Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա. Հովհաննիսյանի,

մասնակցությամբ`
մեղադրող, Հայաստանի Հանրապետության
/այսուհետ ՀՀ/ գլխավոր դատախազության
հատկապես կարևոր գործերով քննության
վարչության դատախազ Ա. Բարսեղյանի,

պաշտպաններ Ռ. Սիրեկանյանի,
Տ. Գրիգորյանի,
Ա. Ումրշատյանի,
Ա. Հայրապետյանի,
Ա. Անտոնյանի,


տուժողներ Խ. Թովմասյանի,
Գ. Սարգսյանի,

տուժողներ և քաղաքացիական
հայցվորներ Ռ. Միրզիկյանի,

Ջ. Կարապետյանի,

տուժող և քաղաքացիական հայցվոր
«Քրաուն-Քեմիքալ» սահմանափակ
պատասխանատվությամբ ընկերության
/այսուհետ ՍՊԸ/ ներկայացուցիչ Հ. Ավետյանի,

տուժող և քաղաքացիական հայցվոր
Ռ. Միրզիկյանի ներկայացուցիչ Ս. Մուրադյանի,

տուժող Գ. Սարգսյանի ներկայացուցիչ Զ. Եղիազարյանի,



2016թ. հունվարի 12-ին Երևանում,


դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանի`
ծնված 1976թ. մայիսի 26-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի մեկ անչափահաս երեխա, ֆիզիկապես վատառողջ է, բնութագրվում է դրական, դատվածություն չունի, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվել է Երևանի Շախսուվարյան 8ա շենքի 58-րդ բնակարանում, կալանքի տակ է 2013թ. հուլիսի 24-ից, մեղադրվում է մեկ դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, երկու դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, երկու դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2013թ. հունվարի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության /այսուհետ ՔԳՎ/ Արագածոտնի մարզի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 29100713 քրեական գործը, որն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն։
2013թ. հունվարի 30-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ-ից այդ քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժին, որը 2013թ. փետրվարի 1-ին ստացվել և ընդունվել է Նաիրիի քննչական բաժանմունքի ավագ քննիչ Հ. Հակոբյանի վարույթ և կատարվել է նախաքննություն։
2013թ. հուլիսի 23-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժնի Նաիրիի քննչական բաժանմունքի ավագ քննիչ Հ. Հակոբյանը որոշումներ է կայացրել Կարեն Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու, նրա նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու միջնորդություն հարուցելու մասին։ Նույն օրը քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու պատճառաբանությամբ։
2013թ. հուլիսի 23-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության /այսուհետ ԾՀՔ/ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 59102913 քրեական գործը և ընդունվել է քննիչ Ա. Մանուկյանի վարույթ։ Այդ քրեական գործով 2013թ. հուլիսի 24-ին Կարեն Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2013թ. հուլիսի 24-ին Կարեն Մարգարյանը ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն և տեղափոխվել է ՀՀ ոստիկանության Նաիրիի բաժնի ձերբակալված անձանց պահման վայր /այսուհետ ՁՊՎ/։
2013թ. հուլիսի 25-ի որոշմամբ թիվ 29100713 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։ Այդ օրը Կարեն Մարգարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ Կարեն Մարգարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է` կալանքի սկիզբը հաշվելով 2014թ. հուլիսի 24-ից։
2013թ. հուլիսի 26-ին թիվ 29100713 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժնի Նաիրիի քննչական բաժանմունքից ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ԾՀՔ բաժին և նույն օրվա որոշմամբ ընդունվել է քննիչ Ա. Մանուկյանի վարույթ։ Վերջինս վերանայելով թիվ 29100713 և 59102913 քրեական գործերի նյութերը` 2013թ. հուլիսի 26-ին որոշում է կայացրել այդ քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու մասին։
2013թ. հուլիսի 31-ին որոշում է կայացվել թիվ 29100713 քրեական գործով Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և լրացնելու մասին, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել երկու դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեկ դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2013թ. օգոստոսի 09-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում, Վարդան Լենդրուշի Լազարյանի դիմումի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով, Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանի կողմից խոշոր չափի խարդախություն կատարելու փաստի առթիվ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14139913 քրեական գործը, որն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն։
2013թ. օգոսոտսի 14-ին, ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի հանձնարարությամբ, նախաքննությունը շարունակելու համար թիվ 29100713 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժնի Նաիրիի քննչական բաժանմունք և նույն օրն ընդունվել է վարույթ։
2013թ. օգոստոսի 29-ի որոշմամբ թիվ 14139913 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնից ըստ ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժին, այդ բաժնի ավագ քննիչ Հ. Հակոբյանի 2013թ. սեպտեմբերի 7-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և միացվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կոտայքի մարզի քննչական բաժնի Նաիրիի քննչական բաժանմունքում քննվող թիվ 29100713 քրեական գործին` համատեղ նախաքննությունը շարունակելու համար։
2013թ. դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 29100713 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ Կոտայքի մարզի դատախազին` քննչական ենթակայության հարցը որոշելու և այն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկելու մասին միջնորդությամբ։
ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի 2013թ. դեկտեմբերի 24-ի թիվ 15-642քր-13 գրությամբ թիվ 29100713 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ հատկապես կարևոր գործերի /այսուհետ ՀԿԳ/ քննության վարչություն` քրեական գործի նախաքննությունն այդտեղ շարունակելու համար։ 2013թ. դեկտեմբերի 28-ին այդ քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության վարույթ և նախաքննությունը շարունակվել է։
Նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 20-ի որոշմամբ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել մեկ դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, երկու դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, երկու դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Համաձայն մեղադրական եզրակացության` Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին նախաքննության մարմինը մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար. «որ նա Գեղամ Սարգսյանից և Ռիմա Միրզիկյանից խարդախությամբ շարունակաբար հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի 4.233.060 ՀՀ դրամին համարժեք 11.250 ԱՄՆ դոլար գումար, Ռիմա Միրզիկյանից խարդախությամբ հափշտակել է զգալի չափերի 379.876 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար, «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ից խարդախությամբ հափշտակել է խոշոր չափերի՝ 2.154.799 ՀՀ դրամի շինարարական ապրանքներ, Ջուլիետա Կարապետյանից խարդախությամբ հափշտակել է խոշոր չափերի՝ 1103000 ընդհանուր ՀՀ դրամ և 773028 ՀՀ դրամին համարժեք 1900 ԱՄՆ դոլար, Գեղամ Խաչատրյանից խարդախությամբ հափշտակել է զգալի չափերի 491896 ՀՀ դրամին համարժեք 1200 ԱՄՆ դոլար։
Այսպես.
Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանը հանդիսանալով ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան, խաբեությամբ Գեղամ Սարգսյանից և Ռիմա Միրզիկյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ հափշտակելու մեկ միասնական դիտավորությամբ, դատական ատյաննե¬րի կողմից Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հաս¬ցեում գտնվող անշարժ գույքը Գեղամ Սարգսյանի անվամբ որպես սեփականություն հաշ-վառելու և Ռիմա Միրզիկյանին նշված շինությունից չվտարելու վերաբերյալ որոշումներ և վճիռներ կայացնելու կեղծ խոստումներով, տարբեր դատական ատյաններում հանդես գալով որպես Գեղամ Սարգսյանի և Ռիմա Միրզիկյանի ներկայացուցիչ, նրանցից խաբեութ¬յամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի 4233060 ՀՀ դրամին համարժեք 11250 ԱՄՆ դոլար գումար, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Կարեն Մարգարյանը օգտվելով Գեղամ Սարգսյանի և Ռիմա Միրզիկյանի կողմից բավարար չափով իրավաբանական գիտելիքներ և քաղաքացիական գործերով դատական գործընթացների վերբերյալ պատկերացում չունենալու հանգամանքներից, նրանցից թաքցրել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 26.03.2009 թվականի որոշման դեմ իր կողմից բերած վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելու փաստը և վստահեցնելով, որ դեռևս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վարույթում է գտնվում թիվ ՀՅՔԴ5/0032/02/08 քաղաքացիական գործով ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի որոշումը բեկանելու, փոփոխելու և ձեռքբերման վաղեմության ուժով Աշտարակ քաղաքի Երջանկության փողոցի 10 հասցեում գտնվող ճաշարանի նկատմամբ Գեղամ Սարգսյանի սեփականությունը ճանաչելու վերաբերյալ բերած իր վճռաբեկ բողոքը, նշված պատրվակով, փաստաբանական ծառայություն մատուցելու պատրանք ստեղծելով, իր կատարած աշխա¬տանքը բարենպաստ լույսի ներքո ներկայացնելով, Գեղամ Սարգսյանի և Ռիմա Միրզիկյանի օգտին դատական ատյանների կողմից որոշումներ, վճիռներ կայացնելու կեղծ խոստումներով, 2009 թվականի հունիսից մինչև 2010 թվականի հունիսն ընկած ժամանակա¬հատվածում, Գեղամ Սարգսյանից և Ռիմա Միրզիկյանից պահանջել և շարունակաբար ստա¬ցել է առանձնապես խոշոր չափերի 4233060 ՀՀ դրամին համարժեք 11250 ԱՄՆ դոլար գումար և չարաշահելով նրանց վստահությունը՝ խաբեությամբ հափշտակել է դրանք։
Այսինքն, Կարեն Մարգարյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Բացի այդ, Կարեն Մարգարյանը, չարաշահելով Ռիմա Միրզիկյանի վստահությունը, նրա շահերը դատարանում ներկայացնելու և վերջինիս ամուսնուց երեխաների համար դատարանի որոշմամբ ալիմենտ ձևակերպելու խոստումով, խարդա¬խությամբ Ռիմա Միրզիկյանից զգալի չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, 2009թ. սեպտեմբեր ամսվա ընթացքում նրանից վերցրել է 379876 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն որևէ հայց դատարան չի ներկայացրել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված գումարը։
Այսինքն, Կարեն Մարգարյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Բացի այդ, Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանը հանդիսանալով «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության տնօրեն, խարդախությամբ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությունից խոշոր չափերի շինարարական ապրանքներ հափշտակելու դիտավորությամբ, «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության համար, որպես գրասենյակ կառուցվող, սակայն իրականում գոյություն չունեցող եռահարկ շինության ներքին շինարարական աշխատանքները կատարելու պատրվակով, 2012թ. փետրվարի 21-ին 2.804.799 ՀՀ դրամ արժողության շինարարական ապրանքներ գնելու առուվաճառքի պայմանագիր է կնքել «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության տնօրեն Վարդան Լազարյանի հետ։ Վերջինիս վստահությունը ձեռք բերելու նպատակով, նույն օրը Կարեն Մարգարյանը վճարել է 650000 ՀՀ դրամ կանխավճար և պարտավորվել յուրաքանչյուր ապրանքի դիմաց հաշիվ ապրանքագիրը ստանալուց հետո 15 օրյա ժամկետում վճարել գումարը, սակայն շինարարական ապրանքները ստանալուց հետո, չարաշահելով Վարդան Լազարյանի վստահությունը, հափշտակել է 2154799 ՀՀ դրամին համարժեք շինարարական ապրանքները՝ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ին պատճառելով խոշոր չափի հասնող 2154799 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Կարեն Մարգարյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Բացի այդ, ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Կարեն Մարգարյանը խաբեությամբ Ջուլիետա Կարապետյանից խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, պատշաճ փաստաբանական ծառայություն մատուցելու պատրվակով, Արագածոտնի մարզի Քուչակ գյուղում գտնվող ամառանոցի նկատմամբ վերջինիս դստեր՝ Լիաննա Պետրոսյանի խախտված իրավունքները վերականգնելու կեղծ խոստումներով, 2012թ-ի հոկտեմբերի 5-ից մինչև 2013թ-ի հունվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Ջուլիետա Կարապետյանից պահաջել և շարունակապար ստացել է խոշոր չափերի, ընդհանուրը՝ 1103000 ՀՀ դրամ և 773028 ՀՀ դրամին համարժեք 1900 ԱՄՆ դոլար գումարներ և հափշտակել դրանք, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
Կարեն Մարգարյանը ուսումնասիրելով վիճահարույց ամառանոցի վերաբերյալ առկա փաստաթղթերը, հաստատապես տեղեկացել է, որ նշված ամառանոցի նկատմամբ, Լիաննա Պետրոսյանի ամուսնու եղբոր՝ Գրիգոր Մաիլյանի սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը անվավեր ճանաչելու մասին ներկայացված պահանջը դեռևս 2010թ-ի ապրիլի 6-ին ՀՀ վարչական դատարանի վճռով մերժվել, իսկ դրա դեմ բերված վճռաբեկ բողոքը 2010թ-ի հունիսի 9-ի որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից հետ է վերադարձվել, ինչպես նաև, կեղծ փաստա¬թղթերով Գրիգոր Մաիլյանի կողմից նշված ամառանոցին տիրանալու վերբերյալ Արագածոտնի մարզի դատախազությանը հասցեագրված դիմումների հիման վրա նախապատրաստված նյութերով դեռևս 2007թ-ի դեկտեմբերի 24-ին և 2010թ-ի մայիսի 10-ին կայացվել են քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումներ և անցել են նշված որոշումները բողոքարկելու օրենքով սահմանված ժամկետները։ Նոր երևան եկած կամ նոր հանգամանքներով դատական ակտը վերանայելու հիմքերի բացակայության պայմաններում, կեղծ փաստա¬թղթերով Գրիգոր Մաիլյանի կողմից ամառանոցին տիրանալու վերբերյալ նոր երևան եկած հանգամաներով քրեական գործ հարուցելու միջնորդությամբ ՀՀ գլխավոր դատախազությանը դիմելու, կեղծիքներն ի հայտ բերելու նպատակով փորձաքննություն նշանակելու և հաստատապես քրեական գործ հարուցվելու կեղծ խոս¬տումներով, փաստաբա¬նական ծառայություն մատուցելու պատրվակով, խաբեությամբ Ջուլիետա Կարապետյանից խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, 2012թ-ի հոկտեմբերի 5-ից մինչև 2013թ-ի հունվար ամիսն ընկած ժամանակահատվածում վերջինիցս պահաջել և շարունակապար ստացել է խոշոր չափերի, ընդհանուրը՝ 1103000 ՀՀ դրամ և 773028 ՀՀ դրամին համարժեք 1900 ԱՄՆ դոլար գումարներ և հափշտակել դրանք։ Պատշաճ փաստաբա¬նական ծառայություն մատուցելու պատրանք ստեղծելով, 2013թ-ի հունվարի 16-ին ՀՀ գլխավոր դատախազություն է ներկայացրել արդեն իսկ քննության առարկա դարձած նույն փաստարկներով, ակնհայտորեն հեռանկար չունեցող և ձևական բնույթ կրող դիմում-բողոք, որի կապակցությամբ 25.01.2013թ-ի թիվ 58-9դ-13 գրությամբ Արագածոտնի մարզի դատախազությունից ստացել է համապասատախան պարզաբանումներ՝ ներկայացրած դիմում-բողոքում բարձրացված հարցերը տարբեր ատյաններում բազմիցս քննության առարկա դարձած լինելու վերաբերյալ։ Կարեն Մարգարյանը շարունակելով Լիաննա Պետրոսյանի խախտված իրավունքները վերականգնելու կեղծ խոստումները, Ջուլիետա Կարապետյանից ստացած գումարները հափշտակելու փաստը քողարկելու նպատակով, վերջինիցս թաքցրել է նաև Արագածոտնի մարզի դատախազությունից ստացած պատասխան գրության առկայությունը։
Արդյունքում, Կարեն Մարգարյանի հանցավոր արարքների հետևանքով Ջուլիետա Կարապետյանին պատճառվել է խոշոր չափերի՝ 1876028 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Կարեն Մարգարյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Բացի այդ, քրեական գործի քննությամբ պարզվել է, որ Կարեն Մարգարյանը խաբեութ¬յամբ զգալի չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննվող թիվ 15118313 քրեական գործով մեղադրյալ Ռեգինա Խաչիկի Թովմասյանին իրավաբանական օգնություն ցույց տալու, նշված քրեական գործով հիմնավոր միջնորդություն ներկայացնելու, քրեական գործով ստացված փորձագետի եզրակացությունը բողոքարկելու արդյունքում նախաքննության մարմնի կողմից քրեական գործով վարույթը հաստատապես կարճելու կեղծ խոստումներով, Ռեգինա Թովմասյանի բարեկամ Գեղամ Խաչատրյանից պահանջել է 1200 ԱՄՆ դոլար գումար։ Վերջինս վստահելով Կարեն Մարգարյանին և ոչինչ չկասկածելով, 2013 թվականի հունիսի 29-ին՝ ժամը 14-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Վ.Սարգսյան փողոցում, Կարեն Մարգարյանին է տվել պահանջված 1200 ԱՄՆ դոլարից 1000 ԱՄՆ դոլարը՝ խոստանալով մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը վճարել հետագայում։ 2013թ.-ի հուլիսի 19-ին Գեղամ Խաչատրյանը նախաքննության մարմնից տեղեկանացել է, որ թիվ 15118313 քրեական գործով վարույթը չի կարճվելու և գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվելու է դատարան, իսկ քրեական գործով որևէ միջնորդություն չի ներկայացվել և փորձագետի եզրակացությունը չի բողոքարկվել։ Կարեն Մարգարյանը շարունակելով խարդախությամբ գումարներ հափշտակելուն ուղղված իր հանցավոր գործողությունները, մնացած 200 ԱՄՆ դոլար գումարը խաբեությամբ հափշտակելու նպատակով, Գեղամ Խաչատրյանին հայտնել է, որ իրավաբանական օգնություն տրամադրելու համար իրեն վճարված 1000 ԱՄՆ դոլարը և պահանջվող 200 ԱՄՆ դոլարը որպես կաշառք տալու է նախաքննության մարմնին՝ քրեական գործով վարութը կարճելու համար և պահանջել է մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը։ Գեղամ Խաչատրյանը վերջնականապես համոզվելով, որ Կարեն Մարգարյանը խաբեությամբ հափշտակելով 1000 ԱՄՆ դոլար գումարը, ցանկանում է կաշառք տալու պատրվակով հափշտակել ևս 200 ԱՄՆ դոլար գումար, 2013թ-ի հուլիսի 22-ին, կատարվածի և 1200 ԱՄՆ դոլար գումարը կաշառք տալու պատրվակով իրենցից ևս 200 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջելու մասին հաղորդում է տվել ոստիկանությանը, իսկ Կարեն Մարգարյանին խոստացել է նույն օրը տալ մնացած 200 ԱՄՆ դոլար գումարը։ 2013թ.-ի հուլիսի 22-ին՝ ժամը 15-ին, պայմանավորվածության համաձայն, ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի անձնագրային բաժնի մոտ Գեղամ Խաչատրյանը Կարեն Մարգարյանին է տվել 200 ԱՄՆ դոլարը, որից անմիջապես հետո վերջինս բռնվելով ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, անձնական խուզարկությամբ, նրա մոտից հատնաբերվել է 200 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Արդյունքում Կարեն Մարգարյանը չարաշահելով Գեղամ Խաչատրյանի վստահությունը, խաբեությամբ վերջինիցս հափշտակել է զգալի չափերի 491.896 ՀՀ դրամին համարժեք 1200 ԱՄՆ դոլար։
Այսինքն, Կարեն Մարգարյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Այսպիսով, Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով»։
2014թ.-ի հուլիսի 7-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, 2014թ.-ի հուլիսի 9-ին ստացվել, նույն օրն ընդունվել է դատարանի վարույթ, իսկ 2014թ.-ի հուլիսի 22-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2014թ.-ի հուլիսի 31-ին նշանակելու մասին։

Քրեական գործի նախաքննության և դատական քննության ընթացքում ներկայացվել են հետևյալ քաղաքացիական հայցերը.
2014թ.-ի հունիսի 17-ին տուժող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության կողմից ներկայացվել է քաղաքացիական հայց` ընկերությանը պատճառված խոշոր չափերի հասնող 2.154.799 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնասը Կարեն Մարգարյանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության կարգով հատուցելու պահանջով։
2014թ.-ի նոյեմբերի 20-ին տուժող Ջուլիետա Կարապետյանի կողմից ներկայացվել է քաղաքացիական հայց` 6.000 /վեց հազար/ ԱՄՆ դոլար գումարին համարժեք 2.442.000 /երկու միլիոն չորս հարյուր քառասուներկու հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնասը Կարեն Մարգարյանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության կարգով հատուցելու պահանջով։
2015թ.-ի մայիսի 4-ին տուժող Ռիմա Միրզիկյանի կողմից ներկայացվել է քաղաքացիական հայց` 1.000 /մեկ հազար/ ԱՄՆ դոլար գումարի չափով գույքային վնասը Կարեն Մարգարյանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության կարգով հատուցելու պահանջով։

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը լինելով իրավաբան և տեղեկանալով տուժողների` տարբեր դատական ատյաններում ունեցած խնդիրների մասին, վերջիններիս իրավաբանական ծառայություններ մատուցելու և նրանց օգտին դատական ակտերի կայացումն ապահովելու պատրվակով, 2009թ.-ի հունիսից մինչև 2013թ. հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարել է հինգ դրվագ խարդախություն հետևյալ հանգամանքներում.
Առաջին դրվագ`
Ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանը 2009թ.-ի հունիսին, Երևանում, տուժողներ Գ. Սարգսյանից և Ռ. Միրզիկյանից տեղեկանալով, որ նրանք քաղաքացիական դատավարության կարգով վեճերի լուծման խնդիրներ ունեն և տարբեր դատական ատյաններում քննվող քաղաքացիական գործերով դատավարության մասնակիցներ են, օգտվելով վերջիններիս` բավարար չափով իրավաբանական գիտելիքներ և քաղաքացիական գործերով դատական գործընթացների վերաբերյալ պատկերացում չունենալու հանգամանքներից, նրանցից խոշոր չափի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, գիտակցելով, որ իր խոստումներն իրականությանը չեն համապատասխանում` նրանց վստահեցրել է, որ կարող է ապահովել Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հաս¬ցեում գտնվող անշարժ գույքը Գեղամ Սարգսյանի անվամբ որպես սեփականություն հաշ¬վառելու և Ռիմա Միրզիկյանին նշված շինությունից չվտարելու վերաբերյալ դատական ատյանների որոշումների և վճիռների կայացում։ Կ. Մարգարյանը տուժողներից պահանջել է հրաժարվել իրենց փաստաբանից և գործը փոխանցել իրեն` որպեսզի ապահովի վերոհիշյալ դատական ակտերի կայացումը։
Տուժող Գեղամ Սարգսյանը հավատալով ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանին, նրա պահանջով հրաժարվել է իր փաստաբանի ծառայությունից, պահանջել է հետ վերցնել արդեն ներկայացված վճռաբեկ բողոքը և վերադարձնել մինչ այդ վճարված գումարները։
2009թ. հունիսին փաստաբան Ա. Շահբազյանն իր կողմից արդեն ներկայացված վճռաբեկ բողոքը Գեղամ Սարգսյանի պահանջով հետ է վերցրել։
Դրանից հետո փաստաբաններ Ազատ Շահբազյանը և Համլետ Գրիգորյանը Գեղամ Սարգսյանին վերադարձրել են մինչ այդ փաստաբանական ծառայության դիմաց ստացած գումարների մի մասը` համապատասխանաբար 4.000 և 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարները, իսկ Գեղամ Սարգսյանն էլ այդ` 2.160.000 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարը 2009թ. հուլիս ամսին փոխանցել է Կարեն Մարգարյանին։ Կարեն Մարգարյանը հստակ գիտակցելով, որ չի կարող որևէ արդյունքի հասնել` Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հաս¬ցեում գտնվող անշարժ գույքը Գեղամ Սարգսյանի անվամբ որպես սեփականություն հաշ¬վառելու և Ռիմա Միրզիկյանին նշված շինությունից չվտարելու վերաբերյալ գործերով, ՀՅՔԴ5/0032/02/08 քաղաքացիական գործով նախկինում Ազատ Շահբազյանի կողմից ներկայացված վճռաբեկ բողոքը ձևական փոփոխությունների ենթարկելով` ներկայացրել է նոր վճռաբեկ բողոք։ Այն ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009թ. օգոստոսի 08-ի որոշմամբ հետ է վերադարձվել, սակայն Կարեն Մարգարյանն այդ փաստը թաքցրել է Գեղամ Սարգսյանից` որպեսզի այդ հանգամանքը չխոչընդոտի իր մտադրության իրականացմանը։
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը նաև ձևականորեն մասնակցել է Ռիմա Միրզիկյանին նշված շինությունից վտարելու վերաբերյալ հարուցված քաղաքացիական գործով դատաքննություններին, ներկայացրել է վերաքննիչ և վճռաբեկ բողոքներ` դատարաններից պահանջելով հայցն առանց քննության թողնել կամ կասեցնել գործի վարույթը` պատճառաբանելով, որ այլ դատական գործով վիճարկվում է այդ գույքի սեփականության իրավունքը և հստակ գիտակցելով, որ իր հայտնած տեղեկությունը կեղծ է։
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը տուժողներ Գեղամ Սարգսյանից և Ռիմա Միրզիկյանից թաքցնելով վճռաբեկ բողոքը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից հետ վերադարձնելու փաստը` մինչև 2010թ.-ը Գեղամ Սարգսյանին վստահեցրել է, որ հօգուտ նրա կայացված ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դատական ակտն արդեն պատրաստ է, գտնվում է դատավորի մոտ, միայն ձևական ուղղումներ են պահանջվում, իսկ Ռիմա Միրզիկյանին վտարելու գործով` ՀՀ վերաքննիչ դատարանն իրենց օգտին որոշում է կայացնելու։ Այդ կերպ Գեղամ Սարգսյանի վստահությունը չարաշահելով և խաբեությամբ վերջինիցս ստացել է 365.000 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար ևս։
Բացի այդ, նույն ժամանակահատվածում, Կարեն Մարգարյանը Գեղամ Սարգսյանին հայտնելով կեղծ տեղեկություն այն մասին, որ անհրաժեշտ դատական ակտի կայացումն ապահովող դատավորին պետք է հյուրասիրի` ռեստորան հրավիրելու եղանակով, Գեղամ Սարգսյանից խաբեությամբ պահանջել և ստացել է 73.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200 ԱՄՆ դոլար` ընդհանուր առմամբ Գեղամ Սարգսյանից խարդախությամբ հափշտակելով 2.598.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7.200 ԱՄՆ դոլար գումար։
Երկրորդ դրվագ`
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը, չարաշահելով Ռիմա Միրզիկյանի վստահությունը, նրա շահերը դատարանում ներկայացնելու, երեխաների խնամքի համար նրա ամուսնուց ալիմենտի բռնագանձման հայց հարուցելու և դրա բավարարման վերաբերյալ դատական ակտի կայացումն ապահովելու կեղծ խոստումով, խարդա¬խությամբ Ռիմա Միրզիկյանից զգալի չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, 2009 թվականի սեպտեմբեր ամսվա ընթացքում, ՀՀ Արագածոտնի մարզի Աշտարակ քաղաքի Տիգրան Մեծի փողոցում և Ռ. Միրզիկյանի խանութում, նրանից վերցրել է 379.876 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար, սակայն որևէ հայց դատարան չի ներկայացրել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված գումարը։
Երրորդ դրվագ`
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը հանդիսանալով «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության տնօրեն, խարդախությամբ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությունից խոշոր չափերով գույք` շինարարական ապրանքներ հափշտակելու դիտավորությամբ, իբրև թե «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության համար որպես գրասենյակ կառուցվող, սակայն իրականում գոյություն չունեցող եռահարկ շինության ներքին շինարարական աշխատանքները կատարելու պատրվակով, 2012թ.-ի փետրվարի 21-ին, 2.804.799 /երկու միլիոն ութ հարյուր չորս հազար յոթ հարյուր իննսունինը/ ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության շինարարական ապրանքներ գնելու վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր է կնքել «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության հետ։ Վստահություն ձեռք բերելու նպատակով, նույն օրը Կարեն Մարգարյանը վճարել է 650.000 ՀՀ դրամ կանխավճար և պարտավորվել է յուրաքանչյուր ապրանքի դիմաց հաշիվ ապրանքագիրը ստանալուց հետո 15 օրյա ժամկետում վճարել գումարը, հստակ գիտակցելով, որ ոչ ինքը և ոչ էլ իր հիմնադրած «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերությունը վճարումներ կատարելու համար գույք և դրամական միջոցներ չունեն։ Այդ նպատակով Կարեն Մարգարյանը հափշտակել է 2.154.799 ՀՀ դրամին համարժեք շինարարական ապրանքները՝ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությանը պատճառելով խոշոր չափի` 2.154.799 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս։
Չորրորդ դրվագ`
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը տուժող Ջուլիետա Կարապետյանից խաբեությամբ խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, ուսումնասիրելով Ջ. Կարապետյանի կողմից ներկայացված, ՀՀ Արագածոտնի մարզի Քուչակ գյուղում գտնվող ամառանոցի վերաբերյալ փաստաթղթերը` հաստատապես տեղեկացել է, որ նշված ամառանոցի նկատմամբ Լիաննա Պետրոսյանի ամուսնու եղբայր Գրիգոր Մաիլյանի սեփականության իրավունքի պետական գրանցումն անվավեր ճանաչելու մասին ներկայացված պահանջը դեռևս 2010թ.-ի ապրիլի 6-ին ՀՀ վարչական դատարանի վճռով մերժվել է, այդ վեճի դեմ բերված վճռաբեկ բողոքը 2010թ.-ի հունիսի 9-ի որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից հետ է վերադարձվել, իսկ կեղծ փաստա¬թղթերով Գրիգոր Մաիլյանի կողմից նշված ամառանոցին տիրանալու վերբերյալ ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությանը հասցեագրված դիմումների հիման վրա նախապատրաստված նյութերով` դեռևս 2007թ.-ի դեկտեմբերի 24-ին և 2010թ.-ի մայիսի 10-ին կայացվել են քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումներ և անցել են նշված որոշումները բողոքարկելու` օրենքով սահմանված դատավարական ժամկետները։ Նոր երևան եկած կամ նոր հանգամանքներով դատական ակտը վերանայելու հիմքերի ակնհայտ բացակայության պայմաններում, կեղծ փաստա¬թղթերով Գրիգոր Մաիլյանի կողմից ամառանոցին տիրանալու վերբերյալ նոր երևան եկած հանգամանքներով քրեական գործ հարուցելու միջնորդությամբ ՀՀ գլխավոր դատախազությանը դիմելու, կեղծիքներն ի հայտ բերելու նպատակով փորձաքննություն նշանակելու և քրեական գործ հարուցումն ապահովելու կեղծ խոս-տումներով, այդ խոստումների իրականացումն ապահովելու նպատակով փաստաբա-նական ծառայություն մատուցելու պատրվակով, խաբեությամբ Ջուլիետա Կարապետյանից գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, 2012թ.-ի հոկտեմբերի 5-ին Կ. Մարգարյանը Ջ. Կարապետյանից պահանջել և ստացել է 240.000 ՀՀ դրամին համարժեք 600 ԱՄՆ դոլար և 120.000 ՀՀ դրամ գումար, 2012թ.-ի դեկտեմբերին ստացել է 200.000, 5.000, 8.000 և 10.000 ՀՀ դրամ և 200 ԱՄՆ դոլար գումարներ, 2013թ.-ի հունվարին մաս-մաս ստացել է նաև 240.000 ՀՀ դրամ, 1.000 ԱՄՆ դոլար, 450.000 ՀՀ դրամ և 70.000 ՀՀ դրամ գումարներ։ Բացի այդ նա Ջ. Կարապետյանից պահանջել է 100 ԱՄՆ դոլար գումար` վերջինիս վստահեցնելով, իբրև թե փորձաքննություն է նշանակվելու` Քուչակի տան գործով մի շարք անձանց ստորագրությունների կեղծիքները պարզելու համար։
Արդյունքում Կարեն Մարգարյանը չարաշահելով Ջուլիետա Կարապետյանի վստահությունը, խաբեությամբ նրանից ստացել է խոշոր չափերի` 1.876.028 ՀՀ դրամին համարժեք 4.500 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար և հափշտակել է այն։
Պատշաճ փաստաբա¬նական ծառայություն մատուցելու պատրանք ստեղծելով, Ջուլիետա Կարապետյանի վստահությունը վերականգնելու համար, 2013թ.-ի հունվարի 16-ին Կարեն Մարգարյանը ՀՀ գլխավոր դատախազություն է ներկայացրել արդեն իսկ քննության առարկա դարձած նույն փաստարկներով, ակնհայտորեն հեռանկար չունեցող և ձևական բնույթ կրող դիմում-բողոք, որի կապակցությամբ 2013թ.-ի հունվարի 25-ի թիվ 58-9դ-13 գրությամբ ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությունից ստացել է համապատասխան պարզաբանումներ` ներկայացրած դիմում-բողոքում բարձրացված հարցերը տարբեր ատյաններում բազմիցս քննության առարկա դարձած լինելու վերաբերյալ։ Կարեն Մարգարյանը շարունակելով Լիաննա Պետրոսյանի խախտված իրավունքները վերականգնելու մասին կեղծ խոստումները, Ջուլիետա Կարապետյանից ստացած գումարները հափշտակելու փաստը քողարկելու նպատակով վերջինիցս թաքցրել է նաև ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությունից ստացած պատասխան գրության առկայությունը։
Հինգերորդ դրվագ`
Կարեն Մարգարյանը խաբեութ¬յամբ զգալի չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննվող թիվ 15118313 քրեական գործով մեղադրյալ Ռեգինա Խաչիկի Թովմասյանին իրավաբանական օգնություն ցույց տալու, նշված քրեական գործով հիմնավոր միջնորդություն ներկայացնելու, քրեական գործով ստացված փորձագետի եզրակացությունը բողոքարկելու արդյունքում նախաքննության մարմնի կողմից քրեական գործով վարույթը հաստատապես կարճելու կեղծ խոստումներով, Ռեգինա Թովմասյանի բարեկամ Գեղամ Խաչատրյանից պահանջել է 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար։ Վերջինս վստահելով Կարեն Մարգարյանին և ոչինչ չկասկածելով, 2013թ. հունիսի 29-ին, ժամը 14։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցում, Ռեգինա Թովմասյանի հոր` տուժող Խաչիկ Թովմասյանի համաձայնությամբ Կարեն Մարգարյանին է տվել պահանջված 1.200 ԱՄՆ դոլարից 1.000 ԱՄՆ դոլարը` խոստանալով մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը վճարել հետագայում։ 2013թ.-ի հուլիսի 19-ին Գեղամ Խաչատրյանը նախաքննության մարմնից տեղեկացել է, որ թիվ 15118313 քրեական գործով վարույթը չի կարճվելու և գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվելու է դատարան, իսկ քրեական գործով որևէ միջնորդություն չի ներկայացվել և փորձագետի եզրակացությունը չի բողոքարկվել։ Կարեն Մարգարյանը շարունակելով խարդախությամբ գումարներ հափշտակելուն ուղղված իր գործողությունը, չիմանալով, որ Գեղամ Խաչատրյանն արդեն տեղյակ է քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ դատարան ուղարկվելու մասին, մնացած 200 ԱՄՆ դոլար գումարը խաբեությամբ հափշտակելու նպատակով Գեղամ Խաչատրյանին հայտնել է, իբրև թե իրավաբանական օգնություն տրամադրելու համար իրեն վճարված 1.000 ԱՄՆ դոլարը և պահանջվող 200 ԱՄՆ դոլարը որպես կաշառք տալու է նախաքննության մարմնին՝ քրեական գործով վարութը կարճելու համար և պահանջել է մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը։ Գեղամ Խաչատրյանը վերջնականապես համոզվելով, որ Կարեն Մարգարյանը խաբեությամբ հափշտակելով 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` ցանկանում է կաշառք տալու պատրվակով հափշտակել ևս 200 ԱՄՆ դոլար գումար, 2013թ.-ի հուլիսի 22-ին կատարվածի և կաշառք տալու պատրվակով ևս 200 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջելու մասին հաղորդում է տվել ՀՀ ոստիկանությանը։ 2013թ.-ի հուլիսի 22-ին, ժամը 15։00-ին, պայմանավորվածության համաձայն, ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի անձնագրային բաժնի մոտ Գեղամ Խաչատրյանը Կարեն Մարգարյանին է տվել ոստիկանների կողմից նախապես մշակված 200 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից քիչ անց Կ. Մարգարյանը բռնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։
Անձնական խուզարկության ժամանակ Կարեն Մարգարյանը ոստիկաններին է ներկայացրել Գեղամ Խաչատրյանից ստացած 200 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Արդյունքում` Կարեն Մարգարյանը չարաշահելով Գեղամ Խաչատրյանի վստահությունը, խաբեությամբ Խաչիկ Թովմասյանից հափշտակել է զգալի չափերի 491.896 ՀՀ դրամին համարժեք 1.200 ԱՄՆ դոլար։

Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանը դատվածություն չունի, բնակության վայրում բնութագրվում է դրական, վատառողջ է` նրա մոտ ախտորոշվել է «Ս.Ի.Հ. Անկայուն ստենոկարդիա։ Զարկերակային գերճնշում III աստ., Կրիզային ընթացք», խնամքի տակ ունի մեկ անչափահաս զավակ (1999թ. օգոստոսի 05-ին ծնված Արթուր Կարենի Մարգարյանը), սկսած երրորդ դրվագից` իրեն վերագրվող արարքները կատարել է որպես արհեստ։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում կատարվել է համալիր համակարգչատեխնիկան և ձայնագրային փորձաքննություն (թիվ 14-0524, 19.05.2014թ.)` ՀՀ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» պետական ոչ առևտրային կազմակերպության կողմից, որի արժեքը կազմել է 123.660 /մեկ հարյուր քսաներեք հազար վեց հարյուր վաթսուն/ ՀՀ դրամ։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գեղամ Վաղինակի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 1989թ.-ից հանգուցյալ աներհայր Սիմոն Սուքիասյանը ղեկավարել է Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հասցեում գտնվող շենքը, որի մեծ մասը ճաշարան է, իսկ փոքր մասը` խանութ։ Խանութում 1986-1987թթ.-ից աշխատել է Ռիմա Միզիկյանը։ 1986-1989 թվականների ընթացքում ինքն աշխատել է ճաշարանում որպես խոհարար, ապա բանակ է գնացել, այնուհետև կրկին սկսել է ճաշարանի տարածքին տիրապետել և այն մինչ օրս փաստացի իր տիրապետության տակ է։ 2006թ. Ագարակ գյուղի բնակիչ Կարապետ Խաչատրյանն ապօրինի սեփականաշնորհել է նշված շինությունը, ապա կարճ ժամանակ անց վաճառել է Աշտարակ քաղաքի բնակիչ Արսեն Խաչատրյանին։
Իմանալով այդ մասին` սկզբում փորձել է Կարապետից տարածքը հետ գնել, ապա որոշել է օրենքով սահմանված կարգով` դատարանով, տարածքը հետ բերել։ Նույն տարածքի վերը նշված խանութն աշխատացնող Ռիմա Միզիկյանը գալով իր մոտ` ասել է, որ ցանկանում է միանալ իր պայքարին, որպեսզի տարածքը սեփականաշնորհեն, ճաշարանը մնա իրեն, խանութը` Ռիմային։ Ինքն ասել է, որ երբ դատարանով շենքը հետ բերի, խանութի տարածքը կվաճառի Ռիմային, սակայն նա պնդել է, որ ինքը հենց սկզբից ցանականում է մասնակցել դատական գործընթացին, պատրաստ է դատական ծախսերը հոգալ։ Ինքը համաձայնվել է և Ռիմայից դատական ծախսերի համար վերցրել է որոշակի չափով գումարներ, որոնց կոնկրետ չափը չի հիշում։ Ռիման իրեն գումարներ տվել է 2008-2009թթ., իսկ հետո, երբ Կարենն է եղել փաստաբանը և գործը ձգձգվել է, Ռիման այլևս իրեն գումար չի տվել։ Ինքն է Կարենին փողերի մնացած մասը տվել։ 2008 թվականին դատական ատյաններում իր ներկայացուցիչները հանդիսացել են փաստաբաններ Ազատ Շահբազյանը և Համլետ Գրիգորյանը, սակայն դատաքննությունների ընթացքում իր օգտին որոշումներ և վճիռներ չեն կայացվել։
Ազատ Շահբազյանն իր գործով դիմել է ՀՀ վճռաբեկ դատարան, սակայն որևէ երաշխիքներ չի տվել, որ գործը կշահի։ Այդ ընթացքում, 2009թ.-ին, իր բարեկամի միջոցով ծանոթացել է փաստաբան Կարեն Մարգարյանի հետ և նրան պատմել է իր խնդրի մասին։ Վերջինս ասել է, որ Ազատն իրեն խաբել է, հավաստիացրել է, որ իր գործը հաստատապես կարող է անել, ասել է նաև, որ Ազատ Շահբազյանը պետք է վճռաբեկ բողոքը հետ վերցնի, որպեսզի իր գրած բողոքը ներկայացնի, որով անպայման որոշում կկայացվի հօգուտ իրեն։ Կարենը օրինական կարգով գործը շահելու համար պահանջել է 5.000-ից 6.000 ԱՄՆ դոլար։ Ինքն Ազատից հետ է վերցրել նրան վճարած գումարներից 4.000 ԱՄՆ դոլար և տվել է Կարենին։ Ամիսներ անց Ազատից վերցրել է մնացած 1.500 ԱՄՆ դոլարը և կրկին տվել է Կարենին։ Այնուհետև, 2009-2010թ. ընթացքում 1.000 և 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ է տվել Կարենին, քանի որ Կարենը պահանջել է։ Նա կոնկրետ չի ասել, թե ինչի համար է գումարը պետք, միայն ասել է, որ պետք է։ Այդ ժամանակ առձեռն Կարենին տված ընդհանուր գումարը կազմել է 8.750 ԱՄՆ դոլար։
Հետագայում Կարենին չի կարողացել գտնել, զանգել է, սակայն նա չի պատասխանել և պատասխան հաղորդագրություններ է գրել, թե իբր խառն է, զբաղված է, խոսել չի կարողանում։ Մի քանի անգամ նա իրեն ուղարկել է Վճռաբեկ դատարան` իբրև թե նիստի կամ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումը վերցնելու, քանի որ իրեն վստահեցրել է, թե իբր իր օգտին որոշում է կայացվել, դատավորի դարակում է։ Իրականում որևէ որոշում չի ստացել և որևէ նիստ չի եղել։ Սկսել է գումարները հետ պահանջել, նաև Կարենի տուն է գնացել, բայց Կարենը տանը չի եղել։ Այդ ժամանակ ծանոթացել է Կարենի եղբայր Արտակի հետ, ով փորձել է հանգստացնել իրեն` ասելով, որ Կարենի գործերը խառն են, հետախուզման մեջ է։ Ընթացքում Արտակն իրեն ասել է, որ մարդ կա, ում հետ Կարենը խոսացել է և նա գործերը կարող է անել։ Այդ ժամանակ էլ Արտակը զանգել է Կարենին և հեռախոսը փոխանցել է իրեն։ Կարենն ասել է, որ իր գործերը խառն են, ճաշարանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանին ներկայացրած բողոքում սխալ է թույլ տվել և հիմա չի կարող իր անունից բողոք ներկայացնել, քանի որ ինքը հետախուզման մեջ է։ Ասել է նաև, որ այդ բողոքը կներկայացնի Վարդան անունով մի մարդ, ով իր մտերիմն է, նրա համար շատ լավություններ է արել և նա գործերը կնայի ու բողոքը կներկայացնի։ Կարենն իր ձևով կրկին համոզելով և խաբելով` վստահեցրել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, ընդամենը Վարդանն է զբաղվելու այդ հարցերով։ Հետո Արտակ Մարգարյանի միջոցով հանդիպել է Վարդան Սոֆյանին և նրան է ներկայացրել ճաշարանի վերաբերյալ փաստաթղթերը։ Հերթական անգամ Վարդանի հետ շինության հարցի շուրջ զրուցելու ընթացքում Վարդանը պահանջել է 15.000 ԱՄՆ դոլար` գործը դրական լուծելու համար։ Ինքը Վարդանին հայտնել է, որ Կարեն Մարգարյանին արդեն վճարել է 8.750 ԱՄՆ դոլար և իր գործի բարեհաջող լուծման համար կարող է վճարել ևս 2.500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Փոխադարձ համաձայնությամբ պայմանավորվել են, որ Վարդան Սոֆյանը Կարեն Մարգարյանից պետք է վերցնի 8.750 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ ինքը նշված գումարին պետք է ավելացնի ևս 2.500 ԱՄՆ դոլար գումար։
Կարենի հետ հեռախոսով զրուցելու ժամանակ նա խոստովանել է, որ ճաշարանի գործով ստացել է 8.750 ԱՄՆ դոլար գումար և խոստացել է այն տալ Վարդանին, ինչպես նաև երաշխավորել է, որ 2.500 ԱՄՆ դոլար գումարը Վարդանին տալու դեպքում ամեն ինչ իր օգտին է լինելու։
Այդպես, Կարենի երաշխավորությամբ և վստահելով նրան, 2010թ.-ի հունիսի 16-ին «Ակբա-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ» ՓԲԸ-ի «Արագածոտն» մասնաճյուղից 2.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով վարկ վերցնելով` նույն օրը Վարդանին է տվել 1.800 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ մի քանի օր անց` հունիսի 21-ին, նրան տվել է ևս 700 ԱՄՆ դոլար։
