Գործ
ԵԿԴ/0099/01/14

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ.Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Վ. Պետրոսյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Ա. Անանյանի
Հանրային պաշտպան Գ. Մալխասյանի
2014թ. օգոստոսի 13-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Լյովայի Հարությունյանի` ծնված 21.01.1961թ.-ին
Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
միջին մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնացած,
նախինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվող,
ք. Երևան Եկմալյան 1-ին փողոց, 7-րդ շենք 5-րդ բն.,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177- րդ հոդվածի
2- րդ մասի 3-րդ կետով։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ մեղադրական եզրակացության՝ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով հարուցված թիվ 16109114 քրեական գործի նախաքննությամբ պարզվել և հիմնավորվել Է հետևյալը.
սույն քրեական գործով մեղադրյալ Արթուր Լյովայի Հարությունյանը Երևան քաղաքի արտաքին լուսավորության ցանցի մի քանի ուժային պահարաններից Էլեկտրական ապահովիչներ գողանալու դիտավորությամբ 2014թ փետրվարի 08-ին ժամը 13.00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ծովակալ Իսակովի պողոտայի 11 հասցեի դիմաց գտնվող Էլեկտրասյանն ամրացված Տ/Ե տեսակի թիվ 1230 ուժային պահարանից, իր մոտ գտնվող պտուտակահանի միջոցով, բացել է նշված պահարանի կախովի փականը և այնտեղից գողացել ընդհանուրը՝ 4.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ 3 հատ 250 ամպեր հզորության էլեկտրական ապահովիչները։ Այնուհետև, կրկին նմանատիպ էլեկտրական ապահովիչներ գողանալու դիտավորությամբ ոտքով քայլելով Ծ. Իսակովի պողոտայով փնտրել է նմանատիպ ուժային պահարաններ։ Նույն օրը, ժամը 13։30 սահմաններում, գնացել է Երևան քաղաքի Ծ.Իսակով պողոտայի 24/1 հասցեի դիմաց տեղակայված նմանատիպ էլեկտրասյան մոտ, որտեղ ամրացված Տ/Ե տեսակի թիվ 199 ուժային պահարանից, նույն պտուտակահանի օգնությամբ բացել է պահարանի կախովի փականը, փորձել է գողանալ ընդհանուրը 4.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 3 հատ 250 ամպեր հզորության էլեկտրական ապահովիչները, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունը չի հասցրել ավարտին, քանի որ նշված պահարանում բացակայել են էլեկտրական ապահովիչները և նույն պահին բռնվել է «Երքաղլույս» ՓԲ ընկերության աշխատակիցների կողմից։
Փաստի առթիվ ՀՀ ոստկանության Մալաթիայի քննչական բաժնի կողմից 2014 թվականի փետրվարի 20-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2014 թվականի հունիսի 12-ին որոշում է կայացվել Արթուր Լյովայի Հարությունյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 24.06.2013թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելն ամբաստանյալ Արթուր Լյովայի Հարությունյանը միջնորդել է դատաքննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Դատախազ Վ.Պետրոսյանը, գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկել է, սակայն դատարանում փոխել է դիրքորոշումը արագացված կարգով դատաքննությունն անցկացնելու դեմ և հայտարարել, որ չի առարկում արագացված կարգով դատաքննությունն անցկացնելու դեմ։
Տուժողի ներկայացուցիչ Արամ Անանյանը նույնպես չի առարկել արագացված կարգով դատաքննությունն անցկացնելու դեմ և հայտնելով, որ ամբաստանյալի նկատմամբ քաղ. հայցի պահանաջ չունի, դատարանի ուշադրությունն է հրավիրել այն հանգամանքի վրա, որ վերջինիս հանցավոր ոտնձգության արդյունքում հոսանքազրկվել է մի ամբողջ փողոց, ինչն ազդում է քաղաքի գեղեցկության և վարկանիշի վրա՝ առհասարակ։
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի, տուժողի ներկայացուցչի, վկաների ցուցմունքները, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1136 և դատաապրանքագիտական և դատաշինարարատեխնիկական փորձաքննության թիվ 14-1259 եզրակացությունները, Արթուր Հարությունյանի անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունները, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը և իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, գտավ, որ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքը։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Արթուր Հարությունյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/ տես` գ.թ. 82, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն որպես ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև՝ դատարանում՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի՝ «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։

Նշված եզրահանգմանը գալիս դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասը նախատեսում է պատիժ՝ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը /հանցափորձի պարագան/, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ՝ դատարանը գտնում է, որ Արթուր Հարությունյանի իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանն անդրադառնալով Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` երեք հատ էլեկտրական ապահովիչները և կախովի փականները պետք է վերադարձնել Երևան համայնքի «Երքաղլյուս» ՓԲԸ-ին իսկ պտուտակահանը և հարթաշուրթը՝ պետք է ոչնչացնել։
4. Եզրափակիչ մաս

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց


Արթուր Լյովայի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Արթուր Լյովայի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված երեք հատ էլեկտրական ապահովիչները և կախովի փականները վերադարձնել Երևան համայնքի «Երքաղլույս» ՓԲԸ-ին, իսկ պտուտակահանը և հարթաշուրթը՝ ոչնչացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն