Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0081/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
1.9
Պատասխանող
Վլադիմիր Ռաֆայելյան
Վլադիմիր Ռաֆայելյան Արմենի
Վլադիմիր Ռաֆայելյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արարատ Պետրոսյան
Սեվակ Համբարձումյան
Մանուշակ Պետրոսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արարատ Պետրոսյան
Սեվակ Համբարձումյան
Մանուշակ Պետրոսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2015-03-02 | 12:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-11-18 | 12:00 | 1 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-11-17 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-10-23 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-10-09 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-09-30 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-09-10 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-08-27 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-07-25 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-07-08 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-06-23 | 12:00 | 1 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Գործ № ԵԿԴ/0081/01/14
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ. Պողոսյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
<<2 >> մարտի 2015 թվականի ք. Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
պաշտպան` Ա. ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Վ. ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆԻ
մեղադրող` Հ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վլդաիմիր Ռաֆայելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի ավագ քննիչ` Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 7-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 15140413 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետերով: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 30/
2. 2013 թ. օգոստոսի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ձերբակալվել է: /հ1. գ-թ 36-37/
3. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 67/
4. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 77/
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը մերժվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանը դատական նիստերի դահլիճից արգելանքից ազատ է արձակվել: /հ.1 գ-թ 79-81/
6. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ. 1 գ-թ 82/
7. 2013թ. հոկտեմբերի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 7-ը /հ.1 գ-թ 140-141/
8. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գորշով մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով:/ հ.1 գ-թ 157/
9. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 158/
10. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 163/
11. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.1 գ-թ 165-166/
12. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործի վարույթն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 190/
13. 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. փետրվարի 7-ը: /հ.1 գ-թ 196-197/
14. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 198-200/
15. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 9-ի որոշմամբ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մարտի 14-ը: /հ.1 գ-թ 205-211/
16. 2014թ. փետրվարի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. ապրիլի 7-ը: /հ.1 գ-թ 216-217/
17. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. մարտի 4-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով երկալացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 219-220/
18. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մարտի 7-ի որոշմամբ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մայիսի 14-ը: /հ.1 գ-թ 223-224/
19. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014թ. մարտի 26-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանի բերած վերաքննիչ բողոքը` իր պաշտպանյալի նկատմամբ ընտրված կալանքը որպես խափանման միջոց վերացնելու և կալանքից ազատելու մասին, մերժվել է: /հ.1 գ-թ 230-233/
20. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 1/մեկ/ ամիս ժամկետով երկալացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 268-269/
21. 2014թ. ապրիլի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. հունիսի 7-ը: /հ.1 գ-թ 270-271/
22. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մայիսի 8-ի որոշմամբ ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հունիսի 14-ը: /հ.1 գ-թ 274-281/
23. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. մայիսի 5-ի զեկուցագրով, աշխատանքից ազատվելու կապակցությամբ, խնդրվել է թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնել մեկ այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի քննիչ` Վ. Բադալյանի 2014թ. մայիսի 14-ի որոշմամբ է թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 283/
24. 2014թ. հունիսի 4-ին թիվ 15140413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. հունիսի 5-ին: /հ.1 գ-թ 298-303, h.2 գ-թ 1/
25. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունիսի 5-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0081/01/14 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 2, 11/
26. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցվել է Վ. Տաֆայելյանին կալանքի տակ պահած ժամկետը` 2/երկու/ օրը, և թողնվել է կրելու ազատազրկում 3/երեք/ տարի 11/տասմեկ/ ամիս 28 օր ժամկետով:
Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.2 գ-թ 89-93/
27. Ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը 2014թ. դեկտեմբերի 19-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարանում չի ներկայացվել:
28. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014թ. դեկտեմբերի 23-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:
Գործի փաստական հանգամանքները.
29. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար.
Վլադիմիր Ռաֆայելյանն ընկերոջ՝ վկա Գարեգին Մայիլյանի հետ 2013թ. օգոստոսի 04-ի լույս 5-ի գիշերը՝ մինչև ժամը 04-ը, գտնվել է ք.Երևանի Վարդանանց փողոցում գործող <<Անգել>> գիշերային ակումբում, որտեղ ժամանակ են անցկացրել նաև տուժող Գևորգ Մուրադյանն ու նրա մտերիմները՝ վկաներ Սասուն Մուրադյանը, Արթուր Ունանյանը և Արամ Ղազարյանը։ Ժամը 04-ի սահմաններում՝ ակումբում պարելու ընթացքում, վկաներ Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը, վիճելով միմյանց հետ, պարզաբանումների համար դուրս են եկել ակումբից։ Քիչ անց նրանց են հետևել նաև ամբաստանյալը, տուժողն ու մյուս վկաները, որոնց Գ.Մայիլյանն ու Ս. Մուրադյանը խնդրել են չմիջամտել իրենց զրույցին և զրուցելով՝ հեռացել են վերջիններիցս։ Երբ նրանց խոսակցությունը վերածվել է վեճի և քաշքշուկի, նրանց են մոտեցել Ս. Մուրադյանի ընկերները, սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ ոստիկանական ավտոմեքենա է մոտենում, ինչի պատճառով բոլորը փախել են։
Դրանից հետո, ամբաստանյալը տաքսի ավտոմեքենայով ցանկացել է գնալ տուն, սակայն Ա. Մանուկյան փողոցից Խանջյան փողոցի ուղղությամբ ընթանալիս նկատել է այգուց դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանալով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է իր ընկեր Գ. Մայիլյանը, կանգնեցրել է տաքսին ու մոտեցել տուժողին։ Ցանկանալով վերջինիցս տեղեկանալ վեճի պատճառի մասին, ամբաստանյալը տուժողի ընկերներին անվանել է վախկոտ, նրան միայնակ թողնող և հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, ընկերների հասցեին ասված խոսքերն ընդունելով որպես վիրավորանք, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյալին, որի պատճառով վերջինս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է տուժողի աչքին՝ նրա առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս։ Երբ տուժողն ընկել է գետնին՝ նրանց է մոտեցել վկա Գ.Մայիլյանը, և տուժողին օգնել են կանգնել ու լվացվել, որից հետո բաժանվել են տուժողից և հեռացել։
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
30. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը նշել է, որ ինքը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 18.11.2014թ. դատավճռով դատապարտվել է ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով:
Համաձայն չլինելով 4 տարի ժամկետով կալանքը կրելուն` ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը խնդրել է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառվի:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, ինչպես նաև մեղադրողի պատասխան ելույթը` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
31. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:
32. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:
33. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
34. Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է հետևության, որ Վ. Ռաֆայելյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես Վ. Ռաֆայելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել այն, որ նա ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն, խոստովանել է կատարած հանցանքը ու անկեղծորեն զղջում է դրա համար, հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցել է:
Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցիդիվը,
Այդպիսով, դատարանը գտել է, որ կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
35. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատումը` օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզնունքներին համապատասխան:
36. Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: /Տե´ս նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08 որոշումը/:
37. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված սանկցիայի սահմաններում Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 օր ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:
Վերաքննիչ դատարանն օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով առկա չէ այն համոզվածությունը, որ առանց ռեալ պատիժ նշանակելու հնարավոր է ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանի ուղղվելը:
38. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճիռը` Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Գործ № ԵԿԴ/0081/01/14
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ. Պողոսյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
<<2 >> մարտի 2015 թվականի ք. Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
պաշտպան` Ա. ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Վ. ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆԻ
մեղադրող` Հ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վլդաիմիր Ռաֆայելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի ավագ քննիչ` Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 7-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 15140413 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետերով: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 30/
2. 2013 թ. օգոստոսի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ձերբակալվել է: /հ1. գ-թ 36-37/
3. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 67/
4. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 77/
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը մերժվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանը դատական նիստերի դահլիճից արգելանքից ազատ է արձակվել: /հ.1 գ-թ 79-81/
6. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ. 1 գ-թ 82/
7. 2013թ. հոկտեմբերի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 7-ը /հ.1 գ-թ 140-141/
8. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գորշով մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով:/ հ.1 գ-թ 157/
9. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 158/
10. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 163/
11. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.1 գ-թ 165-166/
12. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործի վարույթն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 190/
13. 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. փետրվարի 7-ը: /հ.1 գ-թ 196-197/
14. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 198-200/
15. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 9-ի որոշմամբ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մարտի 14-ը: /հ.1 գ-թ 205-211/
16. 2014թ. փետրվարի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. ապրիլի 7-ը: /հ.1 գ-թ 216-217/
17. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. մարտի 4-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով երկալացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 219-220/
18. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մարտի 7-ի որոշմամբ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մայիսի 14-ը: /հ.1 գ-թ 223-224/
19. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014թ. մարտի 26-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանի բերած վերաքննիչ բողոքը` իր պաշտպանյալի նկատմամբ ընտրված կալանքը որպես խափանման միջոց վերացնելու և կալանքից ազատելու մասին, մերժվել է: /հ.1 գ-թ 230-233/
20. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 1/մեկ/ ամիս ժամկետով երկալացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 268-269/
21. 2014թ. ապրիլի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. հունիսի 7-ը: /հ.1 գ-թ 270-271/
22. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մայիսի 8-ի որոշմամբ ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հունիսի 14-ը: /հ.1 գ-թ 274-281/
23. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. մայիսի 5-ի զեկուցագրով, աշխատանքից ազատվելու կապակցությամբ, խնդրվել է թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնել մեկ այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի քննիչ` Վ. Բադալյանի 2014թ. մայիսի 14-ի որոշմամբ է թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 283/
24. 2014թ. հունիսի 4-ին թիվ 15140413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. հունիսի 5-ին: /հ.1 գ-թ 298-303, h.2 գ-թ 1/
25. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունիսի 5-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0081/01/14 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 2, 11/
26. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցվել է Վ. Տաֆայելյանին կալանքի տակ պահած ժամկետը` 2/երկու/ օրը, և թողնվել է կրելու ազատազրկում 3/երեք/ տարի 11/տասմեկ/ ամիս 28 օր ժամկետով:
Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.2 գ-թ 89-93/
27. Ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը 2014թ. դեկտեմբերի 19-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարանում չի ներկայացվել:
28. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014թ. դեկտեմբերի 23-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:
Գործի փաստական հանգամանքները.
29. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար.
Վլադիմիր Ռաֆայելյանն ընկերոջ՝ վկա Գարեգին Մայիլյանի հետ 2013թ. օգոստոսի 04-ի լույս 5-ի գիշերը՝ մինչև ժամը 04-ը, գտնվել է ք.Երևանի Վարդանանց փողոցում գործող <<Անգել>> գիշերային ակումբում, որտեղ ժամանակ են անցկացրել նաև տուժող Գևորգ Մուրադյանն ու նրա մտերիմները՝ վկաներ Սասուն Մուրադյանը, Արթուր Ունանյանը և Արամ Ղազարյանը։ Ժամը 04-ի սահմաններում՝ ակումբում պարելու ընթացքում, վկաներ Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը, վիճելով միմյանց հետ, պարզաբանումների համար դուրս են եկել ակումբից։ Քիչ անց նրանց են հետևել նաև ամբաստանյալը, տուժողն ու մյուս վկաները, որոնց Գ.Մայիլյանն ու Ս. Մուրադյանը խնդրել են չմիջամտել իրենց զրույցին և զրուցելով՝ հեռացել են վերջիններիցս։ Երբ նրանց խոսակցությունը վերածվել է վեճի և քաշքշուկի, նրանց են մոտեցել Ս. Մուրադյանի ընկերները, սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ ոստիկանական ավտոմեքենա է մոտենում, ինչի պատճառով բոլորը փախել են։
Դրանից հետո, ամբաստանյալը տաքսի ավտոմեքենայով ցանկացել է գնալ տուն, սակայն Ա. Մանուկյան փողոցից Խանջյան փողոցի ուղղությամբ ընթանալիս նկատել է այգուց դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանալով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է իր ընկեր Գ. Մայիլյանը, կանգնեցրել է տաքսին ու մոտեցել տուժողին։ Ցանկանալով վերջինիցս տեղեկանալ վեճի պատճառի մասին, ամբաստանյալը տուժողի ընկերներին անվանել է վախկոտ, նրան միայնակ թողնող և հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, ընկերների հասցեին ասված խոսքերն ընդունելով որպես վիրավորանք, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյալին, որի պատճառով վերջինս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է տուժողի աչքին՝ նրա առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս։ Երբ տուժողն ընկել է գետնին՝ նրանց է մոտեցել վկա Գ.Մայիլյանը, և տուժողին օգնել են կանգնել ու լվացվել, որից հետո բաժանվել են տուժողից և հեռացել։
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
30. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը նշել է, որ ինքը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 18.11.2014թ. դատավճռով դատապարտվել է ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով:
Համաձայն չլինելով 4 տարի ժամկետով կալանքը կրելուն` ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը խնդրել է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառվի:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, ինչպես նաև մեղադրողի պատասխան ելույթը` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
31. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:
32. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:
33. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
34. Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է հետևության, որ Վ. Ռաֆայելյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես Վ. Ռաֆայելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել այն, որ նա ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն, խոստովանել է կատարած հանցանքը ու անկեղծորեն զղջում է դրա համար, հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցել է:
Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցիդիվը,
Այդպիսով, դատարանը գտել է, որ կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
35. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատումը` օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզնունքներին համապատասխան:
36. Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: /Տե´ս նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08 որոշումը/:
37. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված սանկցիայի սահմաններում Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 օր ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:
Վերաքննիչ դատարանն օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով առկա չէ այն համոզվածությունը, որ առանց ռեալ պատիժ նշանակելու հնարավոր է ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանի ուղղվելը:
38. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճիռը` Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ԵԿԴ/0081/01/14
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
18 նոյեմբերի 2014թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Ն.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
Հ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
տուժող Գ.ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Վ.ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ
դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի` ծնված 27.03.1989թ. Մասիսի ՆՎՇՏ-ի Հովտաշատ գյուղում, ազգութ-յամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, միջնակարգ կրթությամբ, առողջ, իր հայտարարությամբ` որ-պես խոհարար աշխատել է «Արարատ հոլ» ռեստորանում, նախկինում դատված` Երևան քա-ղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատ-յանի դատարանի 19.12.2012թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով դատա-պարտվել է կալանքի 2 ամիս ժամկետով, պատժից ազատվել է 19.02.2013թ-ին, բնակվել է` Արա-րատի մարզի Հովտաշատ գյուղի 8-րդ փողոցի հ. 4 տանը, արգելանքի տակ է 2013թ. նոյեմբերի 14-ից, 2013թ. օգոստոսի 7-ից մինչև 9-ը գտնվել է արգելանքի տակ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանը 07.08.2013թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մա-սի 6-րդ կետով հարուցել է թիվ 15140413 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ։
07.08.2013թ. ձերբակալվել է Վ.Ռաֆայելյանը։
Քննիչ Է.Պետրոսյանը 09.08.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանին ներգրավել է որպես մե-ղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մա-սի 6-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի 09.08.2013թ. որոշմամբ «Կալանքը՝ որպես խափանման միջոց, ընտրելու մասին» քննիչ Է.Պետրոսյանի 09.08.2014թ. միջնորդությունը մերժվել է և Վ.Ռա-ֆայելյանը դատական նիստերի դահլիճում անհապաղ ազատ է արձակվել արգելանքից։
Քննիչի 09.08.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ՝ որպես խափան-ման միջոց, ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 14.11.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրան-քը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվա-ծի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի 14.11.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ` որպես խափանման մի-ջոց, կիրառվել է կալանքը, կալանքի սկիզբը հաշվելով 2013թ. նոյեմբերի 14-ից։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Բարսեղյանը 03.12.2013թ. որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Բադալյանը 14.05.2014թ. որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ։
2014թ. հունիսի 4-ին թիվ 15140413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2014թ. հունիսի 5-ի որոշմամբ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «05.08.13թ.` ժամը 04։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալեք Մանուկյան փողոցի 12/5 հասցեում գտնվող «5 Էլեմենտ» սրճարանի հարակից տարածքում ընկերոջ` Գարեգին Մայիլյանի և գործով դեռևս չպարզված ևս 3-5 անձանց հետ աննշան, չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում, ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի «առավելություններն» ընդգը-ծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճաբանության մեջ է մտել Գևորգ Մուրադյանի և նրա ընկեր-ների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ.Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս` աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջան-ների արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունահավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, եղջրաթաղանթի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատըռ-ման, հիֆեմայի, հեմօֆթալմի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք առաջացրել են Գ.Մուրադ-յանի օրգանի ֆունկցիայի կորուստ»։
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վ.Ռաֆայելյանն իրեն մեղավոր չի ճանա-չել։
Դատաքննությամբ՝ 09.10.2014թ. կայացված որոշմամբ, մեղադրող Հ.Սարգսյանը, պատ-ճառաբանելով, որ Գարեգին Մայիլյանի և Սասուն Մուրադյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբա-նությանն ու քաշքշուկին ականատես Վլադիմիր Ռաֆայելյանը չի մասնակցել քաշքշուկին, փո-խեց ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նրան մեղադրանք առաջադրեց այն բանի համար, որ նա. «2013թ. օգոս-տոսի 5-ին` ժամը 04.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալ.Մանուկյան փողոցի 12/5 հասցե-ում գործող «5 էլեմենտ» սրճարանի հարակից տարածքում տաքսի ավտոմեքենայից շուրջ 10-15 մետր հեռավորոթյունից տեսնելով Գևորգ Մուրադյանին, կանգնեցրել է ավտոմեքենան, իջել և, իր մոտ կանչելով Գ.Մուրադյանին, պարզաբանումներ է պահանջել քիչ առաջ իր ընկեր Գարե-գին Մայիլյանի և Գ.Մուրադյանի ընկեր Սասուն Մուրադյանի միջև տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ։ Գ.Մուրադյանից տեղեկանալով վիճաբանության պատճառի մասին՝ Վ.Ռաֆայել-յանը վիրավորական բառեր է ասել և հայհոյանք է տվել Գևորգ Մուրադյանի ընկերների հասցե-ին, ապա Գ.Մուրադյանի կողմից իր հասցեին պատասխան հայհոյանք լսելուց հետո՝ խուլիգա-նական դրդումներով, չնչին իսկ առիթն օգտագործելով, ներքին բավականության զգացումով և սեփական անձի «առավելությունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված բռունցքով հարվածել է Գ.Մու-րադյանի դեմքի շրջանին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս՝ աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունա-հավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, եղջերաթաղանքի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատռման, հիֆեմայի, հեմոօֆթալմի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք առաջացրել են Գևորգ Մուրադյանի օրգանի ֆունկցիայի կորուստ»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանն ընկերոջ՝ վկա Գարեգին Մայիլյանի հետ 2013թ. օգոստոսի 04-ի լույս 5-ի գիշերը՝ մինչև ժամը 04-ը, գտնվել է ք.Երևանի Վարդանանց փողոցում գործող «Անգել» գիշերային ակումբում, որտեղ ժամանակ են անցկացրել նաև տուժող Գևորգ Մուրադյանն ու նրա մտերիմները՝ վկաներ Սասուն Մուրադյա-նը, Արթուր Ունանյանը և Արամ Ղազարյանը։ Ժամը 04-ի սահմաններում՝ ակումբում պարելու ընթացքում, վկաներ Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը, վիճելով միմյանց հետ, պարզաբանումնե-րի համար դուրս են եկել ակումբից։ Քիչ անց նրանց են հետևել նաև ամբաստանյալը, տուժողն ու մյուս վկաները, որոնց Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը խնդրել են չմիջամտել իրենց զրույցին և զրուցելով՝ հեռացել են վերջիններիցս։ Երբ նրանց խոսակցությունը վերածվել է վեճի և քաշքշու-կի, նրանց են մոտեցել Ս.Մուրադյանի ընկերները, սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ ոստիկանական ավտոմեքենա է մոտենում, ինչի պատճառով բոլորը փախել են։
Դրանից հետո, ամբաստանյալը տաքսի ավտոմեքենայով ցանկացել է գնալ տուն, սա-կայն Ա.Մանուկյան փողոցից Խանջյան փողոցի ուղղությամբ ընթանալիս նկատել է այգուց դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանալով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է իր ընկեր Գ. Մայիլյանը, կանգնեցրել է տաքսին ու մոտեցել տուժողին։ Ցանկանալով վերջինիցս տեղեկանալ վեճի պատճառի մասին, ամբաստանյալը տուժողի ընկերներին անվանել է վախկոտ, նրան մի-այնակ թողնող և հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, ընկերների հասցեին ասված խոսքերն ընդունելով որպես վիրավորանք, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյա-լին, որի պատճառով վերջինս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է տուժողի աչքին՝ նրա առողջութ-յանը պատճառելով ծանր վնաս։ Երբ տուժողն ընկել է գետնին՝ նրանց է մոտեցել վկա Գ.Մա-յիլյանը, և տուժողին օգնել են կանգնել ու լվացվել, որից հետո բաժանվել են տուժողից և հեռա-ցել։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանա-չեց` պատճառաբանելով, որ թեև տուժողի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս, սակայն դա չի կատարել խուլիգանական դրդումներով։
Ամբաստանյալի ցուցմունքի համաձայն` 2013թ. օգոստոսի 4-ի լույս 5-ի գիշերն ինքն ըն-կերոջ Գ.Մայիլյանի հետ գտնվել է Վարդանանց փողոցում գործող «Անգել» անկումբում, որտեղ զվարճացել են նաև մինչ այդ իրենց անծանոթ տուժողն ու նրա ընկերները։
Մի պահ նկատելով, որ Գ.Մայիլյանն ակումբում չէ՝ դուրս է եկել ակումբից և տեսել է, որ Սասունն ու Գարիկը վիճաբանում են։ Մյուսները նրանց մոտ չեն եղել, սակայն երբ Սասունը և Գարիկն սկսել են քաշքշել իրար, Սասունի ընկերները մոտեցել ու փորձել են բաժանել նրանց։ Բայց այդ պահին մոտեցել է ոստիկանական ավտոմեքենան, որի պատճառով բոլորով փախել են։ Ինքն Ա.Մանուկյան փողոցում նստել է տաքսի ավտոմեքենա և շարժվել Խանջյան փողոցի ուղղությամբ։ Քիչ անց նկատել է այգուց մայթի ուղղությամբ դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանա-լով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է նրա ընկերների հետ փախած իր ընկերը, իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել նրան։ Այդ պահին նկատել է նաև իրենց կողմ եկող Գարիկին։ Մինչև վերջինիս մոտենալը՝ տուժողին ասելով, թե ինչու նրա ընկերները խփեցին իր ընկերոջն ու «թռան», հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, իրեն պատասխանելով, որ ով կմտածի, որ իր ընկերները խփել են ու «թռել», միտքն ավարտել է սեռական բնույթի հայհոյանք տալով իր հասցեին, որի պատճառով ձեռքով հարվածել է նրա աչքին։
Երբ Գարիկը մոտեցել է իրենց՝ նրա հետ օգնել են ոտքի կանգնել գետնին ընկած տուժո-ղին, որից հետո Գարիկը ծառի մոտ դրված ջրով շիշ է նկատել, որը վերցրել է և տուժողին օգնել է լվացվել։
Ինքը տուժողին կամ նրա ընկերներին չի հայհոյել, և եթե տուժողն իրեն չհայհոյեր, ապա չէր խփի նրան։
Չնայած հնարավորություն է ունեցել շարունակել հարվածել տուժողին, սակայն դա չի արել, այլ օգնել է նրան։
Վիճելու կամ ընկերոջ ու տուժողի միջև տեղի ունեցած վեճը շարունակելու որևէ նպատակ չի ունեցել, քանի որ չի իմացել, թե ինչ է պատահել և ինչպես է եղել։
Դեպքից երկու օր անց, Գարիկից տեղեկանալով, որ նրան կանչել են ոստիկանություն, կամովին ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։
Տուժող Գևորգ Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 05-ի գիշերն ընկեր-ների՝ Արթուր Ունանյանի, Սասուն Մուրադյանի և Արամ Ղազարյանի հետ գտնվել է ք.Երևանի «Անգել» ակումբում, որտեղ նկատել է որ Ս.Մուրադյանի և մինչ այդ իրենց անծանոթ տղայի միջև խոսակցություն է ծավալվել։ Երբ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով նրանք դուրս են եկել ակումբից, ինքը մյուս ընկերների հետ նույնպես դուրս է եկել, սակայն Ս.Մուրադյանն իրենց խնդրել է սպասել հեռվում և առանձնացել ու զրուցել է անծանոթի հետ։ Երբ Ս.Մուրադ-յանի և անծանոթի միջև վիճաբանություն և քաշքուք է սկսվել, մոտեցել են, որ բաժանեն նրանց, սակայն այդ պահին ոստիականական ավտոմեքենան են տեսել ու բոլորով փախել են տարբեր ուղղություններով։ Դրանից հետո, երբ «Օղակաձև» զբոսայգում փնտրել է ընկերներին, ամբաս-տանյալը ձայն է տվել իրեն և, երբ մոտեցել է նրան, նա հարցրել է, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Նրան պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, սակայն ամբաստանյալը վիրավորական արտահայտություն է կատարել իր ընկերների հասցեին, ասելով, որ նրանք վախկոտ են, իրեն միայնակ թողել են ու փախել։ Լսելով դա, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյալի հասցեին, որի պատ-ճառով նա ձեռքով հարվածել է իր աջ աչքին։
Դրանից հետո իրեն օգնել են կանգնել և լվացվել։
Տուն հասնելուց հետո գնացել է «Մալայանի անվան կլինիկա» և պարզվել է, որ մինչ այդ վիրահատված աչքը վնասվել է հարվածից։
Ամբաստանյալի գործողությունը պայմանավորված է եղել իր գործողությամբ, նա իրեն չի հայհոյել, և եթե ինքը սեռական բնույթի հայհոյանք չտար նրան, ապա բնականաբար նա իրեն չէր հարվածի, քանի որ մինչ այդ իրենք հանգիստ զրուցելիս են եղել, և նա իրեն մյուսներից բարձր չի դասել։
Վկա Սասուն Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2013թ. օգոստոսի 4-ի գիշերն ընկերների՝ Արամի, Գևորգի և Արթուրի հետ գնացել է «Անգել» ակումբ, որտեղ պարելու ընթաց-քում մինչ այդ իրեն անծանոթ Գարիկի հետ իրար չեն հասկացել ու դուրս են եկել ակումբից։ Դրանից հետո, խոսակցություն և քաշքշուք է եղել իրենց միջև, և երբ տեսել են ոստիկանության ավտոմեքենան, վազելով հեռացել են ու տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Որոշ ժամա-նակ անց տուն է եկել նաև տուժողը, ում աչքը վնասված է եղել, որի համար նրան տարել են հի-վանդանոց և տեղեկացել է, որ դեպքի վայրի տղաներից մեկն է հարվածել Գևորգին։
Քննիչից իմացել են, որ Գևորգին խփել է Վլադիմիրը, սակայն վերջինս իր ու Գարիկի խո-սակցությանը չի խառնվել, որի համար նա չի տպավորվել իր մոտ ու չի հիշում նրա դեմքը։
Տեղյակ է, որ տուժողի հայհոյանքից հետո է ամբաստանյալը հարվածել նրան։
Վկաներ Արամ Ղազարյանի և Արթուր Ունանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների հա-մաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 05-ի գիշերը, երբ իրենց ընկեր Սասուն Մուրադյանը «Անգել» ակում-բում վիճաբանել է մինչ այդ իրենց անծանոթ Գարիկի հետ, նրանց վիճաբանությունը շարունակ-վել է ակումբից դուրս, իսկ երբ նրանք սկսել են քաշքշել միմյանց, մոտեցել են ու ցանկացել են բաժանել նրանց, չնայած Սասունը մինչ այդ իրենց խնդրած է եղել չխառնվել իրենց խոսակցու-թյանը։ Սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ տարածքում ոստիկաններ կան, և բոլորով, այդ թվում՝ վիճաբանության ընթացքում հեռվում կանգնած ամբաստանյալն ու տուժողը, վազել են տարբեր ուղղություններով։
Երբ ընկերներով հավաքվել են տանը, պարզվել է, որ տուժողի աչքը վնասված է։
Հետագայում ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում ամբաստանյալը հայտարարել է, որ ինքն է հարվածել տուժողին։
Վկա Գարեգին Մայիլյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 4-ին ընկերոջ՝ Վ.Ռաֆայելյանի հետ գնացել են ք.Երևանի «Անգել» ակումբ, որտեղ Սասունի հետ չեն հասկա-ցել իրար ու, քանի որ ներսում աղմուկ է եղել, դուրս են եկել ակումբից և քաշքշել են միմյանց։
Հետո, ինչ-որ մեկը բղավել է, որ տարածքում ոստիկաններ կան, և բոլորով դիմել են փա-խուստի։
Որոշ ժամանակ անց «Օղակաձև» այգուց լսել է հայհոյանքներ և, քայլելով այդ ուղութ-յամբ, հանդիպել է Վ.Ռաֆայելյանին, իսկ նրա մոտ գետնին ընկած է եղել տուժողը։
Վ.Ռաֆայելյանն ասել է, որ բռնուցքով հարվածել է տուժողին, ում օգնություն են ցույց տվել և հեռացել։
«Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին» 08.08.2013թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Գ.Մուրադյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է ամբաստանյա-լին։
Դատաբժշկական փարձաքննության 22.08.2013թ. թիվ 1342/հ եզրակացության համաձայն՝ Գ.Մուրադյանի մարմնական վնասվածքները՝ վերին շրթունքի շրջանի քերծվածքների, ներսային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի, աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազե-ղումների, ենթամաշկային արյունահավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, ողջրաթաղանթի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատռման, հիֆեմայի, հե-մօֆթալմի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հան-գամանքներում, և նրա առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս՝ նկատի ունենալով օրգանի ֆունկցիայի կորուստը։
Հանձնաժողովային դատաբժշկական փարձաքննության 17.04.2014թ. թիվ 219/հ եզրակա-ցության համաձայն՝ տուժող Գ.Մուրադյանի աչքի շրջանում հայտնաբերված մարմնական վնաս-վածքները՝ վերին և ստորին շրջանների արյունազեղումները, ենթամաշկային արյունահավաքը, սալջարդ վերքը, ակնագնդի 2-3 աստիճանի կոնտուզիան եղջերաթաղանթի սպիի և կարերի պատ-ռումը, հիֆեման, հեմոֆթալմը, ըստ էության տարբեր ախտորոշումներ են, սակայն տվյալ դեպքում լրացնում են մեկը մյուսին, այսինքն՝ հանդիսանում են մեկ ախտորոշում և առաջացել են բութ ա-ռարկայի՝ ուժի առնվազն մեկանգամյա ներգործության հետևանքով, և տուժողի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ օրգանի ֆունկցիայի կորուստը։
Համաձայն փորձաքննության ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի՝ Գ.Մուրադյանը 2013թ-ին չի ենթարկվել աչքի վիրահատության, այլ կատարվել է եղջերաթաղանթի ապակենման մարմնի վերքերի առաջնային վիրաբուժական մշակում և տվյալ ժամանակ տեսողության սրու-թյունը եղել է ձախ աչքում 0.3, իսկ աջ աչքում՝ ինսեռտա, այսինքն բացակայել է։ Գ.Մուրադյանը վիրահատության է ենթարկվել 2012թ-ին և վիրահատության ենթարկվելուց հետո տեսողությունը եղել է աջ աչքում՝ 0.8, ձախում՝ 0.3։ Նշված տվյալների համաձայն Գ.Մուրադյանի մոտ առկա է եղել տեսողության սրության խանգարում, քանի որ նորման հանդիսանում է 1.0 միավորը։ Դատա-բժշկական տեսանկյունից աչքի տեսողության սրության ախտորոշումը որպես ինսեռտա հանդի-սանում է որպես մատների հաշվարկ դեմքի առջև, այսինքն՝ լուսազգացողություն, որը դիտվում է որպես տեսողության սրությունը զրո և այն գնահատվում է որպես տեսողության օրգանի ֆունկ-ցիայի լրիվ կորուստ, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ կապված տեսողության սրության ան-կումը 0.8-ից զրո, այսինքն՝ այն ընդհանուր անաշխատունակության կայուն կորստի տոկոսային հատկանիշներով համապատասխանում է 35 տոկոսին։
Դատարանի վերլուծություն.
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցու-թյան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույց-ների բավարար ամբողջությամբ չհաստատվեց, որ ամբաստանյալը խուլիգանական դրդումնե-րով է տուժողի առողջությանը պատճառել կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս, այսինքն՝ կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։
Դատարանը, գտնելով, որ նախաքննության մարմինը, ճիշտ պարզելով քրեական գործի փաստական հանգամանքներն ու հավաքված ապացույցները ձեռք բերելով քրեադատավարա-կան օրենքի պահանջների պահպանմամբ, եզրահանգում է, որ ամբաստանյալի կատարած ա-րարքին տվել է ոչ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, և նրան առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերաորակվի ու նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենս-գրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ հետևյալ պատճառաբանություններով.
Նախաքննությամբ հաստատվել է և դատաքննությամբ ապացուցվեց, որ ամբաստանյալը տուժողին հարվածել և մարմնական վնասվածք է պատճառել այն բանից հետո, երբ վերջինս սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել նրան։
Տուժողի իսկ ցուցմունքի համաձայն՝ մինչև մարմնական վնասվածք ստանալը նա և ամ-բաստանյալը հանգիստ զրուցելիս են եղել, և եթե ինքը չհայհոյեր նրան, ապա նա չէր հարվածի իրեն, ու որ ամբաստանյալն իրեն մյուսներից բարձր չի դասել։ Այսինքն՝ ամբաստանյալի ու տու-ժողի զրույցի և ամբաստանյալի կողմից տուժողին հարվածելու պահին նրանց մոտ որևէ այլ անձ ներկա չի եղել, հետևաբար՝ ամբաստանյալի արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարված լինելու վերաբերյալ որակումը կարող է տրվել՝ ելնելով միայն նրանց ցուցմունքներից։ Մինչդեռ, նախաքննության մարմինը, ձեռք բերելով նույն ապացույցները՝ ցուցմունքները, դրանք գնահա-տել է յուրովի և ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա. «աննը-շան, չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի «առավելություններն» ընդգծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճա-բանության մեջ է մտել Գևորգ Մուրադյանի և նրա ընկերների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ.Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս...»։
Թեև մեղադարողը, դատաքննության ընթացքում պարզված համարելով, որ ամբաստան-յալը չի վիճաբանել տուժողի և նրա ընկերների հետ, կայացված որոշմամբ փոխեց ամբաստան-յալին առաջադրված մեղադրանքը, սակայն նրան կրկին մեղադրանք առաջադրեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով՝ «խուլիգանական դրդումներով, չնչին իսկ առիթն օգտագործելով, ներքին բավականության զգացումով և սեփական անձի «առավելութ-յունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված» տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։
Նշվածից կարել է ենթադրել, որ մեղադրողը, գանահատելով դատաքննությամբ ձեռք բեր-ված ապացույցները, հանգել է եզրակացության, որ ի տարբերություն նախկին մեղադրանքի՝ ամբաստանյալն իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում ներքին բավականություն չի զգացել կամ նման պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում (՞) մոլուցքից մղված չի տուժողի առողջությանը պատճառել ծանր վնաս, նկատի ունե-նալով, որ ամբաստանյալի և տուժողի միջև տեղի ունեցած խոսակցության ու վնասվածք պատ-ճառելու հանգամանքների վերաբերյալ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք են բերվել միմյանց չհակասող նույն ապացույցները և այդ մասով գործի փաստական այլ հանգամանքներ դատաքննությամբ չեն պարզվել։
Դատաքննությամբ չպարզվեց, թե ինչ հանգամանքների և ապացույցների գնահատմամբ է մեղադրողը գտել, որ ամբաստանյալի կողմից արարքը կատարվել է խուլիգանական դրդում-ներով՝ վերը նշված տեսական-դասագրքային ձևակերպումներով։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, իրավական դիրքորոշում հայտնելով արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու վերաբերյալ, ՎԲ-04/10 քրեական գործով 26.03.2010թ. կայացրած որոշմամբ տրված իրավական վերլուծությամբ գտել է, որ. «Սպանության գործերով կարևոր նշա-նակություն ունեն տուժողին կյանքից զրկելու շարժառիթներն ու նպատակը։ Այդպիսի յուրա-քանչյուր գործով պետք է պարզել մեկ ուրիշին մահ պատճառելու շարժառիթները« նպատակը և եղանակը« ինչպես նաև հետազոտել արարքին ճիշտ իրավական գնահատական տալու և հան-ցավորի նկատմամբ արդարացի պատիժ սահմանելու համար նշանակություն ունեցող այլ հան-գամանքները։
Այն դեպքերում, երբ հանցագործության շարժառիթն ընդգրկված է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի դիսպոզիցիայում որպես տվյալ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ« դրա բացահայտումը խիստ կարևոր նշանակություն ունի արարքի ճիշտ քրեաիրավական գնա-հատականի համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետը քրեական պատասխա-նատվություն է նախատեսում ծանրացնող հանգամանքներում՝ խուլիգանական դրդումներով սպանության համար։
17. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը կատարվում է հասարակության և բարո-յականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերի նկատմամբ բացահայտ անհարգա-լից վերաբերմունքի հողի վրա« երբ հանցավորի վարքագիծը բացահայտ մարտահրավեր է հա-սարակական կարգին և պայմանավորված է իրեն շրջապատին հակադրելու« նրա նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունք ցուցադրելու ցանկությամբ։
Իրենց բովանդակությամբ խուլիգանական դրդումները ներկայացնում են բարդ շարժա-ռիթ« որի մեջ միահյուսվում են անսահման եսամալությունը« խեղաթյուրված պատկերացումներն անձնական ազատությունների սահմանների մասին« բիրտ ուժի պաշտամունքը« իր անձի «առա-վելությունները» ընդգծելու մոլուցքը« «ինքնահաստատման» պահանջը« սանձարձակությունը« անպարկեշտ վարքագիծը« ցինիզմը« դաժանությունը« հանդգնությունը« ակնհայտ աննշան վիրա-վորանքի« չնչին առիթով ճիշտ արված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն։ Նշված շարժա-ռիթների ամբողջությունը բնորոշ է յուրաքանչյուր խուլիգանության« սակայն խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս դրանց միանում է նաև մարդկային կյանքի նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքն ընդհանրապես՝ անկախ տուժողի անձից։
Խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս հանցավորը գործում է ոչ այն-քան տուժողի հետ ունեցած անձնական փոխհարաբերություններից ելնելով« որքան հասարա-կական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար-գալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտումից։
Սպանության այս տեսակին բնորոշ են ոչ թե անձնական« այլ խուլիգանական շարժառիթ-ները« այսինքն՝ դրդումներ« մղումներ« որոնք ցույց են տալիս բացահայտ անհարգալից վերաբեր-մունք համակեցության կանոնների և բարոյականության տարրական նորմերի նկատմամբ։
Փաստորեն խուլիգանական դրդումներով սպանությանը հատուկ է բազմաթիվ« այդ թվում նաև մրցակցային շարժառիթների առկայությունը« որի պայմաններում կարևոր է այն հիմնական« առաջատար« գլխավոր շարժառիթը« որով ղեկավարվել է հանցավորը սպանություն կատարելիս։
Բոլոր դեպքերում« երբ սպանության հիմնական շարժառիթը խուլիգանական է« հանցա-վորի արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կե-տով։
18. Խուլիգանական դրդումներով կատարվող սպանություններում որոշակի դեր ունի նաև վրեժի զգացումը« որը կարող է առաջանալ ինչպես տուժողի օրինական« այնպես էլ անօրինական գործողությունների հետևանքով։ Վրեժ լուծելով՝ հանցավորը ցանկանում է բավարարում ստա-նալ տուժողի գործողությունների արդյունքում ձևավորված վիրավորանքի դիմաց։ Այն դեպքե-րում« երբ սպանությունը տեղի է ունենում որպես աննշան առիթին տրված պատասխան գործո-ղություն« դրանով արտահայտվում է և հանցավորի անհարգալից« արհամարհական վերաբեր-մունքը հասարակության« և վրեժի զգացումը տուժողի նկատմամբ։ Այստեղ նույնպես անհրա-ժեշտ է հարցը լուծել առաջատար« գլխավոր« գերակայող շարժառիթը բացահայտելու միջոցով։ Եթե հանցավորի գործողությունները պարունակում են հասարակական կարգի կոպիտ խախտ-ման« հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի այնպիսի դրսևո-րումներ« ինչպիսիք են` հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստա-ցած նորմերին նետված բացահայտ մարտահրավերը« իրեն շրջապատին և հասարակությանը հակադրելու և հակազդելու ցանկությունը« իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքը« «ինքնահաստատման» պահանջը« եսամոլությունը« սանձարձակությունը« կատաղի« անպար-կեշտ վարքագիծը« ցինիզմը« դաժանությունը« աննշան վիրավորանքի« չնչին առիթով ճիշտ ար-ված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն« ապա նրա արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով՝ որպես խուլիգանական դրդումներով կա-տարված սպանություն։
19. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունն անհրաժեշտ է տարբերել նաև վեճի կամ կռվի ժամանակ կատարվող սպանություններից։ Դրա համար անհրաժեշտ է պարզել« թե ինչն է վեճի ու կռվի առիթ և պատճառ հանդիսացել« ով է եղել դրանց հրահրողը« ինչ է իրենից ներկա-յացնում հանցավորի և տուժողի անձը« ինչպիսին են եղել նրանց փոխհարաբերությունները« գործողությունների բնույթը« ով է նրանցից ակտիվ կողմը« որոնք են վեճի ու կռվի ընթացքում կա-տարված սպանության շարժառիթները։
Որոշ դեպքերում վեճն ու կռիվը սպանության կատարման հանգամանքներ են« մինչդեռ դրանց շարժառիթները կարող են բոլորովին տարբեր լինել։ Վեճը կամ կռիվը խուլիգանական վարքագծի փուլերից մեկն է« իսկ սպանությունը՝ դրա ավարտը։ Բոլոր դեպքերում շարժառիթը բացահայտելու համար կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի գործողությունների բազմա-կողմանի վերլուծությունը ինչպես սպանություն կատարելու պահին« այնպես էլ մինչև սպանու-թյունը և դրանից հետո։ Այստեղ ևս մրցակցող շարժառիթների դեպքում անհրաժեշտ է պարզել սպանության հիմնական շարժառիթը« որով էլ պայմանավորված՝ արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով կամ նույն հոդվածի 1-ին մա-սով։
Նշված հարցերի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն արտահայտել է նաև Կարեն Մարկոսյանի վերաբերյալ գործով (2008 թվականի փետրվար)։
20. Արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով որակելու համար սպանության կատարման տեղը (վայրը) նշանակություն չունի։ Այդպիսի սպանությունը կարող է կատարվել ոչ միայն հասարակական վայրում« պարտադիր չէ նաև մարդկանց ներկա-յությունը։
21. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը հաճախ կատարվում է առանց տեսանելի առիթի կամ աննշան առիթն օգտագործվում է որպես պատրվակ սպանություն կատարելու հա-մար։ Որպես հանցագործության արտաքին պատճառ՝ առիթը սերտորեն կապված է հանցավորի ներքին դրդումների հետ։ Ուստի հանցագործությունների անմիջական առիթների հետազոտումն ու վերլուծությունը հնարավորություն են տալիս լավ հասկանալու կոնկրետ արարքի պատճառ-ները« բացահայտելու դրա բուն շարժառիթները։ Յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում աննշան առիթի առկայության հարցն անհրաժեշտ է լուծել՝ ելնելով գործի կոնկրետ հանգամանքներից»։
Դատարանը, սույն քրեական գործով տեղայնացնելով Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված դիրքորոշումներն ու հաշվի առնելով տրված իրավական վերլուծությունը, գտնում է, որ արարքը՝ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը, կարող է որակվել խուլիգանական դրդումներով կա-տարված՝ ելնելով հանցավորի դիտավորության բովանդակությունից և ուղղվածությունից, ա-րարքի կատարման շարժառիթից, և պետք է հաշվի առնվեն ինչպես արարքի կատարման նպատակները, այնպես էլ՝ հանգամանքները։
Արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու տակ պետք է հասկանալ այնպիսի դի-տավորյալ գործողությունների կատարում, որոնք կատարվել են առանց առիթի կամ չնչին առիթի օգտագործմամբ։ Սակայն նման դեպքում անհրաժեշտ է նաև պարզել, թե հանցավորի և տուժողի միջև տեղի ունեցած կոնֆլիկտը՝ վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալի բռնի գործողութ-յան կատարումը, արդյո՞ք, պայմանավորված չէ տուժողի դրսևորած վարքագծով կամ գործողու-թյամբ, արդյո՞ք, այն չի հրահրվել տուժողի կողմից, նկատի ունենալով, որ եթե հանցագործութ-յունը պայմանավորվել է տուժողի վարքագծի հակաօրինականությամբ կամ հակաբարոյակա-նությամբ, ապա արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանական դրդումներով կատարված հանցագործություն։
Դատարանը նաև գտնում է, որ հանցավորի արարքը որակելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես արարքի կատարումից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագիծն ու գործողությունների բովանդակությունը և ծավալը։
Սույն քրեական գործի նյութերի համաձայն՝ ամբաստանյալը վկաների վիճաբանության ընթացքում չի միջամտել նրանց գործողություններին, չի սատարել ընկերոջը։ Դրանից հետո, ցանկանալով պարզել, թե ինչն է եղել վկաների վիճաբանության պատճառը և որտեղ է տուժողի ընկերների հետ փախած ընկերը, այդ մասին հարցրել է իրեն անծանոթ տուժողին՝ հանգիստ տո-նով, առանց հայհոյանքների։ Այնուհետև, նա իր կարծիքն է հայտնել տուժողի ընկերների մա-սին, ինչից վիրավորվելով և դրդված՝ տուժողը սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել իրեն չվիրա-վորած ամբաստանյալին, ով նշված հայհոյանքի համար հարվածել է տուժողին, որից հետո դա-դարեցնելով իր գործողությունները՝ չի շարունակել դրանք և չի խոչընդոտել տուժողին օգնություն ցույց տալուն։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը կատարել է հանցագործություն՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ինչը հաստատվում է ինչ-պես նրա խոստովանական ցուցմունքով, այնպես էլ` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու դա-տաքննությամբ հետազոտված և համակցության մեջ գնահատված մյուս ապացույցներով։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավո-րության բարձր աստիճանը և նրա անձը։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, խոստովանեց կատարած հանցանքն ու անկեղծորեն զղջաց դրա համար, հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցվել է։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ քրեական գործի նյութերի համաձայն ամբաստան-յալը 07.08.2013թ-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքում տվել է բացատրություն, սակայն նյութերից չի երևում, թե նա ինչ կարգով է հրավիրվել ոստի-կանություն՝ որևէ կերպ ծանուցվել է ներկայանալու համար կամ (թե) բերման է ենթարկվել, գտնում է, որ ամբաստանյալի այն պնդումը, որ կամովին է ներկայացել ոստիկանություն, ար-ժանահավատ է և չի հերքվում գործի նյութերով։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգա-մանք` դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։
Տուժողը քաղաքացիական հայց չհարուցեց։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հար-ցը` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատա-վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365-րդ և 369-372 հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ նշանակված պատժին հաշվակցել Վ.Ռաֆայելյանին կալանքի տակ պահած ժամկետը՝ 2 (երկու) օրը, և թողնել կրելու ազատա-զըրկում 3 (երեք) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 28 (քսանութ) օր ժամկետով, որպիսի պատիժը 2013թ. նոյեմբերի 14-ից պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնար-կում։
Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
18 նոյեմբերի 2014թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Ն.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
Հ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
տուժող Գ.ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Վ.ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ
դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի` ծնված 27.03.1989թ. Մասիսի ՆՎՇՏ-ի Հովտաշատ գյուղում, ազգութ-յամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, միջնակարգ կրթությամբ, առողջ, իր հայտարարությամբ` որ-պես խոհարար աշխատել է «Արարատ հոլ» ռեստորանում, նախկինում դատված` Երևան քա-ղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատ-յանի դատարանի 19.12.2012թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով դատա-պարտվել է կալանքի 2 ամիս ժամկետով, պատժից ազատվել է 19.02.2013թ-ին, բնակվել է` Արա-րատի մարզի Հովտաշատ գյուղի 8-րդ փողոցի հ. 4 տանը, արգելանքի տակ է 2013թ. նոյեմբերի 14-ից, 2013թ. օգոստոսի 7-ից մինչև 9-ը գտնվել է արգելանքի տակ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանը 07.08.2013թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մա-սի 6-րդ կետով հարուցել է թիվ 15140413 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ։
