ԵԿԴ/0067/01/14

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ `Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԴԱՏԱԽԱԶ` Հ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Մ.ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ

2017թ. դեկտեմբերի 18-ին Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի և ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի պաշտպան Վ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մայիս Լևոնի Սաֆարյանիª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով


Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2013թ. նոյեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 16811013 քրեական գործը` անհայտ անձի կողմից Հայկ Վասիլյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ։
2013թ. նոյեմբերի 25-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ Մ.Սաֆարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով։
2013թ. նոյեմբերի 25-ին Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ Մ.Սաֆարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
2014թ. մայիսի 12-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)։
Առաջին ատյանի դատարանի` 2014թ. դեկտեմբերի 29-ին դատավճռով Մ.Սաֆարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակվել է, և նա մեղավոր է ճանաչվել նույն օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով` դատապարտվելով ազատազրկման` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով։
Պաշտպանի և դատախազի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործը` Վերաքննիչ դատարանը 2015թ. ապրիլի 1-ին որոշում է կայացրել բողոքները մերժելու, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2014թ. դեկտեմբերի 29-ի դատավճիռը` օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին։
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2015թ. ապրիլի 1-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա.Հարությունյանը։
Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015թ. դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Մայիս Լևոնի Սաֆարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2014թ. դեկտեմբերի 29-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2015թ. ապրիլի 01-ի որոշումը բեկանվել է և գործն ուղարկվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության։
2017թ. հուլիսի 13-ին Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով վճռվել է` Մայիս Լևոնի Սաֆարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 75 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով։
2017թ. օգոստոսի 14-ին Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել դատախազ Դ.Մելքոնյանը, իսկ 2017թ. օգոստոսի 23-ին ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի պաշտպան Վ.Գևորգյանը:
2017թ. օգոստոսի 22-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մայիս Լևոնի Սաֆարյանըª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով:
2017թ. օգոստոսի 28-ին Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ դատախազ Դ.Մելքոնյանի և ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի պաշտպան Վ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում:
Վերաքննիչ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:
2.Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը
Նախաքննության մարմինը Մայիսի Սաֆարյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ. ՙնա 2013թ. նոյեմբերի 21-ին` ժամը 14։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աթենքի 6/4 հասցեում գտնվող տնտեսական խանութի դիմաց` թիվ 4 երթուղային տաքսու կայանատեղիում, իր կողմից վարվող ՙՄերսեդես՚ մակնիշի 35 PS 667 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանելու պատճառով վիճաբանել է նշված համարի երթուղային տաքսի ծառայության երթակարգավորիչ Հայկ Արտակի Վասիլյանի հետ, որի ընթացքում դանակով մեկ անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Հայկ Արտակի Վասիլյանի կրծքավանդակի ձախ կեսին և նրա առողջությանը պատճառել ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող, ծակած-կտրած թափանցող վերքի` ձախ թոքի վնասումով՚:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 18-ի որոշման ՙՎճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը՚ բաժնում ամրագրել է հետևյալը.
ՙ (…)
17. Մինչդեռ Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում գործի փաստերի հիման վրա արձանագրել, որ վկաներ Կարեն Բլբուլյանի և Արման Բաղդասարյանի ցուցմունքներում առկա չեն դեպքի բուն ընթացքին, մասնավորապես` ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի և տուժող Հ.Վասիլյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբանության բնույթին, մանրամասներին և, հատկապես, տուժողի կողմից մահակ ունենալուն կամ գործադրելուն վերաբերող տեղեկություններ (տե՛ս սույն որոշման 6.3-6.4-րդ կետերը)։
Դեպքի բուն ընթացքին վերաբերող տեղեկություններ պարունակվում են միայն ամբաստանյալի, տուժողի, վկաներ Արմեն Պետրոսյանի և Սարգիս Հակոբյանի ցուցմունքներում (տե՛ս սույն որոշման 6-6.2-րդ, 6.6-րդ կետերը)։
Տուժող Հայկ Վասիլյանի ձեռքին ՙերկաթյա մահակ՚ լինելու հանգամանքը ստորադաս դատարանները հաստատված են համարել հատկապես ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի ցուցմունքներով` պատշաճ գնահատման չենթարկելով այն իրողությունը, որ տուժող Հայկ Վասիլյանն իր թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներով հերքել է ամբաստանյալին մահակով հարվածներ հասցնելու հանգամանքը, իսկ վկա Արմեն Պետրոսյանը նշել է, որ որևէ մեկի ձեռքին որևէ իր չի նկատել (տե՛ս սույն որոշման 6.1-6.2-րդ կետերը)։
Ավելին` Մայիս Սաֆարյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատելիս ստորադաս դատարաններն ուշադրության չեն արժանացրել հանգամանքներն այն մասին, որ տուժող Հայկ Վասիլյանի կողմից գործադրված ՙմահակն՚ ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի կողմից տարբեր իրավիճակներում նկարագրվել է տարբերվող բնորոշումներով։ Այսպես, 2013թ. նոյեմբերի 22-ի հարցաքննությամբ Մ.Սաֆարյանը հայտնել է Հ.Վասիլյանի կողմից ՙարծաթագույն, փայլուն մետաղ՚ զսպանակ, 2014թ. ապրիլի 26-ի առերեսմամբ` ՙինչ-որ սև բան՚, իսկ նույն թվականի ապրիլի 30-ի հարցաքննությամբ` ՙզսպանակե մահակ՚ գործադրելու մասին (տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը)։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ չնայած Մայիս Սաֆարյանն իր ցուցմունքներում վկայակոչել է նաև վաղ տարիքում ստացած գանգուղեղային վնասվածքի մասին, սակայն այդ փաստական տվյալի իրական լինելը դեռևս բավարար չէ տուժողի ձեռքին մահակ լինելու և դրանով ամբաստանյալի ձեռքին հարվածներ հասցնելու վերաբերյալ նրա հայտնած տվյալները հաստատված գնահատելու համար։
Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանն առաջին իսկ ցուցմունքով հայտնել է տուժող Հ.Վասիլյանի կողմից ՙմահակ՚ գործադրելու մասին, ինչպես նաև այն պնդել է տուժողի հետ առերես հարցաքննության ընացքում, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ի հակառակ դրա` ինչպես տուժող Հ.Վասիլյանը, այնպես էլ վկա Արմեն Պետրոսյանը գործի քննության ամբողջ ընթացքում հաստատապես պնդել են տուժող Հ.Վասիլյանի ձեռքին մահակի բացակայության հանգամանքը։
Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը հիմնազուրկ է գնահատում Վերաքննիչ դատարանի այն պատճառաբանությունները, թե ամբաստանյալի ցուցմունքների արժանահավատությունը պայմանավորված է նրա առաջին իսկ ցուցմունքով տուժողի կողմից գործադրված ՙմահակի՚ մասին հայտնելու և այն տուժողի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում պնդելու հանգամանքներով (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։ Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանի համար անհասկանալի է, թե Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալի ցուցմունքն արժանահավատ գնահատելիս ինչու է կարևորել նրա կողմից նախկինում ստացած գանգուղեղային վնասվածքի հետևանքով որոշակի հիվանդություններով տառապելու հանգամանքը։
Ավելին` դատաբժշկական փորձագետի` 2013թ. նոյեմբերի 25-ի թիվ 3924 եզրակացության համաձայն` Մ.Սաֆարյանի մոտ, փորձաքննության պահին, մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել (տե՛ս սույն որոշման 6.5-րդ կետը)։
Այս առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանը հիմնավորված չի համարում դատաբժշկական փորձագետի եզրակացության գնահատման կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանի կողմից վկայակոչված հանգամանքներն առ այն, որ ՙՎերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպանական կողմը, առարկելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ, հայտնել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2013թ. նոյեմբերի 21-ին, և ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանը գտնվել է ձմեռային հագուստներով, որի պատճառով էլ տուժողի հարվածներից Մայիս Սաֆարյանը ձեռքի շրջանում տեսանելի մարմնական վնասվածքներ չի ստացել։ Միաժամանակ, դատաքննության ընթացքում առարկելով փորձագետի եզրակացության դեմ` ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանը հայտնեց, որ փորձաքննության ընթացքում իր մարմնի և ձեռքերի զննումը կատարվել է հագուստով և կրել է ձևական բնույթ՚ (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։ Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ Վերաքննիչ դատարանը, բացառապես վկայակոչելով պաշտպանական կողմի փաստարկները, որևէ հիմնավորում չի նշել դրանք գործի նյութերում առկա համապատասխան տվյալներով հաստատված լինելու մասին։
17.1. Անդրադառնալով վկա Սարգիս Հակոբյանի ցուցմունքներին` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները Ս.Հակոբյանի ցուցմունքի գնահատելիս քննարկման առարկա չեն դարձրել.
- նախաքննության ընթացքում որպես վկա հարցաքննված Սամվել Հակոբյանի որդու` Վահրամ Հակոբյանի ցուցմունքը, որով վերջինս հերքել է ՙ02՚ հաղորդաշարը նայելու և Մայիս Սաֆարյանի ու Հայկ Վասիլյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբանությունը հոր հետ քննարկելու հանգամանքը։ Վկա Վահրամ Հակոբյանը խնդրել է չընդունել Սամվել Հակոբյանի կողմից տրված ցուցմունքները` նրա մոտ առողջական խնդիրների (հիշողության և տեսողության հետ կապված), ինչպես նաև հոգեկան անհավասարակշիռ վիճակի, ուժեղ երևակայության և հաճախակի հորինվածքներ ներկայացնելու պատճառաբանությամբ (տե՛ս սույն որոշման 6.7-րդ կետը)
- բժիշկ-նյարդաբանի կողմից տրված ՙԷտապային էպիկրիզ՚-ը, որի համաձայն` վկա Սամվել Հակոբյանի մոտ ախտորոշվել են կայուն մնացորդային երևույթներ կրած գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարումից ձախ հետին ուղեղային զարկերակի ավազանում, աջակողմ հոմոնիմ հեմիանոպսիա և ասթենո-դեպրեսիվ սինդրոմ (տե՛ս սույն որոշման 6.8-րդ կետը),
- իր կողմից տրված ցուցմունքներում Ս.Հակոբյանը հայտնել է, որ ճանաչում է Մ.Սաֆարյանի հորը և նրա առաջարկով է եկել ցուցմունք տալու, ինչպես նաև վատառողջ է, ունի հիշողության հետ կապված խնդիրներ, տեսածը և լսածը շուտ է մոռանում (տե՛ս սույն որոշման 6.6-րդ կետը),
- ցուցմունքներ տալիս օգտվել է գրառումներից (տե՛ս սույն որոշման 6.6-րդ կետը)։
Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ վկա Սամվել Հակոբյանի շահագրգռվածության, մասնավորապես` ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի հոր ծանոթը լինելու մասին հենց իր կողմից հայտնած տեղեկությունները, ինչպես նաև նրա կողմից հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու և վերարտադրելու դժվարությունների ու վատ տեսողության վերաբերյալ ինչպես իր, այնպես էլ իր որդու ցուցմունքներում, բժիշկ-նյարդաբանի ախտորոշումներում պարունակվող տվյալները կասկածի տակ են դնում Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը։
18. Սույն որոշման 16-17.1-րդ կետերում կատարված փաստական վերլուծության նկատմամբ կիրառելով 13-15-րդ կետերում շարադրված իրավական վերլուծությունը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի նախահարձակ լինելու և ամբաստանյալին մահակով հարվածներ հասցնելու` ստորադաս դատարանների կողմից հաստատված փաստերը արժանահավատության տեսանկյունից կասկած են հարուցում։ Այլ խոսքով` ստորադաս դատարանների կողմից պատշաճ չի հիմնավորվել սույն գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի էական հանգամանք, ինչպիսին է տուժող Հ.Վասիլյանի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ հանրորեն վտանգավոր ոտնձգություն կատարելը։ Այսինքն` չի հիմնավորվել, որ ամբաստանյալն իրեն մեղսագրվող արարքը կատարել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, որպիսի հանգամանքը բացառում է նրա արարքն անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ հանցագործություն որակելու հնարավորությունը։
Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշների առկայության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված չեն։
Արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, Մ.Սաֆարյանի արարքը վերաորակելով որպես անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնասի պատճառում, իսկ Վերաքննիչ դատարանը, անփոփոխ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը, թույլ են տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42, 116 հոդվածների ոչ ճիշտ կիրառում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի խախտում, որոնք հանգեցրել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358 հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտի կայացմանը։ (…)՚:
Առաջին ատյանի դատարանն իր 2017թ. հուլիսի 13-ի դատական ակտի ՙԱպացույցների հետազոտում և դատարանի իրավական վերլուծություն՚ բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
ՙ (…)
Ամբաստանյալ Մայիս Լևոնի Սաֆարյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբեր ամսին իր կողմից շահագործվող ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է Երևան քաղաքի Աթենքի 6/4 հասցեում գտնվող տնտեսական խանութª (…)։ Երբ իջել է ավտոմեքենայից, Հ.Վասիլյանը, բղավելով իրեն ասել էª ՙոնց որ չհասկացար, որ պետք է չկայանես այդ վայրում՚։ Հ.Վասիլյանի արտահայտվելու տոնից հասկացել է, որ նա նման կերպ փորձում է այլ անձանց մոտ տպավորություն ստեղծել, որ միայն նրա թույլտվությամբ կարող են վարորդները մեքենա կայանել այդտեղ։ Այնուհետև, Հ.Վասիլյանը գոռգոռալով մոտեցել է իրեն, քաշքշել, իսկ ինքը պարզաբանել է նրան, որ պետք չէ գոռալ, հասուն անձինք են, կարող են հանգիստ, առանց կռվի խոսել և հասկանալ իրավիճակը։ Նույն պահին, երբ հեռացել է և ցանկացել նստել իր ավտոմեքենան ու խուսափել որևէ անախորժությունից, Հ.Վասիլյանը բղավել է իր ետևից՝ ՙ…արա արի, ոնց որ չես հասկանում՚։ Նկատել է, որ Հ.Վասիլյանը ավտոմեքենայի միջից վերցրել և մեջքի հետևում թաքցնելով ինչ-որ սև գույնի առարկա, մոտեցել է իրեն և սկսել է դարձյալ գոռգոռալ։ Ինքը հրել է նրան, պահանջելով հեռու կանգնել։ Հենց այդ պահին Հ.Վասիլյանը մեջքի հատվածից հանել է նշված առարկան՝ զսպանակավոր մահակը, և փորձել է հարվածել իրեն։ Մասնավորապես, վերջինս երկու անգամ մահակով հարվածել իր գլխի հատվածին՝ վերևից դեպի ներքև, սակայն ինքը կանխել է այդ հարվածները՝ ձախ ձեռքով պաշտպանվելով դրանցից, որի հետևանքով հարվածները գլխին կպնելու փոխարեն կպել են ձեռքին։ Միայն այն ժամանակ, երբ Հ.Վասիլյանը փորձել է աջ ձեռքով երրորդ անգամ, հարվածել իրեն, ինքը բնազդաբար կես քայլ ետ է գնացել և իրեն պաշտպանելու նպատակով բաճկոնի աջ գրպանից հանելով եղունգկտրիչ դանակը, բացել է այն և մեկ անգամ, ոչ դիտավորյալ, աջ ձեռքում գտնվող դանակով շարժում է կատարել նրա ձախ կողքի հատվածում։ Այդ ամենն ընդամենը տևել է ակնթարթ։ Իր կողմից նշված գործողությունը կատարելուց անմիջապես հետո, երբ Հայկը ցանկանում էր չորրորդ անգամ հարվածել իրեն, իրենց է մոտեցել Արմեն Պետրոսյանը, գրկել Հայկի մեջքից և հեռացրել նրան՝ տանելով դեպի մոտակա տնտեսական խանութը։ Դրսում սպասել է մոտ 10-15 րոպե, որից հետո ցանկացել է մտնել խանութ և զրուցել Հ.Վասիլյանի հետ, սակայն Կարենն իրեն չի թույլատրել։ Դրանից հետո տեսել է, որ խանութից դուրս են գալիս Հ.Վասիլյանն ու Ա.Պետրոսյանը։ Հարցրել է Հ.Վասիլյանին, արդյոք կարող է խոսել նրա հետ, սակայն Ա.Պետրոսյանն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, նրանք գնում են ավտոկայան և նստելով մեքենան, հեռացել են։ Այդ ժամանակ չի իմացել, որ միջադեպի ժամանակ Հ.Վասիլյանին պատճառվել է վնասվածք, քանի որ նախ՝ դանակը եղել է փոքր, բացի այդ, ինքը դիտավորյալ հարվածելու նպատակ չի ունեցել, պարզապես ձեռքով շարժում է կատարել։ Հաջորդ օրը հորից իմացել է, որ իր կողմից շարժում կատարելու հետևանքով Հայկը մարմնական վնասվածք է ստացել։
Անդրադառնալով իր մոտ գտնվող առարկային, հատնել է, որ մշտապես իր մոտ է պահում եղունգկտրիչ դանակ, քանի որ սովորություն ունի կրծել, պոկել եղունգները, իսկ այդ առարկայով ուղղում է եղունգի կողքի մսային հատվածները։ Պնդել է, որ ինքը կռիվ չի նախաձեռնել, իսկ Հայկը պարզապես ցանկացել է բոլորի մոտ տպավորություն ստեղծել առ այն, որ նա է որոշում այդ. թե հատվածում ինչ ավտոմեքենաներ կարող են կանգնել։ Կարծում է, որ Ա.Պետրոսյանը դեպքի օրը տեսել է ինչպես իր ձեռքում գտնվող եղունգկտիչ դանակը, այնպես էլ՝ Հ.Վասիլյանի ձեռքում գտնվող մահակը։
(…) Քանի որ կրել է հաստ բաճկոն, հետևաբար, Հ.Վասիլյանի հարվածների հետևանքով մարմնի վրա կապտուկներ չեն առաջացել, սակայն զգացել է ոսկրային ցավ։ Նկարագրելով եղունգկտրիչ դանակը, հայտնել է, որ այն եղել է արծաթագույն, սև պոչով, ընդհանուր երկարությունը մոտ 6-7 սմ՝ դանակի հատվածն ավելի փոքր, վրան ունեցել է պատյան։
Դատարանին հավաստիացրել է, որ իրականում դեպքի ժամանակ ինքը պաշտպանվել է։
