Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0111/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
14.5
Պատասխանող
Կամիսար Պողոսյան
Կամսար Պողոսյան Երվանդի
Կամիսար Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Վազգեն Ռշտունի
Կարինե Ղազարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Ելիզավետա Դանիելյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Վազգեն Ռշտունի
Կարինե Ղազարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Ելիզավետա Դանիելյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2015-06-09 | 15:00 | 1 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-02-05 | 15:00 | 2 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2015-02-04 | 17:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-01-29 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-01-23 | 16:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-12-26 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-12-18 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-12-05 | 15:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-11-11 | 13:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-10-28 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-10-14 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-09-30 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-09-04 | 14:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2014-08-07 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-07-29 | 16:30 | 2 | Կայացել է |
ԵԿԴ/0111/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
«09» հունիսի 2015թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղարներ
դատախազ
պաշտպան
ամբաստանյալ
Մ.Պապոյան
Վ.Ռշտունի
Ա.Դանիելյան
Ա.Ջուլհակյան
Էդ.Մկրտչյան
Ա.Շահբազյան
Հ.Բաբայան
Կ.Պողոսյան
ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի (ծնված` 1956 թվականի հունիսի 20-ին Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում` չդատապարտված, չի աշխատում, բնակվել է Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի մայիսի 22-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62209714 քրեական գործը:
2014 թվականի մայիսի 24-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքների համար, որ նա, 2003 թվականից մինչև 2012 թվականի հուլիսի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը, հեռավոր ազգական, ՀՀ ոստիկանության այլ ստորաբաժանումում ծառայող ոստիկան Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, նրան ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով, նրանից թաքցնելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը, այդ կերպ 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ին Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով` 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7.000 ԱՄՆ դոլար իբրև կաշառք տալ «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ապա վերջինի համաձայնվելուց հետո նրանից իր աշխատասենյակում նույն օրը ստացել է խոշոր չափերով` 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ին` մնացած 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլարը և խաբեությամբ հափշտակել, ծախսել է անձնական կարիքների համար, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել: Բացի այդ, Կամիսար Պողոսյանը 1990-1993 թվականներին մասնակցելով ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին, նշված ժամանակ մարտական դիրքերից ձեռք է բերել և իր` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում ապօրինի կերպով պահել ռազմամթերք հանդիսացող 5,45մմ տրամաչափի 20 փամփուշտներ, որոնք հայտնաբերվել և առգրավվել են 2014 թվականի մայիսի 24-ին նրա հիշյալ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Արսեն Պետրոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` կաշառք տալու մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելու հիմքով:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով ռազմամթերք պահելու հանցակազմի բացակայության պատճառով, Մարինա Միրզոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով հրազեն պահելու հանցակազմի բացակայության պատճառով, իսկ Էդգար Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու հանցակազմի բացակայության պատճառով:
2014 թվականի հուլիսի 8-ին Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի վերաբերյալ թիվ 62209714 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0111/01/14 համարը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0111/01/14 դատավճռի համաձայն` Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի մայիսի 22-ից:
2015 թվականի մարտի 6-ին (փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2015 թվականի մարտի 5-ին) Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0111/01/14 դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանը խնդրել է բեկանել Կամիսար Պողոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 2-ի դատավճիռը, մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Կամիսար Պողոսյանին արդարացնել, իսկ եթե Վերաքննիչ դատարանը հանգի այն հետևության, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում, ապա համաներում կիրառելու հիմքով Կամիսար Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ են տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ և 126-րդ հոդվածներով սահմանված մի շարք սկզբունքներ, ինչն իր հերթին հանգեցրել է նյութական իրավունքի խախտման` քրեական օրենքի սխալ կիրառմամբ Կամիսար Պողոսյանն անհիմն դատապարտվել է և նրա նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ: Այդ խախտումներն ամբաստանյալի համար առաջացրել են կամ կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում` դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվել Կամիսար Պողոսյանի կողմից մեղսագրվող արարքները կատարելու հանգամանքը: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքը, ապացույցները պատշաճ չի գնահատել, դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցները ներկայացրել է որպես մեղքը հիմնավորող` առանց դրանք այլ ապացույցների հետ համադրելու, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում` ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ Դատարանում ամբաստանյալը չի ընդունել առաջադրված մեղադրանքներից խարդախություն և կաշառքի դրդչության փորձ կատարելու հանգամանքները: Նախաքննական մարմինը հաստատված է համարել, որ Կամիսար Պողոսյանը, հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետ, խաբեությամբ տուժող Արսեն Պետրոսյանից ստացել է 7.000 ԱՄՆ դոլար, ինչով նաև դրդել է վերջինին առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք տալուն: Նախաքննությունն ի սկզբանե ընթացել է բացառապես մեղադրական թեքումով: Նախաքննական մարմինը, որպես հանցանքը կատարված լինելը հաստատող ելակետային տվյալ, հիմք է ընդունել տուժող Արսեն Պետրոսյանի ցուցմունքները, իսկ վերջինի ցուցմունքները հաստատելու համար հարցաքննել է բացառապես գործի ելքով շահագրգրռված անձանց: Այսպես` որպես վկաներ են հարցաքննվել, հետագայում նաև դատակոչվել տուժող Արսեն Պետրոսյանի մայրը` Գրետա Առաքելյանը, հայրը` Ռոբերտ Պետրոսյանը, մորեղբայրը` Ռուբեն Առաքելյանը, տուժողի կինը` Արմինե Համբարյանը, կնոջ հայրը` Վարդան Համբարյանը, այլ բարեկամներ, ինչպես նաև տուժողի ընկերները: Բացի այն, որ նշված վկաները գործի ելքով շահագրգիռ անձինք են, վերջիններից ոչ մեկ դեպքին և դրան հաջորդող հանգամանքներին ներկա չեն եղել և գործի փաստական հանգամանքներին առնչվող տեղեկությունները նրանց հայտնի են դարձել տուժող Արսեն Պետրոսյանի հայտնած տվյալներից: Ստացվում է, որ Կամիսար Պողոսյանին իբրև թե կաշառք տալու հանգամանքը հաստատվում է բացառապես տուժողի ցուցմունքով: Թեև հասկանալի է, որ տուժողի հարազատները չէին կարող նախաքննության ընթացքում կամ Դատարանում տուժողի համար ոչ նպաստավոր ցուցմունքներ տալ, սակայն Դատարանում այդ անձանց հարցաքննություններից ակնհայտ դարձավ, որ նրանց ցուցմունքները նույնպես հակասական են և որոշ մասով նաև միմյանց չեն համընկնում: Այսպես` տուժողի մայրը` Գրետա Առաքելյանը, և մորեղբայրը` Ռուբեն Առաքելյանը, Դատարանում հաստատեցին ամբաստանյալի այն պատճառաբանությունները, որ վերջինների հետ հանդիպման ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը նրանց հայտնել է, որ իրականում Արսեն Պետրոսյանից պարտքով գումար է ստացել, սակայն գումարի զգալի մասը վերադարձրել է: Նշված վկաները հաստատեցին, որ Կամիսար Պողոսյանն իրականում իրենց նման բան է ասել, սակայն իրենք Արսեն Պետրոսյանից չեն հետաքրքրվել, թե Կամիսար Պողոսյանը նրան որքան գումար է տվել և ինչու Արսեն Պետրոսյանն այդ մասին իրենց ոչինչ չի ասել: Նշված վկաների ցուցմունքներն առնվազն անարժանահավատ են և հերթական ապացույցն են այն բանի, որ Կամիսար Պողոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը և վերջինն իրականում Արսեն Պետրոսյանին է վերադարձրել ստացված գումարից 4.400 ԱՄՆ դոլարը: Այլապես, եթե դա չհամապատասխաներ իրականությանը, ապա վերը նշված վկաները Կամիսար Պողոսյանի հետ հանդիպման ժամանակ կհանդիմանեին նրան և չէին համաձայնվի այն բանի հետ, որ գումարի մի մասը վերադարձված է: Արսեն Պետրոսյանի և նրա հարազատներից յուրաքանչյուրի ցուցմունքները լրիվ նույնաբովանդակ են, հարմարեցված Արսեն Պետրոսյանի հայտնած տեղեկություններին: Ինչ վերաբերում է դատակոչված վկաներից, տուժողի ընկերներ Տիգրան Գալստյանի, Ալեքսեյ Ալեքսանյանի և Վահագն Ղուկասյանի ցուցմունքներին, ապա դրանք նույնպես անարժանահավատ ցուցմունքներ են, քանի որ վերջինների ցուցմունքների համաձայն` Արսեն Պետրոսյանն իբրև թե դեռևս 2009 թվականին նրանց հայտնել է, որ իր բարեկամ Կամիսար Պողոսյանին, աշխատանքի նշանակվելու նպատակով, 7.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կաշառք է տվել: Ստացվում է, որ Արսեն Պետրոսյանը, 2009 թվականին լինելով ՀՀ ոստիկանության աշխատակից, իր շրջապատի բոլոր անձանց պատմել է, որ իր աշխատանքի նշանակման համար կաշառք է տվել, ինչը չի կարող իրական լինել: Ինչ վերաբերում է Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող խարդախությանը, ապա վերջինի գործողություններում բացակայում է խարդախության հանցակազմը: Նախ Կամիսար Պողոսյանն ինչպես դեռևս նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դրանից առաջ, մասնավորապես` Արսեն Պետրոսյանի կամ նրա հարազատների հետ հանդիպելիս, երբևէ չի հերքել, որ Արսեն Պետրոսյանից պարտքով գումար է վերցրել և երբեք չի հրաժարվել այն վերադարձնելուց: Ավելին` Կամիսար Պողոսյանը գումարի հիմնական մասը վերադարձրել է Արսեն Պետրոսյանին, մյուս մասը վերադարձնելու համար նրան է առաջարկել Գեղարքունիքի մարզում գտնվող հողակտորը, սակայն Արսեն Պետրոսյանն այդ պայմաններին չի համաձայնվել և պահանջել է վերադարձնել գումարը: Այն, որ Կամիսար Պողոսյանը մաս-մաս վերադարձրել է ստացած գումարի որոշ մասը, արդեն իսկ վկայում է այն մասին, որ վերջինը գումարը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակ չի ունեցել և այն չի հափշտակել: Ինչ վերաբերում է մեղադրանքի որոշման մեջ նշված այն մտքին, որ Կամիսար Պողոսյանն իբրև թե Արսեն Պետրոսյանից թաքցրել է իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում վերջինին ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում տեսուչի պաշտոնում նշանակելու անհնարինությունը, ապա դա Արսեն Պետրոսյանի համար ի սկզբանե ակնհայտ է եղել, քանի որ Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու պահին Արսեն Պետրոսյանը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակից և ոստիկանության ստորաբաժանումների վերաբերյալ տարրական տեղեկություններ ունենալու դեպքում կարող էր հասկանալ, որ Կամիսար Պողոսյանն իրեն չի կարող նշանակել ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայության տեսուչի պաշտոնում: Առաջին ատյանի դատարանում պարզվել է նաև, որ 2009 թվականի դրությամբ Արսեն Պետրոսյանը չի ունեցել համապատասխան կրթություն, ինչը թույլ կտար նրան աշխատելու ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում: Բացի այդ, ենթադրյալ խարդախությունը կատարելուց անցել են պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետները: Խարդախության հանցակազմի հետ սերտորեն կապված է նաև կաշառք տալու դրդչության փորձի հանցակազմը: Քննարկվող դեպքում այս հանցակազմը բացակայում է, քանի որ և նախաքննությամբ և դատական քննությամբ հաստատվեց, որ Արսեն Պետրոսյանն ինքն է իր հարազատների միջոցով պարզել Կամիսար Պողոսյանի աշխատանքի վայրը, մյուս տվյալները և գնացել նրա մոտ ու ծանոթացել, ինչը նշանակում է, որ Կամիսար Պողոսյանը, ով նախկինում չի ճանաչել Արսեն Պետրոսյանին, նրան իր մոտ չի հրավիրել և հետևաբար չէր կարող նրան դրդել որևէ գործողություն կատարելու, առավել ևս կաշառք տալու: Տվյալ դեպքում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանին որևէ կերպ չի համոզել, չի շահագրգռել, հետևաբար` նման պայմաններում Կամիսար Պողոսյանը չէր կարող վերջինին դրդել ենթադրյալ հանցանք կատարելու, քանի որ վերջինին նույնիսկ չի ճանաչել: Նախաքննական մարմինը Կամիսար Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրել, հաշվի առնելով նույն հանցակազմի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Ռադիկ Պապյանի վերաբերյալ թիվ ՏԴ/0053/01/12 որոշումը, սակայն նախաքննական մարմինը հաշվի չի առել Ռադիկ Պապյանին մեղսագրվող արարքի և սույն գործի փաստական հանգամանքները: Այդ որոշման համաձայն` Ռադիկ Պապյանն ակտիվ դեր է ունեցել ենթադրյալ կաշառք տալու միջնորդության հարցում, ինքն է եղել նախաձեռնողի դերում և իրապես դրդել է տուժողներին կոնկրետ գործողություններ ձեռնարկել քրեական գործի ընթացքը լուծելու համար կաշառք տալու հարցում, հայտնել է, որ ունի ծանոթներ իրավապահ համակարգում, որպիսի հանգամանքները բացակայում են սույն քրեական գործով, քանի որ Արսեն Պետրոսյանը նույնիսկ չի կարողացել բացատրել, թե Կամիսար Պողոսյանն ի պաշտոնե իր համար ինչ պետք է աներ, որպեսզի ինքն աշխատանքի անցներ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում: Առաջին ատյանի դատարանն առհասարակ չի գնահատել ամբաստանյալի ցուցմունքները, այնինչ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` Դատարանը պետք է մանրակրկիտ ստուգման ենթարկեր իր անմեղության վերաբերյալ ամբաստանյալի հայտարարությունները, հաստատեր կամ հերքեր դրանք: Առաջին ատյանի դատարանն ապացույցները գնահատել է միակողմանի, դատավճռում ակնհայտորեն ապացույցների մի մասին առավել նշանակություն է տվել` մեղքի դրսևորման գնահատման հիմքում դնելով մի շարք անթույլատրելի ապացույցներ` առանց դրանք գործին վերաբերող հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատելու: Ինչ վերաբերում է Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելուն, ապա Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, մասնավորապես` նշանակված պատիժների նկատմամբ չի կիրառել «Համաներում հայտատարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշման պահանջները: Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող հանցանքները ներառված չեն Համաներման որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված բացառության դեպքերի շարքում, Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից: Առաջին ատյանի դատարանը Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող արարքներից յուրաքանչյուրի մասով պատիժ նշանակելիս չի քննարկել այդ արարքների համար պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու և համաներում կիրառելու հարցերը, ինչով թույլ է տվել դատական սխալ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկներին, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության:
Այսպիսով` ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքներում հաստատված է և նրա կատարած հանցանքներն ապացուցված, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի պատճառաբանությունները հերքվում են տուժող Արսեն Պետրոսյանի, վկաներ Վահագն Ղուկասյանի, Արմինե Համբարյանի, Տիգրան Գալստյանի, Մանվել Ալեքսանյանի, Գրետա Առաքելյանի, Ռուբեն Առաքելյանի, Ռոբերտ Պետրոսյանի դատական քննության ընթացքում, վկա Մարինա Միրզոյանի նախնական և դատական քննության ընթացքում, վկաներ Վարդան Համբարյանի, Թագուհի Վարդանյանի, Ազատ Սարգսյանի, Ժորա Առաքելյանի, Ալեքսեյ Ալեքսանյանի, Էդգար Պողոսյանի նախնական քննության ընթացքում տված ցուցմունքներով, փորձագետի թիվ 14-1421 եզրակացությամբ, Կամիսար Պողոսյանի` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում խուզարկություն կատարելու մասին 2014 թվականի մայիսի 24-ի արձանագրությամբ, 2014 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ռազմամթերք հանդիսացող 5,45 մմ տրամաչափի 20 փամփուշտի առկայությամբ, ինչպես նաև 2014 թվականի հունիսի 23-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից 2014 թվականի մայիսի 23-ին տրված Արսեն Պետրոսյանի հաշվի և 2012 թվականի օգոստոսի 28-ի վարկային նկարագրի քաղվածքներով, 7.000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու վերաբերյալ 2011 թվականի հունիսի 12-ի և 2013 թվականի մայիսի 3-ի պարտավորագրերով, Կամիսար Պողոսյանի կողմից շահագործվող 094-40-52-92 բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների վերաբերյալ էլեկտրոնային սկավառակով, ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության 2014 թվականի մայիսի 22-ի և ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014 թվականի հունիսի 6-ի գրություններով:
Այդ առումով Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված ու պատճառաբանված են, իսկ քրեական գործի փաստական հանգամանքների մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու և ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկները քրեական գործի նյութերում իրենց հաստատումը չեն գտնում, հետևաբար` չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև անդրադառնալ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ եթե Վերաքննիչ դատարանը հանգի այն հետևության, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում, ապա համաներում կիրառելու հիմքով Կամիսար Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից:
Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում մանրամասն քննարկել այն հարցը, թե արդյոք «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշումը (այսուհետ նաև` Համաներման որոշում) ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ կիրառելի է, թե ոչ:
Վերոգրայալ հարցի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալ փաստական հանգամանքները.
- Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 1990-1993 թվականներից մինչև 2014 թվականի մայիսի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից,
- Կամիսար Պողոսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Վերաքննիչ դատարանը նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Համաներման որոշման 15-րդ կետի համաձայն` սույն որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ, իսկ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 1990-1993 թվականներից մինչև 2014 թվականի մայիսի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում, հետևապես` փաստում է, որ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի նկատմամբ Համաներման որոշումը կիրառելի չէ:
Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում քննարկել նաև այն հարցը, թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի նկատմամբ Համաներման որոշումը կիրառելի չլինելու պայմաններում նշված որոշումը կիրառելի է արդյոք ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքների նկատմամբ: Ընդ որում` նշված հարցն անհրաժեշտ է քննարկել Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետի համատեքստում, համաձայն որի` համաներումը պետք է չկիրառել մի քանի հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ հանցագործություններից թեկուզ մեկի համար սույն որոշմամբ համաներում չի կիրառվում:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետում նշված սահամանափակումը պայմանավորված է նույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված սահմանափակման առկայությամբ, այսինքն` Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետում նշված սահամանափակումը կիրառելի է այն դեպքում, երբ անձը կատարել է մի քանի հանցագործություններ, որոնցից մեկն առկա է Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում թվարկված ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածների շարքում:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված արարքի նկատմամբ` արարքի կատարման ժամանակահատվածի պատճառաբանությամբ, Համաներման որոշման չկիրառումը չի կարող արգելք հանդիսանալ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Համաներման որոշման կիրառման համար:
Նշված հարցի կապակցությամբ նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԵԿԴ/0067/01/12 որոշմամբ` «14 (…) հանցագործությունների համակցության այն դեպքերում, երբ համաներումը բոլոր հանցանքների նկատմամբ կիրառելի է, ապա դատարանը պարտավորեցված է համաներման ակտը (…) կիրառել յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին: (…): 16. Սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծության համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է Վ.Ավետիսյանի գործով որոշմամբ Համաներման ակտի 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետին տրված մեկնաբանությունը. «(…) հանցագործությունների համակցության դեպքում համաներման կիրառման սահմանափակումն օրենսդիրը նախատեսել է միայն մեկ դեպքում` համաներման չկիրառման հիմքում դնելով ոչ թե հանցանքների քանակական, այլ որակական կողմը` առկա է թեկուզ մեկ այնպիսի հանցագործություն, որի նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ (…)», և ընդգծում է, որ տվյալ սահմանափակմանը պետք է տալ բացառապես այն բովանդակային նշանակությունը, որն օրենսդիրն ի նկատի է ունեցել Համաներման ակտի 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում որոշակի հանցատեսակներ թվարկելով: Այլ խոսքով՝ Համաներման ակտի 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետով նախատեսված սահմանափակումն անհրաժեշտ է դիտարկել նույն կետի 7-րդ ենթակետի համատեքստում՝ Համաներման ակտի կիրառման անհնարինությունը կապելով հանցագործության էության, այլ ոչ թե դրա կատարման ժամանակահատվածի հետ: 17. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Հ.Ամիրխանյանին մեղսագրվել է երկու դրվագով խարդախություն, որոնցից առաջինը` 2010 թվականի սկզբից մինչև 2011 թվականի սկիզբն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կատարված, որը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, երկրորդը` 2011 թվականի փետրվարից մինչև 2011 թվականի սեպտեմբերի 9-ն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա.Էլոյանի նկատմամբ կատարված, որը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերով (տե°ս սույն որոշման 5-րդ կետը)»:
Հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում քննարկել նաև այն հարցը, թե առկա են ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Համաներման որոշման կիրառման այլ սահմանափակումներ, թե ոչ, եթե ոչ, ապա Համաներման որոշման որ դրույթն է կիրառելի նրա նկատմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե ընդունվել է համաներման ակտ, իսկ նույն հոդվածի 5-րդ մասը սահմանում է, որ դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
Համաներման որոշման 2-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված այն անձանց, որոնք Հայաստանի Հանրապետության կամ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մասնակիցներ են և նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չեն կրել կամ կրել են, սակայն չունեն դատվածություն:
Նույն որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` քրեական հետապնդում պետք է չհարուցել և քրեական հետապնդում չիրականացնել, ինչպես նաև կարճել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ հետաքննության մարմինների, նախաքննության մարմինների կամ դատարանի վարույթում գտնվող քրեական գործերը, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, որոնցով սույն որոշման 2-րդ կետում թվարկված անձինք կարող են մեղադրվել կամ մեղադրվում են այնպիսի հանցագործություններ կատարելու մեջ, որոնց համար նախատեսված է պատիժ` ոչ ավելի, քան հինգ տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն` պատժաչափի չկրած մասը պետք է կրճատել մեկ քառորդով` սույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ, եթե դրանք հանցափորձ կամ հանցագործության նախապատրաստություն են:
Հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիան, որպես պատիժ, նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երկուսից հինգ տարի ժամկետով, իսկ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը ներառված է Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում և նշված արարքի համար Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերը նշված փաստական հանգամանքները, այն է` ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից և նախկինում դատապարտված չի եղել, ինչպես նաև այն, որ սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում են Համաներման որոշման 9-րդ կետում նշված սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ նրա նկատմամբ Համաներման որոշման կիրառման համար, գտնում է, որ Համաներման որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել, իսկ նույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով:
Տվյալ դեպքում հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) ամիս ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով, որի չկրած մասը Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ եզրահանգման համաձայն` պետք է կրճատել մեկ քառորդով:
Հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ վերջնական պատիժ կարող է սահմանվել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը մեկ քառորդով կրճատելու հաշվարկները կատարելուց հետո:
Իսկ ինչ վերաբերում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը մեկ քառորդով կրճատելու հաշվարկը կատարելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն պետք է կատարվի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի կողմից, քանի որ դա հնարավոր է կատարել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի առկայության պայմաններում: Նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 որոշմամբ` «(…) համաներման ակտի 8-րդ կետի կիրառման արդյունքում կրճատվում է այն անձանց նկատմամբ նշանակված պատժաչափի չկրած մասը, որոնց վերաբերյալ առկա է օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտ, քանի որ պատժաչափի չկրած մասի հաշվարկը, ուստիև այդ չկրած մասի փաստացի կրճատումը, հնարավոր է կատարել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության պայմաններում` Համաներման ակտի 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետով ամրագրված իրավազորության սահմաններում և ընթացակարգով: Դրա մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ եթե անգամ դատարանը անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելիս կիրառի Համաներման ակտի 8-րդ կետի որևէ ենթակետ, ապա կարող է արձանագրել միայն համաներման կիրառմամբ պատժի չկրած մասի կրճատման փաստը` դրա հաշվարկի կատարումը թողնելով համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկին` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ համաներման որոշման 8-րդ կետի լիարժեք կիրառումն իրագործելի է բացառապես օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության դեպքում` համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում (…)»:
Վերոգրյալ եզրահանգման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը համապատասխան քրեկատարողական հիմնարկի կողմից կատարելուց հետո պետք է լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճիռը փոփոխել:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը կատարելուց հետո լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈւՆԻ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