07.08.2013թ. ձերբակալվել է Վ.Ռաֆայելյանը։
Քննիչ Է.Պետրոսյանը 09.08.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանին ներգրավել է որպես մե-ղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մա-սի 6-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի 09.08.2013թ. որոշմամբ «Կալանքը՝ որպես խափանման միջոց, ընտրելու մասին» քննիչ Է.Պետրոսյանի 09.08.2014թ. միջնորդությունը մերժվել է և Վ.Ռա-ֆայելյանը դատական նիստերի դահլիճում անհապաղ ազատ է արձակվել արգելանքից։
Քննիչի 09.08.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ՝ որպես խափան-ման միջոց, ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 14.11.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրան-քը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվա-ծի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի 14.11.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ` որպես խափանման մի-ջոց, կիրառվել է կալանքը, կալանքի սկիզբը հաշվելով 2013թ. նոյեմբերի 14-ից։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Բարսեղյանը 03.12.2013թ. որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Բադալյանը 14.05.2014թ. որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ։
2014թ. հունիսի 4-ին թիվ 15140413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2014թ. հունիսի 5-ի որոշմամբ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «05.08.13թ.` ժամը 04։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալեք Մանուկյան փողոցի 12/5 հասցեում գտնվող «5 Էլեմենտ» սրճարանի հարակից տարածքում ընկերոջ` Գարեգին Մայիլյանի և գործով դեռևս չպարզված ևս 3-5 անձանց հետ աննշան, չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում, ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի «առավելություններն» ընդգը-ծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճաբանության մեջ է մտել Գևորգ Մուրադյանի և նրա ընկեր-ների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ.Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս` աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջան-ների արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունահավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, եղջրաթաղանթի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատըռ-ման, հիֆեմայի, հեմօֆթալմի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք առաջացրել են Գ.Մուրադ-յանի օրգանի ֆունկցիայի կորուստ»։
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վ.Ռաֆայելյանն իրեն մեղավոր չի ճանա-չել։
Դատաքննությամբ՝ 09.10.2014թ. կայացված որոշմամբ, մեղադրող Հ.Սարգսյանը, պատ-ճառաբանելով, որ Գարեգին Մայիլյանի և Սասուն Մուրադյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբա-նությանն ու քաշքշուկին ականատես Վլադիմիր Ռաֆայելյանը չի մասնակցել քաշքշուկին, փո-խեց ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նրան մեղադրանք առաջադրեց այն բանի համար, որ նա. «2013թ. օգոս-տոսի 5-ին` ժամը 04.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալ.Մանուկյան փողոցի 12/5 հասցե-ում գործող «5 էլեմենտ» սրճարանի հարակից տարածքում տաքսի ավտոմեքենայից շուրջ 10-15 մետր հեռավորոթյունից տեսնելով Գևորգ Մուրադյանին, կանգնեցրել է ավտոմեքենան, իջել և, իր մոտ կանչելով Գ.Մուրադյանին, պարզաբանումներ է պահանջել քիչ առաջ իր ընկեր Գարե-գին Մայիլյանի և Գ.Մուրադյանի ընկեր Սասուն Մուրադյանի միջև տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ։ Գ.Մուրադյանից տեղեկանալով վիճաբանության պատճառի մասին՝ Վ.Ռաֆայել-յանը վիրավորական բառեր է ասել և հայհոյանք է տվել Գևորգ Մուրադյանի ընկերների հասցե-ին, ապա Գ.Մուրադյանի կողմից իր հասցեին պատասխան հայհոյանք լսելուց հետո՝ խուլիգա-նական դրդումներով, չնչին իսկ առիթն օգտագործելով, ներքին բավականության զգացումով և սեփական անձի «առավելությունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված բռունցքով հարվածել է Գ.Մու-րադյանի դեմքի շրջանին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս՝ աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունա-հավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, եղջերաթաղանքի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատռման, հիֆեմայի, հեմոօֆթալմի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք առաջացրել են Գևորգ Մուրադյանի օրգանի ֆունկցիայի կորուստ»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանն ընկերոջ՝ վկա Գարեգին Մայիլյանի հետ 2013թ. օգոստոսի 04-ի լույս 5-ի գիշերը՝ մինչև ժամը 04-ը, գտնվել է ք.Երևանի Վարդանանց փողոցում գործող «Անգել» գիշերային ակումբում, որտեղ ժամանակ են անցկացրել նաև տուժող Գևորգ Մուրադյանն ու նրա մտերիմները՝ վկաներ Սասուն Մուրադյա-նը, Արթուր Ունանյանը և Արամ Ղազարյանը։ Ժամը 04-ի սահմաններում՝ ակումբում պարելու ընթացքում, վկաներ Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը, վիճելով միմյանց հետ, պարզաբանումնե-րի համար դուրս են եկել ակումբից։ Քիչ անց նրանց են հետևել նաև ամբաստանյալը, տուժողն ու մյուս վկաները, որոնց Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը խնդրել են չմիջամտել իրենց զրույցին և զրուցելով՝ հեռացել են վերջիններիցս։ Երբ նրանց խոսակցությունը վերածվել է վեճի և քաշքշու-կի, նրանց են մոտեցել Ս.Մուրադյանի ընկերները, սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ ոստիկանական ավտոմեքենա է մոտենում, ինչի պատճառով բոլորը փախել են։
Դրանից հետո, ամբաստանյալը տաքսի ավտոմեքենայով ցանկացել է գնալ տուն, սա-կայն Ա.Մանուկյան փողոցից Խանջյան փողոցի ուղղությամբ ընթանալիս նկատել է այգուց դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանալով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է իր ընկեր Գ. Մայիլյանը, կանգնեցրել է տաքսին ու մոտեցել տուժողին։ Ցանկանալով վերջինիցս տեղեկանալ վեճի պատճառի մասին, ամբաստանյալը տուժողի ընկերներին անվանել է վախկոտ, նրան մի-այնակ թողնող և հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, ընկերների հասցեին ասված խոսքերն ընդունելով որպես վիրավորանք, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյա-լին, որի պատճառով վերջինս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է տուժողի աչքին՝ նրա առողջութ-յանը պատճառելով ծանր վնաս։ Երբ տուժողն ընկել է գետնին՝ նրանց է մոտեցել վկա Գ.Մա-յիլյանը, և տուժողին օգնել են կանգնել ու լվացվել, որից հետո բաժանվել են տուժողից և հեռա-ցել։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանա-չեց` պատճառաբանելով, որ թեև տուժողի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս, սակայն դա չի կատարել խուլիգանական դրդումներով։
Ամբաստանյալի ցուցմունքի համաձայն` 2013թ. օգոստոսի 4-ի լույս 5-ի գիշերն ինքն ըն-կերոջ Գ.Մայիլյանի հետ գտնվել է Վարդանանց փողոցում գործող «Անգել» անկումբում, որտեղ զվարճացել են նաև մինչ այդ իրենց անծանոթ տուժողն ու նրա ընկերները։
Մի պահ նկատելով, որ Գ.Մայիլյանն ակումբում չէ՝ դուրս է եկել ակումբից և տեսել է, որ Սասունն ու Գարիկը վիճաբանում են։ Մյուսները նրանց մոտ չեն եղել, սակայն երբ Սասունը և Գարիկն սկսել են քաշքշել իրար, Սասունի ընկերները մոտեցել ու փորձել են բաժանել նրանց։ Բայց այդ պահին մոտեցել է ոստիկանական ավտոմեքենան, որի պատճառով բոլորով փախել են։ Ինքն Ա.Մանուկյան փողոցում նստել է տաքսի ավտոմեքենա և շարժվել Խանջյան փողոցի ուղղությամբ։ Քիչ անց նկատել է այգուց մայթի ուղղությամբ դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանա-լով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է նրա ընկերների հետ փախած իր ընկերը, իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել նրան։ Այդ պահին նկատել է նաև իրենց կողմ եկող Գարիկին։ Մինչև վերջինիս մոտենալը՝ տուժողին ասելով, թե ինչու նրա ընկերները խփեցին իր ընկերոջն ու «թռան», հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, իրեն պատասխանելով, որ ով կմտածի, որ իր ընկերները խփել են ու «թռել», միտքն ավարտել է սեռական բնույթի հայհոյանք տալով իր հասցեին, որի պատճառով ձեռքով հարվածել է նրա աչքին։
Երբ Գարիկը մոտեցել է իրենց՝ նրա հետ օգնել են ոտքի կանգնել գետնին ընկած տուժո-ղին, որից հետո Գարիկը ծառի մոտ դրված ջրով շիշ է նկատել, որը վերցրել է և տուժողին օգնել է լվացվել։
Ինքը տուժողին կամ նրա ընկերներին չի հայհոյել, և եթե տուժողն իրեն չհայհոյեր, ապա չէր խփի նրան։
Չնայած հնարավորություն է ունեցել շարունակել հարվածել տուժողին, սակայն դա չի արել, այլ օգնել է նրան։
Վիճելու կամ ընկերոջ ու տուժողի միջև տեղի ունեցած վեճը շարունակելու որևէ նպատակ չի ունեցել, քանի որ չի իմացել, թե ինչ է պատահել և ինչպես է եղել։
Դեպքից երկու օր անց, Գարիկից տեղեկանալով, որ նրան կանչել են ոստիկանություն, կամովին ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։
Տուժող Գևորգ Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 05-ի գիշերն ընկեր-ների՝ Արթուր Ունանյանի, Սասուն Մուրադյանի և Արամ Ղազարյանի հետ գտնվել է ք.Երևանի «Անգել» ակումբում, որտեղ նկատել է որ Ս.Մուրադյանի և մինչ այդ իրենց անծանոթ տղայի միջև խոսակցություն է ծավալվել։ Երբ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով նրանք դուրս են եկել ակումբից, ինքը մյուս ընկերների հետ նույնպես դուրս է եկել, սակայն Ս.Մուրադյանն իրենց խնդրել է սպասել հեռվում և առանձնացել ու զրուցել է անծանոթի հետ։ Երբ Ս.Մուրադ-յանի և անծանոթի միջև վիճաբանություն և քաշքուք է սկսվել, մոտեցել են, որ բաժանեն նրանց, սակայն այդ պահին ոստիականական ավտոմեքենան են տեսել ու բոլորով փախել են տարբեր ուղղություններով։ Դրանից հետո, երբ «Օղակաձև» զբոսայգում փնտրել է ընկերներին, ամբաս-տանյալը ձայն է տվել իրեն և, երբ մոտեցել է նրան, նա հարցրել է, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Նրան պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, սակայն ամբաստանյալը վիրավորական արտահայտություն է կատարել իր ընկերների հասցեին, ասելով, որ նրանք վախկոտ են, իրեն միայնակ թողել են ու փախել։ Լսելով դա, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյալի հասցեին, որի պատ-ճառով նա ձեռքով հարվածել է իր աջ աչքին։
Դրանից հետո իրեն օգնել են կանգնել և լվացվել։
Տուն հասնելուց հետո գնացել է «Մալայանի անվան կլինիկա» և պարզվել է, որ մինչ այդ վիրահատված աչքը վնասվել է հարվածից։
Ամբաստանյալի գործողությունը պայմանավորված է եղել իր գործողությամբ, նա իրեն չի հայհոյել, և եթե ինքը սեռական բնույթի հայհոյանք չտար նրան, ապա բնականաբար նա իրեն չէր հարվածի, քանի որ մինչ այդ իրենք հանգիստ զրուցելիս են եղել, և նա իրեն մյուսներից բարձր չի դասել։
Վկա Սասուն Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2013թ. օգոստոսի 4-ի գիշերն ընկերների՝ Արամի, Գևորգի և Արթուրի հետ գնացել է «Անգել» ակումբ, որտեղ պարելու ընթաց-քում մինչ այդ իրեն անծանոթ Գարիկի հետ իրար չեն հասկացել ու դուրս են եկել ակումբից։ Դրանից հետո, խոսակցություն և քաշքշուք է եղել իրենց միջև, և երբ տեսել են ոստիկանության ավտոմեքենան, վազելով հեռացել են ու տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Որոշ ժամա-նակ անց տուն է եկել նաև տուժողը, ում աչքը վնասված է եղել, որի համար նրան տարել են հի-վանդանոց և տեղեկացել է, որ դեպքի վայրի տղաներից մեկն է հարվածել Գևորգին։
Քննիչից իմացել են, որ Գևորգին խփել է Վլադիմիրը, սակայն վերջինս իր ու Գարիկի խո-սակցությանը չի խառնվել, որի համար նա չի տպավորվել իր մոտ ու չի հիշում նրա դեմքը։
Տեղյակ է, որ տուժողի հայհոյանքից հետո է ամբաստանյալը հարվածել նրան։
Վկաներ Արամ Ղազարյանի և Արթուր Ունանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների հա-մաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 05-ի գիշերը, երբ իրենց ընկեր Սասուն Մուրադյանը «Անգել» ակում-բում վիճաբանել է մինչ այդ իրենց անծանոթ Գարիկի հետ, նրանց վիճաբանությունը շարունակ-վել է ակումբից դուրս, իսկ երբ նրանք սկսել են քաշքշել միմյանց, մոտեցել են ու ցանկացել են բաժանել նրանց, չնայած Սասունը մինչ այդ իրենց խնդրած է եղել չխառնվել իրենց խոսակցու-թյանը։ Սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ տարածքում ոստիկաններ կան, և բոլորով, այդ թվում՝ վիճաբանության ընթացքում հեռվում կանգնած ամբաստանյալն ու տուժողը, վազել են տարբեր ուղղություններով։
Երբ ընկերներով հավաքվել են տանը, պարզվել է, որ տուժողի աչքը վնասված է։
Հետագայում ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում ամբաստանյալը հայտարարել է, որ ինքն է հարվածել տուժողին։
Վկա Գարեգին Մայիլյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 4-ին ընկերոջ՝ Վ.Ռաֆայելյանի հետ գնացել են ք.Երևանի «Անգել» ակումբ, որտեղ Սասունի հետ չեն հասկա-ցել իրար ու, քանի որ ներսում աղմուկ է եղել, դուրս են եկել ակումբից և քաշքշել են միմյանց։
Հետո, ինչ-որ մեկը բղավել է, որ տարածքում ոստիկաններ կան, և բոլորով դիմել են փա-խուստի։
Որոշ ժամանակ անց «Օղակաձև» այգուց լսել է հայհոյանքներ և, քայլելով այդ ուղութ-յամբ, հանդիպել է Վ.Ռաֆայելյանին, իսկ նրա մոտ գետնին ընկած է եղել տուժողը։
Վ.Ռաֆայելյանն ասել է, որ բռնուցքով հարվածել է տուժողին, ում օգնություն են ցույց տվել և հեռացել։
«Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին» 08.08.2013թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Գ.Մուրադյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է ամբաստանյա-լին։
Դատաբժշկական փարձաքննության 22.08.2013թ. թիվ 1342/հ եզրակացության համաձայն՝ Գ.Մուրադյանի մարմնական վնասվածքները՝ վերին շրթունքի շրջանի քերծվածքների, ներսային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի, աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազե-ղումների, ենթամաշկային արյունահավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, ողջրաթաղանթի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատռման, հիֆեմայի, հե-մօֆթալմի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հան-գամանքներում, և նրա առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս՝ նկատի ունենալով օրգանի ֆունկցիայի կորուստը։
Հանձնաժողովային դատաբժշկական փարձաքննության 17.04.2014թ. թիվ 219/հ եզրակա-ցության համաձայն՝ տուժող Գ.Մուրադյանի աչքի շրջանում հայտնաբերված մարմնական վնաս-վածքները՝ վերին և ստորին շրջանների արյունազեղումները, ենթամաշկային արյունահավաքը, սալջարդ վերքը, ակնագնդի 2-3 աստիճանի կոնտուզիան եղջերաթաղանթի սպիի և կարերի պատ-ռումը, հիֆեման, հեմոֆթալմը, ըստ էության տարբեր ախտորոշումներ են, սակայն տվյալ դեպքում լրացնում են մեկը մյուսին, այսինքն՝ հանդիսանում են մեկ ախտորոշում և առաջացել են բութ ա-ռարկայի՝ ուժի առնվազն մեկանգամյա ներգործության հետևանքով, և տուժողի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ օրգանի ֆունկցիայի կորուստը։
Համաձայն փորձաքննության ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի՝ Գ.Մուրադյանը 2013թ-ին չի ենթարկվել աչքի վիրահատության, այլ կատարվել է եղջերաթաղանթի ապակենման մարմնի վերքերի առաջնային վիրաբուժական մշակում և տվյալ ժամանակ տեսողության սրու-թյունը եղել է ձախ աչքում 0.3, իսկ աջ աչքում՝ ինսեռտա, այսինքն բացակայել է։ Գ.Մուրադյանը վիրահատության է ենթարկվել 2012թ-ին և վիրահատության ենթարկվելուց հետո տեսողությունը եղել է աջ աչքում՝ 0.8, ձախում՝ 0.3։ Նշված տվյալների համաձայն Գ.Մուրադյանի մոտ առկա է եղել տեսողության սրության խանգարում, քանի որ նորման հանդիսանում է 1.0 միավորը։ Դատա-բժշկական տեսանկյունից աչքի տեսողության սրության ախտորոշումը որպես ինսեռտա հանդի-սանում է որպես մատների հաշվարկ դեմքի առջև, այսինքն՝ լուսազգացողություն, որը դիտվում է որպես տեսողության սրությունը զրո և այն գնահատվում է որպես տեսողության օրգանի ֆունկ-ցիայի լրիվ կորուստ, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ կապված տեսողության սրության ան-կումը 0.8-ից զրո, այսինքն՝ այն ընդհանուր անաշխատունակության կայուն կորստի տոկոսային հատկանիշներով համապատասխանում է 35 տոկոսին։
Դատարանի վերլուծություն.