Միևնույն ժամանակ, ամբաստանյալը զղջացել, ցավ է արտահայտել տեղի ունեցածի համար, հայտնելով, որ եթե չլիներ Հ.Վասիլյանի արարքը, ինքը չէր կատարի նման արարք, քանի որ պարզապես պաշտպանվել է։ Հետևաբար, դատարանին խնդրել է իր վերաբերյալ կայացնել արդարացի դատական ակտ։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Հայկ Արտակի Վասիլյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանին սկսել է ճանաչել սույն քրեական գործի շրջանակներում։ (…)Մասնավորապես, վիճաբանության առիթ է հանդիսացել այն, որ իրեն անծանոթ ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդն ավտոմեքենան /պետհամարանիշերը, գույնը չի մտաբերում/ կայանել է ՙՀրազդան՚ տոնավաճառի հարակից տարածքում` խանութների դիմաց, որը հանդիսանում է իրենց երթուղային տաքսիների կայանավայրը։ Քանի որ բացի երթուղային տաքսիներից այլ ավտոմեքնաներ կայանելը այդ հատվածում չի թույլատրվել, նախապես տվյալ վարորդին ասել է, որպեսզի չկանգնի այդտեղ։ (…)Այն բանից հետո, երբ երկրորդ անգամ տվյալ վարորդը կայանել է ավտոմեքնան, իր և նրա միջև սկսվել է խոսակցություն, որը վերածվել է վիճաբանության, սակայն չի մտաբերում, թե ինչպես է այն ծագել։ Մտաբերում է, որ վիճաբանության ժամանակ ինքը և տվյալ անձը քաշքշել, հրմշտել են միմյանց, ինչին միջամտել են նաև այդտեղ գտնվող իրեն անծանոթ անձինք։ Այդուամենայնիվ, հավաստիացրել է, որ քաշքշուկին, բացի իրենից և «Մերսեդեսե մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդից, այլ անձինք չեն մասնակցել։ Վիճաբանությունից հետո իր մարմնի վրա` ձախ կողմի թևատակի հատվածում, նկատել է արյուն, սակայն, քաշքշուկի ժամանակ հարված չի նկատել, չի զգացել, իսկ արյուն տեսել է միայն դեպքից հետո։ Դրանից հետո խանութի մոտ հանդիպել է Ա.Պետրոսյանին, վերջինս իրեն տարել է ավտոկայան։
Ներկայացնելով ծագած վիճաբանությունը, տուժող Վասիլյանը չի բացառել, որ վիճաբանության ժամանակ ձեռքը կարող էր գտնվել փայտ կամ այլ առարկա, թեև հստակ չի մտաբերում տվյալ հանգամանքը։ Այդուամենայնիվ, չի բացառել, որ փոխադարձ հրմշտոցի ժամանակ կարող էր ՙկպած՚ լիներ իր հետ վիճաբանողին, թեև նրանց միջև ոտքերով ու ձեռքերով ծեծկռտուք չի եղել։ Այդ ընթացքում ինչպես ինքը, այնպես էլ վիճաբանող անձը միմյանց վիրավորանքներ չեն հասցրել։
Ճանաչում է Արմեն Պետրոսյանին, ով, սակայն, վիճաբանությանը ներկա չի գտնվել։ Դեպքի օրը կրել է սպորտային հագուստ, միջադեպի հետևանքով վնասվել էր բաճկոնը, իսկ վերնաշապիկը դեն է նետել։ Չի մտաբերում, թե իր հետ վիճաբանող անձը դեպքի օրն ինչ հագուստ է կրել։
(…)
Պնդել է, որ դեպքի օրն իրեն դանակով հարվածել է այն անձը, ում հետ վիճաբանել է, սակայն չգիտի, թե ով է նա հանդիսանում։ Ավելին, հավաստիացրել է, որ տվյալ անձն ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանը չէ, թեև ինտերնետ կայքէջերից մեկում կարդացել է, որ իրեն հարվածող անձի տվյալներն են ՙՄայիս Սաֆարյան՚։ Թեև իրեն հարվածող անձի ձեռքում տեսել է դանակ, սակայն չի կարող այն նկարագրել։ Չի բացառել, որ միջադեպի ժամանակ գետնից վերցրել է առարկա, օրինակ` փայտ կամ շիշ, թեև հստակ չի մտաբերում և չի պնդում դա։ Իր մոտ նախապես վերցված այլ առարկա չի եղել, որևէ տեղից՝ այդ թվում նաև իր ավտոմեքենայից, որևէ իր չի վերցրել, ավելին, իր ավտոմեքենայում նմանատիպ որևէ իր չի պահում։ Բացի այդ, տուժողը հայտնել է նաև, որ ինքը հաստատապես չի հիշում, որ դեպքի ժամանակ ինչ-որ բան վերցրած լինի ձեռքը, բայց որ ասում են ձեռքում ինչ-որ իր եղել՝ չի բացառում։
Ինչ վերաբերվում է վիճաբանության տևողությանը, ապա այն տևել է մոտ 1 րոպե։
Հայտնել է, որ Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ քաղաքացիական հայցի պահանջ կամ բողոք չունի։
(…)
22.11.2013թ. Մալաթիայի քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս Հ.Վասիլյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ՙ (...) Երբ երթուղային տաքսիների կայանման վայրում կանգնել է ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենա, այդ ավտոմեքենայի վարորդի հետ բանավիճել է, որի ժամանակ ինքն իրենն է պնդել, իսկ տվյալ վարորդն իրենը, բացի այդ, վիրավորել են միմյանցª առանց հնչեցնելու հայհոյանքներ, ասելով՝ ՙարա, այ տղա՚ արտահայտություններ։ Այդ ընթացքում հիշյալ տղան աջ ձեռքով հարվածել է իր դեմքի ձախ հատվածին, ինքն էլ իր հերթին է սկսել նրան հարվածել ձեռքերով ու ոտքերով, իրենց միջև փոխադարձ կռիվ է ծագել (...)՚։
02.12.2013թ. Մալաթիայի քննչական բաժնում որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննվելիս Հ.Վասիլյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ
ՙ(...) Վիրահատությունից հետո որոշակի կազդուրվելով, հարազատներից, ավելի հստակ՝ ինտերնետ կայքէջից, կարդացել և իմացել է, որ իր հետ վիճաբանած ու իրեն դանակահարած անձը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Կիլիկիա 6-րդ շենքի 18-րդ բնակարանի բնակիչ Մայիս Լևոնի Սաֆարյանը։ Վերջինիս նախկինում չի տեսել, տվյալ օրը տեսնում էր առաջին անգամ։
(…) Կրկին զգուշացրել է Մայիսին, որ նա կայանելով ավտոմեքենան այդ հատվածում, խանգարում է, սակայն վերջինս հրաժարվել է տեղափոխել ավտոմեքենան, որից հետո ծագել է վիճաբանություն։ Այդ ժամանակ նկատել է դանակ, որի նկարագրությունն արդեն հայտնել է։
Վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է, որ չի նկատել և չի լսել, թե Մայիս Սաֆարյանը երկրորդ անգամ դեպքի վայր վերադառնալուց հետո Արմեն Պետրոսյանի հետ ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել, նրանցից ով է ում կայանման տեղ զիջել։Պարզապես տեսնելով, որ Մայիսի ավտոմեքենան կրկին կայանված է նույն վայրում և խանգարում է երթուղային տաքսիներին, Մայիսից գտնվելով մոտ 10 մետր հեռավորության վրա, ասել է, որ նա խանգարում է, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ այդտեղ է կանգնելու։
(…)
Այն ժամանակ, երբ Մայիսը երկրորդ անգամ վերադարձել և կանգնեցրել է ավտոմեքենան, վերջինս իրեն չի ասել, որ մեքենան կայանում է 2 րոպով, ավելին, ասել է, որ այդտեղ է կայանելու և վերջ։ Պնդել է, որ դրանից հետո ինքն իր ավտոմեքենայի մոտ չի գնացել, որևէ մահակ չի վերցրել, բացի այդ, ինքը մահակ չունի։ Մայիսից լսելով, որ նա ավտոմեքենան չի հեռացնում, մոտեցել է նրան և սկսել են հրմշտել միմյանց, որը վերածվել է քաշքշուկի, ինչի հետևանքով սկսել են ուժեղ հրել իրար։ Չի բացառում, որ այդ ժամանակ գետնից փայտ, քար վերցրած և Մայիսին հարվածած լինի, քանի որ հստակ չի հիշում այդ պահը։ Մտաբերում է, որ այդ պահին գետնին ինչ-որ իր է փնտրելիս եղել, որպեսզի հարվածեր նրան, ուստի, չի բացառում, որ հարվածել է, սակայն հստակ չի մտաբերում, թե Մայիսի մարմնի որ մասին է հարվածել, քանի անգամ և ինչ առարկայով։ Դեպքի օրը վեճից հետո, երբ տեսել է Արմենին, նա այդ ժամանակ մոտեցել է իրեն և միասին գնացել են խանութ, որտեղ Արմենն իրեն ասել է, որ ձեռքի տակի հատվածը՝ թիկունքի մասում, արյունոտ է և խնդրել է Արմենին իրեն տանել Կիլիկիայի ավտոկայան, որի ետնամասում գտնվել է իրենց գրասենյակը։ Դրանից հետո միասին խանութից դուրս են եկել, Արմենը նրա ավտոմեքնայով իրեն տարել է Կիլիկիայի ավտոկայան, այնուհետև, իջնելով նրա մեքենայից, խնդրել է, որպեսզի նա հեռանա։ Հստակ չի հշում, թե մինչ ավտոկայան հասնելը, թե արդեն ավտոկայանում զանգահարել է հավաքակայանի վարիչ Երջոյին և կանչել օֆիս ու նրան ցույց է տվել ստացած վնասվածքը։ Վերջինիս հայտնել, որ վիճաբանել է, որի ժամանակ իրեն դանակով հարվածել են, սակայն չի հայտնել, թե ով է հանդիսանում իրեն դանակով հարվածած անձը։ Այնուհետև, յոդով մշակել են վերքը, ապա, մոտ 30 րոպե անց պատահական տաքսի ավտոմեքենայով վերադարձել է աշխատավայր։ Այդ ժամանակ ավտոմեքենայում փոխել է հագուստները և շարունակել է աշխատել, իսկ արյունոտ հագուստները գցել է աշխատավայրում գտնվող աղբամանի մեջ։ Մի քանի ժամ աշխատելուց հետո, երբ ինքնազգացողությունն ավելի է վատացել։ Այդ ժամանակ իրեն է զանգահարել ընկերը՝ Արման Բաղդասարյանը և իմանալով կատարվածի մասին, եկել է իր մոտ և համոզել, որպեսզի գնա հիվանդանոց։ Մի քանի ժամ անց, երբ զգացել է, որ դժվարանում է շնչել, Արմանն իրեն տեղափոխել է Էրեբունու զինվորական հոսպիտալ։ (...)՚։
26.04.2014թ. Մալաթիայի քննչական բաժնում մեղադրյալ Մ.Սաֆարյանի հետ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ
ՙ(...) Մայիսին առաջին անգամ տեսել է 2013թ. նոյեմբերի 21-ին ՙՀրազդան՚ տոնավաճառի դիմաց գտնվող թիվ 4 երթուղային տաքսիների վերջին կանգառում, որը գտնվում է շինանյութի խանութի դիմաց։ Վերջինիս հետ որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում։
Հայտնել է, որ դեպքի օրը չի տեսել և չի նկատել, թե ինչպես է ստացել մարմնական վնասվածքները, պարզապես զգացել է, որ արնահոսում է։ Դեպքի օրը վիճաբանել է Մայիսի հետ, միմյանց քաշքշել են, սակայն ինքը Մայիսին չի հրավածել։ Վիճաբանությունը սկսվել է Մայիսի ավտոմեքենան թիվ 4 երթուղային տաքսիների կայանման վայրում կայանելու համար։
Պնդել է, որ ինքը Մայիսին չի հարվածել, առավել ևս՝ ինչ-որ իրով, պարզապես հրել է նրան (...)՚։
(...)
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո տուժող Վասիլյանը հայտնել է, որ ինտերնետային կայքէջում կարդացել է, որ իրեն դանակահարել է Մայիս անունով մի անձ, ուստի նախաքննական ցուցմունքներում նշել է ՙՄայիս՚ անունը, սակայն չի կարող ասել, արդյոք ՙՄայիս՚-ը հանդիսանում է ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանը, թե ոչ։ Պնդել է, որ միջադեպը տեղի է ունեցել խանութի դիմացը` հետիոտնային անցումից ներքև։ Ծագել է փոխադարձ հրմշտոց, որի ընթացքում ծեծկռտուք չի եղել, սակայն չի բացառում, որ հարվածած լինի իր հետ վիճող անձին։ Վիճաբանությունը եղել է մոտ 1 րոպե։
Ամբաստանյալի նկատմամբ բողոք չունի։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արմեն Գառնիկի Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատանքի բերումով ճանաչում է ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին և տուժող Հայկ Վասիլյանին, վերջիններս հանդիսանում են իր ծանոթները։
Հայտնել է, որ 2-3 տարի առաջ /օրը և ամիսը չի մտաբերում/ երբ ավտոմեքենան կայանել էր շինանյութի խանութի մոտ և մեքենայի մեջ նստած զբաղված է եղել հեռախոսով, լսել է աղմուկի ձայներ և դուրս է եկել մեքենայից։ Տեսել է, որ դրսում խառնաշփոթ իրավիճակ է, այնտեղ գտնվել են նաև Մ.Սաֆարյանը և Հ.Վասիլյանը։ Քանի որ Հ.Վասիլյանը գտնվել է խառնված վիճակում, շնչել է արագ, անմիջապես մոտեցել է նրան և հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ապա գրկախառնվելով նրան, առաջարկել է գնալ մոտակա խանութ և ջուր խմել։ Թեև տեսել է Մ.Սաֆարյանին, սակայն նրան որևէ ուշադրություն չի դարձրել, ուստի նրա գործողությունները չի մտաբերում։ Այդ ժամանակ Հ.Վասիլյանն անընդհատ ասել է ՙկողքս, կողքս՚։ Խանութում գտնվելու ընթացքում, երբ վերջինս բարձրացրել է թևը և արձակել բաճկոնը, տեսել է, որ նրա հագուստն արյունոտ է, ինչից ինքը ևս խառնվել է։ Այնուհետև, Հ.Վասիլյանին՝ նրա առաջարկով, իր մեքենայով տարել է ՙԿիլիկիա՚ ավտոկայան և թողնելով նրան այնտեղ, հեռացել է։ Ավտոկայան տանելու ճանապարհին դեպքի հանգամանքների հետ կապված Հ.Վասիլյանն իրեն որևէ բան չի ասել։ Այդուամենայնիվ, ինքը վիճաբանություն, ծեծկռտուք չի տեսել, ավելին, չի տեսել, որ Մ.Սաֆարյանն ու Հ.Վասիլյանը միմյանց քաշքշած լինեն։
Դեպքի օրը Հ.Վասիլյանը կրել է սպորտային բաճկոն, նրա ձեռքը որևէ մետաղյա, փայլուն առարկա կամ այլ իր չի տեսել։ (…) Տեղեկություն չունի, թե Հ.Վասիլյանն ինչպես է ստացել մարմնական վնասվածքը, քանի որ, երբ արդեն մոտեցել էր նրանց, վերջիններս արդեն միմյանցից գտնվել են մոտ մեկ մետր հեռավորության վրա։ Նախաքննությանը տվել է իրականությանը համապատասխանող ցուցմունքներ։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ
ՙ(...) 2013թ. նոյեմբերի 21-ին ժամը 14։30-ի սահմաններում, երբ ավտոմեքենայով գտնվել է ՙՀրազդան՚ տոնավաճառի մոտ` Աթենքի փողոցի 6/4 հասցեում գտնվող տնտեսական խանութի դիմաց, լսել է, թե ինչպես է ինչ-որ մեկը ձայնային ազդանշան տալիս իր մեքենայի ետևից։ Բացել է ավտոմեքենայի դուռը և տեսել, որ ձայնային ազդանշան տվողը հանդիսանում է ՙՄերսեդես՚ մակնիշի վարորդ Մայիս Սաֆարյանը, վերջինս խնդրել է իրեն ավտոմեքենան մի փոքր առաջ վարել, որպեսզի նա կարողանար ավտոմեքենան կայանել իր ավտոմեքենայի ետևի հատվածում։ Դրանից հետո ինքը տեղ է տվել Մ.Սաֆարյանին, որպեսզի նա կարողանար կայաներ ավտոմեքենան։ Մոտ 10 րոպե անց լսել է բարձր ձայն, ուշադրություն դարձնելով դեպի մայթեզրը, տեսել է, որ մարդիկ են հավաքված։ Դուրս է եկել ավտոմեքենայից, մոտեցել հավաքված մարդկանց և տեսել, որ միմյանցից մեկ մետր հեռավորությամբ կանգնած են Հ.Վասիլյանն ու Մ.Սաֆարյանը։ Նրանք երկուսով գտնվել են խառնված վիճակում, շնչել արագ, կարծես շնչահեղձ են լինում, հասկացել է, որ նրանք կռիվ են արել միմյանց հետ։ Տեսել է, որ Հ.Վասիլյանը բարձրացրել է թևերը և զննում է հագուստները, կարծել է, որ Հայկը փնտրում է հագուստի պատռված հատվածը, որը կարող էր առաջանալ միմյանց քաշքշելու հետևանքով։ Ուշադրություն դարձնելով Հայկի հագուստներին, տեսնելով, որ պատռված չէ, նրան ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է։ Գրկախառնվելով Հայկին, տարել է հարևանությամբ գտնվող տնտեսական խանութ։ Այդ ժամանակ Հայկի դեմքը եղել է սպիտակ գույնի, մտածել է, որ խանութում նրան ջուր կտան։ Միասին մտել են խանութ, գնացել վերջնամաս, որտեղ մարդ չի եղել և Հայկը նորից սկսել է զննել հագուստները։ Տեսել է, որ Հայկը բաճկոնի տակից հագել է կապույտ գույնի սպորտային համազգեստ, բացի այդ նկատել է, որ այդ համազգեստի ձախ կողմում՝ թևի տակ, առկա է արնանման հետք, հասկացել է, որ վեճի ժամանակ Մայիսը դանակով հարվածել է Հայկին։ Հայկն ասել է, որպեսզի նրան տանի Նորագյուղ թաղամասում գտնվող ավտոկայան, ուստի միասին դուրս են եկել խանութից և քայլել դեպի իր ավտոմեքենան, երբ իրենց է մոտեցել Մայիսը, հարցրել, թե ուր են գնում։ Լսելով այդ ամենը, Հայկը չի պատասխանել Մայիսի հարցին, իսկ ինքն ասել է, որ Հայկին տանում է Նորագյուղ թաղամաս, և, նստելով իր ավտոմեքենան, Հայկին տարել է նրա նշած վայրը։ Հասնելով տեղ, Հայկն ասել է, որ նրան պետք է դիմավորեն, ամեն ինչ նորմալ է, ինքը կարող է գնալ։ Դրանից հետո վերադարձել է տնտեսական խանութի դիմաց, այնտեղ այլևս չի տեսել Մայիսին։
Պնդել է, որ երբ մոտեցել է Մայիսն և Հայկին, այդ ժամանակ Հայկը ձեռքերը վերև էր բարձրացրել և զննում էր իր հագուստները, նրան գրկախառնվել է ու տարել խանութ։ Հարվածելու պահ ինքը չի տեսել։ Տեսնելով, որ Հայկը ձեռքերը բարձրացրել է վերև, չի բացառում, որ նա ցանկացել է հարվածել, չնայած ինքը նման տպավորություն չի ստացել, այլ հասկացել է, որ ձեռքերը բարձրացրած վերև` զննում է հագուստները։ Այդ ժամանակ Մայիսը կանգնած է եղել նրա դիմաց և ոչինիչ չի արել։
Մայիսի ձեռքին դանակ, իսկ Հայկի ձեռքին մահակ չի տեսել, նրանց միմյանց հարվածելիս չի տեսել, պարզապես երբ մոտեցել է Հայկին, նրա ձեռքերը եղել են վերև պարզված։ Դրանից հետո գրկել է նրան։ Խանութում ևս Հայկի մոտ մահակ չի տեսել։ Տեսնելով Հայկին, նկատել է, որ նրա գույնը եղել է սպիտակած, այդ իսկ պատճառով միանգամից մոտեցել է նրան։
(…)Երբ խանութում, Հայկն արձակել է բաճկոնը և տեսել արյունը, վախեցել է, խուճապի մատնվել և ինքը Հայկին ասել է, որ ամբողջ հագուստն արյունոտ է, ապա, վերջինս իրեն ասել է տանել Նորագյուղ թաղամաս։ Ավտոմեքենայում Հայկը հեռախոսով որևէ մեկի հետ չի խոսել, նստել էր կծկված, դողացրել և ասել, որ ձախ կողմի հատվածը ծակում է։ Բացի այդ, չի ասել, թե որն է եղել կռվի պատճառը։ Իջնելով ավտոմեքենայից, ասել է, որ նրան պետք է դիմավորեն և քայլել է դեպի ավտոկայան, իսկ ինքը հեռացել է (...)՚:
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ այն ամբողջովին համապատասխանում է իրականությանը։ Տեսնելով Հայկի վնասվածքը, ենթադրել է, որ Մայիսը հարվածել է վերջինիս։ Հայկի և Մայիսի ծանր շնչելուց կարծել է, որ վերջիններս վիճել են միմյանց հետ։ Պնդել է, որ Հայկի և Մայիսի ձեռքին որևէ առարկա չի տեսել։ Հայկն իրեն վիճաբանության մասին ոչինչ չի ասել։ Ցուցմունքի հրապարակումից հետո մտաբերում է, որ Մայիսն իրեն ազդանշան է տվել` մեքենան առաջ վարելու նպատակով, որպեսզի նա կարողանար ևս կայաներ մեքենան։ Մայիսի կողմից մեքենան կայանելու տարածքը հանդիսանում է մեքենաների կայանման համար թույլատրելի տարածք, թեև այդ վայրում հիմնականում կայանում են թիվ 4 երթուղային տաքսիների ավտոմեքենաները։ Իր հիշելով դեպքի օրը գրկախառնվել է Հ.Վասիլյանին՝ նրան մի կողմ տանելու համար, վերջինս ագրեսիվ վարքագիծ չի դրսևորել։ Հետագայում իմացել է, որ Հայկն ու Մայիսը վիճել են մեքենան կայանելու համար, թեև չի մտաբերում, թե ումից է կոնկրետ իմացել։ դեպքի օրը տուժող Վասիլյանից փորձել է տեղեկանալ, թե որն է եղել միջադեպի պատճառը, սակայն նա ոչինչ չի ասել։ Պնդել է, որ միջադեպի ժամանակ Հայկ Վասիլյանի ձեռքին փայլուն կամ զսպանակի նմանվող առարկա չի տեսել, վերջինս որևէ առարկայով Մ.Սաֆարյանին չի հարվածել։ Չի տեսել նաև, որ Հ.Վասիլյանը գետնից վերցրած լինի որևէ առարկա։/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին սկսել է ճանաչել սույն քրեական գործի շրջանակներում, նախկինում վերջինիս հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։
(…) Ներկայացնելով տեղի ունեցած իրադարձությունները, հայտնել է, որ 2013թ. նոյեմբեր ամսին գտնվել է ՙՀրազդան՚ տոնավաճառին հարակից կանգառում և սպասել երթուղային տաքսու` խանութ գնալու նպատակով։ Կանգառը գտնվել է շինանյութի խանութի մոտ` դեպի շրջադարձը։ Այդ ժամանակ լսել է բարձր տոնայնությամբ ձայներ։ Ուշադրություն դարձնելով այդ ձայներին, 1-2 քայլ առաջացել է և տեսել, որ հիշյալ տարածքում գտնվող շինանյութի խանութի մոտ իրեն անծանոթ երկու երիտասարդ տղաներ բարձր տոնով խոսում են միմյանց հետ։ Մասնավորապես, լսել է, թե ինչպես է այդ երիտասարդներից մեկը մյուս երիտասարդին ասում, որ չպետք է հիշյալ վայրում կայանի ավտոմեքենան, իսկ մյուսը պատասխանել է, թե տվյալ վայրում կայանելով մեքենան որևէ մեկին չի խանգարում։ Այնուհետև, լսել է, թե ինչպես է դիտողություն կատարող երիտասարդն ասում` ՙերևի լավ չես հասկանում՚։ Տեսել է, որ այդ երիտասարդը մոտեցել է մոտակայքում կայանված սպիտակ գույնի ՙՄերսեդես՚ մակնիշի մեքենային, այնտեղից վերցրել ինչ-որ առարկա` փայտ, և, իր մտաբերմամբ, այդ փայտով վերևից դեպի ներքև 2-3 անգամ՝ հարվածների քանակը ստույգ չի հիշում, հարվածել է մյուսին։ Հարվածների քանակը չի կարողանում հստակ մտաբերել։ Հիշում է նաև, որ դրանից հետո երիտասարդները գրկախառնվել են, ապա եկել է իր երթուղային տաքսին և ինքը հեռացել է։ Դեպքի մանրամասների մասին ավելի կոնկրետ իմացել է հետագայում՝ ՙ02՚ հաղորդաշարից, և կնոջն ասել է, որ ինքը պատահաբար ներկա է գտնվել այդ վիճաբանությանը։ Այդ օրը, երեկոյան, երբ որդին եկել է տուն, նրան ևս պատմել է ՙ02՚ հաղորդաշարով ցուցադրված միջադեպի մասին, ասելով, որ ինքն ականատես է եղել այդ ամենին։ Այդ ժամանակ որդին իրեն ասել է, որ միջադեպի մասնակիցներից մեկը հանդիսանում է Կիլիկիա թաղամասի բնակիչ։
Դեպքից մի քանի օր անց հանդիպել է Մայիս Սաֆարյանի հորը` Լևոն Սաֆարյանին, ում նախկինում ճանաչել է որպես Կիլիկիացի և նրա հետ խոսել կատարվածի մասին, և քանի որ իր որդին ասել էր իրեն, որ միջադեպի մասնակիցը Լևոն Սաֆարյանի որդին է, նրան ասել է, որ ներկա է գտնվել միջադեպին և պատմել եղելությունը։ Լ.Սաֆարյանին ասել է, որ քանի որ ականատես է եղել վիճաբանությանը, կարող է վկայություն տալ և պատմել իր տեսածը։ Վկան դատարանին հավաստիացրել է, որ ինչպես Լևոն Սաֆարյանը, այնպես էլ որևէ մեկն իրեն երբևէ չի խնդրել Մայիս Սաֆարյանի համար բարենպաստ ցուցմունքներ տալ։
Պնդել է, որ թեև 2008թ. տարել է ինսուլտ, սակայն իրադարձությունները շուտ մոռանալու հակում չունի, ավելին, երբեք հոգեբուժական հաստատությունում հաշվառման մեջ չի գտնվել, հոգեկան վիճակի հետ կապված խնդիրներ չունի։ Ըստ այդմ` ֆանտազիան և երևակայությունը բնորոշ չեն իրեն։
Ի պատասխան դատարանում իրեն առաջադրված հարցերիª վկան հայտնել է, որ սովորաբար, լինում են դեպքեր, երբ առօրյա կյանքում կատարում է որոշակի գրառումներ, պարզապես իր համար, որոնք հետագայում նայում և վերհիշում է։ Նախաքննության ընթացքում քննիչին ասել է, որ ունի հիշողության հետ կապված խնդիրներ, քանի որ ցուցմունք տալիս հոգնել էր, իսկ քննիչը իրեն հարցաքննել է երկար ժամանակ։ Այդուամենայնիվ, նախաքննության ընթացքում հարցաքննվելիս գրառումներից չի օգտվել։ Նախորդ դատական նիստին հարցաքննության ժամանակ ևս որևէ գրառում չի ունեցել։ Պնդել է, որ թեև տեսել է երիտասարդների գրկախառնությունը, սակայն Մ.Սաֆարյանի` դանակով հարվածելու պահը չի տեսել։
Վկան ևս մեկ անգամ պնդել է, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ նախորդ դատական քննության ընացքում մշտապես հայտնել է ճշմարտությունն ու միևնույն հանգամանքները։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ՙ(...) Ճանաչում է Մայիս Սաֆարյանի հորը՝ Լևոնին, նրա հետ ծանոթացել է մոտ երկու տարի առաջ՝ ընտրությունների ժամանակ։ Գիտի, որ նա հանդիսանում է Կիլիկիա թաղամասի բնակիչ։ Իմանալով, որ Լևոնի որդին՝ Մայիսը, 2013թ. նոյեմբեր ամսվա կեսերին Երևան քաղաքի ՙՀրազդան՚ տոնավաճառի դիմաց վիճաբանության ժամանակ դանակահարել է ինչ-որ մեկին, ում ինքը չի ճանաչում, բացի այդ, իմանալով, որ Մայիսը գտնվում է կալանքի տակ, 2014թ. հունվար ամսին պատահական իրենց թաղամասի կանգառում հանդիպել է Լյովային ու նրան պատմել, որ որդու մասնակցությամբ տեղի ունեցած կռվին ինքը ներկա է գտնվել։ Լյովային ասել է նաև, որ դեպքի օրը չի ճանաչել Մայիսին, միայն հեռուստացույցով ՙ02՚ հաղորդաշարը տեսնելուց հետո որդին՝ Վահրամը, ասել է, որ այդ անձը հանդիսանում է Լյովայի որդի Մայիսը։ Լյովան իրեն հարցրել է, որ անհրաժեշտության դեպքում կարո՞ղ է արդյոք ինքը գնալ ոստիկանություն և պատմել եղելությունը, ինչին համաձայնվել է։ Դրանից հետո մտածելով, որ որպես վկա իրեն կարող են հրավիրել ոստիկանություն, տանը փորձել է ավելի մանրամասն հիշել դեպքի հանգամանքները և իր մոտ կատարել է գրառումներ, քանի որ վատառողջ է և ունի հիշողության հետ կապված խնդիրներ, այն է՝ լսածը և տեսածը շուտ մոռանում է։ Այդ պատճառով սույն ցուցմունքը տալիս խնդրել է օգտվել գրառումներից, որպեսզի կարողանա Լյովայի որդու վիճաբանության հետ կապված դեպքը վերհիշել ավելի մանրամասն։ Նշված գրառումները կատարել է տանը, գրված է իր ձեռքով, այդ ժամանակ տան անդամներից որևէ մեկն իր մոտ չի եղել և չի օգնել։ Օգտվելով իր գրառումից, պատասխանել է քննիչի հաջորդ հարցին (...)՚։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկա Սամվել Հակոբյանը հայտնել է, որ իմանալով, որ պետք է գնա ոստիկանություն և ցուցմունք տա, կատարել է գրառում` դեպքի հանգամանքները ճիշտ վերհիշելու համար։ Ներկայումս, դատարանում ցուցմունք տալիս գրառում չի կատարել, որովհետև առողջական վիճակն այդ տեսակետից բավականին լավ է։ Տեղյակ չէ որդու կողմից տրված ցուցմունքներից։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վահրամ Սամվելի Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է վկա Սամվել Հակոբյանի որդին, ճանաչում է ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին, վերջինիս հետ բնակվում են միևնույն թաղամասում։
Հայտնել է, որ տեղյակ է Մ.Սաֆարյանի հետ կապված տեղի ունեցած միջադեպի՝ դանակահարության, մասին, սակայն, քանի որ ներկա չի գտնվել այդ ամենին, հստակ չգիտի, թե վերջինս ինչ գործողություններ է կատարել այդ միջադեպի ժամանակ։ Միջադեպը տեղի է ունեցել իրենց թաղամասում, իսկ դեպքի մասին տեղեկացել է հորից, սակայն, քանի որ անցել է 3-4 տարի, չի մտաբերում դեպքի վերաբերյալ մանրամասները։ Չի մտաբերում, արդյոք միջադեպի մասին այլ անձ պատմել է իրեն, թե ոչ։ Պարզապես, ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ հայրն ասել է, որ ականատես է եղել դեպքին։
Հայկ Վասիլյան անունով անձի չի ճանաչում։ Բնակվում է հոր, մոր, կնոջ ու երեխաների հետ։ Հայրն ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես, 5-6 տարի առաջ ստացել է գլխուղեղի ինսուլտ, որի հետևանքով նրա մոտ ի հայտ են եկել տեսողության, հիշողության հետ կապված խնդիրներ։ Այդուամենայնիվ, նախկինում չի եղել դեպք, երբ հայրը փորձի ինչ-որ իրադարձություն հորինել, երևակայել, ավելին, նրան բնորոշ չէ երևակայության /ֆանտազիա/ հատկանիշը։ Նախաքննության ընթացքում վարույթն իրականացնող քննիչն անընդհատ հորը կանչել է հարցաքննության, ուստի, անհանգստանալով վերջինիս առողջական վիճակի մասին, ինքն իր նախաձեռնությամբ հոր առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթեր է ներկայացրել քննիչին։ Բացի այդ, կասկածել է, որ առողջական վիճակով պայմանավորված, հնարավոր է, որ նա հանգամանքները այլ կերպ ներկայացներ, որի հետևանքով նա կարող էր ունենալ խնդիրներ։ Հիվանդության հետ կապված հայրն ունի հաշմանդամության կարգ։ Չի մտաբերում, թե ինչպես են ինքն ու հայրը գնացել են ոստիկանություն։ Չի մտաբերում նաև, արդյոք նախաքննության ժամանակ ինքը հարցաքննվել է, թե ոչ, իսկ եթե հարցաքննվել է, չի հիշում ցուցմունքի բովանդակությունը։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ
ՙ(...) Բնակվում է հոր՝ Սամվել Հակոբյանի, և մոր՝ Արմենուհի Մկրտչյանի, հետ միասին։ 2013թ. նոյեմբերի 21-ին, իր մտաբերմամբ, գտնվել է Սովետաշենում և զբաղված է եղել իր անձնական գործերով։ Նշված օրն իրենց թաղամասում՝ ՙՀրազդան՚ տոնավաճառի դիմաց, Մայիս Սաֆարյանի և Հայկ Վասիլյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբանության մասին իմացել է դեպքից օրեր անց, այդ մասին լսել է պատահական խոսակցություններից, սակայն հստակ չի հիշում, թե ումից։ Որպես իրենց թաղամասի բնակիչ ճանաչում է Մայիս Սաֆարյանին, սակայն նրա հետ որևէ շփում չի ունեցել։ Տեղի ունեցած դեպքի մասին լսել է, որ Մայիս Սաֆարյանը վիճաբանել է Հայկ Վասիլյանի հետ, այլ մանրամասներ չգիտի, բացի այդ, չգիտի նաև վիճաբանության պատճառը։ Հայկ Վասիլյանին չի ճանաչում։
Պնդել է, որ իրականում դեպքի մանրամասները չգիտի, ավելին, չի եղել դեպք, երբ հոր հետ հեռուստացույցով ՙ02՚ հաղորդաշարը դիտելու ժամանակ հայրը հայտնած լինի, որ նա ինչ-որ վիճաբանության ականատես է եղել, իսկ ինքը հորը հայտնած լինի, որ դանակահարող անձը հանդիսանում է իրենց թաղամասի բնակիչ Լևոնի որդի Մայիսը։ Ավելին, զարմացել է, երբ իրեն ոստիկանություն են հրավիրել, այդ ժամանակ հայրն ասել է, որ նրան ևս հրավիրել էին ոստիկանություն, որտեղ վերջինս պատմել է, որ նա եղել է դեպքի վայրում, թեև չի ճանաչել վիճաբանող անձանց, սակայն երբ հեռուստացույցով ցույց են տվել Մայիսին, ինքը ճանաչել է նրան և հորն ասել այդ մասին։ Հայտնել է, որ իրականում նման բան չի եղել։ Մոտ 7 տարի առաջ հայրն ինսուլտ է ստացել, որից հետո նրա մոտ առաջացել են հիշողության և տեսողության հետ կապված խնդիրներ, նրա մոտ նկատվում է նաև հոգեկան անհավասարակշռություն, ՙֆանտազիա՚, երևակայություն, հաճախակի տարբեր հորինվածքներ է արտահայտում։ Խնդրել է հոր կողմից տրված ցուցմունքը հիմք չընդունել, քանի որ նա հիվանդության պատճառով հստակ ոչինչ չի կարող հայտնել։ Հիվանդության պատճառով հայրը հանդիսանում է 2-րդ կարգի հաշմանդամ։ Չի մտաբերում, արդյոք նա հոգեկան անհավասարակշռության պատճառով որևէ հոգեբուժական կենտրոնում հաշվառված է, թե ոչ։ Խնդրել է մորը հարցաքննության չկանչել, քան որ նա ևս վատառողջ է։ Չի կարող ասել, թե ինչու է հայրը գնացել ոստիկանություն և հայտնել, որ նա եղել է դեպքին ականատես վկա, կարծում է, որ վերջինս վառ երևակայության արդյունքում հորինել է այդ ամենը։ Հայրն իրեն դեպքի մասին որևէ բան չի պատմել(...)՚։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ իրականում հորը բնորոշ չէ հորինվածքներ ներկայացնելը, հայրն անընդհատ ասել է, որ ներկա է գտնվել միջադեպին, որպիսի հանգամանքը հաստատել են նաև թաղամասի բնակիչները։ Մինչ ոստիկանություն գնալը, հայրը պատմել է իրեն դեպքի մասին, սակայն չի ցանկացել, որ այդ խոսակցությունը ծավալվեր, այն պատճառով, որ վերջինս տրված ցուցմունքի հետևանքով որևէ խնդիր չունենար, ավելին, չի ցանկացել, որպեսզի մորը ևս հետագայում հարցաքննության կանչեին։ Չի բացառում նաև այն, որ հայրն իրեն դեպքի մասին պատմած լինի ՙ02՚ հաղորդումը դիտելուց հետո։ Բացի այդ, մտավախություն է ունեցել հոր առողջական վիճակի մասին։ Չի իմացել, որ հայրը դատարան է ներկայացել և հարցաքննվել սույն քրեական գործի շրջանակներում։ Հայրը և Լևոն Սաֆարյանը հանդիսանում են թաղեցիներ, գտնվում են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Հայրը որևէ հոգեբուժական հիվանդանոցում հաշվառված չէ, ուղղակի էմոցիոնալ է, հաճախակի հուզվող, որի հետևանքով բարձրանում է ճնշումը։ Ինչ վերաբերում է նախաքննական ցուցմունքում իր կողմից նշված՝ ՙֆանտազիա՚, ՙերևակայություն՚, ՙհոգեկան անհավասարակշռություն՚ արտահայտություններին, նշել է, որ այդ արտահայտությունները գրել է ինքը՝ ինքնուրույն, առանց կողմնակի ճնշումների։ Չի բացառում, որ հայրն իրեն ասել է տեղի ունեցած միջադեպի մասին, այն, որ նա ականատես է եղել այդ ամենին, իսկ ինքը ասած լինի, որ ճանաչում է վիճաբանող անձանց։ Նկատել է, որ վերջին ժամանակաշրջանում հայրը չի մտաբերում որոշակի մանրուքներ, որոնք վերաբերում են իրենց ընտանեկան հարցերին, սակայն դրանք միայն մանրուքներ են։
Հայկ Վասիլյանին չի ճանաչում, իսկ նախաքննական ցուցմունքում քննիչի ասելով է որպես Մայիս Սաֆարյանի հետ վիճաբանող անձի անուն, ազգանուն նշել Հայկ Վասիլյանին։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են՝
23.11.2013թ. Երևան քաղաքի Մալաթիայի քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Կարեն Վլադիմիրի Բլբուլյանի ցուցմունքն այն մասին, որ՝ ՙ(...) Չունի մշտական աշխատանք, սակայն օգնում է ազգականին և միասին աշխատացնում են Երևան քաղաքի Աթենքի փողոցի վրա գտնվող 6/4 հասցեում գործող շինանյութի և տնտեսական ապրանքների խանութը։ Ճանաչում է Հայկ Վասիլյանին, մի քանի տարի է, ինչ վերջինս աշխատում է խանութի հարևանությամբ գտնվող կանգառում և իրականացնում է թիվ 4 երթուղային տաքսիների երթակարգավորումը։ Ճանաչում է նաև Մայիս Սաֆարյանին, վերջինիս հայրը նրա ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայով տաքսի է վարում, մշտապես մեքենան կայանում է իրենց խանութի մոտակայքում։ Այդուամենայնիվ, Հ.Վասիլյանի և Մ.Սաֆարյանի բնակության հասցեները չգիտի։
2013թ. նոյեմբերի 21-ին գտնվել է աշխատավայրում՝ խանութի ներսում։ Ժամը 12։00-ի սահմաններում դուրս է եկել խանութից և գնացել է առևտուր կատարելու, խանութ է վերադարձել ժամը 14։30-ի սահմաններում։ Մտնելով խանութ, տեսել է, որ ներսում՝ դրամարկղի մոտ, հաճախորդներ են կուտակված։ Այդ պահին տեսել է նաև Մայիս Սաֆարյանին, ով մտնելով խանութի ծայրի հատվածը, հարցրել է, թե որտեղ է Հայկոն։ Այդ ժամանակ նկատել է, որ Մ.Սաֆարյանը դրսևորում է խառնված պահվածք։ Մ.Սաֆարյանին պատասխանել է, որ չգիտի, թե որտեղ է Հայկոն, բացի այդ ասել է, որպեսզի նա չխանգարի և չփակի խանութի մուտքը, ուստի խնդրել է նրան դուրս գալ խանութից։ Դրանից հետո Մայիսը դուրս է եկել խանութից, սակայն, Մայիսի խառնված վարքագծի հետևանքով ինքը նույնպես դուրս է եկել նրա ետևից։ Մայիսին հարցրել է, թե ինչ է պատահել, սակայն, քանի որ այդ պահին Մայիսը քայլում էր դեպի նրա ավտոմեքենան, չի լսել իր կողմից հնչեցրած հարցը։ Այդ ժամանակ պատահական անցնող մի կին, ում ինքը չի ճանաչում, պատասխանել է իր կողմից Մայիսին ուղղված հարցին, ասելով՝ ՙինչ պետք է լինի, կռիվ են անում, իրար միս են ուտում՚։ Դրանից հետո իմացել է, որ մինչ իր կողմից խանութ գալը, խանութի մոտ կռիվ է տեղի ունեցել։ Դրանից հետո տեսել է, որ Մայիսը քայլում է մայթեզրով, խոսում հեռախոսով։ Նկատել է, որ խանութից դուրս է եկել նաև տաքսու վարորդ ՙչախկալը՚, ում անունը Արմեն է, նրա հետ է գտնվել երթակարգավորող Հայկը, նրանք միասին քայլել են դեպի Արմենի ավտոմեքենան։ Այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել Մայիսը, սակայն չգիտի, թե նրանք ինչ են զրուցել, քանի որ չի լսել նրանց խոսակցությունը։ Այնուհետև, Արմենը և Հայկը միասին գնացել են, իսկ Մայիսը նստել է նրա ավտոմեքենան ու հեռացել։ Կատարվածի մասին տեղեկացել է հաջորդ օրը, երբ նշված խանութ են եկել տարբեր ստորաբաժանման աշխատակիցներ, հարցուփորձ կատարել դեպքի հանգամանքների մասին։ Ոստիկանության աշխատակիցներից իմացել է, որ տեղի է ունեցել դանակահարություն, մասնավորապես, դանակահարել են Հայկին։ Չգիտի, թե որն է եղել վիճաբանության պատճառը։ Մ.Սաֆարյանի մոտ երբեք դանակ կամ եղունգկտրիչ, իսկ Հայկոյի մոտ որևէ տեսակի մահակ չի տեսել։ Նրանք պարզապես հանդիսանում են իր ծանոթները, առօրյա շփում չունի նրանց հետ։ Դեպքի հետ կապված որևէ այլ տեղեկություն չի կարող հայտնել (...)՚։/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
30.04.2014թ. Երևան քաղաքի Մալաթիայի քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Արման Գարեգինի Բաղդասարյանի ցուցմունքն այն մասին, որ՝ ՙ(...) Ճանաչում է Հայկ Վասիլյանին, վերջինիս հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ։ (...) Զրուցելու ընթացքում Հայկն ասել է, որ վիճաբանության ժամանակ նրան դանակահարել են, իրեն ցույց է տվել ձախ կողմում թևի տակ եղած արյունոտ հատվածը։ Մանրամասն նայել է և տեսել, որ այդ հատվածը ծակած է, ուստի Հայկին առաջարկել է տանել հիվանդանոց, սակայն Հայկը չի ցանկացել, ասելով, որ դեպքը տեղի է ունեցել մի քանի ժամ առաջ՝ ժամը 14։00-ի սահմաններում, դեպքից հետո ցավեր չի զգացել և չի ցանկացել դիմել բուժօգնության։ (...)՚։/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի թիվ 138/17 եզրակացությունը, համաձայն որի՝
ՙ(...) Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս չի տառապում, հանդիսանում է հոգեպես առողջ անձ։ Փորձաքննվողի մոտ առկա են գլխուղեղի օրգանական ախտահարման մնացորդային երևույթներ՝ տարած ինսուլտից հետո, առանց հոգեկան խանգարումների։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ, Սամվել Հակոբյանը դեպքին նախորդող, ինչպես նաև բուն դեպքի ժամանակահատվածում, իր նախաքննական և բոլոր դատաքննական ցուցմունքները տալու ժամանակ տկարամտությամբ կամ որևէ հոգեկան հիվանդությամբ կամ հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարմամբ չի տառապել, կարող էր ու կարող է գիտակցել իր գործողությունները կամ ղեկավարել դրանք, հասկանալ դրանց բնույթն ու նշանակությունը։ Վկա Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանն ինչպես դեպքի պահին, այնպես էլ դրանից հետո՝ ցուցմունքներ տալիս ունակ է եղել և ներկայումս նույնպես ունակ է ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու քրեական գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները, հետևաբար կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին՚։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
(...)
Դատաբժշկական փորձաքննության 24.12.2013թ. թիվ 2084/հ եզրակացությունը, համաձայն որի՝ ՙՀայկ Վասիլյանի ստացած մարմնական վնասվածքը՝ կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքի, ձախ թոքի վնասումով, պատճառվել է ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և պատճառվել է առողջությանը ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող՚։/տես` գ.թ. 170-172, դատական նիստի արձանագրությունը /
Դատաբժշկական փորձաքննության 03.12.2013թ. թիվ 3924/հ եզրակացությունը, համաձայն որի՝ ՙՄայիս Սաֆարյանի մոտ փորձաքննության պահին, մարմնական վնասվածքների օբեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել՚։/տես գ.թ. 163-164,դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատակենսաբանական փորձաքննության 25.12.2013թ. թիվ 405 եզրակացության համաձայն՝ ՙփորձաքննության ներկայացված Հայկ Վասիլյանի արյան նմուշը ըստ ABO իզոշիճաբանական համակարգի պատկանում է AB խմբին։
Փորձաքննության ներկայացված Հ.Վասիլյանի հագուստների երկարաթև մայկայի, սպորտային անդրավարտիքի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշիճաբանական համակարգի՝ առաջացել է AB խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ Հայկ Վասիլյանից։
Փորձաքննության ներկայացված երկարաթև մայկայի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերից մեկում /օբ.2/ հաստատվեց արյան առկայություն, որտեղ արյան հետքի տեսակային պատկանելիությունը հնարավոր չեղավ որոշել, հավանաբար արյան հետքում սպիտակության խտության 1։1000-ից նոսր լինելու պատճառով՚։ /տես` գ.թ. 173-175, դատական նիստի արձանագրությունը/
(...)՚:
Գործի փաստական հանգամանքների ընդհանուր վերլուծությունից դատարանը հաստատված է համարում այն, որ 2013թ. նոյեմբերի 21-ին Երևան քաղաքի Աթենքի 6/4 հասցեում գտնվող տնտեսական խանութի դիմաց ծագած վիճաբանության անմիջական մասնակիցներ են հանդիսանում գործով ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանն ու տուժող Հայկ Վասիլյանը։ Թեև գործի քննությամբ, մասնավորապես տուժողի կողմից ներկայացված տեղեկություններում, վերջինս փորձել է խուսանավել այն տեղեկությունները հայտնելուց, որ իրեն մարմնական վնասվածք հասցնողը հանդիսանում է Մայիս Սաֆարյանը, այդուամենայնիվ, գործով ձեռք բերված ապացույցների ամբողջությունը (ամբաստանյալի, վկաների ցուցմունքներ, դատաբժշկական փորձաքննութան եզրակացություն և այլն) անհերքելիորեն վկայում են այն մասին, որ տուժողին մարմնական վնասվածքը հասցնողը հանդիսանում է ամբաստանյալը։
(...)