«09» հունիսի 2015թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղարներ
դատախազ
պաշտպան
ամբաստանյալ
Մ.Պապոյան
Վ.Ռշտունի
Ա.Դանիելյան
Ա.Ջուլհակյան
Էդ.Մկրտչյան
Ա.Շահբազյան
Հ.Բաբայան
Կ.Պողոսյան
ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի (ծնված` 1956 թվականի հունիսի 20-ին Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում` չդատապարտված, չի աշխատում, բնակվել է Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի մայիսի 22-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62209714 քրեական գործը:
2014 թվականի մայիսի 24-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքների համար, որ նա, 2003 թվականից մինչև 2012 թվականի հուլիսի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը, հեռավոր ազգական, ՀՀ ոստիկանության այլ ստորաբաժանումում ծառայող ոստիկան Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, նրան ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով, նրանից թաքցնելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը, այդ կերպ 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ին Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով` 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7.000 ԱՄՆ դոլար իբրև կաշառք տալ «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ապա վերջինի համաձայնվելուց հետո նրանից իր աշխատասենյակում նույն օրը ստացել է խոշոր չափերով` 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ին` մնացած 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլարը և խաբեությամբ հափշտակել, ծախսել է անձնական կարիքների համար, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել: Բացի այդ, Կամիսար Պողոսյանը 1990-1993 թվականներին մասնակցելով ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին, նշված ժամանակ մարտական դիրքերից ձեռք է բերել և իր` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում ապօրինի կերպով պահել ռազմամթերք հանդիսացող 5,45մմ տրամաչափի 20 փամփուշտներ, որոնք հայտնաբերվել և առգրավվել են 2014 թվականի մայիսի 24-ին նրա հիշյալ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Արսեն Պետրոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` կաշառք տալու մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելու հիմքով:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով ռազմամթերք պահելու հանցակազմի բացակայության պատճառով, Մարինա Միրզոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով հրազեն պահելու հանցակազմի բացակայության պատճառով, իսկ Էդգար Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու հանցակազմի բացակայության պատճառով:
2014 թվականի հուլիսի 8-ին Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի վերաբերյալ թիվ 62209714 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0111/01/14 համարը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0111/01/14 դատավճռի համաձայն` Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի մայիսի 22-ից:
2015 թվականի մարտի 6-ին (փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2015 թվականի մարտի 5-ին) Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0111/01/14 դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանը խնդրել է բեկանել Կամիսար Պողոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 2-ի դատավճիռը, մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Կամիսար Պողոսյանին արդարացնել, իսկ եթե Վերաքննիչ դատարանը հանգի այն հետևության, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում, ապա համաներում կիրառելու հիմքով Կամիսար Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ են տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ և 126-րդ հոդվածներով սահմանված մի շարք սկզբունքներ, ինչն իր հերթին հանգեցրել է նյութական իրավունքի խախտման` քրեական օրենքի սխալ կիրառմամբ Կամիսար Պողոսյանն անհիմն դատապարտվել է և նրա նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ: Այդ խախտումներն ամբաստանյալի համար առաջացրել են կամ կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում` դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվել Կամիսար Պողոսյանի կողմից մեղսագրվող արարքները կատարելու հանգամանքը: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքը, ապացույցները պատշաճ չի գնահատել, դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցները ներկայացրել է որպես մեղքը հիմնավորող` առանց դրանք այլ ապացույցների հետ համադրելու, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում` ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ Դատարանում ամբաստանյալը չի ընդունել առաջադրված մեղադրանքներից խարդախություն և կաշառքի դրդչության փորձ կատարելու հանգամանքները: Նախաքննական մարմինը հաստատված է համարել, որ Կամիսար Պողոսյանը, հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետ, խաբեությամբ տուժող Արսեն Պետրոսյանից ստացել է 7.000 ԱՄՆ դոլար, ինչով նաև դրդել է վերջինին առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք տալուն: Նախաքննությունն ի սկզբանե ընթացել է բացառապես մեղադրական թեքումով: Նախաքննական մարմինը, որպես հանցանքը կատարված լինելը հաստատող ելակետային տվյալ, հիմք է ընդունել տուժող Արսեն Պետրոսյանի ցուցմունքները, իսկ վերջինի ցուցմունքները հաստատելու համար հարցաքննել է բացառապես գործի ելքով շահագրգրռված անձանց: Այսպես` որպես վկաներ են հարցաքննվել, հետագայում նաև դատակոչվել տուժող Արսեն Պետրոսյանի մայրը` Գրետա Առաքելյանը, հայրը` Ռոբերտ Պետրոսյանը, մորեղբայրը` Ռուբեն Առաքելյանը, տուժողի կինը` Արմինե Համբարյանը, կնոջ հայրը` Վարդան Համբարյանը, այլ բարեկամներ, ինչպես նաև տուժողի ընկերները: Բացի այն, որ նշված վկաները գործի ելքով շահագրգիռ անձինք են, վերջիններից ոչ մեկ դեպքին և դրան հաջորդող հանգամանքներին ներկա չեն եղել և գործի փաստական հանգամանքներին առնչվող տեղեկությունները նրանց հայտնի են դարձել տուժող Արսեն Պետրոսյանի հայտնած տվյալներից: Ստացվում է, որ Կամիսար Պողոսյանին իբրև թե կաշառք տալու հանգամանքը հաստատվում է բացառապես տուժողի ցուցմունքով: Թեև հասկանալի է, որ տուժողի հարազատները չէին կարող նախաքննության ընթացքում կամ Դատարանում տուժողի համար ոչ նպաստավոր ցուցմունքներ տալ, սակայն Դատարանում այդ անձանց հարցաքննություններից ակնհայտ դարձավ, որ նրանց ցուցմունքները նույնպես հակասական են և որոշ մասով նաև միմյանց չեն համընկնում: Այսպես` տուժողի մայրը` Գրետա Առաքելյանը, և մորեղբայրը` Ռուբեն Առաքելյանը, Դատարանում հաստատեցին ամբաստանյալի այն պատճառաբանությունները, որ վերջինների հետ հանդիպման ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը նրանց հայտնել է, որ իրականում Արսեն Պետրոսյանից պարտքով գումար է ստացել, սակայն գումարի զգալի մասը վերադարձրել է: Նշված վկաները հաստատեցին, որ Կամիսար Պողոսյանն իրականում իրենց նման բան է ասել, սակայն իրենք Արսեն Պետրոսյանից չեն հետաքրքրվել, թե Կամիսար Պողոսյանը նրան որքան գումար է տվել և ինչու Արսեն Պետրոսյանն այդ մասին իրենց ոչինչ չի ասել: Նշված վկաների ցուցմունքներն առնվազն անարժանահավատ են և հերթական ապացույցն են այն բանի, որ Կամիսար Պողոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը և վերջինն իրականում Արսեն Պետրոսյանին է վերադարձրել ստացված գումարից 4.400 ԱՄՆ դոլարը: Այլապես, եթե դա չհամապատասխաներ իրականությանը, ապա վերը նշված վկաները Կամիսար Պողոսյանի հետ հանդիպման ժամանակ կհանդիմանեին նրան և չէին համաձայնվի այն բանի հետ, որ գումարի մի մասը վերադարձված է: Արսեն Պետրոսյանի և նրա հարազատներից յուրաքանչյուրի ցուցմունքները լրիվ նույնաբովանդակ են, հարմարեցված Արսեն Պետրոսյանի հայտնած տեղեկություններին: Ինչ վերաբերում է դատակոչված վկաներից, տուժողի ընկերներ Տիգրան Գալստյանի, Ալեքսեյ Ալեքսանյանի և Վահագն Ղուկասյանի ցուցմունքներին, ապա դրանք նույնպես անարժանահավատ ցուցմունքներ են, քանի որ վերջինների ցուցմունքների համաձայն` Արսեն Պետրոսյանն իբրև թե դեռևս 2009 թվականին նրանց հայտնել է, որ իր բարեկամ Կամիսար Պողոսյանին, աշխատանքի նշանակվելու նպատակով, 7.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կաշառք է տվել: Ստացվում է, որ Արսեն Պետրոսյանը, 2009 թվականին լինելով ՀՀ ոստիկանության աշխատակից, իր շրջապատի բոլոր անձանց պատմել է, որ իր աշխատանքի նշանակման համար կաշառք է տվել, ինչը չի կարող իրական լինել: Ինչ վերաբերում է Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող խարդախությանը, ապա վերջինի գործողություններում բացակայում է խարդախության հանցակազմը: Նախ Կամիսար Պողոսյանն ինչպես դեռևս նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դրանից առաջ, մասնավորապես` Արսեն Պետրոսյանի կամ նրա հարազատների հետ հանդիպելիս, երբևէ չի հերքել, որ Արսեն Պետրոսյանից պարտքով գումար է վերցրել և երբեք չի հրաժարվել այն վերադարձնելուց: Ավելին` Կամիսար Պողոսյանը գումարի հիմնական մասը վերադարձրել է Արսեն Պետրոսյանին, մյուս մասը վերադարձնելու համար նրան է առաջարկել Գեղարքունիքի մարզում գտնվող հողակտորը, սակայն Արսեն Պետրոսյանն այդ պայմաններին չի համաձայնվել և պահանջել է վերադարձնել գումարը: Այն, որ Կամիսար Պողոսյանը մաս-մաս վերադարձրել է ստացած գումարի որոշ մասը, արդեն իսկ վկայում է այն մասին, որ վերջինը գումարը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակ չի ունեցել և այն չի հափշտակել: Ինչ վերաբերում է մեղադրանքի որոշման մեջ նշված այն մտքին, որ Կամիսար Պողոսյանն իբրև թե Արսեն Պետրոսյանից թաքցրել է իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում վերջինին ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում տեսուչի պաշտոնում նշանակելու անհնարինությունը, ապա դա Արսեն Պետրոսյանի համար ի սկզբանե ակնհայտ է եղել, քանի որ Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու պահին Արսեն Պետրոսյանը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակից և ոստիկանության ստորաբաժանումների վերաբերյալ տարրական տեղեկություններ ունենալու դեպքում կարող էր հասկանալ, որ Կամիսար Պողոսյանն իրեն չի կարող նշանակել ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայության տեսուչի պաշտոնում: Առաջին ատյանի դատարանում պարզվել է նաև, որ 2009 թվականի դրությամբ Արսեն Պետրոսյանը չի ունեցել համապատասխան կրթություն, ինչը թույլ կտար նրան աշխատելու ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում: Բացի այդ, ենթադրյալ խարդախությունը կատարելուց անցել են պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետները: Խարդախության հանցակազմի հետ սերտորեն կապված է նաև կաշառք տալու դրդչության փորձի հանցակազմը: Քննարկվող դեպքում այս հանցակազմը բացակայում է, քանի որ և նախաքննությամբ և դատական քննությամբ հաստատվեց, որ Արսեն Պետրոսյանն ինքն է իր հարազատների միջոցով պարզել Կամիսար Պողոսյանի աշխատանքի վայրը, մյուս տվյալները և գնացել նրա մոտ ու ծանոթացել, ինչը նշանակում է, որ Կամիսար Պողոսյանը, ով նախկինում չի ճանաչել Արսեն Պետրոսյանին, նրան իր մոտ չի հրավիրել և հետևաբար չէր կարող նրան դրդել որևէ գործողություն կատարելու, առավել ևս կաշառք տալու: Տվյալ դեպքում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանին որևէ կերպ չի համոզել, չի շահագրգռել, հետևաբար` նման պայմաններում Կամիսար Պողոսյանը չէր կարող վերջինին դրդել ենթադրյալ հանցանք կատարելու, քանի որ վերջինին նույնիսկ չի ճանաչել: Նախաքննական մարմինը Կամիսար Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրել, հաշվի առնելով նույն հանցակազմի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Ռադիկ Պապյանի վերաբերյալ թիվ ՏԴ/0053/01/12 որոշումը, սակայն նախաքննական մարմինը հաշվի չի առել Ռադիկ Պապյանին մեղսագրվող արարքի և սույն գործի փաստական հանգամանքները: Այդ որոշման համաձայն` Ռադիկ Պապյանն ակտիվ դեր է ունեցել ենթադրյալ կաշառք տալու միջնորդության հարցում, ինքն է եղել նախաձեռնողի դերում և իրապես դրդել է տուժողներին կոնկրետ գործողություններ ձեռնարկել քրեական գործի ընթացքը լուծելու համար կաշառք տալու հարցում, հայտնել է, որ ունի ծանոթներ իրավապահ համակարգում, որպիսի հանգամանքները բացակայում են սույն քրեական գործով, քանի որ Արսեն Պետրոսյանը նույնիսկ չի կարողացել բացատրել, թե Կամիսար Պողոսյանն ի պաշտոնե իր համար ինչ պետք է աներ, որպեսզի ինքն աշխատանքի անցներ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում: Առաջին ատյանի դատարանն առհասարակ չի գնահատել ամբաստանյալի ցուցմունքները, այնինչ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` Դատարանը պետք է մանրակրկիտ ստուգման ենթարկեր իր անմեղության վերաբերյալ ամբաստանյալի հայտարարությունները, հաստատեր կամ հերքեր դրանք: Առաջին ատյանի դատարանն ապացույցները գնահատել է միակողմանի, դատավճռում ակնհայտորեն ապացույցների մի մասին առավել նշանակություն է տվել` մեղքի դրսևորման գնահատման հիմքում դնելով մի շարք անթույլատրելի ապացույցներ` առանց դրանք գործին վերաբերող հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատելու: Ինչ վերաբերում է Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելուն, ապա Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, մասնավորապես` նշանակված պատիժների նկատմամբ չի կիրառել «Համաներում հայտատարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշման պահանջները: Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող հանցանքները ներառված չեն Համաներման որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված բացառության դեպքերի շարքում, Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից: Առաջին ատյանի դատարանը Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող արարքներից յուրաքանչյուրի մասով պատիժ նշանակելիս չի քննարկել այդ արարքների համար պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու և համաներում կիրառելու հարցերը, ինչով թույլ է տվել դատական սխալ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկներին, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության:
Այսպիսով` ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքներում հաստատված է և նրա կատարած հանցանքներն ապացուցված, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի պատճառաբանությունները հերքվում են տուժող Արսեն Պետրոսյանի, վկաներ Վահագն Ղուկասյանի, Արմինե Համբարյանի, Տիգրան Գալստյանի, Մանվել Ալեքսանյանի, Գրետա Առաքելյանի, Ռուբեն Առաքելյանի, Ռոբերտ Պետրոսյանի դատական քննության ընթացքում, վկա Մարինա Միրզոյանի նախնական և դատական քննության ընթացքում, վկաներ Վարդան Համբարյանի, Թագուհի Վարդանյանի, Ազատ Սարգսյանի, Ժորա Առաքելյանի, Ալեքսեյ Ալեքսանյանի, Էդգար Պողոսյանի նախնական քննության ընթացքում տված ցուցմունքներով, փորձագետի թիվ 14-1421 եզրակացությամբ, Կամիսար Պողոսյանի` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում խուզարկություն կատարելու մասին 2014 թվականի մայիսի 24-ի արձանագրությամբ, 2014 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ռազմամթերք հանդիսացող 5,45 մմ տրամաչափի 20 փամփուշտի առկայությամբ, ինչպես նաև 2014 թվականի հունիսի 23-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից 2014 թվականի մայիսի 23-ին տրված Արսեն Պետրոսյանի հաշվի և 2012 թվականի օգոստոսի 28-ի վարկային նկարագրի քաղվածքներով, 7.000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու վերաբերյալ 2011 թվականի հունիսի 12-ի և 2013 թվականի մայիսի 3-ի պարտավորագրերով, Կամիսար Պողոսյանի կողմից շահագործվող 094-40-52-92 բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների վերաբերյալ էլեկտրոնային սկավառակով, ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության 2014 թվականի մայիսի 22-ի և ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014 թվականի հունիսի 6-ի գրություններով:
Այդ առումով Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված ու պատճառաբանված են, իսկ քրեական գործի փաստական հանգամանքների մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու և ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկները քրեական գործի նյութերում իրենց հաստատումը չեն գտնում, հետևաբար` չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև անդրադառնալ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ եթե Վերաքննիչ դատարանը հանգի այն հետևության, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում, ապա համաներում կիրառելու հիմքով Կամիսար Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից:
Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում մանրամասն քննարկել այն հարցը, թե արդյոք «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշումը (այսուհետ նաև` Համաներման որոշում) ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ կիրառելի է, թե ոչ:
Վերոգրայալ հարցի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալ փաստական հանգամանքները.
- Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 1990-1993 թվականներից մինչև 2014 թվականի մայիսի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից,
- Կամիսար Պողոսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Վերաքննիչ դատարանը նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Համաներման որոշման 15-րդ կետի համաձայն` սույն որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ, իսկ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 1990-1993 թվականներից մինչև 2014 թվականի մայիսի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում, հետևապես` փաստում է, որ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի նկատմամբ Համաներման որոշումը կիրառելի չէ:
Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում քննարկել նաև այն հարցը, թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի նկատմամբ Համաներման որոշումը կիրառելի չլինելու պայմաններում նշված որոշումը կիրառելի է արդյոք ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքների նկատմամբ: Ընդ որում` նշված հարցն անհրաժեշտ է քննարկել Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետի համատեքստում, համաձայն որի` համաներումը պետք է չկիրառել մի քանի հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ հանցագործություններից թեկուզ մեկի համար սույն որոշմամբ համաներում չի կիրառվում:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետում նշված սահամանափակումը պայմանավորված է նույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված սահմանափակման առկայությամբ, այսինքն` Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետում նշված սահամանափակումը կիրառելի է այն դեպքում, երբ անձը կատարել է մի քանի հանցագործություններ, որոնցից մեկն առկա է Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում թվարկված ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածների շարքում:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված արարքի նկատմամբ` արարքի կատարման ժամանակահատվածի պատճառաբանությամբ, Համաներման որոշման չկիրառումը չի կարող արգելք հանդիսանալ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Համաներման որոշման կիրառման համար:
Նշված հարցի կապակցությամբ նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԵԿԴ/0067/01/12 որոշմամբ` «14 (…) հանցագործությունների համակցության այն դեպքերում, երբ համաներումը բոլոր հանցանքների նկատմամբ կիրառելի է, ապա դատարանը պարտավորեցված է համաներման ակտը (…) կիրառել յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին: (…): 16. Սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծության համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է Վ.Ավետիսյանի գործով որոշմամբ Համաներման ակտի 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետին տրված մեկնաբանությունը. «(…) հանցագործությունների համակցության դեպքում համաներման կիրառման սահմանափակումն օրենսդիրը նախատեսել է միայն մեկ դեպքում` համաներման չկիրառման հիմքում դնելով ոչ թե հանցանքների քանակական, այլ որակական կողմը` առկա է թեկուզ մեկ այնպիսի հանցագործություն, որի նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ (…)», և ընդգծում է, որ տվյալ սահմանափակմանը պետք է տալ բացառապես այն բովանդակային նշանակությունը, որն օրենսդիրն ի նկատի է ունեցել Համաներման ակտի 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում որոշակի հանցատեսակներ թվարկելով: Այլ խոսքով՝ Համաներման ակտի 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետով նախատեսված սահմանափակումն անհրաժեշտ է դիտարկել նույն կետի 7-րդ ենթակետի համատեքստում՝ Համաներման ակտի կիրառման անհնարինությունը կապելով հանցագործության էության, այլ ոչ թե դրա կատարման ժամանակահատվածի հետ: 17. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Հ.Ամիրխանյանին մեղսագրվել է երկու դրվագով խարդախություն, որոնցից առաջինը` 2010 թվականի սկզբից մինչև 2011 թվականի սկիզբն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կատարված, որը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, երկրորդը` 2011 թվականի փետրվարից մինչև 2011 թվականի սեպտեմբերի 9-ն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա.Էլոյանի նկատմամբ կատարված, որը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերով (տե°ս սույն որոշման 5-րդ կետը)»:
Հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում քննարկել նաև այն հարցը, թե առկա են ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Համաներման որոշման կիրառման այլ սահմանափակումներ, թե ոչ, եթե ոչ, ապա Համաներման որոշման որ դրույթն է կիրառելի նրա նկատմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե ընդունվել է համաներման ակտ, իսկ նույն հոդվածի 5-րդ մասը սահմանում է, որ դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
Համաներման որոշման 2-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված այն անձանց, որոնք Հայաստանի Հանրապետության կամ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մասնակիցներ են և նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չեն կրել կամ կրել են, սակայն չունեն դատվածություն:
Նույն որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` քրեական հետապնդում պետք է չհարուցել և քրեական հետապնդում չիրականացնել, ինչպես նաև կարճել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ հետաքննության մարմինների, նախաքննության մարմինների կամ դատարանի վարույթում գտնվող քրեական գործերը, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, որոնցով սույն որոշման 2-րդ կետում թվարկված անձինք կարող են մեղադրվել կամ մեղադրվում են այնպիսի հանցագործություններ կատարելու մեջ, որոնց համար նախատեսված է պատիժ` ոչ ավելի, քան հինգ տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն` պատժաչափի չկրած մասը պետք է կրճատել մեկ քառորդով` սույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ, եթե դրանք հանցափորձ կամ հանցագործության նախապատրաստություն են:
Հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիան, որպես պատիժ, նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երկուսից հինգ տարի ժամկետով, իսկ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը ներառված է Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում և նշված արարքի համար Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերը նշված փաստական հանգամանքները, այն է` ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից և նախկինում դատապարտված չի եղել, ինչպես նաև այն, որ սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում են Համաներման որոշման 9-րդ կետում նշված սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ նրա նկատմամբ Համաներման որոշման կիրառման համար, գտնում է, որ Համաներման որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել, իսկ նույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով:
Տվյալ դեպքում հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) ամիս ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով, որի չկրած մասը Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ եզրահանգման համաձայն` պետք է կրճատել մեկ քառորդով:
Հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ վերջնական պատիժ կարող է սահմանվել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը մեկ քառորդով կրճատելու հաշվարկները կատարելուց հետո:
Իսկ ինչ վերաբերում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը մեկ քառորդով կրճատելու հաշվարկը կատարելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն պետք է կատարվի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի կողմից, քանի որ դա հնարավոր է կատարել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի առկայության պայմաններում: Նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 որոշմամբ` «(…) համաներման ակտի 8-րդ կետի կիրառման արդյունքում կրճատվում է այն անձանց նկատմամբ նշանակված պատժաչափի չկրած մասը, որոնց վերաբերյալ առկա է օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտ, քանի որ պատժաչափի չկրած մասի հաշվարկը, ուստիև այդ չկրած մասի փաստացի կրճատումը, հնարավոր է կատարել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության պայմաններում` Համաներման ակտի 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետով ամրագրված իրավազորության սահմաններում և ընթացակարգով: Դրա մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ եթե անգամ դատարանը անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելիս կիրառի Համաներման ակտի 8-րդ կետի որևէ ենթակետ, ապա կարող է արձանագրել միայն համաներման կիրառմամբ պատժի չկրած մասի կրճատման փաստը` դրա հաշվարկի կատարումը թողնելով համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկին` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ համաներման որոշման 8-րդ կետի լիարժեք կիրառումն իրագործելի է բացառապես օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության դեպքում` համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում (…)»:
Վերոգրյալ եզրահանգման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը համապատասխան քրեկատարողական հիմնարկի կողմից կատարելուց հետո պետք է լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճիռը փոփոխել:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը կատարելուց հետո լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈւՆԻ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0111/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,05,, փետրվարի 2015թ. ք.Երևան
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Ա. Շահբազյանի
Տուժող Ա. Պետրոսյանի
Պաշտպան Հ. Բաբայանի
դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի` ծնված 20.06.1956թ.-ին ՀՀ
Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված,
չի աշխատում, ՀՀ ոստիկանության կենսաթոշակառու, բնակվել է
Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բն.-ում,
մեղադրվում է՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ
մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և
235-րդ հոդվածի 1ին մասով, որխես խափանման միջոց է ընտրվել
կալանավորումը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ սույն քրեական գործի՝ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կատարված նախաքննությամբ և գործով հաստատված մեղադրական եզրակացության՝
«մեղադրյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու ուղղակի դիտավորությամբ Արսեն Պետրոսյանից խոշոր չափերով 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով նրան դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով հիշյալ գումարն իբրև կաշառք տալ այդ պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, սակայն գումարն ստանալով՝ խաբեությամբ հափշտակել է, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, բացի այդ, Կամիսար Պողոսյանն ապօրինի կերպով իր տանը պահել է ռազմամթերք հանդիսացող 20 հատ փամփուշտ։ Նրա կողմից նշված հանցավոր արարքների կատարումն արտահայտվել է հետևյալում.
Մեղադրյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը 2003 թվականից մինչև 2012թ. հուլիսի 30-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է ՀՀ ԿԱ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, այսինքն՝ հանդիսացել է պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ։ Նա հեռավոր ազգացական կապերի մեջ է գտնվել գործով տուժող Արսեն Պետրոսյանի հետ, սակայն վերջինիս ընտանիքի հետ մինչև 2009թ. նոյեմբերը հարաբերություններ և շփում չի ունեցել։
Տուժող Արսեն Պետրոսյանը, 2001 դեկտեմբերի 28-ից մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում ծառայել է ՀՀ ոստիկանության համակարգում, մասնավորապես՝ մինչև 2011թ. ապրիլը ծառայել է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության վարչության կարևորագույն օբյեկտների պահպանության (այսուհետ՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ) գնդում, ապա՝ մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 6-ը, ծառայել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակետային ծառայության (այսուհետ՝ ՊՊԾ) գնդի 3-րդ /հատուկ/ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկանի պաշտոններում։
Արսեն Պետրոսյանն ունենալով միջնակարգ-մասնագիտական կրթություն՝ դեռևս 2009թ. ամռանը նախընտրել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի՝ ՀՀ ոստիկանության կրտսեր խմբի պաշտոնից տեղափոխվել ծառայելու ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության (այսուհետ՝ ճանապարհային ոստիկանություն» տեսուչի՝ միջին խմբի պաշտոնում։ Իր ցանկության մասին Արսեն Պետրոսյանը քննարկել է ընտանիքում և հարազատների շրջանում։ Այդ մասին տեղեկանալով՝ մոր հորեղբոր կինը՝ Մարուսյա Գրիգորյանը, և վերջինիս որդին, ներկայումս հանգուցյալ՝ Արմեն Առաքելյանը, հայտնել են, որ ազգական Կամիսար Պողոսյանը բարձր պաշտոն է զբաղեցնում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում։ Վերջիններս տեղեկացրել են Կամիսար Պողոսյանին, խնդրել՝ Արսեն Պետրոսյանին, որպես ազգականի՝ ընդունել և աջակցել «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու հարցում։ Կամիսար Պողոսյանից համաձայնությունն ստանալուց և հանդիպման շուրջ պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, Արմեն Առաքելյանը 2009թ. նոյեմբերի 10-ին զանգահարել ու Արսեն Պետրոսյանին հայտնել է հաջորդ օրը՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու շուրջ ունեցած պայմանավորվածության մասին։ Վերջինս նշված օրն այցելել է Երևան քաղաքի վարչության շենքի՝ Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակ, որտեղ հանդիպել է նրան, զրուցել, հայտնել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու իր ցանկության մասին և խնդրել նրա աջակցությունը։
ՀՀ կառավարության 2006թ. նոյեմբերի 30-ի թիվ 1816-Ն որոշմամբ 2007թ. հունվարի 1-ից ստեղծվել է ճանապարհային ոստիկանությունը, որի կանոնադրության 4-րդ գլխի համաձայն՝ ճանապարհային ոստիկանության ընդհանուր ղեկավարումն իրականացրել է ՀՀ ոստիկանության պետը, իսկ անմիջական ղեկավարումը՝ ճանապարհային ոստիկանության պետը։ Վերջինս իր լիազորություններն իրականացնելիս պատասխանատու է ոստիկանության պետի և նրան է վերապահված առաջարկություններ և միջնորդություններ ներկայացնել ոստիկանության պետին ճանապարհային ոստիկանության կառուցվածքի և հաստիքացուցակի, ինչպես նաև ճանապարհային ոստիկանության ծառայողներին պաշտոնում տեղաշարժվելու վերաբերյալ։
Մինչդեռ Կամիսար Պողոսյանն օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը՝ Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, խոստացել է աջակցել և հայտնել է՝ իբր ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելը «վճարովի» է, պահանջել է իր միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ համապատասխան լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ովքեր նրան կտեղափոխեն ճանապարհային ոստիկանություն։ Ճանապարհային ոստիկանության հետ վերադասության կամ ենթակայության որևէ հարաբերություն և պաշտոնից բխող ազդեցություն չունենալով, գիտակցելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը՝ Կամիսար Պողոսյանն այդ կերպ ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով՝ Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք տալուն։ Վերջինիս համաձայնությունն ստանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը նրան հայտնել է, որ տեղափոխման գործընթացն արագ կազմակերպելու համար անհրաժեշտ է 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարն անհարժեշտ կլինի հետագայում։
Արսեն Պետրոսյանի հեռանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը ժամեր անց իր բջջային 094-4052-92 հեռախոսահամարից զանգահարել է Արսեն Պետրոսյանի 094-20-40-70 հեռախոսահամարին ու պահանջել 5000 ԱՄՆ դոլարը։ Վերջինս դեռևս 2009թ. օգոստոսի 24-ին Լենինգրադյան փողոցում գտնվող բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարից «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերությունում ունենալով ավանդադրած 7000 ԱՄՆ դոլար՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին հիշյալ բանկի Մալաթիայի մասնաճյուղից կանխիկացրել է 6500 ԱՄՆ դոլարը, որից 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5000 ԱՄՆ դոլարը նույն օրը Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակում տվել է նրան։ Նշված գումարն ստանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը 2009թ. նոյեմբերի 13-ին բջջային նույն հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել է Արսեն Պետրոսյանին և նրանից պահանջել մնացած՝ 2000 ԱՄՆ դոլարը։ Արսեն Պետրոսյանը պահանջված 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլարը պարտքով վերցրել է իր աներոջից՝ Վարդան Համբարյանից, ապա՝ 2009թ. նոյեմբերի 12-ին կրկին Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակում փոխանցել նրան։ Հետագայում՝ 2009թ. դեկտեմբերի 4-ին ընտանիքի ոսկյա զարդերը գրավադրել է հիշյալ բանկում և ստացած գումարով մարել աներոջն ունեցած 2000 ԱՄՆ դոլար պարտքը։ Արսեն Պետրոսյանից ստացած խոշոր չափերի 7000 ԱՄՆ դոլարը Կամիսար Պողոսյանը որևէ պաշտոնատար անձի չի փոխանցել, այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելով այդ գումարը՝ ծախսել է իր կարիքների համար, մարել անձնական պարտքերը, որի արդյունքում Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել կաշառք տալու՝ հանցագործությունն ավարտին հասցնել։
Հետագայում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանին խաբել, տարբեր մտացածին փաստարկներով փորձել է պատճառաբանել նրան ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու գործընթացի ձգձգումը։ 2011թ. մարտին Արսեն Պետրոսյանը ՊՊ վարչությունից տեղափոխվել է ծառայելու Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գումարտակում, ինչին աջակցել է Կամիսար Պողոսյանը՝ նրա մոտ իր նկատմամբ ստեղծած վստահությունն ամրապնդելու և նրանից գումարի հափշտակությունը թաքցնելու նպատակով։ Արդյունքում Արսեն Պետրոսյանը 2011թ. հունիսին հրաժարվել է ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու իր մտադրությունից, և Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել կաշառք տված 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Իբրև գումարը վերադարձնելու երաշխիք Կամիսար Պողոսյանը 2011թ. հունիսի 12-ին Արսեն Պետրոսյանին, վերջինիս մոր՝ Գրետա Առաքելյանի և Արմեն Առաքելյանի ներկայությամբ պարտավորագիր է գրել։ 2011թ. ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարի վերադարձը ձգձգել է։ Նույն ընթացքում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանից պահանջել է վերջինիս անձնագրի պատճենը, հավաստիացրել՝ իբրև արտերկրից պետք է գումարը փոխանցվի, սակայն կրկին խաբել ու չի վերադարձրել գումարը։ Այնուհետև, 2013թ. մայիսի 3-ին Գրետա Առաքելյանի և վերջինիս եղբոր՝ Ռուբեն Առաքելյանի պահանջով նոր պարտավորագիր է գրել՝ հիշյալ 7000 ԱՄՆ դոլարը մինչև 2013թ. մայիսի 31-ը երկու մասով վերադարձնելու վերաբերյալ։ Կամիսար Պողոսյանը խաբել ու գումարը չի վերադարձրել, բացառությամբ՝ 2011թ. ընթացքում վերադարձրած 20.000 ՀՀ դրամից և 2013թ. սեպտեմբերին վերադարձրած 900 ԱՄՆ դոլարից։ 2014 թվականից ընդհանրապես խուսափել է շփվել Արսեն Պետրոսյանի հետ, ինչից հետո վերջինս 2014թ. մայիսի 22-ին դիմել է ՀՀ, ոստիկանության ՔՀ գլխավոր վարչություն և Կամիսար Պողոսյանի կողմից կաշառք ստանալու վերաբերյալ հաղորդում տվել։
2014թ. մայիսի 24-ին մեղադրյալ Կամիսար Պողոսյանի Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերվել է ռազմամթերք հանդիսացող 5.45 մմ տրամաչափի 20 հատ փամփուշտ։ Կամիսար Պողոսյանը 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին։ Նշված ժամանակ նա մարտական դիրքերից ձեռք է բերել հիշյալ փամփուշտներն ու ապօրինի կերպով պահել իր բնակարանում։
«Զենքի մասին» ՀՀ օրենքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ քաղաքացիական և ծառայողական զենք և դրանց փամփուշտները պահել թույլատրվում է Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունում զենք պահելու կամ պահելու և կրելու թույլտվություն ստացած իրավաբանական անձանց ու քաղաքացիներին՝ սահմանված կարգով։ ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014թ. հունիսի 6-ի գրության համաձայն՝ Կամիսար Պողոսյանը վարչության հաշվառումներով չի անցնում, այսինքն՝ ռազմամթերք հանդիսացող 20 հատ փամփուշտը նա պահել է ապօրինի կերպով՝ առանց թույլտվության։
Փաստի առթիվ ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից 22.05.2014թ.-ին հարուցվել Է թիվ 62209714 քրեական գործը։
24.05.2014թ.-ին ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից կայացվել է որոշում` Կամիսար Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով։
04.07.2014թ.-ին ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից կայացվել է որոշում` Կամիսար Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և այն լրացնելու մասին և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Արսեն Պետրոսյանի նկատմամբ 2014թ. հուլիսի 4-ի որոշմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված՝ կաշառք տալու մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելու հիմքով։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 11.07.2014թ.-ին։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչելի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Արսեն Պետրոսյանի հետ շփումներ է ունեցել վաղուց։ Արսեն Պետրոսյանը դեռևս իր աշխատած տարիների ընթացքում բազմաթիվ հարցերով դիմել է իրեն և ինքը ամեն կերպ օգնել է նրան։ Ընտանջքում որոշակի խնդիրների առաջացման պատճառով իր ֆինանսական միջոցները բավարար չեն եղել անձնական կարիքները հոգալու համար, ինչի պատճառով բանկից վարկ է վերցրել։ Հետագայում չի կարողացել կատարել վարկային վճարումները, որի պատճառով բանկի աշխատակիցները միշտ զանգահարել են իրեն և պահանջել մարել վարկը։ Բանկի աշխատակցի հետ ունեցած խոսակցություններից մեկի ժամանակ Արսենը գտնվել է իր կողքին, իսկ երբ վերաջացրել է հեռախոսազրույցը նա հետքարքրեվել է, թե ինչ խնդիրներ ունի ինքը։ Արսենին պատմել է իր խնդիրների մասին, իսկ նա էլ լսելով այդ, իրեն առաջարկել է օգնել գումարով ` ասելով, որ իրենց բնակարանը վաճառել են, գումարը գտնվում է բանտում, այս պահին դեռևս այն իրեն պետք չէ և կարող է իրեն օգնել։ Դրա հաջորդ օրը Արսենն իրեն է տվել 4000 ԱՄՆ դոլար, որով ինքը մարել է իր պարտքերը։ Խոստանալով հնարավորինս շուտ վերադարձնել վերցրած պարտքը, Արսենին ասել է, որ Սևանի ափին ունի վարձակալած հողատարածք, իսկ Ճամաբարակ քաղաքում՝ սեփական այգի, որոնք վաճառում է և դրանց վաճառքից հետո կվերադարձնի իր գումարը, ինչին Արսենը համաձայնվել է։ Մոտ երեք ամիս անց իրեն որոշակի խնդիրներ լուծելու համար դարձյալ գումար է անհրաժեշտ եղել և չկարողանալով այն որևէ մեկից վերցնել, կրկին դիմել է Արսենին՝ նրանից վերցնելով ևս 3000 ԱՄՆ դոլոր։ Արսենն այս անգամ ևս չի մերժել իր խնդրանքը և տվել է անհրաժեշտ գումարը։ Այդ անգամ Արսենին ասել է, որ նա էլ զբաղվի իր տարածքների վաճառքի հարցով, խոստանալով վաճառելու դեպքում նրան 7000 ԱՄՆ դոլար պարտքի փոխարեն վերադարձնել 10000 ԱՄՆ դոլար։ Վերջինս մեծ սիրով ընդունել է իր առաջարկը և նույնիսկ մի քանի անգամ պոտենցիալ գնորդներին տարել ու ցույց է տվել վաճառքի ենթակա տարածքները։ Որոշ ժամանակ անց իրեն են հանդիպել Արսենի մայրն ու մորեղբայրը և Արսենից վերցված գումարների դիմաց իրենից պահանջել են ստացական, ասելով, որ Արսենի հայրը խիստ բնավորություն ունի և ցանկանում է տեսնել, թե ուր են իրենց գումարները։ Ինքը չի մերժել նրանց ու տվել է համապատասխան ստացական։ Ավելին, ստացականը գրելու ժամանակ Արսենին արդեն իսկ վերադարձրած է եղել 3500 ԱՄՆ դոլար, որի մասին հայտնել է նրա մորը, սակայն Արսենի մայրը` Գրետան, խնդրել է տալ 7000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, ասելով, որ բարեկամներ են, հետագայում Արսենի հետ հաշվարկ կանեն։ Դրանից հետո Արսենին տարբեր առիթներով տվել է գումարներ, որը ընդհանուր առմամբ կազմել է 4400 ԱՄՆ դոլար, որի մասին գրառում են կատարել Արսենի անձնագրի պատճենի ետնամասում։
Հերքելով իրեն առաջադրված, վերը նշված մեղադրանքերը, ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը երբևիցե Արսենին չի խոստացել ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխել, նման խոսակցություն իրենց միջև չի եղել և ինքը այդ գումարը վերցրել է պարտքով։ Ավելին, աշխատելով ՀՀ ԿԱ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում ինքն իրավասություն չի ունեցել և նույնիսկ ցանկության դեպքում էլ չէր կարող տուժողին իր ծառայության վայրից տեղափոխել ճանապարհային ոստիկանություն, քանի որ դա կարող է իրականացվել միայն ոստիկանապետի համապատասխան հրամանով։ Ընդունում է, որ իր խնդրանքով Արսենի Պետրոսյանին տեղափոխել են այլ աշխատանքի, սակայն դա արվել է միանգամայն անշահախնդրորեն՝ ելնելով այն բանից, որ նա իրեն օգնել էր իր դժվար պահին, ձեռք մեկնել՝ գումար տվել անձնական կարիքները հոգալու համար։
Ամբաստանյալ Պողոսյանը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել այն բանի համար, որ ի վերջո փամփուշները հայտնաբերել են իր տանից և չի բացառվում, որ դրանք դեռևս սահմանամերձ գոտում իր զինվորական դատախազ աշխատած տարիներից մնացած լինեին իրենց իրերի մեջ և Երևան՝ մշտական բնակության, տեղափոխվելիս, դրանք տեղափոխված լինեին տան իրերի հետ միասին։ Աշխատելով այդ պաշտոնում և բազմիցս, տարբեր՝ այդ թվում դեպքի վայրը զննելու նպատակով մարտական դիրքերում լինելու ժամանակ հնարավոր է, որ հավաքած լինի գետնից, որտեղ մշտապես եղել են թափված փամփուշտներ, որոնք եղել են ինչպես պիտանի, այնպես էլ՝ կրակված։ Եվ այդ փափմուշտները աշխատանքից ազատվելուց հետո, իր աշխատասենյակում եղած կամ տան իրերի հետ տեղափոխված լինեն իր տուն և մատնված լինեն մոռացության։ Քանի որ ունի հասուն տղաներ, միշտ խնդրել է կնոջը, որ նմանատիպ առարկաներ գտնելու կամ տեսնելու դեպքում դրանք դեն նետի՝ հնարավոր տհաճ միջադեպերից խուսափելու համար։
Ամբաստանյալը դատարանին խնդրել է կայացնել արդարացի դատական ակտ։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կ.Պողոսյանն իր կողմից տրված ցուցմունքով նպատակ ունի խուսափել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ու ակնկալվող խիստ պատժից, քանի որ նրան առաջադրված ինչպես այդ, այնպես էլ մյուս մեղադրանքը հիմնավորվեցին դատաքննությամբ, պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Տուժող Արսեն Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, ծառայել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդում, դասակի ոստիկանի պաշտոնում։ 2009թ. ամռանը որոշել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի պաշտոնից տեղափոխվել՝ ծառայելու ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնում, ինչի մասին քննարկել է ընտանիքում, հարազատների շրջանում։ Մոր հորեղբոր կինը՝ Մարուսյա Գրիգորյանը, հայտնել Է, որ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում ազգական ունեն՝ Կամիսար Պողոսյանը, ով կարող է օգնել այդ հարցում։ Մորեղբոր տղան` Արմեն Առաքելյանը, 2009թ. նոյեմբերի 10-ին զանգահարել ու հայտնել է, որ հաջորդ օրը՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին, Կամիսար Պողոսյանին հետ պետք է հանդիպեն և իրեն է փոխանցել Կամիսար Պողոսյանի հեռախոսահամարը։ Նշված օրն այցելել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության վարչական շենքում գտնվող Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակ, որտեղ հանդիպել է նրան, զրուցել, հայտնել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու իր ցանկության մասին և խնդրել նրա աջակցությունը։ Կամիսար Պողոսյանը խոստացել է տեղափոխվելու հարցում աջակցել, միաժամանակ հայտնել, որ «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու համար պետք է գումար տա` 7000 ԱՄՆ դոլար։ Համաձայնելով Կամիսար Պողոսյանի առաջարկին՝ նույն օրը այցելել է բանկ, որտեղ ունեցել է իրենց բնակարանի վաճառքից մնացած գումարի մի մասը։ Այնտեղից հանել է որոշակի գումար և կրկին գնալով Պողոսյանի մոտ, նրա աշխատասենյակում նրան է տվել 5000 ԱՄՆ դոլար։ Երկու օր անց՝ 2009թ. նոյեմբերի 13-ին Կամիսար Պողոսյանը հայտնել է, որ գործերը ստացվել են և պահանջել է տալ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը, որը նունպես տվել է նրան։ Դրանից հետո ամիսներ շարունակ Կամիսար Պողոսյանը խաբել, ինչ-ինչ պատաճառաբանություններ է բերել, սելով, որ աշխատանքին նշանակման գործընթացը ձգձգվում է, սակայն անպայման կլինի։ Անցնել է մոտ երկու տարի և մինչև 2011թ. հունիս ամիսը, տարբեր այլ պատճառաբանություններով Կամիսար Պողոսյանը ձգձգել է իր տեղափոխման գործընթացը՝ չվերադարձնելով նաև գումարը։ Այդ ընթացքում որոշել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից տեղափոխվել Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գումարտակ, ինչին իրականում Կամիսար Պողոսյանն աջակցել է՝ ԿՕՊ գնդի հրամանատարի համաձայնությունն ստանալու համար։ 2011թ. հունիսից սկսած Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել տված 7000 ԱՄՆ դոլարը, կամ միջամտել, որպեսզի իրեն տեղափոխեն ճանապարհային ոստիկանության համակարգ։ Վերջիսն չի չի կատարել իր ոչ մեկ, մյուս խդրանքն ու պահանջը։
Նշել է, որ այդ գումարներից վերջին մասը որը տվել է Կամիսար Պողոսյանին, վերցրել է պարտքով` աներոջից, որին նույնպես հայտնել է, թե ինչ նպատակով է վերցնում գումարը։ Որպես գումարը վերադարձնելու երաշխիք՝ Կամիսար Պողոսյանը 2011թ.-ին պարտավորագիր է գրել ու տվել իրեն։ 2011թ. ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարի վերադարձը ձգձգել է։ Այնուհետև 2013թ. մայիսի 1-ին նոր պարտավորագիր է գրել՝ հիշյալ 7000 ԱՄՆ դոլարը մինչև 2013թ. մայիսի 31-ը երկու մասով վերադարձնելու վերաբերյալ։ 2013թ. օգոստոսին կամ սեպտեմբերին Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է ևս 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը չի վերադարձրել։ 2014թ. հունվարից նա խուսափել է իր հետ հեռախոսակապ ունենալ, ինչից դրդված՝ 2014թ. մայիսի 22-ին դիմել է ՀՀ ոստիկանություն։
Տուժողը դատարանին հայտնել է, որ ներկա պահին իրեն պատճառված վնասներն ամբողջությամբ վերականգնված են և ամբաստանյալ Պողոսյանի նկատմամբ բողոք, կամ այլ պահանջ չունի։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վահագն Ղուկասյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ մանկուց գտնվել են ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա ցանկացել է աշխատանքի տեղավորվել ՀՀ «ճանապարհային ոստիկանությունում»։ Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել են, որ այդ հարցում նրան պետք է աջակցի նրա հեռավոր ազգականը՝ Կամիսար Պողոսյանը, որին ինքը չի տեսել և չի ճանաչում։ Արսենից տեղեկացել է նաև, որ այդ անձը նրան ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար պահանջել և ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես միջնորդավճար։ 2-3 տարի շարունակ Արսեն Պետրոսյանից պարբերաբար հետաքրքրվել են տեղափոխման գործընթացի մասին, սակայն վերջինս տեղեկացրել է, որ այն ձգձգվում է։ Նշել է, որ ինքը աշխատում է բանկում և Արսենն իրենց բանկում գումար էր ներդրել, սակայն այդ աշխատանքին անցնելու նպատակով բանկից կանխիկացրել է գումարը, որը և տվել է ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արմինե Համբարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Արսեն Պետրոսյանի կինը։
Սեփականության իրավունքով իրենց պատկանող բնակարանը վաճառելուց հետո նոր բնակարան են գնել և այդ գումարից մնացած 5000 ԱՄՆ դոլարը պահել են բանկում։ Ամուսինը 2009թ.-ին ցանկացել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից տեղափոխվել աշխատանքի «ճանապարհային ոստիկանությունում»։ Այդ նպատակով դիմել է Կամիսար Պողոսյանին և այդ աշխատանքին նշանակվելու համար Կամիսար Պողոսյանին նրա առաջարկով սկզբից տվել է իրենց ունեցած 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մի քանի օր անց տվել են նաև 2000 ԱՄՆ դոլար՝ որի մի մասն առաջացել էր իր ոսկեղենը բանտում գրավադնելու միջոցով։ Գումարները վերցնելուց հետո տարբեր պատճառաբանություններով վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը և ամուսնու տեղափոխումը չի ստացվել։ Դրանից հետո ամուսինը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Տեղյակ է, որ դատական քննության այս պահին Կամիսար Պողոսյանը կամ նրա հարազատները ամբողջությամբ վերադարձրել է ամուսնու գումարները։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Տիգրան Գալստյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ մանկուց գտնվելով ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա ցանկացել է աշխատանքի տեղավորվել ՀՀ «ճանապարհային ոստիկանություն»։ Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել է նաև, որ այդ հարցում նրան պետք է աջակցի նրա հեռավոր ազգականը, սակայն նրա անունը չի հիշում։ Տեղյակ է, որ այդ անձը Արսեն Պետրոսյանից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար պահանջել և ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես միջնորդավճար։ 2-3 տարի շարունակ Արսեն Պետրոսյանից պարբերաբար հետաքրքրվել են տեղափոխման գործընթացի մասին, սակայն վերջինս տեղեկացրել է, որ այն ձգձգվում է։ Հետագայում Արսենից տեղեկացել է, որ նրա ազգականը որոշակի չափով գումար է վերադարձրել, սակայն, թե կոնկրետ ինչ չափի չի հիշում։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Մանվել Ալեքսանյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար Արսեն Պետրոսյանը Երևան քաղաքի վարչությունում աշխատող պաշտոնյա ազգականին մոտ 7000 ԱՄՆ դոլար է տվել, սակայն չի տեղափոխվել իր նախնտրած աշխատանքին, որից հետո տեղափոխվել է այլ աշխատանքի։ Հետագայում Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել է, որ պաշտոնյա ազգականից չի կարողանում հիշյալ գումարը ետ վերցնել, իսկ նա չի կատարում իր խոստումը՝ աշխատանքի տեղավորման հարցում։ 2012թ. գարնանը կամ ամռանն Արսեն Պետրոսյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ, որտեղ նա առանձին հանդիպել է պաշտոնյա ազգականին։ Նրանց չի մոտեցել, զրույցին չի միջամտել, հեռվից հետևել և սպասել է Արսեն Պետրոսյանի վերադարձին, որից հետո վերջինիս հետ հեռացել է։ Հանդիպման ժամանակ պաշտոնյա ազգականն Արսեն Պետրոսյանին գումար չի տվել։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Գրետա Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ որդին՝ Արսեն Պետրոսյանը, 2009թ. ցանկացել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի պաշտոնից տեղափոխվել աշխատելու՝ ճանապարհային ոստիկանությունում։ Այդ հարցով դիմել են իր ազգական Կամիսար Պողոսյանին, քանի որ նա աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում, և կարող էր օգնել իրենց։ 2009թ. նոյեմբերին որդին` Արսեն Պետրոսյանը այցելել է Կամիսար Պողոսյանին, վերջինս խոստացել է նրան տեղափոխվելու հարցում աջակցել, որի համար պահանջել է 7000 ԱՄՆ դոլար։ Որդուց տեղեկացել է, որ Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու օրը նրան տվել է 5000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո տվել է մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը։ Հետագայում Կամիսար Պողոսյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է որդուն ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու գործընթացը։ Նույն ժամանակահատվածում Կամիսար Պողոսյանի օգնությամբ և միջամտությամբ Արսեն Պետրոսյանը տեղափոխվել է ծառայելու Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գնդում։ 2011թ. հունիսից, հասկանալով, որ Կամիսարը խաբում է, որդին հրաժարվել է ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու մտադրությունից և Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Իր ներկայությամբ 2011թ. հունիսին Կամիսար Պողոսյանը պարտավորագիր է գրել ու տվել որդուն, սակայն որևէ գումար չի վերադարձրել։ 2013թ. հոկտեմբեր ամսին Կամիսար Պողոսյանը որդուն վերադարձրել է 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը չի վերադարձրել, այն ստացել են բոլորովին վերջերս։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Ռուբեն Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանը 2009թ. Կամիսար Պողոսյանի միջոցով 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ գնդից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը, ինչից ելնելով էլ Արսեն Պետրոսյանը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Գումարը վերադարձնելու համար նա 2011թ. և 2013թ. երկու պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը չի վերադարձրել։ Ինքը տեղյակ չէ, թե Կամիսար Պողոսյանը Արսենին գումար վերադարձրել է, թե ոչ, նման բան չի հիշում։ Միայն կարող է պնդել, որ, երբ հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին վերջինս իր ներկայությամբ հայտնել է, որ 7000 ԱՄՆ դոլարի պարտավորագիր կտա։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Մարինա Միրզոյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալի կինը։
Իրենց անձնական խնդիրների` վարկային պարտավորությունները կատարելու համար Կամիսար Պողոսյանը 2008-2009թթ. պարտքով 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել մորաքրոջ աղջկա՝ Գրետա Առաքելյանի որդուց՝ Արսենից, ում ինքը չի ճանաչել։ Նշված գումարով Կամիսար Պողոսյանը մարել է անձնական պարտքերը։ Այլ մանրամասներ գումարը վերցնելու հետ կապված՝ չգիտի։ Ինչ վերաբերվում է իրենց տանից հայտնաբերված փամփուշտներին, ապա այդ մասով կարող է ասել, որ ինքը հստակ չգիտի, թե այդ փամփուշտները ում են պատկանում։ Չի բացառվում, որ դրանք եղած լինեն իր հանգուցյալ հորինը։ Դրանց գոյության մասին ամենևին մոռացել էին, մինչև ոստիկանների կողմից բնակարանում կատարված խուզարկությամբ փամփուշտները հայտնաբերելը։ Նույնիսկ ինքը հիշում է, որ Կամիսարն ասել է,եթե նման բան գտնեն անպայման դեն նետեն։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել նախաքննական ցուցմունքերը այն մասին, որ ամուսինը՝ Կամիսար Պողոսյանը, 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին և մարտական դիրքերից նա ձեռք է բերել 20 հատ փամփուշտ և այդ ժամանակից պահել իրենց տանը։ Ինքը նրան մեկ երկու անգամ ասել է, որ տանը նման բաներ են երբեմն աչքին ընկնում։ Ամուսինն ասել է՝ «թող մնա, քեզ խանգարու՞մ է»։
