորմամբ փոփոխելու վերաբերյալ:
Դատարանի 2016 թվականի հունիսի 24-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արմեն Ռուբիկի Ասատրյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել:
Ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է և նա անհապաղ ազատ է արձակվել դատական նիստերի դահլիճում:
Ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին պարզաբանվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
Վճռվել է. քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող և ապացույց ճանաչված` ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի 077-91-93-10 հեռախոսահամարի տեղանշման վերաբերյալ տեղեկատվության տվյալների, ինչպես նաև մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները, թողնել քրեական գործին կցված:
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
Դատավճռի դեմ մեղադրող Վ.Ասատրյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն բեկանել, ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և դատապարտել ազատազրկման` մեկ տարի ժամկետով:
Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի օգոստոսի 24-ի որոշմամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի շահերի պաշտպան Լ.Սիմոնյանը բերել է գրավոր պատասխան, որով խնդրել է այն մերժել, Դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2012 թվականի մայիսի 04-ին` ժամը 03:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 1/1 հասցեում գտնվող «Կայոտ» ակումբում ինքնությունը չպարզված անձանց հետ մոտ 20 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելով և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ բռնություն գործադրելով վիճաբանել է Աղասի Գարեգինի Ստամբոլթյանի հետ, բարձրաձայն տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածել է վերջինիս դեմքին, դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս` զույգ ճաճանչադաստակային հոդերի շրջանների քերծվածքների, ձախ աչքի ստորին կոպի շրջանի արյունազեղման, այտային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքով, մկանների վնասումով պատռված վերքի ձևով:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոքաբերը ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատական իրավունքների այնպիսի սխալներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, մասնավորապես Դատարանը գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, հանգել է հետևության, որ Ա.Ասատրյանի արարքում հանցակազմ չկա, նրան մեղսագրված արարքը վերջինիս կողմից կատարված լինելու հանգամանքը հավաստող ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար չեն մեղքն ապացուցելու համար՝ հաշվի չառնելով, որ գործով ձեռք բերված մի շարք ապացույցներից բացի, նույնիսկ ամբաստանյալն է ցուցմունք տվել, որ վիճաբանել է տուժողի հետ և 2-3 անգամ հարվածել նրան, որպիսի պայմաններում Դատարանը կայացնելով արդարացման դատավճիռ՝ չի անդրադարձել ամբաստանյալի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայությանը կամ բացակայությանը։
Այսպես, Դատարանը հղում անելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի նորմերին, ինչպես նաև մեկնաբանելով հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով արտահայտած իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշմանը՝ գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համացության մեջ չի գնահատել, ավելին, առանձին վերցրած ապացույցները գնահատելով հանգել է հետևության, որ վկա Լ.Բաբայանի ցուցմունքներն անարժանահավատ են, քան տուժող Աղասի Ստամբոլթյանի և վկա Հովհաննես Ղազարյանի ցուցմունքները։
Հատկանշական է, որ Դատարանը Լ.Բաբայանի ցուցմունքն անարժանահավատ դիտելու հիմքում դրել է այն փաստարկը, որ տուժողը հայտնել է, որ ամբաստանյալին տեսել է երկու անգամ, այն էլ ոստիկանության բաժնում, իսկ վկա Հ.Ղազարյանը հայտնել է, որ ինքը Լ.Բաբայանին չի ասել ոմն Արմենի հետ զրուցելու և 800 ԱՄՆ դոլլար գումար պահանջելու մասին, որոնք որևէ ձևով չեն կարող կասկածի տակ դնել Լ.Բաբայանի հայտնած տեղեկությունն այն մասին, որ ամբաստանյալը նախ հեռախոսային խոսակցության ժամանակ, իսկ այնուհետև Լ.Բաբայանին վերջինիս տանը այցելելու ընթացքում խոստովանել է, որ ինքն է տուժողին մարմնական վնասվածքներ հասցրել, որին ներկա չեն եղել ոչ տուժողը և ոչ էլ վկա Հ.Ղազարյանը։
Այսինքն, վերլուծելով վերը նշված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ և հաշվի առնելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումը՝ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում՝ պետք է փաստել, որ գործով ձեռք բերված ապացույցները և հատկապես Լ.Բաբայանի ցուցմունքներն ամբողջությամբ վերաբերում են նախադեպային որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշմանը և դրանք իրենց համակցության մեջ ներկայացնում են ապացուցման առարկա կազմող խուլիգանության դեպքի հանգամանքները, որպիսի պայմաններում չի կարող անարժանահավատ դիտվել վկա Լ. Բաբայանի ցուցմունքը և կասկածի տակ դրվել ամբաստանյալ Ա.Ասատրյանի կողմից կատարված և նրան մեղսագրվող արարքը։
Անդրադառնալով Դատարանի այն փաստարկին, որ գործով որևէ վկա չի հայտնել, որ ճանաչում է Ա.Ասատրյանին և նրա մասնակությամբ վիճաբանության ականատես չի եղել, բողոքաբերը գտել է, որ Դատարանը պատշաճ գնահատման չի արժանացրել բոլոր վկաների ցուցմունքները:
Վկա Մարինա Թովմասյանի ցուցմունքների վերաբերյալ փաստել է, որ նա թեկուզև չի տեսել ակումբի ներսում վիճաբանողներին և դրանում ամբաստանյալի մասնակցությունը, սակայն հավաստի տեղեկություն է հայտնել ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության և այն ոստիկանների կողմից բաժանելու հանգամանքների մասին, որոնք էլ համադրելով ամբաստանյալի ցուցմունքի հետ այն մասով, որ պարահրապարակում չնչին առիթով՝ ուսով միմյանց հպվելու հետևանքով, վիճաբանել է տուժողի հետ, որի ժամանակ ձեռքով 2-3 անգամ հարվածել վերջինիս, որպիսի պայմաններում ավելի շուտ կասկածի տակ կարող է դրվել ոչ թե ամբաստանյալ Ա. Ասատրյանին մեղսագրված արարքը և նրա ցուցմունքը, այլ տուժող Ա. Ստամբոլթյանի ցուցմունքն այն մասին, որ դեպքը տեղի է ունեցել զուգարանից դուրս գալուց անմիջապես հետո։
Վերոգրյալ ապացույցների պայմաններում ըստ բողոքաբերի, պարզ է դառնում, որ Դատարանը վկաների ցուցմունքներն առանձին-առանձին, ինչպես նաև բոլոր ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գնահատելիս հանգել է սխալ հետևության, քանզի հիշատակված ապացույցներով ոչ թե հերքվում է ամբաստանյալ Ա.Ասատրյանին մեղսագրվող արարքը նրա կողմից կատարելու փաստը, այլ` հաստատվում։
Բացի այդ, անդրադառնալով վկա Անդրանիկ Բեգլարյանի ցուցմունքին, բողոքաբերը փաստել է, որ այն գնահատելիս Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ վկան թեև դատաքննության ժամանակ հայտնել է վերոհիշյալ տեղեկությունները, սակայն հաստատապես կասկածի տակ չի դրել իր կողմից նախաքննական ցուցմունքը ստորագրած չլինելու հանգամանքը, ինչպես նաև նշել է, որ դեպքից անցել են տարիներ, լավ չի հիշում առհասարակ դեպք եղած լինի, իսկ հրապարակված նախաքննական ցուցմունքով պարզ է դարձել, որ գործով մյուս ապացույցների հետ համադրությամբ վկան դեռևս նախաքննության ընթացքում ավելի արժանահավատ և հավաստի տեղեկություններ է հայտնել, քան դատաքննության ընթացքում, որպիսի պայմաններում անհասկանալի է, թե ինչու է Դատարանը արժանահավատ համարում վկա Ա. Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքը, այնինչ նախաքննության ընթացքում վկան դեպքից համեմատաբար կարճ ժամանակ անց վարույթն իրականացնող մարմնին դեպքի վերաբերյալ հայտնել է ավելի հավաստի տեղեկություններ, քան դատաքննությամբ։
Հաշվի առնելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012թ. մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 նախադեպային որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը գտել է, որ ամբաստանյալ Ա.Ասատրյանին մեղսագրված արարքը արժանացել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատականի, վերջինիս արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հանցակազմին, որպիսի պայմաններում Դատարանը պետք է կայացներ մեղադրական դատավճիռ։
Ըստ բողոքաբերի, Դատարանը կայացնելով արդարացման դատավճիռ՝ ամբաստանյալի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, թույլ է տվել նաև նյութական իրավունքի խախտում, այն է` ամբաստանյալի արարքում չի արձանագրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով արգելված արարքի առկայությունը, քանի որ ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է ամբաստանյալի կողմից տուժողի հետ վիճելու և այդ ընթացքում նրան ձեռքով 2-3 անգամ հարվածելու հանգամանքը։
Գտել է, որ անհրաժեշտ է Դատարանի 24.06.2016թ. ԵԿԴ/0119/01/14 դատավճիռը բեկանել և ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին ճանաչել մեղավոր` նրան մեղսագրված արարքում և վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներին համապատասխան նշանակել արդարացի պատիժ։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է Դատարանի դատավճիռը բեկանել, ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտել ազատազրկման մեկ տարի ժամկետով։

4.Վերաքննիչ բողոքի առթիվ բերված պատասխանի փաստարկները.
