ԵԿԴ/0084/01/14






ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանը (այսուհետ` Դատարան)`

նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի,

քարտուղարությամբ` Ժենյա Ավետիսյանի և
Աննա Փանոսյանի,
մասնակցությամբ`

մեղադրող, Էրեբունի և Նուբարաշեն
վարչական շրջանների
դատախազի տեղակալ` Վահե Հովհաննիսյանի,

տուժող` Արմեն Սահակյանի,

պաշտպաններ` Երվանդ Վարոսյանի և
Լուսինե Սահակյանի,

նույն Դատարանում` 2014թ. օգոստոսի 29-ին կայացած դռնբաց դատական նիստում, քննեց և ավար¬տեց քրեական գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի`
Սամվել Գագիկի Մարգարյանի` (ծնված` 1978թ. հունվարի 21-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 1-ին զանգված, Լվովյան փողոցի 8-րդ շենքի 9-րդ բնակարանում, սույն գործով կալանքի տակ է 2014թ. ապրիլի 26-ից)։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 12804113 քրեական գործն հարուցվել է 2013թ. նոյեմբերի 18-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով` ՀՀ ոստի¬կա¬նութ¬յան ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնում` քաղ. Արմեն Մհերի Սահակյանին հրազենային մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դեպքի առթիվ։
2013թ. նոյեմբերի 19-ին ձերբակալվել է նույն օրը` ժամը 21.30-ին ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին ինքնակամ ներկայացած և «Բրաունինգ» տեսակի 555331 համարի ատրճանակը ներկայացրած Սամվել Մարգարյանը։
2013թ. նոյեմբերի 22-ին Սամվել Մարգարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2013թ. նոյեմբերի 22-ին Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬¬վասության դատարանը, բավարարելով նախաքննական մարմնի միջնորդութ¬յու¬նը, մեղադրյալ Սամվել Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորում։ Նույն որոշ¬մամբ Դատարանը մեղադրյալ Ս.Մարգարյանի նկատմամբ թույլատրելի է համարել գրավի կիրառումը։
2013թ. նոյեմբերի 22-ին նախաքննական մարմնի որոշմամբ մեղադրյալ Ս.Մարգարյանն արգելանքից ազատվել է` գրավի գումարը` 700.000 ՀՀ դրամը վճարելու մասին անդորրագիրը վարույթն իրա¬կանացնող մարմնին ներկայացնելու հիմքով։
2013թ. ապրիլի 26-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը մեղադրյալ Ս.Մարգարյանի նկատ¬մամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի ճանաչելու մասով Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջան¬ների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 22-ի որոշումը բեկանել և գրավի կիրառումը ճանաչել է անթույլատրելի։ Մեղադրյալ Ս.Մարգարյանը նույն օրը կալանավորվել է։



2014թ. հունիսի 4-ին որոշում է կայացվել Սամվել Մարգարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին, նրան վերջնական մեղադրանք է առա¬ջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` պայմանավորված քննվող դեպքի վայրի հստակեցմամբ ( ըստ նախաքննական մարմնի՝ կատարվել է ոչ թե Երևան քաղաքի Արցախի 18ա շենքի դիմաց գտնվող զրուցարանում, այլ Կենտրոն վարչական շրջանում գտնվող Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի սպասարկման տարածքում)։
2014թ. հունիսի 9-ին քրեական գործը Սամվել Գագիկի Մարգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ըստ պատշաճ ընդդատության, ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, 2014թ. հունիսի 11-ին ընդունվել վարույթ և նշանակվել դատական քննության։

2. Նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Նախաքննական մարմինը Սամվել Գագիկի Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա «գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ պահել հրազեն հանդիսացող «Բրաունինգ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող փամ¬փուշտներ։
2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին` ժամը 17։00-ից մինչ 17։40-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի` Արամի 1 հասցեում տեղակայված «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերության հեռախոսազանգերը սպասարկող ալեհավաքի սպասարկման տարածքում վիճել է Արմեն Մհերի Սահակյանի հետ, որի ընթացքում խուլիգանական դրդումով, վերջինիս մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ, իր անձի առավելությունը ընդգծելու համար վերոհիշյալ հրազենով երկու անգամ կրակոց է արձակել Ա.Սահակյանի ուղղությամբ և աջ սրունքի, ձախ ազդրի շրջանների պատռված հրազենային վերքերի` ուղեկցված աջ նրբոլոքի տեղաշարժված պոկումային կոտրվածքի ձևով վերջինիս առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայումով»։
Ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի մեղադրանքի հիմքում նախաքննա¬կան մարմինը դրել և նրան առաջադրած մեղադրանքն հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
Գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով՝ այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին` ժամը 12։00-ի սահմաններում, «Վարդավառի» զբոսայգում պատահաբար նկատել է սև գույնի պոլիէթիլենային տոպրակ, որի միջից հայտնաբերել է ատրճանակ, որը, առանց ուսումնասիրելու, դրել է գրպանը, ապա գնացել է Արցախի փողոցի 18ա շենքի դիմաց գտնվող զրուցարան, որտեղ հանդիպել է իր ընկերներ Սոս Արզումանյանին և Արմեն Գուրգենյանին։ Որոշ ժամանակ նստելուց հետո միասին գնացել են «Ռոսիա» կինոթատրոնի մոտակայքում գտնվող սննդի օբյեկտ, հաց կերել, ապա վերադարձել նույն զրուցարան։ Ժամը 17։00-ից 17։30-ի սահմաններում իրենց է միացել ընկերներից Արմեն Սահակյանը, նստել է իր դիմացի բազկաթոռին։ Զրույցի ժամանակ ընկերներին պատմել է, որ ատրճանակ է գտել, ձեռքը տարել է գրպանը, հանել այն, սակայն այդ պահին պայթյունի ձայն է լսել, բոլորով վեր են թռել, երկրորդ պայթյունն է լսվել։ Դրանից հետո Արմեն Սահակ¬յանը ասել է, որ ոտքի շրջանում ծակոց է զգում, իրենք նկատել են, որ նրա աջ սրունքը վնասված է, հասկացել են, որ իր ատրճանակից արձակած կրակոցից է ստացել վնասվածքը։ Վերջինս նստել է նրա ավտո¬մեքենան ու հեռացել։
Տուժող Արմեն Սահակյանի ցուցմունքներով` այն մասին, որ 2013 թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 17։30-ից 18։00-ի սահմաններում, գնացել է Արցախի փողոցում գտնվող փակ զրուցարան, որտեղ եղել են իր ընկերներ Սամվել Մարգարյանը, Սոս Արզումանյանը և Արմեն Գուրգենյանը։ Նրանք որոշ ժամանակ նստել են, որից հետո Ս.Մարգարյանը ասել է, որ առավոտյան զենք է գտել, ձեռքը տարել է գրպանը, հանել այն։ Այդ պահին պայթյունի ձայն է լսել, բոլորով վեր են թռել, երկրորդ պայթյունն է լսվել։ Դրանից հետո ինքը ոտքի շրջանում ծակոց է զգացել, հասկացել են, որ ատրճանակից արձակած կրա¬կոցից է ստացել վնասվածքը։
Վկաներ Սոս Արզումանյանի և Արմեն Գուրգենյանի` ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունք¬ներով՝ այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին կեսօրից միասին եղել են Արցախի 18ա շենքի դիմաց գտնվող փակ զրուցարանում։ Իրենց է միացել իրենց ընկեր Սամվել Մարգարյանը և որոշ ժամանակ նստելուց հետո միասին գնացել են «Ռոսիա» կինոթատրոնի մոտակայքում գտնվող սննդի օբյեկտ, հաց կերել ու վերադարձել են նույն վայր։ Ժամը 16։30-ից 17։00-ի սահմաններում իրենց է միա¬ցել ընկերներից Արմեն Սահակյանը, նստել է Ս.Մարգարյանի դիմացի բազկաթոռին։ Ա.Սահակյանի գալուց 15 րոպե անց` զրույցի ժամանակ, Ս.Մարգարյանը իրենց պատմել է, որ ատրճանակ է գտել, ձեռքը տարել է գրպանը, հանել այն ու այդ պահին պայթյունի ձայն է լսել, բոլորով վեր են թռել, երկրորդ պայթյունն է լսվել։ Դրանից հետո Արմենը ասել է, որ ոտքի շրջանում ծակոց է զգում, իրենք նկատել են, որ աջ սրունքը վնասված է, հասկացել են, որ ատրճանակից արձակած կրակոցից է ստացել վնաս¬վածքը։ Վերջինս նստել է իր ավտոմեքենան ու հեռացել։

Մեղադրական եզրակացության համաձայն` մեղադրող կողմը գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգար¬յանի, տուժող Ա.Սահակյանի և վկաներ Ս.Արզումանյանի և Ա.Գուրգենյանի վերոնշյալ ցուցմունքներով հիմնավորված է համարել Ս.Մարգարյանի կողմից ապօրինի հրազեն ձեռք բերելու և պահելու, ինչպես նաև վերջինիս կողմից Ա.Սահակյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս հասցնելու փաստերը, իսկ դեպքի իրական վայրի և հանգամանքների վերաբերյալ վերոնշյալ անձանց հայտնած ցուցմունքները հերքված, իսկ գործով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի կատարած հան¬ցավոր արարքը հիմնավորված է համարել քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույց¬ներով.
Վկա Բաբկեն Ղազարյանի ցուցմունքներով` այն մասին, որ 2013 թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 18։00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը` Արմեն Սահակյանը, հայտնել, որ ոտքի շրջանում վնասվածք է ստացել, հարցրել, թե Էրեբունի բժշկական կենտրոնում ծանոթ ունի, թե` ոչ, որից հետո ինքը զանգահարել է Էրեբունի բժշկական կենտրոնի փոխտնօրեն Հասմիկ Սաիյանին։
Վկա Հասմիկ Սաիյանի ցուցմունքներով` այն մասին, որ 2013 թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 18։00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել Բաբկեն Ղազարյանը, հայտնել, որ նրա ընկերը վնասվածք է ստացել և խնդրել, որ այդ ընկերոջը բուժօգնություն ցուցաբերեն։ Որոշ ժամանակ անց իրենց մոտ է եկել Ղազարյանի ընկերը` Արմեն Սահակյանը, ում ցուցաբերել են անհրաժեշտ բուժօգնություն։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. նոյեմբերի 20-ի թիվ 2060/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի` տուժող Արմեն Սահակյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաս¬տաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` աջ սրունքի և ձախ ազդրի շրջանների պատռված վերքերի` ուղեկցված աջ նրբոլոքի տեղաշարժված պոկումային կոտրվածքով, հասցվել են գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված 2 կրակոցներով, հնարավոր է պատճառված լինեն քննվող դեպքի ժամ¬անակահատվածում, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերց¬ված առաջացրել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայմամբ` նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանք¬ների տևողությունը` 21 օրից ավելի։ Կրակոցի պահին, ամենայն հավանականությամբ, հրազենի փողա¬բերանի լայնական կտրվածքը ուղղված է եղել դեպի տուժող Ա.Սահակյանի աջ սրունքի և ձախ ազդրի շրջանները, ընդ որում` աջ սրունքի վերքային խողովակն ունի առջևից հետ, դրսից ներս և հորի¬զո¬նական ուղղություն, իսկ ազդրի վերքային խողովակը` վերևից ներքև, հետևից առաջ ուղղություն։
Համալիր դատահետքաբանական, դատաձգաբանական, դատաքիմիական, դատամիկրոմաս¬նիկային և դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի թիվ 2695 եզրակացությամբ, համաձայն որի`
1. փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության 6,35 մմ տրամաչափի «Բրաունինգ M1906թ. մոդելի «555331» համարի ատրճանակը` նախատեսված 6,35 մմ տրամաչափի /Բրաունինգ 1906թ. նմուշի/ ատրճանակային փամփուշտներով կրակելու համար, պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է ակոսափող հրազեն։ Վերոնշյալ ատրճա¬նակը սարքին է և առանց ձգանը սեղմելու` դրանից կրակոց/ներ/ արձակելը հնարավոր չէ։
2. Ատրճանակի հետ փորձաքննությանը ներկայացված պահունակը հանդիսանում է 6.35 մմ տրա¬¬մաչափի «Բրաունինգ M1906» մոդելի ատրճանակների համար նախատեսված գործարանային արտադրության ատրճանակային պահունակ, որը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար, սակայն չի հանդիսանում ռազմամթերք։ Պահունակը նախատեսված է 6.35 մմ տրամաչափի /Բրաունինգ M 1906 նմուշի/ վեց ատրճանակային փամփուշտներ տեղադրելու/ լիցքավորելու/ համար։
3. Փորձաքննությանը ներկայացված երկու գնդակները հանդիսանում են գործարանային ար¬տադրության 6.35 մմ տրամաչափի /Բրաունինգ M1906թ.նմուշի/ ատրճանակային փամփուշտների /նախատեսված համապատասխան տրամաչափի ակոսափող զենքերից կրակելու համար/ բաղկա¬ցու¬ցիչ մասեր` կրակված գնդակներ, կրակված են փորձաքննությանը ներկայացված 6.35մմ տրամաչափի «Բրաունինգ M1906» մոդելի «555331» համարի ատրճանակի փողից։ Փորձաքննությանը ներկայացված գնդակ¬ների արտաքին մակերեսների վրա հետացատկին բնորոշ հետքեր չեն հայտնաբեր¬վել։
4. Տուժող Ա.Սահակյանի հագուստների վրա փորձաքննությամբ հայտնաբեր¬ված երկու առան¬ձին վնասվածքները հանդիսանում են հրազենային-գնդակային բնույթի վնաս¬վածքներ` պատճառված պղինձ պարունակող գնդակների/ չի բացառվում նաև փորձաքննությանը ներկայացված 6,35 մմ տրամաչափի գնդակների/ ներգործության հետևանքով` լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններում` երկու առանձին կրակոցների ներգործության հետևանքով, որոնցից`
ա/ կարճաթև շապիկի ձախակողմյան ստորին մասում առկա թիվ 1 վնասվածքը, ջինսե անդրա¬վար¬տիքի ձախակողմյան վերին մասում առկա թիվ 1.1 վնասվածքը հանդիսանում են միմյանց հավա¬նական շարունակությունը կազմող մուտքի կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներ` պատ¬ճառված մեկ առանձին կրակոցի ներգործության հետևանքով։
բ/ ջինսե անդրավարտիքի աջ փողքի հետևամասի աջակողմյան առաջակողային հատվածում առկա թիվ 2 վնասվածքը հանդիսանում է մուտքի կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածք` պատճառված մեկ առանձին կրակոցի ներգործության հետևանքով։
5. Վերոնշյալ հագուստների վրա առկա վնասվածքների պատճառման կոնկրետ ուղղութ¬յուն/ներ/ը պարզել հնարավոր չէ` հագուստների վրա առկա հրազենային-գնդակային բնույթի վնաս¬վածք¬ների կույր լինելու և դրանց վրա համապատասխան ելքային բնույթի արտահայտությունների բացակայության պատճառով, ուստի հագուստների վրա ելքային հրազենային-գնդակային բնույթի վնաս¬վածքների բացակայության պատճառաբանությամբ հնարավոր չէ բացառապես հրազենային- մուտքային կույր վնասվածքներով իրականացնել ուղղադիտումներ` կրակոց/ներ/ի արձակման կոնկրետ ուղղությունները կամ անկյունները պարզելու նպատակով։
6. Ելնելով տուժող Ա.Սահակյանի հագուստների վրա առկա վնասվածքների և մարմնի վրա առ¬կա վնասվածքների հետազոտության արդյունքներից, դրանց տեղակայումներից` կարելի է եզրա¬կաց¬նել, որ դրանք, հիմնականում, միմյանց հետ համընկնում են։
7. Կրակոցների պահին զենքի փողն իր դիմային կտրվածքով, ուղղված է եղել դեպի տուժողի հագուս¬տների և մարմնի վրա առկա մուտքի կույր հրազենային- գնդակային բնույթի վնասվածքները։
8. Տուժող Ա.Սահակյանը նմանատիպ հրազենային-գնդակային վնասվածքներ կարող էր ստա¬նալ ինչպես քննիչի կողմից կայացված որոշման և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին կազմված արձանագրության պատճեններում նկարագրված հանգամանքներում, այնպես էլ նաև այնպիսի այլ հանգամանքներում, որոնք կապահովեին Ա.Սահակյանի կողմից` լիցքի լրացուցիչ գոր¬ծոնների ազդեցության սահմաններում վերը նշված մուտքի կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնաս¬վածքների ստացումը։
9. Փորձաքննությանը ներկայացված դեպքի վայրի` Արցախի փողոցի 18Ա շենքի բակում գտնվող, փակ զրուցարանի ` «բազմոցի աջ հենակային մաս» և «բազմոցի աջ ներքին հատված և հա¬տակ»-ից վերցված բինտե խծուծների վրա հայտնաբերվել են հրազենային կրակոցի արգասիքների կազմի մեջ մտնող անտիմոնի մետաղացման հետքեր։ Կրակոցի արգասիքների վաղեմությունը որոշել անհնար է` գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկայի բացակայության պատճառով։
10. Փորձաքննությանը ներկայացված դեպքի վայրի` Արցախի 18Ա շենքի բակում գտնվող փակ զրուցարանի` «բազմոցի դիմաց տեղակայված բազկաթոռի վրայից»,«բազմոցի միջնամաս, նստատեղ և թիկնակ». «բազմոցի աջ նստատեղ», «բազմոցի աջ բազրիք», « բազմոցի աջ հատվածի վրայի բարձ»-ից վերցված բինտե խծուծների/ քսուկների/ վրա հրազենային կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել։
11. Տուժող Արմեն Սահակյանին պատկանող, փորձաքննությանը ներկայացված «Տոյոտա Լանդ Կռուիզեռ» մակնիշի 05vv555 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի սրահից վերցված բինտե խծուծների /քսուկների/ վրա հրազենային կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել։
12. Տուժող Սամվել Մարգարյանի հա¬գուստ¬ների վրա փորձաքննությամբ հրազե¬նային կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել։
13. Փորձաքննությանը ներկայացված ատրճանակի փողում հայտնաբերվել են կրակոցի արգա¬սիքներ, սակայն կրակոցի վաղեմության կամ դրանք ներկայացված ատրճանակից թողնվելու վերա¬բերյալ հարցերին պատասխանել հնարավոր չէ` գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկայի բացակա¬յության պատճառով։
14. Փորձաքննության ներկայացված` տուժող Արմեն Սահակյանի և գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի հագուստների վրա փոխադարձ շփման հետևանքով/միմյանց կողմից/ թողնված միկրոմանրաթելեր չեն հայտնաբերվել։ Վերոնշյալ հագուստների վրա բազկաթոռի /բազմոցի/ նմուշի գործվածքի կազմի մեջ մտնող միկրոմանրաթելեր ևս չեն հայտնաբերվել։
Հեռախոսային զանգերի և դրանց տեղանշման տվյալների զննության արձանագրությամբ, այն մասին, որ`
«ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության կողմից 2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ին թիվ NԱՏ00/3512 գրությամբ ուղարկվել և 2013թ. դեկտեմբերի 9-ին Էրեբունու քննչական բաժին է ստացվել գործով տու¬ժող Արմեն Սահակյանի օգտագործած 091-40-01-00 հեռախոսահամարի վերծանումները 2013թ. նոյեմբերի 15-ից մինչև 2013թ. նոյեմբերի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Զննությամբ պարզվել է, որ նշված հեռախոսահամարից 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին կատարվել է թվով 31 զանգ, որից 13-ը մուտքային, 18-ը` ելքային։ Այսպես, 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին` ժամը 13։40-ից մինչև 15։05-ն ընկած ժամանակահատվածում, 091-40-01-00 հեռախոսահամարից կատարված զանգերը սպասարկել են Հրազդան մարզադաշտի և դրան հարակից գտնվող Ադանա 1 հասցեի ալեհավաքները։ Հաջորդ զանգը` կատարված 16։22-ին, սպասարկել է Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքը, որը սպա¬սարկել է նաև մինչև ժամը 17։03-ը ընկած ժամանակահատվածում կատարված թվով 4 հեռախո¬սա¬զանգերը։ Ժամը 17։40-ին կատարված մուտքային հեռախոսազանգը սպասարկել է Խանջյան 5ա հաս¬ցեում գտնվող ալեհավաքը, իսկ ըստ Բ.Ղազարյանի ցուցմունքների` քննվող դեպքին անմիջապես հետո նրան կատարված մուտքային զանգը արձանագրված է ժամը 17։50-ին, որը կատարվել է Բաբկեն Ղազարյանի շահագործած 094-04-77-77 հեռախոսահամարին, այն սպասարկել է Շահամիրյան 7/5 ա հաս¬ցեում տեղակայված ալեհավաքը։ Դրանից հետո կատարված թվով 3 զանգերը` ժամը 18։17-ին, 19։22-ին, 21։17-ին սպասարկվել են Տիտոգրադյան 14 հասցեում ` Էրեբունի բժշկական կենտրոնի շենքում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։
«Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերության կողմից 2013 թվականի դեկտեմբերի 15-ին ՏՍ/3230/151213/3150 գրությամբ ուղարկվել և 2013 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Էրեբունու քննչական բաժին է ստացվել գործով մեղադրյալ Սամվել Մարգարյանի օգտագործած 077-50-55-22, և վկա Սոս Արզումանյանի օգտա¬գործած 077-51-00-01 հեռախոսահամարներից 2013թ. նոյեմբերի 15-ից մինչև 2013թ. նոյեմբերի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված զանգերի վերծանումները։
Այսպես, գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի 077-50-55-22 հեռախոսահամարից կատարված զանգերի զննությամբ պարզվել է, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին կատարվել է թվով 18 ելքային և թվով 8 մուտքային հեռախոսազանգ։ Մուտքային հեռախոսազանգերի սպասարկման ալեհա¬վաքների զննությամբ պարզվել է հետևյալը` ժամը 11։40-ից մինչև ժամը 15։58-ը ընկած ժամանակա¬հատ¬¬վածում հեռախոսազանգերը սպասարկել են հերթականությամբ` Բորյան 1, Վարդաշեն Գ.Մահարի 39, Ս.Դավթի 87, Վարդաշեն Գ.Մահարի 39, Ռոստովյան 17, Գ.Նժդեհի 45, Ռոստովյան 17 հասցենե¬րում տեղակայված ալեհավաքները։ Հաջորդ հեռախոսազանգը, որը կատարվել է ժամը 17։36-ին սպասարկվել է Արամի 1, ապա` ժամը 17։41-ին` Խանջյան 13ա, այնուհետև` ժամը 17։46` Ալեք Մանուկ¬յան 11, հաջորդը` ժամը 17։57` Նար-Դոս 53 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքները։ Ելքային հեռախոսազանգերի տեղակայումներում էական տարբերություններ առկա չեն։
Վերոնշյալ զննման արդյունքներով մեղադրող կողմն հանգել է հետևության, որ մեղադրյալ Ս.Մար¬գարյանը 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին` ժամը 17։40-ից մինչև 17։50-ն ընկած ժամա¬նակա¬հատ¬վածում չի գտնվել տուժող Ա.Սահակյանի` 091-40-01-00 հեռախոսահամարից ժամը 17։50-ին կա¬տար¬ված հեռախո¬սազանգը սպասարկած Շահամիրյան փողոցի մոտակայքում, ավելին` ժամը 17։46-ին դեռևս գտնվել է Կենտրոն վարչական շրջանում `/Ալեք Մանուկյան փողոց/, իսկ ժամը 17։57-ին վերջինիս հեռախոսից կատարված հեռախոսազանգը սպասարկվել է Նար-Դոս 53 հասցեում տեղա¬կայված ալեհավաքով։ Սրանով մեղադրող կողմն հերքված է համարել նաև գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի ցուցմունքը` այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին` ժամը 17։00-ից մինչև 17։30-ն ընկած ժամանակահատվածում նա արդեն գտնվել է Արցախի փողոցում գտնվող զրուցա¬րանում, այսինքն` ենթադրյալ դեպքի վայրում։
077-51-00-01 /Սոս Արզումանյան/ հեռախոսահամարի հեռախոսազանգերի վերծանման զննութ¬յամբ պարզվել է, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին կատարվել է թվով 33 ելքային և թվով 31 մուտ¬քա¬յին հեռախոսազանգ։ Մուտքային հեռախոսազանգերի սպասարկման ալեհավաքների զննութ¬յամբ պարզվել է հետևյալը` ժամը 12։24-ից մինչև ժամը 16։45-ն ընկած ժամանակահատվածում հեռա¬խո¬սա¬զանգերը սպասարկել են հերթականությամբ` Երևան քաղաքի Ռոստովյան 17, Արցախի 30, Գ.Նժդեհի 45, Ռոստովյան 17, Արցախի 30, , Ռոստովյան 17 Գ.Նժդեհի 45, Ռոստովյան 17, Գ.Նժդեհի 45, Ռոս¬տով¬յան 17, Արցախի 30, Ռոստովյան 17 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքները։ Հաջորդ հեռախո¬սա¬զանգերը, որոնք կատարվել են ժամը 17։00-ին, ժամը 17։35-ին և ժամը 17։37-ին, սպասար¬կել են Արամի 1, ժամը 17։39-ին Մ.Խորենացի 13, ժամը 17։42-ին` Արշակունյաց 15, ժամը 17։51-ին` Արցախի 30, հաջորդող 4 զանգերը` ժամը 17։52-ին, ժամը 18։01-ին, ժամը 20։57-ին և ժամը 20։59-ին` Ռոստովյան 17, ժամը 21։02-ին` Խանջյան 13ա, ժամը 21։15-ին` Արշակունյաց 9, ժամը 21։23-ին` Խորենացի 112, ժամը 23։02-ին` Գաջագործների 74 ա հասցեներում տեղակայված ալեհավաքները։ Ելքային հեռախոսազանգերի տեղակայումներում էական տարբերություններ առկա չեն։
Սոս Արզումանյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ 2013 թվականին նոյեմբերի 18-ին, երբ Արմեն Սահակյանը եկել է Արցախի փողոցի զրուցարան, նստել է մոտ 10-15 րոպե, որից հետո տեղի է ունեցել դեպքը, այսինքն` եթե ժամը 17։46-ին Ա.Սահակյանը /համաձայն փորձարարությամբ ձեռք բեր¬ված միջին տվյալի/ հասներ զրուցարան, ապա դեպքը պետք է տեղի ունենար մոտ ժամը 17։55-ից 18։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, մինչդեռ ժամը 17։50-ին, երբ տուժող Ա.Սահակյանը զանգահարել է Բաբկեն Ղազարյանին, դեպքը արդեն իսկ տեղի էր ունեցել, քանի որ այդ հեռախոսազանգով է տուժողն այդ մասին հայտնել Բ.Ղազարյանին։ Բացի այդ, ժամը 17։50-ին Ա.Սահակյանի կատարած հեռախո¬սազանգը սպասարկել է Շահամիրյան 7/5 ա հասցեի ալեհավաքը, ժամը 17։51-ին Ս.Արզու¬մանյանի կատարած հեռախոսազանգը սպասարկել է Արցախի 30 հասցեում տեղակայված ալեհա¬վաքը, իսկ գործով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանը, համաձայն նրա հեռախոսազանգերի վերծա¬նումների, այդ ժամանակ դեռևս գտնվել է Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում, մասնավորապես` ժամը 17։46-ին` Ալեք Մանուկյան 11, ժամը 17։57-ին` Նար-Դոս 53-ում, որով նույնպես մեղադրող կողմն հերքված է համարել այն վարկածը, թե իբր վերջիններս քննվող դեպքին նախորդող պահին միասին գտնվել են Արցախի փողոցում տեղակայված զրուցարանում։
«Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերության կողմից 2013 թվականի փետրվարի 4-ին ՏՍ/528/040214 գրութ¬յամբ ուղարկվել և 2014 թվականի մարտի 11-ին Էրեբունու քննչական բաժին է ստացվել գործով վկա Բաբկեն Ղազարյանի օգտագործած 093-36-55-22 հեռախոսահամարի վերծանումները։
093-36-55-22 հեռախոսահամարի հեռախոսազանգերի վերծանումների զննությամբ պարզվել է , որ 2013թ. նոյեմբերի 18-ին կատարվել է թվով 42 ելքային և 31 մուտքային հեռախոսազանգ։ Հեռախոսա¬զանգերի զննությամբ պարզվել է, որ Բաբկեն Ղազարյանի օգտագործած 093-36-55-22 հեռախոսա¬հա¬մարից 2013թ, նոյեմբերի 18-ին` ժամը 17։54-ին, կատարվել է հեռախոսազանգ Էրեբունի բժշկական կենտրոնի փոխտնօրեն Հասմիկ Սաիյանի օգտագործած 091-42-83-07, իսկ նույն օրը ժամը 17։58-ին, 18։00-ին և 18։08-ին` վերջինիս օգտագործած 096-00-00-65 հեռախոսահամարին։
Վերոնշյալ զննման արդյունքներով մեղադրող կողմն հանգել է հետևության, որ քննվող դեպքը տեղի է ունեցել Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում մինչև 2013թ. նոյեմբերի 18-ը` ժամը 17։37-ը, քանի որ մինչև այդ ժամը գործով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի, տուժող Ա.Սահակյանի, վկա Ս.Արզումանյանի կատարած հեռախոսազանգերը սպասարկվել են միևնույն` Երևանի Արամի 1 հաս¬ցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից և ոչ թե Արցախի փողոցի 14 հասցեի մոտակայքում գտնվող զրուցարանում։


Գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին ինքնական ներկայանալու և հանցագործության գործիք հանդիսացած «Բրաունինգ» տեսակի ատրճա¬նակը ներկայացնելու մասին արձա¬նագրությամբ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և ի պահ հանձնված առարկաների` գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի ներկայացրած «Բրաունինգ» տեսակի ատրճանակի, դեպքի պահին տուժող Արմեն Սահակյանի կրած հագուստների, վերջինիս վիրահատությամբ ոտքերից հեռացված՝ փամ¬փուշտների կրակված գնդակների առկայութ¬յամբ։

3. Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատում.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տարանն հաս¬¬¬տատված համարեց այն, որ Սամվել Գագիկ Մարգարյանը ապօրինաբար ձեռք բերած և կրած «Բրաունինգ» տեսակի ատրճանակի և ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտների օգտագործմամբ երկու անգամ կրակել և դիտավորությամբ միջին ծանրության վնաս է պատճառել Արմեն Սահակյանի առողջությանը, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2013թ. նոյեմբերի 18-ին՝ ժամը 17։52-ից մինչև ժամը 16։45-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի սահմաններում Սամվել Մարգարյանը ապօրինաբար ձեռք բերած և կրած «Բրաունինգ M1906թ. մոդելի «555331» համարի ատրճանակից Արմեն Մհերի Սահակ¬յանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտա¬վորությամբ նրա ստորին վերջույթների ուղղությամբ երկու անգամ կրակել և դիտա¬վո¬րությամբ առողջության միջին ծանրության մարմնական վնաս¬ է պատճառել նրան, որի հետևան¬քով Ա.Սահակյանը ստացել է հրազենային-գնդակային պատռված վերքեր աջ սրունքի, ինչպես նաև ձախ ազդրի հատվածում, որն էլ իր հերթին ուղեկցվել է աջ նրբոլոքի տեղաշարժված պոկումային կոտրված¬քով։
Նույն օրը Ա.Մարգարյանը ստացած այդ վնասվածքների կապակցությամբ դիմել և համա¬պատասխան բուժօգնություն է ստացել Էրեբունի բժշկական կենտրոնում, իսկ Սամվել Մար¬գարյանը միայն հաջորդ օրը` 2013թ. նոյեմբերի 19-ին` ժամը 21.30-ին, ինքնակամ ներկայացած է ՀՀ ոստի¬¬կա¬նության Էրեբունու բաժին` ներկայացնելով հանցագործության գործիք հանդիսացած վե¬րոնշյալ ատրճա¬¬նակը։
Այսպիսով, Սամվել Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Սամվել Մար¬գարյանը օգտվեց լռելու իրավունքից, ըստ էության վերահաս¬տա¬տեց նախաքննության ընթացքում տված և Դատարանում հրապարկված ցուցմունքները՝ այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 12։00-ի սահմաններում, «Վարդա¬վառի» զբոսայգում պատահաբար նկատել է սև գույնի պոլիէթիլենային տոպրակ, որի մեջ հայտնաբերել է ատրճանակ։ Այն, առանց ուսումնասիրելու, դրել է գրպանը, ապա գնացել է Արցախի փողոցի 18ա շենքի դիմաց գտնվող զրուցարան, որտեղ հանդիպել է իր ընկերներ Սոս Արզումանյանին և Արմեն Գուրգենյանին։ Որոշ ժամանակ անց միասին գնացել են «Ռոսիա» կինոթատ¬րոնի մոտակայքում գտնվող սննդի օբյեկտ, հաց կերել, ապա վերադարձել նույն զրուցարան։ Ժամը 17։00-ից 17։30-ի սահմաններում իրենց է միացել ընդհանուր ընկերը՝ Արմեն Սահակյանը, ով նստել է իր դիմացի բազկաթոռին։ Զրույցի ժամանակ ընկերներին պատմել է, որ ատրճանակ է գտել, ձեռքը տարել է գրպանը, հանել այն ու այդ պահին պայթյունի ձայն լսել, բոլորով վեր են թռել, երկրորդ պայթյունն է լսվել։ Դրանից հետո Արմեն Սահակյանը ասել է, որ ոտքի շրջանում ծակոց է զգում։ Նկատել են, որ աջ սրունքը վնասված է, հասկացել են, որ այդ վնասվածքն առաջացել է իր ատրճանակից արձակած կրակոցից։ Ա.Սահակյանը նստել է ավտոմեքենան ու հեռացել։
Ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի պատճառաբանությունները՝ կրակոցներն անզգուշորեն կա¬տարելու վերաբերյալ, անհիմն են և մտացածին, հե¬տապնդում են քրեական պատասխանատ¬վությունից խու¬սափելու կամ իր նկատմամբ նշանակվող պա¬տիժը հնարավորինս մեղմելու նպատակ։
Ամբաստանյալ մեղավո¬րության վերաբերյալ հետևության (դա¬տաքննության արդ¬յունք¬նե¬րով հաստատված (ապացուցված) հանգամանքների տեսանկյու¬նով) Դատարանը հանգեց հետևյալ ապա¬ցույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Գործով ամբաստանյալ Սամվել Գրիգորյանի` հրապարակված և հետազոտված նախաքննա¬կան ցուց¬մունքներով, որոնցում վերջինս, թեև որոշակի վերապահումներով, սակայն ընդունել է նրա մեղադրանքի փաստական կողմում ընդգրկված մի շարք գործողություններ կատարելու փաստը, մասնավորապես` քննվող դեպքի օրն ատրճանակը կրելու, երկու անգամ կրակելու և այդ կրակոցների հետևանքով տուժող Ա.Սահակյանին հրազենային- գնդակային վնասվածքներ պատճառելու, վերոնշյալ ատրճանակը միայն հաջորդ օրն իրավապահներին ներկայացնելու հանգամանքները։
Տուժող Արմեն Սահակյանի դատաքննական ցուցմունքներով, որոնք, ըստ էության, նույնաբո¬վանդակ են նախաքննականին, ուստի վերստին չեն շարադրվում։ Վերջինս Դատարանում նաև հայտ¬նեց, որ զրուցարանում տեղ գտած դեպքից հետո իր մեքենայով գնացել է Էրեբունի բժշկական կենտրոն, ուր իր ընկեր Բաբկենի խորհրդով մոտեցել է բժշկուհի Հասմիկ Սաիյանին, որից հետո իրեն վիրահատել են։ Նշեց նաև, որ վնասվածքներ ստանալու վերոնշյալ իրական հանգամանքների մասին հիվանդանոցում սկզբում չի հայտնել, քանի որ անզգուշորեն իրեն վնասվածք պատճառողն ընկերն էր, չի ցանկացել, որ Սամվել Մարգարյանը խնդիրներ ունենա։ Մանրամասնեց, որ ժամը 12։00-ից 13։00-ի սահմաններում գտնվել է «Օրանժ» մարզասրահում, որտեղից դուրս է եկել մոտ մեկուկես ժամ մարզվե¬լուց հետո։ Նշեց, որ զրուցարանում վնասվածքներ ստանալու նախորդող պահին Սամվելը նստած էր իր դիմացը։ Կրակոցը հնչել է զրուցարան գալուց մոտ մեկ րոպե անց, 2-րդ կրակոցից է միայն զգացել, որ վնասվածք է ստացել։ Իր հիշելով` 2-րդ կրակոցից առաջ բոլորը եղել են արդեն կանգնած վիճակում։
Իր և Ս.Մարգարյանի շահագործած հեռախոսազանգերը քննվող դեպքի ժամանակահատվածում Կենտրոն վար¬չական շրջանի ալեհավաքների կողմից սպասարկելու հանգամանքը դժվարացավ մեկնա¬բանել՝ շարունակելով պնդել, որ ժամը 17։00-ից մինչև 17։40-նն ընկած ժամանակահատվածում գտնվել են զրուցարանում։ Դժվարացավ նախ վերհիշել, թե դեպքից հետո բժիշկ Հասմիկ Սաիյանի տվյալները ճշտելու նպատակով արդյո՞ք Բաբկեն Ղազարյանին զանգահարել է, թե` ոչ, նշեց, որ վերջինիս հետ հեռախո¬սով զրուցում են ամեն օր, չբացառեց նաև քննվող դեպքի օրը նրա հետ զրուցելու փաստը։ Դեպքից անմիջապես հետո բժշկուհու վերաբերյալ տվյալները ճշտելու նպատակով Բ.Ղազարյանին զան¬գա¬հարելու շուրջ նախաքննական հակասական ցուցմունքն հրապարակելուց հետո ընդունեց, որ նման բովանդակությամբ հեռախոսազանգ կատարել է։
Նշեց նաև, որ Սամվել Մարգարյանն իր 10 տարվա ընկերն է, այդ տարիների ընթաց¬քում իրենց միջև որևէ վիճաբանություն չի եղել, հայտնեց, որ Դատարանում ցուցմունքներ տալիս կաշկանդված չէ այդ փոխհա¬րա¬բերություններով, հայտնում է ճշմարտությունը։ Նշեց նաև, որ ատրճանակը չի տեսել, իսկ կրակոցները, հավանաբար, ատրճանակի անսարքության հետևանք էին։ Դատարանի կողմից դա¬տաձգա¬¬¬բանական փորձաքննության հետևությունները հրապարակելուց հետո երկու կրակոց կատա¬րելու փաստը մեկնաբանեց Սամվելի կողմից առաջին կրակոցից, հավանաբար, վախենալու հան¬գա¬մանքով։
Նշեց նաև, որ ամբաստանյալի Գագիկ Մարգարյանի նկատմամբ ի սկզբանե, դեռևս քննության առաջին օրերից որևէ նյութաիրա¬վական կամ այլ պահանջ չի ունեցել, չի ցանկացել և ներկայումս էլ չի ցանկանում, որ նա քրեական պատասխանատվության ենթարկվի։
Վկա Բաբկեն Ղազարյանի ցուցմունքներով, որոնք, ըստ էության, նույնաբովանդակ են նա¬խաքննականին, ուստի վերստին չեն շարադրվում։ Վերջինս Դատարանում նաև հայտնեց, որ գնացել է Էրեբունի բժշկական կենտրոն, վնասվածքներ ստանալու հանգամանքների վերաբերյալ իր հար¬ցադրմանն ի պատասխան՝ Արմեն Սահակյանը պատմել է, որ լուրջ բան չկա, դեպքն եղել է իրենց միջև, պատահականության արդյունք է. Սամվել Մարգարյանը պատահաբար կրակոց է արձակել, որի հետևան¬քով վնասվածք է ստացել։ Արմենը պատմել է նաև, որ նախքան այդ ընկերներով որոշել էին զրուցարանում թղթախաղով զբաղվել, այդ ընթացքում է Սամվելը նրանց տեղեկացրել, որ զենք է գտել, ապա փորձել է հանել այն՝ բոլորին ցուցադրելու նպատակով։
Նշեց, որ իր հետ կայացած առաջին հեռախոսազրույցի ընթացքում Սամվելը չի հայտնել իրակա¬նությունը, նշել է միայն, որ ոտքը վնասել է, վախենում է վարակ անցնելուց, իսկ ճշմարտությունն իրեն պատմել է արդեն բժշկական կենտրոնում։ Այնտեղ էին նաև իրենց մյուս ընկերները, մասնա¬վորապես՝ Սամվել Մարգարյանը նստած է եղել Սոս Արզումանյանի՝ բժշկական կենտրոնի բակում կայանած մեքենայում։ Մոտեցել է Սամվելին, ով, լինելով խառնված վիճակում, հետաքրքրվել է Արմենի առողջական վիճակով։ Նրան հայտնել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, խորհուրդ է տվել գնալ և հանգստանալ։ Այդ զրույցի ընթացքում Սամվելը ևս պատմել է, որ նստած են եղել, գրպանից զենքն է հանել, պատահական կրակել, ինչից և վնասվել է Արմենի ոտքը։ Սամվելն իր ափսոսանքն է հայտնել դեպքի առնչությամբ՝ ասելով, թե «ինչ վատ բան եղավ, խայտառակ եղանք»։ Այդ օրը՝ բժշկական կենտ¬րոնում գտնվելու ընթացքում, չի հետաքրքրվել, թե ատրճանակն ում մոտ է մնացել։ Հաջորդ օրը ընկեր¬ներից է տեղեկացել, որ Սամվելը ներկայացել է ոստի¬կանություն և հանձնվել։
Վկա Արմեն Գուրգենյանի ցուցմունքներով, որոնք, ըստ էության, նույնաբովանդակ են նախաքննականին, ուստի վերստին չեն շարադրվում։ Վերջինս Դատարանում նաև հայտնեց, որ քննվող դեպքի օրն աշխատանքային էր և ընկերներին հանդիպել է ընդմիջման ժամերին` ժամը 12։00-ից 13։00-ի սահմաններում։ Կրակոցից հետո Սամվելը, դիմելով զրուցարանում այդ պահին գտնվող անձանց, հետաքրքվել է՝ «հո մեկնումեկիդ չի կպել»։ Միայն Արմենն է արձագանքել՝ ասելով, որ ոտքը տաքացել է։ Սամվելը ներողություն է խնդրել, որից հետո նստել է մեքենան ու գնացել Էրեբունի բժշկական կենտրոն։ Ինքը, Սամվելը և Սոսը վերջինիս մեքենայով Արմենի մեքենայի հետևից վարելով` նույնպես գնացել են բժշկական կենտրոն, ուր Արմենին վիրահատել են։ Այն բանից հետո, երբ բժիշկներն հայտնել են, որ վտանգավոր բան չկա, ինքն ու Սոսը վերադարձել են զրուցարան, իսկ Սամ¬վելը միայնակ հեռացել է` առանց նշելու, թե ուր։ Սոսի հետ զրուցարան վերադառնալով` գրասեղանի մոտ նկատել են երկու պարկուճներ, որոնք վերցրել և նետել են փողոցի վրա գտնվող աղբամանների մեջ՝ այդ կերպ ցանկանալով վերացնել դեպքի վերաբերյալ հետքերը։
Հայտնեց, որ մինչ Արմեն Սահակյանի գալը ատրճանակ գտնելու մասին խոսք չի գնացել՝ պատճառաբանելով, որ, հավանաբար, Սամվել Մարգարյանը մոռացել էր այդ մասին իրենց տեղեկացնել։ Արմենի վնասվածքից հետո խառնվել են, մտածել են, թե որ հիվանդանոց գնան, սակայն Արմենը չի սպասել, նա մեքենայով գնացել է Էրեբունի բժշկական կենտրոն, իսկ իրենք Սոսի մեքենայով գնացել նրա հետևից։ Պնդեց, որ կրակոցներն արձակվել են զրուցարանում։
Վկա Սոս Արզումանյանի ցուցմունքներով, որոնք, ըստ էության, նույնաբովանդակ են նա¬խաքննա¬կանին, ուստի վերստին չեն շարադրվում։ Վերջինս Դատարանում նաև հայտնեց, որ սրճա¬րանում չեն մնացել, քանի որ Արմենը հիշել է, որ հեռախոսը տանն է մոռացել, ուստի վերադարձել են այդ հեռախոսի հետևից։ Քննվող դեպքից հետո Արմենը մեքենայով գնացել է Էրեբունի բժշկական կենտրոն, իրենք էլ իր մեքենայով են հետևել նրան։ Բժշկական կենտրոնից Արմենի հետ նորից վերադարձել են զրուցարան, նկատել կրակած երկու պարկուճներ, անձեռոցիկով վերցրել և նետել են աղբարկղի մեջ։ Նշեց, որ տու¬ժող Արմեն Սահակյանի կողմից զրուցարան գալուց մոտ 10-ից 20 րոպե անց է Սամվելը գտած ատրճա¬նակը ցուցադրել։ Ատրճանակը ցույց տալուց Սամվելի դիրքը չի հիշում, հնարավոր է` կիսականգնած վի¬ճակում էր։ Պնդեց, որ ինքը, տուժողը և ամբաստանյալը նշված ժամերին գտնվել են զրուցարանում։ Նշեց նաև, որ ատրճանակը չի հասցրել տեսնել, այն հանելն ու կրակոցի ձայն լսելը տևել են ակնթարթ¬ներ։
Դատարանում հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նաև վկա Հասմիկ Սաիյանի նախաքննական ցուցմունքները, որը սույն դատական ակտում արդեն իսկ ներկայացվել է («Նա¬խաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների հետա¬զո¬տում և գնա¬հատում» բաժ¬նում), ուստի վերստին չի շա¬րադրվում։
Ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանին առաջադրված մեղադ¬րանք¬ի և մե¬ղադ¬րական եզրակա¬ցութ¬յան հիմ¬քում դրված այլ ապացույցներից յուրաքանչյուրի հետա¬զոտ¬մանը (դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. նոյեմբերի 20-ի թիվ 2060/հ եզրակացության, համալիր դատահետքա¬բանա¬կան, դատաձգաբանական, դատաքիմիական, դատամիկրոմաս¬նիկային և դատաբժշկական փոր¬ձաքննութ¬յան 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի թիվ 2695 եզրակացության, հեռախոսային զանգերի և դրանց տե¬ղանշման տվյալների զննության արձանագրության, իրեղեն ապացույց ճանաչված և ի պահ հանձնված առարկաներին` գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի ներկայացրած «Բրաունինգ» տեսակի ատրճանակի, դեպքի պահին տուժող Արմեն Սահակյանի կրած հագուստներին, վերջինիս վիրահատությամբ ոտքերից հեռացված փամ¬փուշտների կրակված գնդակներին, ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին ինքնական ներկայանալու և հանցագործության գործիք հանդիսացած «Բրաունինգ» տեսակի ատրճա¬նակը ներկայացնելու մասին արձա¬նագրության) և ապացու¬ցողական արժեքին Դատա¬րանը համակողմանիորեն անդրադարձել է սույն դա¬տական ակ¬տում («Նա¬խաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների հետա¬զո¬տում և գնա¬հատում» բաժ¬նում), հետևաբար` փաս¬տելով, որ դրանք թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներ են` վերստին չի շա¬րադրում` անհար¬կի կրկնություններից խու¬սափե¬լու նպա¬¬տա¬կով։

4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված ապա¬ցույց¬ների հա¬մադրման և գնա¬հատ¬ման արդյունքներով Դատարանը հաստատված է համարում այն, որ ամբաս¬տան¬յալ Սամվել Գագիկ Մարգարյանն ապօրինաբար ձեռք բերած և կրած «Բրաունինգ» տեսակի ատրճա¬նակի և ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտների օգտագործմամբ 2013թ. նոյեմբերի 18-ին՝ ժամը 17։52-ից մինչև ժամը 16։45-ն ընկած ժամանակահատվածում երկու անգամ կրակել և դիտավորությամբ միջին ծանրության վնաս է պատճառել Արմեն Սահակյանի առողջությանը, այսինքն՝ մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք¬ներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատ¬կա¬նիշ¬ներին, հետևա¬¬բար` վեր¬ջինս քրեա¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վութ¬յան և պատժի ենթա¬կա է այդ հոդված¬ների համա¬պատաս¬խան մասերով։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմ¬նա¬վորվածությանը՝ Դատարանը փաս¬տում է, որ վերոնշյալ արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու վերաբերյալ մեղադրող կողմի վարկածը դատաքննության արդյունքներով չի հաստատվել (ապացուցվել), հետևաբար՝ ամբաստանյալ Ս.Մարգար¬յանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի այդ մասով քրեական պատասխանատվութ¬յան և պատժի ենթակա չէ։
Նման հետևության Դատարանը հանգեց հետևյալ իրավական վերլուծությունների և դատողութ¬յուն¬ների արդյունքներով.
Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով նախա¬դեպային որոշման մեջ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլու¬ծութ¬յան արդյունքներով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդ¬հա¬նուր չա¬փա¬նիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու առաջին չափանիշը վարույթն իրականացնող մար¬մինների ներքին համոզմունքն է։ Վերջինիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհան¬նիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ ներքին համոզ¬մունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գոր¬ծոն¬ների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապա¬ցույց¬ների բավարար հա¬մակցութ¬յունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ առա¬ջաց¬նի այն վստահությունը, որ ապացույցներն հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահ¬պան¬մամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներ¬քին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապա¬ցույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամա¬յա¬կան։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակող¬մա¬¬նի քննությունը։
Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ներքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի հա¬մոզ¬մունքն է առ այն, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգա¬մանք¬ները բացահայտված դիտելու համար։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նաև, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշ¬վել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտա¬գոր¬ծում է «ապա¬¬¬ցույցների համակցություն» հասկացությունը, միևնույն ժամանակ փաստել է, որ ապա¬ցույցները բա¬վա¬րար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրի¬վությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երկրորդ չափանիշը ՀՀ քրեական դատավա¬րութ¬յան օրենսգրքով սահմանված դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառա¬բան¬վա¬ծութ¬յան պահանջն է։
Քրեական վարույթի ընթացքում ընդունվում են բազմաթիվ դատավարական որոշումներ, որոն¬ցից յուրաքանչյուրը պահանջում է ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների ապացուց¬վա¬ծութ¬յան տարբեր աստիճաններ, ընդ որում` մինչդատական վարույթն ամփոփող դատավարական որո¬շում` տվյալ դեպքում մեղադրական եզրակացություն և դատական քննությունն ամփոփող դատա¬վա¬րա¬կան որո¬շում` մեղադրական դա¬տավճիռ կայաց¬նելու դեպքում պա¬հանջ¬վում է այդ հան¬գամանքների հավաս¬տի ապացուցվածություն։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երրորդ չափանիշը անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն է (անմեղության կանխավարկածի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր դիրքորոշումն է արտահայտել Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետում)։
Վճռաբեկ դատարանն Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի վերաբերյալ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 նախադեպային որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կարգավիճակի բնու¬թագրական կողմերից մեկն էլ այն է, որ որպես քրեական գործը քննող անկախ և անկողմնակալ մարմին, դատարանը չի կարող հանդես գալ մեղադրանքի կամ պաշտ¬պանութ¬յան կողմում և պետք է ար¬տահայտի միայն իրավունքի շահերը։ Քրեական գործը քննող դատա¬րանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպա¬նութ¬յան կողմերի համար պետք է ստեղծի գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրա¬ժեշտ պայմաններ՝ դրանով իսկ ապահովելով մրցակցության սկզբունքի կենսագործումը և հաս¬նե¬լով քրեական դատավարության առջև դրված խնդիրների իրագործմանը»։
Վերոնշյալից հետևում է, որ դատարանը չի կրում մեղադրանքը ապացուցելու կամ քրեական հե¬տապնդման մարմնի թույլ տված թերացումները, բացթողումները վերացնելու պարտականություն։ Ապա¬¬ցուցմանը մասնակցելը դատարանի իրավունքն է, այլ ոչ թե պարտականությունը, մեղադրանքը ապա¬¬ցուցելու պարտականութ¬յունը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ և 124-րդ հոդ¬ված¬ների ուժով, կրում են քրեական հետապնդման մարմինները։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատա¬վո¬րը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազն ապացույցները գնա¬հա¬տում են իրենց ներքին համոզ¬մամբ։ Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաս¬տատված ապա¬ցույցի ուժ չունի։ Դա¬տավորը, ինչպես նաև հետաքննութ¬յան մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մո¬տե¬ցում ցուցաբերեն ապա¬ցույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշա¬նա¬կություն տան՝ մինչև դրանց հետազո¬տումը պատշաճ իրա¬վա¬կան ընթացակարգի շրջա¬նակ¬¬ներում։
Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ /0632/01/08 քրեական գործով ՀՀ Վճռա¬բեկ դատարանն այն իրավական դիրքորո¬շում¬ն է ար¬տա¬հայտել, որ «թեպետ ապացույց¬ների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կա¬մայական լինել։ Դրա հիմ¬քում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգա¬մանք¬նե¬րի լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ Ապա¬ցույց¬ների գնահատումն համապատաս¬խան որոշումնե¬րում պետք է արտահայտվի պատ¬ճա¬ռա¬բանական եզրահանգումների ձևով՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապա¬ցույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները՝ մերժվել են՝ ճանաչվելով ոչ հավաստի»։ Համաձայն նույն նախադեպային որոշման` հակա¬սական ապացույց¬ների առկայության պա¬րա¬գայում, երբ հնա¬րա¬վոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ, վարույթն իրա¬կանացնող մարմինը միայն ապացույց¬ների հետազո¬տությունից և գնա¬հա¬տու¬¬մից հետո կարող է ապացույցների մի մա¬սին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևո¬¬րություն տալ։
Վերոնշյալ մեջբերման լույսի ներքո Դատարանը փաստում է, որ գործն ըստ էության քննող դա¬տա¬րանը կաշկանդված չէ քննվող դեպքի և դրա հանգամանքների վերաբերյալ նախորդ դատավա¬րա¬կան փուլերում տրված գնահատականներով, քանի որ դրանց վերաբերյալ ապացույց¬ները գնահա¬տելիս ղեկավարվում է իր ներքին համոզմուն¬քով, ինչը կարող է տրամագծորեն տարբերվել մինչդատա¬կան վարույթի ընթաց¬քում նույն ապա¬ցույց¬ներին, դրանց թույ¬լատրե¬լիության, վերաբերե¬լիութ¬յան, գործի լուծ¬ման տեսանկյու¬նով` բավարա¬րության վերա¬բերյալ տրված գնահատականներից` պայմանով, որ ապա¬ցույցների գնա¬հատումը լինի օրինա¬կան, փաս¬տարկված և պատճառաբանված։
ՀՀ իրավական համակարգի բաղկացուցիչ մասն հանդիսացող, բարձրագույն իրավաբա¬նա¬կան ուժ ունեցող ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածների համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մե¬ղա¬վո¬րութ¬յան մա¬սին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գոր¬¬ծին վերաբերող փոխ¬կա¬պակցված հա¬վաս¬տի ապացույցների բավարար ամբողջութ¬յամբ։ Մեղադ¬րանքն ապացուց¬ված լինե¬լու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն փա¬րատ¬վել ՀՀ քրեադա¬տա¬վարական օրենսգրքի դրույթներին համապա¬տաս¬¬խան պատ¬շաճ իրա¬վա¬կան ընթա¬ցա¬կար¬գի շրջա¬նակ¬ներում, մեկնա¬բան¬¬վում են հօգուտ մեղադրյա¬լի։ Կասկած¬յալը կամ մեղադրյալը պար¬տա¬վոր չէ ապա¬ցուցել իր անմե¬ղութ¬յունը, նրա անմե¬ղութ¬յան ապացուցման պարտա¬կանությունը չի կարող դրվել պաշտ¬պա¬նութ¬յան կողմի վրա։ Մեղադ¬րան¬քի ապա¬ցուց¬ման և մեղադրյալին ի պաշտ¬պանություն բեր¬ված փաս¬տարկ¬ների հերք¬ման պարտա¬կա¬նությունը կրում է մեղադրանքի կողմը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադ¬րա¬կան դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայաց¬վում է միայն այն դեպ¬քում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորութ¬յունն ապա¬ցուցված է դա¬տա¬կան քննութ¬յան ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաս¬տանյալի մեղավորությունը կա¬րող է համար¬վել ապա¬¬¬ցուց¬¬ված, եթե դատարանը, ղեկա¬վար¬վելով անմեղության կանխավար¬կա¬ծով, հիմնվելով պատ¬շաճ իրա¬¬վա¬կան ընթացա¬կարգի շրջանակներում դատական քննության ընթաց¬քում գործի հանգա¬մանք¬նե¬րի հետազոտման արդյունքների և դատաքննության ժամանակ հե¬տա¬զոտ¬ված հավաստի ապա¬ցույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկ¬նաբանելով, նույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ից 4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ։
Դատարանը փաստում է, որ մեղադրող կողմին մինչդատական և դատական վարույթներում հաջողվել է հիմնավորել տուժող Արմեն Սահակյանին դիտավորությամբ հրազենային-գնդակային մարմ¬նա¬կան վնասվածքներ պատճառելու փաստը, սակայն ոչ բուն շարժառիթը, քանի որ այդ կապակցությամբ բացակայում է գեթ մեկ ապացույց։ Ամբաստանյալի և տուժողի միջև առկա վաղեմի ընկերական փոխհարաբերությունների պայմաններում տուժողի ուղղությամբ կրակելն ինքնին ամբաս¬տանյալ Ս.Մարգարյանի կողմից իր անձի առավելությունը նրա նկատմամբ ընդգծելու բավարար փաս¬տարկ չէ, ենթադրություն է, որը դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել։ Հետևաբար՝ ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի գործողություններում խուլիգա¬նական մղումների և շարժառիթի առկայությունը չհաստատված ենթադրություն է, որը ՀՀ Սահմա¬նադրության և ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի վերոնշյալ հոդվածների ուժով պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստան¬յալի։
Դատարանի համոզմամբ տուժող Ա.Սահակյանի ուղղությամբ արձակած կրակոցները դիտա¬վորությամբ կատարելու մասին են վկայում դա¬տաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցները և դրանց հենքի վրա կառուցվող վերոնշյալ փաստարկները.
- Համալիր դատահետքաբանական, դատաձգաբանական, դատաքիմիական, դատամիկրոմաս¬նիկային և դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի թիվ 2695 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ 6,35 մմ տրամաչափի «Բրաունինգ M1906թ. մոդելի «555331» համարի ատրճանակը` նախատեսված 6,35 մմ տրամաչափի /Բրաունինգ 1906թ. նմուշի/ ատրճանակային փամփուշտներով կրակելու համար, պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար, այն սարքին է և առանց ձգանը սեղմելու` դրանից կրակոց/ներ/ արձակելը հնարավոր չէ։
- Տուժող Ա.Սահակյանի մարմնից վիրահատությամբ հեռացվել և դատաձգաբանական փոր¬ձաքննության են ներկայացվել երկու մետաղական գնդակներ, որոնք հանդիսանում են գործարանային ար¬տադրության 6.35 մմ տրամաչափի /Բրաունինգ M1906թ.նմուշի/ ատրճանակային փամփուշտների /նախատեսված համապատասխան տրամաչափի ակոսափող զենքերից կրակելու համար/ բաղկա¬ցու¬ցիչ մասեր` կրակված գնդակներ, կրակված են փորձաքննությանը ներկայացված 6.35մմ տրամաչափի «Բրաունինգ M1906» մոդելի «555331» համարի ատրճանակի փողից։ Փորձաքննությանը ներկայացված գնդակ¬ների արտաքին մակերեսների վրա հետացատկին բնորոշ հետքեր չեն հայտնաբեր¬վել։
- Դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. նոյեմբերի 20-ի թիվ 2060/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի` տուժող Արմեն Սահակյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաս¬տաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` աջ սրունքի և ձախ ազդրի շրջանների պատռված վերքերի` ուղեկցված աջ նրբոլոքի տեղաշարժված պոկումային կոտրվածքով, հասցվել են գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված 2 կրակոցներով, հնարավոր է պատճառված լինեն քննվող դեպքի ժամ¬անակահատվածում։ Աջ սրունքի վերքային խողովակն ունի առջևից հետ, դրսից ներս և հորի¬զո¬նական ուղղություն, իսկ ազդրի վերքային խողովակը` վերևից ներքև, հետևից առաջ ուղ¬ղություն, այսինքն` թեև կրակոցները կատարվել են կարճ ժամանակային դադարի պայմաններում (ըստ քննվող դեպքին ակա¬նա¬տես կամ մասնակից անձանց դատաքննական ցուցմունքների), սակայն արձակված գնդակները տուժողին դիպչել են տարբեր դիրքերով, մեկը՝ առջևից հետ, մյուսը՝ հետևից առաջ ուղղությամբ։
Այսպիսով, վերոնշյալ ապացույցների համադրմամբ, ստուգմամբ և գնահատմամբ պարզված փաստական տվյալները՝ կրակոցների քանակը՝ 2 կրակոց, ատրճանակի տիպը և երկու կրակոցներ արձակելու համար տվյալ (կիսաավտոմատ) տիպի ատրճանակի ձգանը պարտադիր երկու անգամ սեղմելու օբյեկտիվ (տեխնիկական) անհրաժեշ¬տությունը, տուժողի մարմնական վնասվածքների (վերքային երկու խո¬ղովակ¬¬ների) ուղղություն¬ների էական տարբերությունը՝ ժամանակային կարճ դադարի պարագայում, գրե¬թե անմիջապես երկրորդ կրակոցը կատարելու պայմաններում, բավարար է փաստելու և արձա¬նագրելու, որ պաշտպանական կողմի վիճարկումները՝ կրակոցներն անզգուշորեն կատարվելու վե¬րաբերյալ, անհիմն են։ Նշված հետևության հանգելիս Դատարանը նաև հաշվի է առնում այն, որ պաշտ¬պանական կողմի այդ վարկածը կառուցված է ոչ միայն ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի, այլ գործի ելքով շահագրգռված, նրա հետ երկարամյա ընկերական հարաբերություններով փոխկա¬պակցված ան¬ձանց՝ տուժող Արմեն Սահակյանի, վկաներ Սոս Արզումանյանի և Արմեն Գուրգենյանի ցուց¬մունք¬ներով։
Դատարանն ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին առաջադրված մեղադրանքներում վերոնշյալ փո¬փո¬¬խութ¬յու¬նները կա¬տարելիս հաշվի է առնում ՀՀ քրեա¬կան դատավարական օրենսգրքի 309-րդ հոդ¬վածի պահանջը` այն, որ ամբաս¬տանյալի վիճակը դրանով չի վատթա¬րանում, նրա պաշ¬պա¬նության իրա¬վունքը չի խախտ¬վում։
Անդրադառնալով քննվող դեպքի վայրի և կրակոցները կատարելու հստակ ժամի վերաբերյալ մեղադրող և պաշտպանական կողմերի վիճարկումներին՝ Դատարանը փաստում է, որ համաձայն ամբաս¬տանյալ Ս.Մարգարյանին առա¬ջադրված մեղադրանքի և նրա նկատմամբ կազմված մեղադրա¬կան եզրակացության՝ քննվող դեպքը տեղի է ունեցել Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի սպասարկման տարածքում, 2013թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 17։00-ից մինչ 17։40-ն ընկած ժամանա¬կահատվածում, որպիսի հետևության հանգելիս մեղադրող կողմը հիմնվել է քննվող դեպքի ենթադրյալ մասնակիցների ու ականատեսների նախաքննական ցուցմունքների և վերջիններիս շահագործած բջջային հեռախոսահամարներից կա¬տար¬ված զանգերի, դրանց տեղանշման տվյալների համադրման և գնահատման արդյունքներով։
Ըստ ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի և տուժող Ա.Սահակյանի, ինչպես նաև վկաներ Սոս Արզումանյանի և Արմեն Գուրգենյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների՝ քննվող դեպքը տեղի է ունեցել Երևանի Արցախի 18ա շենքի դիմաց գտնվող զրուցարանում, ժամը 16։45-ից մինչև 18։00-ն ընկած ժամանակահատվածում ( ըստ ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի ցուցմունքի՝ ժամը 17։00-ից 17։30-ի սահմաններում, ըստ տուժող Արմեն Սահակյանի ցուցմունքի` ժամը 17։30-ից 18։00-ի սահմաններում, ըստ վկաներ Սոս Արզումանյանի և Արմեն Գուրգենյանի ցուցմունք¬ների` ժամը 16։45-ից մինչև 17։15-ն ընկած ժամանակահատվածում)։ Անուղղակիորեն այդ ցուցմունքները հաս¬տատել են նաև վկա Բաբկեն Ղազարյանը, ով ըստ վերջինիս ցուցմունքի՝ դեպքի մասին տեղեկացել է ժամը 18։00-ի սահմաններում, հետագայում ընկերներից լսել, որ այն տեղի է ունեցել Արցախի պողո¬տայի վրա գտնվող զրուցարանում, ինչպես նաև Էրեբունի բժշկական կենտրոնի փոխտնօրեն Հասմիկ Սաիյանը, ով ընդունել է, որ ընկերոջը բուժօգնություն ցուցաբերելու նպատակով Բ.Ղազարյանն իրեն զանգահարել է ժամը 18։00-ի սահմաններում։
Խորհրդակցական սենյակում համակողմանիորեն անդրադառնալով հեռախոսահամարների վերծանումների զննման արձանագրության և դրա հիմքում ընկած վերծանումների գնահատմանը՝ Դատարանը պարզեց, որ քննվող դեպքի օրը՝ 2013թ. նոյեմբերի 18-ին, վկա Բ.Ղազարյանի շահագոր¬ծած 093-365522 և 094-047777 հեռախոսահամարների և տուժող Արմեն Սահակյանն 091-400100 և 093-400100 հեռախոսա¬համարների միջև կատարվել են հետևյալ զանգերը՝
2013թ. նոյեմբերի 18-ին՝ ժամը 17։52-ին, տուժող Ա.Սահակյանը 091-400100 հեռախոսահամարից զանգահարել է վկա Բ.Ղազարյանի շահագործած 094-047777 հեռախոսահամարին, հաղորդակցվել 0։17 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Բ.Ղազարյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Չարենցի 85 Ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, իսկ տուժող Ա.Սահակյանի հեռախոսազանգը՝ Երևանի Շահամիրյան փողոց 7/5 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (քննվող դեպքի վերաբերյալ իրա¬զեկում)։ Իր հերթին վկա Բ.Ղազար¬յանի 093-365522 հեռախոսահամարի և Էրեբունի բժշկական կենտրոնի փոխտնօրեն, գործով վկա Հասմիկ Սաիյանի շահագործած 091-428307 և 096-000065 հեռախոսահամարների միջև տվյալ օրը կատարվել են նաև հետևյալ զանգերը՝ ժամը 17։54-ին Բ.Ղազար¬յանը զանգահարել է 091-428307 հեռախոսահամարին և 0։10 րոպե տևողությամբ հաղոր¬դակցվել Հ.Սաիյանի հետ։ Այնուհետև, գրեթե անմիջապես՝ ժամը 17։55-ին՝ 0։17 րոպե և 17։56-ին՝ 1։27 րոպե տևողությամբ Բ.Ղազարյանի 093-365522 հեռախոսահամարին է զանգահարել և նրա հետ հաղոր¬դակցվել արդեն Հ.Սահիյանը, նախ՝ 091-428307, ապա՝ 096-000065 հեռախոսահամարներից (տուժող Ա.Սահակյանին հետազոտման ուղարկելու հնարավորության համաձայնեցում)։ Ժամը 17։58-ին Բ.Ղազար¬յանը նույն համարից զանգահարել է Հ.Սաիյանի արդեն 096-000065 հեռախոսահամարին և 0։31 րոպե տևողությամբ հաղորդակցվել նրա հետ։ Այս զանգերի ժամանակ Բ.Ղազարյանի զանգերը սպասարկվել են Երևանի Նար-Դոս 115, ապա՝ Խորենացի 112 հասցեներում տեղակայված ալեհավաք¬ներով։ Այդ հեռախոսահամարների միջև կայացած հերթական զանգերը կատարվել են ժամը 18։00-ին՝ 0։25 րոպե տևողությամբ, ժամը 18։08-ին՝ 0։09 րոպե տևողությամբ։
Ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի 077-505522 հեռախոսահամարից կատարված ելքային զանգերը քննվող դեպքի օրը սպասարկվել են՝ ժամը 15։58-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում, ժամը 17։36-ին՝ Արամի 1 հասցեում, ժամը 17։40։05-ին՝ Հանրա¬պետության 67 հասցեում, իսկ ժամը 17։40։16-ին՝ Հյուսիսային պողոտա 4 հասցեում, ժամը 17։41-ին՝ Խանջյան 13 ա հասցեում, ժամը 17։46-ին՝ Ալեք Մանուկյան 11 փողոցում, ժամը 17։57-ին՝ Նար-Դոսի 53 հասցեում տեղակայված ալեհավաքներով։
Տուժող Ա.Սահակյանի հեռախոսահամարը քննվող դեպքի օրը սպասարկվել է՝ ժամը 16։39-ին, ժամը 17։02-ի և ժամը 17։03-ին ՝ Արամի 1 հասցեում, ժամը 17։40-ին՝ Խանջյան 5ա հասցեում, ժամը 17։50-ին՝ Շահամիրյան 7/5ա հասցեում, ժամը 18։17-ին՝ Տիտոգրադյան փողոցի 14 հասցեում տեղակայ¬ված ալեհավաքներով։
Վկա Սոս Արզումանյանի 077-510001 հեռախոսահամարը քննվող դեպքի օրը սպասարկվել է՝ ժամը 16։44-ին՝ Արցախի 30 հասցեում, ժամը 16։45-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում, ժամը 17։00-ին, ժամը 17։01-ին, ժամը 17։35-ին և ժամը 17։37-ին՝ Արամի 1 հասցեում, ժամը 17։39-ին՝ Մ.Խորենացու 13ա հասցեում, ժամը 17։51-ին ՝ Արցախի 30 հասցեում, ժամը 17։52-ին, ժամը 18։01, ժամը 18։04-ին և ժամը 18։09-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում, ժամը 18։26-ին՝ Տիտոգրադյան 14 հասցեում տեղակայված ալեհա¬վաքներով։
Վկա Արմեն Գուրգենյանի 093-394045 հեռախոսահամարը քննվող դեպքի օրը սպասարկվել է՝ ժամը 16։45-ին, ժամը 16։53-ին, ժամը 17։22-ին, ժամը 17։24-ին, ժամը 17։31-ին, ժամը 17։42-ին, ժամը 17։54-ին և ժամը 17։55-ին՝ Ռոստովյան 17, ժամը 17։55-ին՝ Արցախի 30, ժամը 17։56-ին ժամը 18։09-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեներում, ժամը 18։56-ին՝ Արցախի 30 հասցեներում տեղակայված ալեհավաք¬նե¬րով։
Վերոնշյալ վերլուծության արդյունքներով Դատարանը փաստում է, որ՝
Երևան քաղաքի Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով քննվող դեպքի մասնա¬կիցների և ականատեսների բջջային հեռախոսահամարները սպասարկվել, հետևաբար՝ նրանք այդ ալեհավաքի սպասարկման տարածքում դեպքի օրն ենթադրաբար գտնվել են հետևյալ ժամերին՝
- ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի 077-505522 հեռախոսահամարը՝ ժամը 15։58-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում (նախորդող զանգ), ժամը 17։36-ին՝ Արամի 1 հասցեում, ժամը 17։40։05-ին՝ Հանրա¬պետության 67 հասցեում (հաջորդող զանգ) տեղակայված ալեհավաքներով,
- տուժող Ա.Սահակյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 16։39-ին, ժամը 17։02-ի և ժամը 17։03-ին ՝ Արամի 1 հասցեում, ժամը 17։40-ին՝ Խանջյան 5ա հասցեում (հաջորդող զանգ), տե¬ղա¬էկայված ալեհավաքներով,
- վկա Սոս Արզումանյանի 077-510001 հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 16։45-ին՝ Ռոս¬տովյան 17 հասցեում ( նախորդող զանգ), ժամը 17։00-ին, ժամը 17։01-ին, ժամը 17։35-ին և ժամը 17։37-ին՝ Արամի 1 հասցեում, ժամը 17։39-ին՝ Մ.Խորենացու 13ա հասցեում (հաջորդող զանգ) տեղա¬կայված ալեհավաքներով,
- վկա Արմեն Գուրգենյանի 093-394045 հեռախոսահամարն Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով առհասարակ չի սպասարկվել։
Երևանի Արցախի 30 կամ Ռոստովյան 17 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքով քննվող դեպքի մասնակիցների և ականատեսների բջջային հեռախոսահամարները սպասարկվել, հետևաբար՝ նրանք այդ ալեհավաքի սպասարկման տարածքում դեպքի օրն ենթադրաբար գտնվել են հետևյալ ժա¬մերին՝
- ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի 077-505522 հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 15։58-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում տեղա¬կայված ալեհավաքով,
- տուժող Ա.Սահակյանի հեռախոսահամարը տվյալ ալեհավաքներով չի սպասարկվել,
- վկա Սոս Արզումանյանի 077-510001 հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 16։44-ին՝ Ար¬ցախի 30 հասցեում, ժամը 16։45-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում, ժամը 17։52-ին, ժամը 18։01, ժամը 18։04-ին և ժամը 18։09-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցեում, ժամը 18։26-ին՝ Տիտոգրադյան 14 հասցեում տեղա¬կայված ալեհավաքներով,
- վկա Արմեն Գուրգենյանի 093-394045 հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 16։45-ին, ժամը 16։53-ին, ժամը 17։22-ին, ժամը 17։24-ին, ժամը 17։31-ին, ժամը 17։42-ին, ժամը 17։54-ին և ժամը 17։55-ին Ռոստովյան 17, ժամը 17։55-ին՝ Արցախի 30, ժամը 17։56-ին և ժամը 18։09-ին՝ Ռոստովյան 17 հասցե¬ներում, ժամը 18։56-ին՝ Արցախի 30 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքներով։
Պաշտպան Երվանդ Վարոսյանի ներկայացրած և դատաքննությամբ հետազոտված փաս¬տաթղթի՝ նրա՝ 2014թ. հուլիսի 17-ի հարցմանն ի պատասխան «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2014թ. օգոստոսի 2-ին ստացած SU/3252/020814/2983 նամակի համաձայն՝ խիտ բնակեցված և կառուցա¬պատ¬ված տեղանքներում, նույնիսկ մոտավոր, հնարավոր չէ նշել հիմնական բջջային կայանի (ալեհավաքի) սպասարկման գոտու չափը, ուստի հարցման մեջ հիշատակված՝ Արամի 1, Խանջյան փողոց 13ա, Ալեք Մանուկյան փողոց 11, Նար-Դոսի փողոց 53 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքների սպասարկած տարածքի շառավիղը հստակ որոշելն անհնար է։
Վերոնշյալներ ապացույցներից բացի՝ քննվող դեպքի իրական վայրի, դրանով իսկ քննվող հանցա¬գործության կատարման կոնկրետ ժամի վերա¬բերյալ իրարամերժ վարկածների ստուգման և գնահատման ընթացքում վերաբերելի միակ ապացույցը համալիր դատահետքաբանական, դատաձգա¬բա¬նական, դատաքիմիական, դատամիկրոմաս¬նիկային և դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի թիվ 2695 եզրակացությունն է, համաձայն որի՝ Արցախի փողոցի 18Ա շենքի բակում գտնվող փակ զրուցարանի «Բազմոցի աջ հենակային մաս» և «բազմոցի աջ ներքին հատված և հա¬տակ»-ից վերցված բինտե խծուծների վրա հայտնաբերվել են հրազենային կրակոցի արգասիքների կազ¬մի մեջ մտնող անտիմոնի մետաղացման հետքեր։ Փորձագետը նաև փաստել է, որ կրակոցի այդ արգա¬սիքների վաղե¬մությունը որոշելն անհնար է` գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկայի բացակա¬յության պատճառով։ Միաժամանակ փակ զրուցարանի` «բազմոցի դիմաց տեղակայված բազկաթոռի վրայից»,«բազմոցի միջնամաս, նստատեղ և թիկնակ», «բազմոցի աջ նստատեղ», «բազմոցի աջ բազրիք», «բազմոցի աջ հատվածի վրայի բարձ»-ից վերցված բինտե խծուծների/ քսուկների/ վրա հրազենային կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել։
Նույն եզրակացությամբ փաստվել է, որ տուժող Ա.Սահակյանը նմանատիպ հրազենային-գնդակային վնասվածքներ կարող էր ստանալ ինչպես նրա մասնակցությամբ իրականացված քննչա¬կան փորձարարություն կատարելու մասին կազմված արձանագրությունում նկարագրված հան¬գա¬մանք¬¬ներում, այնպես էլ նաև այնպիսի այլ հանգամանքներում, որոնք կապահովեին Ա.Սահակյանի կող¬մից` լիցքի լրացուցիչ գոր¬ծոնների ազդեցության սահմաններում վերը նշված մուտքի կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնաս¬վածքների ստացումը։
Այսպիսով, վերոնշյալ փորձաքննության եզրակացությամբ չի հերքվել դեպքի վայրի վերաբերյալ պաշտպանական կողմի առաջ քաշած վարկածը, ընդհակառակը, զրուցարանում հայտնաբերվել են նաև կրակոցի արգասիքներ, ինչը թեև չի հաստատում հատկապես դեպքի օրը և ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի գոր¬ծադրած ատրճանակից կրակոց արձակելու փաստը, սակայն միևնույն ժամանակ նաև որոշա¬կիորեն «խոսում է» դեպքը Արցախի փողոցի 18 Ա շենքում գտնվող զրուցարանում կատար¬ված լի¬նելու պաշտպանական կողմի վարկածի օգտին։
Այսպիսով, Դատարանը փաստում է, որ թեև հեռախոսազանգերի վերծանումների զննման արձա¬նագրությամբ և անմիջականորեն վերծանումների հետազոտությամբ ձեռք են բերվել քննվող դեպքի վայրի (տեղի է ունեցել Երևան քաղաքի Կենտրոն, թե՞ Էրեբունի վարչական շրջանների տարածքում), ինչպես նաև դրա կատարման ժամանակահատվածի վերաբերյալ պաշտպանական կողմի վարկածին հակասող փաստական տվյալներ, սակայն մեղադրող կողմը քննվող դեպքը հատկապես Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում կատարված լինելու վերաբերյալ հավաստի և բավարար ապացույցներ չի ներկայացրել, դեպքի վայրի և կատարման ժամանակահատվածի վերաբերյալ պաշտպանական կողմի վարկածը, որը հաստատել են նաև տուժողը և վկաները, ապացույցների բավարար համակ¬ցությամբ չի հերքել։ Ավելին, պաշտպանի հարցմանն ի պատասխան՝ «Ղ-Տելեկոմ» բջջային օպերա¬տորի ներկայացուցիչը պատասխանել է, որ նույնիսկ մոտավոր հնարավոր չէ պատասխանել, թե Երևան քաղաքի Արամի 1, ինչպես նաև Խանջյան փողոց 13ա, Ալեք Մանուկյան փողոց 11, Նար-Դոսի փողոց 53 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքների սպասարկած տարածքի շառավիղը հստակ որքան է կազմում, որպիսի պայմաններում առկա է նաև չփարատված կասկած առ այն, թե արդյոք ենթադրաբար Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում, այդ թվում՝ Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհա¬վաք¬ների սպասարկման շառավիղը, չէր կարող հասնել մինչև Արցախի փողոցի 18 Ա շենքում գտնվող զրու¬ցարան, սպասարկեր նաև դրա մոտակայքում գտնվող անձանց հեռախոսազանգերը։ Դա¬տաքննութ¬յամբ հետազոտված ապացույցների կազմում բացակայում է նաև պաշտպանական կողմի այդ փաս¬տարկը հերքող որևէ ապացույց։
Այսպիսով, հանցագործության կատարման կոնկրետ վայրի և ժամի վերաբերյալ մեղադրող և պաշտպա¬նական կողմերի իրարամերժ վարկածները (կատարվել է մեղադրական եզրակացությունում նշված Կենտրոն, թե՞ Էրեբունի վարչական շրջանի տարած¬քում) ստուգելու և դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապա¬ցույցների համադրմամբ գնահատելու արդյունքներով Դատարանը փաստում է, որ այդ հան¬գամանքներն ապացույցների բավարար համակցությամբ հստակորեն չեն պարզվել և ապացուցվել, սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու հնարավորությունները, ուստի հաստատված է համարում այն, որ քննվող դեպքը տեղի է ունեցել Երևան քա¬ղաքի սահման¬ներում` 2013թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 16։45-ից մինչև ժամը 17։52-ն ընկած ժամանակահատ¬վա¬ծում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 47-րդ հոդվածի 1-ին մասում ամրագրված է քրեական գործի տարածքային ընդդատության որոշման հիմնական կանոնը, որի համաձայն՝ այն հանցագոր¬ծությունների վերաբերյալ գործերը, որոնք ավարտվել են որևէ դատական տարածքի սահմաններում (ներառյալ տևող հանցագործությունները), ընդդատյա են տվյալ առաջին ատյանի դատարանին` անկախ հանցանքը սկսվելու վայրից և մինչդատական վարույթն իրականացրած մարմնի նստավայրից։
Եթե ընդդատության կարգի խախտումը հայտնաբերվել է դատական քննության ժամանակ և կողմերը չեն առարկում, որ գործի քննությունը շարունակվի այդ դատարանում, դատարանն իրավասու է գործը թողնել իր վարույթում (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 49-րդ հոդվածի 2-րդ մաս)։
Վերոնշյալ կանոնը կիրառելի է միայն այն ժամանակ, երբ վարույթն իրականացնող դատարանը գործը վարույթ ընդունելիս չգիտեր և չէր կարող իմանալ, որ տվյալ գործն իրեն ընդդատյա չէ, այսինքն` սխալ ընդդատության մասին վկայող հանգամանքն ի հայտ է եկել դատաքննության ընթացքում ապա¬ցույցների հետազոտման արդյունքում։ Եթե սխալ ընդդատության մասին վկայող հանգամանքները քրեական գործը դատարան ուղարկելիս արդեն իսկ եղել են գործի նյութերում, ապա ՀՀ քրեական դա¬տավարության օրենսգրքի 49-րդ հոդվածի 2-րդ մասը չի կարող կիրառվել, դրա փոխարեն պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 49-րդ հոդվածի 1-ին մասը և գործն ուղարկվի ըստ ընդդատության։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0211/01/10 քրեական գործով 2011 թվականի հուլիսի 13-ի նախա¬դեպային որոշման մեջ եզրակացրել է, որ երբ ընդդատության սխալ լինելու փաստն ի հայտ է գալիս ապա¬ցույցների դատական հետազոտման (դատաքննության) արդյունքում, ապա ՀՀ քրեական դատա¬վարության օրենսգրքի 49-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված ընթացակարգի գործադրմամբ գործը կարող է մնալ այն քննող դատարանի վարույթում։
Վերոնշյալ վերլուծությունների լույսի ներքո` Դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործը վարույթ ընդունելիս և այն դատաքննութ¬յան նշանակելիս պահպանել է գործի քննության ընդդա¬տության կանոնները, քանի որ ենթադրյալ հանցագործության դեպքի վայրը, ըստ մեղադրական եզրակա¬ցության, եղել է Կենտրոն վարչական շրջանի սահմաններում գտնվող Արամի 1 հասցեն, ինչը պաշտպանական կողմը վիճարկվել է դեռևս մինչդատական վարույթից, հետևաբար՝ նախքան վերջնա¬կան դատական ակտ կայացնելը Դատարանը հայցել և ստացել է դատավարության երկու կողմում հանդես եկող բոլոր անձանց համաձայնությունը՝ դեպքի վայրի, դրանով իսկ ընդդատության վիճարկման պայմաններում գործի քննությունը շարունակելու և ավարտելու տեսանկյունով, այսինքն` քննվող հանցագործության դեպքը նույնիսկ Էրեբունի վարչական շրջանի տարածքում կատարված լինելու պարագայում իրավասու էր քննել և ավարտել սույն քրեական գործը։ Հետևաբար՝ դատաքննության արդյունքներով հանցա¬գոր¬ծության կատարման կոնկրետ վայրը հստակորեն չպարզվելու հանգամանքը սույն գործը ընդդատության կանոնների պահպանմամբ վարույթ ընդունելու, դատական քննության նշանակելու, քննելու և լուծելու վերաբերյալ Դատարանի կայաց¬րած որոշումների հիմնավոր¬վա¬ծությունն ու օրինականությունը վիճարկող փատարկ չէ, Դատարանը տվյալ որոշումները կայացնելիս գործել է ոչ թե իր հայեցո¬ղութ¬յամբ, կամայականորեն, այլ ներպետական օրենսդրությամբ` ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքով սահմանված իր լիազորություն¬ների շրջա¬նակներում՝ որպես «օրենքի հիման վրա ստեղծված դատա¬րան» ( նույնանման փաստական հանգամանքների վերաբերյալ իր դիրքորոշում է արտահայտել նաև ՄԻ եվրոպական դատարանը` «Սոեմին ընդդեմ Բելգիայի» գործով 2000թ. հունիսի 22-ին կայացրած վճռում)։
Դատարանը նաև փաստում է, որ թեև սույն դատական ակտով ամբաստանյալի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակելու պարագայում տվյալ հոդվածով նախկինում հարուցված մեղադրանքը հանրայինից վեր է ածվում մասնավոր մեղադրանքի գործի, սա¬կայն այդ հոդվածով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի մեղավորության հարցը ենթակա է ևս քննարկման և լուծման սովորական կարգով՝ խորհրդակցական սենյակում գործն ըստ էության լուծելիս, որպիսի հետևության Դատարանը հանգում է հետևյալ իրավական վերլուծությունների և դատողությունների արդյունքներով.
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 33-րդ հոդվածի համաձայն` մասնավոր մե¬ղադրան¬¬քի գործեր են հանդիսանում նույն օրենսգրքի 183-րդ հոդվածում նախատեսված հան¬ցագոր¬ծություն¬ների վերաբերյալ գործերը։
Ի թիվս ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածում թվարկվածների` ՀՀ քրեական օրենսգրքի …..(…) 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը ևս հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, և կաս¬կած¬յալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի հետ նրա հաշտվելու դեպքում ենթակա են կարճման։ Հաշ¬տությունը թույլատրվում է մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակ¬ցա¬կան սենյակ հեռանալը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վա¬րույ¬թը ենթակա է կարճման, եթե՝
- սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը (4-րդ կետ),
- ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքով հատկապես նախա¬տես¬ված դեպքերում տուժողը հաշտվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հետ (5-րդ կետ)։
Առերևույթ վերոնշյալ հիմքերը միմյանց հետ մրցակցում են, սակայն միայն առաջին հայացքից։ Դատարանը փաստում է, որ մասնավոր հետապնդման գործերով տուժողի և ամբաստանյալի հաշ¬տությունը և այդ հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը հնարավոր է միայն վարույթի հետագա փուլերում, երբ նախքան անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելն առկա էր հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վերաբերյալ դիմողի բողոքը, սակայն դիմողը, որը վարույթի հետագա փուլում գլխավորապես հանդես է գալիս արդեն տուժողի կարգա¬վիճակում, փոխում է իր սկզբնական դիրքորոշումը, իսկ ամբաս¬տանյալն համաձայնում է հաշտության հիմքով իր նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հետ։
Բողոքի բացակայության հիմքով վարույթն ավարտվում է, որպես կանոն, քրեական գործի հա¬րուցումը մերժելու որոշման կայացմամբ։ Ինչ վերաբերում է այդ հիմքով քրեական հետապնդումը դադա¬րեցնելու դեպքերին, ապա նման իրավիճակ առաջանում է մեղադրյալին (ամբաստանյալին) վե¬րագրված արարքը մինչդատական կամ դատական վարույթներում վերաորակելու պարագայում, երբ նրա նկատմամբ առաջադրված հանրային մեղադրանքը փոփոխվում է մասնավոր մեղադրանքով և մինչ այդ դատավարական գործողության կատարումը կամ դատական ակտի կայացումը տուժողն արդեն իսկ հայտնած է լինում իր դիրքորոշումը՝ մեղադրյալին (ամբաստանյալին) քրեական պատասխանատ¬վության ենթարկելու բողոքի բացակայության մասին կամ նախկինում այդ հարցի շուրջ որևէ դիրքո¬րոշում չի հայտնել և մեղադրյալի (ամբաստանյալին) հետ հաշտվում է մեղադրանքը մաս¬նավորի փո¬փոխվելուց հետո։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` Դատա¬րա¬նը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացա¬ռող հանգա¬մանք¬ներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեց¬նելու հարցը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ նույն հոդվածի 6-րդ և 13-րդ կետերով նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը։ Այդ դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 36-րդ հոդվածի համաձայն` մասնավոր հե¬տապնդման գործերի վարույթը կարճվում է և փաստվում է քրեական հետապնդում իրակա¬նաց¬նե¬լու հրաժարում, երբ տուժողն հաշտվում է մեղադրյալի հետ։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մե¬ղադրյալը, ում վերաբերյալ գործը նշանակված է դատական քննության, կոչում է ամբաստանյալ, հետևաբար` ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի վերոնշյալ ինստիտուտի մեկ¬նաբանություններն առերևույթ վե¬րա¬բերելի են նաև սույն գործով ամբաստանյալի կարգավիճակ ունեցող Սամվել Մարգար¬յանի նկատ¬մամբ։
Դատաքննության արդյունքներով հաստատվեց, որ տուժող Ա.Սահակյանը դեռևս մինչդա¬տական վարույթի սկզբից չի ցանկացել, որ նրան մարմնական վնասվածք պատճառած ընկերը՝ գործով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանը, ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, որպիսի դիրքորոշումը վերահաստատեց նաև Դատարանում։ Դրա վերաբերյալ տուժող Ա.Սահակյանը նշել է ոչ միայն նախաքննական ցուց¬մունքներում, այլև վարույթն իրականացրած մարմնին դեռևս 2014թ. մայիսի 14-ին ուղղած դիմումում, սակայն քրեական հետապնդումն ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի նկատմամբ դեռևս 2013թ. նոյեմբերի 19-ից հարուցվել էր հանրային մեղադրանքի «գործով», այն էլ երկու մեղադրանքով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին և 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, հետևաբար՝ տուժող Ա.Սահակյանի վերոնշյալ դիրքո¬րոշումը՝ բողոքի բացակայությունը, քրեական գործի հետագա ընթացքի վրա առերևույթ էական ազդեցություն ունենալ չէր կարող։
Խորհրդակցական սենյակում հանգելով այն հետևության, որ ամբաստանյալին վերագրվող արարքը պետք է որակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որը մասնավոր մեղադրանքի վերաբերյալ «գործ» է՝ Դատարանը փաստում է, որ տվյալ հոդվածով ամբաստանյալի քրեական պատասխանատվության հարցը որոշելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել և հիմք ընդունել դեռևս քրեական գործի մինչդատական վարույթից տուժող Ա.Սահակյանի հայտնած դիրքորոշումը՝ գործով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վերաբերյալ բողոքի բացակայութ¬յունը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի վերոնշյալ հոդվածների համադրումից և վերլու¬ծությունից կարելի է եզրակացնել, որ դիմողի (տուժողի) բողոքի բացակայության հիմքով քրեական հե¬տապնդումը դադարեցնելիս ամբաստանյալի համաձայնությունն առերևույթ պարտադիր չէ (ի տարբերություն քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու կամ համաներման ակտի կիրառման հիմքերի), սակայն նման մոտեցում ցուցաբերելու դեպքում, Դատա¬րանի համոզմամբ, կխախտվի ՀՀ Սահմանադրության մի շարք հոդվածների պահանջներ, ինչպես նաև քրեական դատավարական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածով ամրագրված անմեղության կան¬խա¬վարկածի սկզբունքը, քանի որ անձի նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը կդադարեցվի առանց նրա մեղավորության հարցը հրապարակային դատաքննության պայմաններում քննելու և պարզելու, դրա շուրջ նրա վիճարկումները ստուգելու և հերքելու, այսինքն՝ կհանգեցնի անձի արդար դա¬տաքննության իրավունքի, ինչպես նաև օրինականության սկզբունքի խախտման։