Սույն գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանն ի սկզբանե չի հերքել իր առնչությունն ու մասնակցությունը տեղի ունեցած միջադեպին, ավելին, մանրամասն ներկայացրել է դեպքի օրն իր գործողությունների հաջորդականությունը ու զարգացումը։ Ամբաստանյալի` դատարանում տրված ցուցմունքի ամբողջական վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ իր և տուժող Վասիլյանի միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հարցի շուրջ, որը վերաբերել է որոշակի հատվածում ավտոմեքենան կայանելու թույլատրելիությանը։ Ընդ որում, դատարանն ընդգծում է, որ ամբաստանյալը հաջորդաբար ներկայացրել է տուժող Վասիլյանի այն գործողությունները, որոնք պայմանավորված են եղել մեքենան երկրորդ անգամ նույն վայրում կայանելու հետ և ուղեկցվել են Հ.Վասիլյանի կողմից ինչպես ձայնի բարձր տոնայնությամբ խոսելով, այնպես էլ նրա կողմից դրևսորած ակտիվ վարքագծով, որն ուղղված է եղել անմիջականորեն իրեն։
Ըստ ամբաստանյալի՝ Հ.Վասիլյանի առավել ակտիվ գործողությունները ծագել են այն պահից ի վեր, երբ վերջինս երկրորդ անգամ մեքենան կայանել է շինանյութի խանութի դիմացի հատվածում՝ խանութ մտնելու և իր երեխայի համար տակդիր գնելու նպատակով։ Հենց այդ ժամանակ է, որ Հ.Վասիլյանը բարձր տոնայնությամբ դիմել նրան, ասելով՝ ՙ…ոնց որ չհասկացար, որ պետք է չկայանես այդ վայրում..՚։
Այնուհետև, ամբաստանյալը դատարանին հայտնել է, որ՝ ՙ(...) Հ.Վասիլյանը, գոռգոռալով մոտեցել է իրեն, քաշքշել, իսկ ինքը պարզաբանել է նրան, որ պետք չէ գոռալ, հասուն անձինք են, կարող են հանգիստ, առանց կռվի խոսել և հասկանալ իրավիճակը։ Հեռանալով մեքենայի մոտ, Հ.Վասիլյանը բղավել է իր ետևից՝ ՙ…արա արի, ոնց որ չես հասկանում՚ և ավտոմեքենայի միջից վերցրել ու մեջքի հետևում թաքցնելով ինչ-որ սև գույնի առարկա՝ մոտեցել է իրեն՚։
Վերը շարադրվածից կարելի է եզրահանգել, որ փաստորեն, է, ամբաստանյալը մանրամասն ներկայացրել է մի իրավիճակ, որի ընթացքում Հ.Վասիլյանը ձայնի բարձր տոնայնությամբ նախ հանդիմանել է վերջինիս, ապա, մոտեցել նրան ու սկսել քաշքշել։
Ամբաստանյալի կողմից դրսևորած հետագա գործողությունների վերաբերյալ առավել փաստարկված պատկերացում կազմելու համար անհրաժեշտ է ուշադություն դարձնել այն հագամանքի վրա, որ վայրը, որտեղ փորձել է իր ավտոմեքենան կանգնեցնել Մ. Սաֆարյանը՝ ավտոմեքենաները կայանելու համար արգելված վայր չի հանդիսանում, ավելին, այն գտնվում է տուժող Հայկ Վասիլյանի կողմից՝ որպես երթուղային տաքսիների երթակարգավորողի, ուղղորդվող երթուղային տաքսիների կայանման համար նախատեսված վայրից դուրս՝ հետևաբար, վերջինս որևէ իրավասություն չի ունեցել դիտողություն անել ամբաստանյալին՝ մեքենան այդ վայրում կայանելու առնչությամբ։ Ուստի, տրամաբանական է, որ տուժողի դիտողությունը կարող էր հարուցել ամբաստանյալի արդարացի զայրույթը իրեն արված անհիմն դիտողության և որոշակի՝ ավտոմեքենան այդտեղից հեռացնելու վերաբերյալ, ցուցումներ տալու առումով։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ ամբաստանյալը տեղյակ է պահել իրեն նկատողություն անող Վասիլյանին, որ մեքենան կայանում է շատ կարճ ժամանակահատվածով և այդքան ժամանակ վիճաբանելու փոխարեն ինքն արդեն խանութից գնումներ կատարած և վերադարձած կլիներ։
Ասվածից հետևում է, որ վիճաբանության, իսկ հետագայում նաև քաշքշուկի ու կռվի նախաձեռնողն ու պատճառը եղել է ինքը՝ տուժողը։ Հիշյալ փաստը հաստատվել է ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ տուժողի ցուցմունքնրով։
Չնայած դրան, տուժողը շարունակել է աներկբա պնդել ու պահանջել, որ ամբաստանյալը դուրս բերի մեքենան այդ վայրից, իսկ երբ հասկացել է, որ Մ.Սաֆարյանը չի կատարում իր ՙպահանջը՚, մոտեցել է ավտոմեքենային ու այնտեղից վերցնելով ինչ-որ առարկա, այն թաքցրել է մեջքի հետևում ու մոտեցել ամբաստանյալին՝ շարունակելով պնդել պահանջը։
(...)
Դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի և տուժողի ամբողջական ցուցմունքները, փաստում է հետևյալը`
- երկրորդ անգամ մեքենան կայանելուց հետո տուժող Հ.Վասիլյանը գոռգոռացել է Մ.Սաֆարյանի վրա՝ փորձելով շրջապատի մոտ ստեղծել որոշակի տպավորություն իր ասածներն այլ անձանց կողմից անվերապահորեն կատարման ենթակա լինելու առումով,
-մինչ Մ.Սաֆարյանին մոտենալը՝ մեքենայի միջից վերցրել է առարկա՝ /ըստ ամբաստանյալի՝ մահակ/,
-մոտենալով Մ.Սաֆարյանին, 2 անգամ տվյալ առարկայով փորձել է հարվածել ամբաստանյալի գլխի հատվածին, սակայն, Սաֆարյանի կողմից այդ հարվածները կանխվել են ձեռքով պաշտպանվելու միջոցով,
-Հ.Վասիլյանը փորձել է աջ ձեռքով երրորդ անգամ հարվածել Մ.Սաֆարյանին, որի ժամանակ վերջինս կես քայլ ետ է գնացել և իրեն պաշտպանելու նպատակով բաճկոնի աջ գրպանից հանելով եղունգկտրիչ դանակը, բացել այն և մեկ անգամ աջ ձեռքով հարվածել տուժողի մարմնի ձախ կողքային հատվածին,
-երբ Հայկ Վասիլյանը ձեռքով ցանկացել է դարձյալ հարվածել Սաֆարյանին, նրանց է մոտեցել Արմեն Պետրոսյանը, գրկել Հայկի մեջքից և հեռացրել նրան՝ տանելով դեպի մոտակա տնտեսական խանութ։
Հատկանշականն այն է, որ ամբաստանալ Մ.Սաֆարյանը սույն գործով դատական քննության ժամանակ հայտնած տեղեկությունները գրեթե նույնությամբ ներկայացրել է գործի ինչպես նախաքննության, այնպես էլ նախորդ քննության ընթացքում, ինչը վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալը մշտապես հայտնել է նույնաբովանդակ փաստեր, ոչ թե` յուրաքանչյուր դեպքում հարմարացրել դրանք և ներկայացրել իր իսկ նախընտրած տարբերակով։
Մինչդեռ, տուժող Հայկ Վասիլյանը, թե նախաքննության, թե դատական քննության ընթացքում մշտապես տվել է միմյանցից տարբերվող ցուցմունքներ՝ մի դեպքում ընդհանրապես ժխտելով միջադեպի ժամանակ իր մոտ որևէ առարկայի, առավել ևս՝ մահակի առկայությունը, իսկ գործի սույն դատական քննության ժամանակ տված ցուցմունքում չհերքելով իր ձեռքում որևէ առարկայի լինելու փաստը բառացիերոն հայտնել է հետևյալը.
ՙ …չի բացառում, որ միջադեպի ժամանակ գետնից վերցրել է առարկա, օրինակ` փայտ կամ շիշ, թեև հստակ չի մտաբերում և չի պնդում դա։ Իր մոտ նախապես վերցված այլ առարկա չի եղել, որևէ տեղից՝ այդ թվում նաև իր ավտոմեքենայից, որևէ իր չի վերցրել, ավելին, իր ավտոմեքենայում նմանատիպ որևէ իր չի պահում։ Ինքը հաստատապես չի հիշում, որ դեպքի ժամանակ ինչ-որ բան վերցրած լինի ձեռքը, բայց որ ասում են ձեռքում ինչ-որ իր եղել՝ չի բացառում…՚։
Ավելին, միջադեպի ժամանակ իր ձեռքում այլ առարկայի մասին հնարավոր առկայության մասին տուժող Հ.Վասիլյանը չի հերքել նաև իր նախաքննական ցուցմունքում և 02.12.2013թ. Մալաթիայի քննչական բաժնում որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ՝ ՙ(...) Մայիսից լսելով, որ նա ավտոմեքենան չի հեռացնում, մոտեցել է նրան և սկսել են հրմշտել միմյանց, որը վերածվել է քաշքշուկի, ինչի հետևանքով սկսել են ուժեղ հրել իրար։ Չի բացառում, որ այդ ժամանակ գետնից փայտ, քար վերցրած և Մայիսին հարվածած լինի, քանի որ հստակ չի հիշում այդ պահը։ Մտաբերում է, որ այդ պահին գետնին ինչ-որ իր է փնտրելիս եղել, որպեսզի հարվածեր նրան, ուստի, չի բացառում, որ հարվածել է, սակայն հստակ չի մտաբերում, թե Մայիսի մարմնի որ մասին է հարվածել, քանի անգամ և ինչ առարկայով։(...)՚։
Համադրելով տուժողի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ տուժող Վասիլյանը նախ չի ժխտել իր մասնակցությունը ծագած միջադեպին, ապա, յուրաքանչյուր դեպքում որևէ հստակ պատասխան չի տվել իր կողմից որևէ առարկայով հարվածներ հասցնելու հավանականության վերաբերյալ, այդուամենայնիվ, չբացառելով այդ։ Ասվածի մասին է վկայում նաև այն, որ գործի դատական քննության ընթացքում ի պատասխան դատավարության մասնակիցների և դատարանի տված հարցերին, տուժողը չի հերքել իր կողմից իր հետ վիճաբանող անձին որևէ առարկայով հարվածելու հանգամանքը։ Դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ Հ.Վասիլյանը Մ.Սաֆարյանին հարվածելու վերաբերյալ տվել է ընդհանրական, հիմնականում խուսանավող բնույթի պատասխաններ, այն է` ՙհնարավոր է՚, ՙչեմ բացառում՚ և այլն, որոնցով սակայն, վերջինս այդպես էլ չի հերքել իր կողմից ամբաստանյալին փայտով, մահակով կամ որևէ այլ առարկայով հարվածելու փաստը։
Նման պարագայում, դատարանն արձանագրում է, որ դատարանում ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի ցուցմունքները` Հ.Վասիլյանի կողմից իրեն մահակով հարվածներ հասցնելու մասին չեն կարող համարվել ոչ արժանահավատ ու մտացածին` դրան որպես հակափաստարկ բերված որևէ ապացույցի բացակայության հիմքով։ Նույնը նաև ամբաստանյալի վրա դեպքից հետո որևէ մարմնական վնասվածք չհայտնաբերվելու առումով։ Մեղադրանքի կողմի այն դիտարկումը, թե ամբաստանյալի կողմից մահակով հարվածներ չստանալու փաստը հիմնավորվել է նաև նրանով, որ դեպքից հետո ամբաստանյալը որևէ մարմնական վնասվածք չի ստացել, դատարանը չի դիտում որպես տուժողի կողմից հարվածներ հասցնելու փաստը բացառող հանգամանք, քանի որ ինչպես հաստատվեց գործի քննությամբ, դեպքը տեղի է ունեցել նոյեմբեր ամսվա վերջին և ամբաստանյալի պնդմամբ ինքը եղել է հաստ հագուստներով և հնարավոր է, որ վնասվածք չստանար։
Վերը նշվածից զատ, քրեական գործի համար առանցքային նշանակություն ունեցող տվյալ հանգամանքը հաստատված կամ հերքված համարելու տեսանկյունից դատարանն առանձնակի կարևորում է և անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ դատարան հրավիրված վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքներին, ով եղել է դեպքի անմիջական ականատեսը և նրա կողմից տրված ցուցմունքները հատկապես արժևորվում են նրանով, որ վերջինս, ի տարբերություն ամբաստանյալի կամ տուժողի, հանդիսանում է գործի ելքով չշահագրգռված անձ։
Վկա Հակոբյանի դատական քննության ընթացքում տրված ցուցմունքի բովանդակային վերլուծությամբ պարզ է դառնում, որ վերջինս ակամայից, հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ ներկա է գտնվել և ականատես է եղել միջադեպի որոշակի հատվածին, մասնավորապես, ամբաստանյալի և տուժողի միջև տեղի ունեցած լարված խոսակցությանը, քաշքշուկին ու կռվին, իսկ այնուհետև՝ տուժողի կողմից ամբաստանյալին հարվածներ հասցնելուն։
(...)
Փաստորեն, ականատես վկան մանրամասն ներկայացնելով դեպքի այն հատվածը, որի անմիջական մասնակիցն է եղել, պնդել է, որ տեսել է, թե ինչպես է վիճող երիտասարդներից մեկը մոտենում մոտակայքում կայանված սպիտակ գույնի ՙՄերսեդես՚ մակնիշի մեքենային, այնտեղից վերցնում ինչ-որ առարկա` փայտ, և այդ փայտով վերևից դեպի ներքև հարվածում մյուսին, այսինքն՝ Մ.Սաֆարյանին։
Հատկանշական է, որ վկա Հակոբյանի ցուցմունքն իր բովանդակությամբ՝ կապված կողմերի միջև տեղի ունեցած լարված խոսակցության, դրանցից մեկի կողմից առարկան ավտոմեքենայի միջից վերցնելու, իսկ այնուհետև դրանով վիճաբանության մասնակիցներից մեկին 2-3 անգամ՝ ընդ որում վերևից դեպի ներքև ուղղությամբ հարվածելու հետ, նույնությամբ համընկնում է ամբաստանյալի կողմից տրված ցուցմունքի հետ՝ բացառությամբ ամբաստանյալի և վկայի կողմից հիշյալ առարկային վերաբերող նկարագրության։
Ավելին, վկայի ցուցմունքն, ըստ էության, տրամագծորեն չի հակասում նաև տուժող Վասիլյանի ցուցմունքին այն առումով, որ նա, ի վերջո, չի հերքել վիճաբանության ու կռվի պահին իր ձեռքում որևէ այլ առարկայի առկայության փաստը։
Այստեղ հարկ է անդրադարձ կատարել վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքի ինչպես արժանահավատությանը, այնպես էլ նրա կողմից դեպքի հանգամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակության մասին հարցերին առհասարակ, քանի որ ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ հետագայում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազներն ու ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, կասկածի տակ են դրել նշված վկայի ցուցմունքների արժանահավատությունը՝ այն պայմանավորելով նրա հիվանդությունների հետ, քանի որ բժիշկ-նյարդաբան Վ.Մ.Պապիկյանի կողմից 04.02.2011թ.-ին կնքված և ստորագրված` Էտապային էպիկրիզի համաձայն` վկա Սամվել Հակոբյանի մոտ ախտորոշվել է ՙԿայուն մնացորդային երևույթներ կրած գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարումից ձախ հետին ուղեղային զարկերակի ավազանում, աջակողմ հոմոնիմ հեմիանոպսիա, ասթենո-դեպրեսիվ սինդրոմ՚ (...) ՚։
Անդրադառնալով և կասկածի տակ դնելով վկայի՝ նախաքննական և նախորդ դատական քննության ընթացքում տրված ցուցմունքները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2015թ. դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ արձանագրել է, որ ստորադաս դատարանները Ս.Հակոբյանի ցուցմունքը գնահատելիս քննարկման առարկա չեն դարձրել.
(…) - նախաքննության ընթացքում որպես վկա հարցաքննված Սամվել Հակոբյանի որդու` Վահրամ Հակոբյանի ցուցմունքը, որով վերջինս հերքել է ՙ02՚ հաղորդաշարը նայելու և Մայիս Սաֆարյանի ու Հայկ Վասիլյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբանությունը հոր հետ քննարկելու հանգամանքը։ Վկա Վահրամ Հակոբյանը խնդրել է չընդունել Սամվել Հակոբյանի կողմից տրված ցուցմունքները` նրա մոտ առողջական խնդիրների (հիշողության և տեսողության հետ կապված), ինչպես նաև հոգեկան անհավասարակշիռ վիճակի, ուժեղ երևակայության և հաճախակի հորինվածքներ ներկայացնելու պատճառաբանությամբ,
- բժիշկ-նյարդաբանի կողմից տրված Էտապային էպիկրիզը, որի համաձայն` վկա Սամվել Հակոբյանի մոտ ախտորոշվել են կայուն մնացորդային երևույթներ կրած գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարումից ձախ հետին ուղեղային զարկերակի ավազանում, աջակողմ հոմոնիմ հեմիանոպսիա և ասթենո-դեպրեսիվ սինդրոմ,
- իր կողմից տրված ցուցմունքներում Ս.Հակոբյանը հայտնել է, որ ճանաչում է Մ.Սաֆարյանի հորը և նրա առաջարկով է եկել ցուցմունք տալու, ինչպես նաև վատառողջ է, ունի հիշողության հետ կապված խնդիրներ, տեսածը և լսածը շուտ է մոռանում,
- ցուցմունքներ տալիս օգտվել է գրառումներից (…)։
Վերոնշյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ՙ(…) վկա Սամվել Հակոբյանի շահագրգռվածության, մասնավորապես` ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի հոր ծանոթը լինելու մասին հենց իր կողմից հայտնած տեղեկությունները, ինչպես նաև նրա կողմից հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու և վերարտադրելու դժվարությունների ու վատ տեսողության վերաբերյալ ինչպես իր, այնպես էլ իր որդու ցուցմունքներում, բժիշկ-նյարդաբանի ախտորոշումներում պարունակվող տվյալները կասկածի տակ են դնում Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը (…)՚։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի հիշյալ որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ գործի արդարացի լուծման համար կարևոր նշանակություն ունեցող հիշյալ հանգամանքները պարզելու նպատակով, հաշվի առնելով վկա Սամվել Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործում գտնվող բժշկական փաստաթղթերում առկա տեղեկությունները և դրանցով պայմանավորված՝ վկայի կողմից գործի փաստերն ու իրադարձությունները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունները պարզելու նպատակով դատարանը, սույն գործի դատական քննության ընթացքում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108 հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով առ այն, որ՝
ՙ (...) Քրեական գործով վարույթում ստորև նշված հանգամանքները կարող են հաստատվել միայն հետևյալ ապացույցները նախապես ստանալով և հետազոտելով`
3) վկայի կամ տուժողի ունակ չլինելը ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու քրեական գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները` դատահոգեբուժական փորձագետի եզրակացությունը (...)՚։
(...)
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի թիվ 138/17 եզրակացության համաձայն՝ ՙ(…) Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս չի տառապում, հանդիսանում է հոգեպես առողջ անձ։
(…)՚։
Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ նշանակված ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի թիվ 138/17 եզրակացությամբ հերքվում է այն հանգամանքը և փարատվում ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի այն կասկածը, որ Ս.Հակոբյանը հանդիսանում է հոգեկան հիվանդությամբ տառապող անձ, հետևաբար, դեպքին նախորդող, ինչպես նաև բուն դեպքի ժամանակահատվածում, իր նախաքննական և բոլոր դատաքննական ցուցմունքները տալու ժամանակ տկարամտությամբ կամ որևէ հոգեկան հիվանդությամբ կամ հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարմամբ չի տառապել, կարող էր ու կարող է գիտակցել իր գործողությունները կամ ղեկավարել դրանք, հասկանալ դրանց բնույթն ու նշանակությունը, հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ վերջինիս կողմից դատարանում տրված ցուցմունքն անարժանահավատ դիտելու հիմքերը բացակայում են։
Ինչ վերաբերում է Վ.Հակոբյանի կողմից հայտնած տեղեկություններին՝ կապված հոր առողջական վիճակի հետ, որոնք ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կասկածի տակ են դրել վկա Ս.Հակոբյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը, դատարանը փաստում է հետևյալը՝
Սույն գործով դատական քննության ընթացքում Վ.Հակոբյանը դատարանում հստակ նշել է, որ՝ ՙ (…)նախկինում չի եղել դեպք, երբ հայրը փորձի ինչ-որ իրադարձություն հորինել, երևակայել, ավելին, նրան բնորոշ չէ երևակայության /ֆանտազիա/ հատկանիշը։ Նախաքննության ընթացքում վարույթն իրականացնող քննիչն անընդհատ հորը կանչել է հարցաքննության, ուստի, անհանգստանալով վերջինիս առողջական վիճակի մասին, ինքն իր նախաձեռնությամբ հոր առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթեր է ներկայացրել քննիչին։
(...) Մինչ ոստիկանություն գնալը, հայրը պատմել է իրեն դեպքի մասին, սակայն չի ցանկացել, որ այդ խոսակցությունը ծավալվեր, այն պատճառով, որ վերջինս տրված ցուցմունքի հետևանքով որևէ խնդիր չունենար, ավելին, չի ցանկացել, որպեսզի մորը ևս հետագայում հարցաքննության կանչեին (…)՚։
Նման պարագայում, դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ Վ.Հակոբյանը գործով մինչդատական վարույթի ընթացքում նախաքննական մարմնին է ներկայացրել հոր առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթեր և հորդրել արժանահավատ չդիտել այդ ցուցմունքները, ելնելով լոկ այն բանից, որ հայրը վատառողջ է, վերջինիս հակացուցված է հուզվելը, իսկ ինքն առավել մտահոգ է եղել նրա առողջական վիճակի մասին և չի ցանկացել ավելորդ բարդություններ։ Բացի այդ, վկան հավելել է նաև, որ չի ցանկացել, որ ոչ միայն հայրը ներգրավվեր քննչական և դատավարական գործողություններին, այլ նաև, մտահոգվել է հետագայում մորը ևս անհանգստացնելու համար։
Վերը շարադրվածի պարագայում, դատարանն ընդգծում է, որ Ս.Հակոբյանը դատարանում հստակ նկարագրել է այն ամենը, ինչին նա անմիջականորեն ներկա է գտնվել, ուստի բացակայում է որևէ հիմք՝ նրա ցուցմունքն անարժանահավատ լինելու առումով։
Այս առումով արդեն դատարանն էական չի համարում, թե արդյոք վկան նախաքննական մարմնի մոտ ցուցմունք տալիս օգտվել է գրառումներից, թե ոչ, քանի որ ինչպես նախորդ, այնպես էլ ներկա դատական քնությամբ վերջինս այդպիսի գրառումներ չի ունեցել, մինչդեռ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատարաններում մշտապես հայտնել է նույն տվյալները՝ գործի փաստական հանգամանքների մասին։
Դատարանը փաստարկված չի համարում նաև մեղադրանքի կողմի այն դիտարկումը, որ վկա Սամվել Հակոբյանը նախաքննական մարմին է ներկայացել և ցուցմունք տվել ամբաստանյալի հոր նախաձեռնությամբ, քանի որ դատարանում դրա վերաբերյալ որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ։ Ի հակառակ դրան, վկա Հակոբյանը պնդեց, որ որպես անձ և քաղաքացի մշտապես դրսևորում է քաղաքացիական բարձր ակտիվություն, մասնակցում ընտրական գործընթացներին և ականատես լինելով դեպքին, իսկ դրանից հետո տեղեկանալով, որ վիճաբանողն իր ծանոթի՝ Լևոն Սաֆարյանի որդին է իր քաղաքացիական պարտքն է համարել գնալ և դրա վերաբերյալ հայտնել ողջ ճշմարտությունը։
Այսպիսով, հաշվի առնելով, որ գործի դատական քննության արդյունքում ի հայտ չեկան այնպիսի բավարար փաստեր, որոնք կհերքեին կամ կբացառեին տուժող Հ.Վասիլյանի կողմից ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանին որևէ առարկայով, այդ թվում մահակով, հարվածներ հասցնելու հանգամանքը, հետևաբար, դատարանը նշվածը դիտարկելով որպես չփարատված կասկած, որը չի ընդունվում որպես արժանահավատ իրողություն մեղադրանքի մարմինների կողմից, գտնում է, որ այն կամ պետք է հերքվի որոշակի՝ բավարար ապացույցներով, ինչը տեղի չունեցավ, կամ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17 հոդվածի համաձայն` պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի։
Նույն կերպ և մահակի նկարագրության առումով։ Մեղադրանքի մարմինները, հետագայում նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, որպես ամբաստանյալի կողմից տրված ցուցմունքների անարժանահավատության հիմք են դիտել նաև մահակի նկարագրությունը։ Մինչդեռ, դատարանը, վերը նշված պատճառաբանություններով հաստատված համարելով, որ իրականում միջադեպի ժամանակ տուժողի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ տեղի են ունեցել հարվածներ ձեռքում եղած փայտով կամ մահակով, չի կարևորում դրա նկարագրությունը, քանի որ նախ՝ հիշյալ իրավիճակում, միջադեպի տևողության մեկ րոպեի ընթացքում, յուրաքանչյուր անձ յուրովի կարող էր ընկալել այդ առարկայի նկարագրությունը։ Բացի այդ, նկարագրված պայմաններում առավել կարևոր է տուժողի մարմնական վնասվածք ստանալուն նախորդող իրադարձությունները, ինչն անմիջական նշանակություն ունի ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի հետ, (...):
Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտի ՙԴատարանի իրավական վերլուծությունները՚ բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
ՙ (...)
