ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0096/01/14
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա.Բեկթաշյանի

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 փետրվարի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Գ.Գասպարյանի
պաշտպան` Ա.Հոբոսյանի
ամբաստանյալ` Գ.Մելքոնյանի

դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գագիկ Սուրենի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 13113814 քրեական գործը հարուցվել է 11.02.2014թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Կարապետյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ.Աղաբաբյանի 11.02.2014թ. որոշմամբ թիվ 13113814 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
3. 2014թ. փետրվարի 11-ին Գ.Մելքոնյանը ձերբակալվել է:
4. Նախաքննության մարմնի 2014թ. փետրվարի 13-ի որոշմամբ Գ.Մելքոնյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով:
5. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. փետրվարի 13-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
6. Նախաքննության մարմնի 2014թ. մարտի 31-ի որոշմամբ թիվ 13113814 քրեական գործով մեղադրյալ Գ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով:
7.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. ապրիլի 04-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
8. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունիսի 06-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս ժամկետով:
9. Նախաքննության մարմնի 16.06.2014թ. որոշմամբ թիվ 13113814 քրեական գործով Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
10. Նույն մարմնի 2014թ. հունիսի 17-ի որոշմամբ թիվ 13113814 քրեական գործով մեղադրյալ Գ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետերով:
11. 20.06.2014թ. Գ.Մելքոնյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
12. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի 23.06.2014թ. որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Սուրենի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով ընդունվել է վարույթ, իսկ 08.07.2014թ. որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
13. Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճռով Գ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և դատապարտվել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման:
Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
14. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 16.12.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Ա.Հոբոսյանը:
15. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 24.12.2014թ. որոշմամբ պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Սուրենի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. հունվարի 16-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
16. Ամբաստանյալ Գ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2014թ. փետրվարի 10-ին, ժամը 14:00-ի սահմաններում իր ընտանիքի ծանր ֆինանսական դրությունից ելներով, իր հետ վերցնելով մետաղյա լոմիկ դուրս գալով տանից մտադրվել է կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն: Իր մտադրությունն իրագործելու նպատակով գնացել է Երևան քաղաքի Մ. Խորենացի փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 19-րդ բնակարան: Համոզվելով, որ շրջակայքում մարդիկ չկան և իրեն ոչ ոք չի տեսնում` իր մոտ եղած լոմիկի միջոցով կոտրել է նշված բնակարանի մուտքի դռան փականը և մտել է ներս: Այնուհետև, բնակարանից գաղտնի հափշտակել է տուժող Մոսես Էմմիյանին պատկանող 90.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Տոշիբա>> տեսակի դյուրակիր համակարգիրչ, 600 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար և 2 արտասահմանյան, հուշանվեր-թղթադրամներ, որից հետո հեռացել է այդտեղից:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
17. Պաշտպան Ա.Հոբոսյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.11.2014թ. դատական ակտում առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1-րդ հոդվածով սահմանված վերաքննիչ բողոք բերելու հիմքերը՝ առկա է դատական սխալը։
Գ.Մելքոնյանը նախաքննության ժամանակ ընդունել է իր մեղքը, ինքնախոստովանական ցուցմունք տվել և անկեղծորեն զղջացել կատարվածի համար։
Առաջին ատյանի դատարանում միջնորդել են կիրառել արագացված դատաքննություն, որը վկայում է այն մասին, որ Գ.Մելքոնյանը մեկ անգամ ևս ընդունել էր իր մեղքն առաջադրված մեղադրանքում։ Պաշտպանական կողմը դատարանին միջնորդել էր նաև Գ.Մելքոնյանին դատապարտել ազատազրկման նվազազույն պատժի և նրա նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով` սահմանելով փորձաշրջան, հնարավորություն տալով Գ.Մելքոնյանին պատիժը կրել առանց հասարակությունից մեկուսացվելու։
