ԵԿԴ/0062/01/14

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.


նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Ս.Չիչոյան
Մ.Արղամանյան

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի

մասնակցությամբ`

պաշտպաններ Լ.Սիմոնյանի
Թ.Բաղդասարյանի
Ա.Ֆերոյանի

ամբաստանյալներ Կ.Վարդանյանի
Հ.Կոջոյանի
Ռ.Հարոյանի

մեղադրող Էդ.Արսենյանի

տուժողի իրավահաջորդ Ա.Մկրտչյանի

տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ
Ս.Գուլքանյանի


2018 թվականի փետրվարի 5-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի պաշտպան Թամարա Բաղդասարյանի, ամբաստանյալ Ռաֆայել Հարոյանի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի և ամբաստանյալ Հայկ Կոջոյանի պաշտպան Արմեն Ֆերոյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարեն Սամվելի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, Ռաֆայել Հարությունի Հարոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Հայկ Սամվելի Կոջոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, և մյուսների.
ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2013 թվականի հունվարի 13-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Շենգավիթի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետի և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 11101413 քրեական գործը:
2013 թվականի հունիսի 12-ին Կարեն Սամվելի Վարդանյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի հունիսի 14-ին Կ.Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդված 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2013 թվականի հունիսի 14-ի որոշմամբ Կ.Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորումը:
2013 թվականի հունիսի 15-ին թիվ 11101413 քրեական գործին է միացվել անհայտ անձանց կողմից զենքի գործադրմամբ Բաբկեն Հովհաննիսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ դեռևս 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցված թիվ 15108312 քրեական գործը:
2013 թվականի հունիսի 17-ին Ռաֆայել Հարությունի Հարոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նույն օրը` 2013 թվականի հունիսի 17-ին, գործով որպես մեղադրյալ է ներգրավվել նաև Հայկ Սամվելի Կոջոյանը, և վերջինիս նույնպես մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2. 2013 թվականի մայիսի 6-ին Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել թիվ 59101513 քրեական գործը` Էդիտա Արծրունի Ալիխանյանի կողմից համակարգչային տեխնիկայի օգտագործմամբ առանձնապես խոշոր չափի՝ 740.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դեպքի առթիվ։
2013 թվականի մայիսի 6-ին Է.Ալիխանյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի մայիսի 8-ին Է.Ալիխանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2013 թվականի մայիսի 8-ի որոշմամբ Է.Ալիխանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորումը:
2013 թվականի մայիսի 18-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել Տիգրան Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-180-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, և նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարել է հետախուզում:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2013 թվականի մայիսի 18-ի որոշմամբ Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2013 թվականի մայիսի 25-ին Տ.Հովհաննիսյանն ինքնակամ ներկայացել է իրավապահ մարմիններին, նույն օրը նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-181 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
3. 2013 թվականի հունիսի 18-ին թիվ 59101513 քրեական գործը միացվել է թիվ 11101413 քրեական գործին:
2013 թվականի օգոստոսի 12-ին ապօրինի կերպով զենք և ռազմամթերք իրացնելու կասկածանքով ձերբակալվել է Մնացական Կամոյի Սարգսյանը:
2013 թվականի օգոստոսի 14-ին Մ.Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2013 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշմամբ Մ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորումը:
2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ին թիվ 11101413 քրեական գործի նյութերով ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել և առանձին վարույթում է առանձնացվել թիվ 59103413 քրեական գործը` համակարգչային տեխնիկայի օգտագործմամբ «Հայբիզնեսբանկ» ՓԲ ընկերությունից առանձանապես խոշոր չափի` 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար հափշտակելու դեպքի առթիվ:
Նախաքննության մարմնի՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 7-ի որոշմամբ Մ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014 թվականի մարտի 13-ին Վահե Վլադիմիրի Ստեփանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2014 թվականի մարտի 14-ին որպես մեղադրյալ է ներգրավվել Գոհար Արամի Գաբրիելյանը, վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2014 թվականի մարտի 15-ին որպես մեղադրյալ է ներգրավվել Մառլեն Պարույրի Մուրադյանը, վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
4. Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի մարտի 20-ի որոշումներով.
- Ռ.Հարոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
- Հ.Կոջոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
- Կ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
- Մ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ Է.Ալիխանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ Տ.Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014 թվականի ապրիլի 2-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել Մ.Սարգսյանի կողմից Ռ.Հարոյանին «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրազեն, իսկ Տ.Հովհաննիսյանին «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ և փամփուշտներ իրացնելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` Մ.Սարգսյանի արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2014 թվականի ապրիլի 2-ին որոշում է կայացվել նաև Է.Ալիխանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` նրա արարքում տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով:
5. 2014 թվականի ապրիլի 3-ին թիվ 11101413 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել և առանձնացվել է նոր՝ թիվ 59101014 քրեական գործը՝ անհայտ անձի կողմից Մ.Սարգսյանին հրազեն հանդիսացող 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող 8 հատ 7.62մմ տրամաչափի մարտական փամփուշտներ ապօրինի իրացնելու դեպքի առթիվ:
Նույն օրը թիվ 11101413 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել և առանձնացվել է նաև թիվ 59101114 քրեական գործը` «Հայբիզնեսբանկ» ՓԲ ընկերության ծառայողների կողմից լիազորությունների չարաշահման դեպքի առթիվ:
2014 թվականի ապրիլի 28-ին թիվ 11101413 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` ըստ էության քննելու համար։
6. Քրեական գործը ստացել է ԵԿԴ/0062/01/14 համարը, ընդունվել է վարույթ և նշանակվել է դատական քննություն, որի ընթացքում՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, Առաջին ատյանի դատարանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 քրեական գործից նոր քրեական գործ անջատելու մասին, որն էլեկտրոնային մակագրության արդյունքում ստացել է ԵԿԴ/0302/01/15 համարը:
Արդյունքում սույն՝ թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 քրեական գործի դատաքննությունը շարունակվել է Ռ.Հարոյանի, Հ.Կոջոյանի, Կ.Վարդանյանի և Տ.Հովհաննիսյանի մասով, բացառությամբ վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի:
Դատաքննության ընթացքում՝ 2016 թվականի հուլիսի 14-ին, օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված իր լիազորությունից՝ մեղադրողը Ռ.Հարոյանին, Հ.Կոջոյանին, Կ.Վարդանյանին և Տ.Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխել և նոր մեղադրանքներ է առաջադրել.
- Ռ.Հարոյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով,
- Հ.Կոջոյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով,
- Կ.Վարդանյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով,
- Տ.Հովհաննիսյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով։
7. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 դատավճռով.
- Կ.Վարդանյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 4 (չորս) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` ազատազրկում 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով` ազատազրկում 19 (տասնինը) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ նշանակված պատիժներին մասնակիորեն գումարելով նաև Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռով 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, Կ.Վարդանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանել ազատազրկում՝ 24 (քսանչորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Պատժի սկիզբը հաշվել է 2013 թվականի հունիսի 12-ից, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը` թողել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը,
- Ռ.Հարոյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 13 (տասներեք) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 5 (հինգ) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով` ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ նշանակված պատիժներին մասնակիորեն գումարելով նաև Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռով 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, Ռ.Հարոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանել ազատազրկում` 20 (քսան) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Պատժի սկիզբը հաշվել է 2013 թվականի փետրվարի 2-ից,
- Հ.Կոջոյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 4 (չորս) տարի ժամկետով, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` ազատազրկում 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ՝ նշանակված պատիժներին մասնակիորեն գումարելով նաև Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռով 7 (յոթ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, Հ.Կոջոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանել ազատազրկում 16 (տասնվեց) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Պատժի սկիզբը հաշվել է 2013 թվականի հունվարի 31-ից:
Նույն դատավճռով Տ.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 11 (տասնմեկ) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով` ազատազրկում 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` ազատազրկում 11 (տասնմեկ) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով` ազատազրկում 11 (տասնմեկ) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Նշանակված պատիժներին մասնակիորեն գումարվել է նաև Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 23-ի դատավճռով 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում` 12 (տասներկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի հունիսի 25-ից:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի, ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանի պաշտպան Լ.Սիմոնյանի և ամբաստանյալ Հ.Կոջոյանի պաշտպան Ա.Ֆերոյանի կողմից բերվել են վերաքննիչ բողոքներ, որոնք Վերաքննիչ դատարանի` 2017 թվականի հունվարի 27-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքների քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
8. Կարեն Սամվելի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա 2012 թվականի դեկտեմբերից հանդիսացել է Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների` տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա հարձակվելու նպատակով 2012 թվականի սեպտեմբերին Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած և վերջինիս կողմից ղեկավարվող կազմակերպված զինված խմբի` բանդայի անդամ, մասնակցել է բանդայի կողմից կատարված հարձակմանը: Ռաֆայել Հարոյանի նախաձեռնությամբ և անմիջականորեն նրա ղեկավարմամբ գործած կազմակերպված զինված հանցավոր խմբի անդամները` Տիգրան Հովհաննիսյանը, Կարեն Վարդանյանը, Հայկ Կոջոյանը, կայուն հանցակիցների կազմով, մանրակրկիտ ծրագրավորված եղանակով, ինչպես նաև` խմբի անդամների փոխադարձ սերտ համագործակցությամբ, առաջնորդվելով Ռաֆայել Հարոյանի կատարած դերաբաշխմամբ իրենց վերապահված դերակատարմամբ և ստանձնած պարտականություններով, Երևան քաղաքում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների նկատմամբ ավազակային հարձակումներ կատարելու վերաբերյալ ունեցած նախնական համաձայնության շրջանակներում նախատեսած իրենց հանցավոր նպատակներն իրականացնելու համար ապօրինի կերպով ձեռք են բերել, փոխադրել, պահել 12մմ տրամաչափի «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան` համապատասխան փամփուշտներով, հրազեն հանդիսացող` 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ու դրա համար նախատեսված, ռազմամթերք հանդիսացող 7.62մմ տրամաչափի փամփուշտներ, «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենաներ, դիմակներ, հետևել տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների տեղաշարժին, ընտրել վերջիններիս վրա հարձակում կատարելու համար առավել նպաստավոր վայրեր: Կազմակերպված զինված խմբի` բանդայի անդամների ավազակային հարձակումները չեն սահմանափակվել միայն կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով, այլ խմբի անդամներից Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի սահմանազանցմամբ, կատարել է նաև սպանություն, որը չի ընդգրկվել խմբի մյուս անդամների դիտավորության մեջ:
Այսպես.
Ծրագրված հանցավոր գործունեությունը դյուրին դարձնելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին, բացի Տիգրան Հովհաննիսյանից, իր ղեկավարած զինված բանդայի կազմում ընդգրկել է նոր անդամների՝ Կարեն Վարդանյանին ու Հայկ Կոջոյանին: Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով՝ խմբի համալրված անդամներին ևս զինելու նպատակով Տիգրան Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին Մնացական Սարգսյանից 887.876 ՀՀ դրամին համարժեք 2.200 ԱՄՆ դոլարով, ապօրինի ձեռք է բերել 7.62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և մեկ պահունակի տարողությամբ ռազմամթերք հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի 8 մարտական փամփուշտներ, որոնք ըստ ղեկավարի հրահանգի՝ տրամադրել է խմբի կազմում ընդգրկված Կարեն Վարդանյանին:
Գործելով Ռաֆայել Հարոյանի ղեկավարած բանդայի կազմում վերջինիս, Հայկ Կոջոյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ՝ Կարեն Վարդանյանը 2012 թվականի դեկտեմբերից մասնակցել է անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի թիվ 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի նկատմամբ զինված ավազակային հարձակման պլանավորմանը, ստանձնել դերաբաշխմամբ իրեն վերապահված պարտականությունները:
Պայմանավորվածության համաձայն հետևելով նախապես կատարված դերաբաշխմանը՝ Կարեն Վարդանյանը, Հայկ Կոջոյանն ու Ռաֆայել Հարոյանը, վերջինիս կազմակերպմամբ ու անմիջական ցուցումներով, բանդայի նշված կազմով, 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 00:10-ի սահմաններում, Տիգրան Հովհաննիսյանի տրամադրած «ՎԱԶ 2121 մակնիշի, քննությամբ չպարզված հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, գնացել են նշված վայրը, որտեղ Ռաֆայել Հարոյանը, լինելով արհեստավարժ վարորդ, մնացել է կայանված ավտոմեքենայի ղեկին՝ հսկելով շրջակայքը և ապահովելով խմբի անդամների գործողությունների անվտանգությունը, իսկ Կարեն Վարդանյանն ու Հայկ Կոջոյանն ավազակությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, դիմակավորված, զինված համապատասխանաբար հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» ատրճանակով և «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող զենքով, մուտք են գործել անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող տարադրամի փոխանակման կետ, հարձակվել Հակոբ Մկրտչյանի վրա և իրենց մոտ գնտվող զենքերով, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել են հանձնել տարադրամի փոխանակման կետում առկա գումարը: Այդ ընթացքում, Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի սահմանազանցմամբ, խմբի մյուս անդամների դիտավորությունից դուրս, տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, շահադիտական դրդումներով իր մոտի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի որովայնին ու ոտքին, որի ընթացքում անզգուշությամբ առողջության միջին ծանրության վնաս հասցնող միջանցիկ հրազենային վիրավորում է պատճառել նաև հարձակմանը մասնակից Հայկ Կոջոյանին ձախ նախաբազկի հատվածում, ապա հափշտակելով տարադրամի փոխանակման կետում առկա առանձնապես խոշոր չափերի՝ 34.051.872 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ, դիմել են փախուստի: Հափշտակված գումարները կազմակերպված զինված խմբի անդամները նախապես պլանավորման համաձայն բաժանել են միմյանց միջև՝ Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով զգալի մասը տրամադրելով Տիգրան Հովհաննիսյանին:
Հակոբ Մկրտչյանը բուժօգնություն ստանալու նպատակով տեղափոխվել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն, սակայն ստացած հրազենային վնասվածքներից 2013 թվականի հունվարի 21-ին մահացել է:
Այսպիսով՝ Կարեն Վարդանյանը հանդիսացել է քաղաքացիների և կազմակերպությունների վրա հարձակվելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած ու ղեկավարած զինված խմբի՝ բանդայի անդամ, կազմակերպված խմբի կազմում մասնակցել է «Վինչեստր» տեսակի հրացան և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ապօրինի ձեռք բերելուն, փոխադրելուն և պահելուն, բանդայի կազմում ավազակային հարձակում կատարելիս կրել է հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակը, տեղյակ է եղել բանդայի մյուս անդամ Հայկ Կոջոյանի կողմից «Վինչեստր» տեսակի հրացանով զինված լինելու և դրա գործադրման հնարավորության մասին, կազմակերպված, զինված խմբով մասնակցել է առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու նպատակով կայնքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ ավազակային հարձակմանը, որի ընթացքում հանցակցի սահմանազանցմամբ, իր մոտ գտնվող ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի ուղղությամբ՝ շահադիտական դրդումով, ապօրինաբար կյանքից զրկելով վերջինիս»:
9. Հայկ Սամվելի Կոջոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա 2012 թվականի դեկտեմբերից հանդիսացել է Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների` տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա հարձակվելու նպատակով 2012 թվականի սեպտեմբերին Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած և վերջինիս կողմից ղեկավարվող կազմակերպված զինված խմբի` բանդայի անդամ, մասնակցել է բանդայի կողմից կատարված հարձակմանը: Ռաֆայել Հարոյանի նախաձեռնությամբ և անմիջականորեն նրա ղեկավարմամբ գործած կազմակերպված զինված հանցավոր խմբի անդամները` Տիգրան Հովհաննիսյանը, Կարեն Վարդանյանը, Հայկ Կոջոյանը կայուն հանցակիցների կազմով, մանրակրկիտ ծրագրավորված եղանակով, ինչպես նաև` խմբի անդամների փոխադարձ սերտ համագործակցությամբ, առաջնորդվելով Ռաֆայել Հարոյանի կատարած դերաբաշխմամբ իրենց վերապահված դերակատարմամբ և ստանձնած պարտականություններով, Երևան քաղաքում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների նկատմամբ ավազակային հարձակումներ կատարելու վերաբերյալ ունեցած նախնական համաձայնության շրջանակներում նախատեսած իրենց հանցավոր նպատակներն իրականացնելու համար ապօրինի կերպով ձեռք են բերել, փոխադրել, պահել 12մմ տրամաչափի «Վինչեստր» տեսակի հրացան` համապատասխան փամփուշտներով, հրազեն հանդիսացող` 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ու դրա համար նախատեսված, ռազմամթերք հանդիսացող 7.62մմ տրամաչափի փամփուշտներ, «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենաներ, դիմակներ, հետևել տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների տեղաշարժին, ընտրել վերջիններիս վրա հարձակում կատարելու համար առավել նպաստավոր վայրեր: Կազմակերպված զինված խմբի` բանդայի անդամների ավազակային հարձակումները չեն սահմանափակվել միայն կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով, այլ խմբի անդամներից Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի զահմանազանցմամբ, կատարել է նաև սպանություն, որը չի ընդգրկվել խմբի մյուս անամների դիտավորության մեջ:
Այսպես.