Սույն գործի ապացույցների և դրանց հիման վրա պարզված գործի փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում, դատարանը եկավ այն հետևության, որ վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմինը չի ձեռնարկել օրենքով սահմանված բոլոր անհրաժեշտ և բավարար միջոցները՝ քննվող քրեական գործով բոլոր փաստական հանգամանքները վեր հանելու ուղղությամբ, ինչի արդյունքում ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ դատարանը պարտավոր է հիմք ընդունել, ավելին, կասկածի տակ չդնել ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի, վկա Ս.Հակոբյանի ցուցմունքները` կապված տուժող Հ.Վասիլյանի կողմից մահակով հարվածներ հասցնելու, իսկ այդ հարվածների հետևանքով ու դրանից դրդված ամբաստանյալի կողմից տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառելու անխուսափելի անհրաժեշտության վերաբերյալ։
Այլ կերպ դատարանում` ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի և գործի ելքով որևէ շահագրգռվածություն չունեցող անձի` վկա Ս.Հակոբյանի ցուցմունքները՝ Հ.Վասիլյանի կողմից Մ.Սաֆարյանին հարվածներ հասցնելու վերաբերյալ չեն կարող համարվել ոչ արժանահավատ ու մտացածին` դրան որպես հակափաստարկ բերված որևէ ապացույցի բացակայության հիմքով։
Այսպիսով, դատարանն արձանագրելով, որ սույն գործով հավաքվել է ապացույցների որոշակի ամբողջություն, փաստում է, որ պարտավոր է դրանք համադրել, գնահատել ու վերլուծել այդ` հավաքված ապացույցների միասնականության շրջանակներում։ Մինչդեռ, անդրադառնալով մեղադրանքի կողմի այն դատողություններին, թե ամբաստանյալ Սաֆարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանը հիմնավոր է և նա պետք է պատասխանատվության ու պատժի ենթարկվի այդ հանցավոր արարքը կատարելու համար, դատարանը գտնում է, որ նախաքննությամբ հավաքված ու դատարանում հետազոտված ապացույցները թույլ չեն տալիս գալու այդ եզրահանգման հետևյալ պատճառաբանությամբ։
Ասվածը մասնավորապես վերաբերվում է Մ.Սաֆարյանի կողմից տուժողին դանակահարելու դրդապատճառներին, նրա սուբյեկտիվ դիտավորությանն ու դրանք գնահատելուն համար անհրաժեշտ փաստերին ու ապացույցներին։ Այս առումով կարևոր է վերլուծել ամբաստանյալի կողմից տուժողին մարմնական վնասվածք հասցնելուն նախորդած ժամանակահատվածում և դրանից հետո տեղի ունացած իրադարաձությունները։
(...)
Գործի քննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալը նախապես որևէ դիտավորություն չի ունեցել տուժող Հ.Վասիլյանին դանակով մարմնական վնասվածք պատճառելու առումով, այլ մարմնական վնասվածքը պատճառել է ելնելով արդեն իսկ ստեղծված` իր կյանքի համար առաջացած վտանգը խափանելու, դադարեցնելու մղումներից ելնելով։
Անդրադառնալով անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում գործելու վերաբերյալ ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի կողմից առաջ քաշված հարցին, դատարանը ցանկանում է նախ մեջ բերել է այս առթիվ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից մի շարք որոշումներում արտահայտած որոշակի իրավական դիրքորոշումներ, ապա դրանք վերլուծել նաև սույն գործով ի հայտ եկած փաստական հանգամանքների լույսի ներքո `
(...)
Այնուհետև, ոտնձգությունը եղել է առկա, մասնավորապես, այն սկսվել է տնտեսական խանութի դիմաց, երբ Հ.Վասիլյանը մոտեցել է Մ.Սաֆարյանին ու իրականացրել ոտնձգությունը՝ մասնավորապես ձեռքում գտնվող առարկայով փորձել է 2-3 հարված հասցնել Մ.Սաֆարյանի գլխի շրջանում, սակայն չի կարողացել, քանի որ Սաֆարյանն իր ձեռքով կանխել է այդ հարվածները գլխի շրջանում ստանալը։ Տվյալ պարագայում, դատարանը փաստում է, որ ոտնձգությունը սկսվել, ավելին, եղել է ընթացքի մեջ և դեռևս ավարտված չի եղել այն պահին, երբ Մ.Սաֆարյանը դանակով հարվածել է Հ.Վասիլյանին։ Դրա մասին է վկայում այն, որ Հ.Վասիլյանի կողմից երկու անգամ հարվածի փորձ կատարելուց հետո Մ.Սաֆարյանը հասկանալով, որ հաջորդ հարվածն ի վիճակի չէ կանխելու, դանակով, ըստ էության, հարվածել է տուժողին` իրական ոտնձգությունը սկսված լինելուց հետո` մինչև միջադեպի ավարտը։ Ասվածին հավելելով ոտնձգության առկայության (բ/ ենթակետ) կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումը` դատարանը գտնում է, որ գործում չկան օբյեկտիվ հիմքեր պնդելու, որ Հ.Վասիլյանին վնաս հասցնելու պահին Մ.Սաֆարյանը գիտակցում էր, կամ կարող էր գիտակցել, որ տուժողի կողմից սկսված ոտնձգությունն արդեն իսկ ավարտված է, հատկապես, որ այն գտնվել է ընթացքի մեջ։
(...)
Անդրադառնալով տվյալ վիճաբանության՝ ոտնձգության, իրական լինելու փաստին, դատարանը գտնում է, որ ոտնձգությունը եղել է իրական, այլ ոչ թե պաշտպանվողի` տվյալ դեպքում Մ.Սաֆարյանի, երևակայության արդյունքը, ինչը պայմանավորված է ինչպես Մ.Սաֆարյանի, այնպես էլ վկա Ս.Հակոբյանի ներկայացրած փաստերով, որոնք հետազոտվել են դատարանում։
Արձանագրելով, որ մեղադրանքի կողմը դատարանին չներկայացրեց օբյեկտիվ հիմքեր առ այն, որ դեպքի օրը ամբաստանյալի կյանքի կամ առողջության նկատմամբ որևէ ոտնձգություն չի կատարվել և միայն պաշտպանվողին է թվացել, թե այդպիսին առկա է, դատարանը փաստում է, որ տվյալ պարագան չի կարող դիտվել որպես կարծեցյալ պաշտպանություն։
Հետևաբար, վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերը նշված դիրքորոշման ՙգ՚ ենթակետով նախատեսված իրական լինելու պայմանը նույնպես առկա է։
Դատարանը կրկին անդրադառնալով վճռաբեկ դատարանի վերը նշված դիրքորոշումներին, հաստատված է համարում նաև սույն գործով հասարակության շահերին վտանգ սպառնալու բաղադրիչի առկայությունը։ Մասնավորապես, տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ վտանգ է սպառնացել Մ.Սաֆարյանի իրավունքներին և շահերին՝ նրա առողջությանն ու կյանքին, ուստի պաշտպանվողը` Մ.Սաֆարյանը, իր նախաձեռնությամբ իրականացրել է պաշտպանություն` այն է դանակով հարվածել է Հ.Վասիլյանին և այդ կերպ փորձել խափանել արդեն իսկ սկսված և առկա վտանգը։ Տվյալ իրավիճակում պաշտպանվողը Սաֆարյանը պաշտպանությունն իրականացրել է իր նախաձեռնությամբ, ինքնուրույն ընտրելով դրա տեսակը։
Ուստի առկա է նաև վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերը նշված դիրքորոշման ՙդ՚ ենթակետով նախատեսված` վտանգ սպառնալը անձի, հասարակության, պետության շահերին պայմանը։
Սույն գործի ապացուցներից բխում է, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում վնասը պատճառվել է միայն ոտնձգողին /տվյալ դեպքում` Հ.Վասիլյանին/։ Այսինքն, վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալի կողմից դանակով մարմնական վնասվածք է պատճառվել սույն քրեական գործի շրջանակներում տուժող հանդիսացող Հ.Վասիլյանին, ով, ինչպես պարզվեց գործի քննությամբ, եղել է Մ.Սաֆարյանին հարվածներ հասցնող անձը։ Այսինքն, Մ.Սաֆարյանը դանակով մարմնական վնածվածք է պատճառել ոտնձգողին, այլ ոչ թե կողմնակի կամ ոտնձգության հետ որևէ առնչություն չունեցող որևէ մեկի։
Ուստի առկա է նաև վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերը նշված դիրքորոշման ՙե՚ ենթակետով նախատեսված` վնաս հասցնելը միայն ոտնձգողին պայմանը։
Վերջին պայմանը հանդիսանում է պաշտպանության համարժեքությունը ոտնձգությանը։ Տվյալ դեպքում դատարանը փաստում է, որ սույն գործով ամբաստանյալի արարքին քրեաիրավական գնահատական տալու տեսանկյունից անհրաժեշտ է ուշադրություն դարձնել տեղի ունեցած ոտնձգության և պաշտպանության միջև անհամապատասխանության ակնհայտությանը, այսինքն` արդյոք ոտնձգողին հասցվել է այնպիսի համարժե ք վնաս, որը տվյալ պայմաններում անկասկած արդարացված է։
Դատարանը վերլուծելով գործի փաստերն ու ապացույցները եզրահանգում է, որ դեպքի ժամանակ ոտնձգության և պաշտպանության միջև եղած անհամապատասխանությունը տվյալ դեպքում ակնհայտ է եղել հենց իր` պաշտպանությունն իրականացնող ամբաստանյալի, համար։ Պաշտպանվողը` տվյալ դեպքում Մ.Սաֆարյանը, պետք է գիտակցեր, որ չափից ավելի մեծ վնաս է հասցնում ոտնձգողին, ինչը տվյալ իրադրությունում արդարացված չէ։
(...)Դատարանն արձանագրում է, որ քննվող քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա հաստատված գործի փաստական հանգամանքները թույլ են տալիս գալու այն եզրահանգման, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի իրականացրած հանցավոր գործողությունները բխում և ակնհայտորեն են համապատասխանում որոշման ՙբ՚ ենթակետով սահմանված` ոտնձգության հանկարծակիությանը։
Այլ կերպ, հաստատված համարելով, որ տուժող Հ.Վասիլյանը դրսևորելով ակտիվ վարքագիծ, ելնելով այն հանգամանքից, որ ամբաստանյալ Սաֆարյանը տուժողին դանակահարել է տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ, դատարանը գտնում է, որ նա տուժող Հ.Վասիլյանին որպես կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածք է պատճառել նրա հակաիրավական գործողությունները կանխելու նպատակով« պաշտպանվելով իր առողջության նկատմամբ իրականացվող հանկարծակի և ինտենսիվ ոտնձգությունից։ Ի հիմնավորումն վերոհիշյալ փաստարկի` դատարանն ընդգծում է, որ գործի փաստական հանգամանքների, գործով ձեռք բերված ապացույցների համադրումից հետևում է, որ Մ.Սաֆարյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանկարծակի, հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական, իսկ նրա գործողություններն ուղղված են եղել իր շահերի պաշտպանությանը, և վերջինս տուժողին մարմնական ծանր վնաս է պատճառել նրա հակաիրավական գործողությունները կանխելու նպատակով։ Հանկարծակիության բնութագրիչը յուրաքանչյուր դեպքում խիստ բնորոշ է լինում տեղի ունեցած իրադարձություններին, հետևապես պետք է գործի հանգամանքների մանրակրկիտ հետազոտմամբ գալ այն եզրահանգման, թե արդյուք տուժողի գործողությունները եղել են հակարծակի՝ վնաս պատճառած անձի նկատմամբ։
Սույն դեպքում, թեև Մ.Սաֆարյանը տեսել է, որ տուժող Հ.Վասիլյանն իր ավտոմեքենայից վերցրել և մեջքի ետևում է թաքցրել ինչ-որ առարկա, այնուամենայնիվ, նախ՝ այդ պահից մինչև այդ առարկայով իրեն հարվածելը անցել է բավականին կարճ ժամանակահատված՝ վայրկյաններ, բացի այդ, ամբաստանյալը, մինչև վերջին պահը չի մտածել, որ այնուամենայնիվ, տուժողն իրեն հարվածներ կհասցնի տվյալ առարկայով, ու թեև նշված իրավիճակում ամբաստանյալի կողմից դրսևորած գործողություննեը դուրս են օբյեկտիվ պաշտպանության իրավիճակից, ուստի ամբաստանյալի գործողություններն ուղղված տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառելուն անհամարժեք են նրան հասցված վնասի առումով, ինչը կարող է լինել նաև ամբաստանյալի ինտելեկտուալ կարողություններով պայմանավորված՝ իր վրա իրականացված ոտնձգության ոչ համարժեք գնահատման արդյունք, քանի որ ամբաստանյալի մոտ ախտորոշվել է ՙՕրգանական ծագման էմոցիոնալ անկայունության խանգարում՚, որի հիմքով վերջինիս խորհուրդ է տրվել նյարդահոգեբույժի ամբուլատոր հսկողություն։
Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ ոտնձգության և պաշտպանության միջոցների միջև առկա ակնհայտ անհամապատասխանության պայմաններում Մ.Սաֆարյանի արարքը պետք է որակվի որպես անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ հասցված ծանր մարմնական վնասվածք։
Դատարանը փաստում է, որ ոտնձգության և պաշտպանության անհամապատասխանությունն առաջին հերթին որոշվում է ոտնձգության բնույթով, իսկ ոտնձգության բնույթը որոշվում է այն օբյեկտի արժեքավորությամբ, որի դեմ ուղղված է ոտնձգությունը։ Դատարանը հաստատված է համարում այն փաստը, որ պաշտպանվող ամբաստանյալի մոտ առաջացել է հոգեբանական լարվածության, վախի և անհավասարակշռության վիճակ, ինչն էլ խանգարել է նրան ճիշտ գնահատել իրադրությունը, սպառնացող վտանգի բնույթն ու աստիճանը։
Ուստի պաշտպանվողը ` Մ.Սաֆարյանը, ոտնձգողին պատճառել է ավելի մեծ վնաս, քան տվյալ իրադրությունում բավարար էր ոտնձգությունը խափանելու, դադարեցնելու համար։
Ամբաստանյալի կողմից Հ.Վասիլյանին դիտավորությամբ ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորության բացակայության մասին է վկայում նաև այն, որ վերջինս, ըստ էության, իրական հնարավորություն է ունեցել վիճաբանության ժամանակ դանակի մի քանի հարված հասցնել իրեն մահակով հարվածներ հասցնող անձին, սակայն այդ կերպ չի վարվել և ինչպես նշվեց վերևում դանակի մեկ հարվածով ընդամենը ցանկացել է խափանել հարձակվողի գործողությունները, այն է՝ վրա հասնող հնարավոր ծանր հետևանքների առաջացումը։ Մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում դիտավորությամբ այլ անձի առողջությանը ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու համար, ինչը քննվող քրեական գործով չհիմնավորվեց։
(...) Այսպիսով, ուսումնասիրելով գործով ձեռք բերված ապացուցները, վերլուծելով ու համադրելով դրանք, գործի փաստական հանգամանքները դիտարկելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված, վերը շարադրված որոշումների լույսի ներքո, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը ենթակա է վերաորակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով` այն է մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Մայիս Սաֆարյանը կատարել է արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
(…) ՚:
3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը` ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը հայտնել է, որ ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին մեղսագրված արարքըª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելովª դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ նկատի ունենալով, որ դատարանը հաստատված է համարել, որ տուժող Հայկ Վասիլյանին կտրող-ծակող գործիքով հարվածել և առողջությանը ծանր վնաս է պատճառել ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանըª վերաքննիչ բողոքում այդ հանգամանքի վերաբերյալ առանձին դատողություններ չի ներկայացնում։ Դատարանը դեպքի հանգամանքների մասին իր հետևությունները հիմնավորել է բացառապես ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի և վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքներով։ Այն, որ Հայկ Վասիլյանի կողմից Մայիս Սաֆարյանի վրա ՙգոռգոռալը՚ շրջապատի մոտ տպավորության ստեղծելու նպատակով է եղել, որևէ օբյեկտիվ փաստական տվյալով չի հիմնավորվում։ Այդ մասին դատարանում ցուցմունք տալիս իր ենթադրությունն է հայտնել միայն ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանը, ինչը դատարանի կողմից արձանագրվել է որպես հիմնավորված փաստ։
Տուժող Հայկ Վասիլյանը բազմիցս հաստատապես հերքել է ավտոմեքենայում մահակ կամ նմանատիպ այլ առարկաներ պահելու, առավել ևս, այդպիսիք ավտոմեքենայից վերցնելու հանգամանքը, սակայն դատարանը կրկին միայն ամբաստանյալի և վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների հիման վրա հաստատված է համարել նշված հանգամանքը։
Տուժող Հայկ Վասիլյանը նախաքննության և դատաքննությունների ընթացքում ցուցմունքներ է տվել, որ իրեն վնաս պատճառած անձի հետ վիճել են, քաշքշել, սակայն ինքը նրան չի հարվածել, հնարավոր էª հրել է, չի հիշում, որ իր ձեռքում ինչ-որ իր եղած լինի։ Պնդել է, որ ինքը միտումնավոր մահակ կամ այլ իր չի հանել ու չի հարվածել իր հետ վիճաբանողին։ Առավել հավանական է, որ այդպիսի բան (որ հարվածած լինի) չի եղել, քան եղել է։ Նախաքննության ընթացքում նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. դեկտեմբերի 3-ի թիվ 3924/հ եզրակացության համաձայնª ՙՄայիս Սաֆարյանի մոտ, փորձաքննության պահին, մարմնական կնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել՚։
Գործով հարցաքննված վկա Արմեն Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել, որ Հայկ Վասիլյանի ձեռքում մահակ չի տեսել վիճաբանություն չի տեսել, Հայկին ու Մայիսին տեսել է արագ շնչելիս, հետո Հայկը հագուստներն է զննել, որից հետո նրան առաջարկել է գնալ խանութ և հանգստանալ, որից հետո նոր գրկախառնվել ու տարել է։ Այսինքն Արմեն Պետրոսյանի ցուցմունքներից հետևում է, որ նա որևէ հարված չի կանխել, ինչը վկայում է ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ վկա Սամվել Հակոբյանի այդ կապակցությամբ տրված ցուցմունքների ոչ հավաստի լինելու մասին։
Դատարանն անտեսելով վերոնշյալ փաստական տվյալները և հիմնվելով միայն ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի և վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների վրա, հաստատված է համարել, որ Հայկ Վասիլյանը մահակով հարվածել է Մայիս Սաֆարյանի գլխի ուղղությամբ։
Այդ առումով Դատարանը պատշաճ վերլուծության չի ենթարկել նաև ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի կողմից նկարագրված դեպքի այն հանգամանքները, որոնք վերաբերում են ենթադրյալ երրորդ հարվածը հասցնելու պահին Մայիս Սաֆարյանիª հետ քաշվելուն գրպանից եղունգկտրիչը հանելուն, դրա դանակը բացելուն և Հայկ Վասիլյանին հարվածելուն, քանի որ նկարագրված գործողությունները մեկ հարվածի կատարման ընթացքում (առավել ևս որ դատարանի համոզմամբ վիճաբանությունը տևել է կարճ) իրականացնելը նույնիսկ տեսականորեն հավանական չէ։
Ինչպես երևում է, դատարանը Մայիս Սաֆարյանին առաջադրված մեղադրանքը վերաորակելու հիմքում դրել է բացառապես ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի և վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքները։
Բողոքի հեղինակը հղում կատարելով ամբաստանյալ Մայիս Լևոնի Սաֆարյանի, վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքներին հայտնել է, որ նրանց ցուցմունքների վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ դրանցում արտացոլված բուն դեպքի վերաբերյալ տվյալները գրեթե նույնական ենª Հայկ Վասիլյանն ասել է, ՙդու երևի լավ չես հասկանում՚ և գնացել ու ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենայից վերցրել է ինչ-որ առարկա, ապա դրանով 2-3 անգամ վերևից ներքև փորձել է հարվածել Մայիս Սաֆարյանի գլխի ուղղությամբ, որից հետո գրկախառնվել են իրար։
Հատկանշական է, որ Մայիս Սաֆարյանը դեպքը ներկայացնում է երկու դրվագով։
Այսպես.