Վարդանին գումարը տալուց հետո ինչպես հեռախոսով, այնպես էլ հանդիպելով` զրուցել է նրա հետ։ Նա ասել է, որ Կարենն իրեն որևէ գումար էլ չի տվել, իսկ 2.500 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Կարենին։
Գումարը Վարդանին տալիս ներկա է եղել Արտակը։ Բացի այդ Վարդանը Կարենին զանգել է իրենց ներկայությամբ և ասել, որ գումարները վերցրել է։
Դրանից հետո, 2011թ.-ին արտագնա աշխատանքի է մեկնել Ռուսաստան, վերադարձել է Հայաստան 2012թ.-ի օգոստոսին։ Կրկին սկսել է փնտրել Կարենին։ Այդ ընթացքում Ռիմա Միրզիկյանի հետ հանդիպելով` որոշել են գնալ ոստիկանություն, բողոքել Կարենի դեմ, սակայն հետո զարմանքով իմացել է, որ Ռիման իր դեմ է բողոքել։
Սկզբում՝ 2009թ.-ի հունիսին, երբ դեռ Կարենին նոր է ներկայացրել իր գործի պատմությունը և նա ուսումնասիրել է գործի նյութերը` նրան ասել է և Կարենն էլ տեսել է, որ Կարապետ Խաչատրյանի կողմից ճաշարանի շինությանը կեղծիքներով տիրանալու վերաբերյալ Ազատ Շահբազյանը քրեական գործ հարուցելու միջնորդություններ է ներկայացրել, սակայն դրանք մերժվել են։ Կարեն Մարգարյանը խոստացել է դատախազի մերժման որոշումը բողոքարկել դատարան, բայց այդպես էլ դատախազի որոշումը ոչ մի տեղ չի բողոքարկել և նրա խարդախությունների պատճառով ներկայումս զրկվել է դատախազի որոշումը բողոքարկելու իրավունքից, քանի որ ինչպես հետագայում է իմացել` այն պետք է բողոքարկվեր 6 ամսվա ընթացքում, այսինքն իր չիմացության, Կարեն Մասրգարյանին վստահելու պայմաններում բաց է թողնվել բողոքարկման ժամկետը։
Կարեն Մարգարյանի խարդախությունների պատճառով իրեն պատճառվել է 5.750 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով գույքային վնաս, ինչպես նաև զրկվել է դատախազի որոշումը բողոքարկելու իրավունքից և նրա խարդախությունների պատճառով, վստահելով նրան` բաց է թողնվել բողոքարկման ժամկետը։
Ոստիկանությունում պարզվել է, որ Կ. Մարգարյանը զանգահարել է Ռ. Միրզիկյանին, ասել է, որ գումարներն ինքն է վերցրել։ Ռ. Միրզիկյանն իրեն ասել է, որ իրենից պարտք ու պահանջ չունի։ Բացի այդ, Ռ. Միրզիկյանն իր խանութում նույնպես գրել է, որ իրենից պարտք ու պահանջ չունի։ Հետո իմացել է, որ Ռ. Միրզիկյանին ավտոտնակ են խոստացել։ Հետո Կ. Մարգարյանին ասել է, որ անկախ ամեն ինչից, Ռ. Միրզիկյանի գումարներից, իր գումարը վերադարձնի։ Ինքը դիմումներ է գրել դատախազություն, սակայն իրեն ասել են, որ բողոքարկման ժամկետները բաց է թողել։ Բացի այդ բնակիչներն էլ են բողոքներ գրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 90, 101-103, 216-217, 218-219, 240-241, 242-245, 280-281, հատոր 2, գ.թ. 132-134, հատոր 4, գ.թ. 82-83, 102-105, գ.թ. 190-194, 209-212, հատոր 5, գ.թ. 58-60, 102-107, հատոր 6, գ.թ. 81, 83-84, 91-92, 194-196, հատոր 7, գ.թ. 89-90, 160-162, հատոր 8 գ.թ. 56-57, 63-64, 69-70/։
Տուժող Ռիմա Ռազմիկի Միրզիկյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 1986թ.-ից աշխատել է Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հասցեում գործող խանութում որպես վաճառողուհի։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո, 1990-ական թվականներից աշխատեցրել է նշված խանութը մինչև 2009 թվականը, որից հետո, իրեն վտարել են այդտեղից։ Խանութից բացի այդ շենքում եղել է նաև չգործող ճաշարան, որը փաստացի տիրապետել է Գեղամ Սարգսյանը, իսկ մինչ այդ` նրա աներ Սիմոն Սուքիասյանը։ 2006-2007թթ. Ագարակ գյուղի բնակիչ Կարոն սեփականաշնորհել է նշված շինությունը, ապա կարճ ժամանակ անց վաճառել է Աշտարակ քաղաքի բնակիչ Արսեն Խաչատրյանին։ Վերջինս իրենից ամսեկան 10-15 հազար դրամ վարձավճար է պահանջել, որին չի համաձայնվել, քանի որ եկամուտը քիչ է եղել։ 2009թ.-ին նա վտարել է իրեն այդ տարածքից։
2008թ.-ին Գեղամ Սարգսյանն իրեն ասել է, որ ցանկանում է դատարանով այդ տարածքը հետ բերել, առաջարկել է, որպեսզի ինքը վճարի պահանջվող գումարները, իսկ նա զբաղվի փաստաբան վարձելով և մնացած անհրաժեշտ հարցերով։ Պայմանավորվել են, որ դատը շահելու դեպքում խանութը պետք է դառնա իր սեփանականը, իսկ ճաշարանը` Գեղամի սեփականը, բայց եթե դատը չշահեն և տարածքն իրենցը չդառնա` Գեղամը պետք է վերադարձնի իր տված ողջ գումարը։
Կարճ ժամանակ անց Գեղամը հայտնել է, որ փաստաբան է գտել` Ազատ Շահբազյան անուն ազգանունով։ Ինքը նրան չի ճանաչում, ընդհանրապես չի տեսել, Գեղամի կողմից գումարները նրան տալու ժամանակ ներկա չի եղել։ 2007-2008թթ. ընթացքում Շահբազյանին տալու համար մաս-մաս Գեղամին տվել է շուրջ 7.000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար և իր մոտ ցուցակագրել է տրված գումարները, իսկ Գեղամը ստորագրել է ցուցակում։
2008 կամ 2009 թվականին փաստաբան Շահբազյանը Գեղամին հայտնել է, որ դատը շահել չի կարող և Գեղամին վերադարձրել է մոտ 4.000 ԱՄՆ դոլար։ Այդ ժամանակաշրջանում Գեղամը նոր փաստաբան է գտել` Կարեն Մարգարյան անունով, որին ինքը տեսել է երեքից չորս անգամ։ Գեղամն ասել է, որ Կարենի հետ պայմանավորվել է, որ վերջինիս 6.000 ԱՄՆ դոլարով դատը հաստատ կշահի, շենքը կդառնա իրենցը։ Գեղամն ու Կարենը պայմանավորվել են, որ եթե Կարենը դատը չշահի, ողջ գումարը պետք է վերադարձնի։ Երբ Գեղամն իրեն ասել է, որ նոր փաստաբան է գտել և նա խոստացել է դատը շահել` ինքը համաձայնվել է պայքարը շարունակել։
Դրանից հետո, 2009թ.-ի ընթացքում մաս-մաս Գեղամին տվել է շուրջ 6.000 ԱՄՆ դոլար` Կարենին տալու համար։ Գեղամն իրեն ասել է, որ բոլոր գումարները նա տվել է Կարեն Մարգարյանին` դատը շահելու համար։ Բացի նշված գումարներից` ինքը Կարեն Մարգարյանին տվել է ևս 1.000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի նա զբաղվի իր նախկին ամուսնուց ալիմենտի բռնագանձման հարցով։
Կարենին տեսել է առաջին անգամ Աշտարակում, ծանոթացել են, ապա նրան հարցրել է, թե կզբաղվի արդյոք իր երեխաների ալիմենտի հարցով և պատմել է իր պատմությունը։ Կարենն ասել է, որ կզբաղվի այդ հարցով, համապատասխան հայց կներկայացնի դատարան։ Այդ գործի համար պահանջել է 1.000 ԱՄՆ դոլար` որպես իր ծառայության վարձ, որը երկու մասով տվել է Կարենին։ Գումարի առաջին մասն օրեր անց Կարենին տվել է Աշտարակ քաղաքի Տիգրան Մեծ փողոցում, իսկ 2-րդ կեսը որոշակի ժամանակ անց տվել է իր խանութում։ Նրա պահանջով տվել է նաև ամուսնության վկայականի, անձնագրի պատճենները, դատարանի որոշման պատճենը և այլ թղթեր։ Կարենն ասել է, որ հայց կներկայացնի Երևանի դատարան, սակայն այդպես էլ որևէ հայց չի ներկայացրել։
Չնայած իր խոստումներին` Կարենը դատը չի շահել և իրեն վտարել են խանութից։ Դրանից հետո սկսել է Գեղամից հետ պահանջել նրան տրված գումարները։ Գեղամն այդ ընթացքում մեկնել է Ռուսաստան և վերադարձել, իսկ իր պահանջներին պատասխանել է, որ բոլոր գումարները տվել է փաստաբան Կարեն Մարգարյանին և վերջինիս հետ պայմանավորվել է, որ դատը չշահելու դեպքում բոլոր գումարները պետք է վերադարձնի, բայց Կարենին գտնել չի կարողանում։ Բացի այդ Գեղամն ասել է, որ Կարենի ասած մարդուն` ոմն Վարդանին, տվել է ևս 2.500 ԱՄՆ դոլար, ով պետք է դատը շարունակեր, սակայն Վարդանը, գումարը վերցնելով` նույնպես անհետացել է։ 2009-2011թթ. ընթացքում Գեղամի հետ մեկ անգամ եղել են Կարենենց տանը՝ Երևան քաղաքի Շահսուվարյան 8-58 բնակարանում, նրան են փնտրել, սակայն այդպես էլ Կարենին չեն գտել։ Կարենը նաև Կոմիտասի փողոցում գրասենյակ է ունեցել, որտեղ եղել է մեկ անգամ։ Հետագայում ծանոթացել է Կարենի եղբայր Արտակի հետ, նրան հայտնել է իր գումարային խնդրի մասին, իսկ Արտակն ասել է, որ իր հետ գործ չունեն, այդ հարցով պետք է Կարենին դիմեն։
Քանի որ չի կարողացել գումարները հետ ստանալ` դիմել է ոստիկանություն և հայտնել, որ Գեղամ Սարգսյանին տվել է 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար և նա չի վերադարձնում։ Ոստիկանություն դիմելուց հետո իրեն է զանգահարել Կարենը և խոստացել է անձամբ գումարը տալ իրեն։
2013թ.-ի հուլիսին Արտակը եկել է իր տուն և ասել, որ իրենք գումարները կվերականգնեն։ Նա պարտավորագրեր է գրել, որ իր գումարը` 13.000 ԱՄՆ դոլարը և ալիմենտի գործի համար վճարած 1.000 ԱՄՆ դոլարը կփոխհատուցեն մինչև 2014թ.-ի հունվար ամիսը։ Նաև խոստացել է, որ եթե գումարի հատուցումն ուշանա` կտան իրենց ավտոտնակը, սակայն ավտոտնակի ձևակերպման խոսակցությունների ընթացքում Գեղամը խանգարել է և այդպես էլ որևէ գործարք չի եղել։
Մի քանի անգամ ներկա է եղել Կարենի հետ Գեղամի հեռախոսային խոսակցություններին, որի ընթացքում Գեղամը միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը և ինքը լսել է, որ Կարենն ասել է, թե գործն ընթացքի մեջ է, հաստատ կշահեն։ Գեղամն իրեն ասել է նաև, որ Կարենը զանգել և հայտնել է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ի օգուտ իրեն վճիռ է կայացրել, վճիռը դրված է դատավորի դարակում և Կարենը պետք է վճիռը բերի տա։ Նույնիսկ Կարենը մի քանի անգամ Գեղամին տարել-բերել է` այդ վճիռը տալու համար։
Գ. Սարգսյանին տվել է 7.000 ԱՄՆ դոլար և ասել է, որ թուղթ գրի, եթե գործը չլինի` գումարը վերադարձնի։ Ազատ Շահբազյանին տրված գումարները Գեղամ Սարգսյանը հետ է պահանջել և նրանից ստացել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, բայց իրեն ասել է, որ 4.000 ԱՄՆ դոլարն է հետ ստացել։ Հետո Գ. Սարգսյանն իրենից պահանջել և ստացել է ևս 6.000 ԱՄՆ դոլար։ Փաստորեն Գ. Սարգսյանին տվել է 13.000 ԱՄՆ դոլար, բայց ոչինչ հետ չի ստացել։ Գումարը տվել է նրա համար, որ իր կողմից օգտագործվող խանութը, որի մակերեսը կազմել է շուրջ 80 քմ` սեփականաշնորհվի իր անվամբ։ Կ. Մարգարյանին առձեռն տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար` ալիմենտի հետ կապված, որը պահանջում է նրանից։ Կ. Մարգարյանի եղբայր Արտակ Մարգարյանն ասել է, որ ինքը կտա այդ 13.000 ԱՄՆ դոլարը, այդ մասին գրել է պարտավորագիր, ինքն էլ դրա հիման վրա գրել է, որ Գ. Սարգսյանից պահանջ չունի։
Տուժող Ռ. Միրզիկյանն իր ցուցմունքները պնդել է նաև ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանին և տուժող Գ. Սարգսյանին առերես։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 72-77, 92-94, 242-245, 251-252, հատոր 2 գ.թ. 164-166, հատոր 4, գ.թ. 37-39, 98-101, 157-158, հատոր 5, գ.թ. 63-65, հատոր 6, գ.թ. 207-208, հատոր 8, գ.թ. 56-57, 58/
Տուժող Ջուլիետա Վիտյայի Կարապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր դուստր Լիաննա Պետրոսյանն ամուսնու` Հայկ Մաիլյանի հետ 1995-1996թթ. ընթացքում ՀՀ Արագածոտնի մարզի Քուչակ գյուղում համատեղ միջոցներով կառուցել են առանձնատուն։ 1999թ.-ի ապրիլի 4-ին Հայկ Մաիլյանը հանկարծամահ է եղել և ամառանոցը որպես սեփականություն հաշվառվել է վերջինիս եղբոր` Գրիգոր Մաիլյանի անվամբ։ Ինքը դատական ատյաններով վիճարկել է Գրիգոր Մաիլյանի սեփականության իրավունքը նշված ամառանոցի նկատմամբ, սական ներկայացրած հայցերը, ինչպես նաև դատախազությանը և ոստիկանությանը հղված բողոքները մերժվել են։ 2012թ.-ի հոկտեմբերի սկզբներին նշված վիճահարույց ամառանոցի հարցի լուծման համար դիմել է փաստաբան Կարեն Մարգարյանին։ Վերջինս ուսումնասիրել է ամառանոցի վերաբերյալ առկա բոլոր փաստաթղթերը և վստահեցրել, որ նոր ի հայտ եկած հանգամանքներով քրեական գործ հարուցելու միջնորդությամբ կդիմի ՀՀ գլխավոր դատախազություն, հարցը կլուծվի, տունը կվերադարձնի դստերը, ինչպես նաև կվերադարձվեն իր բոլոր դատական ծախսերը։ Կարեն Մարգարյանը նշված գործով փաստաբանական ծառայություն մատուցելու համար պահանջել է 4.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որին ինքը համաձայնվել և 2012թ.-ի հոկտեմբերի 5-ին առաջին անգամ նրան է տվել 600 ԱՄՆ դոլար և 120.000 ՀՀ դրամ։ Դրա վերաբերյալ Կարենը գրել է ստացական՝ 800 ԱՄՆ դոլար և 40.000 ՀՀ դրամ ստանալու մասին։ Գումարը ստանալուց հետո Կարենը խոստացել է առաջին հերթին գյուղի տան հարցով բողոք գրել ՀՀ գլխավոր դատախազություն, որպեսզի քրեական գործ հարուցվի մի շարք անձանց դեմ` կեղծիքներով և առանց հիմքերի տունը Գրիգոր Մաիլյանին տալու համար։ Հետագա ամիսների ընթացքում բազմիցս Կարեն Մարգարյանից պահանջել է ցույց տալ բողոքը կամ դրա պատասխանը, սակայն վերջինս ամեն անգամ տարբեր պատճառաբանություններով այն ցույց չի տվել։
2012թ.-ի դեկտեմբերին Կարեն Մարգարյանի պահանջով նրան տվել է 200.000 ՀՀ դրամ, քանի որ վերջինս պատճառաբանել է, որ պետք է ռեստորանում «պատիվ տա» ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազին, ով իբր իր մոտ ընկերն է։ Նույն թվականի դեկտեմբերին, տարբեր օրերի, Քուչակի տան գործով Կ. Մարգարյանին տվել է նաև 5.000, 8.000 և 10.000 ՀՀ դրամ գումարներ։ Նույն ամսին Կ. Մարգարյանը կրկին իրենից պահանջել է ևս 200 ԱՄՆ դոլար` ասելով, որ գնում է ՀՀ Արագածոտնի մարզ` դատախազին հանդիպելու համար և ձեռքին գումար չկա, այդ գործով պետք է հանդիպի նրան, տանի «պատիվ տա», որ գործը լինի։ Արդեն 2013թ.-ի հունվարին, հերթական անգամ գնալով նրա աշխատասենյակ` պահանջել է ցույց տալ բողոքը, դրա պատասխանը և հարցումների պատասխանները։ Իր վստահությունը վերականգնելու նպատակով Կարենը ցույց է տվել համակարգչով տպագրված դիմում-բողոք և ասել, որ այն ուղարկել է ՀՀ գլխավոր դատախազություն։ Բացի այդ Կ. Մարգարյանն իրեն ասել է նաև, որ ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազն իր ընկերն է, նույնիսկ կկանչի իր աշխատասենյակ։ Կ. Մարգարյանն իրեն վստահեցրել է, որ այդ գործի լուծումը պետք է համարել լուծված, որքան գումարներ ծախսել է` հետ կտրվեն իրեն։ Այդ դիմում-բողոքի օրինակն ինքը վերցրել է նրանից։ Այն գրված է եղել Կ. Մարգարյանի անունից` հասցեագրված ՀՀ գլխավոր դատախազին, սակայն ստորագրված չի եղել։ Բողոքը տեսնելուց հետո սկսել է վստահել նրան։ Կ. Մարգարյանը հավանաբար զգալով, որ ինքն արդեն վստահում է նրան` պահանջել է մնացած գումարը և 2013թ.-ի հունվարին նրան տվել է 240.000 ՀՀ դրամ, 1.000 ԱՄՆ դոլար, 450.000 ՀՀ դրամ և 70.000 ՀՀ դրամ։
Կ. Մարգարյանը նաև 100 ԱՄՆ դոլար պահանջելով` վստահեցրել է, թե իբր փորձաքննություն է նշանակելու` Քուչակի տան գործով մի շարք անձանց ստորագրությունների կեղծիքները պարզելու համար։ Հետագա օրերի ընթացքում ամեն անգամ Կ. Մարգարյանից պահանջել է իրեն տալ ծառայությունների մատուցման պայմանագիրը և դրանում նշել ստացած գումարների չափը, սակայն վերջինս ամեն անգամ բերելով տարբեր պատճառաբանություններ` ծառայությունների մատուցման պայմանագիր չի տվել։ Ի վերջո, ամիսներ անց, 2013թ.-ի ամռանը, նրա ձերբակալվելուց մոտ 10 օր առաջ, հետին ամսաթվով, տվել է ծառայությունների մատուցման պայմանագրերը, որի վերջին էջում ընդամենը նշել է, որ գումարը ստացած է, սակայն այդպես էլ չի գրել գումարի ստույգ չափը, որը տվել է նրան։ Կարեն Մարգարյանն այդպես էլ ոչ մի փորձաքննություն չի նշանակել, ընդամենը գրել է դիմում-բողոքը, ըստ իր ասելու` ուղարկել է այն, սակայն ոչ մի պատասխան իրեն ցույց չի տվել և ինքը որևէ պատասխան չի ստացել։ Հետագայում, 2014թ.-ի հունվարին, Կարեն Մարգարյանից վերցրած դիմում-բողքն անձամբ է ուղարկել ՀՀ գլխավոր դատախազություն։
Կ. Մարգարյանը բողոքը գրել և դրա մերժումը ստացել է, բայց իրենից քողարկել է, որպեսզի գումար կորզի։
Պայմանագրերը կնքելիս Կ. Մարգարյանն իրեն շտապեցրել է, որի պատճառով դրանում գումարների մասով նշում չի արվել։
Չի հիշում, թե պայմանագրի որ կետերն էին, որ իրեն չեն գոհացրել։
Երկու գործով Կ. Մարգարյանն իրենից վերցրել է 6.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Նա իրեն չի ասել, որ այդ գումարները կաշառք է տալիս։
4.700 ԱՄՆ դոլարը տվել է մինչև 2013թ.-ի հունվարի 10-ը, մինչև բողոք գրելը։ Կ. Մարգարյանին 6.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու մասին տեղեկացրել է վերջինիս մորը, հարսին, կնոջը և եղբորը։ Բացի նրանցից` այդ մասին հայտնել է նաև Կ. Մարգարյանի ընկերոջը, որի անունը սկսվել է «Ս» տառով, նրա հեռախոսահամարն է եղել 098-10-21-31։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 4, գ.թ. 112-114, 223-224, հատոր 5, գ.թ. 67-68, 121-123, 126-127, 168-174, հատոր 7, գ.թ. 156-157, հատոր 8, գ.թ. 59-60, 77-48/
Տուժող Խաչիկ Զաքարի Թովմասյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր ավագ դուստր Ռեգինա Թովմասյանն ունի «Օնլայն-թիվի.ամ» անվանումով կայք, որը տեղեկատվական-ժամանցային կայք է։ 2013թ. հունիսին Ռեգինան իրեն հայտնել է, որ օրենքի հետ խնդիրներ ունի` իր կայքում տեղադրված, սեռական կյանքի ուսուցողական տեսանյութի հետ կապված, այն ինքը չի ստեղծել, սակայն այդ կապակցությամբ քրեական գործ է քննվում ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում և իր գործերով զբաղվում է փաստաբան Կարեն Մարգարյանը։ Քանի որ ինքն առողջական խնդիրներ է ունեցել և օրենքից չի հասկացել` խնդրել է հեռավոր ազգական Գեղամ Խաչատրյանին զբաղվել այդ հարցերով։ Գեղամը Ռեգինայի հետ գնացել է փաստաբանների մոտ և պարզվել է, որ Կարենի հետ աշխատող փաստաբան Արթուր Գրիգորյանը Գեղամին ծանոթ և մտերիմ է։ Ինքը փաստաբանների հետ հանդիպումներին չի գնացել և ընթացիկ հարցերի մանրամասներից չի տեղեկացել։ 2013թ.-ի հունիսի վերջերին` շաբաթ օրը, Գեղամը զանգել և ասել է, որ փաստաբան Կարենը գործը կարճելու լուծումը գտել է, խոսք է տվել, որ ամեն ինչ կարվի օրինական և կարճ ժամկետներում, ինչի համար Կարենը 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել` իր փաստաբանական ծառայությունների դիմաց։ Ինքը համաձայնվել է, սակայն Գեղամին ասել է, որ շաբաթ օր է, բանկերը փակ են, իր մոտ այդքան գումար չկա, իրենց ընդհանուր բարեկամ Վարդան Ադամյանից պարտքով 1.000 ԱՄՆ դոլար կխնդրի՝ փաստաբան Կարենին տալու համար։ Զանգելով Վարդանին` հայտնել է, որ Ռեգինայի գործով փաստաբանին 1.000 ԱՄՆ դոլար պետք է վճարեն նրա ծառայությունների համար և եթե գումար ունի, թող այն տա Գեղամին, որ նա էլ իր հերթին տա փաստաբանին։ Ասել է նաև, որ երկուշաբթի կամ երեքշաբթի օրը գումարը կվերադարձնի նրան։ Վարդանը համաձայնվել է և 2-3 ժամ անց Գեղամը կրկին զանգելով իրեն` ասել է, որ Վարդանը տվել է գումարը և նրա հետ միասին 1.000 ԱՄՆ դոլարը տարել տվել են փաստաբան Կարենին, մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը պետք է տան ընթացքում։ Երեքշաբթի օրը՝ հուլիսի 1-ին, բանկից 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար հանելով` 1.000 ԱՄՆ դոլարը Գեղամի միջոցով փոխանցել է Վարդանին։ 2013թ.-ի հուլիս ամսվա երկրորդ կեսին, երբ սպասել են Ռեգինայի գործի կարճմանը` քննիչը զանգել է փաստաբան Արթուրին և ասել, որ Ռեգինայի հետ ներկայանան իր մոտ, քանի որ գործը դատարան պետք է ուղարկվի։ Իմացել է, որ Գեղամն ու Արթուրը գնալով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնի քննչական բաժին` պարզել են, որ Ռեգինայի գործը պետք է դատարան ուղարկվի, կարճման մասին անգամ խոսք չի եղել։ Դրանից հետո Գեղամը հեռախոսով խոսել է փաստաբան Կարենի հետ։ Վերջինս հավաստիացրել է, որ գործը հաստատ կարճվելու է, ապա ասել է, որ 1.000 ԱՄՆ դոլար փողը որպես կաշառք տվել է դատախազությանը և քննչական բաժնին, մնացած 200 ԱՄՆ դոլարն էլ պետք է շուտ տան իրեն, որ այն նույնպես տա նրանց և ամեն ինչ կավարտվի, գործը կկարճվի։ Հասկանալով, որ Կարենը խաբելով` հափշտակել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը, նաև ուզում է մնացած 200 ԱՄՆ դոլարն էլ խաբել-հափշտակել` Գեղամը դիմել է ոստիկանություն և Կարենին ոստիկանները բռնել են։ Կարեն Մարգարյանի խաբեությունների պատճառով իրեն պատճառվել է 1.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գույքային վնաս։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 127-129, հատոր 4, գ.թ. 220-221, հատոր 5, 214-216/
Վկա Մարիա Ալեքսանդրի Հակոբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող, Երևան քաղաքի Մոսկովյան փողոցի 33 շենքի թիվ 8 բնակարանը վարձակալությամբ տրամադրելու համար դիմել է միջնորդ գործակալության։ Այնուհետև տեղեկացել է, որ բնակարանը վարձակալելու ցանկություն են հայտնել և նշված բանակարանում միջնորդ գործակալության աշխատակցի հետ հանդիպել է բնակարանը վարձակալելու ցանկություն հայտնած Կարեն Մարգարյանի հետ, ով ներկայացել է որպես փաստաբանական ծառայություն մոտուցող «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության տնօրեն։ Վերջինս ցանկություն է հայտնել բնակարանը վարձակալել իր ընկերության համար որպես գրասենյակ, որի կապակցությամբ 2012թ.-ի փետրվարի 7-ին, Կարեն Մարգարյանի հետ, վեց ամիս ժամանակով կնքել է նշված բնակարանը վարձակալելու մասին պայմանագիր։