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան հայտնել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են և համապատասխանում են իրականությանը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 204-205, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Ռոբերտ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արսեն Պետրոսյանի հայրը։ Իր որդին աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ գնդում, սակայն աշխատավարձի ցածր լինելու պատճառով ցանկացել է տեղափոխվել ճանապարհային ոստիկանություն, որպեսզի կարողանա իր ընտանիքի հոգսերը հոգալ, քանի որ ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցները բարձր են վարձատրվել։ Այդ նպատակով որդին դիմել է իրենց ազգական Կամիսար Պողոսյանին, որին 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել՝ ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը մինչ օրս։ Անցնելով բավականին ժամանկ և տեսնելով, որ Կամիսար Պողոսյանը որդուն չի տեղափոխում ճանապարհային ոստիկանություն, հանդիպել է վերջինիս և պահանջել որդու կողմից տրված 7000 ԱՄՆ դոլոր գումարը։ Կոնկրետ ժամանակահատվածը չի հիշում, սակայն որդին իրեն ասել է, որ Կամիսարը վերադարձրել է 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ դրանից հետո տեղյակ չի, թե Կամիսար Պողոսյանը գումարները վերադարձրել է, թե ոչ։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել են վկաներ Վարդան Համբարյանի, Թագուհի Վարդանյանի նույնաբովանդակ, նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ Արսեն Պետրոսյանը 2009թ. նոյեմբերին Կամիսար Պողոսյանի միջոցով 7000 ԱՄՆ դոլար կաշառք է տվել ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը, ինչից ելնելով Արսեն Պետրոսյանը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Գումարը վերադարձնելու համար նա 2011թ. և 2013թ. երկու պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը չի վերադարձրել։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 201-202, հատոր 2-րդ, գ.թ. 78-79, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկաներ Ազատ Սարգսյանի և Ժորա Առաքելյանի նույնաբովանդակ, նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ տարածված խոսակցություններից տեղեկացել են, որ Արսեն Պետրոսյանին ՊՊՎ ոստիկանի պաշտոնից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու հարցում աջակցելու նպատակով հեռավոր ազգական Կամիսարը, նույն ինքը՝ Ջանիկ Պողոսյանը, 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել, սակայն տեղափոխման գործընթացը տեղի չի ունեցել, իսկ Արսեն Պետրոսյանը պահանջել է վերադարձնել այդ նպատակով նրան տված հիշյալ գումարը։
/տես` հատոր 2-րդ, գ.թ. 80-81 և 82, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկա Ալեքսեյ Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ գնտվելով մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ նրանից տեղեկացել է, որ Երևան քաղաքի վարչության հետաքննության բաժանմունքի պետ Կամիսարը նրանից 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար։ Հետագայում չի տեղեկացել, թե ինչ պատճառներով տեղափոխումը չի կայացել և Արսեն Պետրոսյանը պահանջել է նրան տված գումարը։ Երբ Արսեն Պետրոսյանն արդեն ազատվել է ոստիկանությունում ծառայությունից, վերջինիս խնդրանքով զանգահարել և Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին՝ նրանից գումար վերցնելու և Հանքավանում հանգստացող Արսեն Պետրոսյանին փոխանցելու համար։ Կատարելով Արսեն Պետրոսյանի խնդրանքը, հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին, ապա մի քանի անգամ հեռախոսազրույց ունեցել, սակայն նա գումար չի տվել Արսեն Պետրոսյանին փոխանցելու համար։
/տես` հատոր 2-րդ, գ.թ. 84-86, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկա Էդգար Պողոսյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է իր հայրը։ Նա 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին։ Մարտական դիրքերից Կամիսար Պողոսյանը ձեռք է բերել 20 հատ փամփուշտ և այդ ժամանակից պահել իրենց տանը։ Դրանց գոյության մասին մոռացել է մինչև ոստիկանների կողմից Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ փամփուշտները հայտնաբերելը։ Հայտնել է նաև, որ 2007թ. իրենց հիշյալ բնակարանը Կամիսար Պողոսյանը գրավադրել է բանկում և վարկ ստացել և տվել ընկերոջը։ Հետագայում վարկային պարտավորությունները կատարելու համար Կամիսար Պողոսյանը պարտքեր է վերցրել։ Նա 2008-2009թթ. 7000 ԱՄՆ դոլար վերցրել է մորաքրոջ աղջկա՝ Գրետա Առաքելյանի որդուց՝ Արսենից, ում ինքը չի ճանաչել։ Նշված գումարով Կամիսար Պողոսյանը մարել է անձնական պարտրը։
/տես` հատոր 1-րդ, գ.թ. 204-205, հատոր 2-րդ, գ.թ. 107, դատական նիստի արձանագրությունը/
Բացի տուժողի և վկաների վերը նշված ցուցմունքներից՝ ամբաստայալ Կամիսար Պողոսյանի մեղքը դատաքննությամբ հաստատված համարվեց նաև ներքոհիշյալ ապացույցներով`
դատաձգաբանական և քրեագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 14-1421 եզրակացությամբ՝ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված 20 հատ փամփուշտները պատրաստված են գործարանային եղանակով, հանդիսանում են 5.45x39 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, պիտանի են կրակ արձակելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 5-16, դատական նիստի արձանագրությունը/
Մեղադրյալ Կամիսար Պողոսյանի՝ Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում խուզարկութուն կատարելու մասին 2014թ. մայիսի 24-ի արձանագրությամբ այն մասին, որ բնակարանի երկրորդ ննջարանի պահարանի վերևի երկրորդ դարակից հայտնաբերվել և առգրավվել է ինքնաձիգի 20 հատ փամփուշտ։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 89-90, դատական նիստի արձանագրությունը/
2014թ. հունիսի 9-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ռազմամթերք հանդիսացող 5.45 մմ տրամաչափի 20 փամփուշտի առկայությամբ։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 17-18, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել են` 2014թ. հունիսի 23-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված՝ «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից 2014թ. մայիսի 23-ին տրված Արսեն Պետրոսյանի հաշվի և 2012թ. օգոստոսի 28-ի վարկային նկարագրի քաղվածքների, 7000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու վերաբերյալ 2011թ. հունիսի 12-ի և 2013թ. մայիսի 3-ի պարտավորագրերը, Կամիսար Պողոսյանի կողմից շահագործվող 094-40-52-92 հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների վերաբերյալ էլեկտրոնային սկավառակը, ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության 2014թ. մայիսի 22-ի և ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014թ. հունիսի 6-ի գրությունները, դրամի և դոլարի փոխարժեքի վերաբերյալ տեղեկանքը, Կամիսար Պողոսյանի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումը, նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը, մեղադրանք առաջադրելու, մեղադրյալին իրավունքները բացատրելու և որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման պատճենը նրան հանձնելու մասին արձանագրությունը, կալանավորման մասին որոշումը, Կամիսար Պողոսյանի՝ մարտական ուղի անցնելու մասին տեղեկանքը, մարտական գործողությունների մասնակցի վկայականը, նրան հանձնված շնորհակալագրերը, տուժող Արսեն Պետրոսյանի անձնական գործի պատճենները, թիվ 21671401 փաստաթղթաբանական փորձագիտական եզրակացությունը և այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 4-6, 15, 22, 62, 71-72, 77, 78-83, 97-184, 192-196, 239-243, հատոր 2, գ.թ 48, 96, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել և հրապարակվել են նաև Կամիսար Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, վերջինիս վերաբերյալ բնութագրերը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 19, հատոր 1, քրեական գործի դատաքննական նյութերը դատական նիստի արձանագրությունը/
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ եզրահանգման գալիս փաստում է, որ տուժող Արսեն Պետրոսյանն ինքը գտնվելով ծանր նյութական կացության մեջ և վաճառելով իր բնակարանը՝ ավելի ցածր արժեքի բնակարան գնելու, իսկ մնացած գումարի օգտագործմամբ բարձր վարձատրվող աշխատանք գտնելու համար, տրամաբանական չի համարում, որ նա իր վերջին խնայողությունները, այդ թվում նաև աներոջից վերցված ու կնոջը պատկանող ոսկեղենի գրավարնումից ստացված գումարները, պարտքով կտար մի հեռավոր բարեկամի, որին հազվադեպ էր տեսել ու կարելի է ասել, որ չէր էլ ճանաչում։
Այլ խոսքով, դատարանն արժանահավատ չի համարում, ամբաստայալ Կամիսար Պողոսյանի այն պնդումները, թե գումարը Արսեն Պետրոսյանից վերցրել է պարտքով՝ իր անձնական կարիքները հոգալու համար։ Դա այն դեպքում, երբ տուժող Պետրոսյանն ինքն ուներ գումարի կարիք, ինչի համար և վաճառել էր հայրական բնակարանը, հետևաբար չէր կարող գումարը հենց այնպես, կամ Կամիսար Պողոսյանին օգնելու համար տալ վերջինիս։
Այսպիսով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նկարագրված են նրան մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման մեջ և նախատեսված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որոնց համար և ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Կամիսար Պողոսյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ ՊՆ Կրասնոսելսկի զինկոմ, մայոր` Ա.Ապրեսյանի կողմից տրված Կամիսար Պողոսյանի` մարտական ուղու վերաբերյալ տեղեկանքը, այն մասին, որ «Կամիսար Երվանդի Պողոսյան` ծնված 20.06.1956թ. ունի բարձրագույն կրթություն։ Սույն մարտակն ուղղին տրվում է Կամիսար Պողոսյանին։ Կ.Պողոսյանը 1990-93թթ. պարբերաբար մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը։ Մասնակցել է թիվ 14 հենակետի ետ գրավմանը։ Բազմիցս իր կյանքը վտանգի ենթարկելով օգնել և սատար է կանգնել զինակիցներին և ազգաբնակչությանը։ 1992թ. սեպտեմբերի 15-ին արկի պայթյունից «Ճամբարակ 1» հենակետում վիրավորվել է և տեղափոխվել է հիվանդանոց։ Կ.Պողոսյանը ճիշտ և ժամանակին է կատարել հրամանատարների հրամաններն ու հրահանգները։ Կարողանում է պահել զինվորական գաղտնիքները և պահանջները։ Կ.Պողոսյանը միշտ հարգանքով և սիրով է ընդունվել զինակիցների և հրամանատարության կողմից, հոգով հայրենասեր է, կամքով ուժեղ։ Բազմիցս արժանացել է պետական պարգևների և շքանշանների։ ԵԿՄ անդամ է, պատերազմի մասնակից»։
/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Կամիսար Պողոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 19, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև այն, որ նա մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը, հանդիսացել է պատերազմի մասնակից, Երկրապահ կամավորականների միության անդամ, արժանացել է շնորհակալագրերի և պարգևատրվել՝ «Մայրական երախտագիտություն», «Դրաստամատ Կանայան», «Հայաստանի Երկրապահ», «Օրենքի պատվար», «Հայոց արծիվ» մեդալներով։
/ տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ` ազատազրկամ ձևով` որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված համարելով ամբաստանյալի մեղքն ամբողջությամբ, նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն մեղսագրված հոդվածներով նախատեսված սանկցիաների նվազագույն պատժաչափերով՝ հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամաների առկայությունն ու պատասխանատվություն ու պատիժը խստացնող հանգամանքների բացակայությունը։
Այս առումով դատարանը կարևորում է նաև ամբաստանյալի հարազատների կողմից տուժողին պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնելու հանգամանքը։
Դատարանն, անդրադառնալով Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված` 5.45 տրամաչափի 20 հատ փամփուշտները, ինքնաձիգի պահունակը, ինքնաձիգի 13 հատ և կարաբինի 2 հատ փամփուշտի պարկուճները, երկու կաստետը, իտալական արտադրության ձայնային ազդանշաններ տալու համար նախատեսված ատրճանակը` պետք է թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինությանը, իսկ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցները` պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։
Հաշվի տուժողին պատճառված վնասը հատուցված լինելու և գույքի բռնագրավման ձևով պատիժ նշանակված չլինելու հանգամանքները, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության քննիչ Էդ. Հակոբյանի 23.05.2014թ.-ի որոշմամբ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող` ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ քաղաքի Կոմիտասի փողոցի թիվ 53 բնակելի տան /ծածկագիր 056-021/ վրա դրված կալանքը` պետք է վերացնել։
4. Եզրափակիչ մաս
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միրոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014թ. մայիսի 22-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ 5.45 տրամաչափի 20 հատ փափմուշտը, ինքնաձիգի պահունակը, ինքնաձիգի 13 հատ և կարաբինի 2 հատ փափմուշտի պարկուճները, երկու կաստետը, իտալական արտադրության ձայնային ազդանշաններ տալու համար նախատեսված ատրճանակը` թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինությանը, իսկ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցները՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։
ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության քննիչ Էդ. Հակոբյանի 23.05.2014թ-ի որոշմամբ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող՝ ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ քաղաքի Կոմիտասի փողոցի թիվ 53 բնակելի տան /ծածկագիր 056-021/ վրա դրված կալանքը՝ վերացնել
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0111/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,05,, փետրվարի 2015թ. ք.Երևան
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Ա. Շահբազյանի
Տուժող Ա. Պետրոսյանի
Պաշտպան Հ. Բաբայանի
դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի` ծնված 20.06.1956թ.-ին ՀՀ
Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված,
չի աշխատում, ՀՀ ոստիկանության կենսաթոշակառու, բնակվել է
Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բն.-ում,
մեղադրվում է՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ
մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և
235-րդ հոդվածի 1ին մասով, որխես խափանման միջոց է ընտրվել
կալանավորումը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ սույն քրեական գործի՝ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կատարված նախաքննությամբ և գործով հաստատված մեղադրական եզրակացության՝
«մեղադրյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու ուղղակի դիտավորությամբ Արսեն Պետրոսյանից խոշոր չափերով 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով նրան դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով հիշյալ գումարն իբրև կաշառք տալ այդ պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, սակայն գումարն ստանալով՝ խաբեությամբ հափշտակել է, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, բացի այդ, Կամիսար Պողոսյանն ապօրինի կերպով իր տանը պահել է ռազմամթերք հանդիսացող 20 հատ փամփուշտ։ Նրա կողմից նշված հանցավոր արարքների կատարումն արտահայտվել է հետևյալում.
Մեղադրյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը 2003 թվականից մինչև 2012թ. հուլիսի 30-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է ՀՀ ԿԱ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, այսինքն՝ հանդիսացել է պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ։ Նա հեռավոր ազգացական կապերի մեջ է գտնվել գործով տուժող Արսեն Պետրոսյանի հետ, սակայն վերջինիս ընտանիքի հետ մինչև 2009թ. նոյեմբերը հարաբերություններ և շփում չի ունեցել։
Տուժող Արսեն Պետրոսյանը, 2001 դեկտեմբերի 28-ից մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում ծառայել է ՀՀ ոստիկանության համակարգում, մասնավորապես՝ մինչև 2011թ. ապրիլը ծառայել է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության վարչության կարևորագույն օբյեկտների պահպանության (այսուհետ՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ) գնդում, ապա՝ մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 6-ը, ծառայել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակետային ծառայության (այսուհետ՝ ՊՊԾ) գնդի 3-րդ /հատուկ/ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկանի պաշտոններում։
Արսեն Պետրոսյանն ունենալով միջնակարգ-մասնագիտական կրթություն՝ դեռևս 2009թ. ամռանը նախընտրել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի՝ ՀՀ ոստիկանության կրտսեր խմբի պաշտոնից տեղափոխվել ծառայելու ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության (այսուհետ՝ ճանապարհային ոստիկանություն» տեսուչի՝ միջին խմբի պաշտոնում։ Իր ցանկության մասին Արսեն Պետրոսյանը քննարկել է ընտանիքում և հարազատների շրջանում։ Այդ մասին տեղեկանալով՝ մոր հորեղբոր կինը՝ Մարուսյա Գրիգորյանը, և վերջինիս որդին, ներկայումս հանգուցյալ՝ Արմեն Առաքելյանը, հայտնել են, որ ազգական Կամիսար Պողոսյանը բարձր պաշտոն է զբաղեցնում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում։ Վերջիններս տեղեկացրել են Կամիսար Պողոսյանին, խնդրել՝ Արսեն Պետրոսյանին, որպես ազգականի՝ ընդունել և աջակցել «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու հարցում։ Կամիսար Պողոսյանից համաձայնությունն ստանալուց և հանդիպման շուրջ պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, Արմեն Առաքելյանը 2009թ. նոյեմբերի 10-ին զանգահարել ու Արսեն Պետրոսյանին հայտնել է հաջորդ օրը՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու շուրջ ունեցած պայմանավորվածության մասին։ Վերջինս նշված օրն այցելել է Երևան քաղաքի վարչության շենքի՝ Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակ, որտեղ հանդիպել է նրան, զրուցել, հայտնել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու իր ցանկության մասին և խնդրել նրա աջակցությունը։
ՀՀ կառավարության 2006թ. նոյեմբերի 30-ի թիվ 1816-Ն որոշմամբ 2007թ. հունվարի 1-ից ստեղծվել է ճանապարհային ոստիկանությունը, որի կանոնադրության 4-րդ գլխի համաձայն՝ ճանապարհային ոստիկանության ընդհանուր ղեկավարումն իրականացրել է ՀՀ ոստիկանության պետը, իսկ անմիջական ղեկավարումը՝ ճանապարհային ոստիկանության պետը։ Վերջինս իր լիազորություններն իրականացնելիս պատասխանատու է ոստիկանության պետի և նրան է վերապահված առաջարկություններ և միջնորդություններ ներկայացնել ոստիկանության պետին ճանապարհային ոստիկանության կառուցվածքի և հաստիքացուցակի, ինչպես նաև ճանապարհային ոստիկանության ծառայողներին պաշտոնում տեղաշարժվելու վերաբերյալ։
Մինչդեռ Կամիսար Պողոսյանն օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը՝ Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, խոստացել է աջակցել և հայտնել է՝ իբր ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելը «վճարովի» է, պահանջել է իր միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ համապատասխան լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ովքեր նրան կտեղափոխեն ճանապարհային ոստիկանություն։ Ճանապարհային ոստիկանության հետ վերադասության կամ ենթակայության որևէ հարաբերություն և պաշտոնից բխող ազդեցություն չունենալով, գիտակցելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը՝ Կամիսար Պողոսյանն այդ կերպ ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով՝ Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք տալուն։ Վերջինիս համաձայնությունն ստանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը նրան հայտնել է, որ տեղափոխման գործընթացն արագ կազմակերպելու համար անհրաժեշտ է 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարն անհարժեշտ կլինի հետագայում։
Արսեն Պետրոսյանի հեռանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը ժամեր անց իր բջջային 094-4052-92 հեռախոսահամարից զանգահարել է Արսեն Պետրոսյանի 094-20-40-70 հեռախոսահամարին ու պահանջել 5000 ԱՄՆ դոլարը։ Վերջինս դեռևս 2009թ. օգոստոսի 24-ին Լենինգրադյան փողոցում գտնվող բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարից «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերությունում ունենալով ավանդադրած 7000 ԱՄՆ դոլար՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին հիշյալ բանկի Մալաթիայի մասնաճյուղից կանխիկացրել է 6500 ԱՄՆ դոլարը, որից 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5000 ԱՄՆ դոլարը նույն օրը Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակում տվել է նրան։ Նշված գումարն ստանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը 2009թ. նոյեմբերի 13-ին բջջային նույն հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել է Արսեն Պետրոսյանին և նրանից պահանջել մնացած՝ 2000 ԱՄՆ դոլարը։ Արսեն Պետրոսյանը պահանջված 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլարը պարտքով վերցրել է իր աներոջից՝ Վարդան Համբարյանից, ապա՝ 2009թ. նոյեմբերի 12-ին կրկին Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակում փոխանցել նրան։ Հետագայում՝ 2009թ. դեկտեմբերի 4-ին ընտանիքի ոսկյա զարդերը գրավադրել է հիշյալ բանկում և ստացած գումարով մարել աներոջն ունեցած 2000 ԱՄՆ դոլար պարտքը։ Արսեն Պետրոսյանից ստացած խոշոր չափերի 7000 ԱՄՆ դոլարը Կամիսար Պողոսյանը որևէ պաշտոնատար անձի չի փոխանցել, այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելով այդ գումարը՝ ծախսել է իր կարիքների համար, մարել անձնական պարտքերը, որի արդյունքում Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել կաշառք տալու՝ հանցագործությունն ավարտին հասցնել։
Հետագայում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանին խաբել, տարբեր մտացածին փաստարկներով փորձել է պատճառաբանել նրան ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու գործընթացի ձգձգումը։ 2011թ. մարտին Արսեն Պետրոսյանը ՊՊ վարչությունից տեղափոխվել է ծառայելու Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գումարտակում, ինչին աջակցել է Կամիսար Պողոսյանը՝ նրա մոտ իր նկատմամբ ստեղծած վստահությունն ամրապնդելու և նրանից գումարի հափշտակությունը թաքցնելու նպատակով։ Արդյունքում Արսեն Պետրոսյանը 2011թ. հունիսին հրաժարվել է ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու իր մտադրությունից, և Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել կաշառք տված 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Իբրև գումարը վերադարձնելու երաշխիք Կամիսար Պողոսյանը 2011թ. հունիսի 12-ին Արսեն Պետրոսյանին, վերջինիս մոր՝ Գրետա Առաքելյանի և Արմեն Առաքելյանի ներկայությամբ պարտավորագիր է գրել։ 2011թ. ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարի վերադարձը ձգձգել է։ Նույն ընթացքում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանից պահանջել է վերջինիս անձնագրի պատճենը, հավաստիացրել՝ իբրև արտերկրից պետք է գումարը փոխանցվի, սակայն կրկին խաբել ու չի վերադարձրել գումարը։ Այնուհետև, 2013թ. մայիսի 3-ին Գրետա Առաքելյանի և վերջինիս եղբոր՝ Ռուբեն Առաքելյանի պահանջով նոր պարտավորագիր է գրել՝ հիշյալ 7000 ԱՄՆ դոլարը մինչև 2013թ. մայիսի 31-ը երկու մասով վերադարձնելու վերաբերյալ։ Կամիսար Պողոսյանը խաբել ու գումարը չի վերադարձրել, բացառությամբ՝ 2011թ. ընթացքում վերադարձրած 20.000 ՀՀ դրամից և 2013թ. սեպտեմբերին վերադարձրած 900 ԱՄՆ դոլարից։ 2014 թվականից ընդհանրապես խուսափել է շփվել Արսեն Պետրոսյանի հետ, ինչից հետո վերջինս 2014թ. մայիսի 22-ին դիմել է ՀՀ, ոստիկանության ՔՀ գլխավոր վարչություն և Կամիսար Պողոսյանի կողմից կաշառք ստանալու վերաբերյալ հաղորդում տվել։
2014թ. մայիսի 24-ին մեղադրյալ Կամիսար Պողոսյանի Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերվել է ռազմամթերք հանդիսացող 5.45 մմ տրամաչափի 20 հատ փամփուշտ։ Կամիսար Պողոսյանը 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին։ Նշված ժամանակ նա մարտական դիրքերից ձեռք է բերել հիշյալ փամփուշտներն ու ապօրինի կերպով պահել իր բնակարանում։
«Զենքի մասին» ՀՀ օրենքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ քաղաքացիական և ծառայողական զենք և դրանց փամփուշտները պահել թույլատրվում է Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունում զենք պահելու կամ պահելու և կրելու թույլտվություն ստացած իրավաբանական անձանց ու քաղաքացիներին՝ սահմանված կարգով։ ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014թ. հունիսի 6-ի գրության համաձայն՝ Կամիսար Պողոսյանը վարչության հաշվառումներով չի անցնում, այսինքն՝ ռազմամթերք հանդիսացող 20 հատ փամփուշտը նա պահել է ապօրինի կերպով՝ առանց թույլտվության։
Փաստի առթիվ ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից 22.05.2014թ.-ին հարուցվել Է թիվ 62209714 քրեական գործը։
24.05.2014թ.-ին ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից կայացվել է որոշում` Կամիսար Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով։
04.07.2014թ.-ին ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից կայացվել է որոշում` Կամիսար Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և այն լրացնելու մասին և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Արսեն Պետրոսյանի նկատմամբ 2014թ. հուլիսի 4-ի որոշմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված՝ կաշառք տալու մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելու հիմքով։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 11.07.2014թ.-ին։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչելի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Արսեն Պետրոսյանի հետ շփումներ է ունեցել վաղուց։ Արսեն Պետրոսյանը դեռևս իր աշխատած տարիների ընթացքում բազմաթիվ հարցերով դիմել է իրեն և ինքը ամեն կերպ օգնել է նրան։ Ընտանջքում որոշակի խնդիրների առաջացման պատճառով իր ֆինանսական միջոցները բավարար չեն եղել անձնական կարիքները հոգալու համար, ինչի պատճառով բանկից վարկ է վերցրել։ Հետագայում չի կարողացել կատարել վարկային վճարումները, որի պատճառով բանկի աշխատակիցները միշտ զանգահարել են իրեն և պահանջել մարել վարկը։ Բանկի աշխատակցի հետ ունեցած խոսակցություններից մեկի ժամանակ Արսենը գտնվել է իր կողքին, իսկ երբ վերաջացրել է հեռախոսազրույցը նա հետքարքրեվել է, թե ինչ խնդիրներ ունի ինքը։ Արսենին պատմել է իր խնդիրների մասին, իսկ նա էլ լսելով այդ, իրեն առաջարկել է օգնել գումարով ` ասելով, որ իրենց բնակարանը վաճառել են, գումարը գտնվում է բանտում, այս պահին դեռևս այն իրեն պետք չէ և կարող է իրեն օգնել։ Դրա հաջորդ օրը Արսենն իրեն է տվել 4000 ԱՄՆ դոլար, որով ինքը մարել է իր պարտքերը։ Խոստանալով հնարավորինս շուտ վերադարձնել վերցրած պարտքը, Արսենին ասել է, որ Սևանի ափին ունի վարձակալած հողատարածք, իսկ Ճամաբարակ քաղաքում՝ սեփական այգի, որոնք վաճառում է և դրանց վաճառքից հետո կվերադարձնի իր գումարը, ինչին Արսենը համաձայնվել է։ Մոտ երեք ամիս անց իրեն որոշակի խնդիրներ լուծելու համար դարձյալ գումար է անհրաժեշտ եղել և չկարողանալով այն որևէ մեկից վերցնել, կրկին դիմել է Արսենին՝ նրանից վերցնելով ևս 3000 ԱՄՆ դոլոր։ Արսենն այս անգամ ևս չի մերժել իր խնդրանքը և տվել է անհրաժեշտ գումարը։ Այդ անգամ Արսենին ասել է, որ նա էլ զբաղվի իր տարածքների վաճառքի հարցով, խոստանալով վաճառելու դեպքում նրան 7000 ԱՄՆ դոլար պարտքի փոխարեն վերադարձնել 10000 ԱՄՆ դոլար։ Վերջինս մեծ սիրով ընդունել է իր առաջարկը և նույնիսկ մի քանի անգամ պոտենցիալ գնորդներին տարել ու ցույց է տվել վաճառքի ենթակա տարածքները։ Որոշ ժամանակ անց իրեն են հանդիպել Արսենի մայրն ու մորեղբայրը և Արսենից վերցված գումարների դիմաց իրենից պահանջել են ստացական, ասելով, որ Արսենի հայրը խիստ բնավորություն ունի և ցանկանում է տեսնել, թե ուր են իրենց գումարները։ Ինքը չի մերժել նրանց ու տվել է համապատասխան ստացական։ Ավելին, ստացականը գրելու ժամանակ Արսենին արդեն իսկ վերադարձրած է եղել 3500 ԱՄՆ դոլար, որի մասին հայտնել է նրա մորը, սակայն Արսենի մայրը` Գրետան, խնդրել է տալ 7000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, ասելով, որ բարեկամներ են, հետագայում Արսենի հետ հաշվարկ կանեն։ Դրանից հետո Արսենին տարբեր առիթներով տվել է գումարներ, որը ընդհանուր առմամբ կազմել է 4400 ԱՄՆ դոլար, որի մասին գրառում են կատարել Արսենի անձնագրի պատճենի ետնամասում։