Ծրագրված հանցավոր գործունեությունը դյուրին դարձնելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին, բացի Տիգրան Հովհաննիսյանից, իր ղեկավարած զինված բանդայի կազմում ընդգրկել է նոր անդամների՝ Կարեն Վարդանյանին ու Հայկ Կոջոյանին: Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով՝ խմբի համալրված անդամներին ևս զինելու նպատակով Տիգրան Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին Մնացական Սարգսյանից 887.876 ՀՀ դրամին համարժեք 2.200 ԱՄՆ դոլարով ապօրինի ձեռք է բերել 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և մեկ պահունակի տարողությամբ ռազմամթերք հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի 8 մարտական փամփուշտներ, որոնք ըստ ղեկավարի հրահանգի՝ տրամադրել է խմբի կազմում ընդգրկված Կարեն Վարդանյանին:
Գործելով Ռաֆայել Հարոյանի ղեկավարած բանդայի կազմում վերջինիս, Կարեն Վարդանյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ՝ Հայկ Կոջոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերից մասնակցել է անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի թիվ 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի նկատմամբ զինված ավազակային հարձակման պլանավորմանը, ստանձնել դերաբաշխմամբ իրեն վերապահված պարտականությունները:
Պայմանավորվածության համաձայն հետևելով նախապես կատարված դերաբաշխմանը՝ Հայկ Կոջոյան, Կարեն Վարդանյանն ու Ռաֆայել Հարոյանը, վերջինիս կազմակերպմամբ ու անմիջական ցուցումներով, բանդայի նշված կազմով, 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 00:10-ի սահմաններում, Տիգրան Հովհաննիսյանի տրամադրած «ՎԱԶ 2121» մակնիշի, քննությամբ չպարզված հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, գնացել են նշված վայրը, որտեղ Ռաֆայել Հարոյանը, լինելով արհեստավարժ վարորդ, մնացել է կայանված ավտոմեքենայի ղեկին՝ հսկելով շրջակայքը և ապահովելով խմբի անդամների գործողությունների անվտանգությունը, իսկ Հայկ Կոջոյանն ու Կարեն Վարդանյանն ավազակությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, դիմակավորված, զինված համապատասխանաբար «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող զենքով և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» ատրճանակով, մուտք են գործել անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող տարադրամի փոխանակման կետ, հարձակվել Հակոբ Մկրտչյանի վրա և իրենց մոտ գնտվող զենքերով, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել են հանձնել տարադրամի փոխանակման կետում առկա գումարը: Այդ ընթացքում Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի սահմանազանցմամբ, խմբի մյուս անդամների դիտավորությունից դուրս, տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, շահադիտական դրդումներով իր մոտ եղած «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի որովայնին ու ոտքին, որի ընթացքում անզգուշությամբ առողջության միջին ծանրության վնաս հասցնող միջանցիկ հրազենային վիրավորում է պատճառել նաև հարձակմանը մասնակից Հայկ Կոջոյանին ձախ նախաբազկի հատվածում, ապա հափշտակելով տարադրամի փոխանակման կետում առկա առանձնապես խոշոր չափերի՝ 34.051.872 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ, դիմել են փախուստի: Հափշտակված գումարները կազմակերպված զինված խմբի անդամները նախապես պլանավորման համաձայն բաժանել են միմյանց միջև՝ Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով զգալի մասը տրամադրելով Տիգրան Հովհաննիսյանին:
Հակոբ Մկրտչյանը բուժօգնություն ստանալու նպատակով տեղափոխվել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն, սակայն ստացած հրազենային վնասվածքներից 2013 թվականի հունվարի 21-ին մահացել է:
Այսպիսով՝ Հայկ Կոջոյանը հանդիսացել է քաղաքացիների և կազմակերպությունների վրա հարձակվելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած ու ղեկավարած զինված խմբի՝ բանդայի անդամ, կազմակերպված խմբի կազմում մասնակցել է «Վինչեստր» տեսակի հրացան և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ապօրինի ձեռք բերելուն, փոխադրելուն և պահելուն, բանդայի կազմում ավազակային հարձակում կատարելիս կրել է «Վինչեստր» տեսակի հրացան, տեղյակ է եղել բանդայի մյուս մասնակից Կարեն Վարդանյանի կողմից հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակով զինված լինելու և դրա գործադրման հնարավորության մասին, կազմակերպված, զինված խմբի կազմում մասնակցել է առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու նպատակով, կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ ավազակային հարձակմանը, որի ընթացքում հանցակցի սահմանազանցմամբ Կարեն Վարդանյանը «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի ուղղությամբ՝ շահադիտական դրդումով, ապօրինաբար կյանքից զրկելով վերջինիս»:
10. Ռաֆայել Հարությունի Հարոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների` տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա հարձակվելու նպատակով ստեղծել և անձամբ ղեկավարել է կազմակերպված զինված խումբ՝ բանդա, որի կազմում 2012 թվականի սեպտեմբերին ընդգրկել է Տիգրան Հովհաննիսյանին, իսկ հետագայում, մասնակիցների կազմը համալրելու համար, բանդայում ընդգրկել է նաև Հայկ Կոջոյանին ու Կարեն Վարդանյանին: Ռաֆայել Հարոյանի նախաձեռնությամբ ձևավորված և անմիջականորեն նրա ղեկավարմամբ գործած բանդայի անդամները` կայուն հանցակիցների կազմով, մանրակրկիտ ծրագրավորված եղանակով, ինչպես նաև խմբի անդամների փոխադարձ սերտ համագործակցությամբ, առաջնորդվելով Ռաֆայել Հարոյանի կատարած դերաբաշխմամբ և ստանձնած պարտականություններով, Երևան քաղաքում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետերի ու դրանց աշխատակիցների նկատմամբ ավազակային հաձակումներ կատարելու վերաբերյալ ունեցած նախնական համաձայնության շրջանակներում նախատեսած իրենց հանցավոր նպատակներն իրականացնելու համար, ապօրինի կերպով ձեռք են բերել, փոխադրել, պահել 12մմ տրամաչափի «Վինչեստր» տեսակի հրացան` համապատասխան փամփուշտներով, հրազեն հանդիսացող` 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ու դրա համար նախատեսված, ռազմամթերք հանդիսացող 7.62մմ տրամաչափի փամփուշտներ, «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենաներ, դիմակներ, հետևել տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների տեղաշարժին, ընտրել վերջիններիս վրա հարձակում կատարելու համար առավել նպաստավոր վայրեր: Կազմակերպված զինված խմբի հարձակումները չեն սահմանափակվել միայն կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով, այլ խմբի անդամներից Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի զահմանազանցմամբ, կատարել է նաև սպանություն, որը չի ընդգրկվել խմբի մյուս անամների դիտավորության մեջ:
Այսպես.
Բանդայի ղեկավար Ռաֆայել Հարոյանը, նույն բանդայի մասնակից Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ, 2012 թվականի սեպտեմբերին մանրամասն ծրագրել և կազմակերպել է Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 22 շենքի դիմացի կրպակաշարում արտարժույթի առք ու վաճառքի գործառնություններ իրականացնող «Դաշինք» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության հիմնադիր Բաբկեն Հովհաննիսյանի նկատմամբ զինված ավազակային հարձակումը և այդ նպատակով նույն ամսին Տիգրան Հովհաննիսյանի միջոցով Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի բնակիչ Մնացական Սարգսյանից 200.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք է բերել «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան, ապա կատարել է նախատեսված ավազակային հարձակման ընթացքում իրենց հանցավոր գործողությունների դերաբաշխումը:
Ռաֆայել Հարոյանը, 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, բանդայի մասնակից Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ, ավազակությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու վերաբերյալ նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, ժամը 19:30-ի սահմաններում, իր վարած «Վազ 2121» մակնիշի, քննությամբ չպարզված հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, զինված «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացանով, գնացել են Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 26 շենքի մոտ, որտեղից հետևել են նույն փողոցի վերոհիշյալ հասցեում գործող տարադրամի փոխանակման կետի հիմնադիր Բաբկեն Հովհաննիսյանին: Նկատելով, որ վերջինս դուրս է եկել տարադրամի փոխանակման կետից և անձնական օգտագործման «Մերսեդես S600» մակնիշի 19OL 758 հաշվառման համարի ավտոմեքենայով Ալեք Մանուկյան փողոցով ուղևորվել դեպի տուն, նախապես որոշված կարճ ճանապարհով գնացել են նրա բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի թիվ 5 շենքի մոտ և մինչ նրա ժամանումը դարանակալել մուտքի հարևանությամբ: Այնուհետև տեսնելով, որ Բաբկեն Հովհաննիսյանը սպորտային ճամպրուկով մտնում է շենքի շքամուտք, Ռաֆայել Հարոյանը «Վինչեստր» տեսակի հրացանով զինված դուրս է եկել մեքենայից և հետապնդել Բաբկեն Հովհաննիսյանին, իսկ Տիգրան Հովհաննիսյանը, պայմանավորվածության համաձայն, մնացել է ավտոմեքենայի ղեկին, որպեսզի հետևելով շրջապատը և Ռաֆայել Հարոյանի գործողություններին, ըստ անհրաժեշտության միջամտի և պատրաստ լինի դեպքի վայրից արագ հեռացումն ապահովելու համար համապատասխան ձևով վարել ավտոմեքենան:
Ռաֆայել Հարոյանն իր մոտ պահվող հիշյալ զենքով, Բաբկեն Հովհաննիսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, պահանջել է հանձնել գումարի պարունակությամբ սպորտային պայուսակը, իսկ երբ վերջինս չի ենթարկվել նրա պահանջին, մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ կրակոց է արձակել Բաբկեն Հովհաննիսյանի ոտքերի ուղղությամբ, սակայն դրանից հետո նույնպես չհասնելով նպատակին և հանդիպելով նրա դիմադրությանը, Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ ավտոմեքենայով դիմել են փախուստի:
Կրակոցից ստացած մարմնական վնասվածքի հետևանքով Բաբկեն Հովհաննիսյանի առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս, որն արտահայտվել է ձախ ճաճանչոսկրի փակ ներմղված կոտրվածքի, աջ ազդոսկրի բաց բազմաբեկորային կոտրվածքով զուգակցված աջ ազդրի շրջանի միջանցիկ հրազենային վնասվածքների ձևով:
Ծրագրված հանցավոր գործունեությունը դյուրին դարձնելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին, բացի Տիգրան Հովհաննիսյանից, իր ղեկավարած զինված բանդայի կազմում ընդգրկել է նոր անդամների՝ Հայկ Կոջոյանին ու Կարեն Վարդանյանին: Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով՝ խմբի համալրված անդամներին ևս զինելու նպատակով Տիգրան Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին Մնացական Սարգսյանից 887.876 ՀՀ դրամին համարժեք 2.200 ԱՄՆ դոլարով ապօրինի ձեռք է բերել 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և մեկ պահունակի տարողությամբ ռազմամթերք հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի 8 մարտական փամփուշտներ, որոնք ըստ ղեկավարի հրահանգի տրամադրել է խմբի կազմում ընդգրկված Կարեն Վարդանյանին:
Ղեկավարելով բանդայի գործունեությունը՝ Ռաֆայել Հարոյանը Կարեն Վարդանյանի, Հայկ Կոջոյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ 2012 թվականի դեկտեմբերից պլանավորել է անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի թիվ 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի նկատմամբ ավազակային հարձակումը, կատարել խմբի անդամներին վերապահված դերաբաշխում:
Պայմանավորվածության համաձայն հետևելով նախապես կատարված դերաբաշխմանը՝ Կարեն Վարդանյանը, Հայկ Կոջոյանն ու Ռաֆայել Հարոյանը, վերջինիս կազմակերպմամբ ու անմիջական ցուցումներով, բանդայի նշված կազմով, 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 00:10-ի սահմաններում, Տիգրան Հովհաննիսյանի տրամադրած «ՎԱԶ 2121» մակնիշի, քննությամբ չպարզված հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, գնացել են նշված վայրը, որտեղ Ռաֆայել Հարոյանը, լինելով արհեստավարժ վարորդ, մնացել է կայանված ավտոմեքենայի ղեկին՝ հսկելով շրջակայքը և ապահովելով խմբի անդամների գործողությունների անվտանգությունը, իսկ Հայկ Կոջոյանն ու Կարեն Վարդանյանը, ավազակությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, դիմակավորված, զինված համապատասխանաբար «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող զենքով և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» ատրճանակով, մուտք են գործել անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող տարադրամի փոխանակման կետ, հարձակվել Հակոբ Մկրտչյանի վրա և իրենց մոտ գտնվող զենքերով, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել են հանձնել տարադրամի փոխանակման կետում առկա գումարը: Այդ ընթացքում Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի սահմանազանցմամբ, խմբի մյուս անդամների դիտավորությունից դուրս, տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, շահադիտական դրդումներով իր մոտ գտնվող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի որովայնին ու ոտքին, որի ընթացքում անզգուշությամբ առողջության միջին ծանրության վնաս հասցնող միջանցիկ հրազենային վիրավորում է պատճառել նաև հարձակմանը մասնակից Հայկ Կոջոյանին` ձախ նախաբազկի հատվածում, ապա հափշտակելով տարադրամի փոխանակման կետում առկա առանձնապես խոշոր չափերի՝ 34.051.872 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ, դիմել են փախուստի: Հափշտակված գումարները կազմակերպված զինված խմբի անդամները նախապես պլանավորման համաձայն բաժանել են միմյանց միջև՝ Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով զգալի մասը տրամադրելով Տիգրան Հովհաննիսյանին:
Հակոբ Մկրտչյանը բուժօգնություն ստանալու նպատակով տեղափոխվել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն, սակայն ստացած հրազենային վնասվածքներից 2013 թվականի հունվարի 21-ին մահացել է:
Այսպիսով՝ Ռաֆայել Հարոյանը Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների՝ տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա հարձակվելու նպատակով ստեղծել և անձամբ ղեկավարել է կազմակերպված զինված խումբ՝ բանդա, կազմակերպված խմբի կազմում մասնակցել «Վինչեստր» տեսակի հրացան և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ապօրինի ձեռք բերելուն, փոխադրելուն և պահելուն, բանդայի կազմում ավազակային հարձակում կատարելիս կրել է «Վինչեստր» տեսակի հրացան, տեղյակ է եղել բանդայի անդամ Կարեն Վարդանյանի կողմից հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակով զինված լինելու և դրա գործադրման հնարավորության մասին, կազմակերպված, զինված խմբով մասնակցել է առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու նպատակով, կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ ավազակային հարձակումներին, որոնցից մեկի ընթացքում հանցակցի սահմանազանցմամբ Կարեն Վարդանյանը «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի ուղղությամբ՝ շահադիտական դրդումով, ապօրինաբար, դիտավորությամբ կյանքից զրկելով վերջինիս»:
11. Տիգրան Էդուարդի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա հանդիսացել է Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների` տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա հարձակվելու նպատակով 2012 թվականի սեպտեմբերին Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած և վերջինիս կողմից ղեկավարվող կազմակերպված զինված խմբի՝ բանդայի անդամ, մասնակցել է բանդայի կողմից կատարված հարձակմանը: Ռաֆայել Հարոյանի նախաձեռնությամբ ձևավորված և անմիջականորեն նրա ղեկավարմամբ գործած կազմակերպված զինված հանցավոր խմբի անդամները` Տիգրան Հովհաննիսյանը, Կարեն Վարդանյանը, Հայկ Կոջոյանը կայուն հանցակիցների կազմով, մանրակրկիտ ծրագրավորված եղանակով, ինչպես նաև խմբի անդամների փոխադարձ սերտ համագործակցությամբ, առաջնորդվելով Ռաֆայել Հարոյանի կատարած դերաբաշխմամբ իրենց վերապահված դերակատարմամբ և ստանձնած պարտականություններով, Երևան քաղաքում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների նկատմամբ ավազակային հարձակումներ կատարելու վերաբերյալ ունեցած նախնական համաձայնության շրջանակներում նախատեսած իրենց հանցավոր նպատակներն իրականացնելու համար ապօրինի կերպով ձեռք են բերել, փոխադրել, պահել 12մմ տրամաչափի «Վինչեստր» տեսակի հրացան` համապատասխան փամփուշտներով, հրազեն հանդիսացող` 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ու դրա համար նախատեսված, ռազմամթերք հանդիսացող 7.62մմ տրամաչափի փամփուշտներ, «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենաներ, դիմակներ, հետևել տարադրամի փոխանակման կետերի աշխատակիցների տեղաշարժին, ընտրել վերջիններիս վրա հարձակում կատարելու համար առավել նպաստավոր վայրեր: Կազմակերպված զինված խմբի հարձակումները չեն սահմանափակվել միայն կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով, այլ խմբի անդամներից Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի սահմանազանցմամբ, կատարել է նաև սպանություն, որը չի ընդգրկվել խմբի մյուս անդամների դիտավորության մեջ:
Այսպես.