Պաշտպանության կողմը գտել է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման` բերելով հետևյալ հիմնավորումները.
Պաշտպանը նշել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներում առկա չեն բավարար ապացույցներ, որպեսզի ապացուցված լիներ Արմեն Ասատրյանին առաջադրված մեղադրանքը։
Գործով հարցաքննված որևէ անձ չի մատնանշել Արմեն Ասատրյանին, որպես հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող, հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող կամ բռնություն գործադրող, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տվող անձի։ Ավելին, հարցաքննված որևէ անձ Արմեն Ասատրյանին չի ճանաչել և իսկ այն անձանցից ով նշել է, որ ճանաչում է, չի մատնանշել, թե կոնկրետ ինչ գործողություններ է կատարել Արմեն Ասատրյանը։
Մեջբերելով վկա Մարինա Թովմասյանի, Ռոբերտ Մելքոնյանի, Հրաչ Շարոյանի, Անդրանիկ Բեգլարյանի, Գոռ Պողոսյանի, Մհեր Կոստանդյանի կողմից տված ցուցմունքները, փաստել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված նյութերում առկա չէ որևէ ապացույց կամ ապացույցների բավարարություն, հաստատված համարելու, որ Արմեն Ասատրյանը խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ դրսևորել է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք կամ բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել։
Պաշտպանության կողմը փաստել է, որ անհասկանալի է նախաքննական մարմնի այն դիրքորոշումը, թե ամբաստանյալը խուլիգանությունն իրականացրել է ինքնությունը չպարզված անձանց հետ։ Եթե խմբի կազմի անդամների ինքնությունը պարզ չէ, ապա ուղղակի անհնար է մատնանշել նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները, հետևապես նման պայմաններում խախտվում է ՀՀ քրեական օրենսրքի 8-րդ և 9-րդ հոդվածներով նախատեսված՝ անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքները։
Վկայակոչելով Վճռաբեկ դատարանի` Գրիգոր Խաչատուրի Ճաղարյանի և այլոց վերաբերյալ գործով 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11, Ա.Բադալյանի վերաբերյալ գործով 18.10.2013 թվականի թիվ ԼԴ/0227/01/12 որոշումները, պաշտպանը փաստել է, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել ապացույցներ առ այն, որ նախ, տեղի է ունեցել խուլիգանության դեպքը, ինչպես նաև դրա կատարմանը մասնակցել են երկու կամ ավելի անձինք, կամ նրանց արարքները զուգորդվել են բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։
Գտել է, որ Դատարանի դատավճիռն օրինական և հիմնավորված է, դատավճռի հետևությունները հիմնված են դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա և այն բեկանելու հիմքեր առկա չեն։
Վերոգրյալի հիման վրա, պաշտպանության կողմը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել, Դատարանի վիճարկվող դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ։

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ մեղադրողի հիմնավորումներն ու պաշտպանության կողմի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
2013 թվականի հունիսի 11-ին Արմեն Ասատրյանը որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն պարզաբանվել է կասկածյալի իրավունքները ու պարտականությունները, հայտնել է, որ 2012 թվականի մայիս ամսին օրը չի հիշում բայց ամսվա սկզբներն է եղել` միայնակ գնացել է Երևանի Բաղրամյան փողոցի սկզբնամասում գտնվող «Կայոթ» դիսկո ակումբ: Ժամը 04:00-ի սահմաններում, երբ անցնելիս է եղել պարասրահում պարողներից մի ջահել տղու հետ միամիտ ուսերով կպել են իրար և նրան ասել է, որ ուշադիր լինի: Նա վատ է զգացել իր ասածից որի հետևանքով սկսվել է լեզվակռիվ, որի ընթացքում իրենք սկսել են քաշքշել և կպել են սեղաններից մեկին` շշերը և մոխրամանները ընկել և ջարդվել են: Այդ ընթացքում ինքը նրան հասցրել է ձեռքով մի 2, 3 անգամ հարվածել դեմքին ինչի պատճառով նա ընկել է կոտրված ապակիների վրա որից հետո ինքը դիմել է փախուստի: Այդ ժամանակ գտնվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ որոշ մանրամասներ չի հիշում, համել դեպքից անցել է տարուց ավել ժամանակ այդ ամեն ինչը տևել է մի երկու րոպե, բացի այդ երկուսից ուրիշ մարդ կռիվ չի արել: Քանի որ մութ է եղել այդ տղայի վրա վնասվածք չի տեսել, սակայն այդ քաշքշուքի ժամանակ հարցրել է նրա անունը և նա պատասխանել է, որ Աղաս է: Նա իրեն չի խփել, շատ տաքացած է եղել այդ ժամանակ ու չի հիշում համազգեստով մարդ խառնվել է իրենց կռվին, թե ոչ: Քանի որ արդեն ժամը 03:00 է ինքն էլ հոգնած է, խնդրել է հետաձգել հարցաքննությունը մինչև ժամը 14:00-ի սահմանում:
2013 թվականի հունիսի 11-ին Արմեն Ասատրյանը որպես կասկածյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մայիսի 04-ի դրությամբ օգտագործել է 096-33-11-17 բջջային հեռախոսահամարը: Ինքը տեղյակ չէ և գաղափար չունի այն մասին, որ «Կայոտ» ակումբի աշխատակիցները ու ծառայություն իրականացնող ոստիկանները նշել են, որ մի քանի երիտասարդներ հարվածել են միմյանց, տվել են բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Ինքը Աղասի Ստամբոլթյան կամ Հովհաննես Ղազարյան անուն ազգանունով մարդկանց չի ճանաչում և լսում է առաջին անգամ: Հայտնել է, որ որպես կասկածյալ ինքը ցուցմունք չի տվել: Քննիչի կողմից իրեն է ներկայացվել 11.06.13 թվականին տրված ցուցմունքը, որի ուսումնասիրությունից հետո հայտնել է, որ ինքը նման ցուցմունք չի տվել և դա իր ձեռագիրը և ստորագրությունն չէ: 10.06.2013 թվականին իրեն հրավիրել են Երևան քաղաքի վարչություն հետո ներկայացել է Կենտրոնի քննչական բաժին և քննչականում եղել է ժամը 02:00-ից մինչև 03:30-ը: Մեկ տարի առաջ «Կայոտ» դիսկո ակումբում տեղի ունեցած ծեծկրտուքի մասին ինքը գաղափար չունի և չգիտի ինչի մասին է խոսքը: Ինքը ոստիկանության բաժնում գրել և ստորագրել է, որ տեղյակ չէ ծեծկրտուքի մասին և չի մասնակցել: Ինքը ստորագրել է փաստաթուղթ, որ չի բացակայի ՀՀ-ից և բանավոր պատասխանելուց հետո լրացրել է թուղթ որ ինքը կապ չունի Կայոտ ակումբում եղած դեպքի հետ: Ինքը հայտնել է ճշմարտությունը, որ կապ չունի տվյալ դեպքի հետ և փաստաթուղթը որը ինքը ստորագրել է նման չի իր ստորագրությանը քաղաքից բացակայելու հետ կապված: Ինքը իր ձեռքով նման փաստաթուղթ չի գրել և ստորագրել, որ կապ ունի այդ դեպքի հետ:
2013 թվականի հուլիսի 17-ին Արմեն Ասատրյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ օգտվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք կամ հարցերին պատասխանելուց:
2013 թվականի հունիսի 24-ին Արմեն Ասատրյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ցանկանում ունենալ պաշտպան և հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
2013 թվականի օգոստոսի 09-ին Արմեն Ասատրյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականի աշնանը մեկնել է բանակ, սկզբից 6 ամիս ծառայել է Հոկտեմբերյանի ուչեբկում որից հետո տեղափոխվել է Սիսյան Նորավան Տանգվին գումարտակ, որտեղից զորացրվել է 2008 թվականի աշնանը: Հայտնել է, որ ներկա պահին չի հիշում իր հետ արդյոք ծառայել է Անդրանիկ անունով անձ, քանի որ անցել է չորս տարի: Հայտնել է, որ մի որոշ ժամանակ ինքը օգտագործել է 093-91-93-10 բջջային հեռախոսահամարը: Իր ծառայությունը վերջացնելուց հետո շատ հեռախոսահամարներ է փոխել: Չի ճանաչում Հովհաննես Ղազարյան անունով մարդու: Ներկա պահին չի կարող մատաբերել, թե ով է հանդիսանում Դավիթ Ասատրյանը: Հայտնել է, որ նման տվյալներով եղբայր չունի և այդ դեպքի հետ կապ չունի: Հայտնել է, որ եղել, որ ինքը ընդունի մի հանցանք որի մեջ ինքը իր մեղավորությունը չունի ու ինքը չի խոսացել ոչ մի կնոջ հետ: Նշված ժամանակահատվածում միգուցե իր համարից օգտվել է ուրիշ մեկը, որը ուզեցել է իրեն պաստավկա անել, ամեն դեպքում ինքը չի ճանաչում այդպիսի մարդ: Հայտնել է, որ ինքը չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ ինքը չի արել այդպիսի հանցանք:
2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Արմեն Ասատրյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.09.2013 թվականին դիմում է ներկայացրել, որ իր շահերը պաշտպանի Ամո Շարոյանը, սակայն հրաժարվում է նրանից և ընդհանրապես պաշտպանից ու հայտնում է, որ իրոք 04.05.2012թ. ժամը 03:40 սահմաններում գտնվել է Բաղրամյան 1/1 հասցեում գտնվող Կայոթ ակումբում և պարելու ընթացքում մի երիտասարդ ուսով կպել է իր ուսին ինքը այդ ընթացքում անցնելիս է եղել նրա կողքով կամ միգուցե ինքը նրա ուսին կպել է այդ կապակցությամբ թեթև վիճաբանություն է սկսվել իրենց միջև, որի ընթացքում ինքը հրել է նրան և մի կամ երկու անգամ ապտակել է նրան, որի հետևանքով նա վայր է ընկել իսկ և երբ վեր է կացել նրա դեմքին վնասվածքներ չի եղել և ինքը լսել է, որ ոստիկաններն են գալիս ու ինքը հեռացել է: Ավելացրել է, որ 10.06.13թ. ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում իր անունից տրված բացատրությունը և 11.06.13թ. քննչական բաժնում որպես կասկածյալ իր անունից լրացված ցուցմունքը գրել և ստորագրել է ինքը իսկ հետագայում հերքել է, քանի որ Աղասի Ստամբոլթյանի դեմքի պատռված վերքը իր հարվածից չի առաջացել, դրա համար այդպես է վարվել: Այժմ նորից հայտնում է, որ նրա դեմքի պատռվածքը իր հարվածից չի առաջացել: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ նախկինում նշել է, որ Աղասը իր հարվածից ընկել է կոտրված շշերի կամ ապակիների վրա, ապա նշել է, քանի որ այդ ժամանակ շատ լարված ու շփոթված է եղել, իրեն պարզաբանվել է որ ինքը կասկածվում է Աղասիի դեմքին պատրված վերք հասցնելու մեջ և քանի որ իրականում իրենք կպել են սեղանին ու շշերը ընկել կոտրվել են ու Աղասին էլ իր հարվածից ընկել է, դրա համար այդպես է նշել, բայց հետագայում հստակ մտաբերել է որ նա ոչ թե ընկել է կոտրված ապակիների վրա, այլ բազմոցին, դա էլ է հանդիսացել պատճառը հետագայում ցուցմունքից ու բացատրությունից հրաժարվելու համար: Ինքը նախկինում նույնպես նշել է, որ նրա վրա վնասվածքներ չի տեսել և Աղասիի դեմքին պատռված վնասվածքը ինքը չի արել: Ինքը ակումբում եղել է միայնակ և ոչ մեկի հետ ժամանակ չի անցկացրել: Ինքը հայհոյանք չի տվել և իրեն նույնպես չեն հայհոյել: Իսկ ինչ վերաբերվում է, որ մի խումբ երիտասարդներ են եղել, ինքը հերքում է այդ փաստը որովհետև ինքը եղել է միայնակ ու իր վիճաբանությունը եղել է միայն Աղասիի հետ: Իսկ աշխատողները և ոստիկանները այդպես են նշել, քանի որ նկատել են իրենց շուրջը հավաքված անձանց, որոնց ինքը չի ճանաչել և ենթադրել են, որ իրանք իր կամ Աղասիի հետ են և նրանք նույնպես վիճաբանում են: Ինքը կրկնել է իր տված ցուցմունքը, որ ինքը մենակ է եղել ու իր հետ մարդ չի եղել իսկ երեսի վնասվածքը ինքը չգիտի ինչ պայմաններում է ատացել: Իր վրա շիշ չեն նետել և ոչ էլ ինքն է շիշ նետել, իսկ ինչ վերաբերվում է մարդկանց հանգիստը և անդորրը խանգարելուն, այդ վիճաբանությունը տևել է մոտ երկու րոպե և ինքը նպատակ չի ունեցել ինչ որ մեկի հանգիստը կամ աշխատանքը խանգարելու, այլ իր ու Աղասիի մեջ ծագած հարցն է ցանկացել պարզաբանել, որը իր կամքից անկախ ստացել է իր նշված ընթացքը: Ինքը չի ճանաչում Հովհաննես Ղազարյան անունով մարդ այդ անունը իրեն ոչինչ չի ասում իսկ արդեն փաստերով որ տեսնում է, որ զանգերը գնացել չգիտի ինչու է զանգեր գնացել կամ եկել այդ համարի տիրոջ կամ կրողի հետ քանի որ արդեն տվյալ զանգերից անցել է մեկ տարի մի քանի ամիս:
2014 թվականի մարտի 05-ին Արմեն Ասատրյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գեղամ անունով հարազատ միգուցե ունի, բայց ինքը ոչ մեկի հետ իրենց բնակարան չի գնացել իսկ Տիգրանի հետ կապված ավելացրել է, որ գաղափար չունի, ում մասին է գնում խոսքը:
2014 թվականի հունիսի 06-ին Արմեն Ասատրյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն պարզաբանված է իրեն առաջադրված մեղադրանքի էությունը, որում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և խնդրում է հիմք ընդունել նախկինում տրված ցուցմունքը և օգտնվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին:
2013 թվականի հունիսի 13-ին վկա Լաուրա Բաբայանի և կասկածյալ Արմեն Ասատրյանի միջև կայացած առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն, քննիչի հարցերին վկա Լաուրա Բաբայանը պատասխանել է, որ իր հետ առերեսվող անձին տեսնում է առաջին անգամ և թշնամանք, մտերմություն չունի քանի որ չի ճանաչում: Հայտնել է, որ հեռախոսով խոսել է Արմեն անունով մեկի հետ ով նեկայացել է սովխողցի, բայց որից չի հիշում, ասել է չգիտի ինքը չգիտի հեռախոսը փոխանցել է Հովիկին: Հայտնել է ինչ նախկինում նշել է պնդում է: Արմեն Ասատրյանը քննիչի հարցին պատասխանել է, որ չի ճանաչում իր հետ առերեսվողին և թշնամանք չունի: Արմեն Ասատրյանը հրաժարվել է պատասխանելուց հարցերին:
2014 թվականի մարտի 05-ին տուժող Աղասի Ստամբոլթյանի և մեղադրյալ Արմեն Ասատրյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն, քննիչի հարցերին տուժող Ա.Ստամբոլթյանը պատասխանել է, որ երբ Արմեն Ասատրյանին հանդիպել է բաժնում և իմացել է, որ սույն գործի հետ կապված է այդտեղ ասել է, որ չի ճանաչում և չի հիշում նրան: Չի հիշել Արմեն Ասատրյանին և նա կապ չունի սույն դեպքի հետ, հետագայում իմացել է քննության ընթացքում, որ նա գրավոր հայտնել է, որ նա է եղել իրեն հարվածողը, այդ ամենը պարզել է քննիչը և դրա մասին ինքը տեղեկացել է քննության ընթացքում: Արմեն Ասատրյանը հայտնել է, որ եղել է նման բան, որ իրեն տուժողը բաժնում ասել է, որ նա կապ չունի այդ դեպքի հետ:
Տուժող Աղասի Ստամբոլթյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մայիսի 04-ին գիշերը` կոնկրետ ժամը չի հիշում իր ընկեր` Հովհաննես Ղազարյանի հետ միասին շրջել են քաղաքով և գնացել են ակումբ ու այնտեղ նստել են մոտ 5 րոպե: Ակումբում սեղանները եղել են իրար կպած և իրենց կողքին նստած են եղել աղջիկներ: Այդ ընթացքում ինքը գնացել է զուգարան և դուրս գալուց աստիճանների մոտ իրեն հարվածել են և ինքը ուշագնած է եղել: Ինքը ակումբում ոչ մեկի հետ չի վիճաբանել և անգամ վիճաբանություն չի տեսել ակումբում: Ինքը չի հիշում և չի կարող ասել, թե հարվածը իր որ մասին է եղել: Այդ հարվածը ստանալիս միայն տեսել է համազգեստի տաբատ ուրիշ ոչինչ: Ինքը չի տեսել, թե ով է իրեն հարվածել և մինչ այդ պահը ինքը չգիտի, թե ով է իրեն հարվածել: Դրանից հետո իրենց տարել են ոստիկանություն: Արմեն Ասատրյանին ինքը տեսել է երկու անգամ ոստիկանության բաժնում: Արմեն Ասատրյանը իրեն անձամբ չի հայտնել, որ նա է եղել իրեն հարվածողը, այդ մասին ինքը տեղեկացել է կարդալով Արմեն Ասատրյանի ցուցմունքը: Իր ակումբում գտնվելու ժամանակ ինքը չի տեսել, որ ակումբի ներսում միմյանց վրա շշեր շպրտեն կամ հայհոյեն:
Վկա Հովհաննես Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մայիսի 04-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Աղասի Ատամբոլթյանի հետ գնացել է Կայոտ ակումբ, որոշ ժամանակ անց նկատել է, որ ընկերը բացակայում է և դուրս գալով ակումբից ոստիկանության աշխատակիցները իրեն բերման են ենթարկել, իսկ ոստիկանության բաժնում տեսել է Աղասի Ատամբոլթյանին:
Վկա Լաուրա Բաբայանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր որդու հետ կատարված դեպքից հետո ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել «40 սովխոզցի» Արմեն ներկայացած անձի հետ և նա խոստովանել է, որ իր որդուն ինքն է վնասվածներ հասցրել, դրանից հետո 2013 թվականի հունիս ամսվա կեսերին իրենց տուն է գնացել Արմեն Ասատրյանը խոստովանել է, որ ինքն է իր որդուն պատճառել մարմնական վնասը վերականգնել, որպեսզի իր որդին չբողոքի:
Վկա Մարիա Թովմասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին: Ինքը աշխատել է Կայոտ ակումբում որպես մատուցողուհի: Երբ իրենց ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունեցել ինքը գտնվել է խոհանոցում: Երբ ինքը խոհանոցից դուրս է եկել տեսել է որ կարմիր բերետավորներ, որոնք եղել են ակումբում: Այդ ընթացքում եղել է բարձր երաժշտություն և ոչինչ չի լսել: Ինքը նորից մտել է խոհանոց: Ինքը ամբաստանյալին սպասարկել է նա եղել է հանգիստ նստած: Խառնաշփոթի ժամանակ նրան չի հիշել: Ակումբում եղել է ութ սեղան: Ինքը ամբաստանյալի դեմքը տեսել է ինչպես մնացած հաճախորդներին: Ակումբում եղել է կոտրված սեղան բայց, թե ինչ է եղել ինքը չի տեսել, քանի որ եղել է խոհանոցում: Հետագայում ոչ մեկից չի հարցրել, թե ինչ է եղել այդ օրը: Ինքը այդ ակումբում աշխատել է ընդամենը 3 օր: Ինքը կռիվ չի տեսել միայն տեսել է, որ բաժանում են, ինքը հարված չի տեսել: Այդ խառնաշփոթի ժամանակ ինքը ամբաստանյալին չի տեսել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վկան հայտնել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել չորս տարի առաջ և ինքը ամեն մանրուք չի հիշում, ինչպես նաև հայտնել է, որ ոստիկանության բաժնում իրեն ինչպես ասել են, ինքը գրել է: Հայտնել է, որ այդ միջադեպի պահին ինքը ամբաստանյալին չի տեսել, ինչպես նաև կռիվ անողների մեջ չի տեսել նրան: Ամբաստանյալին միայն որպես մատուցողուհի սպասարկել է:
Վկա Ռոբերտ Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը դեպքի ժամանակ գտնվել է Կայոտ ակումբում` անվտանգության բաժնում: Ինքը ակումբում նստել է մուտքի դռան մոտ և ակումբի զալ չեն իջել: Դեպքի օրը լսել է ձայներ և իջնելով զալ տեսել է, որ իրար հարվածում են: Ինքը եղել է միայնակ: Ինքը չի հիշում, թե ով ում է հարվածել: Ինքը բռնել է մի հոգու և այդ ընթացքում զանգահարել է ոստիկանություն: Ինքը չի տեսել, թե միմյանց ինչով են հարվածել: Ինքը տեսել է կոտրված բաժակներ և ափսեներ: Դեպքից անցել է չորս տարի և ինքը ավելի մանրամասն չի հիշում: Ինքը դեպքի ժամանակ ինքը բռնել է տուժողին և նրա հետ միասին հետագայում գնացել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Ինքը այդ վիճաբանության ժամանակ ամբաստանյալին չի տեսել:
Վկա Անդրանիկ Բեգլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը աշխատել է Կայոտ ակումբում որպես դիջեյ: Հայտնել է, որ իրեն ոստիկանության բաժին տարել են ակումբի դրսում կռիվ լինելու համար, սակայն իր աշխատանքը այնպիսինն է, որ ինքը ակումբի ներսում է միշտ գտնվում: Ինքը այդ մասին հայտնել է ոստիկանությանը: Ինքը ակումբի մեջ վիճաբանություն չի հիշում:
Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո հայտնել է, որ ցուցմունքում նշվածը դա ինքը չի հայտնել: Հայտնել է, որ իր աշխատանքը սկսվել է ժամը 21:00-ին և ավարտվել է առավոտյան ժամը 09:00-ին և ինքը աշխատանքի ժամանակ չի կարող երաժշտությունը թողնի և գնա ընդմիջման: Հայտնել է, որ իր ասած ժամանակ ակումբ մտել են ոստիկաններ և ոստիկաններից մեկը ասել է իրեն ոսրպեսզի երաժշտության ձայնը ցածրացնի ու ինքը ցածրացրել է և իրենց տարել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ աշխատողների կեսին հարցաքննել են, իսկ երեք հոգու ասել են, որ հաջորդ օրը առավոտյան ժամը 09:00-ին ներկայանան բաժին: Հաջորդ օրը ակումբի տնօրենը զբաղվել է այդ հարցերով և իրենք այլևս ոստիկանության բաժին չեն գնացել: Հայտնել է, որ ինքը ամբաստանյալին չի ճանաչում և ցուցմունքում նշվածի մասին տեղյակ չէ: Ցուցմունքի վերջում առկա ստորագրությունը նման է իր ստորագրությանը, սակայն իրանը չէ: Իր աշխատանքի ժամանակ ակումբի ներսում վիճաբանություն չի եղել:
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով, հրապարակել է վկա Հրաչ Շարոյանի` նախաքննության ընթացքում 2012 թվականի հունիսի 15-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ սույն թվականի մարտ ամսից աշխատում է Կայոտ ակումբում որպես բարմեն: Իր աշխատանքը ամենօրյա է, սկսվում է 18:00-ին, ավարտվում է 09:00-ին: 04.05.12թ. եղել է աշխատանքի ուշ ժամին, ժամը չի հիշում ակումբ են գնացել երեք հաճախորդ` երկու տղա և մեկ աղջիկ և նստել են յոթերորդ սեղանի շուրջ, եթե չի սխալվում զբաղված է եղել տաս սեղաններից 5: Հաճախորդներից մեկը կոնկրետ չի հիշում թե թարմ մրգերի տեսականի է պատվիրել և ինքը դուրս է եկել մոտակայքում գտնվող մոսկվիչկա սուպերմարկետ և մոտ տաս րոպե անց գնումներ կատարելուց հետո վերադարձել է և տեսել, որ վեցերորդ և յոթերորդ սեղանի հաճախորդները չորս հոգով, տղաներով երկուսը յոթերորդ սեղանից երկուսը վեցերորդ սեղանից իրար ծեծել են, ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են իրար: Նրանք սկսել էլ նաև իրար վրա նետել բաժակներ և տարբեր շշեր: Ինքը մնացած աշխատողների հետ մոտեցել և բաժանել է նրանց, այդ ընթացքում եկել է նաև ոստիկանությունը և նրանցից երկուսին տարել են, քանի որ երաժշտությունը շատ բարձր է եղել, ուստի որևէ հայհոյանք չի լսել, այդ ամենը տևել է մոտ երեք րոպե, կարմիր բերետավոր ոստիկաններ չեն մտել ակումբ այլ նրանց բռնել են ակումբից դուրս: Ինքը դուրս գալով տեսել է, որ իրենց հայաթում ոստիկանական մեքենա կա: Նշում է, որ ինքը որքանով, որ ներկա է եղել հաճախորդները նույնպես մնացել են իրենց տեղերում և չի տեսել, որ նրանց գործողությունների պատճառով հաճախորդները դուրս գան նրանց գործողությունների պատճառով: Իր աշխատանքը չի խափանվել, քանի որ առանձնապես զբաղված չի եղել, ինչպես նշել է ինքը գնացել էր խանութ: Հայտնել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել, թե նրանց միչև ինչից է սկսել վիճաբանությունը, քանի որ եղել է դրսում, իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, թե տեսնելուց կճանաչի նրանց, թե ոչ ապա հայտնել է, որ ակումբում մութ է եղել, տեսանելիությունը վատ, ուստի չի կարողացել նրանց արտաքինը հիշել, այն իր մոտ չի տպավորվել, տեսնելուց չի ճանաչի:
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով, հրապարակել է վկա Գոռ Պողոսյանի նախաքննության ընթացքում 2012 թվականի հուլիսի 04-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ 2011 թվականից ծառայում է ՀՀ ոստիականության 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին գումարտակում, որպես ոստիկան: 2012թ. մայիսի 4-ին նույն վաշտի ոստիկան Մ.Կոստանդյանի հետ ծառայություն են իրականացրել կենտրոնի վարչական տարածքում` իրենց ամրակցված 0311 պարեկային ավտոմեքենայով: Ժամը 03:00-ի սահմաններում ռադիոկապով հայտարարվել է, որ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 1/1 հասցեում ծեծկռտուք է, պահանջվում է օգնություն: Մ.Կոստանդյանի հետ մոտեցել են նշված հասցե որտեղ գործում է Կայոտ ակումբը, որտեղ էլ, որ տեղի էր ունեցել նշված միջադեպը: Ակումբի մոտ հանդիպել են ոստիկանության աշխատակցի, ում կողքին կանգնած է եղել դեմքը արյունոտված, կարելի է ասել պատռված: Ոստիկանության աշխատակիցը իրենց հայտնել է, որ ինքն է զանգահարել 1-02 քանի որ ակումբում ծեծկռտուք է եղել, իսկ իր մոտ կանգնած, արյունոտված երիտասարդն հանդիսացել է նշված վիճաբանության մասնակից: Քանի որ իրենց հրահանգավորված է չմտնել ակումբներ այլ նման դեպքերում կանչել օպերատիվ խումբ, ուստի Մ.Կոստանդյանը ռադիոկապով պահանջել է խումբ: Այդ ընթացքում իրենք նշված երիտասարդից փորձել են պարզել տեղի ունեցածը, բայց նա չի պատասխանել, փորձել էր վախեցնել իրենց, որ հիշում է իրենց դեմքերը, ոչ առաջին են, ոչ էլ վերջինը: Կատարել է անկանոն շարժումներ ինչի հետևանքով էլ Մ.Կոստանդյանը նրա ձեռքերին հագցրել է ձեռնաշղթաներ: Իրենց օգնության են եկել նաև նույն գնդի աշխատակիցներ Արտյոմ Գրիգորյանը և Վաչագան Մանուկյանը 0352-ով, որոնք էլ բռնել են ակումբից փախուստի դիմած ևս մի երիտասարդի, որոնց բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, պարզվել է, որ դեմքը վնասվածը Աղասի Ստամբոլթյանն է, իսկ մյուսը` Հովհաննես Ղազարյանը:
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով, հրապարակել է վկա Մհեր Կոստանդյանի նախաքննության ընթացքում 2012 թվականի օգոստոսի 24-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ 2005 թվականից զբաղեցնում է ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակում, որպես ոստիկանի պաշտոնի: 2012 թվականի մայիսի 04-ին նույն վաշտի ոստիկան Գոռ Պողոսյանի հետ իրենց ամրակցված 0311 ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել Կենտրոն վարչական տարածքում: Ժամը 03:40-ի սահմաններում ռադիո կապով հաղորդում են ստացել, որ Բաղրամյան 1/1 հասցեում ծեծկրտուք է: Մոտեցել են նշված վայր և հանդիպել են ՊՊԳՎ աշխատակիցներին` Ռոբերտ Մելքոնյանին, որի մոտ կանգնած է եղել դեմքը պատռված ու արյունոտված մի երիտասարդ: Ոստիկանից ճշտել են, թե ինչ է տեղի ունեցել և նա հայտնել է, որ այդ հասցեում գործող Կայոտ ակումբում ծեծկռտուք է եղել նա զանգահարել է 1-02` երիտասարդը ծեծկռտուքի մասնակիցներից է եղել: Քանի որ ըստ ցուցումի իրենց չի թույլատրվել մուտք գործել ակումբ, ռադիոկապով պահանջել են օպերատիվ խումբ: Դեմքը պատռված երիտասարդից փորձել են պարզել միջադեպի պատճառը, սակայն նա չի պատասխանել և իրեն պահել է ոչ ադեկվատ և միանգամից զգացվել է, որ գտնվում է հարբած վիճակում ու միայն կրկնել է, որ իրենց դեմքերը լավ է հիշում: Քանի որ ակումբ է եղել, ինքը չի բացառել, որ վիճաբանողների թիվը շատ լինի, ուստի ռադիոկապով օգնության են կանչել նաև նույն գնդի աշխատակիցներ Վաչագան Մանուկյանին և Արտյոմ Գրիգորյանին թիվ 0352 պ/ա-ով: Նրանց գալուց հետո ևս մի երիտասարդ դուրս է եկել և վազել է դեպի Բաղրամյան փողոց: Նրա հետևից գնացել են Վ.Մանուկյանն ու Ա.Գրիգորյանը և բռնել ու բերել նրան: Երբ իրենք ցանկացել են վիճաբանության կասկածանքով բերման ենթարկել երկու երիտասարդներին` դեմքը պատռված երիտասարդը, ով անկանոն շարժումներ է արել ձեռքերով, փորձել է փախչել այդ պատճառով օգտագործել են ձեռնաշղթա և նշած երկու երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին:
Դեմքը պատռված երիտասարդը հանդիսացել է Աղասի Ստամբոլթյանը, իսկ փախչողը` Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանը: Ոստկանության Կենտրոնականի բաժնի հերթապահ մասի մոտ Հ.Ղազարյանը Ա.Աբրահամյանին ասել է, որ ինքը երկու անգամ դատված է եղել և լավ գիտի, որ նա հայտարարի թե իբր նրանք իրար չեն ճանաչում և որ նրա վնասվածքները հասցրել են ոստիկանները: Ինչ վերաբերվում է Աղասի Ստամբոլթյանի այն հայտարարությանը, թե իբր ոստիկաններն են նրան հարվածել` դա սուտ է, քանի որ նախ իրենք ակումբ չեն մտել, իսկ նա վնասվածք ստացել է ակումբի ներսում: Բացի այդ, դրսում նույնպես իրենք նրան չեն հարվածել և բռնություն չեն գործադրել, նա նպատակ է հետապնդում նման ձևով թաքցնել ողջ իրականությունը:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 595/հ եզրակացության համաձայն` Աղասի Ստամբոլթյանի մարմնական վնասվածքները` զույգ ճաճանչ-դաստակային հոդերի շրջանների` քերծվածքների, ձախ աչքի ստորին կոպի շրջանի արյունազեղման, այտային շրջանի` ենթամաշկային արյունահավաքով, մկանների վնասումով պատռված վերքի ձևով, հասցվել են` բութ, կոշտ առարկաներով, հանարավոր է նշված ժամկետում և պատճառվել է առողջութանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով:
ՀՀ առողջապահության նախարարության դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոնի փորձագետ Ռիգել Կիրակոսի Վարդանյանի ցուցմունքի համաձայն` տուժող Աղասի Ստամբոլթյանի հատկապես ձախ այտային շրջանի վերքի առաջացումը հնարավոր է բռունցքի հարվածի հետևանքով:
2014 թվականի հուլիսի 07-ի որոշմամբ որպես ապացույց է ճանաչվել Արմեն Ասատրյանի 077-91-93-10 հեռախոսահամարի տեղանշման վերաբերյալ տեղեկության տվյալները ու մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները:
Դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ. «(...) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(...) Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...)»:
Վերը նշված քրեադատավարական նորմերի, ինչպես նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ նա է կատարել իրեն վերագրվող` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարքը, այն, որ նա 2012 թվականի մայիսի 04-ին` ժամը 03:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 1/1 հասցեում գտնվող «Կայոտ» ակումբում ինքնությունը չպարզված անձանց հետ մոտ 20 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելով և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ բռնություն գործադրելով վիճաբանել է Աղասի Գարեգինի Ստամբոլթյանի հետ, բարձրաձայն տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածել է վերջինիս դեմքին, դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս` զույգ ճաճանչադաստակային հոդերի շրջանների քերծվածքների, ձախ աչքի ստորին կոպի շրջանի արյունազեղման, այտային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքով, մկանների վնասումով պատռված վերքի ձևով:
Վերը նշված տվյալները վերլուծելու և համադրելու, ինչպես նաև պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չփարատված բոլոր կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելու արդյունքում, Դատարանը գտել է, վերը նշվածներում առկա չէ փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջություն, որով կհաստատվեր, որ ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանը 2012 թվականի մայիսի 04-ին` ժամը 03:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 1/1 հասցեում գտնվող «Կայոտ» ակումբում ինքնությունը չպարզված անձանց հետ մոտ 20 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելով և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ բռնություն գործադրելով վիճաբանել է Աղասի Գարեգինի Ստամբոլթյանի հետ, բարձրաձայն տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածել է վերջինիս դեմքին, դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս` զույգ ճաճանչադաստակային հոդերի շրջանների քերծվածքների, ձախ աչքի ստորին կոպի շրջանի արյունազեղման, այտային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքով, մկանների վնասումով պատռված վերքի ձևով.