Մինչև վարձակալության պայմանագիր կնքելը Կարեն Մարգարյանն իրենից տեղեկացել է, որ որպես իրավաբան աշխատում է շինարարական ապրանքների արտադրությամբ զբաղվող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությունում։ Կարեն Մարգարյանն ասել է, որ իր ընկերության համար երեք հարկանի շինություն է կառուցում, վեց ամսվա ընթացքում շինարարական աշխատանքներն ավարտվելու են և ընկերությունը տեղափոխվելու է այնտեղ։ Մի քանի օր անց հայտնել է, որ ցանկանում է շինարարական ապրանքներ գնել իր շինության համար։ Վերջինիս փոխանցել է «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության գլխավոր տնօրեն Վարդան Լազարյանի հեռախոսահամարը, որի արդյունքում կապ է հաստատվել Կարեն Մարգարյանի և Վարդան Լազարյանի միջև։ Պայմանավորվածության համաձայն 2012թ-ի փետրվարի 21-ին Կարեն Մարգարյանը ներկայացել է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 48 հասցեում գտնվող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության գրասենյակ, որտեղ ծանոթանալով շինարարական ապրանքների գնացուցակին` ցանկություն է հայտնել գնել բավականին մեծ քանակության ներքին հարդարման շինարարական ապրանքներ, որի վերաբերյալ նույն օրը, «Արտ-Խաչ» ՍՊԸ-ի տնօրեն Կարեն Մարգարյանի և «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ի գլխավոր տնօրեն Վարդան Լազարյանի միջև կնքվել է 2.804.799 ՀՀ դրամ արժողության շինարարական ապրանքներ գնելու առուվաճառքի պայմանագիր, որով Կարեն Մարգարյանը պարտավորվել է յուրաքանչյուր ապրանքի դիմաց, հաշիվ ապրանքագիրը ստանալուց հետո, 15 օրյա ժամկետում վճարել գումարը։ Կարեն Մարգարյանը Վարդան Լազարյանին վճարել է 650.000 ՀՀ դրամ կանխավճար, հայտնել է, որ ներկա պահին չի կարող 2.804.799 ՀՀ դրամ փոխանցում կատարել հարկային հաշվին և խնդրել է մի քանի օր անց նշված գումարը փոխանցելուց հետո իրեն վերադարձնել 650.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Այնուհետև ընկերության գործարանից, ընկերության կողմից տրված հաշիվ-ապրանքագրով ստացել է 2.804.799 ՀՀ դրամ արժողության շինարարական ապրանքները, որոնք տեղափոխել է իր ուժերով։ Սահմանված ժամկետում, ինչպես նաև դրանից հետո որևէ գումար ընկերության հաշվին նա այլևս չի փոխանցել։
Հետագա օրերի ընթացքում, Վարդան Լազարյանի հետ միասին բազմիցս զանգահարելով Կարեն Մարգարյանին` պահանջելով վճարել գումարը կամ վերադարձնել ապրանքները, իսկ վերջինս բերելով տարբեր պատճառաբանություններ` խուսափել է ներկայանալ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ի գրասենյակ, վճարել գումարը կամ վերադարձնել ապրանքները։ Այնուհետև Կարեն Մարգարյանը պատճառաբանել է, թե իբր ապրանքները սառել և փչացել են, իսկ Վարդան Լազարյանը պահանջել է վերադարձնել նույնիսկ սառած և փչացած ապրանքները։ Սկզբում Կարեն Մարգարյանը խոստացել է դրանք հետ վերադարձնել, սակայն հետագայում պատճառաբանել է, թե իբր դեն է նետել։
Վերջնականապես համոզվելով, որ Կարեն Մարգարյանը հրաժարվում է վճարել գումարը` «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ն դիմել է դատարան։ Արդյունքում կայացվել է վճիռ հօգուտ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության` «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերությունից 2.154.799 ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ։ Հետագայում պարզվել է նաև, որ ինչպես Կարեն Մարգարյանը, այնպես էլ «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերությունը որևէ գույք չեն ունեցել և չունեն։ Հասկանալով, որ Կարեն Մարգարյանը խարդախությամբ հափշտակել է շինարարական ապրանքները` դիմել են իրավապահ մարմիններին։
/դատական նիստի արձանագրութուն, հատոր 3, գ.թ. 165-166, հատոր 4, գ.թ. 151-153, 227-228, հատոր 7, գ.թ. 192-193, հատոր 8, գ.թ. 7-9/
Վկա, «Քրաուն-Քեմիքլ» ՍՊ ընկերության գլխավոր տնօրեն Վարդան Լենդրուշի Լազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Կարեն Մարգարյանը ներկայանալով որպես փաստաբան և իրավաբանական ծառայություններ մատուցող «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության տնօրեն` վստահեցրել է իրեն, որ Երևան քաղաքում եռահարկ շինություն է կառուցել և կատարում է շինության ներքին հարդարման աշխատանքները, այդ իսկ պատճառով վեց ամսով վարձակալել է Մարիա Հակոբյանի բնակարանը, մինչև որ իր կողմից կառուցվող շինության շինարարական աշխատանքների ավարտը։
Պայմանավորվածության համաձայն 2012թ.-ի փետրվարի 21-ին Կարեն Մարգարյանը ներկայացել է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 48 հասցեում գտնվող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության գրասենյակ, որտեղ ծանոթանալով շինարարական ապրանքների գնացուցակին` ցանկություն է հայտնել գնել բավականին մեծ քանակությամբ ներքին հարդարման շինարարական ապրանքներ։ Տեղակ լինելով շինարարական աշխատանքներից` հասկացել է, որ Կարեն Մարգարյանի նշած քանակության շինարարական ապրանքներն իրոք կբավականացնեն եռահարկ շինության համար և այդ պահին ոչինչ չի կասկածել, քանի որ Կարեն Մարգարյանի արտաքինը և խոսքը եղել է շատ տպավորիչ, հագնված է եղել կոստյում, կրել է փողկապ։ Վստահելով Կարեն Մարգարյանին` նույն օրը՝ «Արտ-Խաչ» և «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ըկերությունների միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր, որով Կարեն Մարգարյանը պարտավորվել է յուրաքանչյուր ապրանքի դիմաց, հաշիվ ապրանքագիրը ստանալուց հետո 15 օրյա ժամկետում վճարել գումարը։ Այնուհետև գործարանից պարզել են, որ Կարեն Մարգարյանի պահանջած ապրանքներից առկա են 2.804.799 ՀՀ դրամի շինարարական ապրանքներ և այդ մասին հայտնել են Կարեն Մարգարյանին, ով համաձայնվել է և կազմվել է նշված գումարի չափով հաշիվ ապրանքագիր։ Կարեն Մարգարյանը տեղում վճարել է 650.000 ՀՀ դրամ կանխավճար և հայտնել, որ ներկա պահին չի կարող 2.804.799 ՀՀ դրամ գումարի փոխանցում կատարել։ Այդ պատճառով խնդրել է մի քանի օր անց նշված գումարը փոխանցելուց հետո իրեն վերադարձնել 650.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Այնուհետև Զորակ գյուղի Վ.Սարգսյան 1 նրբանցք թիվ 15 հասցեում գտնվող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ի գործարանից, ընկերության կողմից տրված հաշիվ-ապրանքագրով նա ստացել է 2.804.799 ՀՀ դրամ արժողության շինարարական ապրանքները, որոնք տեղափոխել է իր ուժերով։ Պայմանագրով սահմանված ժամկետում, ինչպես նաև դրանից հետո որևէ գումար Կ. Մարգարյանն ընկերության հաշվին չի փոխանցել։
Հետագա օրերի ընթացքում բազմիցս զանգահարելով Կարեն Մարգարյանին` պահանջել են վճարել գումարը կամ վերադարձնել ապրանքները, իսկ վերջինս բերելով անհիմն պատճառաբանություններ` խուսափել է ներկայանալ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊԸ-ի գրասենյակ, վճարել գումարը կամ վերադարձնել ապրանքները։
Վերջնականապես համոզվելով, որ Կարեն Մարգարյանը հրաժարվում է վճարել գումարը` դիմել են դատարան։ Արդյունքում կայացվել է վճիռ հօգուտ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության` «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերությունից 2.154.799 ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ։ Հետագայում պարզվել է նաև, որ ինչպես Կարեն Մարգարյանը, այնպես էլ «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերությունը որևէ գույք չեն ունեցել և չունեն։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 158-161, հատոր 4, գ.թ. 148-149/
Վկա Արամ Հարությունի Առաքելյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Գեղամ Սարգսյանը հանդիսանում է իր բարեկամը։ Իրեն հայտնի է, որ Գեղամ Սարգսյանը և Ռիմա Միրզիկյանը Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հասցեում գտնվող ճաշարանի շենքն աշխատացրել են համատեղ՝ Գեղամ Սարգսյանը օգտագործել է ճաշարանը, իսկ Ռիմա Միրզիկյանն այդ շենքում գտնվող խանութը։ Շուրջ հինգ-վեց տարի առաջ տեղեկացել է, որ նշված ճաշարանի շենքն ինչ-որ մեկը գնել է, իսկ Գեղամն ու Ռիման իրենց սեփականության իրավունքը վերականգնելու համար համատեղ դիմել են դատարան, սակայն դատական գործընթացների վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի։ Գեղամն իրեն հայտնել է, որ Ռիմա Միրզիկյանից որոշակի գումարներ է վերցրել ու վճարել է փաստաբաններին, սակայն թե որքան գումարի մասին է խոսքը՝ չգիտի։ Շուրջ երկու-երեք տարի առաջ Աշտարակ քաղաքի Երևանյան փողոցի 47 հասցեում գտնվող շենքի մոտ, իր ներկայությամբ Գեղամը գումար է հանձնել փաստաբան Կարենին։ Նաև եղել են դեպքեր, երբ Գեղամի հետ գտնվելով Երևան քաղաքում` Գեղամը տարբեր չափերի գումարներ է հանձնել փաստաբան Կարեն Մարգարյանին, սակայն գումարի հանձմանը ներկա չի գտնվել, այլ սպասել է ավտոմեքենայում, իսկ Գեղամը Կարեն Մարգարյանին գումարը հանձնելու համար ներս է մտել Կոմիտասի հարակից փողոցում գտնվող նրա գրասենյակը։
Ավելի քան մեկ ու կես տարի առաջ Գ. Սարգսյանն իրեն ասել է, որ Կարենը գումարները չի վերադարձրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 98-99/
Վկա Վարդան Գաբրիելի Սոֆյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ.-ի ամռանը, իր մտերիմ Արտակ Մարգարյանից տեղեկացել է, որ Աշտարակ քաղաքի բնակիչ Գեղամ անունով մի անձ ժամանակին դիմել է եղբորը՝ փաստաբան Կարեն Մարգարյանին, Աշտարակ քաղաքում գտնվող մի շինություն իր սեփականությունը դարձնելու գործով։ Հայտնել է նաև, որ եղբայրը խնդիրներ ունի այդ գործով, քանի որ գումարը վերցրել է Գեղամից` գործը կատարելու համար, բայց չի կարողանում այն կատարել և հիմա Գեղամը գումարը հետ է պահանջում։ Քանի որ իր աշխատանքի վայրում՝ Երևանի «Պետրոս Ղևոնդյանի» անվան հրատարակչությունում գործել է նաև իրավաբանական գրասենյակ` ինքն Արտակին ասել է, որ կփորձի այդ գրասենյակի միջոցով օգնել Կարենին` Գեղամի սեփականության հարցը լուծելու գործում։ Արտակը զանգահարելով եղբորը` հայտնել է նրան իր պատրաստակամության մասին, ինչպես նաև ասել է, որ կզրուցի ինչպես Կարենի, այնպես էլ Գեղամի հետ և լրացուցիչ կհայտնի եղբոր կարծիքը։ Երկու-երեք օր անց, պայմանավորվածության համաձայն, «Պետրոս Ղևոնդյանի» անվան հրատարակչություն են եկել Արտակը և Գեղամը։ Վերջինս պատմել է, որ առաջին ատյանի և վերաքննիչ դատարաններում պարտվել է գործը և հիմա պետք է բողոքարկեն ՀՀ վճռաբեկ դատարան, սակայն Կարենը խնդիրներ ունի, ուստի պետք է փորձի օգնել։ Դրանից հետո Գեղամն իրեն է տվել գործի պատճենները, որում բացակայել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումը։ Այդ պատճառով իրավաբանները գործի նյութերն ուսումնասիրելու ընթացքում կարծել են, որ մնացել է ընդամենը ներկայացնել ՀՀ վճռաբեկ բողոքը։ Նշված բողոքը ներկայացնելու, փաստաբանների կողմից իրավաբանական ծառայություններ մատուցելու և վերջին հաշվով ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործը շահելու համար պահանջվել է 15 հազար ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ մասին հայտնել է Գեղամին և Կարենին։ Հերթական անգամ Գեղամի և Արտակի հետ զրուցելու ժամանակ Գեղամն ասել է, որ ինքը կարող է տալ ընդամենը 2.500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Փոխադարձ համաձայնությամբ պայմանավորվել են, որ ինքը Կարեն Մարգարյանից պետք է վերցնի Գեղամի կողմից նրան վճարած 8.700 ԱՄՆ դոլար գումարը, Գեղամ Սարգսյանը նշված գումարին պետք է ավելացնի 2.500 ԱՄՆ դոլարը, իսկ պակասորդը պետք է լրացնի Կարենը։ Վերջինիս հետ հեռախոսով զրուցելու ընթացքում Կարենն ասել է, որ Գեղամն իրեն տվել է 7.000 ԱՄՆ դոլար։ Գումարի տարբերությունը ճշտելու նպատակով գնացել է Կարենի մոտ և բջջային հեռախոսով զանգահարել է Գեղամին, որից հետո բարձրախոսը միացնելով` Կարենն ու Գեղամը սկսել են ճշտել գումարի չափը։ Հաշվարկները կատարելով` գումարը կազմել է 7.000 ԱՄՆ դոլար և 200 ԱՄՆ դոլար` ռեստորանի գումարը։ Ինքը Կարենին տեղեկացրել է, որ Գեղամն իր հերթին պետք է տա 2.500 ԱՄՆ դոլար։ Կարենն իրեն վստահեցրել է, որ Գեղամի շինության սեփականությունը ճանաչելու գործով անհրաժեշտ է ընդամենը դիմել ՀՀ վճռաբեկ դատարան, ինչպես նաև իրեն չի ասել, որ ժամանակին դիմել է ՀՀ վճռաբեկ դատարան, սակայն բողոքը որոշումով հետ է ուղարկվել։ Դրանից հետո Գեղամն իրեն երկու անգամ` 1.800 և 700 ԱՄՆ դոլար գումարներ է տվել։ 2012թ.-ի ամռանը, ՀՀ գլխավոր դատախազության մոտ այդ 2.500 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումարը տվել է Կարենին, որպեսզի հետո նրա մոտ եղած ողջ գումարի հետ միասին վերցնի` իրավաբաններին վճարելու համար։ Հետագայում պարզվել է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարան բողոք բերելն անհնարին է, քանի որ ժամանակին բողոք ներկայացված է եղել, սակայն ՀՀ վճռաբեկ դատարանը բողոքը հետ է վերադարձրել։ Այդ մասին հայտնել է Գեղամին և տեղեկացրել, որ 2.500 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Կարենին, իսկ վերջինս իրեն այդպես էլ որևէ գումար չի տվել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 6, գ.թ. 216, 226, հատոր 7, գ.թ. 84-86, 160-162, հատոր 8, գ.թ. 6, 23, 28-30/
Վկա Գեղամ Հենրիկի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ.-ի հունիսի կեսերին իր բարեկամներ Խաչիկ և Ռեգինա Թովմասյաններից տեղեկացել է, որ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում քրեական գործ է քննվում Ռեգինայի կողմից պոռնկագրական նյութեր տարածելու հոդվածով և Ռեգինային մեղադրանք է առաջադրվել։ Ռեգինան հայտնել է, որ նրա փաստաբանն է Կարեն Մարգարյանը և նրան օգնում է փաստաբան Արթուր Գրիգորյանը։ Իմանալով վերը նշվածի մասին` 2013թ.-ի հունիսի 15-ից 20-ի կողմերը, ցերեկային ժամի, Ռեգինայի հետ զանգել է Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող` Արթուրի գրասենյակ, որտեղ ծանոթացել է Կարեն Մարգարյանի հետ։ Արթուրի և Կարենի հետ զրուցել է գործի մասին և ընդհանուր զրուցի ժամանակ հասկացել է, որ Արթուրն ու Կարենը միասին են աշխատում մի գրասենյակում, մտերիմ են, այդ թվում և Ռեգինայի գործով միասին են մասնակցում, բայց գործը հիմնականում Կարենն է վարելու։ Իմացել է նաև, որ Կարենի փաստաբանական արտոնագիրը դադարեցված է և նա գործը փաստացի է վարելու, բայց ձևական առումով Արթուրն է Ռեգինայի հետ գնալու ոստիկանություն։
Սկսել է վստահել Կարենին որպես Արթուրի կոլեգա։ 2013թ. հունիսի 29-ին, ժամը 13-ի սահմաններում հեռախոսով Կարենի հետ զրուցելու ժամանակ վերջինս հայտնել է, որ գործը կարելի է կարճել, միաժամանակ նշելով, որ իր ծառայությունը կարժենա 1.200 ԱՄՆ դոլար և ամեն ինչ լավ կլինի։ Անմիջապես զանգել է Ռեգինայի հորը՝ Խաչիկ Թովմասյանին և փոխանցել Կարենի ասածը։ Խաչիկն ասել է, որ շաբաթ օր է, բանկերը փակ են, կարող է գումարը տալ միայն երկուշաբթի կամ երեքշաբթի օրը, սակայն որպեսզի հենց նույն օրը Կարենին վճարեն պահանջված գումարը` Խաչիկը հայտնել է, որ կարող է պարտքով գումար խնդրել իրենց ընդհանուր բարեկամ Վարդան Ադամյանից։ Վերջինս զանգել և հայտնել է, որ կարող է 1.000 ԱՄՆ դոլարը բերել։ Պայմանավորվածության համաձայն նույն օրը՝ հունիսի 29-ին, Երևան քաղաքի Գյուլբենկյան փողոցում, հանդիպելով Վարդանին` նրանից վերցրել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը։ Դրանից հետո Կարենին հանդիպելու համար զանգել է նրան և պայմանավորվել նույն օրը հանդիպել ՀՀ գլխավոր դատախազության շենքի մոտ։ Իր «Լեքսուս RX300» մակնիշի 10 LL 018 համարանիշի ավտոմեքենայով Վարդանի հետ գնացել են գլխավոր դատախազության մոտ, որտեղ Վարդանը գնացել է մոտակա սրճարան և սպասել իրեն, իսկ ինքը ժամը 14։00-ի սահմաններում Կարենի հետ հանդիպել է Երևանի Վ.Սարգսյան փողոցում` Պարոնյանի թատրոնի մոտակայքում։ Վերջինս կրկին ասել է, որ իրեն, որպես փաստաբանի պետք է վճարեն 1.200 ԱՄՆ դոլար և գործն իրենց ուզածով կավարտվի, կարող է ապացուցել, որ գործը ենթակա է կարճման։ Ինքը համաձայնվել է, քանի որ Կարենը վստահեցրել է, որ ամեն ինչ արագ կլինի, մանրակրկիտ և հիմնավոր միջնորդություն կներկայացնի, փորձագետի եզրակացությունը կբողոքարկի, որի հիման վրա էլ գործը կկարճվի։ Վստահելով Կարենի ասածներին` նրան է տվել 1.000 ԱՄՆ դոլարը` ասելով, որ մնացածը կտա ընթացքում կամ գործի ավարտից հետո։ Գումարը ստանալուց հետո Կարենն ասել է, որ 1-2 օրում կհայտնի, թե երբ է գործն ավարտվելու։ Դրանից հետո, երկուշաբթի օրը, հուլիսի 1-ին Խաչիկն իրեն տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը, որն էլ նույն օրը վերադարձրել է Վարդան Ադամյանին։ Այդ ժամանակ Արթուրին չի հայտնել 1.000 ԱՄՆ դոլարը Կարենին տալու մասին, քանի որ մտածել է, որ Կարենի հետ միասին գործը վարելով` տեղյակ կլինի ամեն ինչից։ Հաջորդ օրը երեկոյան Կարենը զանգահարել և հայտնել է, որ միջնորդությունը համարյա պատրաստ է, մյուս աշխատանքային օրն այն կտանի, կհանձնի և ժամկետի համար էլ կպայմանավորվի։ Դրանից հետո Կարենի հետ ունեցել է բազմաթիվ հեռախոսային խոսակցություններ և նա հավատացրել է, որ ամեն ինչ լավ կլինի, թեև 1 շաբաթվա չափ ձգձգվել է միջնորդություն ներկայացնելը։ Մեկ շաբաթ անց Կարենը հայտնել է, որ միջնորդությունը մուտք է արել քննչական բաժին։ Կարենը հեռախոսով նշել է, որ հուլիսի 12-ին` ուրբաթ օրը, կանչել են, որպեսզի գնա և գործը կարճելու որոշումը ստանա։ Հուլիսի 11-ի երեկոյան Կարենը զանգել և հայտնել է, որ միջնորդության մեջ պետք է ուղղում անի, ամսի 15-ին կամ 16-ին ինքը կտանի միջնորդության վերջնական տարբերակը և կպայմանավորվի ժամկետի համար։ Հուլիսի 16-ին կամ 17-ին Կարենը կրկին զանգելով իրեն` հայտնել է, որ միջնորդությունը վերջնական տեսքով տարել է, մուտքագրել ոստիկանություն` քննչական բաժին, մի քանի օրվա գործընթաց կա, որից հետո, հուլիսի 22-ին, ժամը 11-ին պետք է գնա քննչական` կարճման որոշումը և Ռեգինայի անձնագիրը վերցնելու համար։ Այդ ընթացքում քննիչը կանչել է Ռեգինայի հարազատներին հարցաքննության, ինչն իր մոտ մի փոքր զարմանք է առաջացրել, սակայն Կարենը հանգիստ ասել է, որ գործընթացն այդպես պետք է գնա, դրանք անհրաժեշտ գործողություններ են, բազմակողմանիության համար է կատարվում, պետք չէ անհանգստանալ, ամեն ինչ նորմալ է։ Հետո Կարենը Ռեգինային ասել է, որ Արթուրը խառն է ուրիշ գործերով, Ռեգինայի փաստաբանին պետք է փոխել, նոր փաստաբանը, Ռեգինայի հետ վերջին անգամ քննչական գնալիս և կարճման որոշումը ստանալիս պետք է հետը լինի, դա պարտադիր ձևականություն է։ Կարենը միշտ շատ համոզիչ է խոսել, ուստի ինքը վստահել է նրան։ Հուլիսի 19-ի վաղ առավոտյան Արթուրը զանգահարելով իրեն` ասել է, որ Ռեգինայի գործով քննիչն է զանգել և կանչել, որպեսզի նախաքննության ավարտ հայտնի և գործը դատարան ուղարկի։ Խիստ զարմանալով այդ լուրից` Արթուրին խնդրել է միասին գնալ քննչական բաժին։ Ճանապարհին Արթուրին պատմել է, որ Կարենն իրենից 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել` վստահեցնելով, որ կարճ ժամանակում գործը կկարճվի և նրան տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար։ Արթուրը հայտնել է, որ որևէ գումարից տեղյակ չէ, որևէ միջնորդություն չի ներկայացրել, գործը կարճելու մասին լսում է առաջին անգամ։ Կենտրոնականի քննչական բաժնում հանդիպելով քննիչին` Արթուրը որպես Ռեգինայի փաստաբան իմացել է, որ Ռեգինայի գործով նախաքննությունն ավարտվել է, գործը պետք է գնա դատարան, կարճման մասին խոսք անգամ չկա։ Նույն օրը ցերեկն իրեն է զանգահարել Կարենը և ասել, որ կարճման որոշումը երկուշաբթի պատրաստ կլինի, ժամը 11-ին Ռեգինան պետք է փաստաբանի հետ գնա քննիչի մոտ, որ ստորագրի և կարճման որոշումն ու իր անձնագիրը ստանա, ապա պահանջել է մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը` միաժամանակ ասելով, որ ևս 20.000 ՀՀ դրամ պետք է տրվի նոր փաստաբանին, քանի որ Արթուրը զբաղված է ուրիշ գործերով և նրա փոխարեն մեկ այլ փաստաբան պետք է գնա քննիչի մոտ։ Հասկացել է, որ Կարենը խաբել է իրեն և ժամանակ շահելու համար ասել է, որ 200 ԱՄՆ դոլար գումար չունի, մոտ օրերս կճարի-կտա, հետո 20.000 ՀՀ դրամն էլ կտա։ Հասկանալով, որ խաբված է` որոշել է Կարենի հետ կապը չկորցնել։ Շաբաթ-կիրակի օրերին Կարենի հետ մի քանի հեռախոսազրույց է ունեցել։ Նա անընդհատ պնդել է, որ ամեն ինչ նորմալ է՝ «ոնց որ պետք ա, ընթացքը գնում ա»։ Կարենը նաև սկսել է պահանջել մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը` ասելով, որ շտապ պետք է, սկզբում ակնարկել, ապա նաև բացահայտ ասել է, որ 1.200 ԱՄՆ դոլարը որպես կաշառք պետք է տա դատախազությանը և քննչականին` քրեական գործը կարճելու համար։ Կարենը նշել է, որ 200 ԱՄՆ դոլարը շտապ պետք է տրվի իրեն, որը հենց քննչական բաժնի պետին տալու համար է, ողջ գումարը` 1.200 ԱՄՆ դոլարը, դատախազությանը և քննչական բաժնին հասնելուց հետո պետք է ցուցում լինի և գործը կարճ ժամկետում կարճվի։ Շաբաթ կամ երկուշաբթի օրն Արթուրի հետ գնացել են նաև Կենտրոնի քննչական բաժնի պետի մոտ, ով լսելով իրենց` ասել է, որ խարդախության զոհ են դարձել և խորհուրդ է տվել կատարվածի մասին անմիջապես հաղորդում տալ ոստիկանությունում։ Վերջնականապես համոզվելով, որ Կարենն իրենց խաբել է` 2013թ. հուլիսի 22-ին դիմել է ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն և համապատասխան հաղորդում տվել։ Ապա իր մոտ եղած 200 ԱՄՆ դոլարը՝ 2 հատ 100 ԱՄՆ դոլարանոցները ոստիկանները հատուկ ձևով մշակել են, իր վրա տեսաձայնագրող սարք ամրացրել, որից հետո գնացել է Կարենի հետ հանդիպման։ 2013թ. հուլիսի 22-ին, Կարենն առավոտվանից մի քանի անգամ զանգել և պահանջել է փողը` ասելով, որ իրեն «ընդեղից զզվցրին, փողը ուզում են»։ Նույն օրը, ժամը 15.00-ին Արաբկիրի անձնագրային բաժնի մոտ հանդիպել է Կարենին։ Նրան կրկին հարցրել է, թե գործը հաստատ լինելու է, թե՝ ոչ, իսկ Կարենը հավաստիացրել է, որ գործը հաստատ լինող է, վաղը ժամը 9-ին ինքը քրեական գործի կարճման որոշումը և Ռեգինայի անձնագիրը կվերցնի քննիչից, կբերի և կտա իրեն։ Կարենը վստահ տոնով պնդել է, որ փողը նույն օրը, նույն պահին «տեղ կհասնի», հենց այդ պահին գնում է այնտեղ, քննչականի հետ էլ է ամեն ինչ նորմալ։ Նա նաև հայհոյել է քննիչի հասցեին` ասելով, թե «հա զանգում, զզվցնում ա»։ Խոսալու ընթացքում Կարենը 2 անգամ իբր հեռախոսազանգերի է պատասխանել` ասելով, որ «15 րոպեից արդեն Ձեր մոտ կհասնեմ, արդեն նորմալ ա»։ Նրան 200 ԱՄՆ դոլարը տալուց հետո հրաժեշտ է տվել և հեռացել, որից հետո ոստիկանները բռնել են Կարեն Մարգարյանին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 59-62, հատոր 4, գ.թ. 205-206, հատոր 5, գ.թ. 175-182, 209-210/
