Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

02 օգոստոսի 2014թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0085/01/14

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության դատախազ Գ. Գասպարյանի,


տուժողի ներկայացուցիչ Ն. Ավագյանի,


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի

1. Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանի
ծնված 1972թ. հուլիսի 02-ին, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ Արարատի մարզում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված է և բնակվում է ՀՀ Արարատի մարզի Արևշատ գյուղի Սևակի փողոցի թիվ 53 տանը, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,


2. Արթուր Ալբերտի Զակուտովի`
ծնված 1974թ. հունիսի 10-ին Վրաստանի Հանրապետության Թբիլիսի քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքա¬ցի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան երեք երեխա, չի աշխատում, նախկինում չդատված, բնակվում է ք. Եղվարդ, Սաֆարյան 103 հասցեում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,


3. Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանի`
ծնված 1967թ. հուլիսի 02-ին Վրաստանի Հանրապետության Քոբուլեթիի շրջանի Օչխամուրի գյուղում, հայ, ՀՀ քաղաքա¬ցի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ (երկրորդ խմբի հաշմանդամ հայրը), դատվածություն չունի, հաշվառված է և բնակվում է Երևանի Նոր Արեշ 41-րդ փողոցի թիվ 1 տանը, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։


Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13848213 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. դեկտեմբերի 07-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Ա. Զակուտովի, Ա. Ահարոնյանի և ոմն Իշխանի կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դեպքի առթիվ։
Ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար, որ նա. «նախնական համաձայնության գալով Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանի և Իշխան Ժորայի Իսահակյանի հետ, 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին ժամը 21։30-ի սահմաններում, վերջիններիս հետ «Սպիտակ տնակ» ՍՊԸ-ին պատկանող, ք. Երևան, Վազգեն Սարգսյան 3 հասցեում գործող շինհրապարակից փորձել է գաղտնի հափշտակել ընդհանուր 149.200 ՀՀ դրամ արժողությամբ 4 մետր երկարությամբ երկաթյա 100 հատ ամրաններ, սակայն հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում և բռնվել են դեպքի վայրում նշված ՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արթուր Ալբերտի Զակուտովը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն։»։
Ամբաստանյալ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար, որ նա. «նախնական համաձայնության գալով Արթուր Ալբերտի Զակուտովի և Իշխան Ժորայի Իսահակյանի հետ, 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին ժամը 21։30-ի սահմաններում, վերջիններիս հետ «Սպիտակ տնակ» ՍՊԸ-ին պատկանող, ք. Երևան, Վազգեն Սարգսյան 3 հասցեում գործող շինհրապարակից փորձել է գաղտնի հափշտակել ընդհանուր 149.200 ՀՀ դրամ արժողությամբ 4 մետր երկարությամբ երկաթյա 100 հատ ամրաններ, սակայն հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում և բռնվել են դեպքի վայրում նշված ՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն։»։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար, որ նա. «հանդիսանալով «Սպիտակ տնակ» ՍՊ ընկերության ամրանագործ և աշխղեկ, 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին «Սպիտակ տնակ» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության աշխատակից` ամրանագործ Իշխան Ժորայի Իսահակյանից տեղեկանալով, որ վերջինս մտադրվել է «Սպիտակ տնակ» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության աշխատակից` կաղապարամած հավաքող Արթուր Ալբերտի Զակուտովի հետ համատեղ «Սպիտակ տնակ» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության Երևան քաղաքի Վ.Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակից գաղտնի հափշտակել թվով 100 մետաղյա ամրանները, համոզելու միջոցով՝ նույն կազմակերպության բետոնախառնիչի վարորդ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանին դրդել է Ի. Իսահակյանի և Ա. Զակուտովի հետ մասնակցել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության համատեղ կատարմանը։