Առաջին դրվագը ներառում է երկրորդ անգամ ավտոմեքենան կայանելուց հետո Հայկ Վասիլյանհ հետ սկսված խոսակցությունը, որը վերաճել է քաշքշուկի, սակայն միմյանցից հեռացել են և ինքը փորձել է նստել ավտոմեքենան։
Երկրորդ դրվագը սկսվում է այն պահից, երբ առաջին դրվագի ավարտից հետո Մայիս Սաֆարյանը նստել է իր ավտոմեքենան, սակայն Հայկ Վասիլյանը նրա հետևից բղավել է ՙարա, արի՛, ոնց որ չես հասկանում՚ և գնացել է ավտոմեքենայի մոտ ու վերցրել մահակը։ Երկրորդ դրվագն ավարտվում է Արմեն Պետրոսյանի միջամտությամբ։ Մայիս Սաֆարյանի և Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների համադրումից հետևում է, որ Սամվել Հակոբյանը տեսել է միայն վիճաբանության երկրորդ դրվագը (հատվածը), սակայն դրա ավարտը վկան նկարագրել է այլ կերպ, նշել միայն գրկախառնվելու մասին, սակայն Արմեն Պետրոսյանի մոտենալու և բաժանելու մասին ոչինչ չի հայտնել, չնայած այդ իրադարձություններն ըստ Մայիս Սաֆարյանիª վայրկյանների ընթացքում են տեղի ունեցել։
Նշվածի վերլուծությունն էլ ավելի ամբողջական է դառնում տուժող Հայկ Վասիլյանի ցուցմունքների համադրմամբ։
Հայկ Վասիլյանը դեպքը նկարագրել է մեկ դրվագով։ Այսինքն, վիճաբանությունը սկսվել և ավարտվել է առանց ընդհատումների։ Նշել է, որ ինքը ավտոմեքենայից ինչ որ իր վերցնելու համար չի հեռացել, վիճաբանությունը եղել է սխալ վայրում կայանելու համար և Մայիս Սաֆարյանը կտրականապես մերժել է ավտոմեքենան այլ վայրում կայանելը։ Նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել է, որ Մայիս Սաֆարյանը ձեռքով հարվածել է իր դեմքին, ինքն էլ նրան է հարվածել և սկսվել է փոխադարձ կռիվ։ Դատաքննության ընթացքում հիմնականում պնդել է նախաքննական ցուցմունքըª միայն նշելով, որ միմյանց ոչ թե հարվածել են, այլª ուժեղ հրել։
Մայիս Սաֆարյանի ցուցմունքների վերլուծության տեսանկյունից հատկապես ուշագրավ են Մայիս Սաֆարյանի վերաբերյալ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 21 եզրակացության ՙհոգեկան վիճակ՚ բաժնում դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ նշված այն տեղեկությունները, որոնք Մայիս Սաֆարյանը հայտնել է փորձաքննություն իրականացնող հանձնաժողովին.
ՙ(...) Գանգատվում է նյարդայնությունից, անհամբերությունից, դյուրագրգռությունից, նշում է, որ երբեմն կորցնում է ինքնատիրապետումը, ընկնում կռիվների, քաշքշուկների մեջ, ինչով էլ բացատրում է (...) ներկայիս իրավախախտումը։ (...) Իրավախախտումը չի ժխտում, արարքը բացատրում է նյարդայնությամբ, նշում է, որ տուժողն իրեն հունից հանել է, դրդել այդ քայլին իր պահվածքով, անհանդուրժողականությամբ։ (...) Մեղադրում է նաև տուժողին, ով ըստ փորձաքննվողի, անտեսեց մարդկային խնդրանքը (...):
Փաստորեն Մայիս Սաֆարյանը փորձաքննության ընթացքում հանձնաժորովին հայտնել է իր կողմից թույլ տրված իրավախախտման այլ դրդապատճառ, քանª վարույթն իրականացնող մարմնինª Հայկ Վասիլյանին կտրող, ծակող գործիքով հարվածելը պայմանավորել է վերջինի դրսևորած վարքագծով, որ իրեն հասցրել է դրան, սակայն որևէ խոսք պաշտպանվելու մասին չի նշել, իսկ պաշտպանվելու նպատակով հարվածած լինելու պարագայում այդ հանգամանքը հանձնաժողովից թաքցնելը բացարձակ անտրամաբանական է, քանի որ ըստ նույն փորձաքննության եզրակացության՝ Մայիս Սաֆարյանը գիտակցել է փորձաքննության իմաստը, ուստի պետք է փորձեր իրադարձություններն ի օգուտ իրեն ներկայացնել։
Մայիս Սաֆարյանի ցացմունքներն Հայկ Վասիլյանիª մահակով հարվածներից պաշտպանվելու նպատակով նրան հարվածելու վերաբերյալ, հավաստի չեն։
Սամվել Հակոբյանը, մանրամասն նկարագրելով Հայկ Վասիլյանի գործողությունները, Մայիս Սաֆարյանի գործողությունների վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի հաղորդել։ Փաստորեն նա չի տեսել, թե ինչպես է Մայիս Սաֆարյանը ենթադրաբար ՙպաշտպանվում՚ Հայկ Վասիլյանի հարվածներից, ինչպես է հետ քաշվում, ինչպես է գրպանից հանում եղունգկտրիչը, բացում դրա դանակը և հարվածում Հայկ Վասիլյանին, որից հետո նոր, ըստ տրամաբանության, պետք է լիներ գրկախառնումը։
Բացի այդ, Սամվել Հակոբյանը չէր կարող լսել ավտոմեքենան կայանելու տեղի հետ կապված բովանդակությամբ խոսակցություն, քանի որ ըստ Մայիս Սաֆարյանիª այն եղել է վիճաբանության առաջին դրվագում, իսկ վկան տեսել է միայն երկրորդ դրվագը, ուստի նրա ցուցմունքներում իր չտեսած հանգամանքների մասին նշումը և դրանք որպես իր իրադարձություններ ներկայացնելը կասկածի տակ է դնում դրանց արժանահավատությունը։
Նաև այն, որ վկան հայտնել է, որ ճանաչում է ամբաստանյալի հորըª Լևոն Սաֆարյանին և ըստ էության, հարցաքննության է եկել նրա նախաձեռնությամբ, ինչը բխում է հենց վկայի ցուցմունքից, ցուցմունքներ է տվել գրառումներից օգտվելով և դեպքից ամիսներ անց, վկայում են այն մասին, վկա Սամվել Հակոբյանը տվել է ուղղորդված ցուցմունքներ և եթե նույնիսկ ներկա է գտնվել դեպքին, ապա նրա ցուցմունքներն ուղղված են քրեական օրենքով արգելված արարքը կատարելիս Մայիս Սաֆարյանի մոտ անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայությունը հիմնավորելուն և Մայիս Սաֆարյանի տված ցուցմունքների արժանահավատությունը ապահովելուն։
Վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների գնահատման տեսանկյունից ուշագրավ են նաև սույն գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ արված գնահատականները:
Վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքները արժանահավատ գնահատելը Դատարանը հիմնավորել է սուտ ցուցմունք տալու համար քրեական պատասխանատվության մասին նրա նախազգուշացված լինելը վկայակոչելով, ինչը բերված հակափաստարկների համատեքստում բավարար փաստարկ չէ։
Արդյունքում, Դատարանն առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանության անտեսելով տուժողի ցուցմուքները, Մայիս Սաֆարյանի հայտնած տվյալները համարել է չհերքված և արձանագրել, որ նա գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման վիճակում։
Մեջբերելով Դատարանի հետևությունըª բողոքաբերը հայտնել է, որ Դատարանը պետք է հաշվի առներ, որ միայն Մայիս Սաֆարյանի կողմից նկարագրված իրադարձությունների պայմաններում կարող էր քննարկվել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայությունը կամ բացակայությունը, ընդ որումª միայն մահակի կամ փայտի կամ այլ առարկայի գործադրման վկայակոչումը դեռևս բավարար չէ տվյալ իրավիճակն անհրաժեշտ պաշտպանության տեսանկյունից գնահատելու համար, ուստի այն, որ տուժողը կտրականապես հերքել է իր մեքենայում մահակ պահելու, առավել ևս, այն վիճաբանության ժամանակ վերցնելու և դրանով Մայիս Սաֆարյանին հարվածելու, ինչպես նաև վիճաբանությունը երկու փուլերից բաղկացած լինելու հանգամանքները, կասկածի տակ են դնում ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը։
Ընդ որում՝ միայն այն հանգամանքը, որ Հայկ Վասիլյանը հայտնել է, որ փորձել է գետնից ինչ-որ բան գտնել և Մայիս Սաֆարյանին դրանով հարվածել, դեռևս չի վկայում նրա կողմից Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու ուղղակի դիտավորություն ունենալու մասին։ Ընդհակառակը, նկարագրված իրավիճակը կարող է գնահատվել հենց Հայկ Վասիլյանի կողմից պաշտպանվելու տեսանկյունից, ուստի Դատարանի դատողություններն այդ առումով նույնպես անհիմն են։
Բացի այդ, Դատարանը որևէ նշանակություն չի տվել նաև մահակի նկարագրության կապակցությամբ ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանի և վկա Սամվել Հակոբյանի կողմից հայտնած հակասական տեղեկություններին՝ նշելով, որ հաստատված համարելով, որ իրականում միջադեպի ժամանակ տուժողի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ տեղի են ունեցել հարվածներ ձեռքում եղած փայտով կամ մահակով չի կարևորում դրա նկարագրությունը, քանի որ նախ՝ հիշյալ իրավիճակում, միջադեպի տևողության մեկ րոպեի ընթացքում, յուրաքանչյուր անձ յուրովի կարող էր ընկալել այդ առարկայի նկարագրությունը։
Դատարանի նշված մոտեցումը ես իրավաչափ չէ, քանի որ քննարկվող դեպքում անհրաժեշտ պաշտպանության և դրա սահմանազանցման վիճակի առկայության կամ բացակայության գնահատումը մեծամասամբ պայմանավորված է հենց մահակի առկայության կամ բացակայության պարզմամբ։ Հաշվի առնելով, որ մեղադրանքի կողմը հերքում է մահակի առկայությունը, ուստի մահակի առկայության վերաբերյալ տվյալներ հայտնած անձանց ցուցմունքների հավաստիությունը գնահատելու առումով ինչպես մահակի նկարագրությունը, այնպես էլ տարբեր անձանց նկարագրություններում առկա հակասություններն ունեն կարևոր նշանակություն։
Այդ ենթադրյալ մահակի վերաբերյալ չափերի և նպատակային նշանակության վերաբերյալ հստակ տվյալները կարող են էական նշանակություն ունենալ ինչպես անհրաժեշտ պաշտպանության այնպես էլ դրա սահմանազանցման վիճակի առկայության հարցի քննարկման համար, ուստի այդ առումով նույնպես Դատարանի դատողությունները հիմնավոր համարվել չեն կարող։
Հղում կատարելով Վճռաբեկ դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԿԴ3/0028/01/14 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին, բողոքաբերը նաև հայտնել է, որ
հաշվի առնելով, որ սույն բողոքում բերված պատճառաբանություններով տուժող Հայկ Վասիլյանի ցուցմունքները ոչ հավաստի համարվել չեն կարող, հետևաբար դեպքի հանգամանքներն անհրաժեշտ է նկարագրել նրա կողմից քննությանը հայտնված տվյալների հաշվառմամբ, որի պարագայում հաստատվում է Հայկ Վասիլյանի և Մայիս Սաֆարյանի միջև փոխադարձ կռվի և քաշքշուկի առկայությունը և հիմք ընդունելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված իրավական դիրքորոշումները, վիճաբանող կողմերի, այդ թվումª Մայիս Սաֆարյանի գործողությունները չեն կարող գնահատվել որպես անհրաժեշտ պաշտպանության կամ դրա սահմանազանցման վիճակում կատարված։
Ուշագրավ են նաև Դատարանի կողմից Մայիս Սաֆարյանի գործողությունները ոչ թե անհրաժեշտ պաշտպանության, այլ դրա սահմանազանցման վիճակում գնահատելը։ Այդ կապակցությամբ Դատարանի պատճառաբանություններն անհասկանալի են, քանի որ ենթադրյալ ոտնձգության և պաշտպանության օբյեկտներն հավասարազոր են, երկուսն էլ ուղղված են կյանքի և առողջության դեմ, ոտնձգողը և պաշտպանվողը գրեթե հասակակիցներ են, գրեթե նույն մարմնակազմության, ենթադրյալ ոտնձգողը գործածել է մահակ, պաշտպանվոըը՝ եդունգկտիչ-դանակ։
Վերը նշվածի վերաբերյալ Դատարանը հաստատված է համարել ամբաստանյալի հոգեվիճակի վերաբերյալ այնպիսի տվյալներ, որոնք հաստատող փաստական տվյալներ դատարանում չեն հետազոտվել։ Բացի այդ, ենթադրյալ ոտնձգության և պաշտպանության միջոցների անհամապատասխանության վերաբերյալ Դատարանի փաստարկներն անհասկանալի են։ Ավելին՝ Դատարանն իր պատճառաբանությունները հիմնավորել է չհաստատված հետևություններով՝ իրեն սպառնացող վտանգի բնույթը ամբաստանյալի կողմից ոչ ճիշտ չընկալելը պայմանավորելով նրա ֆիզիոլոգիական վիճակով, առանց այդ կապակցությամբ ապացույցների վկայակոչման։
Բողոքի հեղինակը նաև հայտնել է, որ դատավճռում բերված դատողությունների և դրանց պատճառաբանությունների համադրմամբ դրանք դիտարկելով Վճռաբեկ դատարանի Ֆ.Գալստյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, բողոքում բերված պատճառաբանություններով պետք է փաստել, որ դատական ակտը պատճառաբանված չէ:
Բողոքաբերը նաև նշել է, որ ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի հետևյալ ապացույցների համակցությամբª տուժող Հայկ Վասիլյանի, վկաներ Արմեն Պետրոսյանի, Կարեն Բլբուլյանի, Արման Բարդասարյանի, ցուցմունքներով, Հայկ Վասիլյանի՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված հագուստներով և դրանց զննման արձանագրությամբ, մեղադրյալի մասնակցությամբ դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, Հայկ Վասիլյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2084հ եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 405 եզրակացաթյամբ և Մայիս Սաֆարյանի վերաբերյալ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 21 եզրակացաթյամբ։
Հայկ Վասիլյանին ծակող-կտրող գործիքով հարվածելիս և ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելիս՝ Մայիս Սաֆարյանի՝ անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում գտնվելը հերքվել է վերոնշյալ ապացույցներով, ինչպես նաև Մայիս Սաֆարյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 3924/հ եզրակացաթյամբ։
Այսպիսով, ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մերադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելով, հետևաբար նաև Մայիս Սաֆարյանին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետով նախատեսված հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելով, դատարանը սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25, 127 և 359 հոդվածներըª թույլ տալով դատական սխալ:
Ելնելով վերոգրյալից բողոք բերող անձը բառացիորեն խնդրել է. ՙԵրևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017թ. հուլիսի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0067/01/14 դատավճիռը ամբաստանյալ Մայիս Սաֆարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով մեղավոր ճանաչելու և քրեական պատասխանատվությունից ազատելու մասով բեկանել։
Ամբաստանյալ Մայիս Լևոնի Սաֆարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով և նշանակել արդարացի պատիժ։ Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ՚։
Ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի պաշտպան Վ.Գևորգյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ ինչպես երևում է Մայիս Լևոնի Սաֆարյանին ՙՈրպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին՚ որոշումից, այն անհիմն է, մեղադրանքն առաջադրվել է ընդհանուր ձևակերպումներով՝ զուտ ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոնշյալ հոդվածի դիսպոզիցիաի շարադրմամբ, և միայն Հայկ Արտակի Վասիլյանի մարմնական վնասվածքի փաստն ինքնին՝ առանց բավարար ապացույցների կամ փաստական տվյալների, զուտ ենթադրությունների ու կասկածների հիման վրա, չէր կարող և չպետք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասի որակմամբ դրվեր Մայիս Սաֆարյանի մեղադրանքի հիմքում։
Բողոքի հեղինակը հայտնել է, որ տուժողի ցուցմունքների, Մայիս Սաֆարյանի բացատրության, նրաª որպես կասկածյալ և մեղադրյալ տված ցուցմունքների, գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների ուսումնասիրությունից և համադրումից երևում է, որ դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում, հետագայում նաև նախաքննության ընթացքում, ինչպես նաև Դատարաններում Մայիս Սաֆարյանը նկարագրել է կատարված դեպքը, իր և ՙտուժողի՚–ի կատարած գործողությունները, հայտնել իրեն հայտնի բոլոր փաստական տվյալները, որոնք այլ ապացույցներով չեն հերքվել, և տալով ճիշտ, իրականությանը համապատասխանող ցուցմունքներ, օժանդակել է ճշմարտության բացահայտմանը, օգնելով նախաքննական մարմնին և Դատարաններինª օբյեկտիվ, բազմակողմանի և լրիվ քննություն կատարելուն։
Վերոգրյալ փաստարկներով հաստատված է, որ Մայիս Սաֆարյանի կողմից արարքը կատարվել է ՙտուժող՚ Հայկ Վասիլյանի անօրինական գործողությունների՝ գործադրած բռնության, վիրավորանքի, հակաիրավական, հակաբարոյական գործողությունների հետևանքով, նրա նախահարձակ լինելու, Մայիս Սաֆարյանին ծեծի ենթարկելու (ի դեպ դատարանում հաստատվեց, որ տուժողը ֆիզիկապես ավելի ուժեղ և հաղթանդամ է), նրան ստորացնելու հետևանքով։
Ըստ քրեական գործի նյութերիª անհերքելի և ակնհայտ է, որ տուժողը իբրև երթուղային տաքսի ծառայության երթակարգավորիչ, ցանկացել և փորձել է իր առավելությունը ցուցադրելով Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ իր արհամարհական, ագրեսիվ կեցվածքով ու տոնով, կատարած գործողություններով նրան թույլ չտալ կայանելու ավտոմեքենան և իր ՙկարգադրություն-ցանկությունր՚ չկատարելու համար հաշիվ մաքրել Մայիս Սաֆարյանի հետ՝ հույս ունենալով ավտոմեքենայի սրահից վերցրած մահակի և իր ֆիզիկական կարողությունների վրա։
Բացի այդ, քրեական գործով հաստատված է նաև, որ Մայիս Սաֆարյանը բանակում չի ծառայել, իսկ պատճառը եղել է այն, որ 19.04.1999թ. 10 տարեկան հասակում ընկել է բարձրությունից և ստացել ծանր գանգուղեղային վնասվածք ՙՓակ գլխուղեղի վնասվածք գանգոսկրի կարանների գծային կոտրվածք։ Միջին ծանրության գլխուղեղի սալջարդ վերք, Անամնեզում ախտորոշվել է ՙՈւղեղի ցնցում՚։
Այդ կապակցությամբ բուժվել է թիվ 3 մանկական հիվանդանոցի նեյրովիրաբուժական բաժանմունքում։ Դրանից հետո հաճախ գանգատվել է գլխացավերից, դարձել նյարդային։
Զորակոչային տարիքում 3 անգամ հետազոտվել է Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայումª առաջին անգամ 22.10.2007թ. 29.10.2007թ. և դուրս է գրվել ՙՕրգանական ծագման էմոցիոնալ անկայուն խանգարում՚ ախտորոշմամբ /հիմք 2063/36152 քաղվածք և
ամբուլատոր քարտ/։
-Երկրորդ անգամ ՀՀ առողջապահության նախարարության ՙՀոգեբուժական բժշկական կենտրոն՚ ՓԲԸ 30–01–2008թ. # 22 և Նոր Նորքի զինվորական կոմիսարի 20-02– 2008թ. # 4/332 գրությունների հիման վրա Մայիս Սաֆարյանը 09.04.2010թ. մինչև 13.04.2010թ. Նուբարաշենի կլինիկայում անցել է զորակոչային փորձաքննություն, նրա մոտ ախտորոշվել էª ՙփսիխոպաթիա, գրգռման շրջանի՚, ճանաչվել է զինվորական ծառայության համար ոչ պիտանի և համաձայն առողջական վիճակի հետազոտման ակտի ՙհակված է աֆեկտիվ բուռն լիցքաթափումների՚ (գ.թ. 66, 129-130)։