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցու-թյան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույց-ների բավարար ամբողջությամբ չհաստատվեց, որ ամբաստանյալը խուլիգանական դրդումնե-րով է տուժողի առողջությանը պատճառել կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս, այսինքն՝ կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։
Դատարանը, գտնելով, որ նախաքննության մարմինը, ճիշտ պարզելով քրեական գործի փաստական հանգամանքներն ու հավաքված ապացույցները ձեռք բերելով քրեադատավարա-կան օրենքի պահանջների պահպանմամբ, եզրահանգում է, որ ամբաստանյալի կատարած ա-րարքին տվել է ոչ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, և նրան առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերաորակվի ու նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենս-գրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ հետևյալ պատճառաբանություններով.
Նախաքննությամբ հաստատվել է և դատաքննությամբ ապացուցվեց, որ ամբաստանյալը տուժողին հարվածել և մարմնական վնասվածք է պատճառել այն բանից հետո, երբ վերջինս սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել նրան։
Տուժողի իսկ ցուցմունքի համաձայն՝ մինչև մարմնական վնասվածք ստանալը նա և ամ-բաստանյալը հանգիստ զրուցելիս են եղել, և եթե ինքը չհայհոյեր նրան, ապա նա չէր հարվածի իրեն, ու որ ամբաստանյալն իրեն մյուսներից բարձր չի դասել։ Այսինքն՝ ամբաստանյալի ու տու-ժողի զրույցի և ամբաստանյալի կողմից տուժողին հարվածելու պահին նրանց մոտ որևէ այլ անձ ներկա չի եղել, հետևաբար՝ ամբաստանյալի արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարված լինելու վերաբերյալ որակումը կարող է տրվել՝ ելնելով միայն նրանց ցուցմունքներից։ Մինչդեռ, նախաքննության մարմինը, ձեռք բերելով նույն ապացույցները՝ ցուցմունքները, դրանք գնահա-տել է յուրովի և ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա. «աննը-շան, չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի «առավելություններն» ընդգծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճա-բանության մեջ է մտել Գևորգ Մուրադյանի և նրա ընկերների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ.Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս...»։
Թեև մեղադարողը, դատաքննության ընթացքում պարզված համարելով, որ ամբաստան-յալը չի վիճաբանել տուժողի և նրա ընկերների հետ, կայացված որոշմամբ փոխեց ամբաստան-յալին առաջադրված մեղադրանքը, սակայն նրան կրկին մեղադրանք առաջադրեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով՝ «խուլիգանական դրդումներով, չնչին իսկ առիթն օգտագործելով, ներքին բավականության զգացումով և սեփական անձի «առավելութ-յունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված» տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։
Նշվածից կարել է ենթադրել, որ մեղադրողը, գանահատելով դատաքննությամբ ձեռք բեր-ված ապացույցները, հանգել է եզրակացության, որ ի տարբերություն նախկին մեղադրանքի՝ ամբաստանյալն իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում ներքին բավականություն չի զգացել կամ նման պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում (՞) մոլուցքից մղված չի տուժողի առողջությանը պատճառել ծանր վնաս, նկատի ունե-նալով, որ ամբաստանյալի և տուժողի միջև տեղի ունեցած խոսակցության ու վնասվածք պատ-ճառելու հանգամանքների վերաբերյալ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք են բերվել միմյանց չհակասող նույն ապացույցները և այդ մասով գործի փաստական այլ հանգամանքներ դատաքննությամբ չեն պարզվել։
Դատաքննությամբ չպարզվեց, թե ինչ հանգամանքների և ապացույցների գնահատմամբ է մեղադրողը գտել, որ ամբաստանյալի կողմից արարքը կատարվել է խուլիգանական դրդում-ներով՝ վերը նշված տեսական-դասագրքային ձևակերպումներով։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, իրավական դիրքորոշում հայտնելով արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու վերաբերյալ, ՎԲ-04/10 քրեական գործով 26.03.2010թ. կայացրած որոշմամբ տրված իրավական վերլուծությամբ գտել է, որ. «Սպանության գործերով կարևոր նշա-նակություն ունեն տուժողին կյանքից զրկելու շարժառիթներն ու նպատակը։ Այդպիսի յուրա-քանչյուր գործով պետք է պարզել մեկ ուրիշին մահ պատճառելու շարժառիթները« նպատակը և եղանակը« ինչպես նաև հետազոտել արարքին ճիշտ իրավական գնահատական տալու և հան-ցավորի նկատմամբ արդարացի պատիժ սահմանելու համար նշանակություն ունեցող այլ հան-գամանքները։
Այն դեպքերում, երբ հանցագործության շարժառիթն ընդգրկված է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի դիսպոզիցիայում որպես տվյալ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ« դրա բացահայտումը խիստ կարևոր նշանակություն ունի արարքի ճիշտ քրեաիրավական գնա-հատականի համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետը քրեական պատասխա-նատվություն է նախատեսում ծանրացնող հանգամանքներում՝ խուլիգանական դրդումներով սպանության համար։
17. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը կատարվում է հասարակության և բարո-յականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերի նկատմամբ բացահայտ անհարգա-լից վերաբերմունքի հողի վրա« երբ հանցավորի վարքագիծը բացահայտ մարտահրավեր է հա-սարակական կարգին և պայմանավորված է իրեն շրջապատին հակադրելու« նրա նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունք ցուցադրելու ցանկությամբ։
Իրենց բովանդակությամբ խուլիգանական դրդումները ներկայացնում են բարդ շարժա-ռիթ« որի մեջ միահյուսվում են անսահման եսամալությունը« խեղաթյուրված պատկերացումներն անձնական ազատությունների սահմանների մասին« բիրտ ուժի պաշտամունքը« իր անձի «առա-վելությունները» ընդգծելու մոլուցքը« «ինքնահաստատման» պահանջը« սանձարձակությունը« անպարկեշտ վարքագիծը« ցինիզմը« դաժանությունը« հանդգնությունը« ակնհայտ աննշան վիրա-վորանքի« չնչին առիթով ճիշտ արված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն։ Նշված շարժա-ռիթների ամբողջությունը բնորոշ է յուրաքանչյուր խուլիգանության« սակայն խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս դրանց միանում է նաև մարդկային կյանքի նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքն ընդհանրապես՝ անկախ տուժողի անձից։
Խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս հանցավորը գործում է ոչ այն-քան տուժողի հետ ունեցած անձնական փոխհարաբերություններից ելնելով« որքան հասարա-կական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար-գալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտումից։
Սպանության այս տեսակին բնորոշ են ոչ թե անձնական« այլ խուլիգանական շարժառիթ-ները« այսինքն՝ դրդումներ« մղումներ« որոնք ցույց են տալիս բացահայտ անհարգալից վերաբեր-մունք համակեցության կանոնների և բարոյականության տարրական նորմերի նկատմամբ։
Փաստորեն խուլիգանական դրդումներով սպանությանը հատուկ է բազմաթիվ« այդ թվում նաև մրցակցային շարժառիթների առկայությունը« որի պայմաններում կարևոր է այն հիմնական« առաջատար« գլխավոր շարժառիթը« որով ղեկավարվել է հանցավորը սպանություն կատարելիս։
Բոլոր դեպքերում« երբ սպանության հիմնական շարժառիթը խուլիգանական է« հանցա-վորի արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կե-տով։
18. Խուլիգանական դրդումներով կատարվող սպանություններում որոշակի դեր ունի նաև վրեժի զգացումը« որը կարող է առաջանալ ինչպես տուժողի օրինական« այնպես էլ անօրինական գործողությունների հետևանքով։ Վրեժ լուծելով՝ հանցավորը ցանկանում է բավարարում ստա-նալ տուժողի գործողությունների արդյունքում ձևավորված վիրավորանքի դիմաց։ Այն դեպքե-րում« երբ սպանությունը տեղի է ունենում որպես աննշան առիթին տրված պատասխան գործո-ղություն« դրանով արտահայտվում է և հանցավորի անհարգալից« արհամարհական վերաբեր-մունքը հասարակության« և վրեժի զգացումը տուժողի նկատմամբ։ Այստեղ նույնպես անհրա-ժեշտ է հարցը լուծել առաջատար« գլխավոր« գերակայող շարժառիթը բացահայտելու միջոցով։ Եթե հանցավորի գործողությունները պարունակում են հասարակական կարգի կոպիտ խախտ-ման« հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի այնպիսի դրսևո-րումներ« ինչպիսիք են` հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստա-ցած նորմերին նետված բացահայտ մարտահրավերը« իրեն շրջապատին և հասարակությանը հակադրելու և հակազդելու ցանկությունը« իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքը« «ինքնահաստատման» պահանջը« եսամոլությունը« սանձարձակությունը« կատաղի« անպար-կեշտ վարքագիծը« ցինիզմը« դաժանությունը« աննշան վիրավորանքի« չնչին առիթով ճիշտ ար-ված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն« ապա նրա արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով՝ որպես խուլիգանական դրդումներով կա-տարված սպանություն։
19. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունն անհրաժեշտ է տարբերել նաև վեճի կամ կռվի ժամանակ կատարվող սպանություններից։ Դրա համար անհրաժեշտ է պարզել« թե ինչն է վեճի ու կռվի առիթ և պատճառ հանդիսացել« ով է եղել դրանց հրահրողը« ինչ է իրենից ներկա-յացնում հանցավորի և տուժողի անձը« ինչպիսին են եղել նրանց փոխհարաբերությունները« գործողությունների բնույթը« ով է նրանցից ակտիվ կողմը« որոնք են վեճի ու կռվի ընթացքում կա-տարված սպանության շարժառիթները։
Որոշ դեպքերում վեճն ու կռիվը սպանության կատարման հանգամանքներ են« մինչդեռ դրանց շարժառիթները կարող են բոլորովին տարբեր լինել։ Վեճը կամ կռիվը խուլիգանական վարքագծի փուլերից մեկն է« իսկ սպանությունը՝ դրա ավարտը։ Բոլոր դեպքերում շարժառիթը բացահայտելու համար կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի գործողությունների բազմա-կողմանի վերլուծությունը ինչպես սպանություն կատարելու պահին« այնպես էլ մինչև սպանու-թյունը և դրանից հետո։ Այստեղ ևս մրցակցող շարժառիթների դեպքում անհրաժեշտ է պարզել սպանության հիմնական շարժառիթը« որով էլ պայմանավորված՝ արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով կամ նույն հոդվածի 1-ին մա-սով։
Նշված հարցերի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն արտահայտել է նաև Կարեն Մարկոսյանի վերաբերյալ գործով (2008 թվականի փետրվար)։
20. Արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով որակելու համար սպանության կատարման տեղը (վայրը) նշանակություն չունի։ Այդպիսի սպանությունը կարող է կատարվել ոչ միայն հասարակական վայրում« պարտադիր չէ նաև մարդկանց ներկա-յությունը։
21. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը հաճախ կատարվում է առանց տեսանելի առիթի կամ աննշան առիթն օգտագործվում է որպես պատրվակ սպանություն կատարելու հա-մար։ Որպես հանցագործության արտաքին պատճառ՝ առիթը սերտորեն կապված է հանցավորի ներքին դրդումների հետ։ Ուստի հանցագործությունների անմիջական առիթների հետազոտումն ու վերլուծությունը հնարավորություն են տալիս լավ հասկանալու կոնկրետ արարքի պատճառ-ները« բացահայտելու դրա բուն շարժառիթները։ Յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում աննշան առիթի առկայության հարցն անհրաժեշտ է լուծել՝ ելնելով գործի կոնկրետ հանգամանքներից»։
Դատարանը, սույն քրեական գործով տեղայնացնելով Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված դիրքորոշումներն ու հաշվի առնելով տրված իրավական վերլուծությունը, գտնում է, որ արարքը՝ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը, կարող է որակվել խուլիգանական դրդումներով կա-տարված՝ ելնելով հանցավորի դիտավորության բովանդակությունից և ուղղվածությունից, ա-րարքի կատարման շարժառիթից, և պետք է հաշվի առնվեն ինչպես արարքի կատարման նպատակները, այնպես էլ՝ հանգամանքները։
Արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու տակ պետք է հասկանալ այնպիսի դի-տավորյալ գործողությունների կատարում, որոնք կատարվել են առանց առիթի կամ չնչին առիթի օգտագործմամբ։ Սակայն նման դեպքում անհրաժեշտ է նաև պարզել, թե հանցավորի և տուժողի միջև տեղի ունեցած կոնֆլիկտը՝ վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալի բռնի գործողութ-յան կատարումը, արդյո՞ք, պայմանավորված չէ տուժողի դրսևորած վարքագծով կամ գործողու-թյամբ, արդյո՞ք, այն չի հրահրվել տուժողի կողմից, նկատի ունենալով, որ եթե հանցագործութ-յունը պայմանավորվել է տուժողի վարքագծի հակաօրինականությամբ կամ հակաբարոյակա-նությամբ, ապա արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանական դրդումներով կատարված հանցագործություն։
Դատարանը նաև գտնում է, որ հանցավորի արարքը որակելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես արարքի կատարումից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագիծն ու գործողությունների բովանդակությունը և ծավալը։
Սույն քրեական գործի նյութերի համաձայն՝ ամբաստանյալը վկաների վիճաբանության ընթացքում չի միջամտել նրանց գործողություններին, չի սատարել ընկերոջը։ Դրանից հետո, ցանկանալով պարզել, թե ինչն է եղել վկաների վիճաբանության պատճառը և որտեղ է տուժողի ընկերների հետ փախած ընկերը, այդ մասին հարցրել է իրեն անծանոթ տուժողին՝ հանգիստ տո-նով, առանց հայհոյանքների։ Այնուհետև, նա իր կարծիքն է հայտնել տուժողի ընկերների մա-սին, ինչից վիրավորվելով և դրդված՝ տուժողը սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել իրեն չվիրա-վորած ամբաստանյալին, ով նշված հայհոյանքի համար հարվածել է տուժողին, որից հետո դա-դարեցնելով իր գործողությունները՝ չի շարունակել դրանք և չի խոչընդոտել տուժողին օգնություն ցույց տալուն։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը կատարել է հանցագործություն՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ինչը հաստատվում է ինչ-պես նրա խոստովանական ցուցմունքով, այնպես էլ` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու դա-տաքննությամբ հետազոտված և համակցության մեջ գնահատված մյուս ապացույցներով։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավո-րության բարձր աստիճանը և նրա անձը։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, խոստովանեց կատարած հանցանքն ու անկեղծորեն զղջաց դրա համար, հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցվել է։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ քրեական գործի նյութերի համաձայն ամբաստան-յալը 07.08.2013թ-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքում տվել է բացատրություն, սակայն նյութերից չի երևում, թե նա ինչ կարգով է հրավիրվել ոստի-կանություն՝ որևէ կերպ ծանուցվել է ներկայանալու համար կամ (թե) բերման է ենթարկվել, գտնում է, որ ամբաստանյալի այն պնդումը, որ կամովին է ներկայացել ոստիկանություն, ար-ժանահավատ է և չի հերքվում գործի նյութերով։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգա-մանք` դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։
Տուժողը քաղաքացիական հայց չհարուցեց։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հար-ցը` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատա-վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365-րդ և 369-372 հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ նշանակված պատժին հաշվակցել Վ.Ռաֆայելյանին կալանքի տակ պահած ժամկետը՝ 2 (երկու) օրը, և թողնել կրելու ազատա-զըրկում 3 (երեք) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 28 (քսանութ) օր ժամկետով, որպիսի պատիժը 2013թ. նոյեմբերի 14-ից պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնար-կում։
Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0081/01/14
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 05-06-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0081/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15140413 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Վլադիմիր Ռաֆայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա <<5 էլեմենտ>> սրճարանի հարակից տարածքում ընկերոջ` Գարեգին Մայիլյանի և գործով դեռևս չպարզված ևս 3-5 անձանց հետ աննշան չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում, ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի <առավելություններն> ընդգծելու հարցում, ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի <<առավելություններն>> ընդգծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճաբանության մեջ է մտելԳևորգ Մուրադյանի և նրա ընկերների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ. Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Վլադիմիր |