Ա. Ահարոնյանը համաձայնել է, ապա 2013թ. դեկտեմբերի 06-ին, ժամը 21.30-ի սահմաններում, նախնական համաձայնության գալով Իշխան Ժորայի Իսահակյանի և Արթուր Ալբերտի Զակուտովի հետ, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակից փորձել են գաղտնի հափշտակել «Սպիտակ տնակ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող զգալի չափի` 149.200 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ 100 հատ երկաթյա ամրանները, սակայն տեղում բռնվել են ՍՊ ընկերության աշխատակից` աշխղեկ Ղազար Աղաջանյանի կողմից և հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Այսինքն` Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն։»։
Նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել նաև Իշխան Ժորայի Իսահակյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար, որ նա. «նախնական համաձայնության գալով Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանի և Արթուր Զակուտովի հետ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին ժամը 21։30-ի սահմաններում, վերջիններիս հետ «Սպիտակ տնակ» ՍՊԸ-ին պատկանող, ք. Երևան, Վազգեն Սարգսյան 3 հասցեում գործող շինհրապարակից փորձել է գաղտնի հափշտակել ընդհանուր 149.200 ՀՀ դրամ արժողությամբ 4 մետր երկարությամբ երկաթյա 100 հատ ամրաններ, սակայն հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում և բռնվել են դեպքի վայրում նշված ՍՊ ընկերության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Իշխան Ժորայի Իսահակյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն։»։
2014թ. հունիսի 09-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատարանի 2014թ. հուլիսի 15-ի որոշմամբ, ամբաստանյալ Իշխան Ժորայի Իսահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել է, նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և հայտարարվել է նրա հետախուզումը` ամբաստանյալի թաքնվելու պատճառով։
Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ, քրեական գործի վարույթն ամբաստանյալ Իշխան Ժորայի Իսահակյանի մասով կասեցվել է` մինչև նրան հայտնաբերելը և գործի դատական քննությունը շարունակվել է մյուս ամբաստանյալների նկատմամբ։ Ամբաստանյալ Իշխան Ժորայի Իսահակյանի վերաբերյալ կասեցված մասն անջատվել է որպես առանձին վարույթ` ԵԿԴ-0114/01/14 համարով։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, Երևանում, «Սպիտակ տնակ» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության /այսուհետ Ընկերություն/ ամրանագործ և աշխղեկ, ամբաստանյալ Անդրանիկ Գասպարյանին զանգահարել և խնդրել են օգնել Ընկերության` Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակից մետաղյա ամրաններ գաղտնի հափշտակելու գործում։ Ամբաստանյալ Ա. Գասպարյանը համաձայնվել է, զանգահարել է Ընկերության բետոնախառնիչի վարորդ, ամբաստանյալ Արտավազդ Ահարոնյանին և խնդրել է օգնել` Ընկերությանը պատկանող գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու հարցում։ Պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել նաև Ընկերության աշխատակից, կաղապարամած հավաքող Արթուր Զակուտովի հետ` 100 հատ երկաթյա ամրանները նշված շինհրապարակից գաղտնի հափշտակելու շուրջ։
Այնուհետև, 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Արթուր Զակուտովը և Արտավազդ Ահարոնյանն իրենց աշխատանքն ավարտելուց հետո համոզվելով, որ նշված շինհրապարակում կողմնակի անձինք չկան և իրենց ոչ ոք չի նկատում` սկսել են շինհրապարակում դրված 4 մետր երկարությամբ 100 հատ երկաթյա ամրանները տեղավորել մոտակայքում կայանված, Ընկերությանը պատկանող «Զիլ» մակնիշի 416 ՕV 61 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ։ Ամրանների մի մասն ավտոմեքենայի մեջ տեղավորելուց հետո Ընկերության աշխատակից, աշխղեկ Ղազար Աղաջանյանը նկատել է ամբաստանյալների գործողությունները և պահանջել է դադարեցնել դրանք։ Արթուր Զակուտովը և Արտավազդ Ահարոնյանը կատարելով Ղազար Աղաջանյանի պահանջը` իրենց պայմանավորվածության իրագործումն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արտավազդ Ահարոնյանը նախկինում դատված չի եղել, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։