-Երրրորդ անգամը հետազոտվել է 03.11.2010թ. 08.11.2010թ. ՙՕրգանական ծագման Էմոցիոնալ անկայունություն ախտորոշմամբ /հիմք թիվ 2277/43820 քաղվածք և ամբուլատոր քարտ/։
- Մայիս Սաֆարյանն ազատվել է զինծառայությունիցª համաձայն ՀՀ ՊՆ 175-10 հոդվածի 2 ՙբ՚ կետի։
- Մայիս Սաֆարյանն Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում հաշվառված է 04.12.2007թ-ից։
1. Առաջադրված մեղադրանքում ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատարաններում կատարված դատաքննությունների ընթացքում Մայիս Սաֆարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներում, այդ թվում նաև Հայկ Վասիլյանի հետ առերես հարցաքնության ժամանակ, նկարագրելով կատարվածը, ներկայացնելով դեպքի հանգամանքները, մշտապես հայտնել է, որ իր վրա Հայկ Վասիլյանի հարձակումը և նրա կողմից իրեն ուղղված հարվածներն իր համար եղել է անսպասելի և անակնկալ, ու տեսնելով, որ Հայկ Վասիլյանը նպատակային ձևով մահակով հարվածները հասցնում է իր գլխին և զգալով, որ եթե շարունակի այդպես հարվածել, ապա չի կարողանալու պաշտպանվել, քանի որ նախ վերջինս ֆիզիկապես իրենից ավելի ուժեղ է, իսկ հարվածներն էլ ուժեղ ցավ են պատճառել, զուտ պաշտպանվելու նպատակով, գրպանից հանելով եղունգկտրիչ դանակը, հարվածի կողային շարժում է կատարել, ինչի հետևանքով Հայկ Վասիլյանը ստացել է մարմնական վնասվածք։
Ավելին, ինչ վերաբերվում է դեպքին, ապա նա պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, Դատարաններում, այդ թվում նաև այս դատաքննությամբ պնդելով իր նախաքննական և նախորդ դատարաններում տված ցուցմունքները հայտնեց, որ այդ օրը, այսինքն 21.11.2013թ., ոչ թե ինքն է վիճաբանել Հայկ Վասիլյանի հետ, ինչպես նշված է մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ, այլ Հայկ Վասիլյանն է սկսել վիճաբանությունը, նա է այդ վիճաբանությունը վերածել քաշքշուկի, այնուհետև կռվի, որի ընթացքում էլ իր ձեռքին եղած մահակով 2 անգամ փորձել է հարվածել իր գլխին։
Դեռևս բացատրությունը, նաև դրանից հետո ցուցմունքները տալու ժամանակ, Մայիս Սաֆարյանը շեշտել է, որ 2-րդ անգամ տնտեսական խանութի մոտ վերադառնալիս և խանութի դիմաց կայանելիս, կայանել է այն վայրում, որը թիվ 4 երթուղային տաքսիների կայանման վայրը չի հանդիսացել, ինչպես փորձել է որպես այդպիսին ներկայացնել Հայկ Վասիլյանը, քանի որ թիվ 4 երթուղային տաքսիների կայանման վայրը հենց նշված կարտոնե արկղից դեպի մինչև կանգառ ընկնող հատվածն էր հանդիսանում։
Բացի այդ, Մայիս Սաֆարյանը ցուցմունք է տվել, որ չի հասցրել մեքենայից հեռանալ, երբ հեռվից գոռգոռալով մոտեցել է Հայկ Վասիլյանը և դիմելով իրեն, թե ՙչհասկացար ավտոտ մի կանգնացրու ստեղ, քշի գնա՚, պահանջել է, որ մեքենան դուրս բերի, որին ի պատասխան, Մայիս Սաֆարյանն ասել է, ՙհեսա դուրս եմ գալիս, 2 րոպեով մտնեմ փամփերս վերցնեմ դուրս գամ՚։
Հետագա շարունակվող իրադարձությունները և Մայիս Սաֆարյանի ու ՙտուժող՚–ի գործողությունները, նրանց միջև ծավալված խոսակցությունները և դրանց հաջորդող իրադարձությունները հասկանալու և դրանց համարժեք իրավական գնահատական տալու համար կարևոր է Մայիս Սաֆարյանի նախաքննական և Դատարաններում, այդ թվում նաև այս Դատարանում տված ցուցմունքները, որոնք ամբողջությամբ նույնական են ու չեն հերքվել քրեական գործով ձեռք բերված գեթ մեկ փաստական տվյալով։
Քրեական գործով անհերքելիորեն ապացուցված և հաստատված է, որ վիճաբանության, քաշքշուկ, կռիվ սկսել ու նախաձեռնել է Հայկ Վասիլյանը, որի ընթացքում էլ երկու անգամ փորձել է մահակով հարվածել Մայիս Սաֆարյանին, իսկ վերջինս այդ հարվածներից պաշտպանվելով, հարվածներն ընդունել է ձախ ձեռքի վրա, ինչով խուսափել է գլխին հասցվող հարվածներից։
Բացի այդ, Հայկ Վասիլյանի հարձակումը և մահակի այդ հարվածները Մայիս Սաֆարյանի համար եղել է անսպասելի և անակնկալ։ Այդ կապակցությամբ Մայիս Սաֆարյանն ամբողջ նախաքննության ու Դատարաններում դատաքննությունների ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ ՙՏեսնելով, որ Հայկը նպատակային ձևով մահակով հարվածները հասցնում է գլխին և զգալով, որ եթե շարունակի այդպես հարվածել, ապա չեն կարողանալու այլևս պաշտպանվել, քանի որ նախ նա ինձանից ֆիզիկապես ավելի ուժեղ էր, հարվածներն էլ ուժեղ ցավ էին պատճառում, զուտ պաշտպանվելու նպատակով գրպանիցս հանելով եղունգկտրիչ դանակը, հարվածի կողային շարժում կատարեցի, ինչի հետևանքով Հայկը ստացել է մարմնական վնասվածք:
Իմ կողմից եղունգկտրիչ դանակով շարժումը կատարելուց հետո Հայկ Վասիլյանը այլևս մահակով չի հարվածել և մեր միջև քաշքշուքն ու կռիվը դադարել է, որը տևել է շատ կարճ, մոտ 1 րոպե՚։
Ինչ վերաբերում է Հայկ Վասիլյանի դրսևորած վարքագծին, ապա այդ կապակցությամբ Մայիս Սաֆարյանը դատարանում ցուցմունք տվեց, որ իր կարծիքով Հայկը ներկա գտնվողների ու վարորդների ներկայությամբ իրեն այդպես պահեց, որ այսուհետ որևէ վարորդ չկանգնի այնտեղ, որտեղ ինքը չի ուզում, հակառակ դեպքում կպատժի։ Իր կատարածի կապակցությամբ Մայիս Սաֆարյանը դատարանում ցուցմունք տվեց և առաջադրված հարցերին պատասխանելով հայտնեց. որ իր կյանքի համար վախենալով է, որ պաշտպանվել է Հայկ Վասիլյանի մահակի հարվածներից ու այդ պահին էլ վնասվածք է պատճառել նրան ու, եթե ինքը չպաշտպանվեր և մահակի այդ հարվածները կպնեին գլխին, ապա դա իր կյանքի համար ծանր հետևանքներ էր ունենալու, քանի որ ունի գլխի ծանր վնասվածքներ, գանգոսկրի կոտրվածքներ։
Մեջբերելով տուժող Հայկ Վասիլյանի նախաքննության և դատաքնության ընթացքում տված ցուցմունքները, բողոքի հեղինակը հայտնել է, որ գործով տուժող Հայկ Վասիլյանը դեպքի և կատարվածի վերաբերյալ ցուցմունքներ է տվել, փորձելով հայտնած տեղեկություններով խուսանավել իր, որպես տուժողի դրսևորած հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագծից, սակայն այդպես էլ դա նրան չի հաջողվել, քանի որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներով հաստատված է, որ նախահարձակը եղել է հենց ինքը։
Այն, որ Մայիս Սաֆարյանը նախաքննության ընթացքում և Դատարաններում տվել է ճիշտ, իրականությանը համապատասխանող ցուցմունքներ, այն, որ իրականում Մայիս Սաֆարյանը Հայկ Վասիլյանի կողմից ենթարկվել է հարձակման և Հայկ Վասիլյանը Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ գործադրել է կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն, ապա դա հաստատված է նաև նախաքննության ընթացքում հարցաքննված, հասկանալիորեն չդատակոչված, սակայն պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ Դատարաններ հրավիրված և դատաքննությունների ընթացքում որպես վկա հարցաքննված, ականատես Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանի ցուցմունքներով։
Անդրադառնալով վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների արժանահավատությանը, պաշտպանը փաստել, որ վկա Սամվել Հակոբյանը սպառիչ պարզաբանումներ է տվել նաև Դատարանի, դատախազի և պաշտպանության կողմի այն բոլոր հարցադրումների կապակցությամբ, որոնք ուղիղ ձևով տրվեցին նրան՝ կապված նրա կողմից հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու և վերարտադրելու դժվարությունների ու վատ տեսողության վերաբերյալ, ինչպես նաև նրա և որդու ցուցմունքներում առկա տվյալների վերաբերյալ, միանշանակ ժխտելով ու փարատելով այդ կապակցությամբ հարցադրում կատարողների ունեցած բոլոր կասկածներն ու մտահոգությունները։
Պաշտպանը հղում կատարելով սույն գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած դիրքորոշմանըª կապված վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների արժանահավատության հետ և ՀՀ ԱՆ կից միջգերատեսչական ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի 27.04.2017թ. թիվ 138/17 եզրակացությանը, հայտնել է, վերը նշված եզրակացությամբ հերքվել է այն հանգամանքը և փարատվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի այն կասկածը, որ վկա Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանը հանդիսանում է հոգեկան հիվանդությամբ տառապող անձ, հետևաբար, դեպքին նախորդող, ինչպես նաև բուն դեպքի ժամանակահատվածում, իր նախաքննական և բոլոր դատաքննական ցուցմունքները տալու ժամանակ տկարամտությամբ կամ որևէ հոգեկան հիվանդությամբ կամ հոգեկան գործունեության ժամանակավոր հիվանդագին խանգարմամբ չի տառապել, կարող էր ու կարող Է գիտակցել իր գործողությունները կամ ղեկավարել դրանք, հասկանալ դրանց բնույթն ու նշանակությունը, հետևաբար, այս միակ ականատես վկայի ցուցմունքներն արժանահավատ են։
Ինչ վերաբերում Է վկա Սամվել Սարիբեկի Հակոբյանի որդուª գործով մյուս վկա Վահրամ Հակոբյանի կողմից հայտնած տեղեկություններին՝ կապված հոր առողջական վիճակի հետ, որոնք ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կասկածի տակ են դրել վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը, ապա հարկ Է փաստել, որ Դատարանում դատական քննության ընթացքում վկա Վահրամ Հակոբյանը հստակ նշեց, որ ՙ(...)նախկինում չի եղել դեպք, երբ հայրը փորձի ինչ-որ իրադարձություն հորինել, երևակայել, ավելին, նրան բնորոշ չէ երևակայության /ֆանտազիա/ հատկանիշը։ Նախաքննության ընթացքում վարույթն իրականացնող քննիչն անընդհատ հորը կանչել է հարցաքննության, ուստի, անհանգստանալով վերջինիս առոդջական վիճակի մասին, ինքն իր նախաձեռնությամբ հոր առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթեր է ներկայացրել քննիչին։
(...) Մինչ ոստիկանություն գնալը, հայրը պատմել է իրեն դեպքի մասին, սակայն չի ցանկացել, որ այդ խոսակցությունը ծավալվեր, այն պատճառով, որ վերջինս տրված ցուցմունքի հետևանքով որևէ խնդիր չունենար, ավելին, չի ցանկացել, որպեսզի մորը ևս հետագայում հարցաքննության կանչեին (...) :
Փաստորեն, վկա Վահրամ Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում նախաքննական մարմնին է ներկայացրել հոր առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթեր և հորդրել արժանահավատ չդիտել այդ ցուցմանքները, ելնելով լոկ այն բանից, որ հայրը վատառողջ է, վերջինիս հակացուցված է հուզվելը, իսկ ինքն առավել մտահոգ է եղել նրա առողջական վիճակի մասին և չի ցանկացել ավելորդ բարդություններ։ Բացի այդ, վկան հավելել է նաև, որ չի ցանկացել, որ ոչ միայն հայրը ներգրավվեր քննչական և դատավարական գործողություններին, այլ նաև, մտահոգվել է հետագայում մորը ևս անհանգստացնելու համար։
Հարկ է փաստել, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատարանամ հետազոտված ապացույցներով հաստատված և անհերքելիորեն ապացացված է, որ՝
-Հրազդան տոնավաճառի դիմաց գտնվող տնտեսական խանութի մոտ հասնելու, խանութի դիմաց ավտոմեքենան կայանելու Մայիս Սաֆարյանի նպատակն իր փոքրիկի համար փամփերս գնելն է եղել։
-Առաջին անգամ ավտոմեքենայով տնտեսական խանութի մոտ կայանելուց հետո, Մայիս Աաֆարյանը Հայկ Վասիլյանի պահանջով ավտոմեքենան դուրս է բերել այդտեղից և գնացել։
-2-րդ անգամ տնտեսական խանութի մոտ վերադառնալը դարձյալ իր փոքրիկի համար փամփերս գնելու նպատակն է եղել, հույս ունենալով, որ ազատ տեղ կլինի և կկարողանա կայանելով ավտոմեքենանª փամփերսը գնել։
-2-րդ անգամ տնտեսական խանութի մոտ վերադառնալուց հետո Մայիս Աաֆարյանը Հայկ Վասիլյանին հայտնել ու բացատրել է վերադառնալու, կայանելու նպատակի և փամփերս գնելու մասին։
-Նորից հետ վերադառնալուց հետո, Մայիս Սաֆարյանը, ձայնային ազդանշանով խնդրել է խանութի դիմաց կանգնած, գործով վկա Արմեն Պետրոսյանին իր Օպել մակնիշի ավտոմեքենան առաջ տալ, որպեսզի ինքը տեղավորվի այդտեղ, որից հետո ավտոմեքենան հետընթաց վարել ու կայանել է Արմեն Պետրոսյանի ավտոմեքենայի տեղը խանութի դիմաց, որը թեև մինչ այդ կայանված լինելով այդ նույն տեղում, անհասկանալիորեն թույլատրելի է եղել, չի խանգարել տուժողին ու նրա աշխատանքին, սակայն այդ նույն տեղում Մայիս Սաֆարյանի ավտոմեքենայի կայանման պարագայում եղել է անթույլատրելի և խանգարել է տուժողին ու նրա աշխատանքին։
- Մայիս Սաֆարյանն իր ավտոմեքենան կայանել է սահմանված վայրում, քանի որ հետընթացի ժամանակ նա իր ավտոմեքենայով բախվել է այդտեղ հատուկ դրված ստվարաթղթե արկղին, որը հանդիսանում էր այն սահմանագիծը, որից այն կողմ մեքենաների կայանումն արգելվում էր։
-Հրազդան տոնավաճառի դիմաց գտնվող տնտեսական խանութի տնօրեն, գործով վկա Կարեն Բլբուլյանի ցուցմունքով հաստատված է, որ խանութի հաճախորդները կարող են գալ և ավտոմեքենայով անարգել կանգնել խանութի դիմաց, մտնել ներս գնումներ կատարել։
Ավտոբուսների և միկրոավտոբուսների կանգառը իրենց խանութի դիմացի հատվածում չի, այդտեղ կանգառ չկա։ Իրենց խանութից վերև կա ավտոբուսների և միկրոավտոբոաների կանգառ, որը գտնվում է իրենց խանութից ձախ, դեպի օղակաձև շրջադարձի հրապարակր։ Այդ կանգառը իրենց խանութի դիմացի հատվածին չի վերաբերվում։
-Մայիս Սաֆարյանի և Հայկ Վասիլյանի միջև եղել է վիճաբանություն, փոխադարձ քաշքշուկ և կռիվ։
-Մայիս Սաֆարյանի և Հայկ Վասիլյանի միջև եղած վիճաբանությունն ու փոխադարձ քաշքշուկը ավարտվելուց և իրարից բաժանվելուց հետո Մայիս Սաֆարյանն այլևս չի ցանկացել գնալ խանութ, որ նորից քաշքշուկ ու խոսակցություն չլինի, սակայն իր համար անսպասելի Հայկ Վասիլյանը նորից հետ է կանչել իմ պաշտպանյալին։
-Հայկ Վասիլյանն է եղել նախահարձակը և նա է մետաղե զսպանակավոր մահակով 2 անգամ հարվածել Մայիս Սաֆարյանի գլխին, որոնք չեն կպել, քանի որ վերջինս այդ հարվածներն ընդունելով իր ձախ ձեռքի վրա, այդ կերպ կասեցրել է հարվածները և միաժամանակ պաշտպանվելով, աջ ձեռքով գրպանից հանել է եղունգկտրիչ դանակը, բութ մատով բացելով հարվածել է նրան։
-Հայկ Վասիլյանը մեջքի կողմից հանել է մետադյա զսպանակավոր մահակը ու աջ ձեռքով վերևից ներքև հարվածներ է հասցրել Մայիս Աաֆարյանի գլխին, վերջինիս նկատմամբ կատարելով ռեալ, իրական ոտնձգություն, իսկ երրորդ անգամ չի հասցրել հարվածել, քանի որ Մայիս Աաֆարյանը պաշտպանվել է նույն համարժեքությամբ։
Ինչ վերաբերում է Հայկ Վասիլյանի կողմից Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ կատարված հարձակմանը, նրա կողմից վերջինիս կյանքի, առողջության նկատմամբ վտանգավոր ոտնձգություն կատարելուն, ապա Մայիս Սաֆարյանի համար դա եղել է շատ հանկարծակի, անսպասելի և անհասկանալի, քանի որ մինչ այդ դեպքը նրա և Հայկ Վասիլյանի միջև թշնամանք, որևէ վեճ կամ լարված հարաբերություն չի եղել, ուղղակի Հայկ Վասիլյանին դուր չի եկել այդ պահին այդտեղ գտնվողների ներկայությամբ Մայիս Սաֆարյանի կողմից իրեն հակաճառելը, քանի որ նա, իբրև երթուղային տաքսի ծառայության երթակարգավորիչ, ցանկացել և փորձել է իր առավելությունը ցուցադրելով Մայիս Աաֆարյանի նկատմամբ՝ իր արհամարհական, ագրեսիվ կեցվածքով ու տոնով, կատարած գործողություններով Մայիս Աաֆարյանին թույլ չտալ կայանելու ավտոմեքենան և իր ՙկարգադրություն-ցանկությանը՚ ընդդիմանալու և այն չկատարելու համար ցանկացել է հաշիվ մաքրել Մայիս Աաֆարյանի հետ՝ հույս ունենալով ավտոմեքենայի սրահից վերցրած մահակի և իր ֆիզիկական կարողությունների վրա։
Կատարված նախաքննությամբ և դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որով կհաստատվի Մայիս Սաֆարյանի կողմից դիտավորությամբ Հայկ Վասիլյանի առողջությանը, կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս պատճառելու հանգամանքը, դրան հակառակ, նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և Դատարանում հետազոտված ապացույցների համակցությամբ, ինչպես նաև ականատես, գործի ելքով չշահագրգռված անձի ցուցմունքներով հաստատված է Մայիս Սաֆարյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում գործած լինելու հանգամանքը։
Ավելին, ակնհայտ և անհերքելի է, որ նախահարձակը եղել է Հայկ Վասիլյանը։
Այս պայմաններում Մայիս Սաֆարյանին ոչինչ չէր մնում անելու, քան պաշտպանվել բոլոր հնարավոր ձևերով ու եղանակներով, համապատասխան ինտենսիվությամբ և վնասազերծել իր կյանքին ու առողջությանը սպառնացող ռեալ, իրական վտանգը։
Քրեական գործով ապացուցված է, որ Մայիս Սաֆարյանը ստեղծված իրավիճակում գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում և չի անցել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանները, քանի որ նրա կյանքի, առողջության նկատմամբ տեղի է ունեցել հարձակում հանրորեն վտանգավոր ոտնձգություն և այդ հարձակման, ոտնձգության դեմ ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանություն։
Հայտնի իրավական դրույթ է, որ անհրաժեշտ պաշտպանությունը քաղաքացու իրավունքն է, այլ ոչ թե իրավական պարտականությունը։
Անհրաժեշտ պաշտպանությունը հավասարապես բոլոր քաղաքացիների սուբյեկտիվ սահմանադրական իրավունքն էª անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և ծառայողական դիրքից։
Հղում կատարելով Վճռաբեկ դատարանիª Անուշավան Արամի Թորոսյանի վերաբերյալ 2012թ. մարտի 30-ի թիվ ԵԿԴ/0118/01/11 որոշմանը, բողոքաբերը հայտնել է, որ Մայիս Սաֆարյանը, օգտվելով իր սահմանադրական և սուբյեկտիվ իրավունքից, իր կյանքին և առողջությանը ուղղված հանրորեն վտանգավոր ոտնձգության դեմ դիմել է անհրաժեշտ պաշտպանության։
Ի դեպ, անհրաժեշտ պաշտպանության համար օրենսդիրը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդված) բավարար է համարում միայն ոտնձգության օբյեկտիվ հանրային վտանգավորությունը։
Նախաքննական մարմինը նկատի ունենալով Հայկ Վասիլյանի մարմնական վնասի փաստը (անտեսելով անհրաժեշտ պաշտպանության իրական առկայությունը) Մայիս Սաֆարյանի գործողությունները գնահատել է որպես դիտավորությամբ կյանքին վտանգ սպառնացող մարմնական վնաս հասցնել։
բ/ Ոտնձգութաւնր աետք Է առ կա լինի.