Վկա Ռեգինա Խաչիկի Թովմասյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ.-ի հոկտեմբերից հանդիսանում է «Օնլայն թիվի» ՍՊԸ-ի տնօրեն և ունի «www.online-tv.am» կայք, որը լրատվական, բազմաժանր պորտալ է, գործում է ավելի քան մեկ տարի։ Շուրջ մեկ տարի առաջ նշված կայքում տեղադրվել է սեռական դաստիարակության վերաբերյալ մի տեսանյութ։ ՀՀ ոստիկանության 6-րդ վարչությունում այդ տեսանյութի կապակցությամբ նախապատրաստված նյութերը ուղարկվել են Մալաթիայի քննչական բաժին։ Երևան քաղաքի բնակիչ, փաստաբան Կարեն Մարգարյանին ճանաչում է շուրջ 2-3 տարի։ Նրա հետ ծանոթացել է պատահաբար, գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Կարենի ասելով` իր ընկերությունը կոչվում է «Արտ-Խաչ»։ Նա մշտապես ներկայացրել է, որ շատ լուրջ գործերով է զբաղվում, հնարավոր է մոտ ապագայում դատավոր դառնա։ Երբ իրեն Մալաթիայի քննչականից կանչել են վերը նշված տեսանյութի համար` պատահաբար Մամուլի շենքում տեսել է Կարենին, նրանից խորհուրդ հարցրել այդ հարցի վերաբերյալ։ Կարենը լսելով իրեն` հավատացրել է, որ դա լուրջ պրոբլեմ չէ, ինքը կզբաղվի այդ հարցով։ Հետո Կարենին հանդիպել է Մամուլի շենքի 5-րդ հարկում` նրա գրասենյակում, որտեղ Կարենը կանչել է նաև փաստաբան, իր ընկեր Արթուր Գրիգորյանին, ում հետ քննարկել է գործը։ Կարենը նաև նշել է, որ հանգիստ լինեմ, նյութը կմերժվի, գործ չի հարուցվի, ինքը մերժման թուղթը կբերի։ Այնուամենայնիվ գնացել է Մալաթիայի քննչական բաժին, որտեղ կարճ բացատրություն է գրել, իսկ Կարենն ասել է, որ այդպես է պետք։ 2013թ.-ի հունիսին իրեն զանգահարել և նույն տեսանյութի գործով հրավիրել են Կենտրոնականի քննչական բաժին։ Զանգահարելով Կարենին` հարցրել է, միթե գործը չի փակվել, իսկ Կարենն ասել է, որ իր ՍՊԸ-ն Երևանի կենտրոնում է գրանցված, դրա համար էլ գործը Կենտրոնի քննչական բաժին է գնացել։ Կարենը կրկին հավաստիացրել է, որ ամեն ինչ նորմալ կլինի, խնդիր չկա, նշել է, որ «մերժման թուղթը էնտեղ են տալու»։ Կենտրոնի քննչական բաժին սկզբում գնացել է Կարենի հետ, սակայն Կարենն իրեն չի թողել ներս մտնել և մոտ 15 րոպե անց դուրս գալով` ասել է, որ պետի մոտ մարդ կա, պետք է նրա մոտ մտնեն։ Որոշ ժամանակ անց ինչ-որ մեկի հետ հեռախոսով զրուցելուց հետո ասել է, որ պետը հետևի մուտքով շտապ դուրս է եկել սպանության գործով։ Դրանից հետո իրեն ծանուցում է եկել, որից զարմացած զանգել է Կարենին, իսկ վերջինս ասել է, որ նորմալ է ամեն ինչ, Արթուրն իր հետ կգա քննչական։ Երբ Արթուրի հետ առաջին անգամ գնացել է քննիչի մոտ` վերջինս հարցրել է, թե ինչու նախորդ անգամ չի ներկայացել։ Այս հանգամանքին ինքն այն ժամանակ ուշադրություն չի դարձրել, հետո է հասկացել, որ Կարենը ոչ ոքի մոտ էլ չի մտել։ Քանի որ գործը ձգձգվել և բարդացել է, ստիպված տանն ասել է այդ մասին։ Հայրը՝ Խաչիկ Թովմասյանը հեռավոր ազգական Գեղամ Խաչատրյանին հայտնել է այդ խնդրի մասին և խնդրել է զբաղվել դրանով։ Գեղամ Խաչատրյանի հետ գնացել են Ամիրյան փողոցում գտնվող, փաստաբան Արթուր Գրիգորյանի գրասենյակ, որտեղ եղել են Կարենն ու Արթուրը։ Գեղամը նրանց հետ քննարկել է այդ գործը և իրեն ասել, որ ինքը կապ կպահի փաստաբանների հետ, կփորձի հարցին որևէ լուծում գտնել։ Այդ հանդիպումից հետո ինքը սկսել է այդ գործին քիչ ուշադրություն դարձնել, զբաղվել է իր աշխատանքով և նշանդրեքի նախապատրաստությունով։ Հունիս ամսվա ընթացքում Արթուրի հետ գնացել է Կենտրոնականի քննչական բաժին, որտեղ իրեն մեղադրանք են առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 263-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը, ինչպես նաև քննիչը վերցրել է իր անձնագիրը։ Հունիսի վերջին Գեղամը հորն ասել էր, որ փաստաբան Կարենը խոստացել է գործը կարգավորել, միջնորդություն և նախադեպեր է ներկայացրել, որ գործը կարճվի։ Միաժամանակ Կարենն իր ծառայությունների համար պահանջել է 1.200 ԱՄՆ դոլար` խոստանալով, որ կարճ ժամանակում գործը կկարճվի։ Հայրը համաձայնել է, սակայն մոտը բավարար գումար չի եղել, ուստի խնդրել է Գեղամին վճարել Կարենի պահանջած փողը։ Այդպես Գեղամը Կարենին տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը պայմանավորվել է տալ գործի վերջում։
Հուլիս ամսին սպասել է գործի կարճմանը, սակայն Կարենը տարբեր պատճառաբանութ¬յուններով ձգձգել է, ասել, որ տեխնիկական գործեր կան, պետք է վկաներ քննեն, քննիչը սպանության գործով զբաղված է, խառն է, գործը ձգձգում է, որոշում կազմելը ուշացնում է։ Հուլիսի կեսերին Կարենը նաև ասել է, որ Արթուրը զբաղված է այլ գործերով, նրան կփոխարինի Արամ Հովհաննիսյանը։ Կարենը վստահեցրել է, որ գործը կարճվելու է, պարզապես կարճման որոշումը և անձնագիրը վերցնելու ժամանակ պետք է իր հետ անպայման փաստաբան լինի, դրա համար էլ Արամը կգա, քանի որ Արթուրը զբաղված է։
Հինգշաբթի կամ ուրբաթ օրը Կարենը զանգել է իրեն և ասել, որ Գեղամը փողի մեծ մասը` 1.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է իրեն, մնում է տալ 200 ԱՄՆ դոլար, սակայն պետք է տա 250 ԱՄՆ դոլար, որից ինքը 50 ԱՄՆ դոլարը պետք է Արամին տա, որ «չնվնվա գնալ-գալու համար»։ Կարենին հայտնել է, որ այդ հարցով Գեղամին դիմի։ Շաբաթ կամ կիրակի կրկին խոսել է Կարենի հետ։ Նա նշել է, որ գործն արդեն վերջացել է, երկուշաբթի կարճման որոշումը վերցնելու է և անձնագիրը հետ կտան իրեն, ապա ասել է, որ 250 ԱՄՆ դոլարից 200 ԱՄՆ դոլարը պետք է տա քննչականի պետին` որպես կաշառք, իսկ 50 ԱՄՆ դոլարը` Արամին։ Ինքը զարմացել է` լսելով կաշառքի մասին, սակայն Կարենն ասել է, որ Գեղամի կողմից իրեն տրված 1.000 ԱՄՆ դոլարը ևս կաշառք է տվել, թե կոնկրետ ում, չի ասել, միայն նշել է՝ «Բա հո իմ համար չէի վերցրել, դրանց պետք է տայինք»։ Բացի այդ Կարենն ասել է, որ Արամը քննիչի հետ պայմանավորվել է և երկուշաբթի ժամը 11։00-ին պետք է գնան քննիչի մոտ կարճման որոշումը և անձնագիրը վերցնելու համար։ Երկուշաբթի զրուցել է Կարենի հետ։ Վերջինս հայտնել է, որ հանդիպումը տեղափոխվել է 2013թ. հուլիսի 23-ին՝ ժամը 09.30։ Նա վստահեցրել է, որ սա վերջին ժամկետն է, վաղն ամեն ինչ կվերջանա, անձնագիրն էլ իր մոտ կլինի։ Երբ շաբաթ-կիրակի օրերին՝ հուլիսի 20-ին և 21-ին, Գեղամի հետ խոսել է այդ թեմայով, վերջինս ասել է, որ պարզել է, որ գործը դատարան է գնալու և հասկացել են, որ Կարենը խաբել է իրենց և գումարը հափշտակել։ Նա Գեղամին սկզբում ներկայացրել է, թե փողը վերցնում է իր աշխատանքի համար, հետո ասել է, թե իբր փողը վերցրել է քննչականին ու դատախազությանը կաշառք տալու համար և խաբելով Գեղամին` հափշտակել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը։ Այդպես որոշվել է, որ Գեղամը 2013թ. հուլիսի 22-ին կդիմի ոստիկանություն և հաղորդում կտա կատարվածի մասին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 56-58/
Վկա Կիմ Արմենի Գալստյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ փաստաբան Արթուր Գրիգորյանը հանդիսանում է իր հարսանիքի քավորը, ով Երևան քաղաքի տարբեր հասցեներում ունեցել է գրասենյակներ։ 2013թ.-ի մարտ ամսից Արթուրի գրասենյակը գտնվել է Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 11 բնակարանում, որտեղ հաճախ է այցելել` Արթուրին գործերում օգնելու համար։ 2013թ.-ի մայիս ամսին Արթուրի գրասենյակ ժամանակավորապես հանգրվանել է նրա ծանոթ Կարեն Մարգարյանը, քանի որ վերջինս Երևան քաղաքի Արշակունյաց փողոցի վրա գտնվող տպարանի շենքում ունեցած գրասենյակից դուրս էր եկել։ Արթուրը Կարեն Մարգարյանին առաջակել է մինչև նոր տեղ գտնելը ժամանակավորապես աշխատել իր գրասենյակում։ Ինքը գրեթե ամեն օր գնացել է Արթուրի գրասենյակ և Կարենը նույնպես ամեն օր այնտեղ է գտնվել։ Վերջինս վարել է ինչ-որ քաղաքացիական գործեր և նրա հաճախորդներից է եղել Ջուլիա անունով մի կին, ինչպես նաև հիշում է Գեղամ և Ռեգինա անուններով անձանց։ Գեղամն Արթուրի ընկերն է եղել, ով գալով գրասենյակ` քննարկել է ինչ-որ քրեական գործով հանգամանքներ` կապված իր բարեկամուհի Ռեգինայի հետ, ով մեղադրվել է պոռնկագրական նյութեր տարածելու մեջ։ Կարենն ու Արթուրը համատեղ են վարել Ռեգինայի գործը, քանի որ Կարենի արտոնագիրը դադարեցված է եղել, սակայն այդ գործը նրա մոտ է եղել և նրա խնդրանքով Արթուրն է մասնակցել այդ գործով քննչական գործողություններին որպես պաշտպան։ Հետագայում Արթուրից տեղեկացել է, որ Կարենին բռնել են` Ռեգինայի գործով խարդախություն կատարելու համար, քանի որ նա Գեղամից գումար է վերցրել իբր իր ծառայությունների դիմաց և խոստացել է, որ գործը կկարճվի։ Հետագայում Գեղամին ասել է, որ վերցրած գումարը կաշառք պետք է տա, սակայն Գեղամն արդեն տեղեկացած է եղել, որ Ռեգինայի գործը դատարան է գնալու և կարճելու մասին խոսք անգամ չի եղել։ Հասկացել է, որ Կարենն իրեն խաբել է։
Ջուլիետա Կարապետյանը հաճախ գալով գրասենյակ` Կարենից պահանջել է, որ իրեն նորմալ տեղեկացնի, թե ինչ ընթացքի մեջ են գտնվում գործերը և մշտապես դժգոհություն է հայտնել նրա ցույց տված ծառայությունների համար։ Իրեն հայտնի չէ, թե որքան գումար է տվել Ջուլիետա Կարապետյանը Կարեն Մարգարյանին, սակայն նա միշտ բողոքել է Կարեն Մարգարյանից, ասել է, որ տվել է բավականին շատ գումարներ, սակայն նա դրա դիմաց ոչ մի փաստաբանական ծառայություն չի մատուցել իրեն, իսկ Կարեն Մարգարյանն այդ հարցով միշտ վիճել է Ջուլիայի հետ` ասելով, որ այդքան գումարներ իրեն չի տվել։
Արթուր Գրիգորյանի գրասենյակում, իր ներկայությամբ Ջուլիետա Կարապետյանը որևէ գրություն չի գրել Կարեն Մարգարյանի ծառայություններից հրաժարվելու և նրան տված գումարների չափի վերաբերյալ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 6, գ.թ. 129-130/
Վկա Վարդան Գրետելի Ադամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Գեղամ Խաչատրյանը հանդիսանում է իր փեսան, քրոջ՝ Ռուզաննա Ադամյանի ամուսինը։ Ինքը հանդիանում է Գեղամի երեխաների քավորը։ Խաչիկ Զաքարի Թովմասյանը հանդիսանում է իր ավագ հորեղբոր որդու աներորդին, և նրա ընտանիքի հետ նույնպես գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ։ Ինչպես Գեղամից, այնպես էլ Խաչիկից տեղեկացել է, որ վերջինիս դուստր Ռեգինայի վերաբերյալ քրեական գործ է քննվում ինչ-որ պոռնկագրական նյութ տարածելու դեպքով։ 2013թ.-ի հունիսի 29-ին Խաչիկը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ պարտքով 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պետք, խնդրել է գումարի առկայության դեպքում այն տալ Գեղամին, ով իր հերթին այդ գումարը պետք է տա Ռեգինայի փաստաբանին որպես փաստաբանական ծառայության գումար։ Նաև ասել է, որ երկուշաբթի կամ երեքշաբթի այդ գումարը հետ կվերադարձնի Գեղամի միջոցով։ Չմերժելով Խաչիկի խնդրանքը` զանգել է Գեղամին և պայմանավորվածության համաձայն նրան հանդիպելով իրենց փողոցում` նրան է տվել 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` 10 հատ 100 ԱՄՆ դոլար թղթադրամներով։ Գեղամը զանգել է փաստաբանին, ում Կարեն անունով է դիմել և նրա հետ պայմանավորվել է հանդիպել նույն օրը ՀՀ գլխավոր դատախազության մոտ։ Ժամը 15։00-ի սահմաններում Գեղամի ավտոմեքենայով գնացել են նշված վայր։ Ինքն իջել է մեքենայից և Գեղամին ասել, որ մինչև նա հանդիպի փաստաբանի հետ և գումարը տա` ինքը դիմացի սրճարանում կսպասի։ Գեղամը հեռախոսով զրուցելով Կարենի հետ` ասել է, որ նա տաքսիով է։ Տեսել է, որ նա գնացել և նստել է մի տաքսի ավտոմեքենա, որը կայանված է եղել մայթեզրին։ Մոտ 10-ից 15 րոպե անց Գեղամը եկել և ասել է, որ փաստաբան Կարենին տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Հուլիսի 1-ին Գեղամն իրեն է վերադարձրել 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Հետագա օրերի ընթացքում Գեղամից և Խաչիկից տեղեկացել է, որ այդ փաստաբան Կարենը խաբեբայի մեկն է եղել, գումարը վերցնելով` ոչ մի ծառայություն չի մատուցել, իր խոստումը չի կատարել, քանի որ խաստացել է գործը կարճել, բայց դրան հակառակ գործն ուղարկվել է դատարան և նույնիսկ Ռեգինայի նկատմամբ կայացվել է մեղադրական դատավճիռ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 5, գ.թ. 211-212/
Վկա, ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Արամ Ռուդոլֆի Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. հուլիսին Կարեն Մարգարյանը զանգահարելով իրեն` խնդրել է մասնակցել վկայի հարցաքննության և հայտնել, որ իր ծառայության դիմաց պետք է վճարեն 20.000 ՀՀ դրամ։ Համաձայնվելով առաջարկին` հուլիսի 11-ին մասնակցել է վկա Լուսինե Թովմասյանի հարցաքննությանը, սակայն պայմանավորված գումար 20.000 ՀՀ դրամն իրեն չեն տվել։ Կարենն ասել է, որ գումարը պետք է վճարեր Լուսինեն և նա փողն իրեն դեռ չի տվել։ Լուսինեն որպես վկա հարցաքննվել է Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննվող քրեական գործով, որով որպես մեղադրյալ է հանդիսացել Լուսինեի քույր Ռեգինան։ Մի քանի օր անց Կարենը հեռախոսով հայտնել է, որ պետք է վերը նշված գործով մասնակցի նաև Ռեգինայի պաշտպանությանը և փոխարինի փաստաբան Արթուր Գրիգորյանին, ով հրաժարվել է այդ գործին մասնակցելուց։ Կարենին ասել է, որ 100.000 ՀՀ դրամ գումար վճարելուց հետո միայն կմասնակցի գործին և պայմանավորվածության համաձայն գումարի կեսը պետք է տար Կարենին։ Վերջինս խոստացել է փողը տալ Ռեգինայի հետ քննությանը ներկայանալու օրը` նշելով, որ այդ օրը գումարն իրեն պետք է տա Ռեգիանայի հոր ընկերը։ Նաև ասել է, որ պետք է մասնակցի միայն նախաքննությանը, քանի որ գործը դատարան չի գնալու։ Դատաքննությանը մասնակցելու մասին խոսք անգամ չի եղել, քանի որ Կարենը հայտնել է, որ գործը կարճվելու է։ Հաջորդ օրը Կարենի խնդրանքով զանգահարել է Կենտրոնականի քննչական բաժին` նշված գործը քննող քննիչին և ասել, որ այդ գործով պաշտպան Արթուր Գրիգորյանին ինքն է փոխարինելու։ Նաև նշել է, որ երբ ծառայության համար իրեն վճարեն` կներգրավվի գործին։ Հետո Ռեգինան իրեն զանգել և հարցրել է, թե երբ պետք է գնան քննիչի մոտ, իսկ ինքը պատասխանել է, որ դեռ պարզ չէ, Կարենից է կախված։ Դրանից հետո Ռեգինայի հետ այլևս զանգեր չի ունեցել, իսկ Կարենն այդպես էլ չի զանգել։
Ջուլիետա Կարապետյանին կամ նրա դստերը երբևէ փաստաբանական ծառայություն չի մատուցել և Լիաննա Պետրոսյանի իրավունքները վերականգնելու վերաբերյալ դիմում-բողոք չի գրել։ Կարեն Մարգարյանն այդ դիմում-բողոքի մասին իրեն ոչինչ չի ասել։ Ինքը երբեք «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերության աշխատակից չի հանդիսացել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 146-147, հատոր 5, գ.թ. 163-164, հատոր 8, գ.թ. 75-76/
Վկա, ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Արթուր Խաչատուրի Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ Կարեն Մարգարյանին ճանաչում է 2002 թվականից, ում հետ հետագայում մտերմացել է։ 2012 թվականին Կարենից իմացել է, որ նրա արտոնագիրը դադարեցվել է։ Այդ պատճառով նա չէր կարող կատարել իր հաճախորդների հանդեպ ունեցած պարտավորությունները, ուստի ընկերաբար որոշել է օգնել նրան։ Մի շարք քրեական գործերով անհատույց, զուտ ընկերական ստանձնել է Կարենի վերցրած գործերով մեղադրյալների պաշտպանությունը, որոնց համար Կարենը ոչ մի անգամ իրեն գումար չի տվել, ինքն էլ չի պահանջել։ 2013թ. հունիսին Կարենի խնդրանքով ստանձնել է Ռեգինա Թովմասյանի պաշտպանությունը, ով Կենտրոնականի քննաչական բաժնում մեղադրվել է ապօրինի պոռնկագրական նյութեր տարածելու մեջ։ Այդ գործով ևս որևէ վարձատրություն չի ստացել, Կարենից որևէ գումար չի պահանջել, այդ թեմայով որևէ խոսակցություն չի եղել։ Գործի քննության ընթացքում` հունիսի կեսերին, տեղեկացել է, որ Ռեգինան իր ընկեր Գեղամի բարեկամն է։ Գեղամը Ռեգինայի հետ եկել է Ամիրյան 8-11 հասցեում գործող իր գրասենյակ, որտեղ ծանոթացել է Կարենի հետ և քննարկել են գործը։ 2013թ. հուլիսի 19-ի առավոտյան, քննիչը զանգել է իրեն և Ռեգինայի հետ հրավիրել է իր մոտ` նախաքննության ավարտ հայտնելու և քրեական գործը դատարան ուղարկելու համար։ Զանգահարել է Գեղամին և հայտնել է այդ մասին, ով զարմանալով այդ լուրից` ասել է, որ իր իմանալով գործը պետք է կարճվի և խնդրել է միասին գնալ քննչական բաժին։ Նույն օրը Գեղամի հետ գնացել են Կենտրոնականի քննչական բաժին, որտեղ որպես Ռեգինայի փաստաբան տեղակացել է, որ Ռեգինայի վերաբերյալ քրեական գործն ուղարկվելու է դատարան և կարճման մասին խոսք չկա։ Տեղեկացել են նաև, որ քրեական գործով պաշտպանության կողմից որևէ միջնորդություն չի ներկայացվել։ Քննչական բաժին գնալու ճանապարհին Գեղամը պատմել է, որ Կարեն Մարգարյանը պահանջել է 1.200 ԱՄՆ դոլար, որից 1.000 ԱՄՆ դոլարն արդեն տվել է նրան։ Ինքը զարմացել է, քանի որ Կարենն այդ գործով որևէ գումար իրեն չի տվել, որևէ գումարի մասին չի հայտնել։ Շաբաթ-կիրակի օրերին Գեղամից տեղեկացել է, որ նա բազմիցս հեռախոսով խոսել է Կարենի հետ, իսկ վերջինս սկզբում ակնարկել, ապա բացահայտ ասել է, որ գումարը վերցրել է քննչական բաժին և դատախազություն կաշառք տալու և այդ եղանակով քրեական գործը կարճելու համար։ Հուլիսի 20-ին Գեղամի հետ գնացել են Կենտրոնականի քննչական բաժնի պետի մոտ և նրան պատմել եղելությունը, իսկ վերջինս հայտնել է, որ Գեղամը խարդախության զոհ է դարձել և խորհուրդ է տվել կատարվածի մասին անմիջապես հաղորդում տալ ոստիկանությունում։ Այդպես վերջնական ու լիովին համոզվելով, որ Կարեն Մարգարյանը խարդախությամբ հափշտակել է Գեղամի գումարը` վերջինս 2013թ. հուլիսի 22-ին հաղորդում է տվել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում։
Ջուլիետա Կարապետյանին ճանաչում է որպես Կարեն Մարգարյանի հաճախորդ, երբ վերջինիս գրասենյակը գտնվել է Արշակունյաց փողոցի թիվ 2 շենքում։ Այդ ժամանակ է Կարենը գործարքներ է կնքել Ջուլիետա Կարապետյանի հետ, սակայն ընդհանուր առմամբ թե որքան գումար է Կարեն Մարգարյանը Ջուլիետայից ստացել՝ չգիտի։ Հետագայում իր գրասենյակը նշված հասցեից տեղափոխել է Երևանի Ամիրյան փողոցի 8-րդ շենքի 11-րդ բնակարան։ Որոշ ժամանակ անց` 2013թ.-ի մայիսին Կարեն Մարգարյանն իր գրասենյակը հանձնել է և քանի որ գրասենյակի գույքը դնելու տեղ չի ունեցել` նա իր առաջարկով այն տեղափոխել է իր գրասենյակ և գրեթե ամեն օր գտնվել է գրասենյակում։ Այդ ժամանակ հետզհետե նկատել է, որ Ջուլիետա Կարապետյանը դժգոհում է Կարենի աշխատանքից և իրեն ասել է, որ Ապարանի Քուչակ գյուղում գտնվող տան հետ կապված գործով Կարենը ոչինչ չի արել։ Ջուլիետա Կարապետյանն իրեն հայտնել է նաև, որ բավականին մեծ գումարներ է տվել Կարեն Մարգարյանին, որի դիմաց վերջինս խոստացել է շատ կարճ ժամանակում գործը դրական ավարտել, այսինքն Ապարանի Քուչակ գյուղի տան նկատմամբ ձեռք կբերի Ջուլիետայի դստեր համար սեփականության իրավունք։
2013թ.-ի ամռանը Ջուլիետան հերթական անգամ եկել է Ամիրյան 8 շենքի 11-րդ բնակարանում գտնվող իր գրասենյակ, որտեղ գտնվել են ինքը, Կարենը և Կիմ Գալստյանը, ով իր սանիկն է և գործի մեջ հաճախ օգնում է իրեն։ Ջուլիետան շատ դժգոհ է եղել Կարենի մատուցած ծառայություններից, որի կապակցությամբ վիճաբանություն է սկսվել Ջուլիետայի և Կարենի միջև, նաև վճարված գումարների հարցի շուրջ։ Ի վերջո, տեսնելով, որ նրանք չեն կարողանում գալ ընդհանուր հայտարարի` ստիպված միջամտել է և հաշտեցրել է նրանց։ Այդ օրը Կարենի և Ջուլիետայի միջև կնքվել է իրավաբանական ծառայության գրավոր պայմանագիր և որքան հիշում է` Ջուլիան իր օրինակը վերցրել է ու գնացել գրասենյակից։ Դրանով Ջուլիետան բավարարվել է։ Ջուլիետան ուշադիր անձնավորություն է, փաստաբանի նախապատրաստած փաստաթղթերը նա սովորաբար ընթերցում է և չի բացառում, որ այդ պայմանագիրը ևս ընթերցած ու ստորագրած լինի։
Ինչ վերաբերվում է գրասենյակում Կարեն Մարգարյանի պահանջով գրավոր կերպով Ջուլիետայի կողմից նրա փաստաբանական ծառայություններից հրաժարվելուն և այդ գրության մեջ վերջինիս տրված գումարների չափի մասին նշելուն, ապա ինքը նման գրավոր փաստաթղթից որևէ տեղեկություն չունի։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 67-69, հատոր 4, գ.թ. 207-208, հատոր 5, գ.թ. 189-190, 192-196/
Վկա, ՀՀ փաստաբանների պալատի փաստաբան Ազատ Լավրենտի Շահբազյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՅՔԴ5/0032/02/08 քաղաքացիական գործով ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք ներկայացնելուց հետո Գեղամն իրենից խնդրել է երաշխիք տալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից իր օգտին որոշում կայացնելու վերաբերյալ։ Քանի որ ինքը չէր կարող երաշխավորել բարեհաջող դատական ելքը` հրաժարվել է երաշխիք և խոստումներ տալուց։ Գեղամն ասել է, որ փաստաբաններից մեկը երաշխավորում է, որ հաստատ կարող է հաղթել ՀՀ վճռաբեկ դատարանում և նույնիսկ զարմանում է, որ ինքը նման երաշխիք չի տալիս։ Այդ ժամանակ էլ, Գեղամ Սարգսյանի պահանջով, նրան հետ է վերադարձրել իրեն վճարած 4.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որպեսզի այն տա իրեն երաշխիք տված փաստաբանին։ Դրանից հետո Գեղամը հայտնել է նաև, որ իր նոր փաստաբանը խնդրել է, որ իր բողոքը և գործի նյութերը հետ պահանջի ՀՀ վճռաբեկ դատարանից, քանի որ այդ նոր փաստաբանն այլ ձևով այլ հիմնավորումներով պետք է գրի վճռաբեկ բողոքը, որով էլ հաստատ պետք է հաղթեն։
Դրանից հետո գրություն է գրել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` բողոքը չքննարկելու վերաբերյալ և հետ է ստացել բողոքն ու նյութերը, որոնք իր մոտ եղած փաստաթղթերի հետ միասին փոխանցել է Գեղամ Սարգսյանին։ Հետագայում Գեղամ Սարգսյանի պահանջով նրան հետ է վերադարձվել որպես ծառայությունների մատուցման համար վճարված 2.000 ԱՄՆ դոլար գումարից ևս 1.500 ԱՄՆ դոլար։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 176-177, 218-219, 278-279, հատոր 2, գ.թ. 159-161, հատոր 8, գ.թ. 45-47/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, 2009թ.-ի հուլիսի 6-ին ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Հ. Խաչատրյանին հասցեագրված հայցադիմումի պատասխանի պատճենով, որի համաձայն` դատարանին հայտնվել է, որ տվյալ պահին ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վարույթում առկա է վեճ, որով վիճարկվում է Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հասցեում գտնվող շինության սեփականության իրավունքը և խնդրվել է Սուսաննա Խասապետյանի կողմից Ռիմա Միրզիկյանի դեմ ներկայացված հայցադիմումը թողնել առանց քննության` մինչև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից վերջնական ակտ կայացնելը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 3-5, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույցներ ճանաչված, Գ. Սարգսյանի ներկայացուցիչ Ա. Շահբազյանի կողմից 2009թ.-ի ապրիլի 27-ին ներկայացված վճռաբեկ բողոքի, վճռաբեկ բողոքը չքննելու և այն վերադարձնելու վերաբերյալ Ա. Շահբազյանի կողմից 2009թ.-ի հունիսի 3-ին ՀՀ վճռաբեկ դատարան ներկայացրած գրության, «Վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելու մասին» որոշումը և վճռաբեկ բողոքը` կից փաստաթղթերով վերադարձնելու և դրանք 2009թ.-ի հունիսի 15-ին Ա. Շահբազյանի կողմից ստանալու վերաբերյալ փաստաթղթերի պատճեններով։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 200-214, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, 2009թ.-ի հուլիսի 22-ի թիվ ԴԴ-6-Ե4180 գրության պատճենով, որի համաձայն` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009թ.-ի հուլիսի 8-ի որոշումն ուղարկվել է Կարեն Մարգարյանին։ /հատոր 7, գ.թ. 40-41, 43/
2009թ.-ի օգոստոսի 25-ին տեղի ունեցած դատական նիստի արձանագրության համառոտագրման և թիվ ԱՐԱԴ/0427/02/09 քաղաքացիական գործով ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ.-ի օգոստոսի 31-ի վճռի պատճեններով։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 195-199, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Սուսաննա Խասապետյանի կողմից 2009թ.-ի հուլիսի 29-ին ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարան ներկայացրած միջնորդության պատճենով, որի համաձայն` Ս. Խասապետյանը դատարանին է ներկայացրել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009թ. մարտի 26-ի որոշման դեմ Գ. Սարգսյանի ներկայացուցիչ Կ. Մարգարյանի բերած վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելու մասին ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական և վարչական պալատի 2009թ. հուլիսի 8-ի որոշումը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 24, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում 2009թ.-ի օգոստոսի 21-ին, ժամը 11։00-ին տեղի ունեցած դատական նիստի արձանագրության պատճենով, որի համաձայն Ռիմա Միրզիկյանը դատարանին միջնորդել է դատաքննությունը հետաձգել 10 օրով` բողոքը ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գտնվելու հիմքով, սակայն դատարանն արձանագրելով, որ ապացույց չկա գործը ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գտնվելու վերաբերյալ, դատական նիստը հետաձգել և նշանակել է 2009թ.-ի օգոստոսի 25-ին, ժամը 14։00-ին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 30, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույցներ ճանաչված, ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավսության դատարանում 2009թ.-ի օգոստոսի 25-ին տեղի ունեցած դատական նիստի արձանագրության համառոտագրման և թիվ ԱՐԱԴ/0427/02/09 քաղաքացիական գործով ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ.-ի օգոստոսի 31-ի վճռի պատճեններով, որոնց համաձայն Կարեն Մարգարյանը մասնակցել է նշանակված դատական նիստին, որի ընթացքում դատարանին կրկին ներկայացրել է հայտարարությունն այն մասին, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009թ.-ի հուլիսի 8-ի որոշումը ստանալուց հետո բողոքը կրկին ներկայացվել է ՀՀ վճռաբեկ դատարան և միջնորդել է գործի վարույթը կասեցնել, սակայն դատարանը մերժել է միջնորդությունը՝ գործի վարւյթը կասեցնելու համար որևէ ապացույց չներկայացնելու հիմքով և 2009թ.-ի օգոստոսի 31-ի վճռով բավարարել է Սուսաննա Խասապետյանի հայցը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 40-41, 43, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույցներ ճանաչված, 2009թ.-ի օգոստոսի 31-ի վերաքննիչ բողոքի և ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009թ.-ի դեկտեմբերի 17-ի որոշման պատճեններով, որոնց համաձայն Կարեն Մարգարյանը 2009թ.-ի օգոստոսի 31-ին վերաքննիչ բողոք է բերել ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ.-ի օգոստոսի 31-ի որոշման դեմ, որում շեշտադրումը դնելով հայցն առանց քննության թողնելու մասին ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարան մինչ այդ ներկայացված միջնորդության վրա` փաստել է, թե առաջին ատյանի դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության և դատավարական նորմի խախտումներով շարունակել է գործի քննությունը` հաշվի չառնելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից վճռաբեկ բողոքը քննելու հանգամանքը։
Արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009թ.-ի դեկտեմբերի 17-ի որոշմամբ բողոքը մերժվել է` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 44-49, 70-72, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույցներ ճանաչված, Ռ. Միրզիկյանի կողմից ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009թ.-ի դեկտեմբերի 17-ի որոշման դեմ 2010թ.-ի հունվարի 18-ին բերված վճռաբեկ բողոքի և վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելու մասին ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010թ.-ի մարտի 03-ի որոշման պատճեններով, որոնց համաձայն վճռաբեկ բողոքում նշվել է, որ վիճարկելի է այն փաստը, թե ով է հանդիսանում ՀՀ Աշտարակ քաղաքի Երջանկության 10 հասցեում գտնվող ճաշարանի սեփականատեր (Գեղամ Սարգսյանը, թե` Ռիմա Միրզիկյանը) և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վարույթում կրկին առկա է վեճ իրավունքի մասին։ Այդ բողոքը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010թ.-ի մարտի 03-ի որոշմամբ հետ է վերադարձվել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 7, գ.թ. 74-78, 79-81, հատոր 8, գ.թ. 48-52/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Ռիմա Միրզիկյանի կողմից 2013թ.-ի հունիսի 20-ին քննությանը ներկայացված գումարների ցուցակի բնօրինակներով, որոնց համաձայն` Գեղամ Սարգսյանը մաս-մաս Ռիմա Միրզիկյանից ստացել է համապատասխան գումարներ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 246, հատոր 8, գ.թ. 116-119/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Արտակ Մարգարյանի կողմից 2013թ.-ի հուլիսի 26-ին Ռիմա Միրզիկյանին տրված բնօրինակ պարտավորագրերով, որոնց համաձայն` 2013թ.-ի հուլիսի 24-ին, Կարեն Մարգարյանի կալանավորվելուց հետո միայն, վերջինիս եղբոր` Արտակ Մարգարյանի կողմից 2013թ.-ի հուլիսի 26-ին Ռիմա Միրզիկյանին տրվել են պարտավորագրեր` պարտավորվելով Ռիմա Միրզիկյանին վերադարձնել ալիմենտի գործի համար եղբոր կողմից Ռիմա Միրզիկյանից վերցված 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, ինչպես նաև 13.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 4, գ.թ. 40-41, հատոր 8, գ.թ. 116-119/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ՀՀ դատական դեպարտամենտից ստացված 2013թ. օգոստոսի 13-ի թիվ ԴԴ-2Ե-3997 գրությամբ, որի համաձայն Ռիմա Միրզիկյանի կամ Կարեն Մարգարյանի կողմից ընդդեմ Յուրի Արշավիրի Հարությունյանի` ամուսնալուծության կամ ալիմենտի բռնագանձման պահանջների մասին, ՀՀ դատարաններում քաղաքացիական գործեր առկա չեն։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 4-րդ, գ.թ. 19, հատոր 8, գ.թ. 116-119/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, 2010թ.-ի ապրիլի 7-ին ՀՀ գլխավոր դատախազությանը հասցեագրված դիմում-բողոքի, «ԴատաԼեքս» («Datalex.am») տեղեկատվական համակարգից տպագրված և քրեական գործին կցված թիվ ՎԴ/1069/05/08 վարչական գործով ՀՀ վարչական դատարանի 2010թ.-ի ապրիլի 6-ի վճռի, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելու մասին 2010թ.-ի հունիսի 9-ի որոշման, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արագածոտնի մարզային վարչության Ապարանի բաժնի 2007թ.-ի դեկտեմբերի 25-ի թիվ 107/11-2132 գրության և դրան կից ուղարկված 2007թ.-ի դեկտեմբերի 24-ի քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշման, 2010թ.-ի մայիսի 10-ի թիվ 107/16-1249 գրության և դրան կից ուղարկված քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին 2010թ.-ի մայիսի 10-ի որոշման, նույն բաժնից ստացված 2012թ.-ի հունիսի 18-ի թիվ 107/4-1628 գրության, ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությունից ստացված 2012թ.-ի սեպտեմբերի 03-ի թիվ 58/70դ-12 և 2012թ.-ի սեպտեմբերի 24-ի թիվ 58/70դ-12 գրությունների պատճեններով, որոնց համաձայն` դեռևս 2010թ.-ի ապրիլի 6-ին ՀՀ վարչական դատարանի վճռով մերժվել է Գրիգոր Մաիլյանի սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը ՀՀ Արագածոտնի մարզի Քուչակ գյուղի առանձնատան նկատմամբ անվավեր ճանաչելու վերբերյալ Լիաննա Պետրոսյանի կողմից 2008 թվականին ներկայացված հայցը, իսկ դրա դեմ բերված վճռաբեկ բողոքը 2010թ.-ի հունիսի 9-ի որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից հետ է վերադարձվել։ Բացի այդ, կեղծ փաստա¬թղթերով Գրիգոր Մաիլյանի կողմից նշված ամառանոցին տիրանալու վերբերյալ ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությանը հասցեագրված դիմումների հիման վրա նախապատրաստված նյութերով դեռևս 2007թ.-ի դեկտեմբերի 24-ին և 2010թ.-ի մայիսի 10-ին կայացվել են քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումներ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 5, գ.թ. 128-134, հատոր 8, գ.թ. 87-100, 107-115, 120-123/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, 2013թ.-ի հունվարի 16-ին Կարեն Մարգարյանի կողմից ՀՀ գլխավոր դատախազին հասցեագրած դիմում-բողոքի, ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությունից Կարեն Մարգարյանին հասցեագրված 2013թ.-ի հունվարի 25-ի թիվ 58-9դ-13 պատասխան գրության պատճեններով, որոնց համաձայն` Կարեն Մարգարյանը 2013թ.-ի հունվարի 16-ին ՀՀ գլխավոր դատախազություն է ներկայացրել արդեն իսկ քննության առարկա դարձած նույն փաստարկներով դիմում-բողոք, որի կապակցությամբ 2013թ.-ի հունվարի 25-ի թիվ 58-9դ-13 գրությամբ ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությունից ստացել է համապատասխան պարզաբանումներ` ներկայացրած դիմում-բողոքում բարձրացված հարցերը տարբեր ատյաններում բազմիցս քննության առարկա դարձած լինելու վերաբերյալ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 8, գ.թ. 72-74, 103, 120-123/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Ջուլիետա Կարապետյանի կողմից քննությանը ներկայացված, 2013թ.-ի հունվարին Կարեն Մարգարյանից վերցրած դիմում-բողոքի, ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազին հասցեագրված 2014թ.-ի փետրվարի 24-ի և նույն մարզի դատախազության ավագ դատախազին հասցեագրված 2014թ. փետրվարի 27-ի դիմումների, նշված դիմումների վերաբերյալ ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազության 2014թ.-ի մարտի 19-ի թիվ 58-14դ-14 պատասխան գրության, ՀՀ ոստիկանության Արագածոտնի մարզային վարչության Ապարանի բաժնի 2014թ.-ի ապրիլի 8-ի թիվ 39/8-962 գրության պատճեններով, որոնց համաձայն Ջուլիետա Կարապետյանը Կարեն Մարգարյանից վերցրած դիմում-բողոքի օրինակում ձեռագիր ուղղումներ կատարելով` 2014թ.-ի հունվարին անձամբ այն ուղարկել է ՀՀ գլխավոր դատախազություն։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 8, գ.թ. 79-86, 104-105, 120-123/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲ ընկերության կողմից տրամադրված Խաչիկ Թովմասյանի անվամբ բանկային հաշվի քաղվածքի պատճենով և քրեական գործի հետ պահվող լազերային սկավառակով, որոնց համաձայն` լազերային սկավառակում ամրագրված է «Արտաքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքում Գեղամ Խաչատրյանի կողմից 2013թ.-ի հուլիսի 22-ին, ժամը 15-ին, ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի անձնագրային բաժնի մոտ Կարեն Մարգարյանին 200 ԱՄՆ դոլար տալու փաստը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 41, հատոր 8, գ.թ. 54-55/
Գումարը քիմիական մշակման ենթարկելու վերաբերյալ 2013թ-ի հուլիսի 22-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Գեղամ Խաչատրյանի կողմից տրամադրված 2 հատ 100 ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով, HL 55960345D և HF 18044077D համարներով թղթադրամները ենթարկվել են քիմիական մշակման և հատուկ քիմիական մատիտի միջոցով դրանց վրա գրվել է «կաշառք» բառը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 4-5/
2013թ. հուլիսի 22-ին Կարեն Մարգարյանին հատուկ պայմաններում զննության ենթարկելու արձանագրությամբ, որի համաձայն վերջինս իր հագին եղած վերնաշապիկի վրադիր կարված գրպանից հանել և ներկայացրել է 2 հատ 100 ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով, HL55960345D և HF 18044077D համարներով թղթադրամները, որոնց վրա կարդացվել է «կաշառք» բառը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 8-10/
Նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 12-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված երկու հատ 100 /մեկ հարյուր/ ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով, HL55960345D և HF 18044077D համարներով թղթադրամներով։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 8, գ.թ. 53/
Ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ տուժող Գեղամ Սարգսյանն իրեն վճարել է ընդամենը 6.000 ԱՄՆ դոլար գումար, 200 ԱՄՆ դոլար տվել է ռեստորանում հյուրասիրության հաշիվը վճարելու համար։ Այդ գումարը` Ռիմա Միրզիկյանի երեխաների համար ալիմետ ձևակերպելու հարցով վերջինիս կողմից իրեն վճարած 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարի հետ միասին, ընդհանուրը` 7.200 ԱՄՆ դոլար, 2011թ. փետրվար-մարտ ամիսների ընթացքում ամբողջությամբ, Գեղամ Սարգսյանի համաձայնությամբ և գիտությամբ տվել է Վարդան Սոֆյանին, ով խոստացել էր վճռաբեկ դատարանում գործը շահել։ Վարդան Սոֆյանին ճանաչել է Գեղամ Սարգսյանի միջոցով, նրան տեսել է մեկ կամ երկու անգամ։ Վ. Սոֆյանին իր մոտ ուղարկել է Գեղամ Սարգսյանն այն ժամանակ, երբ նրա գործը ձգձգվել է և Գեղամ Սարգսյանը ցանկացել է այլ անձի միջոցով իր գործերը վարել։ Գեղամ Սարգսյանի հետ հեռախոսազանգով հաշվարկ կատարելիս պարզվել է, որ իրեն վճարված գումարը կազմել է 7.200 ԱՄՆ դոլար, որից 6.000 ԱՄՆ դոլարը եղել է Գեղամ Սարգսյանի վճարած գումարը, 1.000 ԱՄՆ դոլարը` Ռիմա Միրզիկյանի երեխաների ալիմենտի հարցով իրեն տրված գումարը, իսկ 200 ԱՄՆ դոլարը` Գեղամ Սարգսյանի կողմից որպես ռեստորանի փակած հաշիվ։ Հաշվարկի ժամանակ բարձրախոսը միացված` Վարդան Սոֆյանի բջջային հեռախոսով զրուցել են Գեղամի հետ, որից հետո Վարդանին է տվել 7.200 ԱՄՆ դոլարը` Գեղամի ցուցումով, իսկ Վարդանը, բարձրախոսը միացված, Գեղամին ասել է, որ գումարը ստացել է, իսկ վերջինս հայտնել է, որ իր հետ պարտք-պահանջ չունի, որից հետո Վարդանը հեռացել է։
Դատը շահելու վերաբերյալ Գեղամ Սարգսյանին և Ռիմա Միրզիկյանին երբեք խոստումներ չի տվել, այլ ուսումնասիրելով իրեն ներկայացված փաստաթղթերը` հայտնել է, որ առկա են իրավական հիմքեր գործն ի օգուտ նրանց հանգուցալուծելու համար։ Վարդան Սոֆյանին չի ճանաչել, հետևաբար Գեղամ Սարգսյանին Վարդանի հետ չի ծանոթացրել և չի երաշխավորել 2.500 ԱՄՆ դոլար գումար նրան տալու համար և այդ 2.500 ԱՄՆ դոլարն ինքը Վարդան Սոֆյանից չի վերցրել։
Գեղամ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարան դիմել է երկու անգամ։ Քանի որ գործը քննվել է 2009 թվականին և անցել է բավականին ժամանակ` չի հիշում, թե ինչ ընթացք է ստացել գործը, որի վերաբերյալ բոլոր փաստաթղթերը հանձնել է Վարդան Սոֆյանին։
Գեղամ Սարգսյանը տեղյակ է եղել գործի ընթացքին, քանի որ պարբերաբար եղել է իր գրասենյակում, ստացել է իրեն հուզող հարցերի պատասխանները և անձամբ ներկա է եղել Ռիմա Միրզիկյանի վտարման գործով առաջին ատյանի դատարանում գործի քննությանը, ուստի չէր կարող ամբողջ գործի վերաբերյալ տեղեկություն չունենալ։
«Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությունից հափշտակություն չի կատարել, այլ իրենց ընկերությունների միջև կնքվել է պայմանագիր` ապրանքների մատակարարման վերաբերյալ և մինչև ապրանքները ստանալը` 650.000 /վեց հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ առձեռն տվել է «Քրաուն-Քեմիքլ» ՍՊ ընկերության տնօրեն Վարդան Լազարյանին։ Նշված շինանյութը վերցրել է իր գրասենյակը վերանորոգելու համար, սակայն քանի որ ձմեռ է եղել, իսկ ապրանքը ցուրտ տեղ գտնվելու պատճառով որակազրկվել է և գործածման պիտանի չի եղել` այդ պատճառով դրանք նետել է աղբանոց։ Հետագայում գումարները չի կարողացել վճարել այն պարզ պատճառաբանությամբ, որ այլ ընկերության կողմից իր դեմ դատարան հայց ներկայացնելու պատճառով իր հաշիվների վրա արգելանք է դրված եղել, ուստի ինքը չի կարողացել գումարներ վերցնել և կատարել վճարում։
2012թ.-ի հոկտեմբեր կամ նոյեմբեր ամիսներին իր մոտ է եկել տուժող Ջուլիետա Կարապետյանը և ներկայացրել է ՀՀ Արագածոտնի մարզի Քուչակ գյուղում դստեր հանգուցյալ ամուսնու սեփականության վեճի վերաբերյալ խնդիրը` իր մոտ թողնելով փաստաթղթերը։ Մի քանի օր անց ուսումնասիրելով փաստաթղթերը` հայտնաբերել է իր կարծիքով բազմաթիվ կեղծիքներ։ Քանի որ բողոքարկման ժամկետները եղել են սպառված` հանդիպել է Ջուլիետա Կարապետյանին, վերջինիս առաջարկել է նշված սեփականության իրավունքի խախտման հարցին տալ քրեական ուղղվածություն, դիմում-բողոքով դիմել ՀՀ գլխավոր դատախազին` առկա կեղծիքների և կեղծ ստորագրությունների փաստերը հայտնաբերելու, մեղավորներին պատասխանատվության ենթարկելու, այդ ճանապարհով Գրիգոր Մաիլյանին հասած, ժառանգության իրավունքով գրանցված սեփականությունն անվավեր ճանաչելու և վերջնական տրամաբանական հանգուցալուծման հասնելու համար։ Այդ աշխատանքի դիմաց Ջուլիետա Կարապետյանից պահանջել է 400.000 ՀՀ դրամ։ Մի քանի օր անց Ջուլիետա Կարապետյանն իրեն տվել է 800 ԱՄՆ դոլար, որի վերաբերյալ, մինչև պայմանագիր կնքելը` նրան է տվել գումարը ստանալու վերաբերյալ ստացական։ Դրանում հստակ նշել է, որ ստացականը հանդիսանում է իրենց կողմից կնքվելիք փաստաբանական ծառայությունների մատուցման պայմանագրի անբաժանելի մասը։ Իր կողմից ՀՀ գլխավոր դատախազին հասցեագրված դիմում-բողոքը պատրաստվել և ուղարկվել է, որի մեկ օրինակը տվել է Ջուլիետա Կարապետյանին։ Հետո նրա ներկայությամբ զանգել է ՀՀ գլխավոր դատախազության դիմում-բողոքների բաժին և տեղեկացել, որ դիմում-բողոքը մակագրվել է կոռուպցիայի բաժնին և արդյունքների մասին պետք է տեղյակ պահեն։ 2013թ.-ի հունվար կամ փետրվար ամիսներին ՀՀ գլխավոր դատախազությունից ստացել է գրություն, որով հայտնել են, որ դիմում-բողոքի հետ կապված հանգամանքները պարզելու համար հանձնարարվել է ՀՀ Արագածոտնի մարզի դատախազությանը ուսումնասիրել, հարկ եղած դեպքում նյութեր նախապատրաստել և այդ մասին գրավոր տեղյակ պահել ՀՀ գլխավոր դատախազին և դիմողին։ 2013թ.-ի հունիս կամ հուլիս ամիսներին Ջուլիետա Կարապետյանն այցելելով Երևանի Ամիրյան փողոցում գտնվող իր և փաստաբան Արթուր Գրիգորյանի գրասենյակ` հայտնել է, որ այլևս չի ցանկանում օգտվել իր ծառայություններից և խնդրել է վերադարձնել վճարված գումարները։
Ջուլիետա Կարապետյանի մյուս գործով ինքն իրականացրել է պատշաճ փաստաբանական ծառայություն, մասնակցել է դատական նիստերին, արդյունքում իրենց պահանջը բավարարվել է, իսկ հակընդդեմ հայցը մերժվել է։ Չի հասկանում, թե ինչու է Ջուլիետա Կարապետյանը հետ պահանջում իր գումարները և մտածում, որ ինքը խարդախությամբ դրանք հափշտակել է։
Ջուլիետա Կարապետյանից երբևէ 5.700 ԱՄՆ դոլար չի ստացել և չի հայտնել գործը շահելու համար այլ անձանց գումարներ տալու մասին։ Ինքն իրականացրել է միայն փաստաբանական ծառայություն։
2013թ.-ի մարտ-ապրիլ ամիսներին Ռ. Թովմասյանը հանդիպելով իրեն` հայտնել է, որ իրավապահ մարմինների հետ խնդիրներ ունի, քանի որ իր կայքում տեղադրված է եղել սեռական դաստիարակության վերաբերյալ ամերիկյան հայտնի ինստիտուտի տեսագրություն։ Այդ կապակցությամբ ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցագործությունների դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում նախապատրաստված նյութերն ուղարկվել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիայի քննչական բաժին։ Քանի որ իր արտոնագիրն ուժի մեջ չի եղել` դիմել է իր ընկեր, փաստաբանների պալատի փաստաբան Արթուր Գրիգորյանին և նա ստանձնել է Ռ. Թովմասյանի շահերի պաշտպանությունը։
Ընթացքում նյութերը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիայի քննչական բաժնից ըստ ընդդատության ուղարկվել են ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժին, որտեղ հարուցվել է քրեական գործ և Ռ. Թովմասյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 263-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ Գործի քննության ընթացքում ծանոթացել է Ռ. Թովմասյանի հոր ընկեր Գեղամի հետ, ում հետ իր և Արթուր Գրիգորյանի գրասենյակում մի քանի անգամ քննարկել են գործը և եկել են այն համոզման, որ տեսանյութն ուսուցողական է, ցուցադրվում է մի շարք պետություններում և չի կարող համարվել պոռնկագրական նյութ։ Գեղամն իրեն 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար չի տվել։ Իր, Ռեգինայի, Արթուրի և Գեղամի միջև որևէ գումարային խոսակցություն չի եղել։ Ինքն ընկերաբար, անշահախնդիր ստանձնել է Ռ. Թովմասյանի պաշտպանությունը, իսկ Արթուրը` որպես ընկեր, ևս անշահախնդիր, ընկերաբար դարձել է Ռ. Թովմասյանի պաշտպանը և մասնակցել է քննչական գործողություններին։ Մեկ անգամ իրեն գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը Ռ. Թովմասյանից պարտքով 1.000 ԱՄՆ դոլար է վերցրել, որն էլ կարճ ժամանակ անց Կիմի միջոցով հետ է վերադարձրել Ռ. Թովմասյանին։
Գործի քննության ընթացքում վիճաբանել է Արթուր Գրիգորյանի հետ և վերջինս հրաժարվել է մասնակցել Ռ. Թովմասյանի գործով որպես պաշտպան։ Դիմել է իր ընկեր, փաստաբանների պալատի փաստաբան Արամ Հովհաննիսյանին և նրան հայտնել, որ Ռ. Թովմասյանն իր հարազատն է, խնդրել է մատչելի գնով նրան պաշտպանել։ Արամը նախաքննության և դատաքննության համար պահանջել է 100.000 ՀՀ դրամ, այսինքն 250 ԱՄՆ դոլար։ Մինչ այդ Արամ Հովհաննիսյանը որպես փաստաբան մասնակցած է եղել նաև նշված քրեական գործով Ռ. Թովմասյանի քրոջ հարցաքննությանը` անվճար։
Զանգելով Գեղամին` ասել է, որ փաստաբան Արամ Հովհաննիսյանին պետք է վճարեն 100.000 ՀՀ դրամ, սակայն Գեղամն ուշացրել է գումարը, իսկ Արամը զանգահարելով իրեն` հայտնել է, որ մինչև իր գումարը չտան` չի գնա պաշտպանության։ Այդ մասին ինքը հայտնել է Գեղամին, իսկ Գեղամն էլ հայտնել է, որ չի կարող 100.000 ՀՀ դրամ տալ, այդ պահին կարող է միայն 200 ԱՄՆ դոլար տալ։ Գեղամի հետ պայմանավորվել է, որ գումարն իրեն պետք է տա հուլիսի 22-ին, ժամը 15։00-ին։ Պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Արաբկիրի անձնագրային բաժնի մոտ, որտեղ Գեղամը տվել է 200 ԱՄՆ դոլար և ասել, որ մնացած 50 ԱՄՆ դոլարը հետո կտա։ Հենց այդ ժամանակ զանգել է Արամին և հայտնել, որ գումարը իր մոտ է և 10-15 րոպեից կհանդիպեն, որից հետո ոստիկանները բռնել են իրեն, բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։ Այդտեղ ընթերակաների ներկայությամբ իր գրպանից հանել է այդ 200 ԱՄՆ դոլարը և տվել ոստիկաններին։
Տուժող Ջ. Կարապետյանի մասով բողոքն իր կողմից գրվել է 2013թ.-ի հունվարին։ Ջ. Կարապետյանն անընդհատ այցելել է իրեն, այնուհետև ասել է, որ 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պարտքի հետ կապված գործ ունի։ Իր կողմից հայցադիմում է գրվել, որի հիման վրա պատասխանողի գույքի վրա արգելանք է դրվել։ Ջ. Կարապետյանն իրենից պահանջել է հանդիպել մյուս կողմի հետ։ 2013թ.-ի փետրվարին, իր գրասենյակում հանդիպել է մյուս կողմի հետ, հետո Ջ. Կարապետյանին ասել է, որ խոսքը տոկոսով գումարների մասին է, սակայն նա ժխտել է այդ հանգամանքը։ Բոլոր փաստաթղթերին ծանոթացել է։ Ջ. Կարապետյանն իրեն խնդրել է զբաղվել Ավան և Նոր Նորքի, իսկ այնուհետև` ՀՀ Արագածոտնի մարզի Քուչակ թաղամասի հասցեներում գտնվող անշարժ գույքերի վերաբերյալ գործերով։ Ընդհանուր առմամբ իրեն վճարվել է 520.000 ՀՀ դրամ, որի մասին Ջ. Կարապետյանը բազմիցս ասել է, բայց պայմանագրեր չի կնքվել։
Մասնակցել է Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվող գործով դատական նիստերին, սակայն թույլ չի տվել Ջ. Կարապետյանին մասնակցել նիստերին` վերջինիս անհավասարակշիռ անձ լինելու պատճառով, քանի որ նա բազմիցս նախազգուշացվել է նախագահողի կողմից։ Պայմանագիրը ստորագրվել է 2013թ.-ի մայիսին, Արթուր Գրիգորյանի գրասենյակում։ Մինչ այդ նա մանրամասն ծանոթացել է պայմանագրին, իրեն գումարը վճարել է Երևանի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվող գործի համար։
2009թ.-ին իր մտերիմ մարդու խնդրանքով հանդիպել է տուժողներ Գ. Սարգսյանի և Ռ. Միրզիկյանի հետ։ Գ. Սարգսյանի հետ պայմանավորվել է, որ նա պետք է վճարի 6.000 ԱՄՆ դոլար։ Այնուհետև իրենց միջև պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Գ. Սարգսյանը չի պահանջել` միմյանց վստահելու պատճառով։ Ռ. Միրզիկյանն իրեն տվել է 1.000 ԱՄՆ դոլար։ Գ. Սարգսյանը պահանջել է հետ վերադարձնել գումարները։ Ինքը պահանջել է հաշվարկել, հանել մասնակցության գումարը, սակայն նա չի համաձայնվել։ 7.200 ԱՄՆ դոլար գումարը Վարդանի միջոցով տվել է Գ. Սարգսյանին։ 6.000 ԱՄՆ դոլարը եղել է Գ. Սարգսյանի տված գումարը, 1.000-ը` Ռ. Միրզիկյանի, 200 ԱՄՆ դոլարն էլ ինչ որ ռեստորանում վճարած գումարն է եղել։ Գ. Սարգսյանը պահանջել է ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար` որպես վնաս, որն ինքը մերժել է։
Ոստիկանություն ինքնակամ չի ներկայացել, չի իմացել հետախուզման մեջ գտնվելու մասին։
Վկա Վ. Սոֆյանի հայտնած տեղեկությունը` 2.500 ԱՄՆ դոլար գումար իրեն տալու մասին, սուտ է, քանի որ ինքը նրան գումար չի տվել և գործին չի մասնակցել։ 1.000 ԱՄՆ դոլարը Ռ. Թովմասյանից վերցրել է պարտքով` վերադարձնելու պայմանով։ Գ. Սարգսյանից կամ այլ անձից 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար չի վերցրել։ Հետագայում այդ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձրել է Ռ. Թովմասյանին։
«Քրաուն Քեմիքլ» ՍՊ ընկերության հետ կնքվել է տարածքի վարձակալության պայմանագիր։ Այդ ընկերության տնօրեն Վ. Լազարյանի որդին «Արտ-Խաչ» ՍՊ ընկերությունում աշխատել է որպես իրավաբան, այսինքն` իրեն գտնելը խնդիր չի եղել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 50, 92, 106, 141-142, հատոր 4, գ.թ. 98-101, 102-105, 164-166, 227-228, հատոր 5, գ.թ. 168-174, 175-182, հատոր 6, գ.թ. 176-178, հատոր 8, գ.թ. 7-9, 26, 28-30, 136/։
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ որպես վկա հարցաքննված ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի հարազատ եղբայր Արտակ Խաչատուրի Մարգարյանը ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին.
Տվյալ քրեական գործի վերաբերյալ իրեն հայտնի է եղել, որ Կ. Մարգարյանը ստանձնել է տուժող Գեղամ Սարգսյանին իրավաբանական ծառայություններ մատուցելու պարտավորություն և այդ պատճառով նրանից գումար է վերցրել։ Հետագայում գումարը հետ են պահանջել, իսկ Կ. Մարգարյանը զբաղվածության պատճառով չի կարողացել վերադարձնել այն։ Այնուհետև ինքը Գ. Սարգսյանին ծանոթացրել է Վ. Սոֆյանի հետ, որպեսզի վերջինս շարունակի գործը։ Գ. Սարգսյանը 2.500 ԱՄՆ դոլար է տվել Վ. Սոֆյանին և ասել է, որ Կ. Մարգարյանը 7.000 ԱՄՆ դոլարը տա Վ. Սոֆյանին։ Կ. Մարգարյանը 7.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Վ. Սոֆյանին, որի մասին Գ. Սարգսյանը տեղյակ է եղել։ Այդ մասին ինքն իմացել է Վ. Սոֆյանից և Գ. Սարգսյանից։
Ինչպես Կ. Մարգարյանի, այնպես էլ Գ. Սարգսյանի կողմից Վ. Սոֆյանին գումարները տալիս ներկա չի եղել, սակայն Վ. Սոֆյանն իրեն ասել է, որ գումարներն արդեն վերցրել է և այդ գումարները` 2.500 ԱՄՆ դոլարը և 7.000 ԱՄՆ դոլարը Վ. Սոֆյանը ցույց է տվել իրեն։
Կ. Մարգարյանին կալանավորելուց հետո Ջ. Կարապետյանը բազմիցս դիմել է իրեն և հայտնել է, որ Կ. Մարգարյանն իրենից գումարներ է պահանջել, որպեսզի մատուցի համապատասխան իրավաբանական ծառայություն։ Այդ հանգամանքի մասին հարցրել է Կ. Մարգարյանին, սակայն վերջինս իրեն պատասխանել է, որ Ջ. Կարապետյանի կողմից տրված գումարների վերաբերյալ կնքվել են պայմանագրեր և այդ գումարների դիմաց ինքը ծառայություններ է մատուցել։
/դատական նիստի արձանագրություն/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Տվյալ գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանին մեղսագրվել է հինգ դրվագ խարդախություն։
Դրանցից առաջինը` 2009թ. հունիսից 2010թ. հունիսն ընկած ժամանակահատվածում տուժողներ Ռ. Միրզիկյանի և Գ. Սարգսյանի նկատմամբ կատարված գործողությունների դրվագը, որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Երկրորդը` 2009թ. սեպտեմբերին տուժող Ռ. Միրզիկյանի նկատմամբ կատարված գործողությունների դրվագը, որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Երրորդը` 2012թ. փետրվարին տուժող «Քրաուն-Քեմիքլ» ՍՊ ընկերության նկատմամբ կատարվածի դրվագը, որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Չորրորդը` 2012թ. հոկտեմբերի 05-ից մինչև 2013 թվականի հունվարը ներառյալ ժամանակահատվածում տուժող Ջ. Կարապետյանի նկատմամբ կատարվածի դրվագը, որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Հինգերորդը` 2013թ. հունիսի 29-ից 2013թ. հուլիսի 22-ը ներառյալ ժամանակահատվածում տուժող Խ. Թովմասյանի նկատմամբ կատարվածի դրվագը, որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Խարդախությունը` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
2. Խարդախությունը, որը կատարվել է`
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
1.1) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով,
2) խոշոր չափերով, (…)
5) կաշառք ստանալու պատրվակով`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
3. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից` (…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
Խարդախության հանցակազմի իրավական վերլուծությանը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Լ. Ավետիսյանի և Վ. Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործերով կայացրած որոշումներում, մասնավորապես` Լ. Ավետիսյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0176/01/09 գործով 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշման 22-րդ, 25-26.4-րդ կետերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ձևավորել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է։
(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործությունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։ (…)
(…) [O]բյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն։
(…) Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական նպատակով։
(…) Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա։
(…) Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները։
Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո (անկախ շարժառիթից), խարդախության հանցակազմը բացակայում է։
(…) Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույքը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա։
Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը, և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է։
(…) Ընդ որում, եթե ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում, որ շահադիտական նպատակը ծագել է համապատասխան գործարքի կնքումից առաջ, ապա նման դեպքերում խարդախության հանցակազմ առկա չէ։»
Վ. Մաթևոսյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0037/01/11 գործով 2012թ. հունիսի 8-ին կայացված որոշման 25-27-րդ կետերում արձանագրել է. «(…) [Խ]արդախությունը և քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտումն օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներով հաճախ համընկնում են։ Հետևաբար, այստեղ պետք է նկատի ունենալ, որ խարդախությունը` որպես հանցագործություն, քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտման դեպքերից տարբերվում է սուբյեկտիվ կողմով։
(…)[Խ]արդախության մեղադրանքով անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար անհրաժեշտ է ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորել, որ հանցավորը դիտավորություն է ունեցել խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել ուրիշին պատկանող գույքը։
Այն դեպքում, երբ առկա է մասնավոր-իրավական պայմանագրի կամ այլ տեսակի քաղաքացիաիրավական պարտավորության խախտում, ապա նշվածը որպես խարդախություն որակելու համար անհրաժեշտ է հաստատված համարել, որ անձն ի սկզբանե նպատակ չի ունեցել իրականացնելու գույքի կամ դրա նկատմամբ իրավունքի փոխանցման հետ կապված իր վրա վերցրած պարտավորությունները։
(…) Անձի կողմից խարդախություն կատարելու դիտավորության առկայության մասին, մասնավորապես, կարող են վկայել պարտավորությունների կատարման համար անհրաժեշտ ֆինանսական կամ տեխնիկական միջոցների, համապատասխան արտոնագրերի բացակայությունը, հանցավորի կողմից կեղծ փաստաթղթերի, երաշխավորագրերի օգտագործումը, ունեցած ֆինանսական պարտավորությունների վերաբերյալ տեղեկությունները թաքցնելը, կեղծ ձեռնարկություն ստեղծելը, որը հանդես է եկել որպես պայմանագրի կողմ և այլն։»
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` Սերգեյ Ափոյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0033/01-13 քրեական գործով 2015թ. հունիսի 5-ի որոշման 12-րդ և 15-րդ կետերում արձանագրել է. «(…) խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր տարր է ոչ միայն ուղղակի դիտավորությունը, այլև շահադիտական նպատակը։ Ընդ որում, շահադիտական նպատակը հանցավորի ձգտումն է հարստանալ հափշտակված գույքի հաշվին՝ այն վերցնելով, իրենը դարձնելով կամ իր «հաշվին» հանձնելով այլ անձանց։ (…) արարքը որպես խարդախություն որակելու և խարդախության մեղադրանքով անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար որևէ նշանակություն չունի շահադիտական նպատակի ուղղվածությունը։ Այլ խոսքով` խարդախության հանցակազմն առկա է, եթե հանցավորը մինչև ուրիշի գույքին տիրանալը այն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով վերցնելու և չվերադարձնելու ուղղակի դիտավորություն է ունենում, իսկ այն, թե գույքը հափշտակելուց (վերցնելուց և չվերադարձնելուց) հետո հանցավորը հետագայում այդ գույքը ինչպիսի եղանակով կամ ուղղությամբ օգտագործելու նախնական դիտավորություն է ունենում, որևէ կերպ չի կարող հիմք ծառայել արարքում խարդախության հանցակազմի առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելու համար։ (…)
Իսկ ինչ վերաբերում է (…) այն հանգամանքին, ըստ որի` քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած վարկային պարտավորությունները ժամանակավոր անհնարինության պատճառով չկատարելը կամ մասամբ կատարելը չի կարող գնահատվել որպես խարդախություն կամ խարդախության փորձ, ապա Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ այդպիսի եզրահանգմանը բացարձակ բնույթ հաղորդելը հիմնավոր չէ, քանի որ կախված գործի կոնկրետ փաստական տվյալներից՝ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորության խախտումը կարող է որակվել որպես խարդախություն կամ խարդախության փորձ։ (…)»։
Ստուգելով ամբաստանյալի, տուժողների և վկաների ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաշվի առնելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` դատարանը գտնում է, որ առաջին դրվագում նշված`
ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, Գեղամ Սարգսյանից և Ռիմա Միրզիկյանից առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ խարդախությամբ հափշտակելն ապացուցված չէ, նրա այդ արարքը ճիշտ չի որակված։ Այդ վերլուծությունների արդյունքում դատարանն ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի կողմից տուժողներ Գեղամ Սարգսյանից և Ռիմա Միրզիկյանից խարդախությամբ խոշոր չափերի` 2.598.000 ՀՀ դրամին համարժեք 7.200 ԱՄՆ դոլար գումարի հափշտակություն կատարելը, նրա այդ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, նրան վերագրվող երկու դրվագներից յուրաքանչյուրով, խոշոր չափերով խարդախություն կատարելը, նրա այդ արարքներից յուրաքանչյուրը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, նրան վերագրվող երկու դրվագներից յուրաքանչյուրով, զգալի չափերով խարդախություն կատարելը, նրա այդ արարքներից յուրաքանչյուրը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Վերոհիշյալ վերլուծությունների արդյունքում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները` հանցագործություն կատարած չլինելու և տուժողներից խարդախությամբ գումարներ հափշտակելու դիտավորություն չունենալու վերաբերյալ, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Քննարկելով տուժող Գեղամ Սարգսյանի կողմից կատարված և 2013թ.-ի օգոստոսի 20-ին քննիչին ներկայացրած, Կարեն Մարգարյանի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակի «Նոկիա 6080» բջջային հեռախոսում առկա կարճ հաղորդագրությունների և դրանց հիման վրա համալիր համակարգչատեխնիկան և ձայնագրային փորձաքննության 2014թ. մայիսի 19-ի թիվ 14-0524 եզրակացության` որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցը` դատարանը գտնում է, որ դրանք որպես ապացույց թույլատրելի չեն հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 34-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի իրեն վերաբերող տվյալների պաշտպանության իրավունք։
2. Անձնական տվյալների մշակումը պետք է կատարվի բարեխղճորեն, օրենքով սահմանված նպատակով, անձի համաձայնությամբ կամ առանց այդ համաձայնության` օրենքով սահմանված այլ իրավաչափ հիմքի առկայությամբ։
3. Յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի ծանոթանալու պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում իր մասին հավաքված տվյալներին և պահանջելու ոչ հավաստի տվյալների շտկում, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք բերված կամ այլևս իրավական հիմքեր չունեցող տվյալների վերացում։
4. Անձնական տվյալներին ծանոթանալու իրավունքը կարող է սահմանափակվել միայն օրենքով՝ պետական անվտանգության, երկրի տնտեսական բարեկեցության, հանցագործությունների կանխման կամ բացահայտման, հասարակական կարգի, առողջության և բարոյականության կամ այլոց հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության նպատակով։
5. Անձնական տվյալների պաշտպանությանը վերաբերող մանրամասները սահմանվում են օրենքով։ «Առանց անձի համաձայնության նրա վերաբերյալ չի կարելի հավաքել, պահպանել, օգտագործել կամ տարածել այլ տեղեկություններ, քան նախատեսված է օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել` (...)
3) տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից, (...)