Այսպես.
- Տուժող Աղասի Ատամբոլթյանը ինչպես նախաքննության այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մայիսի 04-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում ընկերոջ Հովհաննես Ղազարյանի հետ զբոսնելիս է եղել և գնացել են Կայոտ ակումբ: Ակումբում գտնվելու ժամանակ ինքը գնացել է պետքարան և պետքարանից դուրս գալուց հանկարծակի հարված է ստացել և այդ հարվածի հետևանքով կորցրել է իր գտակցությունը և ընկել է գետնին, սակայն գետնին ընկնելու ժամանակ տեսել է համազգեստի տաբատ, որից հետո՝ հիշում է միայն, որ իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանություն, բացի այդ տուժող Աղասի Ստամբոլթյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում այնպես էլ դատարանում հայտնել է, որ չի տեսել, թե իրեն ով է հարվածել և իր որ մասին, ավելին նշել է, որ ամբաստանյալին տեսել է երկու անգամ միայն ոստիկանության բաժնում, իսկ դեպքի օրը ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանին չի տեսել և իրեն հարվածել են զուգարանից դուրս գալուց:
- Վկա Լաուրա Բաբայանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր որդուն ծեծել են ոստիկանության աշխատակիցները և հագցնելով ձեռնաշղթաներ տարել են ոստիկանության բաժին: Հետագայում ցուցմունքով հայտնել է, որ հեռախոսազրույց է ունեցել «40 սովխոզցի» Արմեն ներկայացված անձի հետ և հեռախոսը փոխանցել է Հովիկին: Հետագայում ցուցմունքով հայտնել է, որ իրենց տուն է գնացել Արմեն Ասատրյան անուն ազգանունով մի տղա և հայտնել է, որ իր որդու մարմնական վնասվածքները ինքն է պատճառել և առաջարկել է գումար որպեսզի իրենք չբողոքեն:
- Վկա Հովհաննես Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մայիսի 04-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում ընկերոջ՝ Աղասի Ատամբոլթյանի հետ գնացել է Կայոտ ակումբ, որոշ ժամանակ անց նկատել է, որ ընկերը բացակայում է և դուրս գալով ակումբից ոստիկանության աշխատակիցները իրեն բերման են ենթարկել, իսկ ոստիկանության բաժնում տեսել է Աղասի Ատամբոլթյանին:
Դատարանը հարկ է համարել անդրադառնալ նաև վկա Հովհաննես Ղազարյանի կողմից նախաքննության ընթացքում 2013 թվականի մարտի 01-ին տրված ցուցմունքին, որտեղ Հովհաննես Ղազարյանը քննիչի այն հարցին, թե տուժող Ա.Ստամբոլթյանի մայրը Լ.Բաբայանը հատնել է, որ երբ իր որդին գտնվել է հիվանդանոցում, դեպքից հետո, Հովհաննես Ղազարյանը գնացել է այնտես և 800 ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել վիճաբանության գործը փակելու համար, զանգել է Արմենին, ով էլ հենց եղել է Ա.Ստամբոլթյանի հետ վիճաբանած անձը Կայոտ ակումբում հայտնել պատասխանել է, որ տուժող Աղասի Ստամբոլթյանի մայրը սուտ է ասում և նա ունի լուրջ հոգեկան խնդիրներ և նրա հետ զրուցելու դեպքում դա պարզ ակնհայտ է և նշել է, որ Ա.Ստամբոլթյանի մայրն է իրենից գումար ուզել վիրահատության համար: Բացի այդ նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ իր մոր կողմից Ա.Ստամբոլթյանին փոխանցվել է իր «պերեդաչին», որ նա պետք է բերդ տաներ իրեն փոխանցելու համար և իր մոր կողմից տրված 100.000 /հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարը իր ընկերուհուն փոխանցելու համար, սակայն Ա.Ստամբոլթյանը նշված գումարը չի փոխանցել Հ.Ղազարյանի ընկերուհուն և խաղատանը այն օգտագործել է:
- Վկա Մարինա Թովմասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, ինքը աշխատել է Կայոտ ակումբում, որպես մուտուցողուհի և ամբաստանյալին որպես հաճախորդ է սպասարկել: Դեպքի օրվա հետ կապված նշում է, որ ինքը հայհոյանքներ չի լսել, քանի որ երաշժտության ձայնը շատ բարձր է եղել, և ինքը գտնվել է խոհանոցում ու երբ մտել է սրահ տեսել է խառը վիճակ, սակայն չի կարող նկարագրել թե ինչ է կատարվել: Հայտնեց, որ այդ խառը վիճակի ժամանակ ինքը ամբաստանյալին չի տեսել:
- Վկա` Կայոտ ակումբի բարմեն Հրաչ Շարոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, չի կարող նկարագրել նրա գործողությունները: Վկան նշել է, որ դեպքի ժամանակ ինքը գտնվել է դրսում և վերադառնալով ակումբ տեսել է, մի քանի անձինք վիճաբանել են իրար հետ, որից հետո ոտիկանության աշխատակիցները վիճաբանողներից երկուսին տարել են ոստիկանության բաժին: Հայտնել է, որ այդ վիճաբանության պատճառով իր աշխատանքը չի խափանվել, քանի որ առանձնապես զբաղված չի եղել, ինչպես նաև նրանց գործողությունների պատճառով ակումբի հաճակորդները ակումբից դուրս չեն եկել, հայտնել է, որ ինքը տեղյակ չի եղել, թե նրանց միչև ինչից է սկսել վիճաբանությունը, քանի որ եղել է դրսում, իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, թե տեսնելուց կճանաչի նրանց, թե ոչ ապա հայտնել է, որ ակումբում մութ է եղել, տեսանելիությունը վատ, ուստի չի կարողացել նրանց արտաքինը հիշել, այն իր մոտ չի տպավորվել, տեսնելուց չի ճանաչի:
- Վկա Ռոբերտ Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ՊՊԳՎ Մալաթիայի բաժնի ոստիկան 2012 թվականի մայիսի 03-ին ժամը 22:00-ից Կայոտ ակումբում իրականացրել է ծառայություն և գտնվել է հերթապահության համար ակումբի վերևի հարկում նախատեսված սենյակում: Ժամը 03-ի սահմաններում լսելով աղմուկ իջել է ներքև, որտեղ խառնված վիճակ է եղել, տեսել է, որ մարդիկ իրար են հարվածում, և տեսնելով, որ նրանցից մեկի դեմքը պատռված է, բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Վկան նշել է, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, նրան դեպքի ժամանակ չի տեսել և չի չի կարող ասել, թե նա ինչ գործողություններ է կատարել:
- Վկա Անդրանիկ Բեգլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է Կայոտ ակումբում որպես դիջեյ: Հայտնել է, որ իրեն ոստիկանության բաժին տարել են ակումբի դրսում կռիվ լինելու համար, սակայն իր աշխատանքը այնպիսինն է, որ ինքը ակումբի ներսում է միշտ գտնվում և ակումբի մեջ վիճաբանություն չի հիշում:
Դատարանը հարկ է համարել անդրադառնալ այն հանգամանքին, որ վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո նա հայտնել է, որ ցուցմունքում նշվածը ինքը չի հայտնել: Հայտնել է, որ իր աշխատանքը սկսվել է ժամը 21:00-ին և ավարտվել է առավոտյան ժամը 09:00-ին և ինքը աշխատանքի ժամանակ չի կարող երաժշտությունը թողնի և գնա ընդմիջման: Հայտնել է, որ իր ասած ժամանակ ակումբ մտել են ոստիկաններ և ոստիկաններից մեկը ասել է իրեն որպեսզի երաժշտության ձայնը ցածրացնի ու ինքը ցածրացրել է և իրենց տարել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ աշխատողների կեսին հարցաքննել են, իսկ երեք հոգու ասել են, որ հաջորդ օրը առավոտյան ժամը 09:00-ին ներկայանան բաժին: Հաջորդ օրը ակումբի տնօրենը զբաղվել է այդ հարցերով և իրենք այլևս ոստիկանության բաժին չեն գնացել: Հայտնել է, որ ինքը ամբաստանյալին չի ճանաչում և ցուցմունքում նշվածի մասին տեղյակ չէ: Ցուցմունքի վերջում առկա ստորագրությունը նման է իր ստորագրությանը, սակայն իրանը չէ: Իր աշխատանքի ժամանակ ակումբի ներսում վիճաբանություն չի եղել:
Վկաներ՝ Գոռ Պողոսյանը և Մհեր Կոստանդյանը, ովքեր հադիսացել են ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ, տալով նույնաբովանդակ ցուցմունք, հայտնել են, որ ամբաստանյալին չեն ճանաչում, նրան երբևէ չեն տեսել։ 2012 թվականի մայիսի 04-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում, երբ Կենտրոն վարչական տարածքում ծառայություն են իրականացրել, այդ ժամանակ ռադիոկապով տեղեկացել են Կայոտ ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության մասին և գնացել են այդ վայր: Հասնելով ակումբ, մուտքի մոտ տեսել են ոստիկանության աշխատակից Ռ.Մելքոնյանին և նրա կողքը կանգնած դեմքը պատռված անձի, որին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին: Դեմքը պատռված անձը հանդիսացել է Աղասի Ստամբոլթյանը, որը կատարել է ոչ ադեկվատ շարժումներ:
Արմեն Ասատրյանը, նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել /որը պնդել է նաև դատաքննության ժամանակ/ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նշված ակումբում ինքը վիճաբանել է Ա.Ստամբոլթյանի հետ, մեկ-երկու անգամ հարվածել նրան, ինքը խուլիգանություն չի կատարել, հայհոյանքներ չի տվել, հասրարակական կարգը չի խախտել:
Դատարանն արժանահավատ չի համարել վկա Լաուրա Բաբայանի ցուցմունքն այն մասով, որ ինքը խոսել է «40 սովխոզցի» ներկայացած Արմենի հետ և, որ իր տուն է գնացել Արմեն Ասատրյանը և գումար առաջարկել չբողոքելու համար, քանի որ այն հերքում է իր որդու` սույն գործով տուժող Աղասի Ստամբոլթյանի ցուցմունքով այն մասին, որ «Արմեն Ասատրյանին ինքը տեսել է երկու անգամ ոստիկանության բաժնում: Արմեն Ասատրյանն իրեն անձամբ չի հայտնել, որ նա է եղել իրեն հարվածողը այդ մասին ինքը տեղեկացել է կարդալով Արմեն Ասատրյանի ցուցմունքը» և վկա Հովհաննես Ղազարյանի ցուցմունքի այն մասով, որ «քննիչի այն հարցին, թե տուժող Ա.Ստամբոլթյանի մայր` Լ.Բաբայանը հատնել է, որ երբ իր որդին գտնվել է հիվանդանոցում, դեպքից հետո, Հովհաննես Ղազարյանը գնացել է այնտեղ և 800 ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել վիճաբանության գործը փակելու համար, զանգել է Արմենին, ով էլ հենց եղել է Ա.Ստամբոլթյանի հետ վիճաբանած անձը Կայոտ ակումբում հայտնել, պատասխանել է, որ տուժող Աղասի Ստամբոլթյանի մայրը սուտ է ասում և նա ունի լուրջ հոգեկան խնդիրներ ու նրա հետ զրուցելու դեպքում դա պարզ ակնհայտ է և նշել է, որ Ա.Ստամբոլթյանի մայրն է իրենից գումար ուզել վիրահատության համար»:
Աղասի Ստամբոլթյանը Արմեն Ասատրյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նույնպես պնդել է, որ Արմեն Ասատրյանը կապ չունի այդ դեպքի հետ:
Դատարանն արձանագրել է, որ տուժողի մոր կողմից հակասական ցուցմունքներ տալը պայմանավորված է նրանով, որ սույն գործով որպես տուժող հանդիսանում է իր որդին և ամեն կերպ փորձել է օգնել որդուն անգամ իր որդու կողմից տրված ցուցմունքին հակասող ցուցմունքներ տալով: Ավելին դատարանն արձանագրում է, որ 2013 թվականի հունիսի 13-ին վկա Լաուրա Բաբայանի և կասկածյալ Արմեն Ասատրյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ վկան հայտնել է, որ չի ճանաչում Արմեն Ասատրյանին և տեսնում է առաջին անգամ:
Այսպիսով, դատաքննությամբ հետազոտված քրեական գործի նյութերում առկա չէ, որևէ ապացույց կամ ապացույցների բավարարություն, հաստատված համարելու, որ Արմեն Ասատրյանը խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ դրսևորել է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, բռնություն գործադրելով վիճաբանել է Աղասի Ստամբոլթյանի հետ, բարձրաձայն տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս:
Դատարանը փաստել է, որ քրեական գործի շրջանակներում հարցաքննված, որևէ անձ չի մատնանշել Արմեն Ասատրյանին, որպես հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող, հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող կամ բռնություն գործադող բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տվող անձի: Ավելին, հարցաքննված որևէ անձ Արմեն Ասատրյանին չի ճանաչել և իսկ այն անձանցից ով ճանաչել է /ակումբի մատուցողը/ նշել է, որ Արմեն Ասատրյանը նստած է եղել որպես հաճախորդ և նրան սպասարկել է, որպես հաճախորդ: Բացի այդ, չի հարցաքննվել ակումբի որևէ հաճախորդ, ովքեր կհաստատեին, որ այդ օրը իրենց նկատմամբ դրսևորվել է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք Արմեն Ասատրյանի կողմից և խանգարվել է իրենց հանգիստը:
Դատարանն անդրադարձել է նաև այն հանգամանքին, որ Արմեն Ասատրյանն իր ցուցմունքներով նշել է, որ մեկ կամ երկու անգամ հարվածել է տուժողին, սակայն տուժողը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ իր իրեն հարվածել են զուգարանից դուրս գալուց, սակայն Արմեն Ասատրյանը հայտնել է, որ ակումբի պարասրահում պարողներից մեկին հարվածել է պարասրահում:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(...) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած (տես Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տես նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
29. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին՝ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով՝ այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով, քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(...) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (...)»: (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տես Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Բացի այդ, Դատարանն անդրադարձել է նաև այն հանգամանքին, որ Արմեն Ասատրյանին առաջադրված մեղադրանքը` խուլիգանությունն իրականացրել է ինքնությունը չպարզված անձանց հետ: Եթե, խմբի կազմի անդամների ինքնությունը պարզ չէ, ապա ուղղակի անհնար է մատնանշել նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները, հետևապես նման պայմաններում խախտվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ և 9-րդ հոդվածներով նախատեսված անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքները:
Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործով որոշման մեջ անդրադառնալով մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից կատարված խուլիգանության որակման առանձնահատկություններին՝ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ «(...) անձին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք առաջադրելու համար դեռ բավարար չէ, որ նա խմբի կազմում կատարած լինի խուլիգանություն: Արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որակելու համար անհրաժեշտ նախապայման է, որ հանցավորի գործողությունները, ի թիվս այլնի, զուգորդվեն անձի նկատմամբ բռնության գործադրմամբ: Հետևաբար, խմբի կազմում բռնության գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու համար մեղադրանք առաջադրելու դեպքում մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում արտացոլել, թե հանցակիցներից յուրաքանչյուրն ինչպիսի բռնություն է գործադրել և ում նկատմամբ»: (տես Գրիգոր Խաչատուրի Ճաղարյանի և այլոց գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշման 30-րդ կետը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, հիմք ընդունելով Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի, Հ.Սարգսյանի և այլոց, ինչպես նաև Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործերով որոշումներում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Ա.Բադալյանի վերաբերյալ ԼԴ/0227/01/12 գործով 18.10.2013թ-ի որոշմամբ արձանագրել է. «... արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մի խումբ անձանց կողմից կատարված խուլիգանություն կարող է որակվել հետևյալ հանգամանքների միաժամանակյա առկայության դեպքում՝
