ԵԿԴ-0101/01/14







Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա. Հովհաննիսյանի,

մասնակցությամբ`

մեղադրող,
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
դատախազ Ա. Հովհաննիսյանի,

պաշտպաններ Հ. Հարությունյանի,
Մ. Մանուկյանի,
Ս. Մնացականյանի,
Հ. Իսրայելյանի,
Ա. Փարսադանյանի,
Գ. Պապոյանի,
Ս. Խաչատրյանի,

անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանի
օրինական ներկայացուցիչ և
քաղաքացիական պատասխանող Ն. Մելիքյանի,

քաղաքացիական պատասխանող Գ. Մելիքյանի,

տուժող և քաղաքացիական
հայցվոր Ա. Սեդրակյանի,

տուժողներ
Ա. Միդեյանի,
Մ. Ազարյանի,
Օ. Նահապետյանի,


2015թ. ապրիլի 15-ին Երևանում,


դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
1. Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի
ծնված 1991թ. դեկտեմբերի 18-ին Աբովյան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է ՀՀ Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքի Եղբայրության փողոցի թիվ 3 շենքի թիվ 20 բնակարանում, փաստացի բնակվել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում, կալանքի տակ է 2013թ. դեկտեմբերի 04-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1-ЗЭ Ё 1.1 Пեпեсбн, 165-с№ Сб№ніНЗ 4-с№ Щілбн։
2.Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի
ծնված 1995թ. փետրվարի 11-ին Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, աշխատում է «Մարի Ստեգ» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունում որպես գործավար, նախկինում չդատված, հաշվառված է և բնակվում է Երևանի Կիևյան փողոցի թիվ 22 շենքի թիվ 12 բնակարանում, 2013թ. դեկտեմբերի 04-ին Գայանե Գրիգորյանը ձերբակալվել է, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ Դատարան/ 2013թ. դեկտեմբերի 06-ի որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որը փոխարինվել է գրավով, 2013թ. դեկտեմբերի 07-ին ազատվել է կալանքից` անազատության մեջ մնալով 3 /երեք/ օր։ Դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 06-ի որոշման վերանայման արդյունքում Գ. Գրիգորյանը 2014թ. հունվարի 09-ին կալանքի է վերցվել դատական նիստի դահլիճում, նրա կալանքի երկամսյա ժամկետի մեջ հաշվակցվել է 2013թ. դեկտեմբերի 04-ից 2013թ. դեկտեմբերի 07-ը նրա` անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը և կալանքի ժամկետի սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հունվարի 09-ից։ Դատարանի 2014թ. մարտի 03-ի որոշմամբ Գ. Գրիգորյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կրկին կիրառվել է գրավը։ Քննիչի 2014թ. մարտի 05-ի որոշմամբ Գայանե Գրիգորյանն ազատվել է կալանքից։ Դատարանի 2014թ. մարտի 03-ի որոշման վերանայման արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014թ. մարտի 17-ի որոշմամբ Գ. Գրիգորյանը նույն օրը կալանքի է վերցվել դատական նիստի դահլիճում` կալանքի ժամկետի սկիզբը հաշվելով 2014թ. մարտի 17-ից։ Դատարանի 2014թ. մայիսի 13-ի որոշմամբ Գ. Գրիգորյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել գրավը և նա քննիչի նույն օրվա որոշմամբ ազատվել է կալանքից։ Վերոգրյալի արդյունքում`
Գ. Գրիգորյանը 3 /երեք/ ամիս 25 /քսանհինգ/ օր գտնվել է կալանքի տակ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով։
3.Արթուր Գագիկի Մելիքյանի
ծնված 1997թ. մայիսի 13-ին Լեհաստանի Հանրապետությունում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, նախկինում չդատված, հաշվառված է ՀՀ Արմավիրի մարզի Նոր Ամասիա գյուղում, բնակվել է Երևանի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի թիվ 20 շենքի թիվ 37 բնակարանում։
Սույն քրեական գործով 2013թ. դեկտեմբերի 04-ին Արթուր Մելիքյանը ձերբակալվել է։
Դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 06-ի որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որը փոխարինվել է գրավով, 2013թ. դեկտեմբերի 09-ին Արթուր Մելիքյանն ազատվել է կալանքից` անազատության մեջ մնալով 5 /հինգ/ օր ժամկետով։
Դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 08-ի որոշմամբ Ա. Մելիքյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը փոփոխվել, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հոկտեմբերի 08-ից։ ԵԿԴ-0153/01/14 քրեական գործով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասով սահմանված` նշանակված պատժի մեղմացման սկզբունքի կիրառմամբ դատապարտվել է տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։ Մեղադրվում է երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով։
4.Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանի
ծնված 1994թ. հոկտեմբերի 22-ին Արարատ քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված է Երևանի Առաքելյան փողոցի թիվ 40 տանը, բնակվում է Երևանի Արշակունյաց պողոտայի թիվ 3ա շենքի թիվ 4 բնակարանում,
2013թ. դեկտեմբերի 04-ին Ջուլիետա Նազարեթյանը ձերբակալվել է։
Դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 06-ի որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որը փոխարինվել է գրավով։
2013թ. դեկտեմբերի 07-ին Ջուլիետա Նազարեթյանն ազատվել է կալանքից` անազատության մեջ մնալով 3 /երեք/ օր ժամկետով, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով։
5.Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի
ծնված 1996թ. մայիսի 07-ին Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատում, վատառողջ է, երրորդ խմբի հաշմանդամ, նախկինում չդատված, հաշվառված է և բնակվում է Երևանի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 11 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13845613 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. դեկտեմբերի 02-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով, անհայտ անձի կողմից, ապօրինի, խոշոր չափերով ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դեպքի առթիվ։
Թիվ 12103714 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. հունվարի 24-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, Օսաննա Նահապետյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Թիվ 12103914 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. հունվարի 24-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Ռազմիկ Մնացի Ենգոյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Թիվ 12104214 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. հունվարի 29-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Առաքելյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Թիվ 12105114 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. հունվարի 30-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Եղոյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Թիվ 12105714 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. փետրվարի 01-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արշալույս Վարդանյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Թիվ 12106914 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. փետրվարի 03-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Մարթա Ազարյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Թիվ 12107014 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում հարուցվել է 2014թ. փետրվարի 04-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Աննա Ավալյանի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով։
Քննիչի 2014թ. փետրվարի 19-ի որոշումներով թիվ 12103914, թիվ 12104214, թիվ 12105114, թիվ 12105714, թիվ 12107014 քրեական գործերը միացվել են թիվ 12103714 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 12103714 համարով։
Քննիչի 2014թ. մարտի 10-ի որոշմամբ թիվ 12106914 քրեական գործը միացվել է թիվ 12103714 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 12103714 համարով։
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, այդ քրեական գործով տասնմեկ դրվագներով Արմեն Աղաջանովի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` տուժողի կողմից մեղադրյալի հետ հաշտվելու հիմքով։
Քննիչի 2014թ. մարտի 11-ին որոշմամբ որոշվել է թիվ 12103714 քրեական գործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժին` թիվ 13845613 քրեական գործին միացնելու և նախաքննությունը մեկ վարույթում շարունակելու համար։
Այդ նպատակով քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազին, որը 2014թ. մարտի 20-ի գրությամբ ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժին` նույն բաժնում քննվող թիվ 13845613 քրեական գործին միացնելու և նախաքննությունը շարունակելու համար։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչը 2014թ. մարտի 24-ին որոշում է կայացրել թիվ 12103714 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և այն թիվ 13845613 քրեական գործին միացնելու մասին։ Այդ քրեական գործի նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 13845613 համարով։
Քննիչի 2014թ. հունիսի 06-ի որոշմամբ, թիվ 13845613 քրեական գործով Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի կողմից անչափահաս Արթուր Մելիքյանին ծանր հանցագործության մեջ ներգրավելու կապակցությամբ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, թիվ 13845613 քրեական գործով Աիդա Իգորի Սեդրակյանի կողմից Գայանե Արթուրի Գրիգորյանին և Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանին պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու համար Ա. Սեդրակյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել РР щсեіПіЭ ысեЭлգсщЗ 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1-ЗЭ Ё 1.1 Пեпեсбн, 165-с№ Сб№ніНЗ 4-с№ Щілбн հետևյալ արարքների համար. «որ նա անչափահաս` Արթուր Մելիքյանին նյութապես շահագրգռելու միջոցով ներգրավել է ծանր հանցագործության կատարման մեջ և օժանդակել է Գայանե Գրիգորյանին ու Ջուլիետա Նազարեթյանին Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 հասցեում գտնվող` Աիդա Սեդրակյանին պատկանող բնակարանից առանձնապես խոշոր չափի գույքի գաղտնի հափշտակելուն։
Այսպես. Ջուլիետա Նազարեթյանը մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ գտնվելով Աիդա Սեդրակյանի հետ, հաճախակի է այցելել վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 բնակարան, որի ընթացքում տեղեկացել է, որ վերջինիս բնակարանում գտնվող փոքր չափերի չհրկիզվող պահարանում պահվում է մեծ քանակությամբ արտարժույթ։
Ջ.Նազարեթյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին այդ մասին հայտնել է իր ընկերուհի Գայանե Գրիգորյանին և վերջինիս հետ Ա.Սեդրակյանի գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին, օգտվելով իր տուն հյուրընկալված Ա.Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից, աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու համար պատուհանից նետելով փոխանցել է փողոցում սպասող Ջ.Նազարեթյանին։ Վերջինս բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է Գ.Գրիգորյանի բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա.Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
Դրանից հետո Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ Գևորգ Թոքմաջյանին, որին տեղեկացնելով իր և Ջ.Նազարեթյանի` Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հանցավոր մտադրության մասին, որին Գ.Թոքմաջյանը պատասխանել է, որ ավելի նպատակահարմար կլինի Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունը իրագործել իր ծանոթ անչափահաս` 13.05.1997թ. ծնված, Արթուր Մելիքյանի միջոցով։ Գ.Թոքմաջյանը համաձայնել է, 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, երեկոյան հանդիպելով Ա.Մելիքյանին նյութապես շահագրգռելու` հափշտակված գումարներից 300 ԱՄՆ դոլար մասնաբաժին տալու միջոցով վերջինիս ներգրավել է հանցագործության կատարման մեջ։ Ա.Մելիքյանը համաձայնել է, ապա` դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն վերջինս Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է Գ.Թոքմաջյանի և Գ.Գրիգորյանի հետ, որտեղ Գ.Գրիգորյանն Ա.Մելիքյանին է տվել ձեռնոցներ, տոպրակ, ինչպես նաև Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, միաժամանակ նկարագրել է չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վյարը, որից հետո Ա.Մելիքյանը գլխին կեղծամ դնելով և կանացի հագուստներ հագնելով, վարձակալած պատահական տաքսի ավտոմեքենայով Գ.Գրիգորյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք, որտեղ Գ.Գրիգորյանը հսկել է շենքի բակում և հետևել բնակիչների անցուդարձին, իսկ Ա.Մելիքյանը տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացելով, ապօրինի մուտք է գործել Ա.Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել վերջինիս պատկանող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է առանձնապես խոշոր չափի` 18.000.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ գումարներ։»։
ԳіЫіЭե Արթուրի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով հետևյալ արարքի համար. «որ նա օժանդակել է անչափահաս` Արթուր Մելիքյանին, Գևորգ Թոքմաջյանին և Ջուլիետա Նազարեթյանին 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 հասցեում գտնվող` Աիդա Սեդրակյանին պատկանող բնակարանից առանձնապես խոշոր չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելուն։
Այսպես. Ջուլիետա Նազարեթյանը և Գայանե Գրիգորյանը մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ գտնվելով Աիդա Սեդրակյանի հետ, հաճախակի այցելել են վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 բնակարան, որի ընթացքում տեղեկացել են, որ վերջինիս բնակարանում գտնվող փոքր չափերի չհրկիզվող պահարանում վերջինս պահում է մեծ քանակությամբ արտարժույթ։
Ջ.Նազարեթյանը և Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն են ձեռք բերել։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին, օգտվելով իր տուն հյուրընկալված Ա.Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից, աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով պատուհանից դուրս նետելով փոխանցել է փողոցում սպասող Ջ.Նազարեթյանին։ Վերջինս բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է Գ.Գրիգորյանի բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա.Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
Դրանից հետո Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ Գևորգ Թոքմաջյանին, որին տեղեկացրել է իր և Ջ.Նազարեթյանի` Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հանցավոր մտադրության մասին, որին Գ.Թոքմաջյանը պատասխանել է, որ ավելի նպատակահարմար կլինի Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունը իրագործել իր ծանոթ անչափահաս` 13.05.1997թ. ծնված, Արթուր Մելիքյանի միջոցով։ Գ.Թոքմաջյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, երեկոյան հանդիպելով Ա.Մելիքյանին հայտնել է, որ Ա.Սեդրակայնի բնակարանում պահվող չհրկիզվող պահարանում գտնվում են իր ծանոթ երկու անղջիկների անձնագրերը, որից հետո նյութապես շահագրգռել է` հափշտակված չհրկիզվող պահարանի համար 300 ԱՄՆ դոլար գումար տալու միջոցով վերջինիս ներգրավել է հանցագործության կատարման մեջ։ Ա.Մելիքյանը համաձայնել է, ապա` դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն վերջինս Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է Գ.Թոքմաջյանի և Գ.Գրիգորյանի հետ, որտեղ Գ.Գրիգորյանն Ա.Մելիքյանին է տվել ձեռնոցներ, տոպրակ, իսկ Գ. Թոքմաջյանը տվել է Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, միաժամանակ նկարագրել է չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրը, որից հետո Ա.Մելիքյանը գլխին կեղծամ դնելով և կանացի հագուստներ հագնելով, վարձակալած պատահական տաքսի ավտոմեքենայով Գ.Գրիգորյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք, որտեղ Գ.Գրիգորյանը հսկել է շենքի բակում, հետևել բնակիչների անցուդարձին և ապահովել Ա.Մելիքյանի կողմից կատարվող գողության գաղտնիությունը, իսկ Ա.Մելիքյանը տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացելով, ապօրինի մուտք է գործել Ա.Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել վերջինիս պատկանող 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է առանձնապես խոշոր չափի` 17.772.040 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար, 1.600.000 ՀՀ դրամ գումարներ, 2.500 ՀՀ դրամ, 1.200 ՀՀ դրամ, 2.000 ՀՀ դրամ և 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 4 դրամապանակներ` Ա.Սեդրակյանին պատճառելով ընդհանուր առանձնապես խոշոր չափի 17.790.740 ՀՀ դրամ գույքային վնաս։»։
Արթուր Գագիկի Մելիքյանին մեղադրանք է առաջադրվել երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով հետևյալ արարքների համար. «որ նա առանձնապես խոշոր չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Գայանե Գրիգորյանի, Գևորգ Թոքմաջյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի հետ, 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին ժամը 19.30-ից մինչև ժամը 23.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 հասցեում գտնվող` Աիդա Սեդրակյանին պատկանող բնակարանի մուտքի դուռը բացելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է առանձնապես խոշոր չափի` 17.772.040 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ գումարներ, 2.500 ՀՀ դրամ, 1.200 ՀՀ դրամ, 2.000 ՀՀ դրամ և 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 4 դրամապանակներ՝ Ա.Սեդրակյանին պատճառելով ընդհանուր առանձնապես խոշոր չափի 17.790.740 ՀՀ դրամ գույքային վնաս։
Այսպես. Ջուլիետա Նազարեթյանը և Գայանե Գրիգորյանը մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ գտնվելով Աիդա Սեդրակյանի հետ, հաճախակի այցելել են վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 բնակարան, որի ընթացքում տեղեկացել են, որ վերջինիս բնակարանում գտնվող փոքր չափերի չհրկիզվող պահարանում վերջինս պահում է մեծ քանակությամբ արտարժույթ։
Ջ.Նազարեթյանը և Գ.Գրիգորյանև 2013թ. նոյեմբեր ամսին Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն են ձեռք բերել։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին, օգտվելով իր տուն հյուրընկալված Ա.Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից, աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով պատուհանից դուրս նետելով փոխանցել է փողոցում սպասող Ջ.Նազարեթյանին։ Վերջինս բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է Գ.Գրիգորյանի բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա.Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
Դրանից հետո Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ Գևորգ Թոքմաջյանին, որին տեղեկացրել է իր և Ջ.Նազարեթյանի` Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հանցավոր մտադրության մասին, որին Գ.Թոքմաջյանը պատասխանել է, որ ավելի նպատակահարմար կլինի Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունը իրագործել իր ծանոթ անչափահաս` 13.05.1997թ. ծնված, Արթուր Մելիքյանի միջոցով։ Գ.Թոքմաջյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, երեկոյան հանդիպելով Ա.Մելիքյանին հայտնել է, որ Ա.Սեդրակայնի բնակարանում պահվող չհրկիզվող պահարանում գտնվում են իր ծանոթ երկու անղջիկների անձնագրերը, որից հետո նյութապես շահագրգռել է` հափշտակված չհրկիզվող պահարանի համար 300 ԱՄՆ դոլար գումար տալու միջոցով վերջինիս ներգրավել է հանցագործության կատարման մեջ։ Ա.Մելիքյանը համաձայնել է, ապա` դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն վերջինս Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է Գ.Թոքմաջյանի և Գ.Գրիգորյանի հետ, որտեղ Գ.Գրիգորյանն Ա.Մելիքյանին է տվել ձեռնոցներ, տոպրակ, իսկ Գ.Թոքմաջյանը տվել է Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, միաժամանակ նկարագրել է չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վյարը, որից հետո Ա.Մելիքյանը գլխին կեղծամ դնելով և կանացի հագուստներ հագնելով, վարձակալած պատահական տաքսի ավտոմեքենայով Գ.Գրիգորյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք, որտեղ Գ.Գրիգորյանը հսկել է շենքի բակում, հետևել բնակիչների անցուդարձին և ապահովել Ա.Մելիքյանի կողմից կատարվող գողության գաղտնիությունը, իսկ Ա.Մելիքյանը տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացելով, ապօրինի մուտք է գործել Ա.Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել վերջինիս պատկանող 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է առանձնապես խոշոր չափի` 17.772.040 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ գումարներ, 2.500 ՀՀ դրամ, 1.200 ՀՀ դրամ, 2.000 ՀՀ դրամ և 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 4 դրամապանակներ՝ Ա.Սեդրակյանին պատճառելով ընդհանուր առանձնապես խոշոր չափի 17.790.740 ՀՀ դրամ գույքային վնաս։