5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ. (...)»։
Նույն օրենսգրքի 278-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատարանը քննում է քննչական, օպերատիվ-հետախուզական գործողություններ կատարելու և անձի սահմանադրական իրավունքները և ազատությունները սահմանափակող դատավարական հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունները»։
Նույն օրենսգրքի 279-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատարանի որոշմամբ կատարվում են բնակարանի խուզարկությունը, ինչպես նաև նամակագրության, հեռախոսային խոսակցությունների, փոստային, հեռագրական և այլ հաղորդումների գաղտնիության սահմանափակման հետ կապված քննչական գործողությունները»։
ԵԿԴ/0081/01/11 քրեական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2012թ. նոյեմբերի 01-ի որոշման 30-րդ կետում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«30. (...) փորձագետի եզրակացությունը թույլատրելի ապացույց չէ, քանի որ եզրակացության հիմքում ընկած փաստական տվյալը` լազերային սկավառակի բովանդակությունը կազմող տեղեկատվությունը, ձեռք է բերվել օրենքի պահանջների խախտմամբ, իսկ օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործման սահմանադրական արգելքը վերաբերում է նաև դրանցից բխող ապացույցներին»։
Ելնելով վերոգրյալից և հաշվի առնելով, որ վերոհիշյալ կարճ հաղորդագրությունների` նամակագրության վերծանումը կատարվել է առանց դատարանի համապատասխան որոշման, իսկ ձայնագրությունները կատարվել են քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձ, տուժող Գեղամ Սարգսյանի կողմից` դատարանը գտնում է, որ չեն պահպանվել այդ գործողությունների` օրենքով սահմանված կատարման կարգը։ Հետևաբար այդ նամակագրությունը, ձայնագրությունները պարունակող լազերային սկավառակը և դրա վերաբերյալ կատարված համալիր համակարգչատեխնիկան և ձայնագրային փորձաքննության 2014թ. մայիսի 19-ի թիվ 14-0524 եզրակացությունը մեղադրանքի հիմքում դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել չի կարող։
Քննարկելով նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 18-ի որոշմամբ այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, ապացույց ճանաչված` «Ակբա-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ» ՓԲԸ-ի «Արագածոտն» մասնաճյուղում 2010թ. հունիսի 16-ին կազմված վարկի մարմնան գրաֆիկի, թիվ 0 0405 012637 գլխավոր վարկային պայմանագրի, թիվ 0 0405 012637 գլխավոր վարկային պայմանագրի հավելվածի, թիվ 0 0405 012637/01 կոշտ գրավի պայմանագրի, թիվ 0 0405 012637/01 երաշխավորության պայմանագրի և 2.500 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումարի ստացման տեղեկանքի պատճենները /հատոր 7, գ.թ. 98-102, 128, հատոր 8, գ.թ. 116-119/ որպես ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց գնահատելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։»։
Ապացույցների վերաբերելիության հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման 31.2. կետում, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով` ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։»։
Ելնելով վերոգրյալից և հաշվի առնելով, որ վերոհիշյալ` «Ակբա-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ» ՓԲԸ-ի «Արագածոտն» մասնաճյուղում 2010թ.-ի հունիսի 16-ին կազմված վարկի մարմնան գրաֆիկի, թիվ 0 0405 012637 գլխավոր վարկային պայմանագրի, թիվ 0 0405 012637 գլխավոր վարկային պայմանագրի հավելվածի, թիվ 0 0405 012637/01 կոշտ գրավի պայմանագրի, թիվ 0 0405 012637/01 երաշխավորության պայմանագրի և 2.500 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումարի ստացման տեղեկանքի պատճենները գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին տեղեկություններ չեն պարունակում` դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է հանել Կ. Մարգարյանի մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների զանգվածից` վերաբերելի չլինելու պատճառաբանությամբ։
Քննելով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Տիգրանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՎԲ-201/07 քրեական գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները` 2007թ. նոյեմբերի 30-ին կայացված որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«4. (…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից։ Այն սահմանում է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։ Սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
Պատիժ նշանակելու արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան անյլընտրանքային է, պատիժ է նախատեսում տուգանքի, կալանքի և ազատազրկման ձևով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան անյլընտրանքային է, պատիժ է նախատեսում տուգանքի և ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 2009թ. փետրվարի 17-ի որոշման մեջ, որտեղ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«13. (…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«39. (…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա (…)
Նշված նորմի վերլուծության հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ հանցագործության վերաբերյալ գործերով պատժի անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից արարքի հանրային վտանգավորությունը որոշելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պետք է հաշվի առնի. (…)
դրա չափը (…),
արարքի կատարման նպատակն ու շարժառիթը (…)։
Վկայակոչված հանգամանքները, այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս։
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` «Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են` (…) հանցանքը որպես արհեստ կատարելը.»։
Վերոհիշյալ ծանրացնող հանգամանքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գոռ Մարատի Աթաբեկյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0149/01/14 քրեական գործով 2015թ. հունիսի 5-ի որոշման 13.1.–15-րդ կետերում, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…) հանցանքը որպես արհեստ կատարելը արտահայտվում է եկամուտ ստանալու նպատակով պարբերաբար հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելով։
Հանցավոր վարքագծի կրկնությունը նպաստում է որոշակի արարքներում անձի մասնագիտացմանը, հանցագործության տեխնիկայի և հմտությունների յուրացմանը` անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելով հետագայում հանցավոր գործունեությունն ավելի դյուրին և արդյունավետ շարունակելու համար։ Հետևաբար, վերոնշյալ հանգամանքը վկայում է թե՛ հանցանք կատարած անձի և թե՛ հանցագործության (յուրաքանչյուր հաջորդող հանցագործության) հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին, ինչը դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս պետք է համարժեք գնահատականի արժանանա։
14. (…) մեկից ավելի հանցանքների կատարումը ոչ բոլոր դեպքերում է հանգեցնում անձի արարքներում հանցանքը որպես արհեստ կատարելու հանգամանքի առկայության։ Մասնավորապես, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը ենթադրում է նույն կամ նույնաբնույթ այնպիսի հանցանքների պարբերաբար կատարում, որոնց արդյունքում ստացվում է նյութական օգուտ, որն էլ ուղղված է հանցավորի եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուր ձևավորելուն։
Այսպես, հանցավոր վարքագծի պարբերական բնույթն արտահայտվում է երեք կամ ավելի` նույն կամ նույնաբնույթ հանցանքների կատարմամբ, քանի որ այդ դեպքում կարելի է խոսել որոշակի հանցագործություններում անձի հմտացման, արհեստավարժության, նրա կայուն հակահասարակական կողմնորոշումների մասին։ Ինչ վերաբերում է հանցավոր գործունեության արդյունքում եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուր ձևավորելու հանգամանքին, ապա անհրաժեշտ է նշել, որ հանցագործության արդյունքում ստացվող նյութական օգուտը կհամարվի անձի եկամտի հիմնական աղբյուր այն դեպքում, երբ հանդիսանա հանցավորի եկամտի միակ աղբյուրը, ինչպես նաև գերազանցի նրա այլ եկամուտների չափը։ Իսկ լրացուցիչ աղբյուր կհամարվի այն դեպքում, երբ հանցագործությունից ստացվող նյութական օգուտը կազմի անձի եկամտի ոչ ամբողջական, սակայն դրա զգալի մասը։ Այս առումով անձի դիտավորությունը պետք է ուղղված լինի հանցավոր գործունեությամբ եկամտի աղբյուր ձևավորելուն։
15. (…) հանցանքը որպես արհեստ կատարելը բնութագրվում է հետևյալ հատկանիշներով`
ա) հանցավոր վարքագծի պարբերականություն (երեք կամ ավելի անգամ կատարելը),
բ) նույն կամ նույնաբնույթ հանցանքների կատարում,
գ) նյութական օգուտի ստացում, որը հանցավորի եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուրն է,
դ) հանցավոր գործունեությամբ եկամտի հիմնական կամ լրացուցիչ աղբյուր ձևավորելուն ուղղված անձի դիտավորությունը»։
Վերոհիշյալ իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների վերլուծությունից երևում է, որ պատժի արդարացիության ապահովման համար դատարանը պետք է հաշվի առնի հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը և աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, որոնք սպառիչ նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանի նկատմամբ, նրան վերագրվող յուրաքանչյուր հանցագործության կատարման համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում վերոհիշյալ իրավական ակտերում և նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի անձը` դատվածություն չունենալը, դրական բնութագրվելը, վատառողջ լինելը, խնամքին անչափահաս զավակ ունենալը, կատարված հանցագործությունների հանրային վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի կատարած արարքները ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին դասվելը, ինչպես նաև յուրաքանչյուր հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործություն կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները` դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանի կողմից կատարված հանցագործությունների դրվագներից յուրաքանչյուրով` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն, իսկ երրորդ և չորրորդ դրվագներից յուրաքանչյուրով որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանի հաշվի է առնում հանցանքը որպես արհեստ կատարելը։
Դատարանի վերջին դիրքորոշման մասին է վկայում ամբաստանյալի արհեստավարժությունը, հմտությունը, երեքից ավելի անգամ նույնաբնույթ հանցանքներ կատարելը, ինչպես նաև նյութական օգուտ ստանալու նպատակով օրենքով արգելված արարքներ պարբերաբար կատարելը։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ վերոհիշյալ հանգամանքները և հանցագործությունը դյուրին կատարելը էականորեն բարձրացնում են ինչպես հանցավորի անձի, այնպես էլ նրա կողմից երրորդ և չորրորդ դրվագներով կատարված յուրաքանչյուր հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը։
Առաջին դրվագով պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ ամբաստանյալին մեղսագրված, խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակության խոշոր չափը` երկու միլիոն հինգ հարյուր իննսունութ հազար (2.598.000) ՀՀ դրամ գումարը, առավել մոտ է տվյալ հանցագործության համար ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված խոշոր չափի առավելագույն սահման հանդիսացող երեք միլիոն ՀՀ դրամին։
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանն իրեն վերագրվող, առաջին, երրորդ և չորրորդ դրվագներից յուրաքանչյուրով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործություններից յուրաքանչյուրի համար նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի` ազատազրկման ձևով, քանի որ յուրաքանչյուր դրվագով այդ պատիժն է անհրաժեշտ և բավարար Կ. Մարգարյանին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար և դրա միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները,
երկրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված, նվազ խիստ պատժատեսակ տուգանքից ավելի խիստ պատժատեսակի` ազատազրկման ձևով, քանի որ այդ պատիժն է անհրաժեշտ և բավարար Կ. Մարգարյանին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար և դրա միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազ խիստ տեսակ կալանքը որպես պատիժ նշանակվել չի կարող, քանի որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը, իսկ տուգանքը որպես պատիժ նշանակվել չի կարող, քանի որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանին մեղսագրված, խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակության զգալի չափը` երեք հարյուր յոթանասունինը հազար ութ հարյուր յոթանասունվեց (379.876) ՀՀ դրամ գումարը, առավել մոտ է տվյալ հանցագործության համար ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված զգալի չափ հանդիսացող հինգ հարյուր հազար ՀՀ դրամ սահմանաչափին, այսինքն` տուգանքը որպես պատիժ տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Անդրադառնալով Կ. Մարգարյանին վերագրվող, վերոհիշյալ` հինգերորդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակելու հարցին` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի` հանցագործությունները դասակարգվում են` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների։
2. Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երեք տարի ժամկետով ազատազրկումը (…)»։
Նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի` ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. (…)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը։ Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից։
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից։ Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից։ Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից՝ քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ (…)»։
Ելնելով վերոգրյալից և հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարելու համար որպես պատիժ նախատեսված է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, այսինքն այդ հանցագործությունը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանին վերագրվող, հինգերորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը նա կատարել է 2013թ. հունիսի 29-ից 2013թ. հուլիսի 22-ը ներառյալ ժամանակահատվածում և վերոհիշյալ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարվելու օրվանից անցել է ավելի քան երկու տարի` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանն իրեն վերագրվող, հինգերորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նախատեսված պատասխանատվությունից ենթակա է ազատման` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու պատճառով։
Քննելով ամբաստանյալի նկատմամբ առաջին, երկրորդ, երրորդ, չորրորդ դրվագներից յուրաքանչյուրով նշանակված պատիժները նրա կողմից կրելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը»։
Նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` «Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են (...) հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. (…)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը։ Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից։
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից։ Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից։ Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից՝ քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ (…)»։
Վերոհիշյալ` առաջին դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքն ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանը կատարել է 2009թ. հունիսից մինչև 2010թ. հունիսն ընկած ժամանակահատվածում, սակայն մինչ այդ` Կ. Մարգարյանը, մեկ այլ` Կարեն Արտաշի Սևինյանի վերաբերյալ հարուցված քրեական գործով 2009թ. հոկտեմբերի 19-ին որպես պաշտպան ներգրավելով, սակայն 2010թ. հունվարի սկզբին պաշտպանությունը փաստացի դադարած լինելու պայմաններում, խաբեությամբ` իբրև դատարանում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու գործընթացը կազմակերպելու պատրվակով, Կ. Սևինյանի քրոջից, ԱՄՆ-ի բնակչուհի Գոհար Արտաշի Սևինյանից պահանջել է 1.110.000 դրամին համարժեք 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը 2010թ. հունվարի 13-ից 16-ն ընկած ժամանակահատվածում, բանկային փոխանցման միջոցով ստացել ու հափշտակել է` Գ. Սևինյանին պատճառելով խոշոր չափի նյութական վնաս։ Այդ արարքի համար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. հոկտեմբերի 24-ի դատավճռով նա մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։
Այդ դատավճռով կիրառվել է «ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և Կ. Մարգարյանն ազատվել է պատժից։
Այսինքն` Կ. Մարգարյանը, մինչև սույն քրեական գործով իրեն վերագրվող, առաջին դրվագով հանրորեն վտանգավոր արարք կատարելը մեկ այլ հանցագործություն է կատարել, այն է` խարդախության եղանակով` խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով խոշոր չափի հափշտակություն է կատարել։
Դատարանը գտնում է նաև, որ առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նախատեսված պատասխանատվությունից ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանը ենթակա չէ ազատման` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի ընթացքը նոր հանցագործությամբ ընդհատված լինելու պատճառաբանությամբ։
Անդրադառնալով Կ. Մարգարյանին վերագրվող, վերոհիշյալ` երկրորդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժը` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը նրա կողմից կրելու հարցին` դատարանը գտնում է հետևյալը.
«ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն` «Հայաuտանի Հանրապետության Ազգային ժողովը որոշում է.
1. Պատժից ազատել (…) առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների դատապարտված անձանց.»։
Նույն որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն` « (…) կարճել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ (…) դատարանի վարույթում գտնվող քրեական գործերը, (…) որոնցով (…) անձինք մեղադրվում են այնպիսի հանցագործություններ կատարելու մեջ, որոնց համար նախատեսված է պատիժ` ոչ ավելի, քան երեք տարի ժամկետով ազատազրկում (…)»։
Նույն որոշման 15-րդ կետի համաձայն` «Uույն որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ»։
Հանցանքների համակցության դեպքում վերոհիշյալ համաներման ակտի կիրառման հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Վ. Ավետիսյանի և Հ. Ամիրխանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում, որոնցից Վ. Ավետիսյանի վերաբերյալ ՍԴ3/0013/01/11 քրեական գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ի որոշման 18-րդ, 22-23-րդ կետերում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «18. Համաներման ակտի ուսումնասիրությունից երևում է, որ համաներման կիրառելիությունը և համաներման կիրառման արդյունքում վրա հասնող իրավական հետևանքը (քրեական գործի կարճում, պատժից ազատում, պատժաչափի չկրած մասի կրճատում և այլն) օրենսդիրը կատարած հանցագործությունների քանակից կախվածության մեջ չի դրել։ Այլ կերպ` եթե համաներման ակտի համապատասխան դրույթներից բխում է, որ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցել կամ իրականացնել, կամ անձը ենթակա է պատժից ազատման, ապա կատարած արարքների թվաքանակն ինքնին որևէ կերպ չի կարող խոչընդոտել համաներումը տառացի նշանակությամբ մեկնաբանելու և կիրառելու համար։
Համաներման ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հանցագործությունների համակցության դեպքին է վերաբերում միայն 9-րդ կետի 8-րդ ենթակետը, որի համաձայն` համաներումը չի կիրառվում «մի քանի հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ հանցագործություններից թեկուզ մեկի համար սույն որոշմամբ համաներում չի կիրառվում»։
Փաստորեն, հանցագործությունների համակցության դեպքում համաներման կիրառման սահմանափակումն օրենսդիրը նախատեսել է միայն մեկ դեպքում` համաներման չկիրառման հիմքում դնելով ոչ թե հանցանքների քանակական, այլ որակական կողմը` առկա է թեկուզ մեկ այնպիսի հանցագործություն, որի նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ։ (…)
Համաներման կիրառման մյուս սահմանափակումները հանցագործությունների զուտ թվաքանակով պայմանավորված չեն։
(…)
հանցագործությունների համակցության այն դեպքերում, երբ համաներումը բոլոր հանցանքների նկատմամբ կիրառելի է, ապա դատարանը պարտավորեցված է համաներման ակտը (տվյալ դեպքում` խնդրո առարկա Համաներման ակտը) կիրառել յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին։
(…)
Վճռաբեկ դատարանն իրավաչափ է համարում համաներման ակտի կիրառումը հանցագործությունների համակցություն կազմող յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին»։
Հիմք ընդունելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշումներում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները և հաշվի առնելով, որ երկրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքն ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանը կատարել է 2009թ. սեպտեմբերին, այսինքն` համաներման ակտով ընդգրկված ժամանակահատվածում և այդ արարքի կատարման համար նրա նկատմամբ որպես պատիժ նշանակվել է 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկում` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի նկատմամբ պետք է կիրառել «ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ (…)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։ (…)»։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, Կարեն Մարգարյանի նկատմամբ առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարման է ենթակա երրորդ և չորրորդ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատիժներից` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն, պատժի կրումից նրան ազատելու վերաբերյալ բավարար հիմնավորումներ դատարանին չեն ներկայացվել։
Քննելով ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցերի հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ավետիս Մկրտչյանի և Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում.
Մասնավորապես` Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ ՎԲ-150/07 գործով 2007թ. նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «4. (…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ ԼԴ/0327/01/10 գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման 21-րդ կետում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։ Միևնույն ժամանակ, եթե չկա հանցագործություն, ապա չի կարող լինել նաև քրեական դատավարությունում քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը»։
Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից` ԵԷԴ/0044/01/09 գործով 2012թ. մարտի 30-ին կայացված որոշման մեջ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները. «(…) թեև մինչդատական վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները և կայացված որոշումները դատարանի համար ունեն նախնական և օժանդակ նշանակություն, այդուհանդերձ, մինչդատական վարույթի արդյունքները կանխորոշում են դատական քննության սահմանները, այսինքն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում (…)
Դատական քննության փուլում դատարանի խնդիրն է ստուգել ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունն ու ապացուցվածությունը, և եթե ապացույցների հետազոտման արդյունքում մեղսագրվող արարքը կհաստատվի, դատարանը պարտավոր է կայացնել համապատասխան դատական ակտ այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ` անկախ այն հանգամանքից, թե հաստատված փաստական հանգամանքների պայմաններում ամբաստանյալի արարքը պետք է լրացուցիչ որակվեր նաև այլ հոդվածներով, թե ոչ (…)»։
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումների վերլուծության արդյունքում պարզ է դառնում, որ քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը։ Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով։ Այլ կերպ` քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են բացառապես հանցագործությամբ պատճառված վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս)։
Քրեական գործի դատական քննությամբ ապացուցվել է ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի կատարած հանցագործության հետևանքով տուժող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությանը խոշոր չափի` 2.154.799 /երկու միլիոն հարյուր հիսունչորս հազար յոթ հարյուր ինսունինը/ ՀՀ դրամ գումարի չափով անմիջականորեն գույքային վնաս պատճառված լինելու հանգամանքը։
Հետևաբար, հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված, տուժող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերությունից հափշտակված խոշոր չափի` 2.154.799 /երկու միլիոն հարյուր հիսունչորս հազար յոթ հարյուր ինսունինը/ ՀՀ դրամ գումարի պահանջի մասով ներկայացված քաղաքացիական հայցը հիմնավորված է և ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ`
ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Կ. Մարգարյանից հօգուտ տուժող «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության պետք է բռնագանձել 2.154.799 /երկու միլիոն հարյուր հիսունչորս հազար յոթ հարյուր ինսունինը/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Քրեական գործի դատական քննությամբ ապացուցվել է նաև ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի կատարած հանցագործության հետևանքով տուժող Ջուլիետա Կարապետյանին խոշոր չափի` 1.876.028 /մեկ միլիոն ութ հարյուր յոթանասունվեց հազար քսանութ/ ՀՀ դրամ գումարի չափով անմիջականորեն գույքային վնաս պատճառված լինելու հանգամանքը։
Հետևաբար, տուժող Ջուլիետա Կարապետյանից հափշտակված խոշոր չափի` 1.876.028 /մեկ միլիոն ութ հարյուր յոթանասունվեց հազար քսանութ/ ՀՀ դրամ գումարի մասով քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել. ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Կ. Մարգարյանից հօգուտ տուժող Ջուլիետա Կարապետյանի պետք է բռնագանձել 1.876.028 /մեկ միլիոն ութ հարյուր յոթանասունվեց հազար քսանութ/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Մնացած մասով քաղաքացիական հայցը պետք է մերժել` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ։
Քրեական գործի դատական քննությամբ ապացուցվել է ամբաստանյալ Կ. Մարգարյանի կատարած հանցագործության հետևանքով տուժող Ռիմա Միրզիկյանին զգալի չափի` 1.000 /մեկ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումարի չափով անմիջականորեն գույքային վնաս պատճառված լինելու հանգամանքը։
Հետևաբար, տուժող Ռիմա Միրզիկյանից հափշտակված զգալի չափի` 1.000 /մեկ հազար/ ԱՄՆ դոլար գումարի մասով քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել. ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Կ. Մարգարյանից հօգուտ տուժող Ռիմա Միրզիկյանի պետք է բռնագանձել 1.000 /մեկ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Քննելով ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանին պատկանող անշարժ գույքի և տրանսպորտային միջոցների վրա նախաքննության մարմնի 2013թ. հուլիսի 23-ի որոշումներով դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Քննելով իրեղեն ապացույցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 12-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված 2 հատ 100 ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով թղթադրամները պետք է վերադարձնել Գեղամ Խաչատրյանին։
Քննելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ նրա` ազատության մեջ գտնվելու դեպքում, պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը բարձրանում է` ազատազրկման ձևով պատժի դատապարտվելու պատճառաբանությամբ։
Քննելով դատական ծախսերի հարցը դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Դատական ծախսերը բաղկացած են` (…)
3) մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարներից.(…)
2. Դատական ծախսերը վճարվում են պետական բյուջեից, եթե սույն օրենսգրքով այլ կարգ սահմանված չէ»։
Նույն օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Սույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 1-6-րդ կետերում թվարկված դատական ծախսերը կարող են դատարանի կողմից դրվել դատապարտյալի վրա (…)»։
Ելնելով վերոգրյալից և նկատի ունենալով, որ նախաքննության մարմինը փորձաքննություն կատարելու համար փորձագետներին տրամադրել է Գեղամ Սարգսյանի և Կարեն Մարգարյանի միջև տեղի ունեցած զրույցների ձայնագրությունը, որը ձեռք բերելիս չի պահպանվել այդ գործողության կատարման` օրենքով սահմանված կարգը, հաշվի առնելով, որ այդ փորձաքննության արդյունքում ստացված եզրակացությունը հանվել է ապացույցների թվից` դատարանը գտնում է, որ վերոհիշյալ ձայնագրությունը փորձաքննության ենթարկելու համար մատուցված ծառայության արժեքն ամբաստանյալից որպես դատական ծախս բռնագանձման ենթակա չէ։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 154-164-րդ, 232-238-րդ, 357-360-րդ, 364-րդ, 365-րդ և 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչել երեք դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, երկու դրվագ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով,
երկրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով` դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով և համաներման ակտի` «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին ազատել երկրորդ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժը` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը կրելուց։
երրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին դատապարտել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի ժամկետով,
չորրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին դատապարտել ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
հինգերորդ դրվագով` ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում` նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` վաղեմության ժամկետն անցնելու պատճառաբանությամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարելով երրորդ և չորրորդ դրվագներից յուրաքանչյուրով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատիժներից` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013թ. հուլիսի 24-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանից` հօգուտ «Քրաուն-Քեմիքալ» ՍՊ ընկերության բռնագանձել 2.154.799 /երկու միլիոն հարյուր հիսունչորս հազար յոթ հարյուր իննսունինը/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ջուլիետա Կարապետյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակիորեն` ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանից` հօգուտ Ջուլիետա Կարապետյանի բռնագանձել 1.876.028 /մեկ միլիոն ութ հարյուր յոթանասունվեց հազար քսանութ/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում, իսկ մնացած մասով քաղաքացիական հայցը մերժել` անհիմն լինելու պատճառով։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ռիմա Միրզիկյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանից` հօգուտ Ռիմա Միրզիկյանի բռնագանձել 1.000 /մեկ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Նախաքննության մարմնի 2013թ. հուլիսի 23-ի որոշումներով ամբաստանյալ Կարեն Խաչատուրի Մարգարյանի անշարժ գույքի և տրանսպորտային միջոցների վրա դրված կալանքները թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2014թ. հունիսի 12-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված 2 հատ 100 ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով թղթադրամները վերադարձնել Գեղամ Խաչատրյանին։
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ Մ