ա) կատարված արարքը բնութագրվում է որպես դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով,
բ) (ա) ենթակետում նշված արարքը զուգորդվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով,
գ) (բ) ենթակետում նկարագրված արարքի կատարմանը մասնակցել են երկու կամ ավելի համակատարողներ, այսինքն՝ այնպիսի անձինք, որոնցից յուրաքանչյուրը անմիջականորեն մասնակցել է հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների կատարմանը, այն է՝ բռնություն է գործադրել կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիք է տվել կամ ուրիշի գույք է ոչնչացրել կամ վնասել։
16. Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքերում, երբ խուլիգանության կատարմանը մասնակցել են երկու կամ ավելի անձինք, սակայն վերջիններիս արարքները չեն զուգորդվել բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով, ապա արարքը չի կարող որակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Այլ խոսքով՝ բռնության գործադրումը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելը կամ վնասելը հանդիսանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ, որի բացակայությունը բացառում է արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որակելու հնարավորությունը։
Դատարանը, Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշման հիմավորումները համադրելով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, փաստել է, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել ապացույցներ առ այն, որ նախ, տեղի է ունեցել խուլիգանության դեպքը, ինչպես նաև դրա կատարմանը մասնակցել են երկու կամ ավելի անձինք, կամ նրանց արարքները զուգորդվել են բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։ Հետևապես, այդ հիմնավորումներով ևս Արմեն Ասատրյանին առաջադրված մեղադրանքը ապացուցված չէ։
Դատարանը հարկ է համարել անդրադառնալ մեղադրական եզրակացության մեջ նշված հետևյալ հղումին, որ «քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը հատկապես կարևորում է ՀՀ ԱՆ դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոնի փորձագետ Ռիգել Վարդանյանի ցուցմունքը, որով հաստատվում է մեղադրյալ Ա.Ասատրյանի կողմից ձեռքով հարվածելու հետևանքով տուժող Ա.Ատամբոլթյանի դեմքին մարմնական վնասվածք պատճառելու հանգամանքը»:
Դատարանն արձանագրել է, որ փորձագետի ցուցմունքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով որպես ապացույցի տեսակ նախատեսված չէ, հաջորդը՝ փորձագետի ցուցմունքը չի կարող փոխարինել փորձագետի եզրակացությանը, և վերջապես՝ որտեղից նախաքննական մարմնի այն համոզմունքը, որ փորձագետի ցուցմունքով հաստատվում է, որ Ա.Ասատրյանի հարվածի հետևանքով է տուժողը ստացել նման վնասվածք, ինչպես նաև նման բովանդակությամբ ցուցմունք չի տվել այլ իր ցուցմունքով հայտնել է տուժողի մարմնական վնասվածքը պատճառվել է բութ, կոշտ առարկայով և չի բացառվում ինչպես բռունցքի, այնպես էլ ապակե կոտրված առարկայի ազդեցության արդյունքում:
Հաջորդ հանգամանքը, մեղադրական եզրակացությունում, որպես Ա.Ասատրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկվել, Արմեն Ասատրյանի կողմից հանցանքը մի խումբ անձանց կազմում կատարելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ եթե սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք:
Դատարանը գտել է, որ հանցանքը մի խումբ անձանց կազմում կատարելը չի կարող հանդիսանալ ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն Արմեն Ասատրյանի արաքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված:
Այսպիսով` վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթարկելով, այդ թվում` հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները, Դատարանն արձանագրել է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները համարել անարժանահավատ: Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստել է, որ դրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն:
Դատարանը գտել է, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Արմեն Ասատրյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարք: Այլ խոսքով` մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Արմեն Ասատրյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանը 2012 թվականի մայիսի 04-ին` ժամը 03:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտա 1/1 հասցեում գտնվող «Կայոտ» ակումբում ինքնությունը չպարզված անձանց հետ մոտ 20 րոպե տևողությամբ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելով և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հաճախորդների և ակումբի աշխատակիցների նկատմամբ բռնություն գործադրելով վիճաբանել է Աղասի Գարեգինի Ստամբոլթյանի հետ, բարձրաձայն տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածել է վերջինիս դեմքին, դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս` զույգ ճաճանչադաստակային հոդերի շրջանների քերծվածքների, ձախ աչքի ստորին կոպի շրջանի արյունազեղման, այտային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքով, մկանների վնասումով պատռված վերքի ձևով, գտել է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել Արմեն Ասատրյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում` արարքի մեջ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և նկատի ունենալով, որ Արմեն Ասատրյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու պայմաններում, անհայտ է մնում Ա.Ստամբոլթյանին առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառած անձը, գտել է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործը պետք է ուղարկել դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված, գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ Դատարանի հետևություններն այն մասին, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Արմեն Ասատրյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարք, իսկ մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Արմեն Ասատրյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, հիմնավոր են, և բխում են ինչպես գործող օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանը սույն քրեական գործով հիմնավոր հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության և գնահատման է ենթարկել գործի լուծման համար անհրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, և այն բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ արձանագրում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները բավարար չափով փաստարկված չեն, դրանք մեղադրանքի կողմի` գործի փաստական հանգամանքների և գործով ձեռք բերված ապացույցների յուրովի մեկնաբանման արդյունք են, և ինքնին չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Արմեն Ասատրյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ գործը քննելիս և լուծելիս Դատարանի կողմից քրեադատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի շրջանակներում Դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունիսի 24-ի դատավճիռը, քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արմեն Ռուբիկի Ասատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