Բացի այդ, Արթուր Գագիկի Մելիքյանը 2013թ. օգոստոս ամսին գույքի գաղտնի հափշտակության շուրջ նախնական համաձայնության գալով իր ծանոթ Նուբարաշեն 11 փողոցի 7 շենքի 11բնակարանի բնակիչ, անչափահաս, 07.05.1996թ-ին ծնված Արմեն Աղաջանով հետ Նուբարաշեն 17 փողոցի 17 տան բակում առկա լվածքի պարանից գաղտնի հափշտակել են տարբեր տեսակի հագուստներ` բնակարանի բնակչուհի Ա.Միդեյանին պատճառելով 70.000 ՀՀ դրամին համարժեք զգալի չափերի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Արթուր Գագիկի Մելիքյանը 2014թ. հունվարի 21-ին ցերեկային ժամերին գտնվելով Նուբարաշեն 11 փողոցի 7-րդ շենքի 11 բնակարանում Մարթա Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել նույն բնակարանի բնակիչ Արմեն Աղաջանովի հետ, որից հետո կոտրել են բնակարանի սեփականատեր Մարթա Ազարյանի ննջասենյակի փակ դռան ապակին մուտք գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել են զգալի չափերի` 5000 ՀՀ դրամին համարժեք կանացի ներքնաշորեր, իսկ հյուրասենյակի գրապահարանում եղած գրքերից մեկի մեջից գողացել են 3000 ՀՀ դրամ գումար` Մ.Ազարյանին պատճառելով 8000 ՀՀ դրամին համարժեք զգալի չափերի գույքային վնաս։»։
Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով հետևյալ արարքի համար. «որ նա նախնական համաձայնության գալով Գայանե Գրիգորյանի հետ Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 հասցեում գտնվող` Աիդա Սեդրակյանին պատկանող բնակարանից առանձնապես խոշոր չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու շուրջ, օժանդակել է անչափահաս Արթուր Մելիքյանին հիշյալ բնակարանից գողություն կատելուն։
Այսպես. Ջուլիետա Նազարեթյանը մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ գտնվելով Աիդա Սեդրակյանի հետ, հաճախակի է այցելել վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 բնակարան, որի ընթացքում տեղեկացել է, որ վերջինիս բնակարանում գտնվող փոքր չափերի չհրկիզվող պահարանում պահվում է մեծ քանակությամբ արտարժույթ։
Ջ.Նազարեթյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին այդ մասին հայտնել է իր ընկերուհի Գայանե Գրիգորյանին և վերջինիս հետ Ա.Սեդրակյանի գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին, օգտվելով իր տուն հյուրընկալված Ա.Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից, աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու համար պատուհանից նետելով փոխանցել է փողոցում սպասող Ջ.Նազարեթյանին։ Վերջինս բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է Գ.Գրիգորյանի բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա.Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
Դրանից հետո Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ Գևորգ Թոքմաջյանին, որին տեղեկացնելով իր և Ջ.Նազարեթյանի` Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հանցավոր մտադրության մասին, որին Գ.Թոքմաջյանը պատասխանել է, որ ավելի նպատակահարմար կլինի Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունը իրագործել իր ծանոթ անչափահաս` 13.05.1997թ. ծնված, Արթուր Մելիքյանի միջոցով։ Գ.Թոքմաջյանը համաձայնել է, 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, երեկոյան հանդիպելով Ա.Մելիքյանին նյութապես շահագրգռելու` հափշտակված գումարներից 300 ԱՄՆ դոլար մասնաբաժին տալու միջոցով վերջինիս ներգրավել է հանցագործության կատարման մեջ։ Ա.Մելիքյանը համաձայնել է, ապա` դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն վերջինս Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է Գ.Թոքմաջյանի և Գ.Գրիգորյանի հետ, որտեղ Գ.Գրիգորյանն Ա.Մելիքյանին է տվել ձեռնոցներ, տոպրակ, ինչպես նաև Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, միաժամանակ նկարագրել է չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վյարը, որից հետո Ա.Մելիքյանը գլխին կեղծամ դնելով և կանացի հագուստներ հագնելով, վարձակալած պատահական տաքսի ավտոմեքենայով Գ.Գրիգորյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք, որտեղ Գ.Գրիգորյանը հսկել է շենքի բակում և հետևել բնակիչների անցուդարձին, իսկ Ա.Մելիքյանը տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացելով, ապօրինի մուտք է գործել Ա.Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել վերջինիս պատկանող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է առանձնապես խոշոր չափի` 18.000.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ գումարներ։»։
Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովին մեղադրանք է առաջադրվել երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հետևյալ արարքների համար. «որ նա 2013թ. աշնանային ամիսներին գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ այցելել է Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 6-րդ փողոց, ապօրինի մուտք է գործել նշված փողոցում գտնվող զինվորական հանրակացարանի 6-րդ սենյակին կից օժանդակ տարածք և այնտեղից գաղտնի հափշտակել է երկու զույգ կոշիկ` Օսաննա Նահապետյանին պատճառելով 15.000 ՀՀ դրամին համարժեք զգալի չափերի գույքային վնաս։
Բացի այդ, 2013թ. օգոստոս ամսին գույքի գաղտնի հափշտակության շուրջ նախնական համաձայնության գալով իր ծանոթ Նուբարաշեն 11 փողոցի 20 շենքի 37 բնակարանի բնակիչ, անչափահաս` 13.05.1997թ. ծնված Արթուր Մելիքյանի հետ Նուբարաշեն 17 փողոցի 17 տան բակում առկա լվածքի պարանից գաղտնի հափշտակել են տարբեր տեսակի հագուստներ` բնակարանի բնակչուհի Ա.Միդեյանին պատճառելով 70.000 ՀՀ դրամին համարժեք զգալի չափերի գույքային վնաս։
Բացի այդ, 2014թ. հունվարի 21-ին ցերեկային ժամերին իր մորը` Մ.Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել Նուբարաշեն 11 փողոցի 20 շենքի 37 բնակարանի բնակիչ, 13.05.1997թ. ծնված Արթուր Մելիքյանի հետ և իրենց հանցավոր դիտավորությունն իրականացնելու համար կոտրել են Մարթա Ազարյանի ննջասենյակի փակ դռան ապակին, մուտք են գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի` 5000 ՀՀ դրամին համարժեք կանացի ներքնաշորեր, իսկ հյուրասենյակի գրապահարանում եղած գրքերից մեկի միջից գողացել են 3000 ՀՀ դրամ գումարը` Մ.Ազարյանին պատճառելով 8000 ՀՀ դրամին համարժեք գույքային վնաս։»։
Որպես ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանին, Գ. Գրիգորյանին, Ա. Մելիքյանին, Ջ. Նազարեթյանին, Ա. Աղաջանովին առաջադրված վերոհիշյալ մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ դատարանին ներկայացվել են հետևյալ ապացույցները.
«Առաջադրված մեղադրանքում Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյան իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել Գ.Գրիգորյանի հետ։ 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է նրան, որտեղ վերջինս տեղեկացրել է իր և Ջ.Նազարեթյանի` Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հանցավոր մտադրության մասին, միաժամանակ խնդրել է օժանդակել և անչափահաս Արթուր Մելիքյանի միջոցով իրագործել Ս.Սեդրակյանի գույքի գաղտնի հափշտակությունը։ Համաձայնելով Գ.Գրիգորյանի առաջարկին, 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, երեկոյան հանդիպել է Ա.Մելիքյանին, նրան հայտնել է Գ.Գրիգորյանի մտադրության մասին։ Ա.Մելիքյանից դրական պատասխան ստանալուց հետո, 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին երեկոյան իր բնակարան եկել է Գ.Գրիգորյանը, Ա.Մելիքյանին տվել է Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, սև գույնի ձեռնոցներ և կարմիր գույնի տոպրակ, որից հետո նրանք երկուսով գնացել են Ա.Սեդրակյանի բնակարան։ Որոշ ժամանակ անց Ա.Մելիքյանն ու Գ.Գրիգորյանը վերադարձել են և իրենց հետ բերել Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողացված չհրկիզվող պահարանը։ Հիշյալ չհրկիզվող պահարանը Գ.Գրիգորյանի հետ փորձել են բացել, սակայն չի հաջողվել, որից հետո Գ.Գրիգորյանի հետ որոշել են այն պահել Աբովյան քաղաքում գտնվող իր մոր՝ Հասմիկ Թոքմաջյանի աշխատավայրում։ Այնուհետև, նստելով պատահական տաքսի ավտոմեքենա Գ.Գրիգորյանի հետ ուղևորվել են Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղ գյուղում գտնվող արտադրամաս, որտեղ Ա.Սեդրակյանի բնակարանից հափշտակված չհրկիզվող պահարանը պահել են։ Միաժամանակ տեղեկացրել է մորը, որ արտադրամասին կից շինության կտուրի վրա թողել է կարմիր գույնի տոպրակ։ Հաջորդող օրերին միայնակ մի քանի անգամ գնացել է մոր աշխատանքի վայր, սակայն նրան չի հայտնել, որ հիշյալ չհրկիզվող պահարանը հափշտակված է։ Հերթական այցի ժամանակ արտադրամասում գտնվող երկաթյա առարկայով միայնակ բացել է չհրկիզվող պահարանը և այնտեղ գտնվող գումարներից վերցրել է 30.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած գումարները թողել է տեղում, մորը կրկին խնդրել է այն պահել ապահով վայրում։ Հայտնել է նաև, որ Ա.Մելիքյանին չի ներգրավվել հանցագործություն կատարելու մեջ, այլ պարզապես փոխանցել է Գ.Գրիգորյանի խոսքերը։
Հատոր 1 Գ.Թ. 32-33,79-82,133
Մեղադրյալ Գ.Թոքմաջյանի ներկայացված իրարամերժ, հակասական, անարժանահավատ և քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալներին չհամապատասխանող պատճառաբանությունները նպատակ են հետապնդում խուսափել կատարած հանցավոր արարքին համարժեք քրեական պատասխանատվությունից և արդարացի պատժից։
Առաջադրված մեղադրանքում Գայանե Արթուրի Գրիգորյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և խոստովանական ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ջ.Նազարեթյանի հետ 2013թ. նոյեմբեր ամսին Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել։ 2013թ. նոյեմբեր ամսին, օգտվելով իր տանը հյուրընկալված Ա.Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից, աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով պատուհանից դուրս նետելով փոխանցել է փողոցում սպասող Ջ.Նազարեթյանին։ Վերջինս բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա.Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
Դրանից հետո 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ Գևորգ Թոքմաջյանին, որին տեղեկացրել է իր և Ջ.Նազարեթյանի` Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հանցավոր մտադրության մասին, որին Գ.Թոքմաջյանը պատասխանել է, որ ավելի նպատակահարմար կլինի Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունն իրագործել իր ծանոթ անչափահաս Արթուր Մելիքյանի միջոցով։ Գ.Թոքմաջյանը զրուցել է Ա.Մելիքյանի հետ, որից հետո վերջինիս հետ համաձայնության գալով 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին` ժամը 21.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում Ա.Մելիքյանին է տվել ձեռնոցներ, տոպրակ, իսկ Գ.Թոքմաջյանը տվել է Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, միաժամանակ նկարագրել է չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրը, որից հետո Ա.Մելիքյանը գլխին կեղծամ դնելով և կանացի հագուստներ հագնելով, վարձակալած պատահական տաքսի ավտոմեքենայով իր հետ գնացել է Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք, որտեղ Ա.Մելիքյանը տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացելով, ապօրինի մուտք է գործել Ա.Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել չհրկիզվող պահարանը։ Այնուհետև գնացել են Գ.Թոքմաջյանի բնակարան, որտեղ փորձել են բացել այն, սակայն չի հաջողվել։ Այդ ամենից հետո Գ.Թոքմաջյանի առաջարկով երկուսով պատակահակն տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղ գյուղում գտնվող Գ.Թոքմաջյանի մոր աշխատանքի վայր, որտեղ Գ.Թոքմաջյանը պահել է չհրկիզվող պահարանը, նախապես հայտնել իր մորը, որ արտադրամասին կից տնակի կտուրին թողել է տոպրակ, որը մի քանի օր անց կվերցնի։
Հատոր 1 Գ.Թ.85-89,143,241-245, հատոր 2 Գ.թ. 78-80,հատոր 3 Գ.Թ.183-184,221-222
Մեղադրյալ Գ.Գրիգորյանն իր ցուցմունքը պնդել է մեղադրյալ Գ.Թոքմաջյանին առերես, որի ժամանակ Գ.Թոքմաջյանը հաստատել է Գ.Գրիգորյանի կողմից հայտնած տեղեկություններն այն մասին, որ գողություն կատարելու առաջարկով հենց ինքն է դիմել Ա.Մելիքյանին։
Հատոր 3 Գ.Թ.186-188
Առաջադրված մեղադրանքում Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը և Գայանե Գրիգորյանը մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ գտնվելով Աիդա Սեդրակյանի հետ, հաճախակի այցելել են վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի 2 շենքի թիվ 25 բնակարան, որի ընթացքում տեղեկացել են, որ վերջինիս բնակարանում գտնվող փոքր չափերի չհրկիզվող պահարանումվերջինս պահում է մեծ քանակությամբ արտարժույթ։
Գ.Գրիգորյանի հետ 2013թ. նոյեմբեր ամսին Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել։
Գ.Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբեր ամսին, օգտվելով իր տանը հյուրընկալված Ա.Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից, աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով պատուհանից դուրս նետելով փոխանցել է իրեն։ Ստանալով Ա.Սեդրակյանի բնակարանի բանալիները՝ պատահական տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել է դեպի Երևան քաղաքի Աջափնյակ վարչական շրջանում գործող արհեստանոց, որտեղ բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է Գ.Գրիգորյանի բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա.Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։ Դրանից հետո՝ 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին իրեն զանգահարել Ա.Սեդրակյանը և հայտնել, որ իր բնակարանից գողություն է կատարվել։ Այդ հեռախոսազանգից հետո անմիջապես զանագհարել է Գ.Գրիգորյանն ու հայտնել, որ Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողությունը ինքն է կատարել Գ.Թոքմաջյանի հետ։ Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին կրկնօրինակել է գիտակցելով, որ Գ.Գրիգորյանը պատրաստվել է դրա միջոցով գողություն կատարել։
Հատոր 1 Գ.Թ.92-94,155,236-240, հատոր 3 Գ.Թ.190-191
Առաջադրված մեղադրանքում Արթուր Գագիկի Մելիքյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի՝ խոստովանելով իր կողմից կատաված Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գաղտնի հափշտակությունը, իսկ մեղադրյալ Ա.Աղաջանովի հետ կատարված գույքի գաղտնի հափշտակությունների կապակցությամբ հայտնել է, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչում։
Գ.Թոքմաջյանի հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ և որոշ ժամանակ բնակվել է վերջինիս բնակարանում՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա հասցեում։ 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, երեկոյան հանդիպել է Գ.Թոքմաջյանին և վերջինս հայտնել է, որ Ա.Սեդրակյանի բնակարանում պահվող չհրկիզվող պահարանում գտնվում են իր ծանոթ երկու աղջիկների անձնագրերը, խնդրել է օգնել և հափշտակել հիշյալ չհրկիզվող պահարանը, հավելելով, որ որևէ մեկը չի իմանա, որ հենց ինքն է այն կատարել, քանի որ նրա հագին կլինեն կանացի հագուստներ և կեղծամ։ Այնուհետև նյութապես շահագրգռել է` խոստանալով հափշտակված չհրկիզվող պահարանի համար 300 ԱՄՆ դոլար գումար տրամադրել։ Համաձայնելով Գ.Թոքմաջյանի առաջարկին 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է Գ.Թոքմաջյանի և Գ.Գրիգորյանի հետ, որտեղ Գ.Գրիգորյանը տվել է ձեռնոցներ, տոպրակ, իսկ Գ.Թոքմաջյանը տվել է Ա.Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին, միաժամանակ նկարագրել է չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրը, որից հետո գլխին դրել է կեղծամ և կանացի հագուստներ հագնելով պատահական տաքսի ավտոմեքենայով Գ.Գրիգորյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2-րդ շենքի մոտակայք, որտեղ Գ.Գրիգորյանը հսկել է շենքի բակում, իսկ ինքը տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացելով, մտել է Ա.Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել սենյակներից մեկում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որից հետո Գ.Գրիգորյանի հետ վերադարձել են Գ.Թոքմաջյանի բնակարան, հափշտակված չհրկիզվող պահարանը փոխանցել է Գ.Թոքմաջյանին։
Տեղյակ չի եղել չհրկիզվող պահարանի մեջ եղած գումարների մասին, քանի որ Գ.Թոքմաջյանն իրեն հայտնել է, որ այնտեղ գտնվել են իր ծանոթ աղջիկների անձնագրերը։ Չհրկիզվող պահարանը Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողանալու առաջարկով և 300 ԱՄՆ դոլար գողության համար տրամադրելու առաջարկով իրեն դիմել է Գ.Թոքմաջյանը, այլ ոչ թե Գ.Գրիգորյանը։
Ինչ վերաբերվում 2013թ. օգոստոս ամսին Արմեն Աղաջանով հետ Նուբարաշեն 17 փողոցի 17 տան բակում առկա լվածքի պարանից Ա.Միդեյանի գույքը գաղտնի հափշտակելուն և 2014թ. հունվարի 21-ին Նուբարաշեն 11 փողոցի 7-րդ շենքի 11 բնակարանում գտնվելու ժամանակ Մ.Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելուն, ապա մեղադրյալ Ա.Մելիքյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ա.Աղաջանովի հետ որևէ գողություն երբևէ չի կատարել։
Հատոր 1 Գ.Թ.149,260-264, հատոր 3 Գ.Թ.30, 85,103,234
Մեղադրյալ Ա.Մելիքյանն իր ցուցմունքը պնդել է մեղադրյալ Գ.Թոքմաջյանին առերես։
Հատոր 2 Գ.Թ. 69-71
Վարույթ իրականացնող մարմինը մեղադրյալ Ա.Մելիքյանի ցուցմունքին, Ա.Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու հետ կապված, հատուկ կարևորություն է տալիս այն առումով, որ վերջինիս ներկայացված տեղեկություններով հավաստվում են 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին տեղի ունեցած գողության հանգմանքները և Գ.Թոքմաջյանի կողմից Ա.Մելիքյանին ծանր հանցագործության մեջ ներգրավվելու հանգամանքը։
Առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովն իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թ. աշնանը գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ այցելել է Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 6-րդ փողոց, ապօրինի մուտք է գործել նշված փողոցում գտնվող զինվորական հանրակացարանի 6-րդ սենյակին կից օժանդակ տարածք և այնտեղից գաղտնի հափշտակել է երկու զույգ կոշիկ։
Բացի այդ, 2013թ. օգոստոս ամսին գույքի գաղտնի հափշտակության շուրջ նախնական համաձայնության գալով իր ծանոթ, Երևանի Նուբարաշեն 11 փողոցի 20 շենքի 37 բնակարանի բնակիչ, անչափահաս Արթուր Մելիքյանի հետ Նուբարաշեն 17 փողոցի 17 տան բակում առկա լվացքի պարանից գաղտնի հափշտակել են տարբեր տեսակի հագուստներ։
Դրանից հետո, 2014թ. հունվարի 21-ին ցերեկային ժամերին իր մորը` Մ.Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել Արթուր Մելիքյանի հետ, ապա կոտրել են Մարթա Ազարյանի ննջասենյակի փակ դռան ապակին, մուտք են գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել կանացի ներքնաշորեր, իսկ հյուրասենյակի գրապահարանում եղած գրքերից մեկի միջից գողացել են 3.000 ՀՀ դրամ գումար։
Հատոր 2 Գ.Թ.305-306, հատոր 3 Գ.Թ.12-13,109
Մեղադրյալների մեղավորությունը հաստատող, նախաքննությամբ ձեռք բերված փաստական տվյալները, դրանց հիմնավորումները և մեկնաբանությունները
Մեղադրյալների կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները ստու•ելու, ինչպես նաև վերջիններիս կողմից կատարած հանցանքը հիմնավորելու ուղղությամբ կատարված օբյեկտիվ, բազմակողմանի և լրիվ նախաքննության արդյունքում ձեռք են բերվել վերջիններիս մեղքը հաստատող փաստական տվյալներ, որոնց համակցությունը բավարար է նրանց նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու համար։
Այսպիսով՝ մեղադրյալներին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում նախաքննությամբ ձեռք բերված ներքոհիշյալ ապացույցների համակցությամբ.
Տուժող Աիդա Իգորի Սեդրակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբեր ամսին ծանոթացել է Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի հետ։ Ժամանակի ընթացքում իրանց միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ։ Վերջիններս պարբերաբար գիշերել են իր բնակարանում և տեղյակ են եղել առօրյա կյանքից։ 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին՝ ժամը 19.30-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից և երեխաների հետ գնացել է Երևան քաղաքի Ավան թաղամասում գործող «Փլեյ սիթի» կենտրոն։ Ժամը 22.30-ի սահմաններում վերադարձել է տուն և փորձել բացել բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն հայտնաբերել է, որ դռան երկու կողպաներից մեկը գտնվում է բաց վիճակում։ Դրանից հետո զննել է բնակարանը և նկատել, որ բնակարանի ննջասենյակի պահարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ գումար, բացակայել է, ուստի հասկանալով, որ բնակարանից կատարվել է գողություն, անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել է կատարվածի մասին։
Իր բնակարանից կատարված նշված գողության մեջ կասկածել է Գ.Գրիգորյանին և Ջ.Նազարեթյանին, քանի որ նրանց հայտնի է եղել, որ ինքը գումարներ է կուտակել և պահել է բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանի մեջ։
Հատոր 1 Գ.Թ. 5-8