Հերքելով իրեն առաջադրված, վերը նշված մեղադրանքերը, ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը երբևիցե Արսենին չի խոստացել ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխել, նման խոսակցություն իրենց միջև չի եղել և ինքը այդ գումարը վերցրել է պարտքով։ Ավելին, աշխատելով ՀՀ ԿԱ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում ինքն իրավասություն չի ունեցել և նույնիսկ ցանկության դեպքում էլ չէր կարող տուժողին իր ծառայության վայրից տեղափոխել ճանապարհային ոստիկանություն, քանի որ դա կարող է իրականացվել միայն ոստիկանապետի համապատասխան հրամանով։ Ընդունում է, որ իր խնդրանքով Արսենի Պետրոսյանին տեղափոխել են այլ աշխատանքի, սակայն դա արվել է միանգամայն անշահախնդրորեն՝ ելնելով այն բանից, որ նա իրեն օգնել էր իր դժվար պահին, ձեռք մեկնել՝ գումար տվել անձնական կարիքները հոգալու համար։
Ամբաստանյալ Պողոսյանը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել այն բանի համար, որ ի վերջո փամփուշները հայտնաբերել են իր տանից և չի բացառվում, որ դրանք դեռևս սահմանամերձ գոտում իր զինվորական դատախազ աշխատած տարիներից մնացած լինեին իրենց իրերի մեջ և Երևան՝ մշտական բնակության, տեղափոխվելիս, դրանք տեղափոխված լինեին տան իրերի հետ միասին։ Աշխատելով այդ պաշտոնում և բազմիցս, տարբեր՝ այդ թվում դեպքի վայրը զննելու նպատակով մարտական դիրքերում լինելու ժամանակ հնարավոր է, որ հավաքած լինի գետնից, որտեղ մշտապես եղել են թափված փամփուշտներ, որոնք եղել են ինչպես պիտանի, այնպես էլ՝ կրակված։ Եվ այդ փափմուշտները աշխատանքից ազատվելուց հետո, իր աշխատասենյակում եղած կամ տան իրերի հետ տեղափոխված լինեն իր տուն և մատնված լինեն մոռացության։ Քանի որ ունի հասուն տղաներ, միշտ խնդրել է կնոջը, որ նմանատիպ առարկաներ գտնելու կամ տեսնելու դեպքում դրանք դեն նետի՝ հնարավոր տհաճ միջադեպերից խուսափելու համար։
Ամբաստանյալը դատարանին խնդրել է կայացնել արդարացի դատական ակտ։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կ.Պողոսյանն իր կողմից տրված ցուցմունքով նպատակ ունի խուսափել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ու ակնկալվող խիստ պատժից, քանի որ նրան առաջադրված ինչպես այդ, այնպես էլ մյուս մեղադրանքը հիմնավորվեցին դատաքննությամբ, պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Տուժող Արսեն Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, ծառայել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդում, դասակի ոստիկանի պաշտոնում։ 2009թ. ամռանը որոշել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի պաշտոնից տեղափոխվել՝ ծառայելու ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնում, ինչի մասին քննարկել է ընտանիքում, հարազատների շրջանում։ Մոր հորեղբոր կինը՝ Մարուսյա Գրիգորյանը, հայտնել Է, որ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում ազգական ունեն՝ Կամիսար Պողոսյանը, ով կարող է օգնել այդ հարցում։ Մորեղբոր տղան` Արմեն Առաքելյանը, 2009թ. նոյեմբերի 10-ին զանգահարել ու հայտնել է, որ հաջորդ օրը՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին, Կամիսար Պողոսյանին հետ պետք է հանդիպեն և իրեն է փոխանցել Կամիսար Պողոսյանի հեռախոսահամարը։ Նշված օրն այցելել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության վարչական շենքում գտնվող Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակ, որտեղ հանդիպել է նրան, զրուցել, հայտնել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու իր ցանկության մասին և խնդրել նրա աջակցությունը։ Կամիսար Պողոսյանը խոստացել է տեղափոխվելու հարցում աջակցել, միաժամանակ հայտնել, որ «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու համար պետք է գումար տա` 7000 ԱՄՆ դոլար։ Համաձայնելով Կամիսար Պողոսյանի առաջարկին՝ նույն օրը այցելել է բանկ, որտեղ ունեցել է իրենց բնակարանի վաճառքից մնացած գումարի մի մասը։ Այնտեղից հանել է որոշակի գումար և կրկին գնալով Պողոսյանի մոտ, նրա աշխատասենյակում նրան է տվել 5000 ԱՄՆ դոլար։ Երկու օր անց՝ 2009թ. նոյեմբերի 13-ին Կամիսար Պողոսյանը հայտնել է, որ գործերը ստացվել են և պահանջել է տալ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը, որը նունպես տվել է նրան։ Դրանից հետո ամիսներ շարունակ Կամիսար Պողոսյանը խաբել, ինչ-ինչ պատաճառաբանություններ է բերել, սելով, որ աշխատանքին նշանակման գործընթացը ձգձգվում է, սակայն անպայման կլինի։ Անցնել է մոտ երկու տարի և մինչև 2011թ. հունիս ամիսը, տարբեր այլ պատճառաբանություններով Կամիսար Պողոսյանը ձգձգել է իր տեղափոխման գործընթացը՝ չվերադարձնելով նաև գումարը։ Այդ ընթացքում որոշել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից տեղափոխվել Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գումարտակ, ինչին իրականում Կամիսար Պողոսյանն աջակցել է՝ ԿՕՊ գնդի հրամանատարի համաձայնությունն ստանալու համար։ 2011թ. հունիսից սկսած Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել տված 7000 ԱՄՆ դոլարը, կամ միջամտել, որպեսզի իրեն տեղափոխեն ճանապարհային ոստիկանության համակարգ։ Վերջիսն չի չի կատարել իր ոչ մեկ, մյուս խդրանքն ու պահանջը։
Նշել է, որ այդ գումարներից վերջին մասը որը տվել է Կամիսար Պողոսյանին, վերցրել է պարտքով` աներոջից, որին նույնպես հայտնել է, թե ինչ նպատակով է վերցնում գումարը։ Որպես գումարը վերադարձնելու երաշխիք՝ Կամիսար Պողոսյանը 2011թ.-ին պարտավորագիր է գրել ու տվել իրեն։ 2011թ. ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարի վերադարձը ձգձգել է։ Այնուհետև 2013թ. մայիսի 1-ին նոր պարտավորագիր է գրել՝ հիշյալ 7000 ԱՄՆ դոլարը մինչև 2013թ. մայիսի 31-ը երկու մասով վերադարձնելու վերաբերյալ։ 2013թ. օգոստոսին կամ սեպտեմբերին Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է ևս 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը չի վերադարձրել։ 2014թ. հունվարից նա խուսափել է իր հետ հեռախոսակապ ունենալ, ինչից դրդված՝ 2014թ. մայիսի 22-ին դիմել է ՀՀ ոստիկանություն։
Տուժողը դատարանին հայտնել է, որ ներկա պահին իրեն պատճառված վնասներն ամբողջությամբ վերականգնված են և ամբաստանյալ Պողոսյանի նկատմամբ բողոք, կամ այլ պահանջ չունի։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վահագն Ղուկասյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ մանկուց գտնվել են ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա ցանկացել է աշխատանքի տեղավորվել ՀՀ «ճանապարհային ոստիկանությունում»։ Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել են, որ այդ հարցում նրան պետք է աջակցի նրա հեռավոր ազգականը՝ Կամիսար Պողոսյանը, որին ինքը չի տեսել և չի ճանաչում։ Արսենից տեղեկացել է նաև, որ այդ անձը նրան ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար պահանջել և ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես միջնորդավճար։ 2-3 տարի շարունակ Արսեն Պետրոսյանից պարբերաբար հետաքրքրվել են տեղափոխման գործընթացի մասին, սակայն վերջինս տեղեկացրել է, որ այն ձգձգվում է։ Նշել է, որ ինքը աշխատում է բանկում և Արսենն իրենց բանկում գումար էր ներդրել, սակայն այդ աշխատանքին անցնելու նպատակով բանկից կանխիկացրել է գումարը, որը և տվել է ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արմինե Համբարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Արսեն Պետրոսյանի կինը։
Սեփականության իրավունքով իրենց պատկանող բնակարանը վաճառելուց հետո նոր բնակարան են գնել և այդ գումարից մնացած 5000 ԱՄՆ դոլարը պահել են բանկում։ Ամուսինը 2009թ.-ին ցանկացել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից տեղափոխվել աշխատանքի «ճանապարհային ոստիկանությունում»։ Այդ նպատակով դիմել է Կամիսար Պողոսյանին և այդ աշխատանքին նշանակվելու համար Կամիսար Պողոսյանին նրա առաջարկով սկզբից տվել է իրենց ունեցած 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մի քանի օր անց տվել են նաև 2000 ԱՄՆ դոլար՝ որի մի մասն առաջացել էր իր ոսկեղենը բանտում գրավադնելու միջոցով։ Գումարները վերցնելուց հետո տարբեր պատճառաբանություններով վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը և ամուսնու տեղափոխումը չի ստացվել։ Դրանից հետո ամուսինը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Տեղյակ է, որ դատական քննության այս պահին Կամիսար Պողոսյանը կամ նրա հարազատները ամբողջությամբ վերադարձրել է ամուսնու գումարները։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Տիգրան Գալստյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ մանկուց գտնվելով ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա ցանկացել է աշխատանքի տեղավորվել ՀՀ «ճանապարհային ոստիկանություն»։ Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել է նաև, որ այդ հարցում նրան պետք է աջակցի նրա հեռավոր ազգականը, սակայն նրա անունը չի հիշում։ Տեղյակ է, որ այդ անձը Արսեն Պետրոսյանից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար պահանջել և ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես միջնորդավճար։ 2-3 տարի շարունակ Արսեն Պետրոսյանից պարբերաբար հետաքրքրվել են տեղափոխման գործընթացի մասին, սակայն վերջինս տեղեկացրել է, որ այն ձգձգվում է։ Հետագայում Արսենից տեղեկացել է, որ նրա ազգականը որոշակի չափով գումար է վերադարձրել, սակայն, թե կոնկրետ ինչ չափի չի հիշում։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Մանվել Ալեքսանյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար Արսեն Պետրոսյանը Երևան քաղաքի վարչությունում աշխատող պաշտոնյա ազգականին մոտ 7000 ԱՄՆ դոլար է տվել, սակայն չի տեղափոխվել իր նախնտրած աշխատանքին, որից հետո տեղափոխվել է այլ աշխատանքի։ Հետագայում Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել է, որ պաշտոնյա ազգականից չի կարողանում հիշյալ գումարը ետ վերցնել, իսկ նա չի կատարում իր խոստումը՝ աշխատանքի տեղավորման հարցում։ 2012թ. գարնանը կամ ամռանն Արսեն Պետրոսյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ, որտեղ նա առանձին հանդիպել է պաշտոնյա ազգականին։ Նրանց չի մոտեցել, զրույցին չի միջամտել, հեռվից հետևել և սպասել է Արսեն Պետրոսյանի վերադարձին, որից հետո վերջինիս հետ հեռացել է։ Հանդիպման ժամանակ պաշտոնյա ազգականն Արսեն Պետրոսյանին գումար չի տվել։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Գրետա Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ որդին՝ Արսեն Պետրոսյանը, 2009թ. ցանկացել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի պաշտոնից տեղափոխվել աշխատելու՝ ճանապարհային ոստիկանությունում։ Այդ հարցով դիմել են իր ազգական Կամիսար Պողոսյանին, քանի որ նա աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում, և կարող էր օգնել իրենց։ 2009թ. նոյեմբերին որդին` Արսեն Պետրոսյանը այցելել է Կամիսար Պողոսյանին, վերջինս խոստացել է նրան տեղափոխվելու հարցում աջակցել, որի համար պահանջել է 7000 ԱՄՆ դոլար։ Որդուց տեղեկացել է, որ Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու օրը նրան տվել է 5000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո տվել է մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը։ Հետագայում Կամիսար Պողոսյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է որդուն ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու գործընթացը։ Նույն ժամանակահատվածում Կամիսար Պողոսյանի օգնությամբ և միջամտությամբ Արսեն Պետրոսյանը տեղափոխվել է ծառայելու Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գնդում։ 2011թ. հունիսից, հասկանալով, որ Կամիսարը խաբում է, որդին հրաժարվել է ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու մտադրությունից և Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Իր ներկայությամբ 2011թ. հունիսին Կամիսար Պողոսյանը պարտավորագիր է գրել ու տվել որդուն, սակայն որևէ գումար չի վերադարձրել։ 2013թ. հոկտեմբեր ամսին Կամիսար Պողոսյանը որդուն վերադարձրել է 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը չի վերադարձրել, այն ստացել են բոլորովին վերջերս։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Ռուբեն Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանը 2009թ. Կամիսար Պողոսյանի միջոցով 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ գնդից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը, ինչից ելնելով էլ Արսեն Պետրոսյանը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Գումարը վերադարձնելու համար նա 2011թ. և 2013թ. երկու պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը չի վերադարձրել։ Ինքը տեղյակ չէ, թե Կամիսար Պողոսյանը Արսենին գումար վերադարձրել է, թե ոչ, նման բան չի հիշում։ Միայն կարող է պնդել, որ, երբ հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին վերջինս իր ներկայությամբ հայտնել է, որ 7000 ԱՄՆ դոլարի պարտավորագիր կտա։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Մարինա Միրզոյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալի կինը։
Իրենց անձնական խնդիրների` վարկային պարտավորությունները կատարելու համար Կամիսար Պողոսյանը 2008-2009թթ. պարտքով 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել մորաքրոջ աղջկա՝ Գրետա Առաքելյանի որդուց՝ Արսենից, ում ինքը չի ճանաչել։ Նշված գումարով Կամիսար Պողոսյանը մարել է անձնական պարտքերը։ Այլ մանրամասներ գումարը վերցնելու հետ կապված՝ չգիտի։ Ինչ վերաբերվում է իրենց տանից հայտնաբերված փամփուշտներին, ապա այդ մասով կարող է ասել, որ ինքը հստակ չգիտի, թե այդ փամփուշտները ում են պատկանում։ Չի բացառվում, որ դրանք եղած լինեն իր հանգուցյալ հորինը։ Դրանց գոյության մասին ամենևին մոռացել էին, մինչև ոստիկանների կողմից բնակարանում կատարված խուզարկությամբ փամփուշտները հայտնաբերելը։ Նույնիսկ ինքը հիշում է, որ Կամիսարն ասել է,եթե նման բան գտնեն անպայման դեն նետեն։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել նախաքննական ցուցմունքերը այն մասին, որ ամուսինը՝ Կամիսար Պողոսյանը, 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին և մարտական դիրքերից նա ձեռք է բերել 20 հատ փամփուշտ և այդ ժամանակից պահել իրենց տանը։ Ինքը նրան մեկ երկու անգամ ասել է, որ տանը նման բաներ են երբեմն աչքին ընկնում։ Ամուսինն ասել է՝ «թող մնա, քեզ խանգարու՞մ է»։
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան հայտնել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են և համապատասխանում են իրականությանը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 204-205, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Ռոբերտ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արսեն Պետրոսյանի հայրը։ Իր որդին աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ գնդում, սակայն աշխատավարձի ցածր լինելու պատճառով ցանկացել է տեղափոխվել ճանապարհային ոստիկանություն, որպեսզի կարողանա իր ընտանիքի հոգսերը հոգալ, քանի որ ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցները բարձր են վարձատրվել։ Այդ նպատակով որդին դիմել է իրենց ազգական Կամիսար Պողոսյանին, որին 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել՝ ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը մինչ օրս։ Անցնելով բավականին ժամանկ և տեսնելով, որ Կամիսար Պողոսյանը որդուն չի տեղափոխում ճանապարհային ոստիկանություն, հանդիպել է վերջինիս և պահանջել որդու կողմից տրված 7000 ԱՄՆ դոլոր գումարը։ Կոնկրետ ժամանակահատվածը չի հիշում, սակայն որդին իրեն ասել է, որ Կամիսարը վերադարձրել է 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ դրանից հետո տեղյակ չի, թե Կամիսար Պողոսյանը գումարները վերադարձրել է, թե ոչ։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել են վկաներ Վարդան Համբարյանի, Թագուհի Վարդանյանի նույնաբովանդակ, նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ Արսեն Պետրոսյանը 2009թ. նոյեմբերին Կամիսար Պողոսյանի միջոցով 7000 ԱՄՆ դոլար կաշառք է տվել ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը, ինչից ելնելով Արսեն Պետրոսյանը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Գումարը վերադարձնելու համար նա 2011թ. և 2013թ. երկու պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը չի վերադարձրել։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 201-202, հատոր 2-րդ, գ.թ. 78-79, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկաներ Ազատ Սարգսյանի և Ժորա Առաքելյանի նույնաբովանդակ, նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ տարածված խոսակցություններից տեղեկացել են, որ Արսեն Պետրոսյանին ՊՊՎ ոստիկանի պաշտոնից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու հարցում աջակցելու նպատակով հեռավոր ազգական Կամիսարը, նույն ինքը՝ Ջանիկ Պողոսյանը, 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել, սակայն տեղափոխման գործընթացը տեղի չի ունեցել, իսկ Արսեն Պետրոսյանը պահանջել է վերադարձնել այդ նպատակով նրան տված հիշյալ գումարը։
/տես` հատոր 2-րդ, գ.թ. 80-81 և 82, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկա Ալեքսեյ Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ գնտվելով մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ նրանից տեղեկացել է, որ Երևան քաղաքի վարչության հետաքննության բաժանմունքի պետ Կամիսարը նրանից 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար։ Հետագայում չի տեղեկացել, թե ինչ պատճառներով տեղափոխումը չի կայացել և Արսեն Պետրոսյանը պահանջել է նրան տված գումարը։ Երբ Արսեն Պետրոսյանն արդեն ազատվել է ոստիկանությունում ծառայությունից, վերջինիս խնդրանքով զանգահարել և Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին՝ նրանից գումար վերցնելու և Հանքավանում հանգստացող Արսեն Պետրոսյանին փոխանցելու համար։ Կատարելով Արսեն Պետրոսյանի խնդրանքը, հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին, ապա մի քանի անգամ հեռախոսազրույց ունեցել, սակայն նա գումար չի տվել Արսեն Պետրոսյանին փոխանցելու համար։
/տես` հատոր 2-րդ, գ.թ. 84-86, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկա Էդգար Պողոսյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է իր հայրը։ Նա 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին։ Մարտական դիրքերից Կամիսար Պողոսյանը ձեռք է բերել 20 հատ փամփուշտ և այդ ժամանակից պահել իրենց տանը։ Դրանց գոյության մասին մոռացել է մինչև ոստիկանների կողմից Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ փամփուշտները հայտնաբերելը։ Հայտնել է նաև, որ 2007թ. իրենց հիշյալ բնակարանը Կամիսար Պողոսյանը գրավադրել է բանկում և վարկ ստացել և տվել ընկերոջը։ Հետագայում վարկային պարտավորությունները կատարելու համար Կամիսար Պողոսյանը պարտքեր է վերցրել։ Նա 2008-2009թթ. 7000 ԱՄՆ դոլար վերցրել է մորաքրոջ աղջկա՝ Գրետա Առաքելյանի որդուց՝ Արսենից, ում ինքը չի ճանաչել։ Նշված գումարով Կամիսար Պողոսյանը մարել է անձնական պարտրը։
/տես` հատոր 1-րդ, գ.թ. 204-205, հատոր 2-րդ, գ.թ. 107, դատական նիստի արձանագրությունը/
Բացի տուժողի և վկաների վերը նշված ցուցմունքներից՝ ամբաստայալ Կամիսար Պողոսյանի մեղքը դատաքննությամբ հաստատված համարվեց նաև ներքոհիշյալ ապացույցներով`
դատաձգաբանական և քրեագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 14-1421 եզրակացությամբ՝ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված 20 հատ փամփուշտները պատրաստված են գործարանային եղանակով, հանդիսանում են 5.45x39 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, պիտանի են կրակ արձակելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 5-16, դատական նիստի արձանագրությունը/
Մեղադրյալ Կամիսար Պողոսյանի՝ Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում խուզարկութուն կատարելու մասին 2014թ. մայիսի 24-ի արձանագրությամբ այն մասին, որ բնակարանի երկրորդ ննջարանի պահարանի վերևի երկրորդ դարակից հայտնաբերվել և առգրավվել է ինքնաձիգի 20 հատ փամփուշտ։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 89-90, դատական նիստի արձանագրությունը/
2014թ. հունիսի 9-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ռազմամթերք հանդիսացող 5.45 մմ տրամաչափի 20 փամփուշտի առկայությամբ։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 17-18, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել են` 2014թ. հունիսի 23-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված՝ «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից 2014թ. մայիսի 23-ին տրված Արսեն Պետրոսյանի հաշվի և 2012թ. օգոստոսի 28-ի վարկային նկարագրի քաղվածքների, 7000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու վերաբերյալ 2011թ. հունիսի 12-ի և 2013թ. մայիսի 3-ի պարտավորագրերը, Կամիսար Պողոսյանի կողմից շահագործվող 094-40-52-92 հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների վերաբերյալ էլեկտրոնային սկավառակը, ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության 2014թ. մայիսի 22-ի և ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014թ. հունիսի 6-ի գրությունները, դրամի և դոլարի փոխարժեքի վերաբերյալ տեղեկանքը, Կամիսար Պողոսյանի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումը, նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը, մեղադրանք առաջադրելու, մեղադրյալին իրավունքները բացատրելու և որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման պատճենը նրան հանձնելու մասին արձանագրությունը, կալանավորման մասին որոշումը, Կամիսար Պողոսյանի՝ մարտական ուղի անցնելու մասին տեղեկանքը, մարտական գործողությունների մասնակցի վկայականը, նրան հանձնված շնորհակալագրերը, տուժող Արսեն Պետրոսյանի անձնական գործի պատճենները, թիվ 21671401 փաստաթղթաբանական փորձագիտական եզրակացությունը և այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 4-6, 15, 22, 62, 71-72, 77, 78-83, 97-184, 192-196, 239-243, հատոր 2, գ.թ 48, 96, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել և հրապարակվել են նաև Կամիսար Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, վերջինիս վերաբերյալ բնութագրերը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 19, հատոր 1, քրեական գործի դատաքննական նյութերը դատական նիստի արձանագրությունը/
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ եզրահանգման գալիս փաստում է, որ տուժող Արսեն Պետրոսյանն ինքը գտնվելով ծանր նյութական կացության մեջ և վաճառելով իր բնակարանը՝ ավելի ցածր արժեքի բնակարան գնելու, իսկ մնացած գումարի օգտագործմամբ բարձր վարձատրվող աշխատանք գտնելու համար, տրամաբանական չի համարում, որ նա իր վերջին խնայողությունները, այդ թվում նաև աներոջից վերցված ու կնոջը պատկանող ոսկեղենի գրավարնումից ստացված գումարները, պարտքով կտար մի հեռավոր բարեկամի, որին հազվադեպ էր տեսել ու կարելի է ասել, որ չէր էլ ճանաչում։
Այլ խոսքով, դատարանն արժանահավատ չի համարում, ամբաստայալ Կամիսար Պողոսյանի այն պնդումները, թե գումարը Արսեն Պետրոսյանից վերցրել է պարտքով՝ իր անձնական կարիքները հոգալու համար։ Դա այն դեպքում, երբ տուժող Պետրոսյանն ինքն ուներ գումարի կարիք, ինչի համար և վաճառել էր հայրական բնակարանը, հետևաբար չէր կարող գումարը հենց այնպես, կամ Կամիսար Պողոսյանին օգնելու համար տալ վերջինիս։
Այսպիսով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նկարագրված են նրան մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման մեջ և նախատեսված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որոնց համար և ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Կամիսար Պողոսյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ ՊՆ Կրասնոսելսկի զինկոմ, մայոր` Ա.Ապրեսյանի կողմից տրված Կամիսար Պողոսյանի` մարտական ուղու վերաբերյալ տեղեկանքը, այն մասին, որ «Կամիսար Երվանդի Պողոսյան` ծնված 20.06.1956թ. ունի բարձրագույն կրթություն։ Սույն մարտակն ուղղին տրվում է Կամիսար Պողոսյանին։ Կ.Պողոսյանը 1990-93թթ. պարբերաբար մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը։ Մասնակցել է թիվ 14 հենակետի ետ գրավմանը։ Բազմիցս իր կյանքը վտանգի ենթարկելով օգնել և սատար է կանգնել զինակիցներին և ազգաբնակչությանը։ 1992թ. սեպտեմբերի 15-ին արկի պայթյունից «Ճամբարակ 1» հենակետում վիրավորվել է և տեղափոխվել է հիվանդանոց։ Կ.Պողոսյանը ճիշտ և ժամանակին է կատարել հրամանատարների հրամաններն ու հրահանգները։ Կարողանում է պահել զինվորական գաղտնիքները և պահանջները։ Կ.Պողոսյանը միշտ հարգանքով և սիրով է ընդունվել զինակիցների և հրամանատարության կողմից, հոգով հայրենասեր է, կամքով ուժեղ։ Բազմիցս արժանացել է պետական պարգևների և շքանշանների։ ԵԿՄ անդամ է, պատերազմի մասնակից»։
/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Կամիսար Պողոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 19, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև այն, որ նա մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը, հանդիսացել է պատերազմի մասնակից, Երկրապահ կամավորականների միության անդամ, արժանացել է շնորհակալագրերի և պարգևատրվել՝ «Մայրական երախտագիտություն», «Դրաստամատ Կանայան», «Հայաստանի Երկրապահ», «Օրենքի պատվար», «Հայոց արծիվ» մեդալներով։
/ տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ` ազատազրկամ ձևով` որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված համարելով ամբաստանյալի մեղքն ամբողջությամբ, նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն մեղսագրված հոդվածներով նախատեսված սանկցիաների նվազագույն պատժաչափերով՝ հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամաների առկայությունն ու պատասխանատվություն ու պատիժը խստացնող հանգամանքների բացակայությունը։
Այս առումով դատարանը կարևորում է նաև ամբաստանյալի հարազատների կողմից տուժողին պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնելու հանգամանքը։
Դատարանն, անդրադառնալով Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված` 5.45 տրամաչափի 20 հատ փամփուշտները, ինքնաձիգի պահունակը, ինքնաձիգի 13 հատ և կարաբինի 2 հատ փամփուշտի պարկուճները, երկու կաստետը, իտալական արտադրության ձայնային ազդանշաններ տալու համար նախատեսված ատրճանակը` պետք է թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինությանը, իսկ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցները` պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։
Հաշվի տուժողին պատճառված վնասը հատուցված լինելու և գույքի բռնագրավման ձևով պատիժ նշանակված չլինելու հանգամանքները, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության քննիչ Էդ. Հակոբյանի 23.05.2014թ.-ի որոշմամբ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող` ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ քաղաքի Կոմիտասի փողոցի թիվ 53 բնակելի տան /ծածկագիր 056-021/ վրա դրված կալանքը` պետք է վերացնել։
4. Եզրափակիչ մաս
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միրոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014թ. մայիսի 22-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ 5.45 տրամաչափի 20 հատ փափմուշտը, ինքնաձիգի պահունակը, ինքնաձիգի 13 հատ և կարաբինի 2 հատ փափմուշտի պարկուճները, երկու կաստետը, իտալական արտադրության ձայնային ազդանշաններ տալու համար նախատեսված ատրճանակը` թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինությանը, իսկ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցները՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։
ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության քննիչ Էդ. Հակոբյանի 23.05.2014թ-ի որոշմամբ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող՝ ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ քաղաքի Կոմիտասի փողոցի թիվ 53 բնակելի տան /ծածկագիր 056-021/ վրա դրված կալանքը՝ վերացնել
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0111/01/14
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 11-07-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0111/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 62209714 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Կամսար Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2003թ., մինչև 2012թ. հուլիսի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատելով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը՝ հեռավոր ազգական, ՀՀ ոստիկանության այլ ստորաբաժանումում ծառայող ոստիկան Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, նրան ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով, նրանից թաքցնելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը, այդ կերպ 2009թ. նոյեմբերի 11֊հն Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար իբրև կաշառք տալ «ճանապարհային ոստիկանությունն ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ւ ապա վերջինիս համաձայնվելուց հետո նրանից իր աշխատասենյակում նույն օրն ստացել է խոշոր չափերով՝ 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 2009թ. նոյեմբերի 13-ին՝ մնացած 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլարը և խաբեությամբ հափշտակել, ծախսել է անձնական կարիքների համար, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Կամսար |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հայրանուն | Երվանդի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 178 Մաս 2 Կետ 2 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 14.5 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 11-07-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 11-07-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 11-07-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 11-07-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-07-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Շահբազյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Կամիսար |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հունան |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-08-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 04-09-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-09-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-10-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-10-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-11-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-12-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի սեմինարի մասնակցելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-12-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-12-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի դատավորների ընդհանուր ժողովին մասնակցելու պատճառով: |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2015թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 04-02-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-02-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 05-02-2015 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Կամիսար |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 05-02-2015 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0111/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,05,, փետրվարի 2015թ. ք.Երևան ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի Մասնակցությամբ` Մեղադրող Ա. Շահբազյանի Տուժող Ա. Պետրոսյանի Պաշտպան Հ. Բաբայանի դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի` ծնված 20.06.1956թ.-ին ՀՀ Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, չի աշխատում, ՀՀ ոստիկանության կենսաթոշակառու, բնակվել է Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բն.-ում, մեղադրվում է՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1ին մասով, որխես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ սույն քրեական գործի՝ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կատարված նախաքննությամբ և գործով հաստատված մեղադրական եզրակացության՝ «մեղադրյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու ուղղակի դիտավորությամբ Արսեն Պետրոսյանից խոշոր չափերով 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորությամբ, ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով նրան դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով հիշյալ գումարն իբրև կաշառք տալ այդ պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, սակայն գումարն ստանալով՝ խաբեությամբ հափշտակել է, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, բացի այդ, Կամիսար Պողոսյանն ապօրինի կերպով իր տանը պահել է ռազմամթերք հանդիսացող 20 հատ փամփուշտ։ Նրա կողմից նշված հանցավոր արարքների կատարումն արտահայտվել է հետևյալում. Մեղադրյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը 2003 թվականից մինչև 2012թ. հուլիսի 30-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է ՀՀ ԿԱ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, այսինքն՝ հանդիսացել է պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ։ Նա հեռավոր ազգացական կապերի մեջ է գտնվել գործով տուժող Արսեն Պետրոսյանի հետ, սակայն վերջինիս ընտանիքի հետ մինչև 2009թ. նոյեմբերը հարաբերություններ և շփում չի ունեցել։ Տուժող Արսեն Պետրոսյանը, 2001 դեկտեմբերի 28-ից մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում ծառայել է ՀՀ ոստիկանության համակարգում, մասնավորապես՝ մինչև 2011թ. ապրիլը ծառայել է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության վարչության կարևորագույն օբյեկտների պահպանության (այսուհետ՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ) գնդում, ապա՝ մինչև 2011թ. դեկտեմբերի 6-ը, ծառայել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակետային ծառայության (այսուհետ՝ ՊՊԾ) գնդի 3-րդ /հատուկ/ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկանի պաշտոններում։ Արսեն Պետրոսյանն ունենալով միջնակարգ-մասնագիտական կրթություն՝ դեռևս 2009թ. ամռանը նախընտրել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի՝ ՀՀ ոստիկանության կրտսեր խմբի պաշտոնից տեղափոխվել ծառայելու ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության (այսուհետ՝ ճանապարհային ոստիկանություն» տեսուչի՝ միջին խմբի պաշտոնում։ Իր ցանկության մասին Արսեն Պետրոսյանը քննարկել է ընտանիքում և հարազատների շրջանում։ Այդ մասին տեղեկանալով՝ մոր հորեղբոր կինը՝ Մարուսյա Գրիգորյանը, և վերջինիս որդին, ներկայումս հանգուցյալ՝ Արմեն Առաքելյանը, հայտնել են, որ ազգական Կամիսար Պողոսյանը բարձր պաշտոն է զբաղեցնում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում։ Վերջիններս տեղեկացրել են Կամիսար Պողոսյանին, խնդրել՝ Արսեն Պետրոսյանին, որպես ազգականի՝ ընդունել և աջակցել «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու հարցում։ Կամիսար Պողոսյանից համաձայնությունն ստանալուց և հանդիպման շուրջ պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, Արմեն Առաքելյանը 2009թ. նոյեմբերի 10-ին զանգահարել ու Արսեն Պետրոսյանին հայտնել է հաջորդ օրը՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու շուրջ ունեցած պայմանավորվածության մասին։ Վերջինս նշված օրն այցելել է Երևան քաղաքի վարչության շենքի՝ Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակ, որտեղ հանդիպել է նրան, զրուցել, հայտնել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու իր ցանկության մասին և խնդրել նրա աջակցությունը։ ՀՀ կառավարության 2006թ. նոյեմբերի 30-ի թիվ 1816-Ն որոշմամբ 2007թ. հունվարի 1-ից ստեղծվել է ճանապարհային ոստիկանությունը, որի կանոնադրության 4-րդ գլխի համաձայն՝ ճանապարհային ոստիկանության ընդհանուր ղեկավարումն իրականացրել է ՀՀ ոստիկանության պետը, իսկ անմիջական ղեկավարումը՝ ճանապարհային ոստիկանության պետը։ Վերջինս իր լիազորություններն իրականացնելիս պատասխանատու է ոստիկանության պետի և նրան է վերապահված առաջարկություններ և միջնորդություններ ներկայացնել ոստիկանության պետին ճանապարհային ոստիկանության կառուցվածքի և հաստիքացուցակի, ինչպես նաև ճանապարհային ոստիկանության ծառայողներին պաշտոնում տեղաշարժվելու վերաբերյալ։ Մինչդեռ Կամիսար Պողոսյանն օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը՝ Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, խոստացել է աջակցել և հայտնել է՝ իբր ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելը «վճարովի» է, պահանջել է իր միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ համապատասխան լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ովքեր նրան կտեղափոխեն ճանապարհային ոստիկանություն։ Ճանապարհային ոստիկանության հետ վերադասության կամ ենթակայության որևէ հարաբերություն և պաշտոնից բխող ազդեցություն չունենալով, գիտակցելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը՝ Կամիսար Պողոսյանն այդ կերպ ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով՝ Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք տալուն։ Վերջինիս համաձայնությունն ստանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը նրան հայտնել է, որ տեղափոխման գործընթացն արագ կազմակերպելու համար անհրաժեշտ է 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարն անհարժեշտ կլինի հետագայում։ Արսեն Պետրոսյանի հեռանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը ժամեր անց իր բջջային 094-4052-92 հեռախոսահամարից զանգահարել է Արսեն Պետրոսյանի 094-20-40-70 հեռախոսահամարին ու պահանջել 5000 ԱՄՆ դոլարը։ Վերջինս դեռևս 2009թ. օգոստոսի 24-ին Լենինգրադյան փողոցում գտնվող բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարից «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերությունում ունենալով ավանդադրած 7000 ԱՄՆ դոլար՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին հիշյալ բանկի Մալաթիայի մասնաճյուղից կանխիկացրել է 6500 ԱՄՆ դոլարը, որից 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5000 ԱՄՆ դոլարը նույն օրը Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակում տվել է նրան։ Նշված գումարն ստանալուց հետո Կամիսար Պողոսյանը 2009թ. նոյեմբերի 13-ին բջջային նույն հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել է Արսեն Պետրոսյանին և նրանից պահանջել մնացած՝ 2000 ԱՄՆ դոլարը։ Արսեն Պետրոսյանը պահանջված 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլարը պարտքով վերցրել է իր աներոջից՝ Վարդան Համբարյանից, ապա՝ 2009թ. նոյեմբերի 12-ին կրկին Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակում փոխանցել նրան։ Հետագայում՝ 2009թ. դեկտեմբերի 4-ին ընտանիքի ոսկյա զարդերը գրավադրել է հիշյալ բանկում և ստացած գումարով մարել աներոջն ունեցած 2000 ԱՄՆ դոլար պարտքը։ Արսեն Պետրոսյանից ստացած խոշոր չափերի 7000 ԱՄՆ դոլարը Կամիսար Պողոսյանը որևէ պաշտոնատար անձի չի փոխանցել, այլ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելով այդ գումարը՝ ծախսել է իր կարիքների համար, մարել անձնական պարտքերը, որի արդյունքում Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել կաշառք տալու՝ հանցագործությունն ավարտին հասցնել։ Հետագայում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանին խաբել, տարբեր մտացածին փաստարկներով փորձել է պատճառաբանել նրան ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու գործընթացի ձգձգումը։ 2011թ. մարտին Արսեն Պետրոսյանը ՊՊ վարչությունից տեղափոխվել է ծառայելու Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գումարտակում, ինչին աջակցել է Կամիսար Պողոսյանը՝ նրա մոտ իր նկատմամբ ստեղծած վստահությունն ամրապնդելու և նրանից գումարի հափշտակությունը թաքցնելու նպատակով։ Արդյունքում Արսեն Պետրոսյանը 2011թ. հունիսին հրաժարվել է ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու իր մտադրությունից, և Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել կաշառք տված 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Իբրև գումարը վերադարձնելու երաշխիք Կամիսար Պողոսյանը 2011թ. հունիսի 12-ին Արսեն Պետրոսյանին, վերջինիս մոր՝ Գրետա Առաքելյանի և Արմեն Առաքելյանի ներկայությամբ պարտավորագիր է գրել։ 2011թ. ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարի վերադարձը ձգձգել է։ Նույն ընթացքում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանից պահանջել է վերջինիս անձնագրի պատճենը, հավաստիացրել՝ իբրև արտերկրից պետք է գումարը փոխանցվի, սակայն կրկին խաբել ու չի վերադարձրել գումարը։ Այնուհետև, 2013թ. մայիսի 3-ին Գրետա Առաքելյանի և վերջինիս եղբոր՝ Ռուբեն Առաքելյանի պահանջով նոր պարտավորագիր է գրել՝ հիշյալ 7000 ԱՄՆ դոլարը մինչև 2013թ. մայիսի 31-ը երկու մասով վերադարձնելու վերաբերյալ։ Կամիսար Պողոսյանը խաբել ու գումարը չի վերադարձրել, բացառությամբ՝ 2011թ. ընթացքում վերադարձրած 20.000 ՀՀ դրամից և 2013թ. սեպտեմբերին վերադարձրած 900 ԱՄՆ դոլարից։ 2014 թվականից ընդհանրապես խուսափել է շփվել Արսեն Պետրոսյանի հետ, ինչից հետո վերջինս 2014թ. մայիսի 22-ին դիմել է ՀՀ, ոստիկանության ՔՀ գլխավոր վարչություն և Կամիսար Պողոսյանի կողմից կաշառք ստանալու վերաբերյալ հաղորդում տվել։ 2014թ. մայիսի 24-ին մեղադրյալ Կամիսար Պողոսյանի Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերվել է ռազմամթերք հանդիսացող 5.45 մմ տրամաչափի 20 հատ փամփուշտ։ Կամիսար Պողոսյանը 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին։ Նշված ժամանակ նա մարտական դիրքերից ձեռք է բերել հիշյալ փամփուշտներն ու ապօրինի կերպով պահել իր բնակարանում։ «Զենքի մասին» ՀՀ օրենքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ քաղաքացիական և ծառայողական զենք և դրանց փամփուշտները պահել թույլատրվում է Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունում զենք պահելու կամ պահելու և կրելու թույլտվություն ստացած իրավաբանական անձանց ու քաղաքացիներին՝ սահմանված կարգով։ ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014թ. հունիսի 6-ի գրության համաձայն՝ Կամիսար Պողոսյանը վարչության հաշվառումներով չի անցնում, այսինքն՝ ռազմամթերք հանդիսացող 20 հատ փամփուշտը նա պահել է ապօրինի կերպով՝ առանց թույլտվության։ Փաստի առթիվ ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից 22.05.2014թ.-ին հարուցվել Է թիվ 62209714 քրեական գործը։ 24.05.2014թ.-ին ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից կայացվել է որոշում` Կամիսար Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով։ 04.07.2014թ.-ին ՀՀ ՀՔԾ ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ. Հակոբյանի կողմից կայացվել է որոշում` Կամիսար Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և այն լրացնելու մասին և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Արսեն Պետրոսյանի նկատմամբ 2014թ. հուլիսի 4-ի որոշմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված՝ կաշառք տալու մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելու հիմքով։ Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 11.07.2014թ.-ին։ 2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչելի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Արսեն Պետրոսյանի հետ շփումներ է ունեցել վաղուց։ Արսեն Պետրոսյանը դեռևս իր աշխատած տարիների ընթացքում բազմաթիվ հարցերով դիմել է իրեն և ինքը ամեն կերպ օգնել է նրան։ Ընտանջքում որոշակի խնդիրների առաջացման պատճառով իր ֆինանսական միջոցները բավարար չեն եղել անձնական կարիքները հոգալու համար, ինչի պատճառով բանկից վարկ է վերցրել։ Հետագայում չի կարողացել կատարել վարկային վճարումները, որի պատճառով բանկի աշխատակիցները միշտ զանգահարել են իրեն և պահանջել մարել վարկը։ Բանկի աշխատակցի հետ ունեցած խոսակցություններից մեկի ժամանակ Արսենը գտնվել է իր կողքին, իսկ երբ վերաջացրել է հեռախոսազրույցը նա հետքարքրեվել է, թե ինչ խնդիրներ ունի ինքը։ Արսենին պատմել է իր խնդիրների մասին, իսկ նա էլ լսելով այդ, իրեն առաջարկել է օգնել գումարով ` ասելով, որ իրենց բնակարանը վաճառել են, գումարը գտնվում է բանտում, այս պահին դեռևս այն իրեն պետք չէ և կարող է իրեն օգնել։ Դրա հաջորդ օրը Արսենն իրեն է տվել 4000 ԱՄՆ դոլար, որով ինքը մարել է իր պարտքերը։ Խոստանալով հնարավորինս շուտ վերադարձնել վերցրած պարտքը, Արսենին ասել է, որ Սևանի ափին ունի վարձակալած հողատարածք, իսկ Ճամաբարակ քաղաքում՝ սեփական այգի, որոնք վաճառում է և դրանց վաճառքից հետո կվերադարձնի իր գումարը, ինչին Արսենը համաձայնվել է։ Մոտ երեք ամիս անց իրեն որոշակի խնդիրներ լուծելու համար դարձյալ գումար է անհրաժեշտ եղել և չկարողանալով այն որևէ մեկից վերցնել, կրկին դիմել է Արսենին՝ նրանից վերցնելով ևս 3000 ԱՄՆ դոլոր։ Արսենն այս անգամ ևս չի մերժել իր խնդրանքը և տվել է անհրաժեշտ գումարը։ Այդ անգամ Արսենին ասել է, որ նա էլ զբաղվի իր տարածքների վաճառքի հարցով, խոստանալով վաճառելու դեպքում նրան 7000 ԱՄՆ դոլար պարտքի փոխարեն վերադարձնել 10000 ԱՄՆ դոլար։ Վերջինս մեծ սիրով ընդունել է իր առաջարկը և նույնիսկ մի քանի անգամ պոտենցիալ գնորդներին տարել ու ցույց է տվել վաճառքի ենթակա տարածքները։ Որոշ ժամանակ անց իրեն են հանդիպել Արսենի մայրն ու մորեղբայրը և Արսենից վերցված գումարների դիմաց իրենից պահանջել են ստացական, ասելով, որ Արսենի հայրը խիստ բնավորություն ունի և ցանկանում է տեսնել, թե ուր են իրենց գումարները։ Ինքը չի մերժել նրանց ու տվել է համապատասխան ստացական։ Ավելին, ստացականը գրելու ժամանակ Արսենին արդեն իսկ վերադարձրած է եղել 3500 ԱՄՆ դոլար, որի մասին հայտնել է նրա մորը, սակայն Արսենի մայրը` Գրետան, խնդրել է տալ 7000 ԱՄՆ դոլարի ստացական, ասելով, որ բարեկամներ են, հետագայում Արսենի հետ հաշվարկ կանեն։ Դրանից հետո Արսենին տարբեր առիթներով տվել է գումարներ, որը ընդհանուր առմամբ կազմել է 4400 ԱՄՆ դոլար, որի մասին գրառում են կատարել Արսենի անձնագրի պատճենի ետնամասում։ Հերքելով իրեն առաջադրված, վերը նշված մեղադրանքերը, ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը երբևիցե Արսենին չի խոստացել ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխել, նման խոսակցություն իրենց միջև չի եղել և ինքը այդ գումարը վերցրել է պարտքով։ Ավելին, աշխատելով ՀՀ ԿԱ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում ինքն իրավասություն չի ունեցել և նույնիսկ ցանկության դեպքում էլ չէր կարող տուժողին իր ծառայության վայրից տեղափոխել ճանապարհային ոստիկանություն, քանի որ դա կարող է իրականացվել միայն ոստիկանապետի համապատասխան հրամանով։ Ընդունում է, որ իր խնդրանքով Արսենի Պետրոսյանին տեղափոխել են այլ աշխատանքի, սակայն դա արվել է միանգամայն անշահախնդրորեն՝ ելնելով այն բանից, որ նա իրեն օգնել էր իր դժվար պահին, ձեռք մեկնել՝ գումար տվել անձնական կարիքները հոգալու համար։ Ամբաստանյալ Պողոսյանը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել այն բանի համար, որ ի վերջո փամփուշները հայտնաբերել են իր տանից և չի բացառվում, որ դրանք դեռևս սահմանամերձ գոտում իր զինվորական դատախազ աշխատած տարիներից մնացած լինեին իրենց իրերի մեջ և Երևան՝ մշտական բնակության, տեղափոխվելիս, դրանք տեղափոխված լինեին տան իրերի հետ միասին։ Աշխատելով այդ պաշտոնում և բազմիցս, տարբեր՝ այդ թվում դեպքի վայրը զննելու նպատակով մարտական դիրքերում լինելու ժամանակ հնարավոր է, որ հավաքած լինի գետնից, որտեղ մշտապես եղել են թափված փամփուշտներ, որոնք եղել են ինչպես պիտանի, այնպես էլ՝ կրակված։ Եվ այդ փափմուշտները աշխատանքից ազատվելուց հետո, իր աշխատասենյակում եղած կամ տան իրերի հետ տեղափոխված լինեն իր տուն և մատնված լինեն մոռացության։ Քանի որ ունի հասուն տղաներ, միշտ խնդրել է կնոջը, որ նմանատիպ առարկաներ գտնելու կամ տեսնելու դեպքում դրանք դեն նետի՝ հնարավոր տհաճ միջադեպերից խուսափելու համար։ Ամբաստանյալը դատարանին խնդրել է կայացնել արդարացի դատական ակտ։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կ.Պողոսյանն իր կողմից տրված ցուցմունքով նպատակ ունի խուսափել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ու ակնկալվող խիստ պատժից, քանի որ նրան առաջադրված ինչպես այդ, այնպես էլ մյուս մեղադրանքը հիմնավորվեցին դատաքննությամբ, պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Տուժող Արսեն Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, ծառայել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդում, դասակի ոստիկանի պաշտոնում։ 2009թ. ամռանը որոշել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի պաշտոնից տեղափոխվել՝ ծառայելու ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնում, ինչի մասին քննարկել է ընտանիքում, հարազատների շրջանում։ Մոր հորեղբոր կինը՝ Մարուսյա Գրիգորյանը, հայտնել Է, որ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում ազգական ունեն՝ Կամիսար Պողոսյանը, ով կարող է օգնել այդ հարցում։ Մորեղբոր տղան` Արմեն Առաքելյանը, 2009թ. նոյեմբերի 10-ին զանգահարել ու հայտնել է, որ հաջորդ օրը՝ 2009թ. նոյեմբերի 11-ին, Կամիսար Պողոսյանին հետ պետք է հանդիպեն և իրեն է փոխանցել Կամիսար Պողոսյանի հեռախոսահամարը։ Նշված օրն այցելել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության վարչական շենքում գտնվող Կամիսար Պողոսյանի աշխատասենյակ, որտեղ հանդիպել է նրան, զրուցել, հայտնել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու իր ցանկության մասին և խնդրել նրա աջակցությունը։ Կամիսար Պողոսյանը խոստացել է տեղափոխվելու հարցում աջակցել, միաժամանակ հայտնել, որ «ճանապարհային ոստիկանություն» տեղափոխվելու համար պետք է գումար տա` 7000 ԱՄՆ դոլար։ Համաձայնելով Կամիսար Պողոսյանի առաջարկին՝ նույն օրը այցելել է բանկ, որտեղ ունեցել է իրենց բնակարանի վաճառքից մնացած գումարի մի մասը։ Այնտեղից հանել է որոշակի գումար և կրկին գնալով Պողոսյանի մոտ, նրա աշխատասենյակում նրան է տվել 5000 ԱՄՆ դոլար։ Երկու օր անց՝ 2009թ. նոյեմբերի 13-ին Կամիսար Պողոսյանը հայտնել է, որ գործերը ստացվել են և պահանջել է տալ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը, որը նունպես տվել է նրան։ Դրանից հետո ամիսներ շարունակ Կամիսար Պողոսյանը խաբել, ինչ-ինչ պատաճառաբանություններ է բերել, սելով, որ աշխատանքին նշանակման գործընթացը ձգձգվում է, սակայն անպայման կլինի։ Անցնել է մոտ երկու տարի և մինչև 2011թ. հունիս ամիսը, տարբեր այլ պատճառաբանություններով Կամիսար Պողոսյանը ձգձգել է իր տեղափոխման գործընթացը՝ չվերադարձնելով նաև գումարը։ Այդ ընթացքում որոշել է ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից տեղափոխվել Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գումարտակ, ինչին իրականում Կամիսար Պողոսյանն աջակցել է՝ ԿՕՊ գնդի հրամանատարի համաձայնությունն ստանալու համար։ 2011թ. հունիսից սկսած Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել տված 7000 ԱՄՆ դոլարը, կամ միջամտել, որպեսզի իրեն տեղափոխեն ճանապարհային ոստիկանության համակարգ։ Վերջիսն չի չի կատարել իր ոչ մեկ, մյուս խդրանքն ու պահանջը։ Նշել է, որ այդ գումարներից վերջին մասը որը տվել է Կամիսար Պողոսյանին, վերցրել է պարտքով` աներոջից, որին նույնպես հայտնել է, թե ինչ նպատակով է վերցնում գումարը։ Որպես գումարը վերադարձնելու երաշխիք՝ Կամիսար Պողոսյանը 2011թ.-ին պարտավորագիր է գրել ու տվել իրեն։ 2011թ. ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարի վերադարձը ձգձգել է։ Այնուհետև 2013թ. մայիսի 1-ին նոր պարտավորագիր է գրել՝ հիշյալ 7000 ԱՄՆ դոլարը մինչև 2013թ. մայիսի 31-ը երկու մասով վերադարձնելու վերաբերյալ։ 2013թ. օգոստոսին կամ սեպտեմբերին Կամիսար Պողոսյանը վերադարձրել է ևս 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը չի վերադարձրել։ 2014թ. հունվարից նա խուսափել է իր հետ հեռախոսակապ ունենալ, ինչից դրդված՝ 2014թ. մայիսի 22-ին դիմել է ՀՀ ոստիկանություն։ Տուժողը դատարանին հայտնել է, որ ներկա պահին իրեն պատճառված վնասներն ամբողջությամբ վերականգնված են և ամբաստանյալ Պողոսյանի նկատմամբ բողոք, կամ այլ պահանջ չունի։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Վահագն Ղուկասյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ մանկուց գտնվել են ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա ցանկացել է աշխատանքի տեղավորվել ՀՀ «ճանապարհային ոստիկանությունում»։ Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել են, որ այդ հարցում նրան պետք է աջակցի նրա հեռավոր ազգականը՝ Կամիսար Պողոսյանը, որին ինքը չի տեսել և չի ճանաչում։ Արսենից տեղեկացել է նաև, որ այդ անձը նրան ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար պահանջել և ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես միջնորդավճար։ 2-3 տարի շարունակ Արսեն Պետրոսյանից պարբերաբար հետաքրքրվել են տեղափոխման գործընթացի մասին, սակայն վերջինս տեղեկացրել է, որ այն ձգձգվում է։ Նշել է, որ ինքը աշխատում է բանկում և Արսենն իրենց բանկում գումար էր ներդրել, սակայն այդ աշխատանքին անցնելու նպատակով բանկից կանխիկացրել է գումարը, որը և տվել է ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Արմինե Համբարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Արսեն Պետրոսյանի կինը։ Սեփականության իրավունքով իրենց պատկանող բնակարանը վաճառելուց հետո նոր բնակարան են գնել և այդ գումարից մնացած 5000 ԱՄՆ դոլարը պահել են բանկում։ Ամուսինը 2009թ.