Գործ ԵԿԴ/0094/01/14



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

09.09.2014թ. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. Ջուլհակյանի
Մասնակցությամբ`
Պաշտպան` Կ. Խաչատրյանի
Ամբաստանյալ` Մ. Մինասյանի


Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննելով ամբաստանյալ Մհեր Ասրիի Մինասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ` Դատարան/ 22.07.2014թ. դատավճռի դեմ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
29.04.2014թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13141114 քրեական գործը:
30.04.2014թ. Մհեր Մինասյանը ձերբակալվել է, նույն օրը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի 01.05.2014թ. որոշմամբ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը 2 ամիս ժամկետով:
10.06.2014թ. որոշմամբ Մհեր Մինասյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:
19.06.2014թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Դատարանի 22.07.2014թ. դատավճռով Մհեր Մինասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման 3 տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 29.04.2014թ.-ից։
Մհեր Մինասյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի պաշտպանը:
2.Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 26.04.2014թ., ժամը 01։00-ի սահմաններում, Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցի խաչմերուկում գտնվող ստորգետնյա անցումի մոտակայքում, Արտյոմ Մարգարյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, այն է՝ վերջինիս հրելով, նրա ձեռքից բացահայտ հափշտակել է զգալի չափի՝ 29.000 դրամ գումարն ու դիմել է փախուստի:
3/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում նշվում է, որ Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի էական խախտումներ, չեն կիրառվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 և 70 հոդվածների պահանջները, անտեսվել է ՀՀ դատական օրենսգրքի 15 հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները և անտեսվել են Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներ։ Դատարանի կողմից թույլ տված նյութական և դատավարական նորմերի խախտումները ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա՝ ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառելու, կամ կիրառման հնարավորությունը որոշելու առումով դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, խախտում է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությանը։
Դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում ևս կատարել է հանցագործություն, մինչդեռ վերջինիս դատվածությունն արդեն իսկ մարված է և նա համարվում է դատվածություն չունեցող, հետևաբար այդ հանգամանքը չի կարող դրվել դատական ակտի ու նրա նկատմամբ պատժի նշանակման հիմքում։
Դատարանը չի արձանագրել պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ։ Որպես մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել անկեղծորեն զղջալը, տուժողի հետ հաշտվելը, այն, որ վերջինս ներել է ամբաստանյալին ու նրա նկատմամբ որևէ պահանջ չունի։
Նման պայմաններում վերացականորեն ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 հոդվածներով` սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, Դատարանը, այնուամենայնիվ, նպատակահարմար չի գտել տվյալ արարքի համար նախատեսված նվազ խիստ պատժի նշանակումը` տուգանքի ձևով կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածով նախատեսված պատժի պայմանականորեն չկիրառումը` անհիմն համարելով պաշտպանական կողմի միջնորդությունը ու մերժելով այն, սակայն չի հիմնավորել իր դիրքորոշումը, ինչի արդյունքում կայացրել է չպատճառաբանված դատական ակտ, որը հակասում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358 հոդվածին: /տես` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Գ. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 01.02.2008թ. ՎԲ-01/08 որոշումը, Ա. Ներսիսյանի գործով 12.06.2007թ. ՎԲ-124/07 որոշումը/
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի, 48 հոդվածի 2-րդ մասի վերլուծությունից երևում է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի բովանդակությունից։ Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Պատիժ նշակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս Դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 և 63 հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: /տես` Թ. Տեր Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 26.10.2007թ. ՎԲ-192/07 որոշումը, ՎԲ-55/07, ՎԲ-01/08.ՎԲ -201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումները/
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ՎԲ-192/07, այնպես էլ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշման մեջ։
Դատարանը գնահատելով պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները` այնուամենայնիվ հանգել է սխալ եզրահանգման, օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծություն չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման հնարավորության հարցը որոշելու առումով, ինչն էլ հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358, 360 հոդվածների պահանջներին չհամապատասխանող՝ չհիմնավորված դատական ակտի կայացմանը՝ հանգեցնելով քրեադատավարական օրենքի էական խախտման, ինչն էլ հիմք է բողոքարկվող դատավճռի բեկանման համար: /տես՝ Վ. Բուդաղյանի վերաբերյալ 02.06.09թ. թիվ ԱՎԴ/0100/01/08, Հ. Սահակյանի վերաբերյալ 02.06.2009թ. թիվ ԵՔՐԴ/0571/01/08, 02.06.09թ. Ռ. Հովակիմյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0117/08, 02.06.2009թ. Հ. Պետրոսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԱԴ/0050/01/08, 12.02.2010թ. Ա. Թոմոյանի վերաբերյալ թիվ ԼԴ2/0019/01/09, 26.03.2010թ. Ա. Անտոնյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0226/01/09 որոշումները/։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության 375.4, 376 -379 հոդվածներով, 380.1 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 381, 383, 385, 386, 394, 395, 397, 398 հոդվածներով` բողոքաբերը խնդրում է բեկանել Դատարանի 22.07.2014թ. դատավճիռը, Մհեր Մինասյանի նկատմամբ նշանակել պատիժ տուգանքի ձևով կամ ազատատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում՝ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան։
4/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի, նրա պաշտպանի հիմնավորումները բողոքի կապակցությամբ, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` /.../ 5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը. 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. 8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. /…/>>:
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի համաձայն` 1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակներ:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես՝ նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն ու քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու ու նոր հանցագործությունները կանխելու համար /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 և 48 հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում/:
Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին և բնույթին: Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման մեջ, որի համաձայն` <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտանգավորության վրա` հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>> /տես՝ Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 17.02.2009թ. ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում` անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները` վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը և այլն:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 և 63 հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Սույն քրեական գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Դատարանը արձանագրել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել կատարած հանցանքի համար, տուժողը ներել է նրան ու հայտարարել, որ բողոք չունի և չարձանագրելով ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է ազատազրկում 3 տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատավճռում նրա արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի մասին նշումն իր արտացոլումը չի գտել Դատարանի կողմից նշանակած պատժատեսակի և պատժաչափի հարցում, ինչպես նաև ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բազմակողմանի ստուգման ու պատշաճ գնահատության չի ենթարկել գործի բոլոր հանգամանքները, մասնավորապես` ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներն ամբողջությամբ, բացի այդ հանգամանորեն չի հիմնավորել, թե ինչու ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը` տուգանքը, չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
<<Կողոպուտը, որը` 1/ կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, 2/ կատարավել է խոշոր չափերով, 3/ կատարվել է պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով /…/ պատժվում է տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ երեքից հինգ տարի ժամկետով>>:
Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննելիս, սույն գործում առկա, օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա գալիս է համոզման, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված տուգանք պատժատեսակը նշանակելու ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը նման հետևության հանգում է` հիմնվելով Մհեր Մինասյանի կողմից կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատական սկզբունքներին համապատասխան:
Ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի կողմից կատարած հանցագործությունը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19 հոդվածի համաձայն, ըստ ծանրության աստիճանի դասակարգվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, վերջինս երիտասարդ է, համարվում է դատվածություն չունեցող անձ, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարածի համար, դեպքի կապակցությամբ տալով խոստովանական ցուցմունքներ` աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից կարևոր է նաև հանցավորի դրսևորած վարքագիծը` կատարած հանցագործությունից հետո:
Ինչպես երևում է սույն գործի նյութերից, ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանը 29.04.2014թ. բերման է ենթարկվել ոստիկանության բաժին, Դատարանի 01.05.2014թ. որոշմամբ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը և մինչ այսօր` հինգ ամսից ավելի գտնվելով անազատության մեջ, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, ինչը վկայում է սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի ուղղվելու մասին:
Ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ Վերաքննիչ դատարանը չի արձանագրում:
Վերոգրյալից հետևում է, որ ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի անձը բնութագրող, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոգրյալ տվյալների գնահատումը իրենց համակցության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջինիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող անձ, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս և էական նշանակություն ունեն դատարանի կողմից նրա նկատմամբ պատժաչափի հարցը որոշելիս:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և օբյեկտիվ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործի նյութերը, մասնավորապես` ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող, այդ թվում` պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ, նաև պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալ հանգամանքներն իրենց համակցությամբ ողջամտորեն նվազեցնում են հանցանքի և հանցավորի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, որի պայմաններում նրա նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից առավել մեղմը` տուգանքը, որով սույն քրեական գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների իրականացմանը, արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 և 61 հոդվածներով սահմանված պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն անարդարացի է` ակնհայտ խիստ լինելու պատճառով, այն չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395, 399 հոդվածների հիման վրա Դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով փոփոխելու հիմք է հանդիսանում:
Միաժամանակ հաշվի առնելով այն, որ ամբաստանյալ Մհեր Մինասյանը 2014 թվականի ապրիլի 29-ից գտնվում է կալանքի տակ, նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Վերաքննիչ դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի 5-րդ կետի պահանջներով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393, 394,395, 399, 402 հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց



Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.07.2014թ. դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Մհեր Ասրիի Մինասյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, փոփոխել պատժի մասով:
Մհեր Ասրիի Մինասյաին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով դատապարտել տուգանքի 600.000 /վեց հարյուր հազար/ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի 5-րդ մասով սահմանված կարգով մեղմացնել նշանակված պատիժը և նրան վերջնականապես դատապարտել տուգանքի 400.000 /չորս հարյուր հազար/ դրամի չափով:
Խափանման միջոց կալանքը վերացնել և Մհեր Մինասյանին ազատել կալանքից դատական նիստերի դահլիճում:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