Ամբաստանյալ Արթուր Զակուտովը նախկինում դատված չի եղել, խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան երեք երեխաներ, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գասպարյանը իրեն մեղավոր ճանաչելով` տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, նրա խնամքին է գտնվում երկրորդ խմբի հաշմանդամ հայրը` 1936թ. հունվարի 18-ին ծնված Շավարշ Միսակի Գասպարյանը։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Արտավազդ Ահարոնյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 4 տարի աշխատել է Ընկերությունում որպես բետոնախառնիչի վարորդ։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին իրեն է զանգահարել նույն կազմակերպության աշխղեկ Անդրանիկ Գասպարյանը և խնդրել է օգնել Իշխան Իսահակյանին` Ընկերության շինհրապարակից երկաթյա ամրաններ գաղտնի հափշտակելու հարցում։ Նույն օրն աշխատանքն ավարտելուց հետո Իշխան Իսահակյանի և Արթուր Զակուտովի հետ փորձել են Ընկերության շինհրապարակից գաղտնի հափշտակել 100 հատ երկաթյա ամրաններ, սակայն որոշ քանակությամբ ամրաններ տեղավորելով շինհրապարակում կայանված «Զիլ» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ` բռնվել են նույն կազմակերպության աշխատակից Ղազար Աղաջանյանի կողմից։ Այդ հափշտակությունը կատարելու համար Անդրանիկ Գասպարյանն իրեն գումար չի տվել և տեղյակ չէ, թե նա այլ անձի գումար տվել է, թե` ոչ։ Նրա կողմից իրեն 5000 ՀՀ դրամ գումար խոստանալու վերաբերյալ խոսակցություն լսել է, սակայն մանրամասները չի հիշում։
Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 24-25, 27-28, 48, 156, 201-202, 230/
Ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է Ընկերությունում որպես կաղապարամած հավաքող։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին Ընկերության աշխատակից Իշխան Իսահակյանն իրեն խնդրել է օգնել Ընկերության շինհրապարակից երկաթյա ամրաններ գաղտնի հափշտակելու հարցում։ Այդ օրն աշխատանքն ավարտելուց հետո, նախնական համաձայնության գալով Իշխան Իսահակյանի և Արտավազդ Ահարոնյանի հետ` միասին փորձել են գաղտնի հափշտակել 100 հատ երկաթյա ամրաններ, սակայն որոշ քանակությամբ ամրանները տեղավորելով շինհրապարակում կայանված, Ընկերությանը պատկանող «Զիլ» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ` բռնվել են նույն ընկերության աշխատակից Ղազար Աղաջանյանի կողմից։ Նշված հափշտակությունը կատարելու համար Անդրանիկ Գասպարյանն իրեն գումար չի տվել։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ այդ հափշտակությունը կատարելու են Ի. Իսահակյանի տան վերանորոգման աշխատանքներն իրականացնելու նպատակով։
Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 18-19, 29, 53, 133, 196, 226/
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է Ընկերությունում որպես ամրանագործ և աշխղեկ։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին իրեն է զանգահարել Ընկերության աշխատակից Իշխան Իսահակյանը և խնդրել է թույլատրել Ընկերության շինհրապարակից գաղտնի հափշտակել որոշ քանակությամբ ամրաններ` իր տան վերանորոգման աշխատանքներն իրականացնելու նպատակով։ Ինքը տվել է իր համաձայնությունը և զանգահարելով Ընկերության աշխատակից Արտավազդ Ահարոնյանին` խնդրել է օգնել Ի. Իսահակյանին այդ հարցում։ Ինքը որևէ նյութական շահ չի ունեցել նշված գործողութունները կատարելու համար, որևէ մեկին գումար չի տվել, այլ միայն ցանկացել է օգնել Իշխան Իսահակյանին։ Դեպքի ժամանակ ընդհանրապես այդտեղ չի գտնվել, հիվանդանոցում խնամել է վատառողջ քրոջը։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 117-118,157, 197, 228-229, 250/
Վկա, Ընկերության անվտանգության ծառայության պետ Նշան Ավագյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 20։30-ի սահմաններում, Ընկերության աշխատակից Ղազար Աղաջանյանից հեռախոսազանգի միջոցով տեղեկացել է, որ ինչ-որ անձինք Ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակից բեռնատար ավտոմեքենայի մեջ են տեղավորում կազմակերպությանը պատկանող գույքը։ Անմիջապես գնացել է նշված վայր և տեղում պարզել, որ գողության փորձ կատարող անձինք հանդիսանում են Ընկերության աշխատակիցներ Արթուր Զակուտովը, Իշխան Իսահակյանը և Արտավազդ Ահարոնյանը։ Կատարվածի մասին տեղեկացրել է ոստիկանությանը։ Տղաներից մեկն իրեն ասել է, որ Անդրանիկ Գասպարյանն իրեն 5000 ՀՀ դրամ գումար է տվել, որպեսզի ամրանները բարձի ավտոմեքենայի բեռնախցիկ, սակայն չի հիշում այդ մասին Ի. Իսահակյանն է ասել, թե Ա. Զակուտովը։
Ընկերությունը քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 34-35/