| Ազգանուն | Ռաֆայելյան |
| Հայրանուն | Արմենի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 112 Մաս 2 Կետ 9 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 1.9 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 05-06-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 05-06-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 05-06-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 05-06-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-06-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ն. |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վլադիմիր |
| Ազգանուն | Ռաֆայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Ալիխանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Մուրադյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-07-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-07-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-08-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-09-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-09-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-10-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-10-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-11-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-11-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 18-11-2014 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Վլադիմիր |
| Ազգանուն | Ռաֆայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 18-11-2014 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԿԴ/0081/01/14 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 18 նոյեմբերի 2014թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` նախագահությամբ` դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` մեղադրողներ Ն.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ Հ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ տուժող Գ.ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ ամբաստանյալ Վ.ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆԻ պաշտպան Ա.ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի` ծնված 27.03.1989թ. Մասիսի ՆՎՇՏ-ի Հովտաշատ գյուղում, ազգութ-յամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, միջնակարգ կրթությամբ, առողջ, իր հայտարարությամբ` որ-պես խոհարար աշխատել է «Արարատ հոլ» ռեստորանում, նախկինում դատված` Երևան քա-ղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատ-յանի դատարանի 19.12.2012թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով դատա-պարտվել է կալանքի 2 ամիս ժամկետով, պատժից ազատվել է 19.02.2013թ-ին, բնակվել է` Արա-րատի մարզի Հովտաշատ գյուղի 8-րդ փողոցի հ. 4 տանը, արգելանքի տակ է 2013թ. նոյեմբերի 14-ից, 2013թ. օգոստոսի 7-ից մինչև 9-ը գտնվել է արգելանքի տակ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանը 07.08.2013թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մա-սի 6-րդ կետով հարուցել է թիվ 15140413 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ։ 07.08.2013թ. ձերբակալվել է Վ.Ռաֆայելյանը։ Քննիչ Է.Պետրոսյանը 09.08.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանին ներգրավել է որպես մե-ղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մա-սի 6-րդ կետով։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի 09.08.2013թ. որոշմամբ «Կալանքը՝ որպես խափանման միջոց, ընտրելու մասին» քննիչ Է.Պետրոսյանի 09.08.2014թ. միջնորդությունը մերժվել է և Վ.Ռա-ֆայելյանը դատական նիստերի դահլիճում անհապաղ ազատ է արձակվել արգելանքից։ Քննիչի 09.08.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ՝ որպես խափան-ման միջոց, ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։ Քննիչի 14.11.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրան-քը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվա-ծի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան դատարանի 14.11.2013թ. որոշմամբ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ` որպես խափանման մի-ջոց, կիրառվել է կալանքը, կալանքի սկիզբը հաշվելով 2013թ. նոյեմբերի 14-ից։ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Բարսեղյանը 03.12.2013թ. որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ։ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Բադալյանը 14.05.2014թ. որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունել է իր վա-րույթ։ 2014թ. հունիսի 4-ին թիվ 15140413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2014թ. հունիսի 5-ի որոշմամբ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։ Ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «05.08.13թ.` ժամը 04։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալեք Մանուկյան փողոցի 12/5 հասցեում գտնվող «5 Էլեմենտ» սրճարանի հարակից տարածքում ընկերոջ` Գարեգին Մայիլյանի և գործով դեռևս չպարզված ևս 3-5 անձանց հետ աննշան, չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում, ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի «առավելություններն» ընդգը-ծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճաբանության մեջ է մտել Գևորգ Մուրադյանի և նրա ընկեր-ների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ.Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս` աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջան-ների արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունահավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, եղջրաթաղանթի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատըռ-ման, հիֆեմայի, հեմօֆթալմի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք առաջացրել են Գ.Մուրադ-յանի օրգանի ֆունկցիայի կորուստ»։ Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վ.Ռաֆայելյանն իրեն մեղավոր չի ճանա-չել։ Դատաքննությամբ՝ 09.10.2014թ. կայացված որոշմամբ, մեղադրող Հ.Սարգսյանը, պատ-ճառաբանելով, որ Գարեգին Մայիլյանի և Սասուն Մուրադյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբա-նությանն ու քաշքշուկին ականատես Վլադիմիր Ռաֆայելյանը չի մասնակցել քաշքշուկին, փո-խեց ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նրան մեղադրանք առաջադրեց այն բանի համար, որ նա. «2013թ. օգոս-տոսի 5-ին` ժամը 04.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալ.Մանուկյան փողոցի 12/5 հասցե-ում գործող «5 էլեմենտ» սրճարանի հարակից տարածքում տաքսի ավտոմեքենայից շուրջ 10-15 մետր հեռավորոթյունից տեսնելով Գևորգ Մուրադյանին, կանգնեցրել է ավտոմեքենան, իջել և, իր մոտ կանչելով Գ.Մուրադյանին, պարզաբանումներ է պահանջել քիչ առաջ իր ընկեր Գարե-գին Մայիլյանի և Գ.Մուրադյանի ընկեր Սասուն Մուրադյանի միջև տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ։ Գ.Մուրադյանից տեղեկանալով վիճաբանության պատճառի մասին՝ Վ.Ռաֆայել-յանը վիրավորական բառեր է ասել և հայհոյանք է տվել Գևորգ Մուրադյանի ընկերների հասցե-ին, ապա Գ.Մուրադյանի կողմից իր հասցեին պատասխան հայհոյանք լսելուց հետո՝ խուլիգա-նական դրդումներով, չնչին իսկ առիթն օգտագործելով, ներքին բավականության զգացումով և սեփական անձի «առավելությունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված բռունցքով հարվածել է Գ.Մու-րադյանի դեմքի շրջանին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս՝ աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազեղումների, ենթամաշկային արյունա-հավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, եղջերաթաղանքի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատռման, հիֆեմայի, հեմոօֆթալմի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք առաջացրել են Գևորգ Մուրադյանի օրգանի ֆունկցիայի կորուստ»։ Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները. Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանն ընկերոջ՝ վկա Գարեգին Մայիլյանի հետ 2013թ. օգոստոսի 04-ի լույս 5-ի գիշերը՝ մինչև ժամը 04-ը, գտնվել է ք.Երևանի Վարդանանց փողոցում գործող «Անգել» գիշերային ակումբում, որտեղ ժամանակ են անցկացրել նաև տուժող Գևորգ Մուրադյանն ու նրա մտերիմները՝ վկաներ Սասուն Մուրադյա-նը, Արթուր Ունանյանը և Արամ Ղազարյանը։ Ժամը 04-ի սահմաններում՝ ակումբում պարելու ընթացքում, վկաներ Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը, վիճելով միմյանց հետ, պարզաբանումնե-րի համար դուրս են եկել ակումբից։ Քիչ անց նրանց են հետևել նաև ամբաստանյալը, տուժողն ու մյուս վկաները, որոնց Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը խնդրել են չմիջամտել իրենց զրույցին և զրուցելով՝ հեռացել են վերջիններիցս։ Երբ նրանց խոսակցությունը վերածվել է վեճի և քաշքշու-կի, նրանց են մոտեցել Ս.Մուրադյանի ընկերները, սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ ոստիկանական ավտոմեքենա է մոտենում, ինչի պատճառով բոլորը փախել են։ Դրանից հետո, ամբաստանյալը տաքսի ավտոմեքենայով ցանկացել է գնալ տուն, սա-կայն Ա.Մանուկյան փողոցից Խանջյան փողոցի ուղղությամբ ընթանալիս նկատել է այգուց դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանալով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է իր ընկեր Գ. Մայիլյանը, կանգնեցրել է տաքսին ու մոտեցել տուժողին։ Ցանկանալով վերջինիցս տեղեկանալ վեճի պատճառի մասին, ամբաստանյալը տուժողի ընկերներին անվանել է վախկոտ, նրան մի-այնակ թողնող և հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, ընկերների հասցեին ասված խոսքերն ընդունելով որպես վիրավորանք, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյա-լին, որի պատճառով վերջինս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է տուժողի աչքին՝ նրա առողջութ-յանը պատճառելով ծանր վնաս։ Երբ տուժողն ընկել է գետնին՝ նրանց է մոտեցել վկա Գ.Մա-յիլյանը, և տուժողին օգնել են կանգնել ու լվացվել, որից հետո բաժանվել են տուժողից և հեռա-ցել։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանա-չեց` պատճառաբանելով, որ թեև տուժողի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս, սակայն դա չի կատարել խուլիգանական դրդումներով։ Ամբաստանյալի ցուցմունքի համաձայն` 2013թ. օգոստոսի 4-ի լույս 5-ի գիշերն ինքն ըն-կերոջ Գ.Մայիլյանի հետ գտնվել է Վարդանանց փողոցում գործող «Անգել» անկումբում, որտեղ զվարճացել են նաև մինչ այդ իրենց անծանոթ տուժողն ու նրա ընկերները։ Մի պահ նկատելով, որ Գ.Մայիլյանն ակումբում չէ՝ դուրս է եկել ակումբից և տեսել է, որ Սասունն ու Գարիկը վիճաբանում են։ Մյուսները նրանց մոտ չեն եղել, սակայն երբ Սասունը և Գարիկն սկսել են քաշքշել իրար, Սասունի ընկերները մոտեցել ու փորձել են բաժանել նրանց։ Բայց այդ պահին մոտեցել է ոստիկանական ավտոմեքենան, որի պատճառով բոլորով փախել են։ Ինքն Ա.Մանուկյան փողոցում նստել է տաքսի ավտոմեքենա և շարժվել Խանջյան փողոցի ուղղությամբ։ Քիչ անց նկատել է այգուց մայթի ուղղությամբ դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանա-լով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է նրա ընկերների հետ փախած իր ընկերը, իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել նրան։ Այդ պահին նկատել է նաև իրենց կողմ եկող Գարիկին։ Մինչև վերջինիս մոտենալը՝ տուժողին ասելով, թե ինչու նրա ընկերները խփեցին իր ընկերոջն ու «թռան», հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, իրեն պատասխանելով, որ ով կմտածի, որ իր ընկերները խփել են ու «թռել», միտքն ավարտել է սեռական բնույթի հայհոյանք տալով իր հասցեին, որի պատճառով ձեռքով հարվածել է նրա աչքին։ Երբ Գարիկը մոտեցել է իրենց՝ նրա հետ օգնել են ոտքի կանգնել գետնին ընկած տուժո-ղին, որից հետո Գարիկը ծառի մոտ դրված ջրով շիշ է նկատել, որը վերցրել է և տուժողին օգնել է լվացվել։ Ինքը տուժողին կամ նրա ընկերներին չի հայհոյել, և եթե տուժողն իրեն չհայհոյեր, ապա չէր խփի նրան։ Չնայած հնարավորություն է ունեցել շարունակել հարվածել տուժողին, սակայն դա չի արել, այլ օգնել է նրան։ Վիճելու կամ ընկերոջ ու տուժողի միջև տեղի ունեցած վեճը շարունակելու որևէ նպատակ չի ունեցել, քանի որ չի իմացել, թե ինչ է պատահել և ինչպես է եղել։ Դեպքից երկու օր անց, Գարիկից տեղեկանալով, որ նրան կանչել են ոստիկանություն, կամովին ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։ Տուժող Գևորգ Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 05-ի գիշերն ընկեր-ների՝ Արթուր Ունանյանի, Սասուն Մուրադյանի և Արամ Ղազարյանի հետ գտնվել է ք.Երևանի «Անգել» ակումբում, որտեղ նկատել է որ Ս.Մուրադյանի և մինչ այդ իրենց անծանոթ տղայի միջև խոսակցություն է ծավալվել։ Երբ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով նրանք դուրս են եկել ակումբից, ինքը մյուս ընկերների հետ նույնպես դուրս է եկել, սակայն Ս.Մուրադյանն իրենց խնդրել է սպասել հեռվում և առանձնացել ու զրուցել է անծանոթի հետ։ Երբ Ս.Մուրադ-յանի և անծանոթի միջև վիճաբանություն և քաշքուք է սկսվել, մոտեցել են, որ բաժանեն նրանց, սակայն այդ պահին ոստիականական ավտոմեքենան են տեսել ու բոլորով փախել են տարբեր ուղղություններով։ Դրանից հետո, երբ «Օղակաձև» զբոսայգում փնտրել է ընկերներին, ամբաս-տանյալը ձայն է տվել իրեն և, երբ մոտեցել է նրան, նա հարցրել է, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Նրան պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, սակայն ամբաստանյալը վիրավորական արտահայտություն է կատարել իր ընկերների հասցեին, ասելով, որ նրանք վախկոտ են, իրեն միայնակ թողել են ու փախել։ Լսելով դա, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյալի հասցեին, որի պատ-ճառով նա ձեռքով հարվածել է իր աջ աչքին։ Դրանից հետո իրեն օգնել են կանգնել և լվացվել։ Տուն հասնելուց հետո գնացել է «Մալայանի անվան կլինիկա» և պարզվել է, որ մինչ այդ վիրահատված աչքը վնասվել է հարվածից։ Ամբաստանյալի գործողությունը պայմանավորված է եղել իր գործողությամբ, նա իրեն չի հայհոյել, և եթե ինքը սեռական բնույթի հայհոյանք չտար նրան, ապա բնականաբար նա իրեն չէր հարվածի, քանի որ մինչ այդ իրենք հանգիստ զրուցելիս են եղել, և նա իրեն մյուսներից բարձր չի դասել։ Վկա Սասուն Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2013թ. օգոստոսի 4-ի գիշերն ընկերների՝ Արամի, Գևորգի և Արթուրի հետ գնացել է «Անգել» ակումբ, որտեղ պարելու ընթաց-քում մինչ այդ իրեն անծանոթ Գարիկի հետ իրար չեն հասկացել ու դուրս են եկել ակումբից։ Դրանից հետո, խոսակցություն և քաշքշուք է եղել իրենց միջև, և երբ տեսել են ոստիկանության ավտոմեքենան, վազելով հեռացել են ու տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Որոշ ժամա-նակ անց տուն է եկել նաև տուժողը, ում աչքը վնասված է եղել, որի համար նրան տարել են հի-վանդանոց և տեղեկացել է, որ դեպքի վայրի տղաներից մեկն է հարվածել Գևորգին։ Քննիչից իմացել են, որ Գևորգին խփել է Վլադիմիրը, սակայն վերջինս իր ու Գարիկի խո-սակցությանը չի խառնվել, որի համար նա չի տպավորվել իր մոտ ու չի հիշում նրա դեմքը։ Տեղյակ է, որ տուժողի հայհոյանքից հետո է ամբաստանյալը հարվածել նրան։ Վկաներ Արամ Ղազարյանի և Արթուր Ունանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների հա-մաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 05-ի գիշերը, երբ իրենց ընկեր Սասուն Մուրադյանը «Անգել» ակում-բում վիճաբանել է մինչ այդ իրենց անծանոթ Գարիկի հետ, նրանց վիճաբանությունը շարունակ-վել է ակումբից դուրս, իսկ երբ նրանք սկսել են քաշքշել միմյանց, մոտեցել են ու ցանկացել են բաժանել նրանց, չնայած Սասունը մինչ այդ իրենց խնդրած է եղել չխառնվել իրենց խոսակցու-թյանը։ Սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ տարածքում ոստիկաններ կան, և բոլորով, այդ թվում՝ վիճաբանության ընթացքում հեռվում կանգնած ամբաստանյալն ու տուժողը, վազել են տարբեր ուղղություններով։ Երբ ընկերներով հավաքվել են տանը, պարզվել է, որ տուժողի աչքը վնասված է։ Հետագայում ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում ամբաստանյալը հայտարարել է, որ ինքն է հարվածել տուժողին։ Վկա Գարեգին Մայիլյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. օգոստոսի 4-ին ընկերոջ՝ Վ.