Տվյալ պարագայում ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանը մինչև Դատարանի՝ խորհրդակցական սենյակ հեռանալը չի հայտարարել տուժողին մարմնական վնասվածքները դիտավորությամբ պատ¬ճառելու մասին, հետևաբար՝ ի թիվս մեղադրանքի այլ կետերի՝ խուլիգանական դրդումները վիճարկելու պարագայում, չի համաձայնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրա նկատմամբ քրեական հե¬տապնդումը ոչ արդարացնող այդ հիմքով դադարեցնելու հետ, հանդես չի եկել նման միջնորդությամբ նույնիսկ դատա¬կան վիճաբա¬նութ¬յունների փուլում՝ պաշտպանական ճառով հանդես գալիս։ Ընդհակառակը, ամբաստանյալ Ս.Մարգար¬յանը մինչև դատական քննության ավարտը վիճար¬կել է իր արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածով նախա¬տեսված հանցակազմի առկա¬յությունը, դրա հիմնավորվածությունը՝ պնդելով, որ նրան վերագրված արարքն իրականում տեղի է ունեցել անզգուշությամբ։
Դատարանը փաստում է, որ մինչև խորհրդակցական սենյակ հեռանալն ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի դրական դիրքորոշման՝ համաձայնության կամ միջնորդության պայմաններում միայն նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետապնդումը կարող էր դադարեցվել ոչ ար¬դարացնող այդ հիմքով՝ դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ, սակայն հաշվի առնելով ամբաստանյալի վերոնշյալ դիր¬քո¬րոշման բա¬ցա¬կայությունը, գտնում է, որ բացակայում է նաև այդ մեղադրանքով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքը (հիմքը), որի պայ¬մաններում գործի քննությունը պետք է շարունակվի սովորական կարգով (ընդհանուր հիմունք¬ներով)։
Նման պայմաններում Դատարանը բոլոր ապացույցների համադրման և խորհրդակցական սեն¬յակում գնահատման արդյունքներով փաստում է, որ ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին վերագրված արարքն ապացուցված է, իրականում բովանդակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մա¬սով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներ, վերջինս մեղավոր է այդ հանցանքը կատարելու մեջ, սակայն այդ հոդվածով ենթակա է ազատման քրեական պատաս¬խա¬նատվությունից՝ տուժող Արմեն Սահակյանի բողոքի բացակա¬յութ¬յան պատճառա¬բանութ¬յամբ։
Դատարանը նաև փաստում է, որ ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, դրա վերաբերյալ պաշտպա¬նական կողմի վիճարկումները, մասնավորապես՝ հրազենը կամովին հանձնելու և նույն հոդվածի 5-րդ մասի ուժով քրեական պատասխանատվությունից Ս.Մարգարյանին ազատելու անհրա¬ժեշտության վե¬րաբերյալ՝ անհիմն են և չփաստարկված։
Այսպես, ամբաստանյալը մինչդատական վարույթի ընթացքում հարցաքննվելիս ընդունել է հրազեն հանդիսացող ատրճանակը կրելու (գտել է և վերցրել մոտը) եր¬կու անգամ կրակելու և տուժող Ա.Սահակյանին, թեև անզգուշորեն, այնուամենայնիվ, մարմ¬նական վնասվածքներ պատճառելու հանգամանքը։ Տվյալ դեպքում ամբաստանյալը ինքնակամ ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին է ներկայացել և ենթադրյալ հանցագործության գործիք հանդիսա¬ցող ատրճանակը ներկայացրել 2013թ. նոյեմբերի 19-ին` ժամը 21.30-ին, այն դեպքում, երբ հրազենային վնասվածքներով տուժողին «Էրեբունի բժշկական կենտրոն» ընդունելու վերաբերյալ 2013թ. նոյեմբերի 18-ին` ժամը 18.50-ին ստացված ահազանգից, տուժող Արմեն Սահակյանից դեռևս 2013թ. նոյեմբերի 18-ին հանցագործության մասին հաղորդում ստանալու, նրան նույն թվականի նոյեմբերի 19-ին` ժամը 18.00-ից 18.50-ն ընկած ժամա¬նակահատվածում հարցաքննելուց և որպես կրակոցներ արձակողի` գործով ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի անունը հիշատակելուց հետո իրավապահներին արդեն իսկ հայտնի էր քննվող դեպքի, իսկ տուժողի ցուցմունքից` դրան գործով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի առնչության մասին, այսինքն` վերջինիս կողմից հրազեն և ռազմամթերք ապօրինաբար կրելու, երկու կրակոց կատարելու և տուժողին մարմ¬նական վնասվածք պատճառելու փաստը։ Այս պարագայում ինքնակամ ներկայա¬նալիս իր իսկ կողմից ապօրինաբար կրած և որպես հրազեն օգտագործած ատրճանակը իրա¬վա¬պահներին ներ¬կայացնելը քրեաիրա¬վա¬կան առումով չի նույնանում հրազենը կամովին հանձնելու հետ, ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը բացառող հանգա¬մանք (հիմք) չէ, այլ նրա պատասխանատ¬վությունն ու պա¬տիժը մեղ¬մացնող հանգա¬մանք է, որը և հաշվի է առնվում նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելիս։
Ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի նկատմամբ պատ¬իժ նշա¬նա¬կելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա¬գոր¬ծութ¬յուն¬ները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատ¬մամբ կի¬րառ¬վող պատիժը և քրեաիրավական ներգոր¬ծության այլ միջոց¬ները պետք է լինեն արդարացի, համա¬պա¬¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րութ¬յանը, այն կատարելու հանգա¬մանք¬ներին, հանցավորի անձնա¬վո¬րութ¬յանը, անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գործությունները կան¬խելու հա¬մար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հան¬րության համար վտան¬գա¬¬վո¬րութ¬յան աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալ¬ներով, այդ թվում՝ պա¬տաս¬խա¬նատ¬վությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծան¬րացնող հանգամանքներով։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-149/07 գոր¬ծով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախա¬տես¬ված իրա¬վանորմը, նշել է, որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատվությունը մեղմացնող հան¬գամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ, քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ, որոնք նույն հոդվածի առաջին մասում նշված չեն։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնա¬հատում՝ նախկինում դատա¬պարտված և արատավորված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկա¬նութ¬յան ինֆոր¬մացիոն կենտրոն 2013թ. նոյեմբերի 20-ին կա¬տար¬ված հարցման արդյունքների), երիտասարդ լինելը, ՀՀ զինված ուժերում ծառայելը (ըստ ՀՀ ՊՆ Նոր Նորքի զինվորական կոմիսար Ռ.Զախարյանի 2013թ. դեկտեմբերի 10-ի թիվ 4/3828 նամակի), որպես պա¬տաս¬խա¬նատ¬վութ¬յունն ու պատիժը մեղմացնող հանգա¬մանք¬ներ՝ իրավապահներին ինքնակամ ներկայանալը և հանցագործության գործիք հանդիսացած ատրճանակը կամովին ներկայացնելը (ըստ 2013թ. նոյեմբերի 19-ին կազմված համապատասխան արձանագրութ¬յան), դեռևս մինչդատական վարույթից մասնակի խոստովանական ցուցմունքներ տալը։
Ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղ¬մաց¬նող վերոնշյալ հան¬¬¬գամանքներն հաս¬տատվել են գործով ձեռք բերված և դա¬տաքննութ¬յամբ հետա¬զոտված, թույլատ¬րե¬լիութ¬յան ու վերաբերելիության չափանիշներին համա¬պա¬տասխանող ապա¬ցույց¬¬նե¬րով և ող¬ջամտո¬րեն նվազեցնում են նրա հան¬րային վտան¬գավո¬րությունը։
Ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի պատասխանատվությունը և պա¬տիժը ծան¬¬րաց¬¬նող հանգա¬մանքներ Դատա¬րանը չարձանագրեց։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ¬ Ս.Մար¬գար¬յանի նկատ¬մամբ նշանակվող պատժի տե¬սակի ընտրութ¬յան և այն կրելու անհրա¬ժեշ¬տութ¬յան հար¬ցե¬րին` Դատա¬րանը փաստում է, որ նրա կատարած հանցանքի պատ¬ժամասը , ըստ էության որո¬շակի է, քանի որ նախատեսում է պատիժ ազատազրկման կամ կալանքի ձևով։ Վերջինս ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի նկատմամբ առհասարակ չի կարող նշանակվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արգելքի պատճառաբանությամբ։ Տվյալ դեպքում քննարկ¬ման և լուծման են¬¬թակա են տվյալ հոդ¬ված¬ներով նախատեսված ազա¬տազրկման չափի, դրա նվազագույն չա¬փից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանա¬կելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրա¬ռում), պատիժը կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրա¬ռում) հար¬ցերը։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի կատարած հան¬¬¬ցա¬¬¬գոր¬ծությունների բնույթն ու հասարա¬կա¬կան վտանգավո¬րութ¬¬յան աստիճանը, մասնավորապես՝ հրազենի գործադրման փաստը, որի կատարման համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական պատասխա¬նատ¬վութ¬յունից ազատվում է ոչ արդարացնող հիմքով՝ տուժողի բողոքի բացակայության պատճառաբանութ¬յամբ, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդ¬վածի տեսանկյու¬¬նով բացառիկ հան¬գա¬մանք¬ների բացա¬կայությունը` Դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու տես¬անկյու¬նով վեր¬ջինիս նկատ¬¬¬մամբ պատիժ պետք է նշանակվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։ Նույն պատճառաբանությամբ Դա¬տարանը գտնում է նաև, որ բացա¬կայում են ամբաս¬տան¬յալի նկատմամբ ազա¬տազրկման նվա¬զագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատ¬ժա¬¬տեսակ նշա¬նակելու հիմքերը։ Ամբաստանյալ¬ի անձը դրականորեն բնու¬թագրող տվյալ¬ները, նրանց պատասխա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերը նշած հանգամանքները Դա¬¬տա¬րանը հաշվի է առնում նրա նկատմամբ ազա¬տազրկման ձևով նշանակվող պատժի չափը սահ¬մանելիս։
Այդ պատիժն է արդարացի և անհրա¬ժեշտ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, ամբաս¬տանյալին ուղ¬ղելու, նրա կողմից նոր, իսկ այլոց կողմից նման հան¬ցագոր¬ծութ¬յուն¬ների կատա¬րումը կանխելու համար։
Քննարկելով ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանի նկատ¬մամբ որպես ընտրված խափանման միջոց կալա¬նա¬վորման հարցը` Դատարանը, հաշվի առնելով վեր¬ջինիս ազատազրկման դատա¬պարտելու փաս¬տը, գտնում է, որ այն անհրաժեշտ է թող¬նել անփո¬փոխ` դա¬տավճռի կատարումն ապահովելու նպատակով։ Միաժամանակ անդրա¬դառ¬նալով ամբաս¬տան¬¬¬¬յալի պատ¬ժի կրման սկիզբն հաշ¬վար¬կելու և անազատության մեջ պահ¬վելու ժամկետն հաշ¬վակցելու հարցե¬րին, հաշվի առնելով ժամանակային ընդհատմամբ արգելանքի տակ գտնվելու փաստը` Դատա¬րանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սամվել Մարգարյանի պատժի կրման սկիզբն անհրաժեշտ է հաշվարկել 2014թ. ապրիլի 26-ից, այսինքն՝ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշմամբ գրավի վերաբերյալ մասով Երևանի Էրեբունի և Նու¬բարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշումը բեկանելու և նույն օրն ամբաստանյալ Ս.Մարգարյանին վերստին արգելանքի վերցնելու օրվանից։ Տվյալ պարագայում Ս.Մարգար¬յանի նկատմամբ նշանակված պատժին ենթակա է հաշվակցման նրան անազատության մեջ պահելու՝ ձերբակալելու 3 (երեք) օրը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դա¬տավճիռ կա¬յաց¬նելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույցների տնօրինման, դատա¬կան ծախսերի, գույ¬քի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քա¬ղա¬¬¬քա¬ցիական հայցի հար¬ցե¬րին։ Վերոնշյալի կապակցությամբ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ամ¬բաս¬տանյալի գույքի նկատմամբ փաստացի արգելանք չի կի¬րառվել, նրա դեմ քաղա¬քա¬¬ցիական հայց չի ներկայացվել։ Դատարանը հանցա¬գոր¬ծությամբ տուժող Արմեն Մհերի Սահակյանին պատճառված ֆիզիկական վնասի նյութական փոխհա¬տուց¬ման հարցն համարում է լուծված` վերջինիս կողմից նյութաիրավական պահանջ ներկա¬յացնելուց հրա¬ժար¬վելու պատճա¬ռա¬բանությամբ։
Դատարանը փաստում է, որ որպես դատական ծախս` ամբաստանյալ Սամվել Գրիգորյանից հօ¬գուտ պետական բյուջեի անհրաժեշտ է բռնագանձել տուժող Ա.Սահակյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փոր¬ձաքննութ¬յան 2013թ. նոյեմբերի 20-ի թիվ 2060/հ եզրակացության կազմման վրա պետական բյուջեի հաշվին կատարված ծախսը` ընդհանուր 8.000 (ութ հազար) ՀՀ դրամ գու¬մար։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման խնդրին` Դատարանը գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական կենտ¬րոնում ի պահ հանձնված «Բրաունինգ M 1906» մոդելի «555331» համարի ատրճանակը (պահունակով հան¬դերձ), դրանից կրակված երկու գնդակներն անհրաժեշտ է ոչնչացնել, իսկ տուժող Սամվել Մարգարյանին պատ¬կանող և նա¬խաքննա¬կան մարմնի` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի իրեղեն ապացույց¬ների սենյակում պահվող հագուստները` կաշվե բաճկոնը, կարճաթև շապիկը, ջինսե անդրավարտիքն ու վարտիքը՝ վերա¬դարձնել վերջինիս` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնե¬լուց հետո։
Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով, 183-րդ, 357-360-րդ, 364-367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով` Դատա¬րանը





Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝

Սամվել Գագիկի Մարգարյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1- ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա¬գոր¬ծութ¬յունների կատարման մեջ, նրան ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նա¬խա¬տեսված քրեական պա¬տաս¬¬խանատվությունից` տուժող Արմեն Սահակյանի բողոքի բացակա¬յութ¬յան պատճառա¬բանութ¬յամբ։
Սամվել Գագիկի Մարգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել պատիժ` ազա¬տազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով և պատժի այդ ժամկետին հաշ¬վակցելով անազատության մեջ գտնվելու 3 (երեք) օրը` թողնել կրելու 11 (տասնմեկ) ամիս 27 (քսան¬յոթ) օր ժամկետով ազատազրկումը։
Սամվել Մարգարյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել 2014թ. ապրիլի 26-ից, նրա նկատ¬մամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանա¬վորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական կենտ¬րոնում ի պահ հանձնված «Բրաունինգ M 1906» մոդելի «555331» համարի ատրճանակը (պահունակով հան¬դերձ), դրանից կրակված երկու գնդակները` ոչնչացնել, տուժող Սամվել Մարգարյանին պատ¬կանող և նա¬խաքննա¬կան մարմնի` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի իրեղեն ապացույց¬ների սենյակում պահվող հագուստները` կաշվե բաճկոնը, կարճաթև շապիկը, ջինսե անդրավարտիքն ու վարտիքը վերա¬դարձնել վերջինիս` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Հանցա¬գոր¬ծությամբ տուժող Արմեն Մհերի Սահակյանին պատճառված ֆիզիկական վնասի նյութական փոխհա¬տուց¬ման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկա¬յացնելուց հրա¬ժար¬վելու պատճա¬ռա¬բանությամբ։
Որպես դատական ծախս` Սամվել Գագիկի Մարգարյանից հօգուտ պետական բյուջեի բռնա¬գանձել 8.000 (ութ հազար) ՀՀ դրամ գումար։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեա¬կան դա¬տարան` հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում։



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