-ին ցանկացել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից տեղափոխվել աշխատանքի «ճանապարհային ոստիկանությունում»։ Այդ նպատակով դիմել է Կամիսար Պողոսյանին և այդ աշխատանքին նշանակվելու համար Կամիսար Պողոսյանին նրա առաջարկով սկզբից տվել է իրենց ունեցած 5000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մի քանի օր անց տվել են նաև 2000 ԱՄՆ դոլար՝ որի մի մասն առաջացել էր իր ոսկեղենը բանտում գրավադնելու միջոցով։ Գումարները վերցնելուց հետո տարբեր պատճառաբանություններով վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը և ամուսնու տեղափոխումը չի ստացվել։ Դրանից հետո ամուսինը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Տեղյակ է, որ դատական քննության այս պահին Կամիսար Պողոսյանը կամ նրա հարազատները ամբողջությամբ վերադարձրել է ամուսնու գումարները։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Տիգրան Գալստյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ մանկուց գտնվելով ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա ցանկացել է աշխատանքի տեղավորվել ՀՀ «ճանապարհային ոստիկանություն»։ Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել է նաև, որ այդ հարցում նրան պետք է աջակցի նրա հեռավոր ազգականը, սակայն նրա անունը չի հիշում։ Տեղյակ է, որ այդ անձը Արսեն Պետրոսյանից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար պահանջել և ստացել է 7000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես միջնորդավճար։ 2-3 տարի շարունակ Արսեն Պետրոսյանից պարբերաբար հետաքրքրվել են տեղափոխման գործընթացի մասին, սակայն վերջինս տեղեկացրել է, որ այն ձգձգվում է։ Հետագայում Արսենից տեղեկացել է, որ նրա ազգականը որոշակի չափով գումար է վերադարձրել, սակայն, թե կոնկրետ ինչ չափի չի հիշում։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Մանվել Ալեքսանյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար Արսեն Պետրոսյանը Երևան քաղաքի վարչությունում աշխատող պաշտոնյա ազգականին մոտ 7000 ԱՄՆ դոլար է տվել, սակայն չի տեղափոխվել իր նախնտրած աշխատանքին, որից հետո տեղափոխվել է այլ աշխատանքի։ Հետագայում Արսեն Պետրոսյանից տեղեկացել է, որ պաշտոնյա ազգականից չի կարողանում հիշյալ գումարը ետ վերցնել, իսկ նա չի կատարում իր խոստումը՝ աշխատանքի տեղավորման հարցում։ 2012թ. գարնանը կամ ամռանն Արսեն Պետրոսյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ, որտեղ նա առանձին հանդիպել է պաշտոնյա ազգականին։ Նրանց չի մոտեցել, զրույցին չի միջամտել, հեռվից հետևել և սպասել է Արսեն Պետրոսյանի վերադարձին, որից հետո վերջինիս հետ հեռացել է։ Հանդիպման ժամանակ պաշտոնյա ազգականն Արսեն Պետրոսյանին գումար չի տվել։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Գրետա Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ որդին՝ Արսեն Պետրոսյանը, 2009թ. ցանկացել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդի ոստիկանի պաշտոնից տեղափոխվել աշխատելու՝ ճանապարհային ոստիկանությունում։ Այդ հարցով դիմել են իր ազգական Կամիսար Պողոսյանին, քանի որ նա աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում, և կարող էր օգնել իրենց։ 2009թ. նոյեմբերին որդին` Արսեն Պետրոսյանը այցելել է Կամիսար Պողոսյանին, վերջինս խոստացել է նրան տեղափոխվելու հարցում աջակցել, որի համար պահանջել է 7000 ԱՄՆ դոլար։ Որդուց տեղեկացել է, որ Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու օրը նրան տվել է 5000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո տվել է մնացած 2000 ԱՄՆ դոլարը։ Հետագայում Կամիսար Պողոսյանը տարբեր պատճառաբանություններով ձգձգել է որդուն ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու գործընթացը։ Նույն ժամանակահատվածում Կամիսար Պողոսյանի օգնությամբ և միջամտությամբ Արսեն Պետրոսյանը տեղափոխվել է ծառայելու Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ հատուկ գնդում։ 2011թ. հունիսից, հասկանալով, որ Կամիսարը խաբում է, որդին հրաժարվել է ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու մտադրությունից և Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Իր ներկայությամբ 2011թ. հունիսին Կամիսար Պողոսյանը պարտավորագիր է գրել ու տվել որդուն, սակայն որևէ գումար չի վերադարձրել։ 2013թ. հոկտեմբեր ամսին Կամիսար Պողոսյանը որդուն վերադարձրել է 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը չի վերադարձրել, այն ստացել են բոլորովին վերջերս։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Ռուբեն Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանը 2009թ. Կամիսար Պողոսյանի միջոցով 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ գնդից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը, ինչից ելնելով էլ Արսեն Պետրոսյանը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Գումարը վերադարձնելու համար նա 2011թ. և 2013թ. երկու պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը չի վերադարձրել։ Ինքը տեղյակ չէ, թե Կամիսար Պողոսյանը Արսենին գումար վերադարձրել է, թե ոչ, նման բան չի հիշում։ Միայն կարող է պնդել, որ, երբ հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին վերջինս իր ներկայությամբ հայտնել է, որ 7000 ԱՄՆ դոլարի պարտավորագիր կտա։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Մարինա Միրզոյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալի կինը։ Իրենց անձնական խնդիրների` վարկային պարտավորությունները կատարելու համար Կամիսար Պողոսյանը 2008-2009թթ. պարտքով 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել մորաքրոջ աղջկա՝ Գրետա Առաքելյանի որդուց՝ Արսենից, ում ինքը չի ճանաչել։ Նշված գումարով Կամիսար Պողոսյանը մարել է անձնական պարտքերը։ Այլ մանրամասներ գումարը վերցնելու հետ կապված՝ չգիտի։ Ինչ վերաբերվում է իրենց տանից հայտնաբերված փամփուշտներին, ապա այդ մասով կարող է ասել, որ ինքը հստակ չգիտի, թե այդ փամփուշտները ում են պատկանում։ Չի բացառվում, որ դրանք եղած լինեն իր հանգուցյալ հորինը։ Դրանց գոյության մասին ամենևին մոռացել էին, մինչև ոստիկանների կողմից բնակարանում կատարված խուզարկությամբ փամփուշտները հայտնաբերելը։ Նույնիսկ ինքը հիշում է, որ Կամիսարն ասել է,եթե նման բան գտնեն անպայման դեն նետեն։ Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել նախաքննական ցուցմունքերը այն մասին, որ ամուսինը՝ Կամիսար Պողոսյանը, 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին և մարտական դիրքերից նա ձեռք է բերել 20 հատ փամփուշտ և այդ ժամանակից պահել իրենց տանը։ Ինքը նրան մեկ երկու անգամ ասել է, որ տանը նման բաներ են երբեմն աչքին ընկնում։ Ամուսինն ասել է՝ «թող մնա, քեզ խանգարու՞մ է»։ Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան հայտնել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են և համապատասխանում են իրականությանը։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 204-205, դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Ռոբերտ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արսեն Պետրոսյանի հայրը։ Իր որդին աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ գնդում, սակայն աշխատավարձի ցածր լինելու պատճառով ցանկացել է տեղափոխվել ճանապարհային ոստիկանություն, որպեսզի կարողանա իր ընտանիքի հոգսերը հոգալ, քանի որ ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցները բարձր են վարձատրվել։ Այդ նպատակով որդին դիմել է իրենց ազգական Կամիսար Պողոսյանին, որին 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել՝ ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը մինչ օրս։ Անցնելով բավականին ժամանկ և տեսնելով, որ Կամիսար Պողոսյանը որդուն չի տեղափոխում ճանապարհային ոստիկանություն, հանդիպել է վերջինիս և պահանջել որդու կողմից տրված 7000 ԱՄՆ դոլոր գումարը։ Կոնկրետ ժամանակահատվածը չի հիշում, սակայն որդին իրեն ասել է, որ Կամիսարը վերադարձրել է 900 ԱՄՆ դոլար, իսկ դրանից հետո տեղյակ չի, թե Կամիսար Պողոսյանը գումարները վերադարձրել է, թե ոչ։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել են վկաներ Վարդան Համբարյանի, Թագուհի Վարդանյանի նույնաբովանդակ, նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ Արսեն Պետրոսյանը 2009թ. նոյեմբերին Կամիսար Պողոսյանի միջոցով 7000 ԱՄՆ դոլար կաշառք է տվել ՀՀ ոստիկանության ՊՊՎ ԿՕՊ գնդից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխվելու համար, սակայն վերջինս ձգձգել է տեղափոխման գործընթացը, ինչից ելնելով Արսեն Պետրոսյանը հրաժարվել է իր մտադրությունից ու Կամիսար Պողոսյանից պահանջել է վերադարձնել 7000 ԱՄՆ դոլարը։ Գումարը վերադարձնելու համար նա 2011թ. և 2013թ. երկու պարտավորագիր է գրել, սակայն գումարը չի վերադարձրել։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 201-202, հատոր 2-րդ, գ.թ. 78-79, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկաներ Ազատ Սարգսյանի և Ժորա Առաքելյանի նույնաբովանդակ, նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ տարածված խոսակցություններից տեղեկացել են, որ Արսեն Պետրոսյանին ՊՊՎ ոստիկանի պաշտոնից ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու հարցում աջակցելու նպատակով հեռավոր ազգական Կամիսարը, նույն ինքը՝ Ջանիկ Պողոսյանը, 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել, սակայն տեղափոխման գործընթացը տեղի չի ունեցել, իսկ Արսեն Պետրոսյանը պահանջել է վերադարձնել այդ նպատակով նրան տված հիշյալ գումարը։ /տես` հատոր 2-րդ, գ.թ. 80-81 և 82, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկա Ալեքսեյ Ալեքսանյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Արսեն Պետրոսյանի հետ գնտվելով մտերիմ հարաբերությունների մեջ՝ նրանից տեղեկացել է, որ Երևան քաղաքի վարչության հետաքննության բաժանմունքի պետ Կամիսարը նրանից 7000 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել ճանապարհային ոստիկանություն տեղափոխելու համար։ Հետագայում չի տեղեկացել, թե ինչ պատճառներով տեղափոխումը չի կայացել և Արսեն Պետրոսյանը պահանջել է նրան տված գումարը։ Երբ Արսեն Պետրոսյանն արդեն ազատվել է ոստիկանությունում ծառայությունից, վերջինիս խնդրանքով զանգահարել և Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին՝ նրանից գումար վերցնելու և Հանքավանում հանգստացող Արսեն Պետրոսյանին փոխանցելու համար։ Կատարելով Արսեն Պետրոսյանի խնդրանքը, հանդիպել է Կամիսար Պողոսյանին, ապա մի քանի անգամ հեռախոսազրույց ունեցել, սակայն նա գումար չի տվել Արսեն Պետրոսյանին փոխանցելու համար։ /տես` հատոր 2-րդ, գ.թ. 84-86, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվել է վկա Էդգար Պողոսյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է իր հայրը։ Նա 1990-1993թթ. մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին։ Մարտական դիրքերից Կամիսար Պողոսյանը ձեռք է բերել 20 հատ փամփուշտ և այդ ժամանակից պահել իրենց տանը։ Դրանց գոյության մասին մոռացել է մինչև ոստիկանների կողմից Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ փամփուշտները հայտնաբերելը։ Հայտնել է նաև, որ 2007թ. իրենց հիշյալ բնակարանը Կամիսար Պողոսյանը գրավադրել է բանկում և վարկ ստացել և տվել ընկերոջը։ Հետագայում վարկային պարտավորությունները կատարելու համար Կամիսար Պողոսյանը պարտքեր է վերցրել։ Նա 2008-2009թթ. 7000 ԱՄՆ դոլար վերցրել է մորաքրոջ աղջկա՝ Գրետա Առաքելյանի որդուց՝ Արսենից, ում ինքը չի ճանաչել։ Նշված գումարով Կամիսար Պողոսյանը մարել է անձնական պարտրը։ /տես` հատոր 1-րդ, գ.թ. 204-205, հատոր 2-րդ, գ.թ. 107, դատական նիստի արձանագրությունը/ Բացի տուժողի և վկաների վերը նշված ցուցմունքներից՝ ամբաստայալ Կամիսար Պողոսյանի մեղքը դատաքննությամբ հաստատված համարվեց նաև ներքոհիշյալ ապացույցներով` դատաձգաբանական և քրեագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 14-1421 եզրակացությամբ՝ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված 20 հատ փամփուշտները պատրաստված են գործարանային եղանակով, հանդիսանում են 5.45x39 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, պիտանի են կրակ արձակելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։ /տես` հատոր 2, գ.թ. 5-16, դատական նիստի արձանագրությունը/ Մեղադրյալ Կամիսար Պողոսյանի՝ Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում խուզարկութուն կատարելու մասին 2014թ. մայիսի 24-ի արձանագրությամբ այն մասին, որ բնակարանի երկրորդ ննջարանի պահարանի վերևի երկրորդ դարակից հայտնաբերվել և առգրավվել է ինքնաձիգի 20 հատ փամփուշտ։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 89-90, դատական նիստի արձանագրությունը/ 2014թ. հունիսի 9-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ռազմամթերք հանդիսացող 5.45 մմ տրամաչափի 20 փամփուշտի առկայությամբ։ /տես` հատոր 2, գ.թ. 17-18, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հետազոտվել են` 2014թ. հունիսի 23-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված՝ «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից 2014թ. մայիսի 23-ին տրված Արսեն Պետրոսյանի հաշվի և 2012թ. օգոստոսի 28-ի վարկային նկարագրի քաղվածքների, 7000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու վերաբերյալ 2011թ. հունիսի 12-ի և 2013թ. մայիսի 3-ի պարտավորագրերը, Կամիսար Պողոսյանի կողմից շահագործվող 094-40-52-92 հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների վերաբերյալ էլեկտրոնային սկավառակը, ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության 2014թ. մայիսի 22-ի և ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014թ. հունիսի 6-ի գրությունները, դրամի և դոլարի փոխարժեքի վերաբերյալ տեղեկանքը, Կամիսար Պողոսյանի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումը, նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը, մեղադրանք առաջադրելու, մեղադրյալին իրավունքները բացատրելու և որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման պատճենը նրան հանձնելու մասին արձանագրությունը, կալանավորման մասին որոշումը, Կամիսար Պողոսյանի՝ մարտական ուղի անցնելու մասին տեղեկանքը, մարտական գործողությունների մասնակցի վկայականը, նրան հանձնված շնորհակալագրերը, տուժող Արսեն Պետրոսյանի անձնական գործի պատճենները, թիվ 21671401 փաստաթղթաբանական փորձագիտական եզրակացությունը և այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 4-6, 15, 22, 62, 71-72, 77, 78-83, 97-184, 192-196, 239-243, հատոր 2, գ.թ 48, 96, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հետազոտվել և հրապարակվել են նաև Կամիսար Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, վերջինիս վերաբերյալ բնութագրերը։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 19, հատոր 1, քրեական գործի դատաքննական նյութերը դատական նիստի արձանագրությունը/ 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը, ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ եզրահանգման գալիս փաստում է, որ տուժող Արսեն Պետրոսյանն ինքը գտնվելով ծանր նյութական կացության մեջ և վաճառելով իր բնակարանը՝ ավելի ցածր արժեքի բնակարան գնելու, իսկ մնացած գումարի օգտագործմամբ բարձր վարձատրվող աշխատանք գտնելու համար, տրամաբանական չի համարում, որ նա իր վերջին խնայողությունները, այդ թվում նաև աներոջից վերցված ու կնոջը պատկանող ոսկեղենի գրավարնումից ստացված գումարները, պարտքով կտար մի հեռավոր բարեկամի, որին հազվադեպ էր տեսել ու կարելի է ասել, որ չէր էլ ճանաչում։ Այլ խոսքով, դատարանն արժանահավատ չի համարում, ամբաստայալ Կամիսար Պողոսյանի այն պնդումները, թե գումարը Արսեն Պետրոսյանից վերցրել է պարտքով՝ իր անձնական կարիքները հոգալու համար։ Դա այն դեպքում, երբ տուժող Պետրոսյանն ինքն ուներ գումարի կարիք, ինչի համար և վաճառել էր հայրական բնակարանը, հետևաբար չէր կարող գումարը հենց այնպես, կամ Կամիսար Պողոսյանին օգնելու համար տալ վերջինիս։ Այսպիսով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նկարագրված են նրան մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշման մեջ և նախատեսված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետերով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որոնց համար և ենթակա է պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես Կամիսար Պողոսյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ ՊՆ Կրասնոսելսկի զինկոմ, մայոր` Ա.Ապրեսյանի կողմից տրված Կամիսար Պողոսյանի` մարտական ուղու վերաբերյալ տեղեկանքը, այն մասին, որ «Կամիսար Երվանդի Պողոսյան` ծնված 20.06.1956թ. ունի բարձրագույն կրթություն։ Սույն մարտակն ուղղին տրվում է Կամիսար Պողոսյանին։ Կ.Պողոսյանը 1990-93թթ. պարբերաբար մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը։ Մասնակցել է թիվ 14 հենակետի ետ գրավմանը։ Բազմիցս իր կյանքը վտանգի ենթարկելով օգնել և սատար է կանգնել զինակիցներին և ազգաբնակչությանը։ 1992թ. սեպտեմբերի 15-ին արկի պայթյունից «Ճամբարակ 1» հենակետում վիրավորվել է և տեղափոխվել է հիվանդանոց։ Կ.Պողոսյանը ճիշտ և ժամանակին է կատարել հրամանատարների հրամաններն ու հրահանգները։ Կարողանում է պահել զինվորական գաղտնիքները և պահանջները։ Կ.Պողոսյանը միշտ հարգանքով և սիրով է ընդունվել զինակիցների և հրամանատարության կողմից, հոգով հայրենասեր է, կամքով ուժեղ։ Բազմիցս արժանացել է պետական պարգևների և շքանշանների։ ԵԿՄ անդամ է, պատերազմի մասնակից»։ /տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/ Որպես Կամիսար Պողոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 19, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև այն, որ նա մասնակցել է ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը, հանդիսացել է պատերազմի մասնակից, Երկրապահ կամավորականների միության անդամ, արժանացել է շնորհակալագրերի և պարգևատրվել՝ «Մայրական երախտագիտություն», «Դրաստամատ Կանայան», «Հայաստանի Երկրապահ», «Օրենքի պատվար», «Հայոց արծիվ» մեդալներով։ / տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ /տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ` ազատազրկամ ձևով` որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։ Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված համարելով ամբաստանյալի մեղքն ամբողջությամբ, նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն մեղսագրված հոդվածներով նախատեսված սանկցիաների նվազագույն պատժաչափերով՝ հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամաների առկայությունն ու պատասխանատվություն ու պատիժը խստացնող հանգամանքների բացակայությունը։ Այս առումով դատարանը կարևորում է նաև ամբաստանյալի հարազատների կողմից տուժողին պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնելու հանգամանքը։ Դատարանն, անդրադառնալով Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված` 5.45 տրամաչափի 20 հատ փամփուշտները, ինքնաձիգի պահունակը, ինքնաձիգի 13 հատ և կարաբինի 2 հատ փամփուշտի պարկուճները, երկու կաստետը, իտալական արտադրության ձայնային ազդանշաններ տալու համար նախատեսված ատրճանակը` պետք է թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինությանը, իսկ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցները` պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։ Հաշվի տուժողին պատճառված վնասը հատուցված լինելու և գույքի բռնագրավման ձևով պատիժ նշանակված չլինելու հանգամանքները, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության քննիչ Էդ. Հակոբյանի 23.05.2014թ.-ի որոշմամբ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող` ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ քաղաքի Կոմիտասի փողոցի թիվ 53 բնակելի տան /ծածկագիր 056-021/ վրա դրված կալանքը` պետք է վերացնել։ 4. Եզրափակիչ մաս Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միրոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014թ. մայիսի 22-ից։ Քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ 5.45 տրամաչափի 20 հատ փափմուշտը, ինքնաձիգի պահունակը, ինքնաձիգի 13 հատ և կարաբինի 2 հատ փափմուշտի պարկուճները, երկու կաստետը, իտալական արտադրության ձայնային ազդանշաններ տալու համար նախատեսված ատրճանակը` թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինությանը, իսկ այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցները՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։ ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության քննիչ Էդ. Հակոբյանի 23.05.2014թ-ի որոշմամբ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող՝ ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ քաղաքի Կոմիտասի փողոցի թիվ 53 բնակելի տան /ծածկագիր 056-021/ վրա դրված կալանքը՝ վերացնել Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 05-02-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 11-03-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 251, 160, 171, 98 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 12-03-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251, 160, 171, 98 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-9791 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 17-03-2015 |
|---|
Գործը ստացվել է փոփոխվելուց հետո
| Ամսաթիվ | 26-11-2015 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 27-11-2015 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 27-11-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 251, 160, 171, 98, 118 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 01-12-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251, 160, 171, 98, 118 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0111/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 06-03-2015 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 05-03-2015 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Հունան |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Կամիսար Պողոսյան Բեկանել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի /ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդ. 2-րդ մասի 2-րդ կետով , 38-34-312 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235 հոդ. 1-ին մասով , ՀՀ քր.օր. 66 հոդ. կարգով վերջնական պատիժ - ազատազրկում 3 տարի 6 ամիս ժամկետով / վերաբերյալ 05.02.2015թ. դատավճիռը , մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդ. 2-րդ մասի 2-րդ կետով , 38-34-312 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով Կ.Պողոսյանին արդարացնել , իսկ ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում ապացուցված համարելու դեպքում համաներում կիրառելու հիմքով Կ.Պողոսյանին ազատել ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդ. 2-րդ մասի 2-րդ կետով , 38-34-312 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 10-03-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Ռշտունի |
| Դատավոր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 17-03-2015 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 17-03-2015 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Պաշտպանի բացակայության պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Մեղադրողի բացակայության պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | պաշտպանի բացակայության պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | դատարանի կազմի չհամալրման պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 09-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակի
| Ամսաթիվ | 09-06-2015 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 09-06-2015 |
| Ստորադաս դատարանի ակտը բեկանվել է մասնակի | Մասնակի փոփոխվել է ստորադաս դատարանի դատական ակտը և պատիժը մասով մեղմացվել է |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Կամիսար |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԿԴ/0111/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈւՄ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ «09» հունիսի 2015թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) Նախագահող դատավոր դատավորներ դատական նիստերի քարտուղարներ դատախազ պաշտպան ամբաստանյալ Մ.Պապոյան Վ.Ռշտունի Ա.Դանիելյան Ա.Ջուլհակյան Էդ.Մկրտչյան Ա.Շահբազյան Հ.Բաբայան Կ.Պողոսյան ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի (ծնված` 1956 թվականի հունիսի 20-ին Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում` չդատապարտված, չի աշխատում, բնակվել է Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը` ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի մայիսի 22-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62209714 քրեական գործը: 2014 թվականի մայիսի 24-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով: 2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքների համար, որ նա, 2003 թվականից մինչև 2012 թվականի հուլիսի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետի պաշտոնում, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը, հեռավոր ազգական, ՀՀ ոստիկանության այլ ստորաբաժանումում ծառայող ոստիկան Արսեն Պետրոսյանից խարդախության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ, նրան ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու կեղծ խոստումով շահագրգռելով, նրանից թաքցնելով իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում հիշյալ խոստումը կատարելու անհնարինությունը, այդ կերպ 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ին Արսեն Պետրոսյանին դրդել է առանձնապես խոշոր չափերով` 2.716.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7.000 ԱՄՆ դոլար իբրև կաշառք տալ «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության տեսուչի պաշտոնին նշանակելու լիազորություն ունեցող պաշտոնատար անձանց, ապա վերջինի համաձայնվելուց հետո նրանից իր աշխատասենյակում նույն օրը ստացել է խոշոր չափերով` 1.940.000 ՀՀ դրամին համարժեք 5.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ին` մնացած 776.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլարը և խաբեությամբ հափշտակել, ծախսել է անձնական կարիքների համար, որի պատճառով Արսեն Պետրոսյանն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել: Բացի այդ, Կամիսար Պողոսյանը 1990-1993 թվականներին մասնակցելով ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանության մարտական գործողություններին, նշված ժամանակ մարտական դիրքերից ձեռք է բերել և իր` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժան 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում ապօրինի կերպով պահել ռազմամթերք հանդիսացող 5,45մմ տրամաչափի 20 փամփուշտներ, որոնք հայտնաբերվել և առգրավվել են 2014 թվականի մայիսի 24-ին նրա հիշյալ բնակարանում կատարված խուզարկությամբ: 2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Արսեն Պետրոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` կաշառք տալու մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելու հիմքով: 2014 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության պետի տեղակալ Էդ.