Բանդայի ղեկավար Ռաֆայել Հարոյանը, նույն բանդային մասնակից Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ, 2012 թվականի սեպտեմբերին մանրամասն ծրագրել և կազմակերպել է Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 22 շենքի դիմացի կրպակաշարում արտարժույթի առք ու վաճառքի գործառնություններ իրականացնող «Դաշինք» սահմանափակ պատասխանատվության ընկերության հիմնադիր Բաբկեն Հովհաննիսյանի նկատմամբ զինված ավազակային հարձակումը: Այդ նպատակով նույն ամսին Տիգրան Հովհաննիսյանի միջոցով Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի բնակիչ Մնացական Սարգսյանից 200.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք է բերել «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան, ապա կատարել է նախատեսված ավազակային հարձակման ընթացքում իրենց հանցավոր գործողությունների դերաբաշխումը:
Տիգրան Հովհաննիսյանը, 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, բանդայի ղեկավար Ռաֆայել Հարոյանի հետ, ավազակությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու վերաբերյալ նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, ժամը 19:30-ի սահմաններում, իր վարած «Վազ 2121» մակնիշի, քննությամբ չպարզված հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, զինված «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացանով, գնացել են Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 26 շենքի մոտ, որտեղից հետևել են նույն փողոցի վերոհիշյալ հասցեում գործող տարադրամի փոխանակման կետի հիմնադիր Բաբկեն Հովհաննիսյանին: Նկատելով, որ վերջինս դուրս է եկել տարադրամի փոխանակման կետից և անձնական օգտագործման «Մերսեդես S600» մակնիշի 19OL 758 հաշվառման համարի ավտոմեքենայով Ալեք Մանուկյան փողոցով ուղևորվել դեպի տուն, նախապես որոշված կարճ ճանապարհով գնացել են նրա բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի թիվ 5 շենքի մոտ և մինչ նրա ժամանումը դարանակալել մուտքի հարևանությամբ: Այնուհետև տեսնելով, որ Բաբկեն Հովհաննիսյանը սպորտային ճամպրուկով մտնում է շենքի շքամուտք, Ռաֆայել Հարոյանը «Վինչեստր» տեսակի հրացանով զինված դուրս է եկել մեքենայից և հետապնդել Բաբկեն Հովհաննիսյանին, իսկ Տիգրան Հովհաննիսյանը, պայմանավորվածության համաձայն, մնացել է ավտոմեքենայի ղեկին, որպեսզի հետևելով շրջապատը և Ռաֆայել Հարոյանի գործողություններին, ըստ ահրաժեշտության միջամտի և պատրաստ լինի դեպքի վայրից արագ հեռացումն ապահովելու համար համապատասխան ձևով վարել ավտոմեքենան:
Ռաֆայել Հարոյանն իր մոտ պահվող հիշյալ զենքով, Բաբկեն Հովհաննիսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, պահանջել է հանձնել գումարի պարունակությամբ սպորտային պայուսակը, իսկ երբ վերջինս չի ենթարկվել նրա պահանջին, մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ կրակոց է արձակել Բաբկեն Հովհաննիսյանի ոտքերի ուղղությամբ, սակայն դրանից հետո նույնպես չհասնելով նպատակին և հանդիպելով նրա դիմադրությանը, Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ ավտոմեքենայով դիմել են փախուստի:
Կրակոցից ստացած մարմնական վնասվածքի հետևանքով Բաբկեն Հովհաննիսյանի առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս, որն արտահայտվել է ձախ ճաճանչոսկրի փակ ներմղված կոտրվածքի, աջ ազդոսկրի բաց բազմաբեկորային կոտրվածքով զուգակցված աջ ազդրի շրջանի միջանցիկ հրազենային վնասվածքների ձևով:
Ծրագրված հանցավոր գործունեությունը դյուրին դարձնելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին, բացի Տիգրան Հովհաննիսյանից, իր ղեկավարած զինված բանդայի կազմում ընդգրկել է նոր անդամների՝ Կարեն Վարդանյանին ու Հայկ Կոջոյանին: Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով՝ խմբի համալրված անդամներին ևս զինելու նպատակով Տիգրան Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին Մնացական Սարգսյանից 887.876 ՀՀ դրամին համարժեք 2.200 ԱՄՆ դոլարով ապօրինի ձեռք է բերել 7.62մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և մեկ պահունակի տարողությամբ ռազմամթերք հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի 8 մարտական փամփուշտներ, որոնք ըստ ղեկավարի հրահանգի տրամադրել է խմբի կազմում ընդգրկված Կարեն Վարդանյանին:
Գործելով Ռաֆայել Հարոյանի ղեկավարած բանդայի կազմում, վերջինիս, Կարեն Վարդանյանի և Հայկ Կոջոյանի հետ, Տիգրան Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերից մասնակցել է անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի թիվ 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի նկատմամբ ավազակային հարձակման պլանավորմանը, ստանձնել դերաբաշխմամբ իրեն վերապահված պարտականությունը՝ փոխադրամիջոցի տրամադրումը:
Պայմանավորվածության համաձայն հետևելով նախապես կատարված դերաբաշխմանը՝ Կարեն Վարդանյանը, Հայկ Կոջոյանն ու Ռաֆայել Հարոյանը, վերջինիս կազմակերպմամբ ու անմիջական ցուցումներով, բանդայի նշված կազմով, 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 00:10-ի սահմաններում, Տիգրան Հովհաննիսյանի տրամադրած «ՎԱԶ 2121» մակնիշի, քննությամբ չպարզված հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են նշված վայրը, որտեղ Ռաֆայել Հարոյանը, լինելով արհեստավարժ վարորդ, մնացել է կայանված ավտոմեքենայի ղեկին՝ հսկելով շրջակայքը և ապահովելով խմբի անդամների գործողությունների անվտանգությունը, իսկ Հայկ Կոջոյանն ու Կարեն Վարդանյանը, ավազակությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, դիմակավորված, զինված համապատասխանաբար «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող զենքով և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» ատրճանակով, մուտք են գործել անհատ ձեռնարկատեր Անդրանիկ Մկրտչյանին պատկանող տարադրամի փոխանակման կետ, հարձակվել Հակոբ Մկրտչյանի վրա և իրենց մոտ գտնվող զենքերով, վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել են հանձնել տարադրամի փոխանակման կետում առկա գումարը: Այդ ընթացքում Կարեն Վարդանյանը, հանցակցի սահմանազանցմամբ, խմբի մյուս անդամների դիտավորությունից դուրս, տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, շահադիտական դրդումներով իր մոտ պահվող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից կրակոցներ է արձակել Հակոբ Մկրտչյանի որովայնին ու ոտքին, որի ընթացքում անզգուշությամբ առողջության միջին ծանրության վնաս հասցնող միջանցիկ հրազենային վիրավորում է պատճառել նաև հարձակմանը մասնակից Հայկ Կոջոյանին` ձախ նախաբազկի հատվածում, ապա հափշտակելով տարադրամի փոխանակման կետում առկա առանձնապես խոշոր չափերի՝ 34.051.872 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ, դիմել են փախուստի: Հափշտակված գումարները կազմակերպված զինված խմբի անդամները նախապես պլանավորման համաձայն բաժանել են միմյանց միջև՝ Ռաֆայել Հարոյանի ցուցումով զգալի մասը տրամադրելով Տիգրան Հովհաննիսյանին:
Հակոբ Մկրտչյանը բուժօգնություն ստանալու նպատակով տեղափոխվել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն, սակայն ստացած հրազենային վնասվածքներից 2013 թվականի հունվարի 21-ին մահացել է:
Այսպիսով՝ Տիգրան Հովհաննիսյանը հանդիսացել է քաղաքացիների և կազմակերպությունների վրա հարձակվելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած ու ղեկավարած զինված խմբի՝ բանդայի անդամ, կազմակերպված խմբի կազմում մասնակցել է «Վինչեստր» տեսակի հրացան և հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ ապօրինի ձեռք բերելուն, փոխադրելուն և պահելուն, տեղյակ է եղել բանդայի մասնակիցների կողմից զինված լինելուն և դրանց գործադրման հնարավորության մասին, կազմակերպված, զինված խմբով մասնակցել է կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ ավազակային հարձակմանը»:
12. Դատաքննության արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ. «[Ռ.]Հարոյանը Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների՝ տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա զինված հարձակումներ գործելու նպատակով 2012 թվականի սեպտեմբերին ստեղծել է կազմակերպված զինված խումբ` բանդա, որի կազմում ընդգրկել է [Տ.]Հովհաննիսյանին, ղեկավարել բանդան, հանցավոր նպատակներն իրականացնելու համար կազմակերպված խմբով ապօրինաբար ձեռք են բերել 12 մմ տրամաչափի «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան` համապատասխան փամփուշտներով, Տ.Հովհաննիսյանի հետ հետևել են տարադրամի փոխանակման կետի սեփականատեր [Բ.]Հովհաննիսյանի տեղաշարժին, ընտրել վերջինիս վրա հարձակում կատարելու առավել նպաստավոր վայրը, ապա «Վինչեստր» տեսակի հրացանի գործադրմամբ կատարել են տուժող [Բ.]Հովհաննիսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնությամբ՝ առողջության ծանր վնասի պատճառմամբ ուղեկցված ավազակային հարձակում, որն արտահայտվել է հետևյալում.
(…) [Բ]անդայի ղեկավար [Ռ.]Հարոյանը 2012 թվականի սեպտեմբերին մանրամասն ծրագրել և կազմակերպել է Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 22-րդ շենքի դիմացի կրպակաշարում արտարժույթի առք ու վաճառքի գործառնություն իրականացնող «Դաշինք» ՍՊ ընկերության հիմնադիր [Բ.]Հովհաննիսյանի նկատմամբ զինված ավազակային հարձակումը և այն իրականացնելու նպատակով նույն ամսին բանդայի անդամ [Տ.]Հովհաննիսյանի միջոցով Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի բնակիչ [Մ.]Սարգսյանից 200.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք են բերել «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան, որից հետո Ռ.Հարոյանը կատարել է ծրագրավորած ավազակային հարձակման ընթացքում յուրաքանչյուրի դերաբաշխումը։ Ավազակային հարձակմամբ գումարներ հափշտակելու հանցավոր դիտավորությամբ [Ռ.]Հարոյանը բանդայի անդամ [Տ.]Հովհաննիսյանի հետ 2012թ. սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 19:30-ի սահմաններում, «ՎԱԶ 2121» մակնիշի ավտոմեքենայով, զինված «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացանով, ուղևորվել են Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 26 շենքի մոտ, որտեղից հետևել են նույն փողոցի վերոհիշյալ հասցեում՝ տարադրամի փոխանակման կետում գտնվող [Բ.]Հովհաննիսյանին։ Նկատելով, որ վերջինս սպորտային պայուսակը ձեռքին դուրս է եկել տարադրամի փոխանակման կետից և անձնական օգտագործման «Մերսեդես Էս 600» մակնիշի 19 ՕԼ 758 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Ալեք Մանուկյան փողոցով ուղևորվում է տուն, նախապես որոշած կարճ երթուղիով հասել են նրա բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի թիվ 5 շենքի մոտ և սպասել Բ.Հովհաննիսյանի ժամանմանը։ Այնուհետև տեսնելով, որ Բ.Հովհաննիսյանը, վարած մեքենայից իջնելով, սպորտային ճամպրուկը ձեռքին մտնում է շքամուտք՝ [Ռ.]Հարոյանը, «Վինչեստր» տեսակի հրացանով զինված, մեքենայից իջել և հետևել է Բ.Հովհաննիսյանին, իսկ [Տ.]Հովհաննիսյանը, դերաբաշխմանը համաձայն, ավտոմեքենայի սրահից հսկել է անցուդարձը` հետևելով բանդայի ղեկավար [Ռ.]Հարոյանի գործողություններին և սպասելով իրավիճակային միջամտության, միաժամանակ նախապատրաստվելով ավտոմեքենայով դեպքի վայրից Ռ.Հարոյանին արագ հեռացնելուն։
[Ռ.]Հարոյանը, համոզված լինելով, [որ] գումարը սպորտային պայուսակում է, դիմակավորված, կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, այն է՝ ձեռքին գտնվող «Վինչեստր» տեսակի հրացանի ցուցադրմամբ շքամուտքում [Բ.]Հովհաննիսյանից պահանջել է պայուսակը թողնել և հեռանալ, սակայն Բ.Հովհաննիսյանը վերոնշյալ պահանջին չի ենթարկվել, ընդառաջ գնալով` փորձել է բռնել և վնասազերծել Ռ.Հարոյանին՝ հետապնդելով մինչև բակ, սակայն վերջինս մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ կրակոց է արձակել Բ.Հովհաննիսյանի ոտքերի ուղղությամբ՝ նրա առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս՝ ձախ ճաճանչոսկրի փակ ներմղված կոտրվածք, աջ ազդոսկրի բաց բազմաբեկորային կոտրվածք, որը զուգակցվել է աջ ազդրի շրջանի միջանցիկ հրազենային վնասվածքներով, ապա՝ կանխելով Բ.Հովհաննիսյանի վերոնշյալ իրավաչափ գործողությունները, առանց պայուսակին տիրանալու, զենքը ձեռքին՝ վերադարձել է իրեն սպասող «ՎԱԶ 2121» մակնիշի ավտոմեքենա և Տ.Հովհաննիսյանի վարած այդ ավտոմեքենայով դիմել փախուստի։
Փոխանակման կետերի վրա զինված հարձակումները դյուրին և արդյունավետ դարձնելու նպատակով [Ռ.]Հարոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին իրենից և [Տ.]Հովհաննիսյանից բաղկացած բանդայի կազմում ընդգրկել է նոր անդամների` դեռևս 2009 թվականից իր հետ բնակարանային գողությունների կատարման վրա մասնագիտացած [Հ.]Կոջոյանին ու [Կ.]Վարդանյանին։ Ռ.Հարոյանի ցուցումով, խմբին վերազինելու նպատակով, բանդայի անդամ [Տ.]Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին [Մ.]Սարգսյանից 2.200 ԱՄՆ դոլարով ապօրինաբար ձեռք է բերել հրազեն հանդիսացող, 7.62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի 8 մարտական փամփուշտներ, որոնք բանդայի ղեկավար Ռ.Հարոյանի ցուցումով և բանդայի անդամ Հ.Կոջոյանի գիտությամբ հանձնել է բանդայի մյուս անդամի՝ [Կ.]Վարդանյանի օգտագործմանը (ապօրինի կրելուն), այդ կերպ բանդայի անդամները կազմակերպված խմբով ապօրինաբար ձեռք են բերել, պահել և փոխադրել նաև վերոնշյալ հրազենը և ռազմամթերքը։
Ղեկավարելով բանդայի գործունեությունը` [Ռ.]Հարոյանը բանդայի անդամներ [Կ.]Վարդանյանի, [Հ.]Կոջոյանի և [Տ.]Հովհաննիսյանի հետ 2012 թվականի դեկտեմբերից պլանավորել են անհատ ձեռնարկատեր [Ա.]Մկրտչյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի նկատմամբ ավազակային հարձակումը, Ռ.Հարոյանը կատարել է խմբի անդամների դերաբաշխում։ Հանցավոր այդ մտադրությունն իրագործելու նպատակով բանդայի անդամները ձեռք են բերել դիմակներ, ընտրել զինված հարձակում կատարելու համար առավել նպաստավոր պահը, նախապատրաստել հարձակման վայր հասնելու և այնտեղից հեռանալու համար անհրաժեշտ փոխադրամիջոց՝ «ՎԱԶ 2121» մակնիշի սպիտակ ավտոմեքենա։ Ռ.Հարոյանի սահմանած դերաբաշխման համաձայն՝ բանդայի անդամներ [Կ.]Վարդանյանը և [Հ.]Կոջոյանը, ղեկավար [Ռ.]Հարոյանը, նախապես բջջային հեռախոսներն անջատելով, բանդայի նշված կազմով 2013թ. հունվարի 13-ին՝ ժամը 00։10-ի սահմաններում, բանդայի անդամ [Տ.]Հովհաննիսյանի կողմից նախապես տրամադրված փոխադրամիջոցով՝ «ՎԱԶ 2121» մակնիշի սպիտակ ավտոմեքենայով, ուղևորվել են Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի մոտ։ [Ռ.]Հարոյանը, լինելով արհեստավարժ վարորդ, միաժամանակ նվազեցնելով տվյալ թաղամասի բնակիչների կողմից նրան ճանաչելու նույնիսկ չնչին հնարավորությունը, մնացել է ավտոմեքենայի ղեկի մոտ՝ հսկելով անցուդարձը և ապահովելով փոխանակման կետ մուտք գործող և ավարով վերադարձող բանդայի անդամների արագ փոխադրման խնդիրը, իսկ անդամներ [Հ.]Կոջոյանն ու [Կ.]Վարդանյանը զինված հարձակում կատարելու և ավազակությամբ փոխանակման կետում գտնվող գումարները հափշտակելու դիտավորությամբ, դիմակավորված և զինված, [Հ.]Կոջոյանը` «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացանով, իսկ [Կ.]Վարդանյանը` ապօրինաբար կրած հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» ատրճանակով, մուտք են գործել անհատ ձեռնարկատեր [Ա.]Մկրտչյանին պատկանող տարադրամի փոխանակման կետ, հարձակվել վերջինիս եղբայր, փոխանակման կետի աշխատակից [Հ.]Մկրտչյանի վրա և իրենց մոտ գտնվող զենքերի ցուցադրմամբ՝ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել են հանձնել տարադրամի փոխանակման կետում առկա ողջ գումարը։ Հարձակման ընթացքում [Կ.]Վարդանյանը բանդայի ղեկավարի և մյուս անդամների սահմանազանցմամբ կատարել է վերջիններիս նախնական հանցավոր դիտավորությամբ չընդգրկված դիտավորյալ հանցագործություն՝ [Հ.]Մկրտչյանին շահադիտական դրդումով սպանելու և հափշտակությունը մինչև վերջ հասցնելու դիտավորությամբ ապօրինաբար կրած «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից ընդամենը 2.7x5,1 մետր չափերով փոխանակման կետի տարածքում երկու կրակոց է արձակել [Հ.]Մկրտչյանի ոտքին, ինչպես նաև կենսականորեն կարևորագույն օրգանների ուղղությամբ՝ որովայնի աջ հատվածին՝ պատճառելով կյանքին և առողջությանը վտանգ սպառնացող հրազենային մարմնական վնասվածքներ, որի հետևանքով գրեթե անմիջապես Էրեբունի բժշկական կենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունք տեղափոխված Հ.Մկրտչյանը պատշաճ բժշկական օգնություն ստանալու պարագայում ընդամենը 8 օր անց` 2013թ. հունվարի 21-ին, մահացել է հրազենային վիրավորումներով պայմանավորված թոքային զարկերակի թրոմբոէմբոլիայից, դրանց հետևանքով զարգացած ծանրագույն բարդություններից՝ սեպսիսից և հարաճուն պոլիօրգանային անբավարարությունից։ Բանդայի անդամները փոխանակման կետից հափշտակել են այնտեղ առկա առանձնապես խոշոր չափերի՝ ընդհանուր 34.051.872 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ գումարներ, ապա բանդայի ղեկավար Ռ.Հարոյանի վարած ավտոմեքենայով դիմել փախուստի։ Հափշտակած գումարների զգալի մասը Ռ.Հարոյանի ցուցումով տրամադրվել է բանդայի անդամ [Տ.]Հովհաննիսյանին՝ վերջինիս և այլոց կողմից «Հայբիզնեսբանկ» ՓԲ ընկերությունից համակարգչային եղանակով կատարված հափշտակությունների փաստը ժամանակավորապես քողարկելու նպատակով, սակայն որոշակի ժամանակ անց ավազակային հարձակմանն անմիջականորեն մասնակցած բանդայի անդամներին՝ [Ռ.]Հարոյանին, [Հ.]Կոջոյանին և [Կ.]Վարդանյանին վերադարձվելու պայմանով» (տե՛ս Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» վերտառությամբ բաժնի 2-6-րդ պարբերությունները):
13. Նախորդ կետում արձանագրվածն Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել դատաքննությամբ հետազոտված` ստորև ներկայացվող ապացույցների գնահատման արդյունքում:
Այսպես.
1) Ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական կարգավիճակից բխող լռելու իրավունքից` դատաքննության ընթացքում ցուցմունք չի տվել, որի կապակցությամբ հրապարակվել և դատաքննությամբ հետազոտվել են նրա նախաքաննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2006 թվականից զբաղվել է ավտոմեքենաների առուվաճառքով, հիմնականում մեքենաները վերցրել է ապառիկ կարգով՝ վաճառելու և հետագայում գումարը վճարելու պայմանով։ Նախատեսված ժամկետների մեջ մեքենաները չկարողանալով իրացնել, սակայն խոստացած օրերին գումարները վճարելու պարտավորությունից ելնելով` ժամանակ առ ժամանակ մեքենաները վաճառել է ինքնարժեքից ցածր գներով, ինչի արդյունքում տարբեր մարդկանց նկատմամբ գոյացել են պարտքեր։ Կինը՝ Էդիտա Ալիխանյանը, այդ ժամանակ աշխատել է «Հայբիզնեսբանկ» ՓԲ ընկերությունում` որպես սպասարկման բաժնի առաջատար մասնագետ։ Գումարային հարցերով օգնելու նպատակով դիմել է նրան, ապա պայմանավորվածություն է ձեռք բերել վերջինիս հետ՝ բանկում երկարաժամկետ ավանդային պայմանագրեր կնքած ավանդատուների գումարները հափշտակելու վերաբերյալ։ Մասնավորապես, Էդիտան իրենց կողմից ընտրված անձանց անուններով բանկում պետք է հաշվեհամարներ բացեր, այնուհետև այդ անձինք բանկից կանխիկ ստանային նրանց հաշվեհամարներին փոխանցված գումարներն ու հանձնեն իրեն։ Այդ ընթացքում հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ համաձայնության է եկել նաև սիրուհու՝ Գոհար Գաբրիելյանի և վերջինիս մոր՝ Վարդուհի Գաբրիելյանի հետ, բացի այդ, նույն ժամանակահատվածում, բանկից կատարվող հափշտակություններին աջակցելու համար դիմել է ընկերներից Մնացական Սարգսյանին ու Մառլեն Մուրադյանին, որոնցից առաջինն իրեն օգնելու նպատակով բանկից գումարների ստացման գործընթացին ներգրավել է եղբորը՝ Արտակ Սարգսյանին, իսկ Մառլենը կանխիկ գումարներ ստացող անձանց տեղափոխել է բանկ, այնտեղ նրանց տվել անհրաժեշտ այլ հրահանգներ, բանկ մուտքագրել ժամկետային առումով լրացող ու հափշտակությունների բացահայտման համար վտանգի սպառնալիք ստեղծող որոշ ավանդատուների գումարներ։ Նույն նպատակով դիմել է նաև կնոջ քույր Լուիզա Ալիխանյանի նախկին ընկերոջը՝ Վահե Ստեփանյանին, ով Էդիտայի մոտ իբր իրեն շտապ գումարի անհրաժեշտ լինելու վերաբերյալ պատրանք է ստեղծել, բացի այդ, բանկից կանխիկ գումարի ստացման գործընթացին ներգրավել է հորը՝ Վլադիմիր Ստեփանյանին, ինչով և օգնել է իրեն բանկից հափշտակել լրացուցիչ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Առաջացած անհրաժեշտությամբ պայմանավորված՝ Էդիտան, իր հետ ձեռք բերած նախնական պայմանավորվածության համաձայն, եղբոր` Լևոն Հովհաննիսյանի, մոր` Շողիկ Պետրոսյանի, սիրուհու՝ Գոհար Գաբրիելյանի, նրա մոր` Վարդուհի Գաբրիելյանի, հարևանուհի Էլեոնորա Հարությունյանի, ծանոթ տաքսու վարորդ Մարտին Շիրակյանի, վերջինիս կնոջ` Անահիտ Միրզոյանի, Մնացական Սարգսյանի եղբոր՝ Արտակ Սարգսյանի, Ռաֆայել Հարոյանի կնոջ` Զարուհի Պետրոսյանի, քրոջ՝ Լուիզա Ալիխանյանի նախկին ընկերոջ՝ Վահե Ստեփանյանի հոր՝ Վլադիմիր Ստեփանյանի տվյալներով բացել է հաշվեհամարներ։ Այդ հաշվեհամարներին տարբեր կեղծիքների միջոցով փոխանցել է շուրջ 750.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որն ամբողջությամբ տրամադրվել է իրեն։ Ինքն այդ գումարներն օգտագործել է իր հայեցողությամբ` մասամբ փակելով նախկինում կուտակված պարտքերը։
Ժամկետային առումով լրացող ու հափշտակությունների բացահայտման համար վտանգ ստեղծող ավանդատուների գումարները ժամանակ առ ժամանակ բանկ վերադարձնելու, ինչպես նաև հավելյալ գումար վաստակելու համար 2012 թվականի սեպտեմբերից մասնակցել է Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների՝ տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա հարձակվելու նպատակով նույն ժամանակ Ռաֆայել Հարոյանի ստեղծած և վերջինիս կողմից անձամբ ղեկավարվող կազմակերպված զինված խմբին` բանդային։ Մասնավորապես ընդունել է Ռաֆայել Հարոյանի վերոնշյալ առաջարկն՝ այն պատճառաբանությամբ, որ տարադրամի փոխանակման կետերում մշտապես շատ գումար է լինում ու այդ եղանակով կարելի է մեծ եկամուտ ստանալ։ Ռաֆայել Հարոյանի հանձնարարությամբ սկսել է միջոցներ ձեռնարկել զենք գնելու նպատակով։ Այդ հարցով դիմել է Մնացական Սարգսյանին, վերջինս խոստացել է օգնել։ 2012 թվականի սեպտեմբերի տևական կապ է պահպանել Մնացականի հետ և ի վերջո սեպտեմբերի 23-ին ստացել է դրական պատասխան։ Վերջինս հայտնել է, որ առկա է միայն որսորդական «Վինչեստր» տեսակի հրացան։ Ռաֆայելը համաձայնել է գնել այն։ Այնուհետև իր ձեռք բերած պայմանավորվածության շրջանակներում, նույն օրը Ռաֆայելը 200.000 ՀՀ դրամ գումարով Մնացականից գնել է հիշյալ զենքը, ապա եկել իր հետևից՝ ավազակային հարձակման գնալու նպատակով։ Մինչ այդ իրենք արդեն մանրամասնությամբ պլանավորել էին Երևանի Վարդանանց փողոցի 22-րդ շենքի առջևի կրպակաշարում գործող տարադրամի փոխանակման կետի սեփականատիրոջ նկատմամբ կատարվելիք հարձակումը։ Բուն գործողությունները սկսելուց առաջ Ռաֆայելը մանրամասնությամբ կազմել է ավազակային հարձակման պլանն ու կատարել դերաբաշխում, որի համաձայն` իրենք Ռաֆայելի վարած սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենայով կայանել են Վարդանանց փողոցի 26-րդ շենքի անկյունային հատվածում, այնտեղից հետևել «Դաշինք» ՍՊ ընկերության հիմնադիր Բաբկեն Հովհաննիսյանի շարժին։ Ժամը 19։30-ի սահմաններում, երբ վերջինս դուրս է եկել փոխանակման կետից ու ավտոմեքենայով շարժվել տան ուղղությամբ, նախապես ընտրված կարճ ճանապարհով՝ բակային հատվածներով ուղևորվել են նրա բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևանի Քաջազնունի փողոցի 5-րդ շենքի մոտ, սակայն մինչ այդ բակերից մեկում Ռաֆայելը հանել է իրենց ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշները։ Այնուհետև, շենքի մուտքի մոտ սպասել են տվյալ անձնավորության ժամանմանը։ Երբ նա եկել է ու ձեռքի սպորտային պայուսակով մտել է շենքի մուտք, Ռաֆայելը, քողարկելով դեմքը, հիշյալ «Վինչեստր» տեսակի զենքով մտել է նրա հետևից, իսկ ինքը մնացել է ավտոմեքենայի մեջ, որպեսզի հսկի վերջինիս գործողությունների անվտանգությունը, անհրաժեշտության դեպքում կարողանա արագ վարել մեքենան՝ փախուստի դիմելու համար։ Քիչ անց, Ռաֆայելը տվյալ անձնավորության հետ միաժամանակ դուրս է եկել շենքի մուտքից, վերջինս ավազակային հարձակմանը դիմադրել է։ Անհաջող փորձերից հետո Ռաֆայելը կարողացել է կրակել այդ անձի ոտքին, սակայն կրկին չի հաջողացրել հափշտակել նրա մոտ գտնվող գումարի պարունակությամբ սպորտային պայուսակը։ Ստեղծված իրավիճակից ելնելով` տեղափոխվել է ավտոմեքենայի ղեկին, ապա արագորեն վարելով այն` մոտեցել Ռաֆայելին։ Վերջինս նստել է մեքենան, իսկ ինքն արագորեն վարելով այն` փախուստի են դիմել Երվանդ Քոչար, ապա Ալեք Մանուկյան փողոցներով։ Մի քանի խաչմերուկ անց ղեկին է տեղափոխվել Ռաֆայելը, ով ավելի արհեստավարժ վարորդ է, նախկինում եղել է «Կարտինգի» հաղթող։ Հասել են նախապես պլանավորած վայր՝ Նորք-Մարաշ թաղամաս, որտեղ Ռաֆայելը նախապես թողել էր այլ՝ «ՎԱԶ 2114» մակնիշի մեքենա։ Քանի որ «Նիվա» մակնիշի մեքենան արդեն հայտնվել էր տեսադաշտում, փոխել են այն և արդեն վերոնշյալ մեքենայով շարժվել են Ավան համայնքի ուղղությամբ։ Դեպքի ժամանակ Ռաֆայելի հրահանգով իրենք բջջային հեռախոսներ չեն օգտագործել, դրանք գտնվել են անջատված վիճակում։ Ինքը դեպքի ընթացքում շատ է վախեցել ու խառնվել, որի մասին հայտնել է նաև Ռաֆայելին։
Այնուհետև ծրագրավորած հարձակումները դյուրին դարձնելու նպատակով Ռաֆայել Հարոյանը, 2012թվականի դեկտեմբերին, բացի իրենից, զինված խմբավորման կազմում ընդգրկել է նաև ընկերներին՝ Հայկ Կոջոյանին ու Կարեն Վարդանյանին։ Այդ ժամանակ ինքն առհասարակ նրանց հետ շփում չի ունեցել, իսկ Հայկին հանդիպել էր հավանաբար մեկ անգամ։ Ըստ իր տեղեկությունների՝ Ռաֆայելը որոշակի տարաձայնությունների պատճառով նշված ժամանակահատվածում նրանց հետ սերտ շփում չի ունեցել։ Միավորվելով մեկ միասնական նպատակի շուրջ` Ռաֆայել Հարոյանի ղեկավարմամբ սկսել են պլանավորել հաջորդ ավազակային հարձակումը՝ Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի նկատմամբ։ Միտքը կրկին եղել է Ռաֆայելինը, վերջինս պնդել է, որ այնտեղ մշտապես շատ գումար է լինում։ Սկսել են որոշել յուրաքանչյուրի գործողությունները՝ ամենայն մանրամասնություններով։ Դերաբաշխումը, սովորականի պես, կատարել է Ռաֆայելը։ Ըստ վերջինիս` կրկին պետք հայթհայթվեր սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենա, քանի որ համաձայն Ռաֆայելի պնդումների` այդ մեքենայից քաղաքում շատ կա և իրավապահներն ի վիճակի չեն լինի բոլոր մեքենաները ստուգել։ Մեքենայի ապահովումը հանձնարարվել է իրեն, ապա Ռաֆայելն ասել է, որ պետք է լրացուցիչ զինվել, մասնավորապես վերջինս Կարենի համար ցանկացել է ձեռք բերել «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ։ Այդ հարցով ևս դիմել է Մնացականին։ Նա ասել է, որ 2.200 ԱՄՆ դոլարով նման զենք կա։ 2012 թվականի դեկտեմբեր ամսին Ռաֆայելի ցուցումով գնել է այդ զենքը և մեկ պահունակի պարունակությամբ փամփուշտներ, որոնք տրամադրել է Կարենին։ Ըստ Ռաֆայելի կատարած դերաբաշխման՝ նա պետք է մնար ավտոմեքենայի ղեկին, քանի որ այդ շրջակայքի բնակիչ է, ճանաչել է փոխանակման կետի աշխատակցին ու վերջինս նույնիսկ մարմնակազմությամբ կարող էր ճանաչել նրան։ Ներս պետք է մտնեին Հայկն ու Կարենը։ Հայկի մոտ պետք է լիներ «Վինչեստր» տեսակի հրացանը, իսկ Կարենի մոտ՝ նոր ձեռք բերված «ՏՏ» տեսակի ատրճանակը։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ հարձակումը պետք է իրականացվեր 2013 թվականի հունվարի 12-ի լույս 13-ի գիշերը։ Նույն օրը՝ ժամը 19։00-ի սահմաններում նրանք եկել են իրենց բակ, որտեղ ինքն անձամբ նրանց է փոխանցել իր կողմից վարվող սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենայի բանալիները։ Վերջիններս հեռացել են։ Եղել է շատ անհանգիստ, գնացել է «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր, գործի ավարտին սպասել այդտեղ։ Մինչև հարձակման գնալը Ռաֆայելը զանգահարել է իրեն, հարցրել, թե որտեղ է և տեղեկանալով, որ գտնվում է հյուրանոցում` ցանկացել է գալ այնտեղ։ Լինելով խառնաշփոթի մեջ ու քաջ գիտակցելով, թե նրանք ուր են գնում, մերժել է ու ցրել խոսակցությունը։ Դրանից հետո, հյուրանոց է եկել նաև Մնացականը, ով որոշ ժամանակ անց հեռացել է։ Ժամը մոտավորապես 00։30-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռաֆայելը, հայտնել, որ ամեն ինչ նորմալ է ընթացել, սակայն Հայկի ձեռքը վնասվել է։ Խնդրել է բժիշկ գտնել։ Ինքը ծանոթ բժիշկ չի ունեցել, բնականաբար ոչինչ անել չի կարողացել, Ռաֆայելն առաջարկել է գնալ Գոհարենց տուն։ Այդ ժամանակ Գոհարի հետ վիճել էր։ Մի քանի անգամ զանգահարել է, նա չի պատասխանել, այնուհետև հաղորդագրություն է ուղարկել` հայտնելով, որ դեպք է պատահել։ Գոհարը պատասխանել է։ Ինքն ասել է, որ բժշկի անհրաժեշտություն կա, Գոհարը, տեղյակ չլինելով, թե ինչի մասին է խոսքը, հայտնել է, որ ինքն արյունից վախենում է, սակայն մայրը կարող է առաջին բժշկական օգնություն ցուցաբերել։ Գնացել է Գոհարի համար վարձակալած, Երևանի Վ.Համբարձումյան փողոցի վրա գտնվող բնակարան։ Որոշ ժամանակ անց այնտեղ են եկել Ռաֆայելը, Կարենն ու Հայկը։ Հայկի ձեռքը եղել է վնասված։ Նրանցից տեղեկացել է, որ ամեն ինչ ընթացել է ըստ պլանավորվածի, ուղղակի Կարենը կրակել է տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի վրա, ինչի ընթացքում անզգուշորեն վնասվել է նաև Հայկի ձեռքը։ Ռաֆայելը հայտնել է, որ դեպքի ժամանակ մեքենայի վրա փակցրել է 71/111 թվանշաններով ինչ-որ գողացված հաշվառման համարանիշ։ Այդ ընթացքում Վարդուհին իր հետ բերած դեղամիջոցներով վիրակապել է Հայկի ձեռքը։ Ռաֆայելը գումարով լցված տոպրակը տարել ու կարծես պահել է տան նկուղում։ Դրանից հետո նրանք երեքով հեռացել են ինչ-որ շրջան՝ բժշկի դիմելու համար։ Վարդուհին տաքսիով վերադարձել է տուն։ Գոհարի հետ մնացել է մենակ, որի ընթացքում նրան պատմել է դեպքի մանրամասները։ Գումար չի ունեցել, զանգահարել է Ռաֆայելին, հարցրել, թե ուր է հափշտակված գումարը, նա ցրել է։ Նեղացել է Ռաֆայելից, մի քանի հաղորդագրություն ուղարկել նրան՝ գումար խնդրելով։ Մի քանի ժամ անց նրանք վերադարձել են, Ռաֆայելն իրեն տվել է 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, որ կատարի անհրաժեշտ բանկային մուծումներ, ապա որոշ ժամանակ անց կանխիկացնի և վերադարձնի այն նրանց։ Դրանից հետո Ռաֆայելը, Հայկն ու Կարենը լուսաբացին գնացել են «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր, իրեն ու Գոհարին հրավիրել այդտեղ։ Այցելել և մինչև երեկո մնացել են այնտեղ, ուր եկել է նաև Մնացականը։ Հայկոն այդ ընթացքում բոլորին ի ցույց է դրել ձեռքի վիրակապը՝ փորձելով ընդգծել իր տղամարդկությունը, անգամ այնպես, որ կողքից ընկերներն են միջամտել` առաջարկելով, որ նա ձեռքը փակի։ Կարենը խոսքի մեջ գլուխ է գովացել, որ տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակիցը հաղթանդամ անձնավորություն էր, սակայն իր և Հայկի պես փոքրամարմին անձանց մոտ դողդողացել է ու աղերսել, որ նրան չսպանեն։ Ռաֆայելն իրեն պարզաբանել է, որ նրանց հետ հավասար փայաբաժին չի կարող ունենալ, քանի որ անձամբ հարձակմանը չի մասնակցել, այդ հարձակումից իր օգուտն այն է, որ իրենք այդ չափի գումար են տրամադրում նրան` անհրաժեշտ գործողություններ կատարելու և որոշ ժամանակ անց ամբողջությամբ վերադարձնելու պայմանով։