Ռաֆայելյանի հետ գնացել են ք.Երևանի «Անգել» ակումբ, որտեղ Սասունի հետ չեն հասկա-ցել իրար ու, քանի որ ներսում աղմուկ է եղել, դուրս են եկել ակումբից և քաշքշել են միմյանց։ Հետո, ինչ-որ մեկը բղավել է, որ տարածքում ոստիկաններ կան, և բոլորով դիմել են փա-խուստի։ Որոշ ժամանակ անց «Օղակաձև» այգուց լսել է հայհոյանքներ և, քայլելով այդ ուղութ-յամբ, հանդիպել է Վ.Ռաֆայելյանին, իսկ նրա մոտ գետնին ընկած է եղել տուժողը։ Վ.Ռաֆայելյանն ասել է, որ բռնուցքով հարվածել է տուժողին, ում օգնություն են ցույց տվել և հեռացել։ «Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին» 08.08.2013թ. արձանագրության համաձայն՝ տուժող Գ.Մուրադյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է ամբաստանյա-լին։ Դատաբժշկական փարձաքննության 22.08.2013թ. թիվ 1342/հ եզրակացության համաձայն՝ Գ.Մուրադյանի մարմնական վնասվածքները՝ վերին շրթունքի շրջանի քերծվածքների, ներսային մակերեսի շրջանի սալջարդ վերքի, աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի շրջանների արյունազե-ղումների, ենթամաշկային արյունահավաքների, սալջարդ վերքի, ակնագնդի 2-3-րդ աստիճանի կոնտուզիայի, ողջրաթաղանթի հետվիրահատական սպիի և կարերի պատռման, հիֆեմայի, հե-մօֆթալմի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հան-գամանքներում, և նրա առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս՝ նկատի ունենալով օրգանի ֆունկցիայի կորուստը։ Հանձնաժողովային դատաբժշկական փարձաքննության 17.04.2014թ. թիվ 219/հ եզրակա-ցության համաձայն՝ տուժող Գ.Մուրադյանի աչքի շրջանում հայտնաբերված մարմնական վնաս-վածքները՝ վերին և ստորին շրջանների արյունազեղումները, ենթամաշկային արյունահավաքը, սալջարդ վերքը, ակնագնդի 2-3 աստիճանի կոնտուզիան եղջերաթաղանթի սպիի և կարերի պատ-ռումը, հիֆեման, հեմոֆթալմը, ըստ էության տարբեր ախտորոշումներ են, սակայն տվյալ դեպքում լրացնում են մեկը մյուսին, այսինքն՝ հանդիսանում են մեկ ախտորոշում և առաջացել են բութ ա-ռարկայի՝ ուժի առնվազն մեկանգամյա ներգործության հետևանքով, և տուժողի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ օրգանի ֆունկցիայի կորուստը։ Համաձայն փորձաքննության ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի՝ Գ.Մուրադյանը 2013թ-ին չի ենթարկվել աչքի վիրահատության, այլ կատարվել է եղջերաթաղանթի ապակենման մարմնի վերքերի առաջնային վիրաբուժական մշակում և տվյալ ժամանակ տեսողության սրու-թյունը եղել է ձախ աչքում 0.3, իսկ աջ աչքում՝ ինսեռտա, այսինքն բացակայել է։ Գ.Մուրադյանը վիրահատության է ենթարկվել 2012թ-ին և վիրահատության ենթարկվելուց հետո տեսողությունը եղել է աջ աչքում՝ 0.8, ձախում՝ 0.3։ Նշված տվյալների համաձայն Գ.Մուրադյանի մոտ առկա է եղել տեսողության սրության խանգարում, քանի որ նորման հանդիսանում է 1.0 միավորը։ Դատա-բժշկական տեսանկյունից աչքի տեսողության սրության ախտորոշումը որպես ինսեռտա հանդի-սանում է որպես մատների հաշվարկ դեմքի առջև, այսինքն՝ լուսազգացողություն, որը դիտվում է որպես տեսողության սրությունը զրո և այն գնահատվում է որպես տեսողության օրգանի ֆունկ-ցիայի լրիվ կորուստ, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ կապված տեսողության սրության ան-կումը 0.8-ից զրո, այսինքն՝ այն ընդհանուր անաշխատունակության կայուն կորստի տոկոսային հատկանիշներով համապատասխանում է 35 տոկոսին։ Դատարանի վերլուծություն. Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցու-թյան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույց-ների բավարար ամբողջությամբ չհաստատվեց, որ ամբաստանյալը խուլիգանական դրդումնե-րով է տուժողի առողջությանը պատճառել կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս, այսինքն՝ կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով։ Դատարանը, գտնելով, որ նախաքննության մարմինը, ճիշտ պարզելով քրեական գործի փաստական հանգամանքներն ու հավաքված ապացույցները ձեռք բերելով քրեադատավարա-կան օրենքի պահանջների պահպանմամբ, եզրահանգում է, որ ամբաստանյալի կատարած ա-րարքին տվել է ոչ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, և նրան առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերաորակվի ու նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենս-գրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ հետևյալ պատճառաբանություններով. Նախաքննությամբ հաստատվել է և դատաքննությամբ ապացուցվեց, որ ամբաստանյալը տուժողին հարվածել և մարմնական վնասվածք է պատճառել այն բանից հետո, երբ վերջինս սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել նրան։ Տուժողի իսկ ցուցմունքի համաձայն՝ մինչև մարմնական վնասվածք ստանալը նա և ամ-բաստանյալը հանգիստ զրուցելիս են եղել, և եթե ինքը չհայհոյեր նրան, ապա նա չէր հարվածի իրեն, ու որ ամբաստանյալն իրեն մյուսներից բարձր չի դասել։ Այսինքն՝ ամբաստանյալի ու տու-ժողի զրույցի և ամբաստանյալի կողմից տուժողին հարվածելու պահին նրանց մոտ որևէ այլ անձ ներկա չի եղել, հետևաբար՝ ամբաստանյալի արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարված լինելու վերաբերյալ որակումը կարող է տրվել՝ ելնելով միայն նրանց ցուցմունքներից։ Մինչդեռ, նախաքննության մարմինը, ձեռք բերելով նույն ապացույցները՝ ցուցմունքները, դրանք գնահա-տել է յուրովի և ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա. «աննը-շան, չնչին առիթն օգտագործելով և իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում ներքին բավականության զգացումով, սեփական անձի «առավելություններն» ընդգծելու մոլուցքից մղված, անհիմն վիճա-բանության մեջ է մտել Գևորգ Մուրադյանի և նրա ընկերների հետ, որի ընթացքում բռունցքով հարվածել է Գ.Մուրադյանի աջ աչքին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս...»։ Թեև մեղադարողը, դատաքննության ընթացքում պարզված համարելով, որ ամբաստան-յալը չի վիճաբանել տուժողի և նրա ընկերների հետ, կայացված որոշմամբ փոխեց ամբաստան-յալին առաջադրված մեղադրանքը, սակայն նրան կրկին մեղադրանք առաջադրեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով՝ «խուլիգանական դրդումներով, չնչին իսկ առիթն օգտագործելով, ներքին բավականության զգացումով և սեփական անձի «առավելութ-յունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված» տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։ Նշվածից կարել է ենթադրել, որ մեղադրողը, գանահատելով դատաքննությամբ ձեռք բեր-ված ապացույցները, հանգել է եզրակացության, որ ի տարբերություն նախկին մեղադրանքի՝ ամբաստանյալն իր հակասոցիալական պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում ներքին բավականություն չի զգացել կամ նման պահանջմունքները բավարարելու կապակցությամբ առաջացած խոչընդոտները վերացնելու հարցում (՞) մոլուցքից մղված չի տուժողի առողջությանը պատճառել ծանր վնաս, նկատի ունե-նալով, որ ամբաստանյալի և տուժողի միջև տեղի ունեցած խոսակցության ու վնասվածք պատ-ճառելու հանգամանքների վերաբերյալ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք են բերվել միմյանց չհակասող նույն ապացույցները և այդ մասով գործի փաստական այլ հանգամանքներ դատաքննությամբ չեն պարզվել։ Դատաքննությամբ չպարզվեց, թե ինչ հանգամանքների և ապացույցների գնահատմամբ է մեղադրողը գտել, որ ամբաստանյալի կողմից արարքը կատարվել է խուլիգանական դրդում-ներով՝ վերը նշված տեսական-դասագրքային ձևակերպումներով։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, իրավական դիրքորոշում հայտնելով արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու վերաբերյալ, ՎԲ-04/10 քրեական գործով 26.03.2010թ. կայացրած որոշմամբ տրված իրավական վերլուծությամբ գտել է, որ. «Սպանության գործերով կարևոր նշա-նակություն ունեն տուժողին կյանքից զրկելու շարժառիթներն ու նպատակը։ Այդպիսի յուրա-քանչյուր գործով պետք է պարզել մեկ ուրիշին մահ պատճառելու շարժառիթները« նպատակը և եղանակը« ինչպես նաև հետազոտել արարքին ճիշտ իրավական գնահատական տալու և հան-ցավորի նկատմամբ արդարացի պատիժ սահմանելու համար նշանակություն ունեցող այլ հան-գամանքները։ Այն դեպքերում, երբ հանցագործության շարժառիթն ընդգրկված է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի դիսպոզիցիայում որպես տվյալ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ« դրա բացահայտումը խիստ կարևոր նշանակություն ունի արարքի ճիշտ քրեաիրավական գնա-հատականի համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետը քրեական պատասխա-նատվություն է նախատեսում ծանրացնող հանգամանքներում՝ խուլիգանական դրդումներով սպանության համար։ 17. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը կատարվում է հասարակության և բարո-յականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերի նկատմամբ բացահայտ անհարգա-լից վերաբերմունքի հողի վրա« երբ հանցավորի վարքագիծը բացահայտ մարտահրավեր է հա-սարակական կարգին և պայմանավորված է իրեն շրջապատին հակադրելու« նրա նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունք ցուցադրելու ցանկությամբ։ Իրենց բովանդակությամբ խուլիգանական դրդումները ներկայացնում են բարդ շարժա-ռիթ« որի մեջ միահյուսվում են անսահման եսամալությունը« խեղաթյուրված պատկերացումներն անձնական ազատությունների սահմանների մասին« բիրտ ուժի պաշտամունքը« իր անձի «առա-վելությունները» ընդգծելու մոլուցքը« «ինքնահաստատման» պահանջը« սանձարձակությունը« անպարկեշտ վարքագիծը« ցինիզմը« դաժանությունը« հանդգնությունը« ակնհայտ աննշան վիրա-վորանքի« չնչին առիթով ճիշտ արված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն։ Նշված շարժա-ռիթների ամբողջությունը բնորոշ է յուրաքանչյուր խուլիգանության« սակայն խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս դրանց միանում է նաև մարդկային կյանքի նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքն ընդհանրապես՝ անկախ տուժողի անձից։ Խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս հանցավորը գործում է ոչ այն-քան տուժողի հետ ունեցած անձնական փոխհարաբերություններից ելնելով« որքան հասարա-կական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար-գալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտումից։ Սպանության այս տեսակին բնորոշ են ոչ թե անձնական« այլ խուլիգանական շարժառիթ-ները« այսինքն՝ դրդումներ« մղումներ« որոնք ցույց են տալիս բացահայտ անհարգալից վերաբեր-մունք համակեցության կանոնների և բարոյականության տարրական նորմերի նկատմամբ։ Փաստորեն խուլիգանական դրդումներով սպանությանը հատուկ է բազմաթիվ« այդ թվում նաև մրցակցային շարժառիթների առկայությունը« որի պայմաններում կարևոր է այն հիմնական« առաջատար« գլխավոր շարժառիթը« որով ղեկավարվել է հանցավորը սպանություն կատարելիս։ Բոլոր դեպքերում« երբ սպանության հիմնական շարժառիթը խուլիգանական է« հանցա-վորի արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կե-տով։ 18. Խուլիգանական դրդումներով կատարվող սպանություններում որոշակի դեր ունի նաև վրեժի զգացումը« որը կարող է առաջանալ ինչպես տուժողի օրինական« այնպես էլ անօրինական գործողությունների հետևանքով։ Վրեժ լուծելով՝ հանցավորը ցանկանում է բավարարում ստա-նալ տուժողի գործողությունների արդյունքում ձևավորված վիրավորանքի դիմաց։ Այն դեպքե-րում« երբ սպանությունը տեղի է ունենում որպես աննշան առիթին տրված պատասխան գործո-ղություն« դրանով արտահայտվում է և հանցավորի անհարգալից« արհամարհական վերաբեր-մունքը հասարակության« և վրեժի զգացումը տուժողի նկատմամբ։ Այստեղ նույնպես անհրա-ժեշտ է հարցը լուծել առաջատար« գլխավոր« գերակայող շարժառիթը բացահայտելու միջոցով։ Եթե հանցավորի գործողությունները պարունակում են հասարակական կարգի կոպիտ խախտ-ման« հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի այնպիսի դրսևո-րումներ« ինչպիսիք են` հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստա-ցած նորմերին նետված բացահայտ մարտահրավերը« իրեն շրջապատին և հասարակությանը հակադրելու և հակազդելու ցանկությունը« իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքը« «ինքնահաստատման» պահանջը« եսամոլությունը« սանձարձակությունը« կատաղի« անպար-կեշտ վարքագիծը« ցինիզմը« դաժանությունը« աննշան վիրավորանքի« չնչին առիթով ճիշտ ար-ված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն« ապա նրա արարքը պետք է որակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով՝ որպես խուլիգանական դրդումներով կա-տարված սպանություն։ 19. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունն անհրաժեշտ է տարբերել նաև վեճի կամ կռվի ժամանակ կատարվող սպանություններից։ Դրա համար անհրաժեշտ է պարզել« թե ինչն է վեճի ու կռվի առիթ և պատճառ հանդիսացել« ով է եղել դրանց հրահրողը« ինչ է իրենից ներկա-յացնում հանցավորի և տուժողի անձը« ինչպիսին են եղել նրանց փոխհարաբերությունները« գործողությունների բնույթը« ով է նրանցից ակտիվ կողմը« որոնք են վեճի ու կռվի ընթացքում կա-տարված սպանության շարժառիթները։ Որոշ դեպքերում վեճն ու կռիվը սպանության կատարման հանգամանքներ են« մինչդեռ դրանց շարժառիթները կարող են բոլորովին տարբեր լինել։ Վեճը կամ կռիվը խուլիգանական վարքագծի փուլերից մեկն է« իսկ սպանությունը՝ դրա ավարտը։ Բոլոր դեպքերում շարժառիթը բացահայտելու համար կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի գործողությունների բազմա-կողմանի վերլուծությունը ինչպես սպանություն կատարելու պահին« այնպես էլ մինչև սպանու-թյունը և դրանից հետո։ Այստեղ ևս մրցակցող շարժառիթների դեպքում անհրաժեշտ է պարզել սպանության հիմնական շարժառիթը« որով էլ պայմանավորված՝ արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով կամ նույն հոդվածի 1-ին մա-սով։ Նշված հարցերի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն արտահայտել է նաև Կարեն Մարկոսյանի վերաբերյալ գործով (2008 թվականի փետրվար)։ 20. Արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով որակելու համար սպանության կատարման տեղը (վայրը) նշանակություն չունի։ Այդպիսի սպանությունը կարող է կատարվել ոչ միայն հասարակական վայրում« պարտադիր չէ նաև մարդկանց ներկա-յությունը։ 21. Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը հաճախ կատարվում է առանց տեսանելի առիթի կամ աննշան առիթն օգտագործվում է որպես պատրվակ սպանություն կատարելու հա-մար։ Որպես հանցագործության արտաքին պատճառ՝ առիթը սերտորեն կապված է հանցավորի ներքին դրդումների հետ։ Ուստի հանցագործությունների անմիջական առիթների հետազոտումն ու վերլուծությունը հնարավորություն են տալիս լավ հասկանալու կոնկրետ արարքի պատճառ-ները« բացահայտելու դրա բուն շարժառիթները։ Յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում աննշան առիթի առկայության հարցն անհրաժեշտ է լուծել՝ ելնելով գործի կոնկրետ հանգամանքներից»։ Դատարանը, սույն քրեական գործով տեղայնացնելով Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված դիրքորոշումներն ու հաշվի առնելով տրված իրավական վերլուծությունը, գտնում է, որ արարքը՝ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը, կարող է որակվել խուլիգանական դրդումներով կա-տարված՝ ելնելով հանցավորի դիտավորության բովանդակությունից և ուղղվածությունից, ա-րարքի կատարման շարժառիթից, և պետք է հաշվի առնվեն ինչպես արարքի կատարման նպատակները, այնպես էլ՝ հանգամանքները։ Արարքը խուլիգանական դրդումներով կատարելու տակ պետք է հասկանալ այնպիսի դի-տավորյալ գործողությունների կատարում, որոնք կատարվել են առանց առիթի կամ չնչին առիթի օգտագործմամբ։ Սակայն նման դեպքում անհրաժեշտ է նաև պարզել, թե հանցավորի և տուժողի միջև տեղի ունեցած կոնֆլիկտը՝ վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալի բռնի գործողութ-յան կատարումը, արդյո՞ք, պայմանավորված չէ տուժողի դրսևորած վարքագծով կամ գործողու-թյամբ, արդյո՞ք, այն չի հրահրվել տուժողի կողմից, նկատի ունենալով, որ եթե հանցագործութ-յունը պայմանավորվել է տուժողի վարքագծի հակաօրինականությամբ կամ հակաբարոյակա-նությամբ, ապա արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանական դրդումներով կատարված հանցագործություն։ Դատարանը նաև գտնում է, որ հանցավորի արարքը որակելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես արարքի կատարումից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագիծն ու գործողությունների բովանդակությունը և ծավալը։ Սույն քրեական գործի նյութերի համաձայն՝ ամբաստանյալը վկաների վիճաբանության ընթացքում չի միջամտել նրանց գործողություններին, չի սատարել ընկերոջը։ Դրանից հետո, ցանկանալով պարզել, թե ինչն է եղել վկաների վիճաբանության պատճառը և որտեղ է տուժողի ընկերների հետ փախած ընկերը, այդ մասին հարցրել է իրեն անծանոթ տուժողին՝ հանգիստ տո-նով, առանց հայհոյանքների։ Այնուհետև, նա իր կարծիքն է հայտնել տուժողի ընկերների մա-սին, ինչից վիրավորվելով և դրդված՝ տուժողը սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել իրեն չվիրա-վորած ամբաստանյալին, ով նշված հայհոյանքի համար հարվածել է տուժողին, որից հետո դա-դարեցնելով իր գործողությունները՝ չի շարունակել դրանք և չի խոչընդոտել տուժողին օգնություն ցույց տալուն։ Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը կատարել է հանցագործություն՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ինչը հաստատվում է ինչ-պես նրա խոստովանական ցուցմունքով, այնպես էլ` տուժողի և վկաների ցուցմունքներով ու դա-տաքննությամբ հետազոտված և համակցության մեջ գնահատված մյուս ապացույցներով։ Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավո-րության բարձր աստիճանը և նրա անձը։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ինքնակամ է ներկայացել ոստիկանություն, խոստովանեց կատարած հանցանքն ու անկեղծորեն զղջաց դրա համար, հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցվել է։ Դատարանը, նկատի ունենալով, որ քրեական գործի նյութերի համաձայն ամբաստան-յալը 07.08.2013թ-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքում տվել է բացատրություն, սակայն նյութերից չի երևում, թե նա ինչ կարգով է հրավիրվել ոստի-կանություն՝ որևէ կերպ ծանուցվել է ներկայանալու համար կամ (թե) բերման է ենթարկվել, գտնում է, որ ամբաստանյալի այն պնդումը, որ կամովին է ներկայացել ոստիկանություն, ար-ժանահավատ է և չի հերքվում գործի նյութերով։ Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգա-մանք` դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։ Տուժողը քաղաքացիական հայց չհարուցեց։ Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հար-ցը` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատա-վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։ Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365-րդ և 369-372 հոդվածներով` դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ նշանակված պատժին հաշվակցել Վ.Ռաֆայելյանին կալանքի տակ պահած ժամկետը՝ 2 (երկու) օրը, և թողնել կրելու ազատա-զըրկում 3 (երեք) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 28 (քսանութ) օր ժամկետով, որպիսի պատիժը 2013թ. նոյեմբերի 14-ից պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնար-կում։ Վ.Ռաֆայելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 18-11-2014 |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 19-12-2014 |
|---|---|
| Այլ նշումներ | դատավճռի կատարում չի կատարվել վերաքննիչ բողոք ստացվելու կապակցությամբ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 19-12-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-306, 2-102 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 19-12-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-306, 2-102 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 22-12-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 306, 101 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-51220 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 16-01-2015 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 10-04-2015 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 11-04-2015 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 14-04-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-306, 2-101, 3-60 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 14-04-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-306, 2-101, 3-60 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0081/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 19-12-2014 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 17-12-2014 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Վլադիմիր |
| Ազգանուն | Ռաֆայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Վլադիմիր Ռաֆայելյան Վերանայել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի /ՀՀ քր. օր-ի 112 հոդ. 1-ին մասով - ազատազրկում 4 տարի ժամկետով / վերաբերյալ 18.11.2014թ. կայացված դատավճիռը և իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 20-12-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արարատ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սեվակ |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 23-12-2014 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 24-12-2014 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 15-01-2015 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 24-12-2014 |
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 10-02-2015 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 15-01-2015 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 02-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 02-03-2015 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Վլադիմիր |
| Ազգանուն | Ռաֆայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Գործ № ԵԿԴ/0081/01/14 Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր` Գ. Պողոսյան Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ <<2 >> մարտի 2015 թվականի ք. Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ դատավորներ` Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ քարտուղարությամբ` Մ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ մասնակցությամբ` պաշտպան` Ա. ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ ամբաստանյալ` Վ. ՌԱՖԱՅԵԼՅԱՆԻ մեղադրող` Հ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վլդաիմիր Ռաֆայելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի ավագ քննիչ` Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 7-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 15140413 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետերով: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 30/ 2. 2013 թ. օգոստոսի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ձերբակալվել է: /հ1. գ-թ 36-37/ 3. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 67/ 4. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 77/ 5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը մերժվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանը դատական նիստերի դահլիճից արգելանքից ազատ է արձակվել: /հ.1 գ-թ 79-81/ 6. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. օգոստոսի 9-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ. 1 գ-թ 82/ 7. 2013թ. հոկտեմբերի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 7-ը /հ.1 գ-թ 140-141/ 8. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գորշով մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով:/ հ.1 գ-թ 157/ 9. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործով Վլադիմիր Ռաֆայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 158/ 10. Ավագ քննիչ Է. Պետրոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 163/ 11. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.1 գ-թ 165-166/ 12. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի որոշմամբ թիվ 15140413 քրեական գործի վարույթն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 190/ 13. 2013թ. դեկտեմբերի 6-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. փետրվարի 7-ը: /հ.1 գ-թ 196-197/ 14. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 198-200/ 15. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 9-ի որոշմամբ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մարտի 14-ը: /հ.1 գ-թ 205-211/ 16. 2014թ. փետրվարի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. ապրիլի 7-ը: /հ.1 գ-թ 216-217/ 17. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. մարտի 4-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով երկալացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 219-220/ 18. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մարտի 7-ի որոշմամբ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մայիսի 14-ը: /հ.1 գ-թ 223-224/ 19. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014թ. մարտի 26-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ. Ռաֆայելյանի բերած վերաքննիչ բողոքը` իր պաշտպանյալի նկատմամբ ընտրված կալանքը որպես խափանման միջոց վերացնելու և կալանքից ազատելու մասին, մերժվել է: /հ.1 գ-թ 230-233/ 20. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան ` թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` 1/մեկ/ ամիս ժամկետով երկալացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 268-269/ 21. 2014թ. ապրիլի 7-ին թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 ամիս ժամանակով` մինչև 2014թ. հունիսի 7-ը: /հ.1 գ-թ 270-271/ 22. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մայիսի 8-ի որոշմամբ ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 15140413 քրեական գործով մեղադրյալ Վլադիմիր Ռաֆայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հունիսի 14-ը: /հ.1 գ-թ 274-281/ 23. Ավագ քննիչ Ն. Բարսեղյանի 2014թ. մայիսի 5-ի զեկուցագրով, աշխատանքից ազատվելու կապակցությամբ, խնդրվել է թիվ 15140413 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնել մեկ այլ քննիչի: ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Քվ Կենտրոնական քննչական բաժնի քննիչ` Վ. Բադալյանի 2014թ. մայիսի 14-ի որոշմամբ է թիվ 15140413 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 283/ 24. 2014թ. հունիսի 4-ին թիվ 15140413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. հունիսի 5-ին: /հ.1 գ-թ 298-303, h.2 գ-թ 1/ 25. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունիսի 5-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0081/01/14 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 2, 11/ 26. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցվել է Վ. Տաֆայելյանին կալանքի տակ պահած ժամկետը` 2/երկու/ օրը, և թողնվել է կրելու ազատազրկում 3/երեք/ տարի 11/տասմեկ/ ամիս 28 օր ժամկետով: Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.2 գ-թ 89-93/ 27. Ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը 2014թ. դեկտեմբերի 19-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարանում չի ներկայացվել: 28. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014թ. դեկտեմբերի 23-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության: Գործի փաստական հանգամանքները. 29. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար. Վլադիմիր Ռաֆայելյանն ընկերոջ՝ վկա Գարեգին Մայիլյանի հետ 2013թ. օգոստոսի 04-ի լույս 5-ի գիշերը՝ մինչև ժամը 04-ը, գտնվել է ք.Երևանի Վարդանանց փողոցում գործող <<Անգել>> գիշերային ակումբում, որտեղ ժամանակ են անցկացրել նաև տուժող Գևորգ Մուրադյանն ու նրա մտերիմները՝ վկաներ Սասուն Մուրադյանը, Արթուր Ունանյանը և Արամ Ղազարյանը։ Ժամը 04-ի սահմաններում՝ ակումբում պարելու ընթացքում, վկաներ Գ.Մայիլյանն ու Ս.Մուրադյանը, վիճելով միմյանց հետ, պարզաբանումների համար դուրս են եկել ակումբից։ Քիչ անց նրանց են հետևել նաև ամբաստանյալը, տուժողն ու մյուս վկաները, որոնց Գ.Մայիլյանն ու Ս. Մուրադյանը խնդրել են չմիջամտել իրենց զրույցին և զրուցելով՝ հեռացել են վերջիններիցս։ Երբ նրանց խոսակցությունը վերածվել է վեճի և քաշքշուկի, նրանց են մոտեցել Ս. Մուրադյանի ընկերները, սակայն այդ պահին ինչ-որ մեկը բղավել է, որ ոստիկանական ավտոմեքենա է մոտենում, ինչի պատճառով բոլորը փախել են։ Դրանից հետո, ամբաստանյալը տաքսի ավտոմեքենայով ցանկացել է գնալ տուն, սակայն Ա. Մանուկյան փողոցից Խանջյան փողոցի ուղղությամբ ընթանալիս նկատել է այգուց դուրս եկող տուժողին ու, ցանկանալով պարզել, թե ինչ է տեղի ունեցել և որտեղ է իր ընկեր Գ. Մայիլյանը, կանգնեցրել է տաքսին ու մոտեցել տուժողին։ Ցանկանալով վերջինիցս տեղեկանալ վեճի պատճառի մասին, ամբաստանյալը տուժողի ընկերներին անվանել է վախկոտ, նրան միայնակ թողնող և հարցրել է, թե ուր են փախել նրանք։ Տուժողը, ընկերների հասցեին ասված խոսքերն ընդունելով որպես վիրավորանք, սեռական բնույթի հայհոյանք է տվել ամբաստանյալին, որի պատճառով վերջինս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է տուժողի աչքին՝ նրա առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս։ Երբ տուժողն ընկել է գետնին՝ նրանց է մոտեցել վկա Գ.Մայիլյանը, և տուժողին օգնել են կանգնել ու լվացվել, որից հետո բաժանվել են տուժողից և հեռացել։ Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. 30. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը նշել է, որ ինքը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 18.11.2014թ. դատավճռով դատապարտվել է ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով: Համաձայն չլինելով 4 տարի ժամկետով կալանքը կրելուն` ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը խնդրել է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառվի: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, ինչպես նաև մեղադրողի պատասխան ելույթը` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ. 31. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/ 6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. 8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>: 32. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: 2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները: Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում: 33. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>: Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: 34. Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է հետևության, որ Վ. Ռաֆայելյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: Առաջին ատյանի դատարանը որպես Վ. Ռաֆայելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել այն, որ նա ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն, խոստովանել է կատարած հանցանքը ու անկեղծորեն զղջում է դրա համար, հանցագործությամբ տուժողին պատճառված գույքային վնասը հատուցել է: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցիդիվը, Այդպիսով, դատարանը գտել է, որ կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: 35. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատումը` օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզնունքներին համապատասխան: 36. Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս: Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: Օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: /Տե´ս նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08 որոշումը/: 37. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված սանկցիայի սահմաններում Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 օր ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն Վ. Ռաֆայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ: Վերաքննիչ դատարանն օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով առկա չէ այն համոզվածությունը, որ առանց ռեալ պատիժ նշանակելու հնարավոր է ամբաստանյալ Վ. Ռաֆայելյանի ուղղվելը: 38. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել: 2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 18-ի դատավճիռը` Վլադիմիր Արմենի Ռաֆայելյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 02-03-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 07-04-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 306, 101, 54 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 07-04-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 306, 101, 54 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-6485/15 |