Գործով տուժող Մարթա Հովակիմի Ազարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2014թ. հունավարի 22-ին վերադարձել է տուն և նկատել, որ բնակարանի իր ննջասենյակի փակ դռան ապակին կոտրված է։ Հետաքրքրվելով որդուց՝ Ա.Աղաջանովից, թե ինչ է պատահել, տեղեկացել է, որ Ա.Մելիքյանը, կոտրելով սենյակի փակ դռան ապակին, մուտք է գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել կանացի ներքնաշորեր, իսկ բնակարանի հյուրասենյակի գրապահարանում եղած գրքերից մեկի միջից գողացել են 3.000 ՀՀ դրամ գումար։
Հատոր 3 Գ.Թ. 66-67
Գործով տուժող Արևիկ Վիրաբի Միդեյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. օգոստոս ամսվա սկզբներին տանից դուրս է եկել, որպեսզի հավաքի նախորդ գիշերը չորանալու նպատակով կախած լվացված հա•ուսները, սակայն նկատել է, որ դրանք հափշատկվել են։ Հետագայում տեղեկացել է, որ իրեն պատկանող լվացված հագուստները գողացել է Արմեն Աղաջանովը։
Հատոր 2 Գ.Թ. 281
Գործով տուժող Օսան Լիկանի Նահապետյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. վերջերին իր բնակարանի կից օժանդակ տարածքից, որն օգտագործում են որպես խոհանոց, կորել էին երկու զույգ կոշիկներ։ Սկզբում մտածել է, որ այ կոշիկները հնարավոր է իրերի վերադասավորման ընթացքում կորցրած լինի, սակայն հետագայում ոստիկանների հետ իր բնակարան եկել է Արմեն Աղաջանովը, ով մատնացույց է արել հիշյալ վայրը և հայտնել է, որ այնտեղից գողացել է երկու զույգ կոշիկ։
Հատոր 2 Գ.Թ. 284-285
Մեղադրյալ Գ.Թոքմաջյանի մայր, գործով վկա Հասմիկ Թոքմաջյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղ գյուղում գործող «Երաշխիկ» արտադրական կոպերատիվում՝ որպես մասնագետ։ 2013թ. դեկտեմբերի 02-ի առավոտյան իրեն զանգահարել է Գևորգը և հայտնել, որ արտադրամասի հարևանությամբ գտնվող տնակի կտուրին կարմիր տոպրակի մեջ ինչ-որ բան է թողել, խնդրել է, որ այն ապահով վայրում պահի մինչ ինքը կգա։ Հասնելով աշխատանքի վայր՝ նշված տնակի կտուրի վրայից վերցրել է տոպրակը, բերել է արտադրամաս, բացել է այն և տեսել, որ տոպրակի մեջ գտնվել է կապույտ գույնի չհրկիզվող պահարան։ 2013թ. դեկտեմբերի 03-ին կրկին արտադրամաս է եկել Գևորգը, հայտնել, որ այդ չհրկիզվող պահարանն իր ծանոթներից մեկինն է ու կրկին խնդրել է այն պահել ապահով տեղում։ Արդեն 2014թ. դեկտեմբերի 04-ին Գևորգը հերթական ան•ամ եկել է արտադրամաս և այնտեղ գտնվող քլունգով չհրկիզվող պահարանին հարվածելու միջոցով բացել է այն, որի մեջ եղել է գումար։ Նշված գումարները Գևորգը անձամբ հաշվել է և վերցնելով 30.000 ՀՀ դրամ, մնացած մասը դրել է չհրկիզվող պահարանի մեջ, ապա, խնդրելով այն պահել ապահով վայրում, հեռացել է։ Նույն օրը՝ ցերեկվա ժամերին Գևորգի հետ արտադրամաս են եկել ոստիկանության աշխատակիցներ, որոնց էլ ներկայացրել է չհրկիզվող պահարանը։ Հայտնել է նաև, որ տեղյակ չի եղել, որ չհրկիզվող պահարանը գողացված է, այդ մասին Գևորգն իրեն որևէ տեղեկություններ չի հայտնել։
Հատոր 1 Գ.Թ.100-101, հատոր 2 Գ.Թ.127-128
Վկա Գոհար Մալխասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբերի 14-ին իր մտերիմ Աիդա Սեդրակյանին պարտքով տվել է 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ 2013թ. դեկտեմբեր ամսին Ա.Սեդրակյանից տեղեկացել է, որ նրա բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է նաև պարտքով տված 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, գողացվել է։
Հատոր 3 Գ.Թ.144-145
Վկա Սուսաննա Բաղդասարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. ընթացքում, օրը հստակ չի հիշել, իրեն զանգահարել է Արթուր Մելիքյանը և հայտնել է, որ իր կողմից տեղափոխվող իրերի տոպրակները պատռվել են և խնդրել է մի քանի տոպրակ տրամադրել։ Մոտ 10 րոպե անց Արթուրը եկել է իրենց տուն, վերցրել է մի քանի տոպրակներ և առանց որևէ բան ասելու հեռացել։ Նայելով պատուհանից, նկատել է, որ շենքի մուտքի մոտ Արթուրին սպասել է Արմեն Աղաջանովը։

Հատոր 3 Գ.Թ.5-6
Վկա Ս.Բաղդասարյանն իր ցուցմունքը պնդել է մեղադրյալ Ա.Մելիքյանին առերես հարցաքննությամբ։
Հատոր 3 Գ.Թ.31-32
Մեղադրյալ Գ.Թոքմաջյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որով Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղ գյուղում գործող Երաշխիկ արտադրական կոպերատիվի տարածքից հայտնաբերվել է Ա.Սեդրակյանի բնակարանից հափշտակված չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ առկա են եղել 1 հատ 50 ՌԴ ռուբլի թղթադրամ, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի թղթադրամ, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի թղթադրամ, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամներ, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամներ, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամ, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամ, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլարանոց թղթադրամ, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամոնց թղթադրամ, 5 հատ 200 ՀՀ դրամանոց մետաղադրամ, 6 հատ 100 ՀՀ դրամանոց մետաղադրամ, 5 հատ 50 ՀՀ դրամանոց մետաղադրամ, 2 հատ 20 ՀՀ դրամանոց մետաղադրամ և 3 հատ 10 ՀՀ դրամանոց մետաղադրամ և թվով 4 դրամապանակներ։
Հատոր 1 Գ.Թ.34-37
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ կապույտ գույնի չհրկիզվող պահարանով և դրանում հայտնաբերված 1 հատ 50 ՌԴ ռուբլի արժողությամբ, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի արժողությամբ, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի արժողությամբ, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թղթադրամներով, 5 հատ 200 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 6 հատ 100 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 5 հատ 50 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 2 հատ 20 ՀՀ դրամ արժողությամբ և 3 հատ 10 ՀՀ դրամ արժողությամբ մետաղադրամներով և թվով 4 դրամապանակներով։
Հատոր 1 Գ.Թ.196-198, Հատոր 3 Գ.Թ.209
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 435-ԱՊ-14 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված <<CHANEL>> գրառումով դրամապանակի շուկայական արժեքը կազմել է 2.500 ՀՀ դրամ, <<VERTU>> գրառումով դրամապանակի շուկայական արժեքը կազմել է 2.000 ՀՀ դրամ, <<LV>> գրառումով դրամապանակի շուկայական արժեքը կազմել է 1.200 ՀՀ դրամ, <<COACH>> գրառումով դրամապանակի շուկայական արժեքը կազմել է 1.000 ՀՀ դրամ։
Հատոր 3 Գ.Թ.204-205
Դատահետաքաբանական և դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 1012 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը տրամադրված չհրկիզվող պահարանի շուկայական արժեքը կազմել է 12.000 ՀՀ դրամ։
Փորձաքննությանը տրամադրված չհրկիզվող պահարանի և վերջինիս դռան արտաքին մակերեսներին առկա են կոտրվածքների, քերծվածքների և ներհրվածքների տեսքով հետքեր, որոնք կարող էին առաջանալ՝ կոտրվածքները՝ մետաղյա սղոցից, իսկ քերծվածքները և ներհրվածքների տեսքով հետքերը՝ համեմատաբար պինդ առարկայի կամ գործիքի ներգործության՝ հարվածի հետևանքով, ինչի արդյունքում ծռվել է չհրկիզվող պահարանի դուռը, կոտրվել են ծխնիները և բացվել է դուռը։
Հատոր 3 Գ.Թ.149-152»։
2014թ. հունիսի 26-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև Դատարան/ և նույն օրն ընդունվել է Դատարանի վարույթ։
Դատարանի 2014թ. հուլիսի 04-ի որոշմամբ ԵԿԴ-0101/01/14 (13845613) քրեական գործը վերադարձվել է մեղադրողին` մեղադրական եզրակացությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներին չհամապատասխանելու պատճառաբանությամբ և մեղադրական եզրակացությունում առկա թերությունը վերացնելու նպատակով քրեական գործն ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն` մեղադրական եզրակացությունում առկա թերությունը վերացնելու համար սահմանելով եռօրյա ժամկետ։
2014թ. հուլիսի 07-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ` առկա թերությունը վերացված վիճակում ուղարկվել է Դատարան և վերջինիս 2014թ. հուլիսի 09-ի որոշմամբ նշանակվել է դատական քննության։

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալներ Ջուլիետա Նազարեթյանը և Գայանե Գրիգորյանը մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ են գտնվել տուժող Աիդա Սեդրակյանի հետ։ Նրանք հաճախակի այցելել են վերջինիս պատկանող, Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի թիվ 25 բնակարան։ Այդ ընթացքում տեղեկացել են, որ նա իր բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանում գումարներ է պահում և 2013թ. նոյեմբերին նախնական համաձայնության են եկել` տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ։
Ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբերին օգտվելով իր տանը հյուրընկալված տուժող Ա. Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից` նրա պայուսակից աննկատ վերցրել է տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանի բանալիները և դրանց կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով պատուհանից դուրս է նետել` փոխանցելով փողոցում սպասող ամբաստանյալ Ջ. Նազարեթյանին։ Բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո ամբաստանյալ Ջ. Նազարեթյանը վերադարձել է ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել տուժող Ա. Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
2013թ. նոյեմբերի 30-ին, ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանը Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ, ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանին և նրան տեղեկացրել է իր և Ջ. Նազարեթյանի` Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու մտադրության մասին։ Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանն առաջարկել է Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունն իրագործել իր ծանոթ, ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի միջոցով։
Այնուհետև, Գ. Թոքմաջյանը 2013թ. նոյեմբերի 30-ի երեկոյան հանդիպել է 1997թ. մայիսի 13-ին ծնված, անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանին, որի անչափահաս լինելու մասին հաստատապես իմացել է և նրան հայտնել է, որ Ա. Սեդրակյանի բնակարանում պահվող չհրկիզվող պահարանում գտնվում են իր ծանոթ երկու աղջիկների անձնագրերը։ Գ. Թոքմաջյանն Ա. Մելիքյանին խնդրել է օգնել այդ պահարանի հափշտակության հարցում` խոստանալով դրա դիմաց նրան վճարել 300 ԱՄՆ դոլար գումար։ Անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը համաձայնվել է ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի առաջարկին և ըստ պայմանավորվածության` 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանի և Գ. Գրիգորյանի հետ։ Այդտեղ ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանն անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանին տվել է կանացի հագուստներ և կեղծամ, ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանը` կարմիր տոպրակ և ձեռնոցներ։ Անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը հագել է իրեն տրամադրված կանացի հագուստները, գլխին կեղծամ է դրել և ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի հետ պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք։ Տաքսի ավտոմեքենայի մեջ գտնվելու ընթացքում ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանը անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանին տվել է տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանի բանալիները, հայտնել է շենքի մուտքի դռան գաղտնաբառը, բացատրել է բնակարանի և չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրերը։ Ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանը մնացել է տաքսի ավտոմեքենայի մեջ, հետևել և հսկել է այդտեղի բնակիչների անցուդարձը և ապահովել անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանի կողմից կատարվող գողության գաղտնիությունը։ Անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանն իրեն տրամադրված բանալու միջոցով տուժող Ա. Սեդրակյանին պատկանող բնակարանի դռան փականը բացել և ապօրինի մուտք է գործել բնակարան, այդտեղից գաղտնի հափշտակել է տուժող Ա. Սեդրակյանին պատկանող, 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է 7.917 ՀՀ դրամին համարժեք 650 ՌԴ ռուբլի, 986.348.22 ՀՀ դրամին համարժեք 2.442 ԱՄՆ դոլար, 967.920 ՀՀ դրամ, 2500, 1200, 2000 և 1000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չորս դրամապանակներ և բանալիների երեք հատ կապոցներ։ Դրանից հետո ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը վերադարձել և հափշտակված չհրկիզվող պահարանը հանձնել է ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանին։
Այնուհետև ամբաստանյալներ Գ. Գրիգորյանը և Ա. Մելիքյանը վերադարձել են Գ. Թոքմաջյանի բնակարան։ Այդտեղ Գ. Թոքմաջյանը փորձել է բացել գողացված չհրկիզվող պահարանը, սակայն չի կարողացել։ Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի առաջարկով, ամբաստանյալներ Գ. Գրիգորյանը և Գ. Թոքմաջյանը պատահական տաքսի ավտոմեքենայով, միասին գնացել են ՀՀ Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքում գտնվող, ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի մայր Հասմիկ Թոքմաջյանի աշխատանքի վայր և Գ. Թոքմաջյանը չհրկիզվող պահարանը թաքցրել է այդտեղ, իսկ որոշ ժամանակ անց գալով այդտեղ` բացել է այդ պահարանը և վերցրել է 30.000 ՀՀ դրամ գումար, որը ծախսել է իր անձնական կարիքների համար։
Բացի այդ, անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանը, 2013թ. օգոստոսին, գույքի գաղտնի հափշտակության շուրջ նախնական համաձայնության է եկել իր ծանոթ, Երևանի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 11 բնակարանի բնակիչ, 1996թ. մայիսի 07-ին ծնված, այդ պահին անչափահաս, ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի հետ և Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 17-րդ փողոցի թիվ 17 տան բակի լվացքի պարանից գաղտնի հափշտակել է տարբեր հագուստներ` տուժող Ա. Միդեյանին պատճառելով զգալի չափի` 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի գույքային վնաս։
Բացի այդ, անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանը, 2014թ. հունվարի 21-ին, ցերեկային ժամերին, գտնվելով Երևանի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 11 բնակարանում` տուժող Մարթա Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել նույն բնակարանի բնակիչ, այդ պահին անչափահաս, ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի հետ, որից հետո կոտրել են բնակարանի սեփականատեր Մարթա Ազարյանի ննջասենյակի փակ դռան ապակին, մուտք գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի` 5.000 ՀՀ դրամ գումարին համարժեք կանացի ներքնաշորեր, իսկ հյուրասենյակի գրապահարանում եղած գրքերից մեկի միջից գողացել 3.000 ՀՀ դրամ գումար` տուժող Մ. Ազարյանին պատճառելով զգալի չափի` 8.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի գույքային վնաս։
Բացի այդ, 2013թ. աշնանն ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովը գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ այցելել է Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 6-րդ փողոց, ապօրինի մուտք է գործել նշված փողոցում գտնվող զինվորական հանրակացարանի 6-րդ սենյակին կից օժանդակ տարածք և այնտեղից գաղտնի հափշտակել երկու զույգ կոշիկ` տուժող Օսաննա Նահապետյանին պատճառելով զգալի չափի` 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի գույքային վնաս։
Ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է հետևյալը.
Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի վերաբերյալ, հետաքննության և նախաքննության մարմինների կողմից իրականացվել են տարբեր վարույթներ և կայացվել են հետևյալ որոշումները`
1. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով Գ. Թոքմաջյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով 2010թ. փետրվարի 05-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
2. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննվող թիվ 13113710 քրեական գործով նախաքննության մարմնի 2010թ. հուլիսի 03-ի որոշմամբ, Գ. Թոքմաջյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` գործուն զղջալու պատճառաբանությամբ։
3. Նույն բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով Գ. Թոքմաջյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով 2011թ. հունիսի 29-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
4. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով Գ. Թոքմաջյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով 2011թ. նոյեմբերի 25-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում 2013թ. օգոստոսի 12-ին հարուցված թիվ 12132213 քրեական գործով նախաքննության մարմնի 2013թ. սեպտեմբերի 27-ի որոշմամբ, Գ. Թոքմաջյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական գործի վարույթը կարճվել է` տուժողի կողմից Գ. Թոքմաջյանի հետ հաշտվելու պատճառաբանությամբ։
6. ԵԿԴ-0066/01/13 (62202013) քրեական գործով ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. հուլիսի 02-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել է կալանքի 2 /երկու/ ամիս ժամկետով, պատժի կրումով ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով կալանավորման պահից։ Այդ քրեական գործով, համաներման ակտի` «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշման 5-րդ կետի 2-րդ ենթակետի կիրառմամբ, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013թ. հոկտեմբերի 16-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Գ. Թոքմաջյանի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը։
Ամբաստանյալ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանը նախկինում դատված չի եղել, սակայն նրա վերաբերյալ, հետաքննության և նախաքննության մարմինների կողմից իրականացվել են տարբեր վարույթներ և կայացվել են հետևյալ որոշումները`
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով Գ. Գրիգորյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով 2011թ. սեպտեմբերի 06-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
2. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով Գ. Գրիգորյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով 2013թ. փետրվարի 14-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
3. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով Գ. Գրիգորյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերով 2013թ. մայիսի 23-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանը ծնվել է 1997թ. մայիսի 13-ին Լեհաստանի Հանրապետությունում, բնակվել է Երևանում` ծնողների հետ միասին։ Նրա դաստիարակութ¬յամբ և խնամքով զբաղվել է մայրը` Նաիրա Մելիքյանը։ Ա. Մելիքյանի ընտանիքը բավարար չափով նյութապես ապահովված է, Ա. Մելիքյանի կյանքի և դաստիարակության պայմանները բարվոք են, հոգեկան զարգացման աստիճանը և ընդհանուր զարգացման վիճակը` բավարար։ Իրեն վերագրվող արարքները կատարել է անչափահաս` 16 տարեկան հասակում։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար, ԵԿԴ-0153/01/14 քրեական գործով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասով սահմանված` նշանակված պատժի մեղմացման սկզբունքի կիրառմամբ անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը դատապարտվել է տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։ Այդ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2015թ. փետրվարի 21-ին։
Ամբաստանյալ Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանը նախկինում դատված չի եղել։
Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովը ծնվել է 1996թ. մայիսի 07-ին Երևան քաղաքում, բնակվել է Երևանում` իր մոր և եղբոր հետ միասին։ Նրա դաստիարակութ¬յամբ և խնամքով հիմնականում զբաղվել է մայրը` Մարթա Ազարյանը։
Համաձայն քրեական գործի նյութերի` Ա. Աղաջանովի ընտանիքը բավարար չափով նյութապես ապահովված չէ, նրա կյանքի և դաստիարակության պայմանները բարվոք չեն, հոգեկան զարգացման աստիճանը և ընդհանուր զարգացման վիճակն անբավարար է։ Նա վատառողջ` երրորդ խմբի հաշմանդամ է։
Ա. Աղաջանովը նախաքննության ժամանակ իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատված չի եղել, իրեն վերագրվող արարքները կատարել է անչափահաս` 17 տարեկան հասակում։

Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Աիդա Սեդրակյանի կողմից քաղաքացիական հայց է ներկայացվել ընդդեմ ամբաստանյալներ` քաղաքացիական պատասխանողներ Ջուլիետա Նազարեթյանի, Գայանե Գրիգորյանի, Գևորգ Թոքմաջյանի, անչափահաս Արթուր Մելիքյանի, որի համաձայն` տուժողը պահանջել է ամբաստանյալներ Ջուլիետա Նազարեթյանից, Գայանե Գրիգորյանից, Գևորգ Թոքմաջյանից, անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանից, ինչպես նաև վերջինիս գործողությունների համար պատասխանատու անձանցից բռնագանձել 15.752.490 (տասնհինգ միլիոն յոթ հարյուր հիսուներկու հազար չորս հարյուր իննսուն) ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Քաղաքացիական պատասխանողներն առարկել են քաղաքացիական հայցի դեմ։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով.
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի հետ։ 2013թ. նոյեմբերի 30-ին Գ. Գրիգորյանն այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա հասցեում գտնվող իր բնակարան։ Խոսակցության ընթացքում նա հայտնել է, որ 3.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով պարտք ունի, որը մինչև դեկտեմբերի 15-ը պետք է վերադարձնի։ Այդ ժամանակ Գ. Գրիգորյանը հայտնել է, որ ինքն ու Ջ. Նազարեթյանը տեղյակ են Ա. Սեդրակյանի բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանում առկա գումարների մասին, մտադրվել են այն գողանալ և պատրաստել են այդ բնակարանի դռան բանալիների կրկնօրինակը։ Գ. Գրիգորյանն առաջարկել է այդ գողությունն իրականացնելու համար դիմել իր ծանոթ, «Լիկա» մականունով Արթուրին, որի համաձայնության դեպքում իրեն կվճարի 1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Արթուրին` 300 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ առաջարկի մասին հայտնել է Արթուր Մելիքյանին և նա համաձայնվել է։
2013թ. դեկտեմբերի 01-ի երեկոյան, իր բնակարան է եկել Գ. Գրիգորյանը, իր հետ բերել է երկու հատ կարմիր տոպրակ և կաշվե սև ձեռնոցներ, որոնք տվել է Ա. Մելիքյանին։ Գայանեի խնդրանքով ինքը պարզել է Ա. Սեդրակյանի` բնակարանում չլինելու հանգամանքը, որից հետո Գ. Գրիգորյանը և Ա. Մելիքյանը դուրս են եկել իր բնակարանից` ասելով, որ գնում են գողությունը կատարելու։ Մինչ այդ Ա. Մելիքյանը հագել է իր կանացի հագուստները և գլխին կեղծամ է դրել։ Որոշ ժամանակ անց Ա. Մելիքյանը և Գ. Գրիգորյանը վերադարձել են և իրենց հետ բերել Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողացված չհրկիզվող պահարանը, որը գտնվել է փակ վիճակում։ Իր բնակարանում փորձել են բացել այն, սակայն դա իրենց չի հաջողվել։ Այնուհետև, Գ. Գրիգորյանն առաջարկել է պահել հիշյալ չհրկիզվող պահարանը` հետագայում բացելու պայմանով։ Գ. Գրիգորյանի հետ դուրս են եկել իր բնակարանից և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել Աբովյան քաղաք` այդտեղ գտնվող գերեզմանոցում չհրկիզվող պահարանը թաքցնելու համար։ Հասնելով այդտեղ` փոխել են իրենց մտադրությունը և որոշել այն պահել ավելի ապահով վայրում` Աբովյան քաղաքում գտնվող, իր մայր Հասմիկ Թոքմաջյանի աշխատավայրում։ Գ. Գրիգորյանի հետ ուղևորվել են Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղում գտնվող արտադրամաս, դրանից քիչ վերև գտնվող տնակի կտուրում թաքցրել Ա. Սեդրակյանի բնակարանից հափշտակված չհրկիզվող պահարանը և վերադարձել Երևան։ 2013թ. դեկտեմբերի 2-ին զանգահարել է իր մայր Հ. Թոքմաջյանին և տեղեկացրել, որ արտադրամասին կից շինության կտուրի վրա թողել է կարմիր գույնի տոպրակ և խնդրել է այն պահել ապահով տեղում, սակայն նրան չի հայտնել դրա` հափշտակված լինելու մասին։ 2013թ. դեկտեմբերի 4-ին, երբ զանգահարել է իր մայր Հ. Թոքմաջյանին, նա հայտնել է, որ քլունգով բացել է չհրկիզվող պահարանը, դրանում առկա են գումարներ։ Ինքն ասել է, որ այդ գումաներին մայրը ձեռք չտա և շտապել է այնտեղ։ Հասնելով տեղ` տեսել է չհրկիզվող պահարանը` բաց վիճակում։ Դրանում առկա գումարները հաշվել է, որը կազմել է 4.000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար, որից հետո այն դրել է տեղում, մորը կրկին խնդրել է այն պահել ապահով վայրում և հեռացել։
Հայտնել է նաև, որ Ա. Մելիքյանին չի ներգրավել հանցագործություն կատարելու մեջ, այլ պարզապես փոխանցել է Գ. Գրիգորյանի խոսքերը։
/հատոր 1, գ.թ. 32-33,79-82,133/
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանն առաջադրված մեղադրանքներում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1-ЗЭ և 1.1 Пեпերбн իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-с№ Сб№ніНЗ 4-с№ Щілбн առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել «Մաշա» մականունով ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի հետ, ով իրեն հաճախակի պատմել է, որ մարմնավաճառությամբ զբաղվող, «Կուկա» մականունով տուժող Ա. Սեդրակյանն իրենց շահագործում է` մարմնավաճառությամբ զբաղվելու առումով և իրենց աշխատած գումարները չի տալիս։ 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում, ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանն իրեն հայտնել է, որ այդ պատճառով Ջ. Նազարեթյանի հետ ցանկանում են Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողանալ նրան պատկանող չհրկիզվող պահարանը, որտեղ գտնվում են իրենց անձնագրերը և այդ գումարները։ Այդ կապակցությամբ ինքը խոսել է ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի հետ, նրան առաջարկել է 300 ԱՄՆ դոլար գումարով իրականացել տուժող Ա. Սեդրակյանի գույքի գաղտնի հափշտակությունը։ Ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը համաձայնվել է իր առաջարկին։
Չհրկիզվող պահարանը գողանալուց հետո այն թաքցրել է իր մայր Հասմիկ Թոքմաջյանի աշխատավայրում։ Այն եղել է փակ վիճակում և ինքն այդ բացել է` քլունգի օգնությամբ։ Դրանում առկա է եղել տարբեր արտարժույթներով թղթադրամներ և մետաղադրամներ` շուրջ 4.300-4.500 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումարի չափով։ Այդ գումարներից ինքը վերցրել է ընդամենը 30.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մնացածը թողել է չհրկիզվող պահարանում։
Ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը ներկայացել է 19-21 տարեկան և նրա անչափահաս լինելու հանգամանքն իրեն հայտնի չի եղել։
Առարկում է քաղաքացիական հայցի դեմ։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Ամբաստանյալ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակիորեն, ընդունում է ամբաստանյալ Ջ. Նազարեթյանի հետ 2013թ. նոյեմբերին տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանից չհրկիզվող պահարանը գաղտնի հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելու հանգամանքը, չի ընդունում դրան առնչվող փաստերն այն մասին, որ ինքը Ա. Մելիքյանին ներգրավել է հանցագործության կատարման մեջ, հետևել և հսկել է Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի բնակիչների անցուդարձը` Ա. Մելիքյանի կողմից կատարվող գողության գաղտնիությունն ապահովելու համար։ Չի ընդունում նաև գողացված չհրկիզվող պահարանում 45.000 ԱՄՆ դոլար գումար լինելու հանգամանքը։
Տուժող Ա. Սեդրակյանի առաջարկությամբ ինքը և Ջ. Նազարեթյանը զբաղվել են մարմնավաճառությամբ, որից ստացված գումարների մի մասը Ա. Սեդրակյանն իրենց չի տվել։ Վերջինիս հետ զրուցելու ընթացքում նրանից տեղեկացել է, որ իր բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանում գումարներ է պահում և այդտեղ կա շուրջ 4.000-5.000 ԱՄՆ դոլար։ Քանի որ վերոհիշյալ գումարի մի մասը պատկանել է իրեն և Ջ. Նազարեթյանին` միասին համաձայնության են եկել` Ա. Սեդրակյանի բնակարանից այդ պահարանը գողանալու հարցում։
Այդ նպատակով, 2013թ. նոյեմբերին, օգտվելով իր տանը հյուրընկալված Ա. Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից` աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները և կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով պատուհանից դուրս նետելով փոխանցել է փողոցում սպասող Ջ. Նազարեթյանին։ Վերջինս բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է բնակարան և բանալին աննկատ տեղավորել Ա. Սեդրակյանի պայուսակի մեջ։
Դրանից հետո, 2013թ. նոյեմբերի 30-ին, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է իր ծանոթ Գ. Թոքմաջյանին։ Նրան տեղեկացրել է իր և Ջ. Նազարեթյանի` Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարելու մտադրության մասին, որին Գ. Թոքմաջյանը պատասխանել է, որ ավելի նպատակահարմար կլինի Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակությունն իրագործել իր ծանոթ Արթուր Մելիքյանի միջոցով։ Այդ կապակցությամբ Գ. Թոքմաջյանը զրուցել է Ա. Մելիքյանի հետ և համաձայնության են եկել։ 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում Ա. Մելիքյանին տվել է Ա. Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին։ Դրանից հետո Ա. Մելիքյանը գլխին կեղծամ է դրել, կանացի հագուստներ հագել և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով միասին գնացել են Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2 շենքի մոտակայք։ Այդտեղ ինքն Ա. Մելիքյանին մատնացույց է արել շենքի շքամուտքի դուռը, հարկը, բնակարանը, նկարագրել չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրը։ Ա. Մելիքյանն իրեն տրամադրված բանալու միջոցով, տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանի դռան փականը բացել և ապօրինի մուտք է գործել այնտեղ` գաղտնի հափշտակելով չհրկիզվող պահարանը։ Դրանից հետո իրենք վերադարձել են Գ. Թոքմաջյանի բնակարան։ Այդտեղ փորձել են բացել պահարանը, սակայն դա իրենց չի հաջողվել։ Գ. Թոքմաջյանի առաջարկով, պատակահական տաքսի ավտոմեքենայով միասին գնացել են Աբովյան քաղաքում գտնվող Գ. Թոքմաջյանի մոր աշխատանքի վայր և Գ. Թոքմաջյանը չհրկիզվող պահարանը թաքցրել է այդտեղ։
Ինքը տեղյակ չի եղել Ա. Մելիքյանի` անչափահաս լինելու մասին, կարծել է, որ նա չափահաս է, իսկ նրա հետ եղած խոսակցություններից մեկի ընթացքում նա ներկայացել է որպես 21 տարեկան։
Առարկում է քաղաքացիական հայցի դեմ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 85-89, 143, 241-245, հատոր 2, գ.թ. 78-80, հատոր 3, գ.թ. 183-184, 221-222/
Ամբաստանյալ Ջ. Նազարեթյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով այն մասին, որ ընդունում է բանալիների կրկնօրինակը պատրաստելու հարցում ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանին օժանդակելու մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքը, չի ընդունում տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանից չհրկիզվող պահարանը գաղտնի հափշտակելու շուրջ Գ. Գրիգորյանի հետ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելու, այդ պահարանում գումարներ լինելու մասին նախապես տեղեկացված լինելու հանգամանքները։ Չի ընդունում նաև գողացված չհրկիզվող պահարանում 45.000 ԱՄՆ դոլար գումար լինելու հանգամանքը։
Տուժողի հետ ծանոթացել է դեպքից շուրջ երկու ամիս առաջ, իրենց ընդհանուր ընկերներից մեկի տանը գտնվելու ընթացքում։ Դրանից հետո իրենք գտնվել են ընկերական հարաբերությունների մեջ, հաճախակի այցելել են միմյանց բնակարաններ։ Տուժող Ա. Սեդրակյանի միջոցով ծանոթացել է ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի հետ։ Միմյանց հետ գտնվել են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի հետ ծանոթացել է դեպքից շուրջ մեկ ամիս առաջ, երբ մեկ անգամ Գ. Գրիգորյանի հետ հյուրընկալվել է նրա տանը։ Այդտեղ է եղել նաև Արթուրը։ Արթուրի հետ ծանոթանալիս` նա ներկայացել է որպես 20 տարեկան։
Տուժող Ա. Սեդրակյանն իրեն պատմել է, որ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ և այդ միջոցներով է ապրում։ Նա ասել է, որ մարդիկ կան, ովքեր նոր աղջիկներ են սիրում և իրեն ծանոթացրել է նրանց հետ։ Հետո ինքն Ա. Սեդրակյանի միջնորդությամբ զբաղվել է մարմնավաճառությամբ։ Դրանից ստացված գումարները Ա. Սեդրակյանը վերցրել և իրեն տվել է որոշակի գումար։ Ա. Սեդրակյանն արգելել է հեռախոսահամար փոխանցել այլ անձանց, որպեսզի ինքը միայն նրա միջոցով ծառայություններ մատուցի։ Չորս-հինգ անգամ ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի հետ այդպիսի ծառայություն է մատուցել։
Ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի հետ ծանոթանալուց հետո շուրջ մեկ ու կես ամիս անց նա իրեն ասել է, որ ֆինանսական խնդիրներ ունի և ցանկանում է տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողություն կատարել։ Գ. Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ ցանկանում է պատժել տուժողին, քանի որ նա իրեն շահագործել է։ Բացի այդ Գ. Գրիգորյանը ցանկացել է Սաքո անունով ընկերոջ հետ մեկնել Եգիպտոս, որի համար նրան գումար է անհրաժեշտ եղել։ Երբ նրանք պատրաստվել են գնալ Եգիպտոս` տուժողն ասել է, որ ունի 3.000 ԱՄՆ դոլար և կարող է գնալ Եգիպտոս։ Իր ներկայությամբ տուժող Ա. Սեդրակյանը 1.000 ԱՄՆ դոլար հաշվել և ասել է, որ այդ գումարն ավելացնելու է Եգիպտոս գնալու գումարին, որ չպակասի։
Ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանը 2013թ. նոյեմբերին, օգտվելով նրա բնակարանում հյուրընկալված Ա. Սեդրակյանի քնած լինելու հանգամանքից` աննկատ վերցրել է վերջինիս բնակարանի բանալիները, դրանց կրկնօրինակը պատրաստելու նպատակով դրանք պատուհանից դուրս է նետել` փոխանցելով իրեն։ Ստանալով Ա. Սեդրակյանի բնակարանի բանալիները` պատահական տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել է դեպի Երևան քաղաքի Աջափնյակ վարչական շրջանում գործող արհեստանոց, որտեղ բանալու կրկնօրինակը պատրաստելուց հետո վերադարձել է Գ. Գրիգորյանի բնակարան և դրանք հանձնել Գ. Գրիգորյանին։
Դրանից հետո, 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին իրեն զանգահարել է Ա. Սեդրակյանը և հայտնել, որ իր բնակարանից գողություն է կատարվել։ Այդ հեռախոսազանգից հետո անմիջապես զանգահարել է Գ. Գրիգորյանը և հայտնել, որ Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողությունը կատարել են Գևորգը և Արթուրը։ Հետո ոստիկանությունում պարզվել է, որ Արթուրը կանացի հագուստով մտել է Ա. Սեդրակյանի բնակարան։
Ա. Սեդրակյանի բնակարանի մուտքի դռան բանալին կրկնօրինակել է` գիտակցելով, որ Գ. Գրիգորյանը պատրաստվել է դրա միջոցով գողություն կատարել։ Դրանով ցանկացել է օգնել Գ. Գրիգորյանին, քանի որ այդ ընթացքում Գ. Գրիգորյանի կողքին այլ անձ չի եղել։ Ի սկզբանե իրեն հայտնի է եղել, որ չհրկիզվող պահարանում եղել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Տուժող Ա. Սեդրակյանից տեղեկացել է, որ նրա բնակարանից գողություն է կատարվել։ Վերջինիս հարցրել է, թե ինչ են գողացել։ Նա ասել է, որ չհրկիզվող պահարանում 1.800.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով ոսկեղեն է եղել։ Գումարի մասին չի ասել։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ չհրկիզվող պահարանում եղել են տարբեր արտարժույթով շուրջ 4.800 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար։
Հետագայում Ա. Սեդրակյանն իրեն ասել է, որ 6.000 ԱՄՆ դոլար տալու դեպքում բողոքը հետ կվերցնի։ Այսինքն` բացի 5.000-ից նա ևս 6.000 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել։ Այդ ձայնագրառումը լսել է նաև քննիչը, սակայն նա ասել է, որ ձայնագրառումը հիմք չէ։
Դեպքը բացահայտվելուց հետո ինքն ու Գայանեն զրուցել են։ Գայանեն հորդորել է ցուցմունք տալ Ա. Սեդրակյանի դեմ և հայտնել, որ նա իրենց երկուսին սեռական շահագործման է ենթարկել։ Ինքն այժմ չի ցանկանում պատասխանել այն հարցին, թե Ա. Սեդրակյանն իրեն շահագործել է, թե ոչ։
Չհրկիզվող պահարանում 44.000 ԱՄՆ դոլար գումար լինելու հանգամանքի վերաբերյալ տեղեկացել է տուժող Ա. Սեդրակյանից։
Առարկում է քաղաքացիական հայցի դեմ։
/հատոր 1, գ.թ. 92-94, 155, 236-240, հատոր 3, գ.թ. 190-191, դատական նիստի արձանագրություն/
Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակիորեն` ընդունում է տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքը, չի ընդունում ամբաստանյալ Ա. Աղաջանովի հետ կատարված գույքի գաղտնի հափշտակությունների մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքները։
Գ. Թոքմաջյանի հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ Նա համասեռամոլ է և զբաղվում է մարմնավաճառությամբ։ Ինքը 2013թ. ընթացքում հեռացել է տնից և որոշ ժամանակ բնակվել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա հասցեում գտնվող Գ. Թոքմաջյանի բնակարանում։ Այդ ընթացքում Գ. Թոքմաջյանին հայտնել է, որ 16 տարեկան է, ծնվել է 1997թ. մայիսին։ Վերջինս խոստացել է օգնել իրեն և աջակցել` 18 տարեկան դառնալուց հետո «Կոմ այգում» որպես մարմանվաճառ աշխատելու հարցում։
2013թ. նոյեմբերի 30-ին Գ. Թոքմաջյանն իրեն հայտնել է, որ մի անբարոյական վերցրել է իր ընկերուհիներից մեկի անձնագիրը և պահում է իր բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանում։ Ասել է նաև, որ ունի այդ բնակարանի բանալիները և առաջարկել է գողանալ այդ չհրկիզվող պահարանը։ Նա ասել է նաև, որ ոչ ոք չի իմանա, որ հենց ինքն է այն կատարել, քանի որ հագին կլինեն կանացի հագուստներ և կեղծամ։ Ինքը մերժել է Գ. Թոքմաջյանի առաջարկը, սակայն Գ. Թոքմաջյանը հրել է իրեն, որի արդյունքում վնասվածք է ստացել։ Վախենալով Գ. Թոքմաջյանի այդ արարքից` ստիպված համաձայնվել է գողություն կատարել։
2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Գ. Թոքմաջյանի բնակարանում` այդտեղ է այցելել Գ. Գրիգորյանը և առանձնազրույց ունեցել Գ. Թոքմաջյանի հետ։ Այնուհետև Գ. Թոքմաջյանն իրեն կանացի հագուստ է հագցրել, գլխին կեղծամ դրել, որից հետո ինքը և Գ. Գրիգորյանը դուրս են եկել բնակարանից և փողոցում կանգնեցրել պատահական տաքսի ավտոմեքենա։ Այդ ընթացքում Գ. Գրիգորյանը զանգահարել է Գ. Թոքմաջյանին, որից հետո իրենց է միացել նաև Գ. Թոքմաջյանը։ Երեքով այդ տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Հյուսիսային պողոտա։ Ճանապարհը մատնացույց է արել Գ. Գրիգորյանը։ Հասնելով տեղ` Գևորգը ցույց է տվել շենքը, ասել է, որ ամեն ինչ զննված է` տարածքում նկարահանող սարքեր չկան։ Երբ ինքն ու Գայանեն տաքսի ավտոմեքենայի մեջ միասին են եղել` Գայանեն մատնացույց է արել շքամուտքը, հայտնել դուռը բացելու գաղտնաբառը, տվել է սև ձեռնոցներ և երկու կարմիր տոպրակ, բացատրել բնակարանի և չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրերը։ Ինքը վերցրել է բնակարանի բանալիները և Գ. Գրիգորյանին թողնելով տաքսի ավտոմեքենայի մեջ` միայնակ գնացել է դեպի նշված շենքի շքամուտք, հավաքել դուռը բացելու գաղտաբառը, բարձրացել երկրորդ հարկ, բացել բնակարանի դուռը և մուտք գործել այնտեղ։ Բնակարանում գտնվելու ընթացքում զանգահարել է Գ. Գրիգորյանին, պարզել չհրկիզվող պահարանի տեղը, սենյակներից մեկում գտնվող պահարանից վերցնելով չհրկիզվող պահարանը` այն տեղադրել է տոպրակի մեջ և արագ դուրս եկել բնակարանից։ Մոտեցել է տաքսի ավտոմեքնային, որտեղ սպասելիս է եղել Գ. Գրիգորյանը և նրան հայտնել է, որ պահարանն իր մոտ է, որից հետո այն հանձնել է նրան։ Նստելով այդ ավտոմեքենան` ուղևորվել են դեպի Գ. Թոքմաջյանի բնակարան։ Գ. Թոքմաջյանը մեկ այլ տաքսի ավտոմեքենայով հետևել է իրենց։ Հասնելով տեղ` Գ. Թոքմաջյանն իրենցից առաջ բարձրացել է բնակարան, որից հետո բնակարան են բարձրացել ինքն ու Գայանեն։ Վերջինս Գ. Թոքմաջյանի հետ առանձնացել են բնակարանում գտնվող սենյակներից մեկում, որտեղ մոտ 30 րոպե մնալուց հետո դուրս են եկել և հայտնել, որ գնում են Աբովյան քաղաք։ Այդ ժամանակ Գ. Թոքմաջյանի ձեռքին եղել է կարմիր տոպրակ, որում տեղադրված է եղել չհրկիզվող պահարանը։ Ժամը 4-ի սահմաններում Գ. Թոքմաջյանը վերադարձել է և հայտնել, որ կատարված գողության մասին տան տերը հայտնել է ոստիկանությանը։ Դրանից հետո իրեն տվել է կանացի հագուստերը, 4.000 ՀՀ դրամ և ասել, որ գնա Հոկտեմբերյան և մի քանի օր մնա այնտեղ։ Նա պահանջել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվելու դեպքում նրանց ոչինչ չհայտնել և խոստացել է դրա դիմաց իրեն 300 ԱՄՆ դոլար վճարել։