Այսինքն դա նշանակում է, որ ակնհայտ ոտնգձության, հարձակման իրականացումը պետք է կամ արդեն սկսված լինի, կամ դրա իրականացման անմիջական սպառնալիքը կամ վտանգր այնքան ակներև ու բացահայտ կերպով դրսևորված լինի, որ ոտնձգվողի իրավունքները դրվեն ռեալ վտանգի տակ:
Մայիս Սաֆարյանիª պաշտպանվողի իրավունքների, կյանքի, առողջության դեմ առկա է եղել ակնհայտ ոտնձգություն, հարձակում է իրականացվել, և նրա իրավունքները, կյանքը, առողջությունը դրվել են ռեալ վտանգի տակ, քանի որ Հայկ Վասիլյանը Մայիս Սաֆարյանի համար անսպասելի, հանկարծակի գոտկատեղից հանել է զսպանակավոր մահակը և հարվածներ է հասցրել գլխի մասերին, իսկ այն հանգամանքը, որ կատարված հանրորեն առկա վտանգավոր ոտնձգությունը պաշտպանության իրավունք էր տալիս Մայիս Սաֆարյանին, կասկած չի հարուցում։
Հայկ Վասիլյանի գործությունները, ոտնձգությունը ուղղված Մայիս Սաֆարյանի անձի դեմ, առկա են և հաստատված քրեական գործով, իսկ պաշտպանության ընթացքում Մայիս Սաֆարյանի կողմից կատարված համարժեք պաշտպանական գործողությունները թույլ են տրված ոտնձգողի՝ Հայկ Վասիլյանի հարձակումների, ոտնձգության դեմ՝ վերջինիս կողմից կատարված ոտնձգության ընթացքում։
Հիմնավորված է, որ ոտնձգությունը, հարձակումը ռեալ է եղել, իրականում տեղի է ունեցել, և ոչ թե Մայիս Սաֆարյանի որպես պաշտպանվողի, երևակայության, սուբյեկտիվ պատկերացման արդյունք է եղել, քանի քրեական գործով հաստատված հանգամանք է, որ Հայկ Վասիլյանը մահակով հարձակվել ու հարվածներ է հասցրել։
Մայիս Սաֆարյանի գործողությունը հանցագործություն չի համարվում, քանզի նա դիմել է պաշտպանության և օգտվել իր այդ իրավունքից, քանի որ նրա, որպես պաշտպանվողի կյանքի, առողջության և իրավունքների դեմ Հայկ Վասիլյանի կողմից տեղի է ունեցել հանրորեն վտանգավոր ոտնձգություն։
Ըստ քրեական գործով առկա նախաքննության և դատաքննությամբ ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված արդեն իսկ հայտնի փաստական տվյալների ու ապացույցների, Մայիս Սաֆարյանը պաշտպանությունն իրականացրել է այն ակտիվությամբ, ինչպիսին որ եղել է ոտնձգությունը և այդ պաշտպանության արդյունքում է, որ նա կարողացել է վնասազերծել հանրորեն վտանգավոր ոտնձգություն կատարած Հայկ Վասիլյանին։
Մայիս Սաֆարյանը գործել է օրենքի սահմաններումª պաշտպանելով իր կյանքը։ Սակայն որքան էլ զարմանալի է, այնուամենայնիվ Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ քրեական գործի վարույթըª արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ կարճելու փոխարեն, կազմվել է մեղադրական եզրակացություն, առաջնորդվելով ոչ թե օրենքով, այլ ՙանձը վնասվել է, ուրեմն պետք է Մայիս Սաֆարյանը դատապարտվի՚ սկզբուքով։
Հայտնի է, որ անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանների անցումով կատարված և հասցված մարմնական վնասներն իրենց բնույթով տարբեր են։ Մասնավորապես, կարող է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանների անցում լինել, եթե.
1. պաշտպանվող բարիքն ակնհայտորեն գերագնահատվել է այն բարիքի համեմատությամբ, որին վնաս է հասցվել։
Սույն գործի պարագայում հարձակում, ոտնձգություն կատարած Հայկ Վասիլյանի կյանքն ավելի գերագնահատելի չէր, քան Մայիս Սաֆարյանի կյանքը։
2.պաշտպանության եղանակներն ու միջոցները ակնհայտորեն գերազանցում են ոտնձգության համար գործադրված եղանակներին ու միջոցներին։
Այս դեպքում Մայիս Սաֆարյանի պաշտպանության միջոցները չեն գերազանցել Հայկ Վասիլյանի կողմից ոտնձգություն կատարելու ժամանակ գործադրված եղանակներին ու միջոցներին։ Մայիս Սաֆարյանը պաշտպանվել է եղունգ կտրիչ դանակով, Հայկ Վասիլյանի կողմից գործադրված մետաղյա զսպանակավոր մահակի դիմաց։ Այսինքն, պաշտպանությունը համարժեք է եղել Հայկ Վասիլյանի կողմից ոտնձգություն կատարելու ժամանակ գործադրված եղանակներին ու միջոցներին։
3.պաշտպանության ինտենսիվությունն ակնհայտորեն չի համապատասխանում ոտնձգության ինտենսիվությանը։
Սույն գործով Մայիս Սաֆարյանը գործել է այն նույն ինտենսիվությամբ, ինչպիսի ինտենսիվությամբ տեղի է ունեցել Հայկ Վասիլյանի կողմից կատարված ոտնձգությունն ու հարձակումը։
Սույն քրեական գործով հիմնավորված է, որ Հայկ Վասիլյանի հանրորեն վտանագավոր ոտնձգությունը, հարձակումը հենց սկզբից եղել է ինտենսիվ, հանկարծակի և անսպասելի, ինչը շարունակվել է մինչև վերջ և նույն ինտենսիվությամբ էլ Մայիս Սաֆարյանը փորձել է պաշտպանվել։
Այդպես ակտիվորեն չգործելու, չպաշտպանվելու դեպքում դժվար չէ կռահել, թե ինչպիսի ծանր հետևանքներ կարող էր ունենալ կատարվածը։
Քրեական գործով ապացուցված է, որ Մայիս Սաֆարյանը ստեղծված իրավիճակում գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում և չի անցել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանները, քանի որ նրա կյանքի, առողջության նկատմամբ տեղի է ունեցել հարձակում հանրորեն վտանգավոր ոտնձգություն և այդ հարձակման, ոտնձգության դեմ ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանություն, այսինքն Մայիս Սաֆարյանի գործողությունները համապատասխանել են Վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշմամբ ներկայացված անհրաժեշտ պաշտպանության իրավաչափության պայմաններին, ուստի նրա արարքը եղել է իրավաչափ։
Այսպիսով, Մայիս Սաֆարյանը պաշտպանվելով Հայկ Վասիլյանի հանրորեն վտանագավոր ոտնձգությունից, հարձակումից, գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում և սահմաններում, իր կյանքին, առողջությանը և իրավունքներին ռեալ սպառնացող վտանգին, հանրորեն վտանգավոր ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը համապատասխան։
Ելնելով նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ու հաստատված փաստական տվյալներից ու ապացույցներից, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով հավաքված ապացույցները՝ դրանցից յուրաքանչյուրն այլ ապացույցների հետ համադրելու և դրանց ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու եղանակով, ապացույցները գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբª գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջª դրանց բազմակողմանի, լրրվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, եթե դատարանը դատական ակտ կայացնելիս հաշվի առներ անհրաժշտ պաշտպանության հատկանիշների առկայության, պաշտպանության և ոտնձգության, հարձակման հանգամանքները, Մայիս Սաֆարյանի որպես պաշտպանվողի և Հայկ Վասիլյանի՝ որպես ոտնձգողի բոլոր գործողությունները, ինչպես նաև Սայիս Սաֆարյանին սպառնացող վտանգի բնույթն ու աստիճանը և այլ հանգամանքներ, ապա Դատարանը նման դատական ակտ չէր կայացնի, այլ կճանաչեր և կհռչակեր Մայիս Սաֆարյանի անմեղությունըª Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, կարդարացներ նրան՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդվածով սահմանված անհրաժշտ պաշտպանության սահմաններում գործելու, նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Այսպիսով, Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ թույլ է տրվել նյութական իրավունքի խախտում, նրա նկատմամբ կիրառվել են ՀՀ քրեական օրենգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները, որը տվյալ քրեական գործով կիրառման ենթակա չէր, նրա նկատմամբ պետք է կիրառվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդվածով սահմանված անհրաժշտ պաշտպանության ինստիտուտը։
Հետևաբար, Սայիս Սաֆարյանի նկատմամբ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Սարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը ենթակա է բեկանման, և քրեական գործի վարույթը կարճման, որովհետև քրեական գործի վարույթի կարճման հիմքն առկա է եղել դեռևս Ընդհանուր իրավասության դատարանում գործի քննության ժամանակ։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը կայացրած դատական ակտով Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397, 398 հոդվածներով նախատեսված նյութական և քրեադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք խաթարել են արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի որպես արդարադատության ակտի իմաստը, խախտել սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը՝ ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչն արտահայտվել է նրանում, որ չի կիրառվել այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, և կիրառվել է այն օրենքը, որը ենթակա չէր կիրառման, որի արդյունքում էլ Մայիս Սաֆարյանի արարքին տրվել է ոչ ճիշտ իրավական գնահատական և նա անհիմն կերպով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրնեսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով, այն դեպքում, երբ նրա արարքում բացակայում է նշված հոդվածով հանցակազմը։
Մասնավորապես Դատարանը՝ խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 2-րդ, 4-րդ մասերի, 17 հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ մասերի, 25 հոդվածի 2-րդ կետի, 126-րդ հոդվածի, 127 հոդվածի 1-ին մասի դրույթը, 358 հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները։
Դատարանը դատական ակտում հիմնավոր ձևով չի պատճառաբանել, թե ինչից ելնելով է Մայիս Սաֆարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածով մեղադրական դատական ակտ կայացրել։
Վերը նշվածի հիման վրա բողոք բերող անձը բառացիորեն խնդրել է. ՙԱմբողջությամբ բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.07.2017թ. թիվ ԵԿԴ/0067/01/14 դատավճիռը, Մայիս Լևոնի Սաֆարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով քրեական գործով վարույթը կարճել, քրեական հետապնդումը դադարեցնելª Հայկ Վասիլյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու մասով վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարվելու, այն է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդվածով սահմանված անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում գործելու, նրա արարքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հանցակազմի բացակայության հիմքով՚։
4Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արտահայտած դիրքորոշումները.
Պաշտպան Վ.Գևորգյանն ամբողջությամբ պնդեց վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել, միաժամանակ առարկեց դատախազի բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել:
Ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանը միացավ իր պաշտպանի դիրքորոշմանը, խնդրեց պաշտպանի բողոքը բավարարել, իսկ դատախազի բողոքըª մերժել:
Դատախազ Հ.Ենոքյանը պնդեց դատախազ Դ.Մելքոնյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը, խնդրեց այն բավարարել, ինչպես նաև առարկեց պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց այն մերժել:
5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով դատախազի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները` վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ կողմերի բերած փաստարկներն ու արտահայտած դիրքորոշումները, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության այն մասին, որ ինչպես դատախազի, այնպես էլ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժելª հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի համաձայն՝
ՙ(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի համաձայն.
ՙ1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2.Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն.
ՙՅուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ՚:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ.
ՙ(…) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, (…):
(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)՚ (տես Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
Ապացույցների գնահատման իրավաչափության հարցի առնչությամբ իր իրավական դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` միաժամանակ արձանագրելով հետևյալը.
ՙ(…) [Ա]պացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով (…)՚ (տես Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010թ. օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշման 27-րդ կետը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՙԴատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
1)ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2)այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3)ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4)ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն (…)՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
ՙԲողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1)գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2)ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4)դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին՚:
Վերաքննիչ դատարանը նախ անդրադառնալով դատախազի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին, հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն գործի նյութերից հետևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Մ.Սաֆարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա Հ.Վասիլյանի հետ վիճաբանելու ընթացքում դիտավորությամբ մեկ անգամ դանակով հարվածել է նրա կրծքավանդակի ձախ կեսին և դրա հետևանքով վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է նախատեսում դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելու կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելու համար, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասը պատասխանատվություն է նախատեսում անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն` պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից` ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում։
(...)
4.Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում են համարվում դիտավորյալ այն գործողությունները, որոնք, պաշտպանվողի համար ակնհայտ, չեն համապատասխանում ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը։
Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ արարքը հանցագործություն է, եթե հատկապես նախատեսված է սույն օրենսգրքի հատուկ մասով՚։
Անհրաժեշտ պաշտպանության ինստիտուտը, հատկապես` դրա իրավաչափության պայմանները Վճռաբեկ դատարանը մանրամասն վերլուծության է ենթարկել Ա.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ և իրավական դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. ՙ[Ա]նհրաժեշտ պաշտպանությունը` որպես արարքի հանցավորությունը բացառող հանգամանք, կարող է դրսևորվել այն իրավիճակում, երբ հանրորեն վտանգավոր ոտնձգությունից ոտնձգողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվում են անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը։ Իսկ սեփական կյանքը, առողջությունը և իրավունքները պաշտպանելիս անհրաժեշտ պաշտպանությունը դրսևորվում է որպես մարդու հիմնարար իրավունք։
(…) Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն ունի որոշակի սահմաններ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի մեկնաբանման հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ օրենքով ամրագրված են որոշակի պայմաններ, որոնց առկայության դեպքում է միայն պաշտպանությունը իրավաչափ և հետևաբար` արարքի հանցավորությունը բացառող։ Այսպես, անհրաժեշտ պաշտպանության իրավաչափության պայմաններն են.
ա) ոտնձգության հանրային վտանգավորությունը,
բ) ոտնձգության առկայությունը,
գ) ոտնձգության իրական լինելը,
դ) վտանգ սպառնալը անձի, հասարակության, պետության շահերին,
ե) վնաս հասցնելը միայն ոտնձգողին,
զ)պաշտպանության համարժեքությունը ոտնձգությանը։
Առաջին պայմանից հետևում է, որ ոտնձգությունն օժտված է հանրային վտանգավորությամբ, եթե այն անձի, հասարակության, պետության շահերին կարող է էական վնաս հասցնել։
Երկրորդ պայմանի համաձայն` ոտնձգությունը համարվում է առկա այն դեպքում, երբ այն արդեն սկսվել է, ընթացքի մեջ է և չի ավարտվել, ինչպես նաև այն դեպքում, երբ առկա է ոտնձգությունը սկսելու իրական, անմիջական սպառնալիք։ Ոտնձգության առկայության պայմանը ենթադրում է, որ անհրաժեշտ պաշտպանությունն անթույլատրելի է արդեն ավարտված ոտնձգության դեպքում, բացառությամբ այն դեպքի, երբ վնաս պատճառողը չի գիտակցել ոտնձգության ավարտման փաստը։ Վերջինիս դեպքում ոտնձգությունից առաջացած հուզմունքի պատճառով պաշտպանվողին կարող է թվալ, թե ոտնձգությունը դեռևս չի ավարտվել և անհրաժեշտ է պաշտպանվել։ Նման դեպքերում թեև պաշտպանությունն անժամանակ է (ուշացած է), այն, այնուամենայնիվ, իրավաչափ է (…) (տես Արտյոմ Նորայրի Հակոբյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի` 2010թ. օգոստոսի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0149/01/09 որոշման 26-27-րդ կետերը)։
Անուշավան Թորոսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման հատկանիշների առկայության կամ բացակայության հարցի քննարկման համար առաջին հերթին պետք է պարզել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայության հարցը։ Այլ կերպª անհրաժեշտ է առաջին հերթին պարզել ոտնձգության և պաշտպանության առկայության, ապա նոր միայն դրանց արդյունքում պատճառված վնասների համապատասխանության հարցը (տես Անուշավան Արամի Թորոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի` 2012թ. մարտի 30-ի թիվ ԵԿԴ/0118/01/11 որոշման 15-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերով ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքների շարքում ընդգրկվում են նաև անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայության և դրա սահմանազանցման հանգամանքները։ Ընդ որում, անձի արարքն անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ հանցագործություն որակելու համար վարույթն իրականացնող մարմինը, ի թիվս ապացուցման առարկան կազմող այլ հանգամանքների, պարտավոր է արժանահավատ կերպով հաստատված համարել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի (ոտնձգության և պաշտպանության) առկայության և դրա սահմանազանցման (ակնհայտ (խիստ, էական) անհամապատասխանություն ոտնձգությամբ սպառնացող և պաշտպանվողի կողմից պատճառվող վնասների միջև) հանգամանքները։
Վերը նշված իրավանորմերի, նախադեպային որոշումների լույսի ներքո դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված բոլոր ապացույցները գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Առաջին ատյանի դատարանը, հիմնավոր փաստարկների վկայակոչմամբ անդրադառնալով ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի մեղավորության հարցին, իրավացիորեն եզրակացրել է, որ վերջինս մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ չի հաստատվել և չի հիմնավորվել քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ու դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով: Դատարանը ճիշտ եզրահանգման է եկել այն մասին, որ գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք են տալիս հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ապացուցված համարելով, որ ամբաստանյալը տուժողի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ:
Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության և գնահատման արդյունքում հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալը տուժողին դանակով հարվածել և մարմնական վնասվածք է պատճառել վերջինիս հակաիրավական գործողությունները կանխելու նպատակով` դրանով իսկ պաշտպանվելով իր առողջության նկատմամբ իրականացվող ինտենսիվ ոտնձգությունից` թույլ տալով անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
Դատարանը նաև հաստատված է համարել, որ կռվի նախահարձակը եղել է տուժողը, ամբաստանյալը տուժողին դանակով հարվածել է նրա կողմից հակաիրավական արարք կատարելու ընթացքում, երբ տուժողը ձեռքի մահակով հարվածել և ֆիզիկական ցավ է պատճառել ամբաստանյալին, ամբաստանյալը տուժողին մարմնական վնասվածք է պատճառել նրա հակաիրավական գործողությունները կանխելու նպատակովª պաշտպանվելով իր առողջության նկատմամբ իրականացվող ինտենսիվ ոտնձգությունից, տուժողի կողմից իրականացված ոտնձգությունը եղել է իրական, հանրորեն վտանգավոր, ամբաստանյալը վնաս է պատճառել իր նկատմամբ ոտնձգություն իրականացնողին, ոչ երրորդ անձի:
Դատարանը նման եզրահանգման է եկել բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով հավաքված ապացույցները:
Հիմնավոր չեն դատախազի փաստարկներն այն մասին, թե ամբաստանյալի և վկա Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքներնª տուժողի կողմից ամբաստանյալին մահակով հարվածներ հասցնելու մասին արժանահավատ չեն: Դատախազը իր փաստարկների հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ տուժողը ի սկզբանե, գործի թե նախաքննության, թե դատաքննությունների ընթացքում մշտապես ժխտել է իր մեքենայից մահակ վերցնելու և դրանով ամբաստանյալին հարվածելու հանգամանքը: Սակայն դատախազը անտեսել է այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը ևս, ի սկզբանե, գործի հանգամանքների մասին տվել է ցուցմունքներ, որոնք ըստ էության, բովանդակային առումով թե նախաքննության, թե դատաքննությունների ընթացքում չի փոխել, և մշտապես պնդել է, որ տուժողը իր մեքենայից վերցրած մահակով փորձել է հարվածել իր գլխին, սակայն ինքը ձեռքով պաշտպանվել է և հարվածները կպել են ձեռքին: Տուժողը իր ցուցմունքով հայտնել է, թե իրեն վնաս պատճառած անձին չի ճանաչել, մինչդեռ ամբաստանյալը ի սկզբանե տվել է ճիշտ ցուցմունք այն մասին, որ տուժողին ինքն է դանակահարել: Տուժողը տվել է խուսափողական պատասխաններ դեպքի պահին իր ձեռքին որևէ առարկաª փայտ կամ քար լինելու կամ չլինելու մասին, ոչ հաստատել է դա, ոչ էլ հերքել, ինչը կարող է վկայել նրա ցուցմունքերի ոչ արժանահավատ լինելու մասին:
Հիմնավոր չէ նաև դատախազի փաստարկն այն մասին, որ վկա Արմեն Պետրոսյանի ցուցմունքներով հերքվում են ամբաստանյալի և Սամվել Հակոբյանի ցուցմունքները: Վկա Արմեն Պետրոսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ թե տուժողի, թե ամբաստանյալի ձեռքին որևէ առարկա չի տեսել, այն դեպքում, երբ գործով հաստատված է, որ նա է մոտեցել վիճաբանողներին և հետ քաշել տուժողին: Նրա ցուցմունքից կարելի է ողջամիտ եզրահանգում կատարել այն մասին, որ վերջինս փորձել է բարենպաստ ցուցմունքներ տալ թե ամբաստանյալի, թե տուժողի օգտին, քանի որ ժխտել է թե մահակ, թե դանակ տեսնելու հանգամանքը:
Հիմնավոր չէ դատախազի փաստարկն այն մասին, թե վկա Սամվել Հակոբյանը ճանաչում է ամբաստանյալի հորըª Մայիս Սաֆարյանին, որպես վկա հարցաքննության է հրավիրվել վերջինիս նախաձեռնությամբ, հարցաքննության ժամանակ օգտվել է գրառումներից, ինչը վկայում է այն մասին, որ նրա ցուցմունքներն ուղղորդված են և ոչ արժանահավատ:
Վերը նշված փաստարկի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանության կողմը իրավունք ունի միջնորդել նախաքննության մարմնին այս կամ այն անձին կանչել և հարցաքննել որպես վկա, ում կարող է հայտնի լինել տվյալ գործով պարզելու ենթակա որևէ հանգամանք, վկանª ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 հոդվածի համաձայն, իրավունք ունի հարցաքննության ընթացքում օգտվել գրավոր նշումներից: Բացի այդ, գործի քննությամբ հաստատվել է, որ Սամվել Հակոբյանը գործի ելքով շահագրգիռ անձ չէ, նա ընդամենը ճանաչում է ամբաստանյալի հորը, որևէ ազգակցական կապ նրանց միջև առկա չէ, վկան հայտնել է, որ որևէ մեկի ուղղորդմամբ չի ցուցմունքներ տալիս, հայտնում է ճշմարտությունը, դատաքննությունների ընթացքում որևէ գրառումից չի օգտվել:
Անդրադառնալով պաշտպանի կողմից բերված փաստարկներին այն մասին, թե Մայիս Սաֆարյանը գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում, նրա կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում թույլ չի տրվել, հետևապես նրա նկատմամբ պետք է կիրառվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42 հոդվածը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրա կապակցությամբ պաշտպանի կողմից բերված փաստարկներն արդեն իսկ անհրաժեշտ ու բավարար ստուգման են ենթարկվել Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, գնահատվել ու արտացոլվել վիճարկվող դատական ակտում:
Դատարանի հետևություններն այն մասին, որ տուժողի կողմից մահակով ամբաստանյալին հարվածելու պարագայում ամբաստանյալի կողմից դանակով տուժողին կրծքավանդակի շրջանում ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելը չի համապատասխանում տուժողի ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը, հետևաբար Մ.Սաֆարյանի կողմից թույլ է տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում, բխում են գործի փաստական հանգամանքներից և տվյալներից, դրանց հետ չհամաձայնվելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 25, 126, 127 հոդվածների պահանջները, կայացրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358 հոդվածի պահանջներին համապատասխանողª օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ:
Մայիս Սաֆարյանի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատականª այսինքն կիրառվել է այն քրեական օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման:
Ելնելով վերոգրյալից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են կամ կարող էին ազդել սույն գործով վերջնական ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ելնելով վերագրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-387, 393-394 և 402 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի և ամբաստանյալ Մ.Սաֆարյանի պաշտպան Վ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017թ. հուլիսի 13-ի դատավճիռըª քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Մայիս Լևոնի Սաֆարյանիª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով, թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ն. ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