Պաշտպանական կողմը հիմնավորել էր Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու հիմքերը, այն, որ Գ.Մելքոնյանի արարքը, թեև դասվում է ծանր հանցազործությունների շարքին, սակայն պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանզամանքներ չկան, իսկ մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել այն, որ տուժողի վնասն ամբողջությամբ հարթված է և նա որևէ նյութական ու բարոյական բողոք չունի Գ.Մելքոնյանից, երիտասարդ է, իր ընտանիքում հայրը, մայրը չեն աշխատում, ընտանիքը գտնվում է սոցիալապես անապահով վիճակում, ընտանիքի միակ աշխատող անձը եղել է Գ.Մելքոնյանը, որն ընտանիքը պահել է մասնավոր աշխատանքի հաշվին։ Գ.Մելքոնյանը առաջին անգամն է խնդիր ունեցել օրենքի հետ, նախկինում արատավորված չի եղել, սովորել է երաժշտական դպրոցում, բարեխղճորեն ծառայել է Հայոց բանակում և ունի հրաշալի բնութագիր, լավ է բնութագրվել նաև իր հարևանների և անձամբ համատիրության նախագահի կողմից։
Պաշտպանական կողմն առաջին ատյանի դատարանին էր ներկայացրել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 12.06.2007թ. որոշումը Մուսաննա Ներսիսյանի վերաբերյալ, և խնդրել այն կիրառել նաև Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ, սակայն դատարանը անտեսել էր այդ նախադեպային որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը չի կիրառել Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ։
Գ.Մելքոնյանի ընտանեկան վիճակը իրոք ծանր կլինի նրան ազատազրկում տալուց հետո, որովհետե նա հանդիսանում է իր ընտանիքի միակ կերակրողը և նրա խնամքին են գտնվում չաշխատող ծնողները, իսկ ընտանիքում նրա բացասական վարքագիծը հիմնավորող փաստական տվյալներ բացակայում են։
18. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-րդ, 379-րդ, 386-րդ, 391-րդ, 394-րդ, 399-րդ հոդվածներով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին բողոք բերած անձը խնդրում է փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատական ակտը և ամբաստանյալ Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը փոփոխելու և ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
…8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը>>:
20. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությամբ, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
/.../ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիաթյան հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին>> /Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը/։
Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումից երևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վերաբերյալ դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Դ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որի համաձայն՝ <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>> /տե՛ս, Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը/։
21. Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի պետք է առնի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։
22. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածը ծանր հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով այն, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, հատուցել է տուժողին պատճառված վնասը, <<Մանթաշյան>> համատիրության և հարևանների, 34153 զորամասի հրամանատարի կողմից տրված ծառայողական բնութագրերի համաձայն բնութագրվում է դրական, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում վերջինիս նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
23. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, հաշվի առնելով վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքները, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալները բավարար չեն գալու այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և նրա նկատմամբ իրեն վերագրվող հանցագործության համար նախատեսված նվազագույն պատժաչափ նշանակելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
24. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<…Գ.Մելքոնյանի ընտանիքում հայրը, մայրը չեն աշխատում, ընտանիքի միակ աշխատող անձը եղել է Գ.Մելքոնյանը, որն ընտանիքը պահել է մասնավոր աշխատանքի հաշվին>>, ապա այն չի բխում քրեական գործում առկա ապացույցներից: Մասնավորապես, Երևանի <<Մանթաշյան>> համատիրության նախագահ Ռ.Վարդանյանի կողմից 27.08.2014թ. տրված բնութագրից երևում է, որ <<…Գ.Մելքոնյանի մայրը` Օֆելյա Ղազարյանը աշխատում է թիվ 3 երաժշտական դպրոցում որպես տեխնիկական աշխատող, իսկ եղբայրը` Էդգար Մելքոնյանը ծառայում է թիվ 32822 զորամասում որպես պայմանագրային ծառայող>>:
25. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը փոփոխելու, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գագիկ Սուրենի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:




Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