2013թ. դեկտեմբերի 04-ին Գևորգը զանգահարել է իրեն, որից հետո ինքը վերադարձել է Երևան և ներկայացել ոստիկանություն։ Այդտեղ տեղեկացել է, որ գողացված չհրկիզվող պահարանում անձնագիր չի եղել, այլ եղել են ինչ-որ գումարներ։
Չհրկիզվող պահարանը Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողանալու և 300 ԱՄՆ դոլար գողության համար տրամադրելու առաջարկով իրեն դիմել է Գ. Թոքմաջյանը և ոչ թե Գ. Գրիգորյանը։
2013թ. օգոստոսին, Արմեն Աղաջանովի հետ, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 17-րդ փողոցի թիվ 17 տան բակում առկա լվացքի պարանից Ա. Միդեյանի գույքը գաղտնի հափշտակելու և 2014թ. հունվարի 21-ին Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 7-րդ շենքի թիվ 11 բնակարանում գտնվելու ժամանակ Մ. Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու հետ կապ չունի, Ա.Աղաջանովի հետ որևէ գողություն երբևէ չի կատարել։
/հատոր 1, գ.թ.149, 260-264, հատոր 3, գ.թ. 30, 85, 103, 234/
Ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ «Վիկա» մականունով ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի հետ ծանոթացել է 2013թ. ամռանը` «Լիլու» անունով ընկերուհու միջոցով։ Նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ և որոշ ժամանակ բնակվել է վերջինիս` Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում։ Երբեմն մաքրել է նրա բնակարանը, որի դիմաց Գ. Թոքմաջյանն իրեն 2.000-ից 3.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել` անձնական կարիքները հոգալու համար։ Գ. Թոքմաջյանը զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, սակայն ինքը չի համագործակցել Գ. Թոքմաջյանի հետ։
2013թ. նոյեմբերի 30-ի երեկոյան Գ. Թոքմաջյանն իրեն ասել է, որ «Մաշա» մականունով իր ընկերուհու` ամբաստանյալ Գ. Գրիգորյանի անձնագիրը գտնվում է «Կուկա» մականունով տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանում պահվող չհրկիզվող պահարանում և խնդրել է օգնել գողանալ այդ պահարանը։ Գ. Թոքմաջյանն իրեն սպառնացել է` ասելով, որ չհամաձայնվելու դեպքում ծնողներին կհայտնի, որ ինքը զբաղվում է մարմնավաճառությամբ։ Վախենալով այդ հանգամանքից` ընդունել է Գ. Թոքմաջյանի առաջարկը։ 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 21.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա բնակարանում հանդիպել է ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանի և Գ. Գրիգորյանի հետ։ Այդտեղ Գ. Թոքմաջյանն իրեն տվել է կանացի հագուստ և կեղծամ, Գ. Գրիգորյանն իրեն տվել է ձեռնոցներ և կարմիր տոպրակ։ Հագնելով իրեն տրամադրված կանացի հագուստը և կեղծամը` Գ. Գրիգորյանի հետ դուրս են եկել Գ. Թոքմաջյանի բնակարանից և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2-րդ շենքի մոտակայք։ Հասնելով այդ շենքի մոտ` տաքսի ավտոմեքենայի մեջ Գ. Գրիգորյանն իրեն տվել է բնակարանի բանալիները, հայտնել է շենքի շքամուտքի դռան գաղտնաբառը, բացատրել է բնակարանի տեղը և նկարագրել չհրկիզվող պահարանի գտնվելու վայրը։ Գ. Գրիգորյանը մնացել է շենքի բակում։ Ինքը մուտք է գործել Գ. Գրիգորյանի կողմից մատնանշած շենք, իրեն տրամադրված բանալու միջոցով դռան փականը բացել և մտել է Ա. Սեդրակյանի բնակարան։ Այդ բնակարանի ննջասենյակի պահարանից գաղտնի հափշտակել է չհրկիզվող պահարանը և վերադառնալով` այն փոխանցել է Գ. Գրիգորյանին։ Այնուհետև Գ. Գրիգորյանի հետ տաքսի ավտոմեքենայով վերադարձել են Գ. Թոքմաջյանի բնակարան, որտեղ Գ. Գրիգորյանն այդ պահարանը տվել է Գ. Թոքմաջյանին։ Այնուհետև Գ. Թոքմաջյանը և Գ. Գրիգորյանը դուրս են եկել բնակարանից, իսկ ինքը մնացել է այդտեղ։ Լուսադեմին Գ. Թոքմաջյանը վերադարձել և իրեն հայտնել է, որ Աիդան դիմել է ոստիկանություն։ Գ. Թոքմաջյանն իրեն տվել է 300 ԱՄՆ դոլար գումար, որպեսզի կատարված գողության մեջ իրենց մասնակցության մասին ոստիկանությունում տեղեկություններ չհայտնի։ Հետո ինքը գնացել է ՀՀ Արմավիրի մարզի Արմավիր քաղաք։ Մեկ օր անց Գ. Թոքմաջյանն իրեն զանգահարել և ասել է, որ վերադառնա, քանի որ խոսելու բան կա։ Երբ վերադարձել է` ոստիկանության աշխատակիցները բռնել են իրեն։
Տեղյակ չի եղել չհրկիզվող պահարանի մեջ եղած գումարների մասին, այդ մասին տեղեկացել է ոստիկանությունում։
Իրենց շրջապատում իր տարիքի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն չի եղել։
Ինչ վերաբերվում է 2013թ. օգոստոսին Արմեն Աղաջանովի հետ Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 17-րդ փողոցի թիվ 17 տան բակում առկա լվացքի պարանից Ա. Միդեյանի գույքը գաղտնի հափշտակելու վերաբերյալ իրեն առաջադրված մեղադրանքին` ապա հայտնում է, որ դրա հետ որևէ առնչություն չունի, քանի որ 2013թ. հուլիսի 01-ից մինչև սեպտեմբերի 12-ը գտնվել է ՀՀ Արմավիրի մարզի Արմավիր քաղաքում։ Այդ մեղադրանքին առնչվող հանգամանքների շուրջ ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ 2013թ. ամռանը, գյուղից վերադառնալիս, իր հետ բերված մրգերով լի տոպրակը պատռվել է, որի պատճառով դիմել է Ս. Բաղդասարյանին` նոր տոպրակ տալու խնդրանքով։
Չի ընդունում նաև 2014թ. հունվարի 21-ին Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի թիվ 7 շենքի թիվ 11 բնակարանում գտնվելու ժամանակ Մ. Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ դրա հետ նույնպես որևէ առնչություն չունի։ Այդ մեղադրանքին առնչվող հանգամանքների շուրջ ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ ինքը Մ. Ազարյանի բնակարանում եղել է ընդամենը մեկ անգամ, 2013թ. ձմռանը։
Ինքն ամբաստանյալ Ա. Աղաջանովի հետ երբևէ գողություն չի կատարել։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովի ցուցմունքներով.
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովն իրեն առաջադրված մեղադրանքներում մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն։ Նա ընդունել է Արթուր Մելիքյանի հետ Երևանի Նուբարաշեն 17-րդ փողոցի թիվ 17 տան բակում առկա լվացքի պարանից և Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 6-րդ փողոցում գտնվող զինվորական հանրակացարանի 6-րդ սենյակին կից օժանդակ տարածքից գույքի գաղտնի հափշտակություններ կատարելու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքները։ Չի ընդունել իր մայր Մ. Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու համար առաջադրված մեղադրանքը և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թ. աշնանը գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ այցելել է Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 6-րդ փողոց, ապօրինի մուտք է գործել նշված փողոցում գտնվող զինվորական հանրակացարանի 6-րդ սենյակին կից օժանդակ տարածք և այնտեղից գաղտնի հափշտակել երկու զույգ կոշիկ։
Այնուհետև, 2013թ. օգոստոսին, գույքի գաղտնի հափշտակության շուրջ նախնական համաձայնության գալով իր ծանոթ, Երևանի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի թիվ 20 շենքի թիվ 37 բնակարանի բնակիչ Արթուր Մելիքյանի հետ` Երևանի Նուբարաշեն 17-րդ փողոցի թիվ 17 տան բակում առկա լվացքի պարանից գաղտնի հափշտակել են տարբեր հագուստներ։
Իր մայր Մ. Ազարյանին պատկանող գույքը գաղտնի հափշտակելու շուրջ Արթուր Մելիքյանի հետ նախնական համաձայնության չի եկել։ Արթուր Մելիքյանն այդ արարքը կատարել է իր կամքին հակառակ։ Տեսնելով, որ ոչինչ անել չի կարող` Ա. Մելիքյանի հետ միասին ծախսել են այդ գումարը։
/հատոր 2, գ.թ. 305-306, հատոր 3, գ.թ. 12-13, 109/
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովն իրեն առաջադրված մեղադրանքներում մեղավոր ճանաչեց և հայտարարեց, որ հրաժարվում է ցուցմունքներ տալուց սակայն պատասխանելով հարցերին` հայտնեց, որ հաստատում է իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքների հավաստիությունը, Արթուր Մելիքյանը եկել է իրենց տուն, ասել է, որ իրեն գումար է անհրաժեշտ, սակայն ինքը մերժել է նրան` պատճառաբանելով, որ գումար չունի։ Երբ սառնարանի վրայից վերցրել է 3.000 ՀՀ դրամ գումարը և դրել գրքերի մեջ` Արթուրը նկատել է դա և վերցրել այն։ Դրանից հետո իրենք տաքսի ավտոմեքենա են պատվիրել, գնացել «Շրջանային»-ում գտնվող կարաոկե ակումբներից մեկը և այնտեղ երկու բաժակ սուրճ խմել։
Արթուրն իրենց տնից վերցրել է միայն 3.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Ինքը չի նկատել` արդյոք տնից հագուստներ կամ շպարի պարագաներ պակասել են, թե` ոչ։
Տեսել է նաև, թե ինչպես է Արթուր Մելիքյանը պարանի վրայից վերցնում մի քանի մանկական ծածկոց, սրբիչներ և մեկ սպորտային հագուստ։ Դրանում օգնել է նրան։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Աիդա Իգորի Սեդրակյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբեր ամսին ծանոթացել է ամբաստանյալներ Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի հետ։ Ժամանակի ընթացքում իրենց միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ։ Վերջիններս պարբերաբար գիշերել են իր բնակարանում և տեղյակ են եղել իր առօրյայից։ 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 19.30-ի սահմաններում դուրս է եկել տնից և երեխաների հետ գնացել է Երևան քաղաքի Ավան թաղամասում գործող «Փլեյ սիթի» կենտրոն։ Ժամը 22.30-ի սահմաններում վերադարձել է տուն և փորձել բացել բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն նկատել է, որ դռան երկու փականներից մեկը գտնվում է բաց վիճակում։ Դրանից հետո զննել է բնակարանը և նկատել, որ բնակարանի ննջասենյակի պահարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ գումար` բացակայում է։ Հասկանալով, որ բնակարանից կատարվել է գողություն` անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։
Իր բնակարանից կատարված գողության մեջ կասկածել է ամբաստանյալներ Գ. Գրիգորյանին և Ջ. Նազարեթյանին, քանի որ նրանց հայտնի է եղել, որ ինքը գումարներ է կուտակել, որոնք պահում է բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանի մեջ։
Հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառվել է 15.752.490 (տասնհինգ միլիոն յոթ հարյուր հիսուներկու հազար չորս հարյուր իննսուն) ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի չափով գույքային վնաս, որը պահանջում է բռնագանձել հօգուտ իրեն։
/դատական նիստ արձանագրութուն, հատոր 1, գ.թ. 5-8/
Տուժող Մարթա Հովակիմի Ազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. հունվարի 22-ին վերադարձել է տուն և նկատել, որ իր ննջասենյակի փակ դռան ապակին կոտրված է։ Իր որդի, ամբաստանյալ Ա. Աղաջանովից հետաքրքրվել է, թե ինչ է պատահել և տեղեկացել է, որ ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանը կոտրելով սենյակի փակ դռան ապակին` մուտք է գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել կանացի ներքնաշորեր, իսկ բնակարանի հյուրասենյակի գրապահարանում եղած գրքերից մեկի միջից գողացել են 3.000 ՀՀ դրամ գումար։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 66-67/
Տուժող Արևիկ Վիրաբի Միդեյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. օգոստոսի սկզբներին, լվացքը չորացնելու համար նախատեսված պարանից կախված իրենց պատկանող հագուստները հափշատկվել են։ Հետագայում տեղեկացել է, որ այդ հագուստները գողացել է Արմեն Աղաջանովը։ Հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառվել է 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի գույքային վնաս։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 281/
Տուժող Օսան Լիկանի Նահապետյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. վերջերին իր բնակարանին կից օժանդակ տարածքից, որն օգտագործում են որպես խոհանոց` կորել են երկու զույգ կոշիկներ։ Սկզբում մտածել է, որ այդ կոշիկները հնարավոր է իրերի վերադասավորման ընթացքում կորցրած լինի, սակայն հետագայում ոստիկանների հետ իր բնակարան է եկել ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովը և մատնացույց անելով նշված վայրը` հայտնել է, որ այդտեղից գողացել է երկու զույգ կոշիկ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 284-285/
Վկա, ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի մայր Հասմիկ Թոքմաջյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղում գործող «Երաշխիք» արտադրական կոոպերատիվում որպես մասնագետ։ 2013թ. դեկտեմբերի 02-ի առավոտյան իրեն զանգահարել է իր որդի Գ. Թոքմաջյանը և հայտնել, որ այդ արտադրամասի հարևանությամբ գտնվող տնակի կտուրին, կարմիր տոպրակի մեջ ինչ-որ բան է թողել և խնդրել է այն ապահով վայրում պահել։ Հասնելով աշխատանքի վայր` նշված տնակի կտուրի վրայից վերցրել է տոպրակը, բերել է արտադրամաս, բացել և տեսել է, որ տոպրակի մեջ առկա է կապույտ չհրկիզվող պահարան։ 2013թ. դեկտեմբերի 03-ին կրկին արտադրամաս է եկել Գևորգը, հայտնել, որ այդ չհրկիզվող պահարանն իր ծանոթներից մեկինն է և կրկին խնդրել է այն պահել ապահով տեղում` մինչ ինքը կամ իր անունից մեկ այլ անձ կգան և կվերցնեն այն։ 2014թ. դեկտեմբերի 04-ին Գ. Թոքմաջյանը հերթական անգամ եկել է արտադրամաս։ Այդտեղ գտնվող քլունգով հարվածել և բացել է չհրկիզվող պահարանը։ Դրա մեջ եղել են դրամապանակներ, բանալիներ, տարբեր արտարժույթներով գումար։ Գևորգն անձամբ հաշվել է ընդհանուր գումարը, դրանից վերցրել 30.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած մասը դրել է չհրկիզվող պահարանի մեջ։ Այնուհետև խնդրել է այն պահել ապահով վայրում և հեռացել է։
Նույն օրը, ցերեկվա ժամերին, Գ. Թոքմաջյանի հետ արտադրամաս են եկել ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց ներկայացրել է չհրկիզվող պահարանը։
Ինքը տեղյակ չի եղել չհրկիզվող պահարանի գողացված լինելու մասին։ Դրա վերաբերյալ Գ. Թոքմաջյանն իրեն որևէ տեղեկություն չի հայտնել։
Ոստիկանության աշխատակիցների հաշվարկով չհրկիզվող պահարանում եղել է շուրջ 5.000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար։
/դատական նիստի արձագրություն, հատոր 1, գ.թ 100-101, հատոր 2, գ.թ. 127-128/
Վկա Գոհար Մալխասյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ տուժող Աիդա Սեդրակյանի հետ գտնվում է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2009-2013թ.թ. ընթացքում պարբերաբար տուժող Ա. Սեդրակյանին պարտքով տվել և հետ է ստացել իր բնակարանի վաճառքից ստացված 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Վերջին անգամ, 2013թ. նոյեմբերի 14-ին, Ա. Սեդրակյանին նորից պարտքով 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել, սակայն այդ գումարը նա դեռևս չի վերադարձրել։ 2013թ. դեկտեմբերին Ա. Սեդրակյանից տեղեկացել է, որ նրա բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է նաև այդ 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` գողացել են։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 144-145/
Վկա Սուսաննա Բաղդասարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի հետ։ 2013թ. ընթացքում, օրը հստակ չի հիշում, ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իր կողմից տեղափոխվող իրերի տոպրակները, որոնցում առկա են կարիքավոր մարդկանց բաժանելու համար նախատեսված հագուստներ` պատռվել են։ Խնդրել է մի քանի տոպրակ տրամադրել։ Մոտ 10 րոպե անց Արթուրը եկել է իրենց տուն, վերցրել է միջին տարողությամբ շուրջ 4-5 տոպրակներ և առանց որևէ բան ասելու` հեռացել։ Նայել է պատուհանից և նկատել, որ շենքի մուտքի մոտ Արթուրին սպասում է Արմեն Աղաջանովը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 5-6, 31-32/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2014թ. մայիսի 23-ի թիվ 435-ԱՊ-14 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «Փորձաքննությանը տրամադրված ապրանքատեսակների արտադրող երկրները և դրանց միջին շուկայական արժեքները` որոշմամբ առաջադրված ժամանակահատվածի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակների հաշվառմամբ, տրված են «Հետազոտություն բաժնում»։
Ըստ այդ եզրակացության «Հետազոտություն» բաժնի տվյալների` «ՇԱՆԵԼ» («CHANEL») տեսակի դրամապանակի միջին շուկայական արժեքը կարող է կազմել 2.500 (երկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ, «ԷԼՎԻ» («LV») տեսակի դրամապանակի միջին շուկայական արժեքը կարող է կազմել 1.200 (հազար երկու հարյուր) ՀՀ դրամ, բջջային հեռախոսի համար նախատեսված «ՎԵՐՏՈՒ» («VERTU») տեսակի պատյանի միջին շուկայական արժեքը կարող է կազմել 2.000 ՀՀ դրամ, «ՍԱՉ» («COACH») տեսակի դրամապանակի միջին շուկայական արժեքը կարող է կազմել 1.000 (մեկ հազար) ՀՀ դրամ։
/հատոր 3, գ.թ. 204-205/
Դատահետաքաբանական և դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2014թ. ապրիլի 15-ի թիվ Հմ. 1012 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «1. Ներկայացված չհրկիզվող պահարանը ինչ արտադրության է և ինչ եղանակով է պատրաստված» հարցին հնարավոր չէ պատասխանել համապատասխան պիտակների, դաջվածքների, գրառումների բացակայության պատճառով։
2.5. Փորձաքննությանը ներկայացված չհրկիզվող պահարանի և վերջինիս դռան արտաքին մակերեսներին առկա են կտրվածքներ, քերծվածքներ, ներհրվածքների տեսքերով հետքեր /մանրամասն տես հետազոտական մասում/, որոնք կարող էին առաջանալ կտրվածքները` մետաղական սղոցի, իսկ քերծվածքների և ներհրվածքների տեսքերով հետքերը` համեմատաբար պինդ առարկայի և գործիքի ներգործության հարվածելու հետևանքով, ինչի արդյունքում ծռվել է չհրկիզվող պահարանի դուռը, կոտրվել են ծխնիները և բացվել է դուռը։
3. Չհրկիզվող պահարանի ներդիր փականը գտնվում է անսարք վիճակում և պիտանի չէ հետագա նպատակային օգտագործման համար։
4. Չհրկիզվող պահարանի ներդիր փականի գլանաձև մեխանիզի բույթերի և դետալների վրա առկա են գծային տեսքերի խառը դասավորվածություններով քերծվածքների և ներհրվածքների տեսքով հետքեր, որոնք կարող էին առաջանալ օտար-պինդ մարմնի(ների) օրինակ պտուտակահանի ներգործության` սեղմելու, պտտացնելու հետևանքով։
7. Փորձաքննությանը ներկայացված չհրկիզվող պահարանի մինչվնասվածքային միջին շուկայական արժեքը որոշմամբ առաջադրված ժամանակահատվածի դրությամբ առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ գնահատվում է 12.000 (տասներկու հազար) դրամ։»։
/հատոր 3, 149-152/
Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2013թ. դեկտեմբերի 04-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանը մատնացույց է արել ՀՀ Կոտայքի մարզի Նոր Գյուղում գտնվող «Երաշխիք» արտադրական կոպերատիվի տարածքը։ Այդ կոոպերատիվի հետնամասում գտնվող տնակից Գ. Թոքմաջյանի մայր Հ. Թոքմաջյանը ներկայացրել է կարմիր տոպրակ, որում առկա է եղել չհրկիզվող պահարան։ Այդ պահարանի դուռը պոկված և առանձնացված է եղել։
Դրանում առկա են եղել հետևյալ թղթադրամները`
1 հատ 50 Ռուսաստանի Դաշնության /այսուհետ ՌԴ/ ռուբլի, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլար, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլար, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլար, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլար, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլար, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով, ինչպես նաև 4 հատ դրամապանակներ, որոնցում առկա են եղել այցեքարտեր, վճարման անդորրագրեր, 5 հատ 200, 6 հատ 100, 5 հատ 50, 2 հատ 20, 3 հատ 10 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամներ, ինչպես նաև 3 կապոց բանալիներ։
/հատոր 1, գ.թ. 34-37/
Նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 07-ի և 2014թ. հունիսի 06-ի որոշումներով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված չհրկիզվող պահարանով, տուժող Աիդա Իգորի Սեդրակյանի պատասխանատու պահպանությանը հանձնված 1 հատ 50 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլար, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլար, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլար, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլար, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլար, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամներով, 5 հատ 200, 6 հատ 100, 5 հատ 50, 2 հատ 20, 3 հատ 10 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամներով և 4 հատ դրամապանակներով։
/հատոր 1, գ.թ. 196-198, հատոր 3, գ.թ. 209/

Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ որպես վկաներ հարցաքննված ներքոհիշյալ անձինք հայտնել են հետևյալը.
Ժիրայր Նորիկի Ավագյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր մականունը «Ժասմինա» է։ Ամբաստանյալներից Գևորգ Թոքմաջյանն իր ընկերն է։ Նրան ճանաչում է շուրջ ութ տարի։ Նա համասեռամոլ է, մականունը` «Վիկա»։ Ճանաչում է նաև ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանին։ Նրա մականունը «Լիկա» է։ Նա հանդիսացել է Գևորգ Թոքմաջյանի ընկերը։ Նրանք գտնվել են լավ հարաբերությունների մեջ։ Գևորգ Թոքմաջյանը հոգատար վերաբերմունք է դրսևորել Արթուր Մելիքյանի հանդեպ, նրան խորհուրդներ է տվել և ֆինանսապես օգնել։ Արթուր Մելիքյանը համատեղ բնակվել է Գևորգ Թոքմաջյանի կողմից վարձակալած բնակարանում, որտեղ հաճախակի հանդիպել է նրան։ Արթուր Մելիքյանն անձամբ իրեն ներկայացել է 19 տարեկան, իսկ շրջապատում, տարբեր անձանց մոտ` 19-21 տարեկան։ Նրա տարիքի վերաբերյալ տեղեկություններ պարունակող փաստաթղթեր չի տեսել, սակայն երբ նրանից պահանջել են ներկայացնել այդպիսիք` նա հայտնել է, որ ինքը ՀՀ-ում չի ծնվել և ծննդյան վկայական, անձնագիր կամ անձը հաստատող որևէ փաստաթուղթ չունի։ Բացի այդ` Արթուր Մելիքյանի չափահաս լինելու մասին տեղեկությունն իմացել է նաև իր ընկերուհի «Լիլու»-ից։ Ամբաստանյալներից ճանաչում է նաև «Մաշա» մականունով անձին։ Ջուլիետա Նազարեթյանին չի ճանաչում, նրա հետ շփում չի ունեցել, նրան տեսել է դատարանում։
2013թ. դեկտեմբերի 01-ին, ինքը և իր ծանոթ Մարիամը գտնվել են Գևորգ Թոքմաջյանի բնակարանում։ Այդտեղ է գտնվել նաև Արթուրը։ Այնուհետև եկել է Գայանեն։ Մի պահ Արթուրը մտել է ննջասենյակ և այնտեղից դուրս եկել կանացի հագուստով և կեղծամով։ Դրանից հետո Արթուրը և Գայանեն դուրս են եկել բնակարանից։ Ինքը, Գևորգը և Մարիամը մնացել են բնակարանում։ Որոշ ժամանակ անց Արթուրը և Գայանեն վերադարձել են։ Նրանք Գևորգի հետ մտել են ննջասենյակ, հետո դուրս եկել։ Այնուհետև` Գայանեն և Գևորգը դուրս են եկել բնակարանից։
Քննվող քրեական գործի կապակցությամբ տեղեկություններն իրեն հայտնի են դարձել դեպքից հետո, իրենց շրջապատի անձանց ընդհանուր խոսակցություններից։ Լսել է, որ ամբաստանյալներ Գայանե Գրիգորյանը և Ջուլիետա Նազարեթյանը նախապես պլանավորել են մարմնավաճառությամբ զբաղվող, «Կուկա» մականունով անձի բնակարանից գողություն կատարել։ Դրա պատճառը հանդիսացել է այն հանգամանքը, որ հիշյալ անձնավորությունը գումարային պարտք կամ ինչ որ անձնագրային խնդիրներ է ունեցել նրանց հետ։ Գողություն կատարելու մտադրության մասին Գայանեն հայտնել է Գևորգին։ Դրանից հետո նրանցից մեկը այդ գործում ներգրավել է Արթուրին, ով մուտք գործելով բնակարան` այնտեղից գողացել է չհրկիզվող պահարանը, որտեղ եղել է 4.000-4.300 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հետագայում, դատական քննության ընթացքում տեղեկացել է, որ գողացված գումարի չափը կազմում է 45.000-48.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 84-87/

Կարեն Լևոնի Նազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Ուսուցում հանուն առողջության պահպանման» հասարակական կազմակերպությունում որպես աութրիջ։ Աշխատանքի բերումով ճանաչում է ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանին, ով համասեռամոլ է և իրենց կազմակերպություն հաճախ է այցելել։ Զբաղվում է նաև շրջիկ առևտրով և այն իրականացնելիս ծանոթացել է Արթուր Մելիքյանի հետ։ Վերջինս բնակվել է իր ծանոթ, Երևան քաղաքում վարձակալությամբ բնակվող «Լիլու» անունով անձի հետ։ Նրա հետ ծանոթացել է 2-2,5 տարի առաջ և նա ներկայացել է 19 տարեկան։ 2013թ. ամռանը իրենց հանդիպումներից մեկի ժամանակ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Արթուրն իրեն ասել է, որ մեկ ամիս հետո լրանում է 18 տարին։
Քննվող քրեական գործի կապակցությամբ տեղեկություններն իրեն հայտնի են դարձել իր շրջապատում պտտվող ընդհանուր խոսակցություններից։ Լսել է, որ «Մամա Ռոզա»-ի կարգավիճակ ունեցող «Կուկա» մականունով անձի բնակարանից 4.000-4.400 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով գողություն է կատարվել, որի համար Գևորգը ձերբակալվել է։ Հետագայում լսել է, որ գողացված գումարի չափը կազմում է 45.000-48.000 ԱՄՆ դոլար։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 91-93/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալներ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանին, ԳіЫіЭե Արթուրի Գրիգորյանին, Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանին, Արթուր Գագիկի Մելիքյանին, Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովին առաջադրված մեղադրանքները, նրանց ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանի, ԳіЫіЭե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի կողմից, նրանց մեղավորությամբ, առանձնապես խոշոր չափերով գողություն կատարելուն օժանդակելը, իսկ Արթուր Մելիքյանի կողմից` առանձնապես խոշոր չափերով գողություն կատարելն ապացուցված չէ և նրանցից յուրաքանչյուրի արարքն այդ մասով ճիշտ չի որակված։ Այդ առումով ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի արարքը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանի, Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի արարքները չեն համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին և նրանց մեղադրանքի ծավալից այդ որակումը պետք է հանվի հետևյալ պատճառաբանությամբ.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, կամ իրեն ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի քննարկման դեպքում, իրավունք ունի գործի արդարացի հրապարակային դատաքննության` խելամիտ ժամկետում, օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից։ Դատավճիռը հայտարարվում է հրապարակայնորեն, սակայն մամուլի ներկայացուցիչներին և հանրությանը կարող են թույլ չտրվել ներկա լինելու ամբողջ դատաքննությանը կամ նրա մի մասին` բարոյականության, հասարակական կարգի կամ ժողովրդական հասարակության մեջ պետական անվտանգության նկատառումներով, եթե դա պահանջվում է անչափահասների շահերի կամ կողմերի մասնավոր կյանքի պաշտպանվածության համար, կամ այնքանով, որքանով դա, դատարանի կարծիքով, խիստ անհրաժեշտ է առանձնահատուկ հանգամանքների դեպքում, երբ հրապարակայնությունը կխախտեր արդարատադության շահերը։
Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, անմեղ է համարվում, մինչև որ նրա մեղավորությունը չապացուցվի օրենքին համապատասխան։
(…)»։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական գործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռված են գործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
(…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
29. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
31. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Ukraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ)։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը։
33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց։ Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն`
(…)
«4. Սույն գլխում զգալի չափ է համարվում հանցագործության պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը), իսկ գողության միջոցով հափշտակություն կատարելու պահին` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։
Սույն գլխում և սույն օրենսգրքի 216-րդ հոդվածում խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից երեքհազարապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։
Սույն գլխում և սույն օրենսգրքի 216-րդ հոդվածում առանձնապես խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհազարապատիկը գերազանցող գումարը (արժեքը)։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
(…)
2) խոշոր չափերով,
(…)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։»
Նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանն ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանի, Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի օժանդակությամբ, 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին ապօրինի մուտք գործելով տուժող Աիդա Սեդրակյանին պատկանող, Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2-րդ շենքի թիվ 27 բնակարան` այնտեղից գաղտնի հափշտակել է նրան պատկանող, 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, որտեղ առկա է եղել առանձնապես խոշոր չափի` 40.000 ԱՄՆ դոլար և 1.600.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, 2.500, 1.200, 2.000 և 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չորս հատ դրամապանակներ։
Որպես ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանին, Գայանե Գրիգորյանին, Ջուլիետա Նազարեթյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, իսկ անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց, բացառությամբ տուժող Աիդա Սեդրակյանի ցուցմունքի` որևէ այլ ապացույց նախաքննության մարմինը ձեռք չի բերել։
Տուժող Աիդա Սեդրակյանը նախաքննության և դատաքննության ժամանակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հափշտակված չհրկիզվող պահարանում առկա գումարի չափը կազմել է 45.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը եղել է վկա Գ. Մալխասյանից պարտքով վերցրած գումարը, իսկ մնացած մասը տնտեսել է իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող բնակարանները վարձակալությամբ հանձնելու արդյունքում ստացված եկամուտներից։
Մինչդեռ`
-ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանը, Գ. Գրիգորյանը, Ջ. Նազարեթյանը, Ա. Մելիքյանը, վկա Հ. Թոքմաջյանը դատարանում հարցաքննվելով` հայտնել են, որ չհրկիզվող պահարանում առկա գումարի չափը կազմել է շուրջ 4.000-4.500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Գ. Թոքմաջյանը հայտնել է նաև, որ չհրկիզվող պահարանում առկա գումարից վերցրել է 30.000 ՀՀ դրամ գումար, որը ծախսել է անձնական կարիքների համար,
-ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2013թ. դեկտեմբերի 04-ի արձանագրության համաձայն` տուժող Ա. Սեդրակյանի բնակարանից գողացված չհրկիզվող պահարանում (որի շուկայական արժեքը որոշմամբ առաջադրված ժամանակահատվածի դրությամբ առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ դատահետքաբանական և դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2014թ. ապրիլի 15-ի թիվ Հմ. 1012 եզրակացության համաձայն գնահատվել է 12.000 (տասներկու հազար) դրամ) առկա են եղել հետևյալ թղթադրամները` 1 հատ 50 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլար, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլար, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլար, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլար, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլար, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով, ինչպես նաև 4 հատ դրամապանակներ (որոնց միջին շուկայական արժեքները որոշմամբ առաջադրված ժամանակահատվածի դրությամբ առկա ապրանքային վիճակների հաշվառմամբ դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2014թ. մայիսի 23-ի թիվ 435-ԱՊ-14 եզրակացության համաձայն կարող են կազմել համապատասխանաբար 2.500 (երկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ, 1.200 (հազար երկու հարյուր) ՀՀ դրամ, 2.000 (երկու հազար) ՀՀ դրամ, 1.000 (մեկ հազար) ՀՀ դրամ), որոնցում առկա են եղել արժեքարտեր, վճարման անդորագրեր, 5 հատ 200, 6 հատ 100, 5 հատ 50, 2 հատ 20, 3 հատ 10 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամներ, ինչպես նաև 3 կապոց բանալիներ,
-քրեական գործում առկա չեն ապացույցներ, որոնք կվկայեն տուժող Ա. Սեդրակյանին սեփականության իրավունքով պատկանող բնակարանների առկայության, դրանք վարձակալությամբ հանձնելու և եկամուտներ ստանալու մասին։
-քրեական գործում առկա թիվ 1 հանձնարարագրի համաձայն` վկա Գ. Մալխասյանը 2009թ. նոյեմբերի 9-ին 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով ավանդ է ձևակերպել «ԱԿԲԱ-ԿՐԵԴԻՏ ԱԳՐԻԿՈԼ ԲԱՆԿ» փակ բաժնետիրական ընկերության «Սևան» մասնաճյուղում, սակայն այդ հանձանարարագրով չի հաստատվում տուժող Ա. Սեդրակյանի և վկա Գ. Մալխասյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Գ. Մալխասյանի կողմից այդ չափով գումարը պարտքով տրվել է տուժող Ա. Սեդրակյանին, իսկ վերջինս 2013թ. նոյեմբերի 30-ին այն պահել է իր բնակարանում գտնվող չհրկիզվող պահարանում։
Փաստորեն, ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանի, Գ. Գրիգորյանի, Ջ. Նազարեթյանի, Ա. Մելիքյանի արարքին ճիշտ իրավական գնահատական տալու համար կարևոր նշանակություն ունի տուժող Աիդա Սեդրակյանին պատճառված վնասի չափի հստակեցումը, քանի որ վերջինիս պատճառված վնասի չափի հարցում, քրեական գործով ձեռք բերված տվյալների միջև առկա է էական հակասություն։ Այսպես` նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել, որ տուժող Աիդա Սեդրակյանին պատճառված նյութական վնասի չափը կազմում է 17.790.740 ՀՀ դրամ գումար, որն առանձնապես խոշոր չափ է, մինչդեռ դատարանում ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար են հիմնավորված համարելու համար, որ տուժող Ա. Սեդրակյանին պատճառված վնասի ընդհանուր չափը կազմել է 1.980.885.22 ՀՀ դրամ գումար, որը խոշոր չափ է։
Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ տուժող Աիդա Սեդրակյանին պատճառված վնասի չափի հետ կապված առկա է չփարատված կասկած, որը պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալների։
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանի, Գ. Գրիգորյանի, Ջ. Նազարեթյանի, Ա. Մելիքյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանի, Գ. Գրիգորյանի, Ջ. Նազարեթյանի վերոհիշյալ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, իսկ Ա. Մելիքյանի արարքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին` նաև հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գարսևան Ասատուրի Ոսկանյանի վերաբերյալ ԵԷԴ/0119/01/13 քրեական գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «17. (…) Անձի մեկ արարքում միևնույն հոդվածի տարբեր մասերով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշների առկայության դեպքում (հիմնական, ծանրացնող և (կամ) առավել ծանրացնող) համապատասխան նորմերը միմյանց հետ սերտ կապի մեջ են գտնվում և իրենց հիմնական հատկանիշներով համընկնում են։ Դրանցից յուրաքանչյուրն իր ծավալով և բովանդակությամբ համապատասխանում է մյուսին, սակայն առանձնացվում է օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ որևէ հատկանիշի առանձնահատկությամբ։ Այս դեպքում արարքը որակվում է միայն այն նորմով, որն առավել ամբողջական է պարունակում կատարված հանցանքի բոլոր հատկանիշները։ Այլ խոսքով՝ եթե անձի կատարած մեկ արարքում միաժամանակ առկա են հիմնական և ծանրացնող կամ ծանրացնող և առավել ծանրացնող հանգամանքներով հանցակազմերի հատկանիշներ, ապա արարքը գնահատվում է որպես մեկ հանցագործություն և որակվում միայն ծանրացնող (կամ առավել ծանրացնող) հանգամանքը նախատեսող մասով։
Այս առումով Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ հիմնական և ծանրացնող հանգամանքով հանցակազմերի մրցակցության դեպքում արարքը ծանրացնող հանգամանքով որակելը, ինչպես նաև ծանրացնող և առավել ծանրացնող հանգամանքներով հանցակազմերի մրցակցության դեպքում արարքը առավել ծանրացնող հանցակազմով որակելը չի նշանակում, որ անձի արարքում առկա մյուս ծանրացնող հանգամանքներն անտեսվում են։ Նախաքննական մարմինն անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման և մեղադրական եզրակացության մեջ, իսկ դատարանը դատավճռի նկարագրական հատվածում պարտավոր են արտացոլել արարքում առկա բոլոր ծանրացնող հանգամանքները, ինչը թույլ է տալիս ամբողջությամբ գնահատել հանցագործության հանրային վտանգավորությունը և մեկից ավելի ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը հաշվի առնել պատիժ նշանակելիս։
Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ վերևում շարադրվածը չի վերաբերում այն դեպքերին, երբ անձի կողմից առանձին արարքներով կատարվում են միևնույն հոդվածի միևնույն կամ տարբեր մասերով` հիմնական, ծանրացնող կամ առավել ծանրացնող հանգամանքներով նախատեսված հանցագործություններ, քանի որ տվյալ դեպքերում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն առկա է իրական համակցություն, այլ ոչ թե եզակի հանցագործություն (օրինակ` եթե անձն առանց իրացնելու նպատակի զգալի, խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցներ է ձեռք բերում մեկ գործողությամբ, այսինքն` կատարում է մեկ միասնական հանցագործություն, որն իր մեջ պարունակում է միևնույն հոդվածի տարբեր մասերով նախատեսված որակյալ հատկանիշներ, ապա արարքը չի կարող համարվել իդեալական (բացակայում են տարբեր հոդվածները) կամ իրական համակցություն (բացակայում են մեկից ավելի հանցավոր արարքները) և ենթակա է որակման որպես մեկ հանցագործություն։ Միևնույն ժամանակ, եթե առանց իրացնելու նպատակի անձը ձեռք է բերում զգալի չափերով թմրամիջոցներ, այնուհետև նույն կամ այլ աղբյուրներից ձեռք է բերում խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոցներ, արարքները կորակվեն հանցագործությունների իրական համակցության կանոններով, քանի որ դրանք թեև նախատեսված են միևնույն հոդվածի տարբեր մասերով, սակայն արդյունք են տարբեր, միմյանց հետ չկապված գործողությունների)։
18. Ամփոփելով վերոշարադրյալը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անձի կողմից երկու և ավելի հանցագործությունների կատարումը վկայում է ինչպես հանցավորի անձի, այնպես էլ կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին։ Վերոնշյալ հանգամանքով պայմանավորված` ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսվում է հանցագործությունների համակցության կանոններով պատիժ նշանակելու հատուկ կարգ, որն առաջ է բերում հանցավորի համար անբարենպաստ հետևանքներ։ Մինչդեռ, ի տարբերություն հանցագործությունների համակցության, եզակի հանցագործության դեպքում կատարվում է մեկ հանցագործություն, հետևաբար այն պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի մեկ հոդվածով կամ հոդվածի մասով։ Հակառակ պարագայում արհեստականորեն կստեղծվեն հանցագործությունների բազմակիության հատկանիշներ, և հանցավորի քրեական պատասխանատվությունն անհիմն կխստացվի։
Այդպիսի մոտեցումը կհակասի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածում ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև նույն հանցագործության համար անձին կրկին անգամ դատապարտելու անթույլատրելիության (non bis in idem) սկզբունքին (նույն արարքի համար կրկնակի դատապարտման անթույլատրելիության սկզբունքի մասին mutatis mutandis տե՛ս Դավիթ Բորիսի Բաբայանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի հունիսի 8-ի թիվ ԿԴ1/0043/01/11 որոշումը)։
Այս դեպքում «նույն արարք»-ի առկայության մասին վկայում են հիմնական, ծանրացնող և առավել ծանրացնող հանցակազմերի շարադրման օրենսդրական տեխնիկայի առանձնահատկությունները։ Այսպես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի մի շարք հոդվածներում հանցակազմի որակյալ տեսակները շարադրված են հետևյալ կերպ` «Նույն արարքը, որը կատարվել է (...) [խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափերով]»։ Վերոշարադրյալից հետևում է, որ «նույն արարք» եզրույթը վերաբերում է համապատախան հոդվածի առաջին մասում նկարագրված (հիմնական) հանցագործությանը, որն ամբողջությամբ արտացոլվում է նաև հոդվածի ծանրացնող (առավել ծանրացնող) հանգամանքներում, սակայն առանձնանում է լրացուցիչ հանգամանքի առկայությամբ, ինչը հիմնական հանցակազմը վեր է ածում որակյալի։ Օրենսդիրը, նախատեսելով նույն արարքի վտանգավոր տեսակը և դրա համար ավելի խիստ պատիժ սահմանելով, արդեն իսկ դրանում հաշվի է առել և արտացոլել այդ արարքի վտանգավորությունը։ Հետևաբար, անթույլատրելի է արարքը որակել հոդվածի բոլոր մասերով` հանցագործությունների համակցության կանոններով, այլ նախապատվությունը պետք է տալ ծանրացնող այն հանգամանքներով հանցակազմին, որն առավել ամբողջական է արտացոլում կատարված հանցագործության բոլոր հատկանիշները։»։
Քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանն ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանի, Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի օժանդակությամբ, 2013թ. դեկտեմբերի 01-ին ապօրինի մուտք գործելով տուժող Աիդա Սեդրակյանին պատկանող, Երևան քաղաքի Հին Երևանցու փողոցի թիվ 2-րդ շենքի թիվ 27 բնակարան` այնտեղից գաղտնի հափշտակել է նրան պատկանող, 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է 7.917 ՀՀ դրամին համարժեք 650 ՌԴ ռուբլի, 986.348.22 ՀՀ դրամին համարժեք 2.442 ԱՄՆ դոլար, 967.920 ՀՀ դրամ և 2500, 1200, 2000 և 1000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չորս դրամապանակներ` Ա. Սեդրակյանին պատճառելով խոշոր չափի` 1.980.885 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի գույքային վնաս։ Այսինքն, նրանց մեկ արարքում առկա են միևնույն հոդվածի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդված) տարբեր մասերով (2-րդ և 3-րդ) նախատեսված` հիմնական, ծանրացնող և առավել ծանրացնող հանգամանքներով հանցակազմի հատկանիշներ։ Հաշվի առնելով վերոգրյալ դիրքորոշումը` դատարանը գտնում է, որ նրանց արարքը համապատասխանում է առավել ծանրացնող հանգամանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող նորմին, այսինքն` Գևորգ Թոքմաջյանի, Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, իսկ Արթուր Մելիքյանի արարքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, քանի որ նշված որակումն ամբողջությամբ ընդգրկում է հանցակազմի ինչպես հիմնական, այնպես էլ ծանրացնող և առավել ծանրացնող հատկանիշները։
Ստուգելով ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի նախաքննությամբ և դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանի ցուցմունքները` Արթուր Մելիքյանի անչափահաս լինելու հանգամանքն իրեն հայտնի չլինելու, նրան որպես անչափահասի հանցագործության կատարման մեջ չներգրավելու մասին, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-րդ հոդվածի 4-րդ մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքն այլ պատճառաբանություններով հերքելու վերաբերյալ` իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են գործով ձեռք բերված վերոհիշյալ ապացույցներով, այդ թվում` անչափահաս ամբաստանյալ Ա. Մելիքյանի նախաքննական ցուցմունքով, որի համաձայն` Ա. Մելիքյանը նախաքննության ընթացքում իր պաշտպանի և օրինական ներկայացուցչի մասնակցությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանի հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ Գ. Թոքմաջյանը համասեռամոլ է և զբաղվում է մարմնավաճառությամբ։ Ինքը 2013թ. ընթացքում հեռացել է տնից և որոշ ժամանակ բնակվել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 14ա հասցեում գտնվող Գ. Թոքմաջյանի բնակարանում։ Այդ ընթացքում Գ. Թոքմաջյանին հայտնել է, որ 16 տարեկան է, ծնվել է 1997թ. մայիսին։ Վերջինս իրեն խոստացել է օգնել` 18 տարեկան դառնալուց հետո «Կոմ այգում» որպես մարմանվաճառ աշխատելու գործում։
/հատոր 1, գ.թ. 260-264/
Այսպիսով, ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով գողություն կատարելուն օժանդակելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1.1 Пեпбн նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, անչափահասին ծանր հանցանք կատարելուն ներգրավելը, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-с№ Сб№ніНЗ 4-с№ Щілбн նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ ԳіЫіЭե Արթուրի Գրիգորյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով գողություն կատարելուն օժանդակելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով գողություն կատարելուն օժանդակելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով գողություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, երկու դրվագով, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գողություն կատարելը, նրա այդ արարքները նույնպես ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի կողմից, նրա մեղավորությամբ, երկու դրվագով, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գողություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մեկ դրվագով, շինություն ապօրինի մուտք գործելով գողություն կատարելը, նրա այդ արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Քննարկելով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, բնույթը, նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատժի անհատականացման հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված են յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները։ Այդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն՝ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները հաստատվում են միայն ապացույցների հիման վրա։ Ընդ որում, անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների գնահատումը յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս հնարավորություն է տալիս դատարանին պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, ինչպես նաև հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։ Պատժի անհատականացման կարևորությունն այն է, որ դա լուրջ երաշխիք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված՝ պատժի նպատակների իրականացման համար։ Հետևաբար, դատարանն անհրաժեշտ է համարում բազմակողմանի հետազոտել ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն են`
(…)
2) հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս լինելը,
(…)»։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի նկատմամբ, նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանի նկատմամբ, նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի առնելով հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս` տասնվեց տարեկան լինելը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի նկատմամբ, նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն որ նա նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է` երրորդ խմբի հաշմանդամ, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի առնելով հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս` տասնյոթ տարեկան լինելը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Քննարկելով պատիժ նշանակելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Տիգրանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՎԲ-201/07 քրեական գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները` 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ին կայացված որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«4. (…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից։ Այն սահմանում է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։ Սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
Պատիժ նշանակելու արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։մբ հանգել է այն հետևության, որ « »պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(…)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։
4. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել քսանհինգ տարին։ Եթե համակցության մեջ մտնող հանցանքներից մեկի համար դատարանը նշանակում է ցմահ ազատազրկում, ապա վերջնական հիմնական պատիժը որոշվում է կլանելու միջոցով։
5. Հանցանքների համակցությամբ նշանակված հիմնական պատժին կարող են միացվել համակցությունը կազմող հանցանքների համար նշանակված լրացուցիչ պատիժները։ Լրացուցիչ պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու դեպքում վերջնական լրացուցիչ պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասով պատժի տվյալ տեսակի համար սահմանված առավելագույն ժամկետը կամ չափը։
6. Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը։ (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. (…) ազատազրկման ժամկետները հաշվարկվում են ամիսներով և տարիներով։ Հանրային աշխատանքների ժամկետը հաշվարկվում է ժամերով։ Կալանքի ժամկետը հաշվվում է օրերով և ամիսներով։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասում նշված պատիժները փոխարինելիս կամ գումարելիս, ինչպես նաև պատիժը հաշվակցելիս ժամկետները կարող են հաշվարկվել օրերով։
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում` մեկ օրը երեք ժամի դիմաց։
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Տուգանքը կիրառվում է անչափահասի ինքնուրույն վաստակի կամ այնպիսի գույքի առկայության դեպքում, որի վրա կարող է տարածվել բռնագանձում։
2. Տուգանքը նշանակվում է պատիժ նշանակելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի համաձայն`
(…)
2. Ազատազրկումն անչափահասների նկատմամբ նշանակվում է`
1) ոչ մեծ ծանրության հանցագործության համար` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, իսկ միջին ծանրության հանցագործության համար` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով.
(…)
3) տասնվեցից մինչև տասնութ տարին լրանալը կատարած ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքի համար` առավելագույնը տասը տարի ժամկետով։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անչափահասի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում նրա կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկանի զարգացման աստիճանը, առողջության վիճակը, անձի այլ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա վրա այլ անձանց ազդեցությունը։
(…)
3. Տասնվեցից մինչև տասնութ տարին լրանալը միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ ազատազրկումը, ըստ հանցագործությունների համակցության, չի կարող գերազանցել տասը տարին։
4. Ըստ դատավճիռների համակցության՝ ազատազրկման ձևով նշանակվող վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասներկու տարին։»։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշման մեջ, որտեղ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«13. (…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«39. (…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն։
(…)»։
Դատարանը հաշվի է առնում վերոհիշյալ նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից կատարված հանցագործությունների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն, որ.
Ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանի, Գայանե Գրիգորյանի, Ջուլիետա Նազարեթյանի օժանդակությամբ Արթուր Մելիքյանը կատարել է ուրիշի գույքի խոշոր չափերով գաղտնի հափշտակություն` 1.980.885 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի չափով, այսինքն` այդ գումարը մոտ է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված խոշոր չափի (ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհազարապատիկը չգերազանցող` 3.000.000 /երեք միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարը) առավելագույն սահմանին։
Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանին մեղսագրվող` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության զգալի չափը առաջին դրվագով կազմում է 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, երկրորդ դրվագով` 8.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, այսինքն այդ գումարներն առավել մոտ են տվյալ հանցագործության համար սահմանված զգալի չափի (ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը) նվազագույն սահմանին։
Ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովին մեղսագրվող` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված` ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության զգալի չափը առաջին դրվագով կազմում է 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, երկրորդ դրվագով` 8.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` 15.000 ՀՀ դրամ գումար, այսինքն այդ գումարներն առավել մոտ են տվյալ հանցագործության համար սահմանված զգալի չափի (ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը) նվազագույն սահմանին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար որպես պատիժ սահմանված է ազատազրկում` հինգից տասը տարի ժամկետով` որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ առանց դրա։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար որպես պատիժ սահմանված է ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
Ելնելով վերոգրյալից դատարանը գտնում է հետևյալը`
Ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1.1 Пեпбн նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման, քանի որ այդ արարքի արդյունքում Գ. Թոքմաջյանը փաստացի ստացել է ընդամենը 30.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով շահ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար նա ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, քանի որ այդ արարքի կատարումը որևէ կապ չունի նրա ունեցած որևէ իրավունքի կամ նրա որևէ գործունեության հետ։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1.1 Пեпбн նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման, քանի որ այդ արարքի արդյունքում փաստացի որևէ շահ նա չի ստացել։
Հաշվի առնելով, որ Գայանե Գրիգորյանը 3 /երեք/ ամիս 25 /քսանհինգ/ օր գտնվել է կալանքի տակ` դատարանը գտնում է, որ այդ ժամկետը պետք է հաշվակցվի` հանվի նրա նկատմամբ նշանակվող պատժից։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-с№ Сб№ніНЗ 3-с№ ЩілЗ 1.1 Пեпбн նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման, քանի որ այդ արարքի արդյունքում փաստացի որևէ շահ նա չի ստացել։
Հաշվի առնելով, որ Ջուլիետա Նազարեթյանը 3 /երեք/ օր գտնվել է կալանքի տակ` դատարանը գտնում է, որ այդ ժամկետը պետք է հաշվակցվի` հանվի նրա նկատմամբ նշանակվող պատժից։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Հաշվի առնելով հանցանք կատարելու պահին ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի անչափահաս` տասնվեց տարեկան լինելը, նրա կատարած` երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ` դատարանը գտնում է, որ Արթուր Մելիքյանն իր կատարած` երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, որի միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները։
Բացի այդ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` անչափահասի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակվող տուգանքի գումարը չի կարող գերազանցել ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը` 500.000 ՀՀ դրամ գումարը։
Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման, քանի որ այդ արարքի արդյունքում փաստացի որևէ շահ նա չի ստացել։
Հաշվի առնելով, որ Արթուր Մելիքյանը սույն քրեական գործով 5 /հինգ/ օր գտնվել է կալանքի տակ` դատարանը գտնում է, որ այդ ժամկետը պետք է հաշվակցվի` հանվի նրա նկատմամբ նշանակվող պատժից։
Գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ԵԿԴ-0153/01/14 քրեական գործով, 2014թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասով սահմանված` նշանակված պատժի մեղմացման սկզբունքի կիրառմամբ դատապարտվել է տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Հաշվի առնելով, որ սույն գործով Ա. Մելիքյանին մեղսագրված հանցավոր արարքները նա կատարել է նախքան ԵԿԴ-0153/01/14 քրեական գործով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով դատապարտվելը` 2013 թվականի դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 21-ն ընկած ժամանակահատվածում` դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կիրառմամբ, սույն գործով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարման է ենթակա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով նշանակված պատիժը` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանքը։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Հաշվի առնելով հանցանք կատարելու պահին ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովի անչափահաս` տասնյոթ տարեկան լինելը, նրա կատարած, երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և մեկ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովն իր կատարած` երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և մեկ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, որի միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները։
Բացի այդ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` անչափահասի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակվող տուգանքի գումարը չի կարող գերազանցել ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը` 500.000 ՀՀ դրամ գումարը։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության։»։
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ավետիս Մկրտչյանի և Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում.
Մասնավորապես` Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ ՎԲ-150/07 գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «4. (…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ (…)»։
Ալվարդ Ստեփանյանի ԼԴ/0327/01/10 գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…)։
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը)։
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումների վերլուծության արդյունքում պարզ է դառնում, որ քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը։ Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով։ Այլ կերպ` քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են բացառապես հանցագործությամբ պատճառված վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս)։
Սույն քրեական գործի դատական քննությամբ ապացուցվել է ամբաստանյալներ Գ. Թոքմաջյանի, Գ. Գրիգորյանի, Ջ. Նազարեթյանի և Ա. Մելիքյանի կատարած հանցագործության հետևանքով խոշոր չափի` 1.980.885 ՀՀ դրամ գումարի չափով տուժող Ա. Սեդրակյանին անմիջականորեն գույքային վնաս պատճառված լինելու հանգամանքը։
Ամբաստանյալ Գ. Թոքմաջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չհրկիզվող պահարանում առկա գումարից վերցրել է 30.000 ՀՀ դրամ գումար, որը ծախսել է անձնական կարիքների համար։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, 2500, 1200, 2000 և 1000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չորս դրամապանակները, 7.917 ՀՀ դրամին համարժեք 650 ՌԴ ռուբլի, 986.348.22 ՀՀ դրամին համարժեք 2.442 ԱՄՆ դոլար, 937.920 ՀՀ դրամը հայտնաբերվել է, քննիչի 2013թ. դեկտեմբերի 7-ի և 2014թ. հունիսի 6-ի որոշումներով ճանաչվել է իրեղեն ապացույց, որոնցից 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չհրկիզվող պահարանը, 2500, 1200, 2000 և 1000 ՀՀ դրամ արժողությամբ չորս դրամապանակները կցվել են քրեական գործին, իսկ գումարները հանձնվել են տուժող Ա. Սեդրակյանի պատասխանատու պահպանությանը։
Հաշվի առնելով վերոհիշյալ հանգամանքները` դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման մասնակիորեն` միայն ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանից 30.000 /երեսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար հօգուտ տուժող Ա. Սեդրակյանի բռնագանձելու մասով, իսկ մնացած մասով հայցը պետք է մերժել` անհիմն լինելու պատճառով, այսինքն ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանից հօգուտ տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Աիդա Սեդրակյանի բռնագանձման է ենթակա 30.000 /երեսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Քննարկելով գույքի վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ նախաքննության մարմնի 2014թ. հունվարի 29-ի որոշումներով Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը, իսկ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի, Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանի, Արթուր Գագիկի Մելիքյանի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 07-ի և 2014թ. հունիսի 06-ի որոշումներով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված և քրեական գործին կցված չհրկիզվող պահարանը, չորս հատ դրամապանակները պետք է վերադարձնել տուժող Աիդա Սեդրակյանին, իսկ 2013թ. դեկտեմբերի 07-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Աիդա Սեդրակյանի պատասխանատու պահպանությանը հանձնված 1 հատ 50 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլար, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլար, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլար, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլար, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլար, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամները, 5 հատ 200, 6 հատ 100, 5 հատ 50, 2 հատ 20, 3 հատ 10 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամները պետք է թողնել տուժող Աիդա Սեդրակյանի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Գևորգ Թոքմաջյանի և Արթուր Մելիքյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ նրանց նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու պարագայում` պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը բարձր է։
Ամբաստանյալներ Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ դրա հիմքը նրանցից յուրաքանչյուրի մասով չի վերացել, այդ խափանման միջոցի պայմանները Գայանե Գրիգորյանի և Ջուլիետա Նազարեթյանի կողմից խախտված լինելու վերաբերյալ տեղեկություններ դատարանին չեն ներկայացվել, իսկ դատավճռի` օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գրավի գումար հանդիսացող 600.000-ական /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարները, մուծված 2013թ. դեկտեմբերի 07-ին Թագուհի Նազարեթյանի և Էդիկ Ավետիսյանի կողմից` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 900013298014 հաշվին, ենթակա են վերադարձման այդ գումարները վճարած Թագուհի Նազարեթյանին և Էդիկ Ավետիսյանին։
Ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ տուգանքի դատապարտվելու դեպքում ամբաստանյալ Արմեն Աղաջանովի կողմից քրեական պատասխանատվությունից և նշանակված պատիժը կրելուց խուսափելու, դատարանի դատավճռի կատարմանը խոչընդոտելու հավանականությունը ցածր է։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 154-րդ, 158-րդ, 160-րդ, 162-րդ, 163-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ, 439-442-րդ հոդվածներով, դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 165-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ` ամբաստանյալ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013թ. դեկտեմբերի 04-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2. Ամբաստանյալ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցելու սկզբունքի կիրառմամբ, հաշվակցելով Գայանե Գրիգորյանին կալանքի տակ պահելու 3 /երեք/ ամիս 25 /քսանհինգ/ օր ժամկետը` ամբաստանյալ Գայանե Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 8 /ութ/ ամիս 5 /հինգ/ օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան կալանավորելու օրվանից։
Նրա նկատմամբ ընտրված որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը թողնել անփոփոխ։
Դատավճռի` օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գրավի գումար հանդիսացող 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը, մուծված 2013թ. դեկտեմբերի 07-ին Էդիկ Ավետիսյանի կողմից` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 900013298014 հաշվին, հետ վերադարձնել նրան։
3. Անչափահաս ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանին մեղավոր ճանաչել երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
- առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- երկրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, կիրառելով նաև նույն օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերը, 90-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերը` ամբաստանյալ Արթուր Գագիկի Մելիքյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կիրառմամբ, նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հոկտեմբերի 20-ի դատավճռով նշանակված պատիժը` 500.000 ՀՀ դրամ գումար տուգանքը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կիրառմամբ ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցելու սկզբունքի կիրառմամբ, հաշվակցելով Արթուր Մելիքյանին կալանքի տակ պահելու 5 /հինգ/ օր ժամկետը` ամբաստանյալ Արթուր Մելիքյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 25 /քսանհինգ/ օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2014թ. հոկտեմբերի 08-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Ամբաստանյալ Ջուլիետա Գրիգորի Նազարեթյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցելու սկզբունքի կիրառմամբ, հաշվակցելով ամբաստանյալ Ջուլիետա Գրիգորի Նազարեթյանին կալանքի տակ պահելու 3 /երեք/ օր ժամկետը` ամբաստանյալ Ջուլիետա Նազարեթյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 27 /քսանյոթ/ օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան կալանավորելու օրվանից։
Նրա նկատմամբ ընտրված որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը թողնել անփոփոխ։
Դատավճռի` օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գրավի գումար հանդիսացող 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը, մուծված 2013թ. դեկտեմբերի 07-ին Թագուհի Նազարեթյանի կողմից` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 900013298014 հաշվին, հետ վերադարձնել նրան։
5. Ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովին մեղավոր ճանաչել երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
- առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- երկրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, կիրառելով նաև 87-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը, 90-րդ հոդվածի 1-ին մասը` ամբաստանյալ Արմեն Ալեքսանդրի Աղաջանովի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Աիդա Սեդրակյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակիորեն.
Ամբաստանյալ Գևորգ Թոքմաջյանից հօգուտ տուժող Աիդա Սեդրակյանի բռնագանձել 30.000 /երեսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Մնացած մասով քաղաքացիական հայցը մերժել` անհիմն լինելու պատճառով։
Ամբաստանյալներ Գևորգ Սամվելի Թոքմաջյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի 2014թ. հունվարի 29-ի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը, իսկ ամբաստանյալներ Գայանե Արթուրի Գրիգորյանի, Ջուլիետա Հարությունի Նազարեթյանի և Արթուր Գագիկի Մելիքյանի գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 07-ի և 2014թ. հունիսի 06-ի որոշումներով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված և քրեական գործին կցված չհրկիզվող պահարանը, չորս հատ դրամապանակները վերադարձնել տուժող Աիդա Սեդրակյանին, իսկ 2013թ. դեկտեմբերի 07-ի որոշումներով իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Աիդա Սեդրակյանի պատասխանատու պահպանությանը հանձնված 1 հատ 50 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 100 ՌԴ ռուբլի, 1 հատ 500 ՌԴ ռուբլի, 3 հատ 1 ԱՄՆ դոլար, 2 հատ 2 ԱՄՆ դոլար, 3 հատ 5 ԱՄՆ դոլար, 1 հատ 20 ԱՄՆ դոլար, 24 հատ 100 ԱՄՆ դոլար, 28 հատ 20.000 ՀՀ դրամ, 26 հատ 10.000 ՀՀ դրամ, 23 հատ 5.000 ՀՀ դրամ, 1 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամները, 5 հատ 200, 6 հատ 100, 5 հատ 50, 2 հատ 20, 3 հատ 10 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամները թողնել տուժող Աիդա Սեդրակյանի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