Նշել է նաև, որ Ռաֆայել Հարոյանի ղեկավարմամբ իրենք միավորվել են Երևանում գործող տարբեր տարադրամի փոխանակման կետերի վրա հարձակումներ գործելու համար։ Ռաֆայելը եղել է իրենց գործողությունների կազմակերպիչը, շարժիչ ուժը, նա անձամբ է ընտրել ավազակային հարձակումների թիրախները, կատարել հանցավոր գործողությունների պլանավորումն ու խմբի անդամների դերաբաշխումը։ Խմբի բոլոր անդամներն անվերապահորեն ենթարկվել են նրա ցուցումներին ու հրահանգներին։ Իրենց հետագա նպատակները չեն կարողացել իրագործել, քանի որ բնակարանային գողություններ կատարելու համար 2013 թվականի հունվարի վերջին Ռաֆայելն ու Հայկը բռնվել են, փաստացի մնացել են առանց ղեկավարի ու բանդայի ամենասառնասիրտ անդամի: Կարենը եղել է թուլամորթ անձնավորություն, նա չի ունեցել անհրաժեշտ հեղինակություն, գիտելիքներ ու կազմակերպչական ջիղ, իսկ ինքն էլ բուն հարձակմանը մասնակցելուց որոշակի վախ է ունեցել, ուստի այդ իսկ պատճառով իրենց հարձակումները փաստացի չեն շարունակվել՝ ստեղծված իրավիճակից ելնելով։
Ռաֆայել Հարոյանի հետ պաշտպանի մասնակցությամբ առերես հարցաքննվելիս Տ.Հովհաննիսյանը պնդել և վերահաստատել է, որ 2012 թվականի սեպտեմբեր ամսին նրան տեղեկացրել է, որ իր ընկեր Մնացական Սարգսյանը կարող է օգնել զենք հայթայթելու հարցով, միասին զանգահարել են Մնացականին և հետաքրքրվել, թե արդյոք վաճառող զենք կա։ Վերջինս առաջարկել է մի քանի օր սպասել, և օրեր անց տեղեկացրել է, որ 160.000 ՀՀ դրամով վաճառվող «Վինչեստր» տեսակի որսորդական հրացան կա։ Այդ մասին ինքը հայտնել է Ռ.Հարոյանին, ով Մ.Սարգսյանի հետ պայմանավորվել և Էրեբունիում հանդիպել է, բերել այդ զենքը։ Այն օգտագործվել Բ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակման ժամանակ, որն իրականացնելու համար Ռ.Հարոյանի հետ իրենց ընդհանուր «Նիվա» մակնիշի մեքենայով ուղևորվել են փոխանակման կետի մոտ, հետևել շարժին, ապա` փոխանակման կետի աշխատողի տան բակ, նախապես հանելով իրենց մեքենայի հաշվառման համարանիշները։ Ռաֆայելը նստած է եղել ղեկի մոտ, ինքը` նրա կողքի նստատեղին։ Երբ փոխանակման կետի աշխատողը եկել և մտել է նրանց շենքի շքամուտք, Ռաֆայելը, «Վինչեստրը» ձեռքին, հետևել է նրան։ Այնուհետև լսել է զենքի «ատսեչկայի» ձայն, նկատել, որ Ռաֆայելը ցանկանում է վերադառնալ դեպի իրենց ավտոմեքենան։ Արագ նստել է ղեկի մոտ, լսել կրակոցի ձայն, որի հետևանքով փոխանակման կետի աշխատողը ոտքից վիրավորում է ստացել։ Այդ օրը Ռաֆայելին չի հաջողվել գումարը հափշտակել, նա եկել և նստել է իր կողքի նստատեղին, որից հետո մեքենայով հեռացել են։ 2012 թվականի դեկտեմբեր ամսին Ռաֆայելի, Կարենի և Հայկի խնդրանքով դիմել է Մնացական Սարգսյանին, հետաքրքրվել է` արդյո՞ք ատրճանակ վաճառվում է։ Նա բերել է «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և 8 հատ փամփուշտներ, ինքը 2.200 ԱՄՆ դոլարով գնել է, դրանք իր տան բանկում փոխանցել այդտեղ ժամանած Ռաֆայելին, Հայկին և Կարենին։ Այնուհետև Ռ.Հարոյանի ղեկավարմամբ սկսել են պլանավորել հաջորդ ավազակային հարձակումը՝ Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի վրա։ Ըստ Ռաֆայելի` վերջինս պետք է մնար իր կողմից տրամադրվելիք «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, քանի որ նրանց թաղերն էր, նրան այնտեղ կարող է ճանաչեին, բացի այդ` մեքենան ավելի վարժ էր վարում։ Կարենը և Հայկը պետք է մտնեին փոխանակման կետ։ Այդ օրը նրանց վերջին անգամ հանդիպել է ժամը 18-ից 19-ի սահմաններում, այդ օրն է Ռաֆայելին տրամադրել «Նիվան»։ Հանդիպումից հետո գնացել է «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր, ուր եկել է Մնացական Սարգսյանը` երկու ընկերների հետ։ Պայմանավորվածությունը եղել է այնպես, որ հարձակման ժամանակ կրակոց չպետք է կատարվեր։ Գիշերը Ռաֆայելը զանգահարել և հայտնել է, որ վիրավոր մարդ կա, շտապ բժիշկ է պետք։ Մի քանի տեղ է զանգահարել, այդ թվում` Գոհար Գաբրիելյանին, ով զանգերին չի պատասխանել։ Ստիպված նրան կարճ հաղորդագրություն է ուղարկել, որ նա շուտ իրեն պատասխանի։ Գոհարն ի վերջո զանգել է, որից հետո ինքը գնացել է Վ.Համբարձումյան փողոցի վրա նրա համար վարձակալած բնակարան։ Որոշ ժամանակ անց, իր կանչով այդ բնակարան են եկել Ռաֆայելը, Հայկը և Կարենը, որոնց հետ եղել է ցելոֆանի տոպրակով գումար, ավելի ուշ եկել է նաև Մնացականը։ Հայկի ձեռքը եղել է արյունոտ, եկել է նաև Գոհարի մայրը` Վարդուհին։ Վերջիններս մշակել են Հայկի ձեռքը, և որոշ ժամանակ անց Հայկը, Ռաֆայելն ու Կարենը Գոհարի «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Վեդի` Հայկի ձեռքը բժշկի ցույց տալու նպատակով, և լուսաբացին վերադարձել են իրենց մոտ։ Այդ կամ հաջորդ օրը Ռաֆայելն իրեն պարտքով տվել է 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՌԴ ռուբլի։ Այդ ավազակային հարձակման մանրամասներին տեղեկացել է դեպքից հետո, ինչպես Ռաֆայելից, այնպես էլ Կարենից և Հայկից, գիտի, որ հարձակման ժամանակ Ռաֆայելը եղել է ավտոմեքենայի մեջ, Հայկի մոտ եղել է Մնացականից գնված «Վինչեստրը», Կարենի մոտ` «ՏՏ»-ն, որով էլ նա կրակել է փոխանակման կետի աշխատակցի վրա` կարծելով, թե նա սեյֆից զենք է հանում։ Կրակոցի հետևանքով պատահաբար վնասվել է նաև Հայկի ձեռքը։
Առերեսմանը մասնակցել է նաև Ռ.Հարոյանի պաշտպան Կ.Քամալյանը, վերջիններս օգտվել են Տ.Հովհաննիսյանին հարցեր տալու իրավունքից, առերեսվողներին հարցեր տալու հնարավորությունը քննիչի կողմից չի սահմանափակել, Տ.Հովհաննիսյանը պնդել է, որ Ռ.Հարոյանը եղել է մեջների առաջատարը, բոլորը լսել են նրան:
Հայկ Կոջոյանի հետ պաշտպանի մասնակցությամբ առերես հարցաքննվելիս Տ.Հովհաննիսյանը պնդել և ըստ էության վերահաստատել է իր` վերոնշյալ ցումունքները: Առերեսմանը մասնակցել է նաև Հ.Կոջոյանի պաշտպան Ա.Ֆերոյանը, որի ընթացքում Հ.Կոջոյանը փաստացի օգտվել է իր հետ առերեսվող Տ.Հովհաննիսյանին հարցեր տալու իրավունքից, առերեսվողներին հարցեր տալու հնարավորությունը քննիչի կողմից չի սահմանափակել։
Կարեն Վարդանյանի հետ պաշտպանի մասնակցությամբ առերես հարցաքննվելիս Տ.Հովհաննիսյանը դարձյալ պնդել և ըստ էության վերահաստատել է իր նույնաբովանդակ ցումունքները: Առերեսմանը մասնակցել է նաև Կ.Վարդանյանի պաշտպան Տ.Աբրահամյանը, այդ ընթացքում Կ.Վարդանյանը փաստացի օգտվել է իր հետ առերեսվող Տ.Հովհաննիսյանին հարցեր տալու իրավունքից, առերեսվողներին հարցեր տալու հնարավորությունը քննիչի կողմից չի սահմանափակել։
Մնացական Սարգսյանի հետ պաշտպանի մասնակցությամբ առերես հարցաքննվելիս Տ.Հովհաննիսյանը պնդել և վերահաստատել է, որ 2012 թվականի սեպտեմբերին զանգահարել է նրան և հետաքրքրվել, թե արդյոք զենք վաճառող կա։ Մի քանի օր անց Մ.Սարգսյանը տեղեկացրել է, որ վաճառքի համար կա «Վինչեստր» տեսակի որսորդական հրացան։ Այդ մասին հայտնել է Ռ.Հարոյանին, ով գնացել 160.000 ՀՀ դրամով Մ.Սարգսյանից գնել և բերել է այդ զենքը։ Այդ զենքն է օգտագործվել Բ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակման ժամանակ։ Դրանից հետո` 2012 թվականի դեկտեմբերին, Մ.Սարգսյանից 2.300 ԱՄՆ դոլարով անձամբ գնել է «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և փամփուշտներ, որոնք տվել է Ռ.Հարոյանին, Հ.Կոջոյանին և Կ.Վարդանյանին։ Այդ ատրճանակն է օգտագործվել «3-րդ մասի» հրապարակում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետի վրա կատարված ավազակային հարձակման ժամանակ։
Առերեսմանը մասնակցել է նաև Մ.Սարգսյանի պաշտպան Հ.Բաղդասարյանը, Մ.Սարգսյանը փաստացի օգտվել է իր հետ առերեսվող Տ.Հովհաննիսյանին հարցեր տալու իրավունքից, առերեսվողներին հարցեր տալու հնարավորությունը քննիչի կողմից չի սահմանափակել։
2) Ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանն Առաջին ատյանի դատարանում իրեն մասնակիորեն մեղավոր է ճանաչել առաջադրված մեղադրանքներում` ըստ էության ընդունելով, որ ապօրինաբար «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ է կրել, դրա գործադրմամբ ավազակային հարձակում է կատարել, և որ տուժող Հ.Մկրտչյանի վրա վերոնշյալ ատրճանակով կրակել է: Դրա հետ մեկտեղ նաև պնդել է, որ ավազակային հարձակումը կատարել է ոչ թե Ռ.Հարոյանի և Հ.Կոջոյանի, այլ` Վահան Գալստյանի հետ, և որ տուժող Հ.Մկրտչյանին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել:
Մասնավորոպես Առաջին ատյանի դատաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքում ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանը նշել է, որ ինքը, Ռ.Հարոյանը և Հ.Կոջոյանը վաղուց են մտադրություն ունեցել գողություն կատարել, քանի որ երեքն էլ ֆինանսական խնդիրներ են ունեցել, սակայն տարբեր պատճառներով դա անընդհատ հետաձգվել է։ Իսկ 2013 թվականի հունվարի 12-ին, երբ հանդիպել է Հայկին ու Ռաֆայելին, ասել են, թե այդ օրն էլ չի ստացվի, քանի որ «բազառ» կա ու մարդ պիտի տեսնեն։ Նրանց հետ վիճել ու հեռացել է։ Իրենց տան մոտ հանդիպել է ծանոթներից Վահան անունով մի տղայի, խոսել են իրենց խնդիրների մասին, ինքն առաջարկել է տարադրամի փոխանակման կետից գողություն անել, որին նա համաձայնել է։ Վահանի հետ միասին «Նիվա» մեքենայով, որը վերցրել էին Տիգրանից և օգտագործելիս են եղել ինքը, Ռաֆայելն ու Հայկը, գնացել են Շենգավիթ համայնքում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետ, ինքը Վահանին 100 դոլարանոց է տվել՝ մանրելու համար։ Մանրելուց հետո հեռացել են փոխանակման կետի մոտից ու վերադարձել մոտ 20 րոպե հետո՝ դիմակներով։ Իր մոտ ատրճանակ է եղել, որը պահել է փոխանակման կետի աշխատողի վրա՝ վախեցնելու համար, սակայն աշխատակիցը հարձակվել է իր վրա, ստիպված կրակել է ոտքերի ուղղությամբ, իսկ երկրորդ անգամ կրակելուց հետո աշխատակիցն ընկել է։ Վահանն արդեն փողերը վերցրած է եղել ու միասին փախել են։ Արդեն մեքենայում Վահանի հետ վիճել են, վերջինս զայրացել է` ասելով, որ խոստացել էր միայն վախեցնել, բայց կրակեց, այնուհետև մոտը եղած 100 դոլարանոցի մանրը շպրտել է մեքենայում, պահանջել է մոռանալ իր մասին, նաև հիշել, որ նա իր հետ չի եղել։ Դեպքից մոտ 2 ժամ հետո հանդիպել է Ռաֆայելին ու Հայկին։ Հայկի ձեռքը վնասված է եղել, ինքն ասել է, թե հանգիստ եղեք՝ իր մոտ փող կա, բժշկի հարցը կարող են լուծել։ Տղաների հարցին, թե գումարն իրեն որտեղից, պատասխանել է, որ միայնակ գողություն է կատարել։ Այնուհետև զանգել են Տիգրանին, խնդրել բժիշկ գտնել։ Նա էլ ասել է, թե եկեք «Կոմիտասի տուն»`բնակարանը, որը վարձակալած են եղել նա ու Գոհար Գաբրիելյանը։ Տիգրանենց վարձակալած բնակարանում է եղել նաև Գոհարի մայրը, ով էլ վիրակապել է Հայկին։ Ավելի ուշ գնացել է «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր։ Աղոտ է հիշում, թե դա որ ժամին է եկել, սակայն այնտեղ են եղել Հայկը, Ռաֆայելը և Գոհարը։ Տարադրամի փոխանակման կետից տարբեր արժույթների փողեր են վերցրել, սակայն հիմնական մասը եղել է ՌԴ ռուբլի` շուրջ 2.500.000-ի չափով։ Այդ ամբողջ գումարը Ռաֆայելի խնդրանքով տվել է Տիգրանին, իսկ թե հետագայում այդ գումարի հետ ինչ է եղել, տեղյակ չէ։ Նաև նշել է, որ Վահանի մականունը «Ջունգ» է, վերջինս պատիժ է կրում ՀՀ ԱՆ «Արթիկ» քրեակատարողական հիմնարկում, նրա հայրը վանաձորցի Քյարամն է։
3) Առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալներ Ռ.Հարոյանը և Հ.Կոջոյանն իրենց մեղավոր չեն ճանաչել` հայտարարելով, որ իրենց վերագրվող արարքների հետ որևէ առնչություն չունեն, և օգտվելով իրենց դատավարական կարգավիճակից բխող լռելու իրավունքից` ըստ էության ցուցմունքներ չեն տվել:
4) Տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանն Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է «Դաշինք» ՍՊ ընկերության հիմնադիրը։ Ընկերությանն են պատկանում տարբեր առևտրային կետեր, այդ թվում նաև՝ Երևանի Վարդանանց փողոցի 22 շենքի դիմացի կրպակաշարում գործող տարադրամի փոխանակման կետը։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 19։30-ի սահմաններում, իր անձնական օգտագործման «Մերսեդես Էս 600» մակնիշի 19ՕԼ758 հաշվառման համարի մեքենայով գնացել է հիշյալ տարադրամի փոխանակման կետ, վերցրել է օրվա հաշվարկի գումարները՝ շուրջ 1.000.000 ՀՀ դրամ, տեղավորել գրպանում, ապա նույն մեքենայով շարժվել դեպի տուն։ Երևանի Քաջազնունու փողոցի վրա գտնվող իրենց շենքի բակում նկատել է առանց հաշվառման համարանիշի սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենա, որի ապակիները ամբողջովին մգացված են եղել, ներսը ընդհանրապես չի երևացել։ Մինչ շենքի մուտք մտնելը մի երկու րոպե զրուցել է իրենց շենքի բակում տեղակայված ավտոլվացման կետի աշխատակցի հետ, նրանից հետաքրքրվել, թե այդ «Նիվան» արդյոք վերջինիս չի պատկանում։ Այդ մեքենան իր ուշադրությունը գրավել է, քանի որ առանց պետհամարանիշի է եղել։ Նրա հետ զրուցելուց անմիջապես հետո, պայուսակը ձեռքին, մտել է շենքի մուտք, սկսել է բարձրանալ երկրորդ աստիճանահարթակ, շուռ գալով հետ՝ նկատել է մուգ հագուստներով մի անձնավորության, ով ձեռքին եղած «Վինչեստր» տեսակի զենքը պարզել է իր ուղղությամբ, ըստ էության` իր ձեռքի պայուսակը հափշտակելու նպատակով։ Պայուսակով հարվածել ու շարժվել է նրա ուղղությամբ, որից հետո այդ անձը նույն շքամուտքով դիմել է փախուստի` բայց զենքն իր ոտքերի ուղղությամբ պահած վիճակում։ Դժվարանում է ասել, թե այդ իրավիճակում դիմակավորված անձն արդյո՞ք կարող էր իր պայուսակը հետը վերցնել։ Հետապնդել է նրան, այդ ընթացքում «Նիվան» կողքով անցել ու կայանել է բակի ծայրում, որից հետո, երբ ինքը գտնվել է հանցագործից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նա այդ զենքից կրակել է իր ոտքին, որից հետո նստելով նշված մեքենան` հեռացել է։ Ընկած վիճակում մնացել է բակում մինչև տեղափոխվել է հիվանդանոց։ Այդ անձը եղել է իրենից ցածրահասակ` մոտ 180սմ հասակով, նրա արտաքին տվյալները, տարիքը չի կարող նկարագրել, քանի վերջինս դիմակով է եղել:
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` տուժող Բ.Հովհաննիսյանը նաև հայտնել է, որ փոխանակման կետի աշխատակիցն օրվա վերջում հաշվարկում է գումարը, այն ամբողջությամբ ինկասացվում է, որից հետո պարզ է դառնում տվյալ օրվա շրջանառությունը։ Չի կարող հիշել դեպքի օրվա միջին շահույթը, սակայն եթե նախաքննության ընթացքում նշել է 700.000-ից 800.000 ՀՀ դրամ, ուրեմն դա է ճիշտ։ Ծավալով գումարի առկայության դեպքում սովորաբար այն տեղավորում է պայուսակի մեջ, իսկ դատարանում նշեց, որ այն պահել է գրպանում, քանի որ տրամաբանորեն այն մեծ ծավալ չէր կարող ունենալ, հնարավոր էր նաև գրպանում տեղավորել։ Նշված պայուսակը սովորաբար իր մոտ է պահում, որի մեջ մոր շիրիմին այցելելու համար անհրաժեշտ պարագաներ են` խունկ, փայտի կտորներ, սրբիչ։ Դեպքի օրն իր պայուսակի մեջ եղած գումարը միայն ընդհանուր առևտրից գոյացած գումար է եղել և որևէ առնչություն չի ունեցել փոխանակման կետի գումարի հետ, քանի որ այդ գումարն ամբողջությամբ ինկասացվում է։
Դիմակավորված անձի կողմից իր վրա հարձակման հանգամանքների շուրջ մանրամասնեցրել է, որ շենքի մուտքում` 1-ին հարկից 2-րդ բարձրանալիս, լսել է «ատսեչկայի» ձայն, ստույգ չի հիշում, թե քանի անգամ, շրխկոց է լսել և ուղղակի այդպես է նշել քննիչի մոտ։ Ամեն դեպքում «ատսեչկայի» ձայնը կարող է տարբերակել։ Տեսել է դիմակավորված անձի, ով մտել է շքամուտք` ձեռքին հրազեն, իր կարծիքով` «Վինչեստեր» տեսակի, ինքը վերևից պայուսակով խփել է նրան, այդ պահին իրենց միջև հեռավորությունը մեկ մետր է եղել, որից հետո այդ անձը փախել և դուրս է եկել շենքի մուտքից։ Հետապնդել է նրան, ապա պայուսակը նետել է իր մեքենայի ուղղությամբ, որ քար վերցնի։ Այդ պահին դիմակավորված անձն իր մեքենայի մոտ է գտնվել, նա շարժվել է դեպի «Նիվա» մակնիշի մեքենան։ Մինչ իր` շքամուտք մտնելը «Նիվայի» շարժիչը գործարկված չի եղել, իսկ երբ իր վրա հարձակված անձի փախել է այդ մեքենայի ուղղությամբ, շարժիչն արդեն եղել է գործարկված և մեքենան կայանել է շենքի վերջնամասում։ Հենց այդտեղ էլ հնչել է կրակոցը, այն պահին, երբ ինքն արդեն մոտենալիս է եղել «Նիվային», իր և դիմակավորված անձի միջև մնացել է 3-ից 4 մետր հեռավորություն։ «Նիվայի» վարորդի կողքի նստատեղի դուռն արդեն բաց է եղել և դիմակավորված անձը նստել է հենց այդ կողմի նստատեղին, իսկ վարորդը չի երևացել։ Հնչել է ընդամենը մեկ կրակոց, որից վնասվել է իր ոտքը։ Դիմակավորված անձն մինչ այդ զենքն անընդհատ պահել է իր ոտքերի ուղղությամբ։ Իր համոզմամբ` ոտքին կրակելու այդ անձի նպատակը եղել է բարեհաջող փախչելը, քանի որ ինքը համարյա հասել և բռնելու էր նրան։ Դիմակավորված անձը, հավանաբար, կարծել է, թե իր ձեռքի պայուսակի մեջ գումար կա, ցանկացել է հափշտակել այն։ Իրեն հետևելու դեպքում` այլ անձանց հայտնի կդառնար, որ փոխանակման կետի գումարները հանձնվում են ինկասացիային։ Թեև դեպքից մի քանի օր առաջ դիմացի մայթին տեսել էր սպիտակ «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենա, հստակ չի կարող ասել` արդյոք իրենց բակում նկատած նույն մեքենան էր, թե` ոչ։ Ինչպես այդ, այնպես էլ գումարը գրպանում պահելու մասին քննիչին չի հայտնել։ Վերջինիս չի հայտնել նաև շքամուտքի ներսում դիմակավորված անձին պայուսակով հարվածելու հանգամանքի մասին, քանի որ քննիչի կողմից նման հարցադրում չի կատարվել։ Կրակոցի ձայնից հավաքվել են բազմաթիվ մարդիկ, իսկ ավտոլվացման կետի աշխատակից Հովսեփը վախենալու պատճառով դժվար այդ պահին իրեն մոտեցած լիներ։
5) Տուժող Հ.Մկրտչյանի իրավահաջորդ Անդրանիկ Մկրտչյանը Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևանի Բագրատունյաց փողոցի թիվ 18-րդ շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետը, որտեղ աշխատել է եղբայրը՝ Հակոբ Մկրտչյանը, պատկանում է իրեն: 2013 թվականի հունվարի 12-ին եղբայրն աշխատանքի է եկել ժամը 12։00-ի սահմաններում, որից հետո ինքը դուրս է եկել այնտեղից։ Փոխանակման կետում եղել են 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ գումարներ, նաև անձնական գումարներ։ Մինչ դեպքը, 4-5 ամիս առաջ, բնակարան ու երկու մեքենա էր վաճառել այլ բնակարան գնելու նպատակով ու քանի որ կարճատև բացակայելու էր, նշված գումարները` վերածված ռուսական ռուբլու, տանը չի թողել և որոշել է պահել փոխանակման կետում։ Այդ գումարը փոխանակման կետ է տարել դեպքի նախորդ օրը։ Փոխանակման կետն ինկասացիայի ծառայությունից չի օգտվել, շրջանառության գումարը կազմել է մոտ 3.000 ԱՄՆ դոլար: Ընդհանուր առմամբ տվյալ օրը փոխանակման կետից հափշտակվել է շուրջ 90.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 38.000.000-ից 39.000.000 ՀՀ դրամ, որից 2.500.000 ՌԴ ռուբլու տեսքով էր։ Շրջանառության և անձնական գումարները տարբեր տեղերում են պահել, տան վաճառքից գոյացած և ՌԴ ռուբլու վերածած գումարը պահել են փոխանակման կետում գտնվող սեղանի դարակում, որտեղ տնից բացակայելիս երբեմն պահել են տան անձնական գումարները և ոսկյա զարդերը։ Անձնական գումարներն իր եղբայր Հակոբը չի տնօրինել, դրանք անգամ չհրկիզվող պահարանում չեն պահել` փոխանակման կետում հնարավոր ստուգման դեպքում տուգանքից խուսափելու համար։ Նշված սեղանը չէր մտնում փոխանակման կետի տարածքի մեջ և այդտեղ ստուգման իրավունք համապատասխան մարմնին վերապահված չէր։ Դեպքին ականատես չի եղել, այդ մասին իրեն պատմել է տարադրամի փոխանակման կետի տարածքի սեփականատեր Սերգեյ Մխիթարյանը, ում բնակարանը տեղակայված է հիշյալ տարածքի անմիջապես հարող հատվածում։ Վերջինս ժամը 00։30-ի մոտակայքում իրեն է զանգահարել ու հայտնել, որ փոխանակման կետի վրա զինված հարձակում է տեղի ունեցել, ինչի ընթացքում կրակել են իր եղբայր Հակոբ Մկրտչյանի վրա, որից հետո եղբայրը տեղափոխվել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն։ Օրեր անց, ստացած հրազենային վնասվածքներից եղբայրը բժշկական կենտրոնում մահացել է։ Մնացած տեղեկությունները լսել է հարակից խանութների աշխատակիցներից և տաքսու վարորդ Աշոտ Քարտալյանից։ Կարեն Ասլանյանն ու Աշոտ Քարտալյանն են դեպքին ականատես եղել, վերջինիս առաջին անգամ տեսել է, երբ փոխանակման կետի մոտ նկարահանման ընթացքում նա պատմում էր դեպքի հանգամանքների մասին։ Դեպքի հանգամանքների մասին զրուցել է նաև Կարեն Ասլանյանի հետ, ով առաջին ականատեսներից է եղել, ում ասածները արժանահավատ է համարում։ Հիվանդանոցում եղբոր կատարած գրառումներից տեղեկացել է, որ դեպքի օրը ոմն Նարեկ Սողոմոնյան ժամը 22։30-ին 2.100 ԱՄՆ դոլար է փոխանակել, որից շուրջ մեկ ժամ անց՝ անմիջապես խանութը փակվելուն նախորդող պահին, մեկ այլ անձ գնել է 100 ԱՄՆ դոլար։ Դա վերջին գործարքն է եղել։ Գործարքները ֆիքսվում են համակարգչում, տեսանկարահանող սարքերը պետք է ֆիքսեին նաև վերջին գործարքը կատարողին։ Դեպքի հանգամանքների մասին տեղեկացել է նաև Շողիկից, Խաչիկից, իր եղբորորդի Դավիթ Մկրտչյանից։
Տուժողի իրավահաջորդը նաև նշել է, որ Կարեն Ասլանյանն այդ օրերին վախեցած է եղել, և կարող էր որոշ հանգամանքների վերաբերյալ իրարամերժ տվյալներ հայտնել, սակայն նրան ճանաչում է տարիներ շարունակ, բնավորությամբ հանգիստ տղա է։ Հնարավոր է, որ Կարենը որոշ տվյալներ չափազանցներ, քանի որ եղել են նախադեպեր։
6) Սույն գործով որպես ամբաստանյալ հարցաքննված Գոհար Գաբրիելյանն Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ ծանոթացել է 2011 թվականի ամռանը։ Որոշ ժամանակ անց բնակվել է Երևանի Թումանյան փողոցում գտնվող բնակարանում, Տիգրանը հաճախակի այցելել է իրեն, ընկերություն են արել։ Ինքը տեղյակ էր, որ Տիգրանը զբաղվում է մեքենաների առքուվաճառքով, սակայն այդ ժամանակ պարտքեր չի ունեցել։ Որոշ ժամանակ անց Տիգրանն իրեն խնդրել է խնամել նրա երեխային՝ պատճառաբանելով, որ կինը՝ Էդիտա Ալիխանյանն աշխատում է։ Ինքն այցելել է Տիգրանի և Էդիտայի տուն, ուր Տիգրանն իրեն ներկայացրել է որպես Մառլեն Մուրադյանի ընկերուհի, այդ տանը աշխատել է որպես դայակ։ Որոշ ժամանակ անց Տիգրանի գործերը վատացել են, շատ պարտքեր են ի հայտ եկել, և քանի որ Տիգրանը տեղ չի ունեցել մնալու և գումար էլ չի ունեցել տուն վարձակալելու համար, բնակություն է հաստատել իր տանը, ինչին դեմ չի եղել։ Մի օր Տիգրանն իրեն պատմել է, որ կինն օգնելու է պարտքերը մարելու հարցում, մտադրություն ունի վերադառնալու տուն։ Տիգրանն այդ ընթացքում ձերբակալվել է ինչ-որ մեքենայի գումար չտալու պատճառով, որի կապակցությամբ նրա անձնագիրը վերցրել էին։ Վերջինս իրեն խնդրել է իր անձնագրով գնալ բանկ և գումար հանել։ Սկզբում տեղյակ չի եղել, թե խոսքն ինչ գումարների մասին է, ում և ինչ միջոցով են բանկից դուրս գալիս։ Առաջին անգամ բանկ իրեն ուղեկցել է Մառլենը, Տիգրանն իրենց հետ չի եկել, քանի որ գործեր է ունեցել։ Բանկում մոտեցել է Էդիտային, վերջինս իրեն թուղթ է տվել, ինքը ստորագրել է և մոտեցել է դրամարկղ, որտեղից գումարը ստացել և վերադարձել է տուն, սպասել է մինչև Տիգրանը եկել և գումարը վերցրել է։ Միայն մի քանի անգամ բանկ այցելելուց հետո է Տիգրանն իրեն պատմել, որ այդ գումարը ստանում է անօրինական ճանապարհով, այդ գումարը պետք է կարճ ժամանակ անց նույն տեղը դնի։ Քանի որ Տիգրանը մեքենաներ է ունեցել, կարծել է, որ դա հնարավոր է մեքենաները վաճառելու և գումարը վերադարձնելու տարբերակով։ Որքան ժամանակն անցնում էր, գումարի չափն այնքան ավելանում էր, քանի որ Տիգրանը մեքենան գնում էր թանկ և վերավաճառում ավելի էժան, որի հետևանքով վերջինս շատ պարտքեր էր կուտակել և բանկից մեծ գումարներ հանել։
Քանի որ իր անվամբ բավականին շատ գումար էր հանվել, Տիգրանն առաջարկել է նաև իր մոր՝ Վարդուհի Գաբրիելյանի անվամբ գումարներ հանել։ Ինքը մոր հետ գնացել է բանկ, ընդհանուր առմամբ մոր հետ բանկից հանել են 250.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Որոշ ժամանակ անց Էդիտան հայտնվել է շատ վատ վիճակում, քանի որ նրա աջակցությամբ խոշոր չափերի գումարներ էին բանկից հանվել, պարտատերեր էին հայտնվել։ Իրենց տանը Տիգրանի հետ ժամերով զրուցել են այդ պարտքերի վերադարձման եղանակների շուրջ։ Էդիտան էլ է նեղվել, պարտքերի պատճառով նրանց տանն անընդհատ վեճեր են ծագել, վերջինս վախեցել է, որ կբացահայտվի, իսկ Տիգրանն անընդհատ իրեն և Էդիտային խաբել է, որ մեքենաներ կան, դրանք կվաճառի և այդ գումարները բանկ կվերադարձնեն։
2011 թվականի աշնանը Տիգրանը եկել է իրենց տուն և պատմել, որ ինչ-որ ընկերոջ հետ գնացել են փոխանակման կետ` գումար հափշտակելու, սակայն չի ստացվել։ Մանրամասներին չի տեղեկացրել, քանի որ դա իրեն ընդհանրապես չի հետաքրքրել։ Իրենք այդ ընթացքում Տիգրանի պարտատերերից խուսափելու նպատակով մի շատ բնակարաններ են փոխել։ Հետո ինքը ծանոթացել է Տիգրանի ընկեր Ռաֆայել Հարոյանի, իսկ ավելի ուշ` Հայկ Կոջոյանի և Կարեն Վարդանյանի հետ։ Նրանք հավաքվել են իրենց տանը, երկար զրուցել, սակայն ինքը նրանց խոսակցություններին ներկա չի եղել, քանի որ դրանք իրեն չեն հետաքրքրել։ 2013 թվականին տեղափոխվել են Երևանի Վ.Համբարձումյան փողոցում գտնվող բնակարան, կրկին Տիգրանի պարտատերերի պատճառով, մոտ 3 ամիս բնակվել են այդ տանը։ Եղել է դեպք, երբ ինքն ու Տիգրանը վիճել են, մոտ 1 ամսից ավել կապ չեն ունեցել։ Մի օր՝ երեկոյան ուշ ժամի, Տիգրանը զանգահարել է իրեն, սակայն այդ զանգին չի պատասխանել, քանի որ այլևս չէր ցանկացել կապ պահպանել նրա հետ։ Այնուհետև հաղորդագրություն է ուղարկել իրեն՝ նշելով, որ «բան է պատահել, հեռախոսազանգին պատասխանի»։ Ինքն իր 096-686706 հեռախոսահամարից հետ է զանգահարել, Տիգրանը հարցրել է, թե կարո՞ղ է արդյոք վերք մշակել, իր դրական պատասխանը ստանալով՝ մոտ մեկ ժամ անց Տիգրանը եկել է իր բնակարան, եղել է շատ խառնված։ Իր հարցին ի պատասխան` հայտնել է, թե տղաներից մեկի հետ ինչ-որ դեպք է պատահել, նշել, որ երբ նրանք գան, կտեսնի։ Մոտ մեկ ժամ անց եկել են Ռաֆայելը, Հայկը ու Կարենը։ Հայկի ձեռքը եղել է վնասված, շորերն՝ ամբողջությամբ արյունոտ։ Թեև նախապես համաձայնել է վերքը մշակել, քանի որ չի պատկերացրել վերքի խորությունը, սակայն տեսնելով այն՝ ինքնազգացողությունը վատացել է, առաջարկել է վերքի մշակման համար մորը՝ Վարդուհի Գաբրիելյանին կանչել։ Իր զանգից հետո մայրը եկել և Հայկի ձեռքը մշակել է, որը փաթաթված է եղել Կարենի վերնազգեստով, որպեսզի Հայկն արյունաքամ չլինի։ Քանի որ վերնազգեստն ամբողջությամբ արյունոտված է եղել, մշակելուց հետո մայրն այդ ամենը տարել է այրելու։ Բոլորի հեռանալուց հետո Տիգրանն իրեն պատմել է, որ «3-րդ մաս» կոչվող թաղամասի «չենջից» գողություն են կատարել, Կարենը պատահական կրակել է Հայկի ձեռքին, այնինչ, տղաների խոսակցությունից, կոնկրետ չի կարող ասել, թե ում խոսքերից է լսել, որ նրանք ինչ-որ կռիվ են արել և Հայկի ձեռքը կռվի ժամանակ է վնասվել։ Հայկի մեքենայի անվադողերը ձմեռային չէին, նրան պետք է ինչ-որ հեռավոր գյուղ՝ բժշկի տանեին, Ռաֆայելը խնդրել է իր «Մերսեդես» մակնիշի մեքենան, որը Տիգրանն էր իր համար գնել։ Նրանք գնացել են իր մեքենայով, իսկ Կարենը` Հայկի մեքենայով։ Դրա հաջորդ օրը՝ լուսադեմին, Տիգրանի հետ գնացել են «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր, սակայն հրաժարվում է հայտնել այնտեղ գտնվող կամ ժամանած Տիգրանի ընկերների անունները։
Նաև նշել է, որ Տիգրանն ու վերջինիս բոլոր ընկերները հաճախակի են «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրում հավաքվել, չի իմացել, թե «Գնունիում» գտնվող «չենջ» Տիգրանն ում հետ է գնացել, քանի որ վերջինս չի նշել, թե ինչ ընկերոջ հետ է գնում, նշել է, որ պետք է բանկի գումարները վերադարձնի, բայց ոչինչ չի ստացվել, ձեռնունայն հետ են եկել։ Տեղյակ չէ, թե ինչու այդ հարձակումը չէր ստացվել, նաև տեղյակ չի եղել Մնացականի կողմից զենք վաճառելու մասին, չի հիշում, թե երբ, սակայն Տիգրանը զանգահարել և խնդրել է իր մորը՝ Վարդուհի Գաբրիելյանին, որ նա դիմակներ կարի` կոնկրետ չնշելով, թե ինչի համար։ Մայրը հետագայում իրեն պատմել է, որ Տիգրանը դիմակ է ուզել, սակայն քանակի վերաբերյալ տեղյակ չէ։ Այդ ժամանակ Ռաֆայելը և Հայկն արդեն կալանավորված են եղել, ուստի այդ դիմակները Ռաֆայելի և Հայկի համար նախատեսված չեն եղել։ Իր մայրը շինարարական ուսումնարան է ավարտել, բժշկական մասնագիտություն չի ստացել, բժշկագիտությունից հեռու էր, դժվար թե կարողանար տարբերել կտրած-ծակած վնասվածքները։ Իրենց բնակարանից դիմակների առգրավմանը ներկա են գտնվել մայրը և հարևանները: Իր մոր մասնակցությամբ նաև փորձարարություն է եղել, նրանից է այդ մասին իմացել, պատմել է, որ խուզարկել են տունը, որի ընթացքում ցույց է տվել Տիգրանի զենքի պահած տեղը։
Նշել է նաև, որ քննիչն ու հետաքննության մարմնի աշխատակիցները հոգեբանական ճնշումներն են գործադրել նաև իր մոր վրա, վերջինիս ցուցմունքների գերակշռող մասը տրվել են դրա ազդեցության տակ։ Տիգրանը սպիտակ «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենա վարել է, սակայն պետհամարանիշը չի հիշում: Վնասված ձեռքով Հայկի՝ իրենց տուն գալու օրը տանն են եղել ինքը, մայրը, Հայկը, Կարենը, Տիգրանը, Ռաֆայելը։ Չի լսել, որ իրենց բնակարանում գտնվելու ընթացքում Կարենը վնասվածք ստացած Հայկից ներողություն խնդրի։ Ոստիկանների և քննիչի վերոնշյալ գործողությունների վերաբերյալ որոշել է բարձրաձայնել միայն դատարանում, մինչ այդ նպատակահարմար չի գտել, քանի որ իրավապահներին չի վստահում։ Պատրաստ է պատասխանատվության ենթարկվել, բայց ցանկանում է, որ ճշմարտությունը բացահայտվի։ Ոստիկանները 10 օրվա ընթացքում իրեն ու մորն իրենց կամքին հակառակ պահել են ինչ-որ հյուրանոցում, վախեցնելու եղանակով հոգեբանորեն հարկադրել են մեղադրող բնույթի ցուցմունքներ տալ, այդ թվում՝ Ռ.Հարոյանի, Հ.Կոջոյանի և Կ.Վարդանյանի հետ առերեսումների ընթացքում, որոնց ժամանակ քննիչի և ոստիկանների հորդորով տվել է նաև իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ:
Ընդ որում, Գ.Գաբրիելյանը վերոնշյալ պատճառաբանությամբ հրաժարվել է իր դատաքննական ցուցմունքին չհամապատասխանող նախաքննական ցուցմունքներից, և նրա կողմից արված հայտարարությունների առնչությամբ Առաջին ատյանի դատարանի` ՀՀ գլխավոր դատախազին ուղարկված հաղորդումն անհետևանք մնացած (Գ.Գաբրիելյանը սուտ մատնության համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված չլինելու պատճառաբանությամբ վերադարձված) լինելու հիմքով Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ Գ.Գաբրիելյանի և մոր` այլևս հանգուցյալ Վարդուհի Գաբրիելյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, այդ թվում՝ Տ.Հովհաննիսյանի, Ռ.Հարոյանի, Հ.Կոջոյանի և Կ.Վարդանյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ տրվածները, որոնք Գ.Գաբրիելյանի կողմից դատաքննության ընթացքում վիճարկված հանգամանքների համատեքստում հավաստիության տեսանկյունից կասկածելի են, որպես ամբաստանյալների մեղադրանքները հիմնավորող ապացույց չեն կարող օգտագործվել:
Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ Վարդուհի Գաբրիելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության և նրա բնակարանում կատարված առգրավման կապակցությամբ կազմված արձանագրությունները թույլատրելի և օգտագործելի ապացույցներ են։ Մասնավորոպես դրանցից առաջինի համաձայն՝ 2013թ. հունիսի 13-ին իրականացված քննչական փորձարարության մասնակից Վարդուհի Գաբրիելյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու 3/2 շենքի առջևի պատի տակի մոխրակույտը և հայտարարել, որ դստեր համար վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Վ.Համբարձումյան փողոցի 18-րդ շենքի 49-րդ բնակարանից այնտեղ է տեղափոխել Տիգրան Հովհաննիսյանի ընկերներից Հայկի արյունոտ հագուստները՝ սպորտային սև կոշիկները, «Ադիդաս» գրառումով սև սպորտային տաբատը, սև սվիտեր, սև կտորից դիմակը և սև կաշվե ձեռնոցներ, ապա այրելու միջոցով դրանք վերացրել է։ Իսկ առգրավման մասին արձանագրության համաձայն՝ Երևան քաղաքի Թբիլիսյան փողոցի 3/2 շենքի թիվ 17 բնակարանում կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում բնակարանի սեփականատեր Վարդուհի Գաբրիելյանը նախաքննական մարմնին է ներկայացրել 2 դիմակներ ու 5 հատ բժշկական ձեռնոցներ` հայտարարելով, որ դիմակները պատրաստել է Տիգրան Հովհաննիսյանի խնդրանքով։ Հայտարարել է նաև, որ դրանք գտել է դստեր իրերի մեջ, երբ վերջինս Տիգրան Հովհաննիսյանի վարձակալած բնակարանից տեղափոխել է նրանց ընդհանուր իրերը։ Նույն տեղից է գտել նաև բժշկական ձեռնոցները։
Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ արյունոտված հագուստը մորը հանձնելու և վերջինիս կողմից այն տանելու և այրելու, ինչպես նաև Տիգրանի խնդրանքով Վարդուհի Գաբրիելյանի կողմից դիմակներ կարելու մասին վերջինիցս տեղեկացվելու վերաբերյալ դատաքննության ժամանակ ցուցմունքներ տվել և այդ կերպ վերոնշյալ քննչական գործողությունների արդյունքներով ստացված փաստական տվյալների հավաստիությունը դատարանում պնդել է անձամբ գործով որպես ամբաստանյալ հարցաքննված Գոհար Գաբրիելյանը, որպիսի պայմաններում «թունավոր ծառի պտուղը ևս թունավոր է» սկզբունքը տվյալ դեպքում կիրառելի չէ, և այդ ապացույցները թույլատրելի են։
7) Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտվել են նաև սույն գործով որպես ամբաստանյալ հարցաքննված Մնացական Սարգսյանի նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` վերջինս, ի թիվս այլնի, հայտնել է, որ Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ ծանոթացել է մեքենայի առուվաճառքի հետ կապված գործարքից, որից հետո իրենց միջև մտերմություն է առաջացել, սկսել են ընկերություն անել։ 2013 թվականի հունվարի 12-ին` երեկոյան, իր բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Տիգրանին` դեռևս իրեն պարտք մնացած 2.000 ԱՄՆ դոլարը վճարելու խնդրով։ Տիգրանին հանդիպել է «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրում, որտեղ վերջինս եղել է միայնակ։ Տիգրանն առաջարկել է զանգահարել կեսգիշերից հետո։ Այնտեղից իր «Օպել Աստրա» մակնիշի, կապույտ ավտոմեքենայով ուղևորվել է տուն։ Պայմանավորված ժամին զանգահարել է նրան, վերջինս ասել է, որ գտնվում է Վ.Համբարձումյան փողոցի վրա Գոհարի համար վարձակալած բնակարանում, որտեղ ինքն էլ նախկինում եղել էր։ Գնալով այնտեղ` տեսել է, որ տանն են Տիգրանը, Գոհարը, վերջինիս մայրը, Տիգրանի ընկերներ Ռաֆայելը, Հայկը ու Կարենը։ Ռաֆայելի հետ ծանոթացել էր այդ հանդիպումից մոտավորապես մեկ տարի առաջ, նրա հետ գտնվել է ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ, իսկ Կարենին ու Հայկին մի քանի անգամ հանդիպել էր Տիգրանի ու Ռաֆայելի հետ, նրանց հետ առանձնակի շփում չի ունեցել։ Նկատել է, որ Հայկի ձեռքի նախաբազկի հատվածը վնասված է, արնահոսում է, իսկ Գոհարի մայրը վիրակապ է դնում նրա ձեռքին։ Ռաֆայելն ու Կարենը նստած են եղել։ Իր այն հարցին, թե ինչ է պատահել, Հայկը պատասխանել է, որ ձեռքի վրա կրակված է, այլ մանրամասներ չի ասել։ Հասկացել է, որ իրավիճակը խառն է, գումար ուզելու հարմար պահ չէ, ուստի մոտ 15 րոպե անց այնտեղից դուրս է եկել և գնացել տուն։ Մի քանի ժամ անց, գիշերը ժամը 4-ից 5-ի սահմաններում, Տիգրանը զանգահարել է, հայտնել, որ գտնվում են «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրում, հրավիրել է այնտեղ։ Հայտնել է նաև, որ Ռաֆայելն ու Հայկը գալիս են իր հետևից։ Տանից դուրս է եկել, զանգահարել է Ռաֆայելին, վերջինս հայտնել է, որ ճանապարհին են, պայմանավորվել են, որ ինքը տաքսիով գնա ընդառաջ։ Այդպես գնացել է մինչև ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի շենքի մոտ։ Հայկն ու Ռաֆայելը եկել են սև «Մերսեդես Սի Էլ Էս» մակնիշի ավտոմեքենայով։ Միասին գնացել են «Ծղոտներ» ռեստորանային համալիրի «ՎԻՊ» սենյակ, որտեղ էին Տիգրանը, Գոհարն ու Կարենը։ Լավ սեղան էր գցված, հաց են կերել ու ալկոհոլային խմիչքներ օգտագործել։ Դեպքի մասին որևէ խոսակցություն չի գնացել։ Մոտավորապես 3 ժամ անց տաքսի է կանչել ու վերադարձել տուն։ Շուրջ երեք օր անց Տիգրանին հարցրել է, թե ինչ դեպքի ընթացքում է Հայկի ձեռքին կրակվել, նա պատասխանել է, որ այդ օրը Կարենը, Ռաֆայելն ու Հայկը գնացել են գողության, որի ընթացքում պատահական կրակվել է վերջինիս ձեռքին, սակայն չի նշել, թե ով է կրակել և ինչ գողություն են կատարել։ Այդ թեմայով Տիգրանին այլևս ոչինչ չի հարցրել։
8) Սույն գործով որպես ամբաստանյալ հարցաքննված Մառլեն Մուրադյանը դատաքննության ընթացքում օգտվել է լռելու իրավունքից և պնդել իր` դատաքննությամբ հրապարակված և դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2011 թվականին ծանոթացել է Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ։ 2011 թվականի վերջերից ծանոթացել է Տիգրանի ընկերուհի Գոհար Գաբրիելյանի հետ։ Վերջիններս մեծամասամբ բնակվել են համատեղ, Երևան քաղաքի տարբեր թաղամասերում վարձակալած բնակարաններում։ Իրենց շփման ընթացքում Տիգրանի միջոցով ծանոթացել է նրա ընկերներ Ռաֆայելի, Հայկի և Կարենի հետ։ 2012 թվականի աշնանը՝ երեկոյան ժամի, ընկերոջից տեղեկացել է, որ նույն օրը երկու հոգի փորձել են հափշտակել իրենց բակի բնակիչներից մեկի մոտ եղած գումարը, ով տարադրամի փոխանակման կետ է ունեցել Երևանի Գնունի փողոցի վրա։ Այդ ընթացքում կրակել են նրա ոտքին, սակայն գումարները հափշտակելը ձախողվել է։ Այդ դեպքից մի քանի օր անց, ստույգ չի հիշում, թե որտեղ, հանդիպել է Տիգրանին ու Գոհարին։ Խոսակցության ընթացքում պատմել է իր լսածի մասին։ Տիգրանն իրեն ասել է, որ այդ ավազակային հարձակումն ինքն է կատարել ընկերոջ` Ռաֆայելի հետ, նաև նշել է, որ եղել են սպիտակ «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայով։ Ռաֆայելի մոտ եղել է «Վինչեստր» մոդելի զենք։ Ըստ Տիգրանի` նրանք ընտրել են այդ տարադրամի փոխանակման կետը, մի քանի օր հետևել կետի աշխատակցին, այնուհետև դեպքի օրը նրան հետևել են մինչև Քաջազնունի փողոց և բակում երկուսով հարձակվել են նրա վրա, Ռաֆայելը կրակել է նրա ոտքին, սակայն նրանք չեն կարողացել գումար հափշտակել և դիմել են փախուստի։