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 62209714 քրեական գործով Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով ռազմամթերք պահելու հանցակազմի բացակայության պատճառով, Մարինա Միրզոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով հրազեն պահելու հանցակազմի բացակայության պատճառով, իսկ Էդգար Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու հանցակազմի բացակայության պատճառով: 2014 թվականի հուլիսի 8-ին Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի վերաբերյալ թիվ 62209714 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0111/01/14 համարը: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0111/01/14 դատավճռի համաձայն` Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի մայիսի 22-ից: 2015 թվականի մարտի 6-ին (փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2015 թվականի մարտի 5-ին) Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ԵԿԴ/0111/01/14 դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանը խնդրել է բեկանել Կամիսար Պողոսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 2-ի դատավճիռը, մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Կամիսար Պողոսյանին արդարացնել, իսկ եթե Վերաքննիչ դատարանը հանգի այն հետևության, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում, ապա համաներում կիրառելու հիմքով Կամիսար Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ են տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ և 126-րդ հոդվածներով սահմանված մի շարք սկզբունքներ, ինչն իր հերթին հանգեցրել է նյութական իրավունքի խախտման` քրեական օրենքի սխալ կիրառմամբ Կամիսար Պողոսյանն անհիմն դատապարտվել է և նրա նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ: Այդ խախտումներն ամբաստանյալի համար առաջացրել են կամ կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում` դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվել Կամիսար Պողոսյանի կողմից մեղսագրվող արարքները կատարելու հանգամանքը: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքը, ապացույցները պատշաճ չի գնահատել, դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցները ներկայացրել է որպես մեղքը հիմնավորող` առանց դրանք այլ ապացույցների հետ համադրելու, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում` ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ Դատարանում ամբաստանյալը չի ընդունել առաջադրված մեղադրանքներից խարդախություն և կաշառքի դրդչության փորձ կատարելու հանգամանքները: Նախաքննական մարմինը հաստատված է համարել, որ Կամիսար Պողոսյանը, հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շտաբի հետաքննության բաժանմունքի պետ, խաբեությամբ տուժող Արսեն Պետրոսյանից ստացել է 7.000 ԱՄՆ դոլար, ինչով նաև դրդել է վերջինին առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք տալուն: Նախաքննությունն ի սկզբանե ընթացել է բացառապես մեղադրական թեքումով: Նախաքննական մարմինը, որպես հանցանքը կատարված լինելը հաստատող ելակետային տվյալ, հիմք է ընդունել տուժող Արսեն Պետրոսյանի ցուցմունքները, իսկ վերջինի ցուցմունքները հաստատելու համար հարցաքննել է բացառապես գործի ելքով շահագրգրռված անձանց: Այսպես` որպես վկաներ են հարցաքննվել, հետագայում նաև դատակոչվել տուժող Արսեն Պետրոսյանի մայրը` Գրետա Առաքելյանը, հայրը` Ռոբերտ Պետրոսյանը, մորեղբայրը` Ռուբեն Առաքելյանը, տուժողի կինը` Արմինե Համբարյանը, կնոջ հայրը` Վարդան Համբարյանը, այլ բարեկամներ, ինչպես նաև տուժողի ընկերները: Բացի այն, որ նշված վկաները գործի ելքով շահագրգիռ անձինք են, վերջիններից ոչ մեկ դեպքին և դրան հաջորդող հանգամանքներին ներկա չեն եղել և գործի փաստական հանգամանքներին առնչվող տեղեկությունները նրանց հայտնի են դարձել տուժող Արսեն Պետրոսյանի հայտնած տվյալներից: Ստացվում է, որ Կամիսար Պողոսյանին իբրև թե կաշառք տալու հանգամանքը հաստատվում է բացառապես տուժողի ցուցմունքով: Թեև հասկանալի է, որ տուժողի հարազատները չէին կարող նախաքննության ընթացքում կամ Դատարանում տուժողի համար ոչ նպաստավոր ցուցմունքներ տալ, սակայն Դատարանում այդ անձանց հարցաքննություններից ակնհայտ դարձավ, որ նրանց ցուցմունքները նույնպես հակասական են և որոշ մասով նաև միմյանց չեն համընկնում: Այսպես` տուժողի մայրը` Գրետա Առաքելյանը, և մորեղբայրը` Ռուբեն Առաքելյանը, Դատարանում հաստատեցին ամբաստանյալի այն պատճառաբանությունները, որ վերջինների հետ հանդիպման ընթացքում Կամիսար Պողոսյանը նրանց հայտնել է, որ իրականում Արսեն Պետրոսյանից պարտքով գումար է ստացել, սակայն գումարի զգալի մասը վերադարձրել է: Նշված վկաները հաստատեցին, որ Կամիսար Պողոսյանն իրականում իրենց նման բան է ասել, սակայն իրենք Արսեն Պետրոսյանից չեն հետաքրքրվել, թե Կամիսար Պողոսյանը նրան որքան գումար է տվել և ինչու Արսեն Պետրոսյանն այդ մասին իրենց ոչինչ չի ասել: Նշված վկաների ցուցմունքներն առնվազն անարժանահավատ են և հերթական ապացույցն են այն բանի, որ Կամիսար Պողոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը և վերջինն իրականում Արսեն Պետրոսյանին է վերադարձրել ստացված գումարից 4.400 ԱՄՆ դոլարը: Այլապես, եթե դա չհամապատասխաներ իրականությանը, ապա վերը նշված վկաները Կամիսար Պողոսյանի հետ հանդիպման ժամանակ կհանդիմանեին նրան և չէին համաձայնվի այն բանի հետ, որ գումարի մի մասը վերադարձված է: Արսեն Պետրոսյանի և նրա հարազատներից յուրաքանչյուրի ցուցմունքները լրիվ նույնաբովանդակ են, հարմարեցված Արսեն Պետրոսյանի հայտնած տեղեկություններին: Ինչ վերաբերում է դատակոչված վկաներից, տուժողի ընկերներ Տիգրան Գալստյանի, Ալեքսեյ Ալեքսանյանի և Վահագն Ղուկասյանի ցուցմունքներին, ապա դրանք նույնպես անարժանահավատ ցուցմունքներ են, քանի որ վերջինների ցուցմունքների համաձայն` Արսեն Պետրոսյանն իբրև թե դեռևս 2009 թվականին նրանց հայտնել է, որ իր բարեկամ Կամիսար Պողոսյանին, աշխատանքի նշանակվելու նպատակով, 7.000 ԱՄՆ դոլարի չափով կաշառք է տվել: Ստացվում է, որ Արսեն Պետրոսյանը, 2009 թվականին լինելով ՀՀ ոստիկանության աշխատակից, իր շրջապատի բոլոր անձանց պատմել է, որ իր աշխատանքի նշանակման համար կաշառք է տվել, ինչը չի կարող իրական լինել: Ինչ վերաբերում է Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող խարդախությանը, ապա վերջինի գործողություններում բացակայում է խարդախության հանցակազմը: Նախ Կամիսար Պողոսյանն ինչպես դեռևս նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դրանից առաջ, մասնավորապես` Արսեն Պետրոսյանի կամ նրա հարազատների հետ հանդիպելիս, երբևէ չի հերքել, որ Արսեն Պետրոսյանից պարտքով գումար է վերցրել և երբեք չի հրաժարվել այն վերադարձնելուց: Ավելին` Կամիսար Պողոսյանը գումարի հիմնական մասը վերադարձրել է Արսեն Պետրոսյանին, մյուս մասը վերադարձնելու համար նրան է առաջարկել Գեղարքունիքի մարզում գտնվող հողակտորը, սակայն Արսեն Պետրոսյանն այդ պայմաններին չի համաձայնվել և պահանջել է վերադարձնել գումարը: Այն, որ Կամիսար Պողոսյանը մաս-մաս վերադարձրել է ստացած գումարի որոշ մասը, արդեն իսկ վկայում է այն մասին, որ վերջինը գումարը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակ չի ունեցել և այն չի հափշտակել: Ինչ վերաբերում է մեղադրանքի որոշման մեջ նշված այն մտքին, որ Կամիսար Պողոսյանն իբրև թե Արսեն Պետրոսյանից թաքցրել է իր ծառայողական լիազորությունների շրջանակում վերջինին ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում տեսուչի պաշտոնում նշանակելու անհնարինությունը, ապա դա Արսեն Պետրոսյանի համար ի սկզբանե ակնհայտ է եղել, քանի որ Կամիսար Պողոսյանին հանդիպելու պահին Արսեն Պետրոսյանը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակից և ոստիկանության ստորաբաժանումների վերաբերյալ տարրական տեղեկություններ ունենալու դեպքում կարող էր հասկանալ, որ Կամիսար Պողոսյանն իրեն չի կարող նշանակել ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայության տեսուչի պաշտոնում: Առաջին ատյանի դատարանում պարզվել է նաև, որ 2009 թվականի դրությամբ Արսեն Պետրոսյանը չի ունեցել համապատասխան կրթություն, ինչը թույլ կտար նրան աշխատելու ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում: Բացի այդ, ենթադրյալ խարդախությունը կատարելուց անցել են պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետները: Խարդախության հանցակազմի հետ սերտորեն կապված է նաև կաշառք տալու դրդչության փորձի հանցակազմը: Քննարկվող դեպքում այս հանցակազմը բացակայում է, քանի որ և նախաքննությամբ և դատական քննությամբ հաստատվեց, որ Արսեն Պետրոսյանն ինքն է իր հարազատների միջոցով պարզել Կամիսար Պողոսյանի աշխատանքի վայրը, մյուս տվյալները և գնացել նրա մոտ ու ծանոթացել, ինչը նշանակում է, որ Կամիսար Պողոսյանը, ով նախկինում չի ճանաչել Արսեն Պետրոսյանին, նրան իր մոտ չի հրավիրել և հետևաբար չէր կարող նրան դրդել որևէ գործողություն կատարելու, առավել ևս կաշառք տալու: Տվյալ դեպքում Կամիսար Պողոսյանն Արսեն Պետրոսյանին որևէ կերպ չի համոզել, չի շահագրգռել, հետևաբար` նման պայմաններում Կամիսար Պողոսյանը չէր կարող վերջինին դրդել ենթադրյալ հանցանք կատարելու, քանի որ վերջինին նույնիսկ չի ճանաչել: Նախաքննական մարմինը Կամիսար Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրել, հաշվի առնելով նույն հանցակազմի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Ռադիկ Պապյանի վերաբերյալ թիվ ՏԴ/0053/01/12 որոշումը, սակայն նախաքննական մարմինը հաշվի չի առել Ռադիկ Պապյանին մեղսագրվող արարքի և սույն գործի փաստական հանգամանքները: Այդ որոշման համաձայն` Ռադիկ Պապյանն ակտիվ դեր է ունեցել ենթադրյալ կաշառք տալու միջնորդության հարցում, ինքն է եղել նախաձեռնողի դերում և իրապես դրդել է տուժողներին կոնկրետ գործողություններ ձեռնարկել քրեական գործի ընթացքը լուծելու համար կաշառք տալու հարցում, հայտնել է, որ ունի ծանոթներ իրավապահ համակարգում, որպիսի հանգամանքները բացակայում են սույն քրեական գործով, քանի որ Արսեն Պետրոսյանը նույնիսկ չի կարողացել բացատրել, թե Կամիսար Պողոսյանն ի պաշտոնե իր համար ինչ պետք է աներ, որպեսզի ինքն աշխատանքի անցներ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայությունում: Առաջին ատյանի դատարանն առհասարակ չի գնահատել ամբաստանյալի ցուցմունքները, այնինչ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` Դատարանը պետք է մանրակրկիտ ստուգման ենթարկեր իր անմեղության վերաբերյալ ամբաստանյալի հայտարարությունները, հաստատեր կամ հերքեր դրանք: Առաջին ատյանի դատարանն ապացույցները գնահատել է միակողմանի, դատավճռում ակնհայտորեն ապացույցների մի մասին առավել նշանակություն է տվել` մեղքի դրսևորման գնահատման հիմքում դնելով մի շարք անթույլատրելի ապացույցներ` առանց դրանք գործին վերաբերող հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատելու: Ինչ վերաբերում է Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելուն, ապա Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, մասնավորապես` նշանակված պատիժների նկատմամբ չի կիրառել «Համաներում հայտատարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշման պահանջները: Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող հանցանքները ներառված չեն Համաներման որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված բացառության դեպքերի շարքում, Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից: Առաջին ատյանի դատարանը Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող արարքներից յուրաքանչյուրի մասով պատիժ նշանակելիս չի քննարկել այդ արարքների համար պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու և համաներում կիրառելու հարցերը, ինչով թույլ է տվել դատական սխալ: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկներին, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության: Այսպիսով` ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքներում հաստատված է և նրա կատարած հանցանքներն ապացուցված, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանի պատճառաբանությունները հերքվում են տուժող Արսեն Պետրոսյանի, վկաներ Վահագն Ղուկասյանի, Արմինե Համբարյանի, Տիգրան Գալստյանի, Մանվել Ալեքսանյանի, Գրետա Առաքելյանի, Ռուբեն Առաքելյանի, Ռոբերտ Պետրոսյանի դատական քննության ընթացքում, վկա Մարինա Միրզոյանի նախնական և դատական քննության ընթացքում, վկաներ Վարդան Համբարյանի, Թագուհի Վարդանյանի, Ազատ Սարգսյանի, Ժորա Առաքելյանի, Ալեքսեյ Ալեքսանյանի, Էդգար Պողոսյանի նախնական քննության ընթացքում տված ցուցմունքներով, փորձագետի թիվ 14-1421 եզրակացությամբ, Կամիսար Պողոսյանի` Երևան քաղաքի Դանիել Վարուժանի 8-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում խուզարկություն կատարելու մասին 2014 թվականի մայիսի 24-ի արձանագրությամբ, 2014 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ռազմամթերք հանդիսացող 5,45 մմ տրամաչափի 20 փամփուշտի առկայությամբ, ինչպես նաև 2014 թվականի հունիսի 23-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից 2014 թվականի մայիսի 23-ին տրված Արսեն Պետրոսյանի հաշվի և 2012 թվականի օգոստոսի 28-ի վարկային նկարագրի քաղվածքներով, 7.000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու վերաբերյալ 2011 թվականի հունիսի 12-ի և 2013 թվականի մայիսի 3-ի պարտավորագրերով, Կամիսար Պողոսյանի կողմից շահագործվող 094-40-52-92 բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների վերաբերյալ էլեկտրոնային սկավառակով, ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության 2014 թվականի մայիսի 22-ի և ՀՀ ոստիկանության հասարակական կարգի ապահովման վարչության 2014 թվականի հունիսի 6-ի գրություններով: Այդ առումով Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված ու պատճառաբանված են, իսկ քրեական գործի փաստական հանգամանքների մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու և ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկները քրեական գործի նյութերում իրենց հաստատումը չեն գտնում, հետևաբար` չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև անդրադառնալ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ եթե Վերաքննիչ դատարանը հանգի այն հետևության, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքներում, ապա համաներում կիրառելու հիմքով Կամիսար Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքների համար նշանակված պատժից: Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում մանրամասն քննարկել այն հարցը, թե արդյոք «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշումը (այսուհետ նաև` Համաներման որոշում) ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ կիրառելի է, թե ոչ: Վերոգրայալ հարցի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալ փաստական հանգամանքները. - Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, - Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, - Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 1990-1993 թվականներից մինչև 2014 թվականի մայիսի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում, - Կամիսար Պողոսյանը հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից, - Կամիսար Պողոսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել: Վերաքննիչ դատարանը նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Համաներման որոշման 15-րդ կետի համաձայն` սույն որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ, իսկ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարել է 1990-1993 թվականներից մինչև 2014 թվականի մայիսի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում, հետևապես` փաստում է, որ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի նկատմամբ Համաներման որոշումը կիրառելի չէ: Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում քննարկել նաև այն հարցը, թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի նկատմամբ Համաներման որոշումը կիրառելի չլինելու պայմաններում նշված որոշումը կիրառելի է արդյոք ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքների նկատմամբ: Ընդ որում` նշված հարցն անհրաժեշտ է քննարկել Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետի համատեքստում, համաձայն որի` համաներումը պետք է չկիրառել մի քանի հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ հանցագործություններից թեկուզ մեկի համար սույն որոշմամբ համաներում չի կիրառվում: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետում նշված սահամանափակումը պայմանավորված է նույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված սահմանափակման առկայությամբ, այսինքն` Համաներման որոշման 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետում նշված սահամանափակումը կիրառելի է այն դեպքում, երբ անձը կատարել է մի քանի հանցագործություններ, որոնցից մեկն առկա է Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում թվարկված ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածների շարքում: Վերոգրյալը հաշվի առնելով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված արարքի նկատմամբ` արարքի կատարման ժամանակահատվածի պատճառաբանությամբ, Համաներման որոշման չկիրառումը չի կարող արգելք հանդիսանալ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Համաներման որոշման կիրառման համար: Նշված հարցի կապակցությամբ նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԵԿԴ/0067/01/12 որոշմամբ` «14 (…) հանցագործությունների համակցության այն դեպքերում, երբ համաներումը բոլոր հանցանքների նկատմամբ կիրառելի է, ապա դատարանը պարտավորեցված է համաներման ակտը (…) կիրառել յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին: (…): 16. Սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծության համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է Վ.Ավետիսյանի գործով որոշմամբ Համաներման ակտի 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետին տրված մեկնաբանությունը. «(…) հանցագործությունների համակցության դեպքում համաներման կիրառման սահմանափակումն օրենսդիրը նախատեսել է միայն մեկ դեպքում` համաներման չկիրառման հիմքում դնելով ոչ թե հանցանքների քանակական, այլ որակական կողմը` առկա է թեկուզ մեկ այնպիսի հանցագործություն, որի նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ (…)», և ընդգծում է, որ տվյալ սահմանափակմանը պետք է տալ բացառապես այն բովանդակային նշանակությունը, որն օրենսդիրն ի նկատի է ունեցել Համաներման ակտի 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում որոշակի հանցատեսակներ թվարկելով: Այլ խոսքով՝ Համաներման ակտի 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետով նախատեսված սահմանափակումն անհրաժեշտ է դիտարկել նույն կետի 7-րդ ենթակետի համատեքստում՝ Համաներման ակտի կիրառման անհնարինությունը կապելով հանցագործության էության, այլ ոչ թե դրա կատարման ժամանակահատվածի հետ: 17. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Հ.Ամիրխանյանին մեղսագրվել է երկու դրվագով խարդախություն, որոնցից առաջինը` 2010 թվականի սկզբից մինչև 2011 թվականի սկիզբն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կատարված, որը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, երկրորդը` 2011 թվականի փետրվարից մինչև 2011 թվականի սեպտեմբերի 9-ն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա.Էլոյանի նկատմամբ կատարված, որը որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերով (տե°ս սույն որոշման 5-րդ կետը)»: Հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում քննարկել նաև այն հարցը, թե առկա են ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Համաներման որոշման կիրառման այլ սահմանափակումներ, թե ոչ, եթե ոչ, ապա Համաներման որոշման որ դրույթն է կիրառելի նրա նկատմամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե ընդունվել է համաներման ակտ, իսկ նույն հոդվածի 5-րդ մասը սահմանում է, որ դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը: Համաներման որոշման 2-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված այն անձանց, որոնք Հայաստանի Հանրապետության կամ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մասնակիցներ են և նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չեն կրել կամ կրել են, սակայն չունեն դատվածություն: Նույն որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` քրեական հետապնդում պետք է չհարուցել և քրեական հետապնդում չիրականացնել, ինչպես նաև կարճել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ հետաքննության մարմինների, նախաքննության մարմինների կամ դատարանի վարույթում գտնվող քրեական գործերը, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ և 5-րդ ենթակետերով նախատեսված դեպքերի, որոնցով սույն որոշման 2-րդ կետում թվարկված անձինք կարող են մեղադրվել կամ մեղադրվում են այնպիսի հանցագործություններ կատարելու մեջ, որոնց համար նախատեսված է պատիժ` ոչ ավելի, քան հինգ տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի համաձայն` պատժաչափի չկրած մասը պետք է կրճատել մեկ քառորդով` սույն որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում նշված հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ, եթե դրանք հանցափորձ կամ հանցագործության նախապատրաստություն են: Հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված արարքներից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիան, որպես պատիժ, նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երկուսից հինգ տարի ժամկետով, իսկ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը ներառված է Համաներման որոշման 9-րդ կետի 7-րդ ենթակետում և նշված արարքի համար Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով: Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերը նշված փաստական հանգամանքները, այն է` ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանն իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքները կատարել է 2009 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանության համար մղված մարտական գործողությունների մաuնակից և նախկինում դատապարտված չի եղել, ինչպես նաև այն, որ սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում են Համաներման որոշման 9-րդ կետում նշված սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ նրա նկատմամբ Համաներման որոշման կիրառման համար, գտնում է, որ Համաներման որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել, իսկ նույն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Տվյալ դեպքում հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) ամիս ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով, որի չկրած մասը Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ եզրահանգման համաձայն` պետք է կրճատել մեկ քառորդով: Հարկ է նկատել, որ ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ վերջնական պատիժ կարող է սահմանվել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը մեկ քառորդով կրճատելու հաշվարկները կատարելուց հետո: Իսկ ինչ վերաբերում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը մեկ քառորդով կրճատելու հաշվարկը կատարելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն պետք է կատարվի համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի կողմից, քանի որ դա հնարավոր է կատարել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի առկայության պայմաններում: Նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 որոշմամբ` «(…) համաներման ակտի 8-րդ կետի կիրառման արդյունքում կրճատվում է այն անձանց նկատմամբ նշանակված պատժաչափի չկրած մասը, որոնց վերաբերյալ առկա է օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտ, քանի որ պատժաչափի չկրած մասի հաշվարկը, ուստիև այդ չկրած մասի փաստացի կրճատումը, հնարավոր է կատարել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության պայմաններում` Համաներման ակտի 13-րդ կետի 4-րդ ենթակետով ամրագրված իրավազորության սահմաններում և ընթացակարգով: Դրա մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ եթե անգամ դատարանը անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելիս կիրառի Համաներման ակտի 8-րդ կետի որևէ ենթակետ, ապա կարող է արձանագրել միայն համաներման կիրառմամբ պատժի չկրած մասի կրճատման փաստը` դրա հաշվարկի կատարումը թողնելով համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկին` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ համաներման որոշման 8-րդ կետի լիարժեք կիրառումն իրագործելի է բացառապես օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության դեպքում` համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում (…)»: Վերոգրյալ եզրահանգման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը համապատասխան քրեկատարողական հիմնարկի կողմից կատարելուց հետո պետք է լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և ամբաստանյալ Կամիսար Պողոսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճիռը փոփոխել: «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել: «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 (երեք) տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը կատարելուց հետո լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈւՆԻ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 09-06-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 28-07-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251, 160, 171, 98, 93 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 28-07-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251, 160, 171, 98, 93 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-15547/15 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0111/01/14
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 24-07-2015 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Հունան |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Կամիսար Երվանդի Պողոսյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 28-07-2015 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-15547 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 11-08-2015 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 5 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԿԴ/0111/01/14 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 11-08-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ելիզավետա |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվել է
| Ամսաթիվ | 30-10-2015 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0111/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 30 հոկտեմբերի 2015 թվական ք.Եր¨ան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հունիսի 9-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Եր¨անի Կենտրոն ¨ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճռով Կամիսար Երվանդի Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ¨ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի հիման վրա նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 տարի 6 ամիս ժամկետով: Ամբաստանյալ Կ.Պողոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2015 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը բավարարել է մասնակի, փոփոխել է Եր¨անի Կենտրոն ¨ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 5-ի դատավճիռը, «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման (Այսուհետ նա¨` Համաներման ակտ) 6-րդ կետի 3-րդ ենթակետի հիման վրա` Կ.Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցրել է, իսկ Համաներման ակտի 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի հիման վրա` նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը կրճատել է մեկ քառորդով: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը որոշել է նա¨ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի հիման վրա Կ.Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 3 տարի ժամկետով ազատազրկման չկրած մասը Համաներման ակտի 8-րդ կետի 4-րդ ենթակետի հիման վրա մեկ քառորդով կրճատման հաշվարկը կատարելուց հետո լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 ամիս ժամկետով ազատազրկումը, ¨ պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014 թվականի մայիսի 22-ից: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի վերոհիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կ.Պողոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանը` խնդրելով վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, պատժի մասով բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հունիսի 9-ի որոշումը ¨ «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշման հիման վրա Կ.Պողոսյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժի կրումից: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված հիմքը, այն է` առեր¨ույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Բողոքի հեղինակը նշել է, որ ստորադաս դատարանները խախտել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ, 82-րդ հոդվածների պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, գործի նյութերի ¨ բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ առեր¨ույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Հետ¨աբար, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին ¨ 2-րդ մասերով ¨ 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները ¨ ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հունիսի 9-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Կամիսար Երվանդի Պողոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ¨ ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 02-11-2015 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 05-11-2015 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 5 հատոր` 251, 160, 171, 98, 111 թերթ: |