Վկա, Ընկերության` «Զիլ» մակնիշի 416ՕV61 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վարորդ Արգամ Բալասանի Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իրեն ամրակցված հիշյալ ավտոմեքենայի դռները սովորաբար չեն կողպվում և բանալին մնում է ավտոմեքենայի վրա։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին կատարելով իր աշխատանքը` ավտոմեքենան կայանել է Ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակում։ Այդ օրը նույնպես ավտոմեքենայի դռները բաց է թողել` բանալին թողնելով ավտոմեքենայի մեջ։ Գիշերը տեղեկացել է, որ Ընկերության աշխատակիցներ, նախկինում իրեն անծանոթ Արթուր Զակուտովը, Արտավազդ Ահարոնյանը և Իշխան Իսահակյանը նշված ավտոմեքենայի մեջ են տեղավորել որոշ քանակությամբ ամրաններ և փորձել են գողանալ դրանք, սակայն դա նրանց չի հաջողվել, քանի որ բռնվել են դեպքի վայրում։ Այդ գողության փորձի դեպքի հետ ինքն առնչություն չի ունեցել, այն կատարած անձանց հետ որևէ պայմանավորվածություն ձեռք չի բերել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 126-127, 194-195/
Վկա, Ընկերության պահակ Արշավիր Գեղամի Երեմյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակի տարածքն ունի 2 պահակակետ` շինհրապարակի տարբեր մասերում, որտեղ ինքն աշխատում է հերթափոխով։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 09։00-ից գտնվել է իր աշխատավայրում։ Նույն օրը, ժամը 20։30-ի սահմաններում շինհրապարակ է եկել Ընկերության անվտանգության պետ Նշան Ավագյանը և նրա գալուց հետո ինքը տեղեկացել է, որ Ընկերության մի քանի աշխատակիցներ, որոնցից ճանաչել է անունով միայն Արտավազդին, փորձել են շինհրապարակից ամրաններ գողանալ և տեղավորել Ընկերությանը պատկանող «Զիլ» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, սակայն չեն կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել և բռնվել են դեպքի վայրում Ընկերության աշխատակիցների կողմից։ Այդ գողությունը կատարելու համար նախապես իր հետ ոչ ոք պայմանավորվածություն ձեռք չի բերել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 42-44/
Վկա, Ընկերության աշխղեկ Ղազար Իվանի Աղաջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 20։00-ի սահմաններում գտնվել է Ընկերությանը պատկանող շինհրապարակում և պատահաբար նկատել է, որ այնտեղ ինչ-որ շարժ է տեղի ունենում։ Դա իրեն կասկածելի է թվացել, քանի որ աշխատանքն արդեն ավարտված է եղել։ Գնալով այդ ուղղությամբ` նկատել է, որ նույն ընկերության աշխատակիցներ Արտավազդ Ահարոնյանը, Իշխան Իսահակյանը և Արթուր Զակուտովը միասին ամրաններ են տեղավորում մոտակայքում կայանված «Զիլ» մակնիշի բեռնատար ավտոմեքենայի մեջ։ Իրեն նկատելով` անմիջապես դադարեցրել են գործողությունները և մնացել կանգնած իրենց տեղերում։ Այդ ընթացքում ինքը զանգահարել է Ընկերության անվտանգության ծառայության պետ Նշան Ավագյանին և խնդրել է ներկայանալ շինհրապարակ։ Ընկերության աշխատակիցների` գողություն կատարելու ծրագրի և պայմանավորվածության մասին ինքը տեղեկություններ չի ունեցել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 104-105/
Վկա, Ընկերության պահակ Արշակ Համբարձումի Պետրոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր պարտականությունների մեջ է մտնում հսկել Ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակի տարածքը, ստուգել տարածք մուտք և ելք անող մեքենաները։ Նշված տարածքն ունի երկու պահակակետ, աշխատում է հերթափոխով։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 09։00-ից գտնվել է աշխատավայրում։ Նույն օրը, ժամը 20։30-ի սահմաններում, նշված շինհրապարակ է եկել անվտանգության պետ Նշան Ավագյանը։ Նրա ժամանելուց հետո տեղեկացել է, որ Ընկերության աշխատակիցներ Արտավազդ Ահարոնյանը, Արթուր Զակուտովը և Իշխան Իսահակյանը փորձել են շինհրապարակից ամրաններ գողանալ և տեղավորել «Զիլ» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, սակայն չեն կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել և բռնվել են դեպքի վայրում նույն Ընկերության աշխատակիցների կողմից։ Մինչ դեպքն Ա. Ահարոնյանը մի քանի ամրաններ տանելու խնդրանքով դիմել է իրեն, սակայն ինքը մերժել է նրա խնդրանքը և ասել, որ իր հերթափոխին նման արարք չանի։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 88-89, 235-237/
Վկա, Ընկերության փոխտնօրեն Գրիշա Բարսեղի Չախոյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին իրեն է զանգահարել նշված ընկերության անվտանգության պետ Նշան Ավագյանը և պահանջել, որ անմիջապես գնա Ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Վ. Սարգսյան փողոցի թիվ 3 հասցեում գտնվող շինհրապարակ։ Դրանից անմիջապես հետո գնացել է նշված շինհրապարակ և այնտեղ տեղեկացել, որ Ընկերության աշխատակիցներ Արտավազդ Ահարոնյանը, Արթուր Զակուտովը և Իշխան Իսահակյանը փորձել են շինհրապարակից ամրաններ գողանալ և տեղավորել «Զիլ» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, սակայն չեն կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, բռնվել են դեպքի վայրում Ընկերության աշխատակից Ղազար Աղաջանյանի կողմից։ Նշել է նաև, որ դեպքի վայրում Ա. Ահարոնյանն իր ներկայությամբ հայտնել է, որ իրեն Անդրանիկ Գասպարյանն է խնդրել մասնակցել նշված գողության փորձի կատարմանը։
/գ.թ. 102-103/
Վկա Քնարիկ Մարտինի Դանիելյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Իշխան Ժորայի Իսահակյանի կինը։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 22։00-ի սահմաններում իր ամուսին Ի. Իսահակյանը վերադառնալով տուն` իրեն հայտնել է, որ նույն օրը, ժամը 21։30-ի սահմաններում, Ընկերության երկու այլ աշխատակիցների հետ փորձել են Ընկերության շինհրապարակից գողանալ որոշ քանակությամբ ամրաններ, սակայն չեն կարողացել ավարտին հասցնել իրենց պլանավորածը, քանի որ նույն կազմակերպության աշխատակիցների կողմից բռնվել են դեպքի վայրում։ Ի. Իսահակյանին հաջողվել է դեպքի վայրից հեռանալ և նա վերադարձել է տուն։ Նրանք այդ գողությունը ցանկացել են կատարել իրենց տան վերանորոգման աշխատանքների համար։
/գ.թ. 185-186/
Ընկերության ամրանագործ Իշխան Ժորայի Իսահակյանի` որպես մեղադրյալ տված նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին գտնվելով աշխատավայրում` որոշել է գողանալ Ընկերությանը պատկանող ամրանները` իր տան վերանորգման աշխատանքները կատարելու նպատակով։ Զանգահարել է Ընկերության աշխատակից Անդրանիկ Գասպարյանին և խնդրել է թույլատրել Ընկերության շինհրապարակից մոտ հարյուր հատ ամրաններ տանել, որին վերջինս տվել է իր համաձայնությունը։ Այնուհետև ինքը խնդրել է նաև Ընկերության աշխատակիցներ Արթուր Զակուտովին և Արտավազդ Ահարոնյանին` օգնել իրեն կատարելու նշված գողությունը։ Նույն օրն աշխատանքն ավարտելուց հետո, ժամը 19։30-ի սահմաններում, Արթուր Զակուտովի և Արտավազդ Ահարոնյանի հետ միասին փորձել են գաղտնի հափշտակել թվով 100 հատ երկաթյա ամրանները` դրանք տեղավորելով շինհրապարակում կայանված «Զիլ» մակնիշի ավտոմեքենայի բեռնախցիկում։ Որոշ քանակությամբ ամրաններ տեղավորելուց հետո բռնվել են Ընկերության աշխատակից Ղազար Աղաջանյանի կողմից` չհասցնելով հանցագործությունն ավարտին հասցնել։ Եթե նույնիսկ Ա. Գասպարյանը թույլ չտար` միևնույն է ինքը գողանալու էր այդ ամրանները։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։
/գ.թ. 95-96,109-110, 138, 200, 225/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2013թ. դեկտեմբերի 17-ի թիվ 971-ԱՊ եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Փորձաքննությանը տրամադրված թվով 100 հատ ամրանների ընդհանուր շուկայական արժեքը, 2013թ. դեկտեմբերի 6-ի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, գնահատվում է 149200/մեկ հարյուր քառասունինը հազար երկու հարյուր/ դրամ։»։
/գ.թ. 112-114/
Դեպքի վայրի զննության մասին 2013թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն Ընկերության շինհրապարակում կայանված «Զիլ» մակնիշի 416OV61 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա առկա են թվով 84 հատ 4 մետր երկարությամբ, F 12 տեսակի մետաղյա ամրաններ, իսկ 16 հատ նույն չափերի ամրաններ հենված են նշված ավտոմեքենայի բեռնախցիկին։
/գ.թ. 4/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, 2014թ. հունվարի 30-ին «Ղ-Տելեկոմ» փակ բաժնետիրական ընկերությունից ստացված, հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, ինչպես նաև 31.05.2014թ. դրանց զննության վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, որոնց համաձայն` Արտավազդ Ահարոնյանի կողմից օգտագործվող 093-56-78-84 հեռախոսահամարից Անդրանիկ Գասպարյանի կողմից օգտագործվող 093-39-36-35 հեռախոսահամարին ելքային հեռախոսազանգ է կատարվել 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 13։43-ին, որից հետո` ժամը 13։45-ին, 093-39-36-35 հեռախոսահամարից հեռախոսազանգ է կատարվել Արթուր Զակուտովի կողմից օգտագործվող 077-93-24-51 հեռախոսահամարին և հետո` 13։47-ին Ա. Ահարոնյանի կողմից օգտագործվող 093-56-78-84 հեռախոսահամարին։ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 14։21-ին Ա. Գասպարյանի կողմից օգտագործվող 093-39-36-35 հեռախոսահամարից հեռախոսազանգ է կատարվել Իշխան Իսահակյանի կողմից օգտագործվող 093-26-86-76 հեռախոսահամարին։
/գ.թ. 245/
2013թ. դեկտեմբերի 11-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, չորս մետր երկարությամբ, 100 հատ երկաթյա ամրաններով։
/գ.թ. 36ա-36բ/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալներ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանին, Արթուր Ալբերտի Զակուտովին, Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանին առաջադրված մեղադրանքները, նրանց ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ`
ամբաստանյալ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գողության փորձ կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին,
ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գողության փորձ կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին,
ամբաստանյալ Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գողության փորձ կատարելուն դրդելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները` ամբաստանյալ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։
Ամբաստանյալ Արտավազդ Ահարոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելով և տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ` անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար։
Որպես ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երեք երեխաների (Գոհարիկ Արթուրի Զակուտովը` ծնված 2003թ. մարտի 24-ին, Ռաիսա Արթուրի Զակուտովը` ծնված 2004թ. հունիսի 15-ին, Գարիկ Արթուրի Զակուտովը` ծնված 2010թ. հունվարի 20-ին) առկայությունը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել` տալով խոստովանական ցուցմունքներ, նրա խնամքին է գտնվում ֆիզիկապես վատառողջ, երկրորդ խմբի հաշմանդամ հայրը (Շավարշ Միսակի Գասպարյանը` ծնված 1936թ. հունվարի 18-ին)։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիան անյլընտրանքային է, պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով։
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրանց անձը բնութագրող հանգամանքների հետ՝ դատարանը գտնում է, որ Արտավազդ Ահարոնյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանին որևէ հիմնավորում չի ներկայացվել այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Արտավազդ Ահարոնյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով` նույն հիմնավորումներով և նախադեպային որոշումների հիշատակմամբ, որոնք նշվեցին ամբաստանյալ Ա. Ահարոնյանի մասով։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Արթուր Զուկուտովը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով` նույն հիմնավորումներով և նախադեպային որոշումների հիշատակմամբ, որոնք նշվեցին ամբաստանյալ Ա. Ահարոնյանի մասով։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Անդրանիկ Գասպարյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 2013թ. դեկտեմբերի 11-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ամրանները պետք է թողնել տուժողի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արտավազդ Ահարոնյանի և Արթուր Զակուտովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Սույն քրեական գործով խափանման միջոց ամբաստանյալ Անդրանիկ Գասպարյանի նկատմամբ չի ընտրվել։ Հաշվի առնելով, որ տուգանքի դատապարտվելու դեպքում Ա. Գասպարյանի կողմից քրեական պատասխանատվությունից և նշանակված պատիժը կրելուց խուսափելու, դատարանի դատավճռի կատարմանը խոչընդոտելու հավանականությունը ցածր է, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Գասպարյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու հիմքեր առկա չեն։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արտավազդ Կարենի Ահարոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Արթուր Ալբերտի Զակուտովին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շավարշի Գասպարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 2013թ. դեկտեմբերի 11-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ամրանները թողնել տուժողի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։



ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