2013 թվականի հունվարին, ստույգ օրը չի հիշում, ինքն ու Տիգրանը գտնվել են Խաղաղ Դոնի փողոցի վրա տեղակայված նրա բնակարանում։ Հեռուստացույցով, որքան հիշում է «Սուր անկյուն» հաղորդաշարով ցույց են տվել օրեր առաջ Շենգավիթ վարչական շրջանում, 3-րդ մասի շրջակայքում գտնվող մի տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի վրա կատարված ավազակային հարձակման մասին պատրաստված տեսանյութ։ Որքան հիշում է, ըստ այդ հաղորդման՝ այդ աշխատակիցն արդեն ստացված մարմնական վնասվածքներից մահացել էր։ Տիգրանն այդ ժամանակ պատմել է, որ այդ դեպքը կատարել են նրա ընկերներ Ռաֆայելը, Կարենը և Հայկը։ Նշել է, որ նրանք եղել են սպիտակ «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայով, Ռաֆայելը եղել է ավտոմեքենայի ղեկին, իսկ Հայկն ու Կարենը մտել են ներս։ Վերջինս ավազակային հարձակման ընթացքում կրակ է արձակել աշխատակցի վրա, ինչից վնասվել է նաև Հայկի ձեռքը։ Նրանք բուժօգնության չեն դիմել, այլ գնացել են ինչ-որ շրջան, անհատ բժշկի մոտ, որտեղ Հայկին ցուցաբերվել է անհրաժեշտ բուժօգնություն։ Մոտավորապես 10-ից 15 օր անց կրկին հանդիպել է Տիգրանին, նրա հետ է եղել նաև Հայկը, ում ձեռքի դաստակային հատվածում վիրակապ է նկատել։ Այդ թեմայով առհասարակ Հայկին ոչինչ չի հարցրել։ Այնուհետև, Էդիտայի բռնվելու օրը՝ երեկոյան, Տիգրանը զանգահարել է իրեն, խնդրել, որ գնա Գոհարի՝ Թբիլիսյան խճուղում գտնվող բնակարան, վերցնի այնտեղ գտնվող զենքը և փոխանցի իրեն։ Գնացել է այնտեղ, տան դիմաց հանդիպել է Գոհարի մորը, ով տան մուտքի դռան կողքի քարերի տակից հանել է սպիտակ շորով փաթաթված մի հրացանատիպ զենք և տվել իրեն։ Զենքը առհասարակ չի ուսումնասիրել, շորը չի էլ բացել։ Վերցնելով այն, ըստ պայմանավորվածության, Տիգրանի հետ հանդիպել է Պաշտպանության նախարարության հարևանությամբ գտնվող բնակելի շենքերի մոտ, որտեղ, փոխանցելով զենքն ու իր վարած ավտոմեքենան, ոտքով հեռացել է։ Տիգրանը, վերցնելով այդ զենքը, «Նիվա» մակնիշի մեքենայով հեռացել է։ Նշել է նաև, որ մոտավորապես 2012 թվականի դեկտեմբեր ամսին ստույգ ժամկետը չի հիշում, Տիգրանի և նրա ընկեր, Էրեբունի թաղամասի բնակիչ Մնացական Սարգսյանի ընդհանուր հեռախոսային մի քանի խոսակցություններից հասկացել է, որ Տիգրանը նրանից զենք գնելու մտադրություն ունի։ Մասնավորապես՝ լինելով ծառայած ՀՀ ազգային անվտանգության համակարգում, որոշակի չափով տիրապետելով նաև «Հանցավոր լեքսիկոնին», խոսակցությունների բովանդակություններից, մասնավորապես` «Ինչ եղավ խաղալիքը», «Մեծ խաղալիք» կամ «Փոքր խաղալիք», հասկացել է, որ Տիգրանը զենք է գնում Մնացականից։ Ստույգ տվյալներ չի իմացել, ինչ վերաբերում է մանրամասներ պարզաբանելուն, ապա, հասկանալով, որ դա ինքն իրենից կեղտոտ բան է ներկայացնում, Տիգրանին լրացուցիչ հարցեր չի տվել, Մնացականին հանդիպելիս էլ առհասարակ նրան ոչինչ չի հարցրել։ Հայտնել է նաև, որ մոտավորապես այդ նույն ժամանակահատվածում Տիգրանից տեղեկանալով վերջինիս ու նրա ընկերների՝ Հայկի, Ռաֆայելի ու Կարենի կողմից կատարված ավազակային հարձակումների մասին, համոզվել է, որ Տիգրանը Մնացականից զենքեր է ձեռք բերել, որոնք էլ օգտագործվել են այդ հանցագործությունների ժամանակ։ Նշել է նաև, որ Ռաֆայել Հարոյանը շահագործել է 099-909994 հեռախոսահամարը։
Ընդ որում, Մ.Մուրադյանն իր վերոնշյալ նախաքննական ցուցմունքները` զենք գնելու վերաբերյալ Տ.Հովհաննիսյանի ու Մ.Սարգսյանի միջև կայացած հեռախոսազանգերի բովանդակությանն ունկնդիր լինելու վերաբերյալ, պնդել և վերահաստատել է Մ.Սարգսյանի հետ առերես հարցաքննվելիս։
9) Վկա Ռուբեն Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանի եղբայրը, 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին եղել է վատառողջ և ամբողջ օրը գտնվել է տանը։ Ժամը 19։30-ից 20։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ սպասելիս են եղել Բաբկենին, բակի հատվածից լսել է կրակոցի ձայն։ Շտապ դուրս է եկել պատշգամբ ու տեսել, որ եղբայրը գտնվում է բակում՝ գետնին պառկած վիճակում։ Արագ իջել է ցած, նկատել, որ արդեն հավաքվել է բազմություն, որոնց մեջ է եղել նաև ավտոլվացման կետի աշխատողը։ Տեսել է, որ եղբոր ոտքին կրակել են ու նա գրեթե կորցրել է գիտակցությունը։ Դրանից հետո եղբորը տեղափոխել են «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն, այնտեղ վիրահատել են։ Հետագայում դեպքի մանրամասներին տեղեկացել է Բաբկենից։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև հայտնել է, որ հանդիսանում է «Դաշինք» ՍՊ ընկերության` տարադրամի փոխանակման կետի տնօրենը։ Ամեն օրվա վերջում փոխանակման կետի գումարը ինկասացվում է, իսկ առավոտյան ինկասացիան գումարը բերում է։ Ինկասացիան կատարվում է զրահապատ հատուկ մեքենայով, որը գալիս-կանգնում է փոխանակման կետի առջև, կատարում ինկասացիան և գնում է, և կողմնակի անձը հետևելու դեպքում կարող է այդ ամենը տեսնել։ Ավտոլվացման կետը գտնվում է շենքի` իրենց մուտքի դիմացը՝ մի փոքր ձախ։ Ավտոլվացման կետի ներսից նայելու դեպքում հնարավոր է տեսնել իրենց շենքի մուտքը, գետնին հայտնված Բաբկենը ևս կերևար։ Ինքն իր անձնական վերլուծություններից ելնելով, եղբոր և ավտոլվացման կետի աշխատակցի հետ զրուցելով` ենթադրում է, որ երբ Բաբկենը չենջից դուրս է եկել, ձեռքին պայուսակ է եղել, գերեզմաններ գնալու պարագաներով՝ խունկ, փայտ և այլն, հանցագործները թյուրիմացաբար կարծել են, որ պայուսակում գումար կա։ Գիտի, որ եղբայրը դիմադրություն է ցույց տվել։ Բացի փոխանակման կետից՝ ունեն նաև շինանյութերի խանութ, որը գտնվում է փոխանակման կետի դիմաց։ Խանութի օրվա հասույթը չեն ինկասացնում, պահում են իրենց մոտ, գրպանում կամ վերցնում են ինքը կամ եղբայրը։ Այդ օրը խանութում մոտ 700.000-1.000.000 ՀՀ դրամի չափով հասույթ է եղել։ Սովորաբար գումարը լինում է իր մոտ՝ գրպանում, տվյալ օրը մեքենայի մեջ է եղել, թե Բաբկենի մոտ, չգիտի։ Այդ գումարը Բաբկենից չի հաջողվել հափշտակել։ Երբ իջել է բակ, շտապ օգնության մեքենան արդեն ժամանել էր։ Բաբկենը ծնկից վերևի հատվածում ստացել էր հրազենային վնասվածք, այդ մասին տեղեկացել է արդեն հիվանդանոցում` բժշկից։ Լինում է, որ չեն գնում փոխանակման կետ և գումարը մնում է իրենց աշխատակիցների մոտ, իսկ երբ գնում են, տալիս են իրենց։ Խանութի աշխատողները երեքն են, վերջիններս տեղյակ են, որ իրենք փոխանակման կետ ունեն, քանի որ այն անմիջապես խանութի մոտ է։
Միևնույն ժամանակ, նախաքննական ցուցմունքները հրապարակվելուց հետո վկան պնդել է դրանք և նշել, որ երբ իջել է, եղբորը տեսել է գետնին ընկած` արնահոսելուց, սակայն չի հիշում, թե ներքևում Բաբկենի պայուսակը տեսել է, թե` ոչ, գիտի, որ այն քննիչներն առգրավել են։
10) Վկա Հովսեփ Թորոսյանը դատաքննության ընթացքում հարցաքննվելիս հայտնել է, որ աշխատում է Երևանի Քաջազնունի փողոցի 5-րդ շենքի բակում գործող ավտոլվացման կետում։ Ճանաչում է տուժող Բաբկենին, դեպքից երկար ժամանակ է անցել և դեպքի հանգամանքները հստակ չի հիշում: Սակայն, դատական նիստում հրապարակելուց հետո պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 19։30-ի սահմաններում, բակից լսել է Բաբկեն Հովհաննիսյանի գոռգոռոցը, հետաքրքրությունից դրդված՝ մոտեցել է ձայների ուղղությամբ և շուրջ 20 մետրից տեսել, որ Բաբկեն Հովհաննիսյանից մոտ 6 մետր հեռավորության վրա կանգնած է նիհարավուն, դիմակավորված մի երիտասարդ, ով ձեռքի հրացանը պահել է Բաբկենի ուղղությամբ։ Դիմակավորված անձին սպասելիս է եղել առանց հաշվառման համարի, սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենա, այդ պահին հիշյալ անձնավորությունը հրացանով կրակել է Բաբկենի ոտքին, ապա, նստել է տվյալ մեքենան, որից հետո այն հեռացել է։ Րոպեներ անց Բաբկենին տեղափոխել են հիվանդանոց։
Դատաքննության ընթացքում առաջադրված հարցերին պատասխանելով` վկան նաև հայտնել է, որ Բաբկենի դիմաց կանգնածը եղել է երիտասարդ, դա ենթադրել է նրա կազմվածքից, լուսավորվածություն չի եղել, բայց դեռ շատ մութ չի եղել և Բաբկենն ու այդ երիտասարդը տեսանելի են եղել։ Պնդել է, որ երիտասարդի ձեռքին զենք է եղել, մոտ 25 սմ երկարությամբ, իսկ թե ինչ զենք, չգիտի։ Փողոցի կողմից լսել է կրակոցի ձայն, դուրս գալով` տեսել է Բաբկենին ընկած և վիրավորված վիճակում, մարդիկ էին հավաքվել, սակայն նրանց չի ճանաչում։ Բաբկենի եղբորը ճանաչում է դեմքով, չի հիշում այնտեղ էր, թե` ոչ։ Չի հիշում, այդ պահին մոտակայքում մեքենա կար, թե` ոչ, նաև թե ովքեր են Բաբկենին տեղափոխել մի փոքր այն կողմ, նստացրել և ջուր տվել, քանի որ վախեցած է եղել։ Ինչպես Բաբկենի ձեռքին, այնպես էլ վերջինիս կողքին ընկած որևէ բան, այդ թվում՝ սպորտային պայուսակ չի տեսել։
11) Վկա Լաուրա Մարտիրոսյանը դատաքննության ժամանակ հայտնել է, որ բնակվում է Երևանի Քաջազնունի փողոցի 3-րդ շենքի 4-րդ բնակարանում։ Տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանին ճանաչում է` որպես հարևանի։ Դեպքի օրը նկուղում գործ է արել, երբ ուժեղ «գմփոց» կամ կրակոց է լսել։ Մի փոքր գործ անելուց հետո՝ մոտ 10-15 րոպե անց դուրս գալով` տեսել է Բաբկենին` իրենց շենքերի միջև ընկած, արնաշաղախ վիճակում, մարդիկ էին հավաքվել ու նրանց խոսակցություններից հասկացել է, որ Բաբկենի ոտքին են կրակել։ Քանի որ իրեն շատ վատ է զգացել, չկարողանալով արյունը տեսնել, Բաբկենին չի մոտեցել, հեռացել է տուն։ Քիչ անց Բաբկենին մեքենայով տեղափոխել են։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև նշել է, որ չի կարող ասել, թե որքան է տևել իր` նկուղից դուրս գալն ու տուն հասնելը։ Գմփոցը լսելով` նախ մի պահ կարծել է, որ հնարավոր է երեխաներ են պայթուցիկ տրաքացնում կամ էլ մարդու վրա են կրակում, սակայն շարունակել է նկուղում աշխատել։ Չի կարող հստակ ասել դա կրակոց էր, թե «գմփոց», քանի որ մասնագետ չէ և «գմփոցը» կրակոցից չի տարբերում, իր համար դրանք նույն բաներ են։ Դեպքի ժամերի մասով պնդել է հրապարակված նախաքննական ցուցմունքը, ըստ որի` վերոնշյալ ձայնը լսել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին՝ ժամը 20։00-ի սահմաններում։
12) Վկա Նորայր Ղազարյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Դաշինք» ՍՊ ընկերությանը պատկանող տաքսի ծառայությունում՝ որպես վարորդ։ Տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանին ճանաչում է` որպես տնօրեն։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին՝ ժամը 19։30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 5-րդ շենքի դիմաց տեղակայված` հիշյալ տաքսի ծառայության գրասենյակի մուտքի դռան մոտ, նկատել է, որ դիմացի երկու շենքերի միջնամասից դուրս է գալիս առանց համարանիշների սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենա։ Մի երիտասարդ տղա, վազելով նստել է վարորդի կողքի նստատեղին, որից հետո մեքենան թեքվելով աջ` հեռացել է Երվանդ Քոչար փողոցի ուղղությամբ։ Շենքերի այդ հատվածից գոռգոռոց է լսել, մարդիկ են հավաքվել։ Դրանից անմիջապես հետո տաքսիով պատվեր է կատարել, հետո է իմացել, որ կրակել են Բաբկենի վրա, որից հետո նա տեղափոխվել է հիվանդանոց։ Չի կարող ասել, այդ մեքենան նախկինում բակում եղել է, թե` ոչ։ Վազելուց է ենթադրում, որ իր տեսած տղան երիտասարդ էր, վերջինիս և մեքենայի հեռավորությունը մոտ 5-6 մետր էր։ Իր մեքենան կանգնած է եղել նույն հատվածում, որտեղից «Նիվան» է դուրս եկել։ Տեղյակ չէ, թե ով և ինչ մեքենայով են Բաբկենին հիվանդանոց տեղափոխել, քանի որ ինքն արդեն այնտեղ չի եղել։ Նշել է նաև, որ մինչ իր հեռանալը շտապօգնության մեքենան դեռևս ժամանած չի եղել, «գմբոցի» ձայն չի լսել։
13) Վկա Աշոտ Քարտալյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Սվիթուեյ Տրանս» տաքսի ծառայությունում՝ որպես վարորդ, և իրեն ամրակցված է եղել «Բի Այ Դի» մակնիշի չինական արտադրության 2196 հաշվառման համարի սպիտակ ավտոմեքենան։ 2013 թվականի հունվարի 12-ին՝ կեսգիշերն անց, Երևանի Ծերեթելի փողոցի վրա տեղակայված «Երևան Սիթի» հանրախանութի մոտ իր ավտոմեքենան կանգնեցրել է պատահական մի ուղևոր, պատվիրել տեղափոխել մետրոյի Շենգավիթ կայանի մոտ։ Գ.Նժդեհի հրապարակից մտնելով դեպի Բագրատունյաց պողոտա՝ ուղևորը խնդրել է կանգնեցնել ավտոմեքենան ճանապարհի աջակողմյան հատվածի խանութներից մեկի մոտ՝ ծխախոտ գնելու նպատակով։ Մայթեզրի մոտ կայանել է, ուղևորը դուրս է եկել և մոտեցել խանութի, որի ընթացքում ետնամասից լսել է խուլ «դխկոցի» ձայն, ինչից շրջվել է և տեսել դիմակավորված անձանց։ Մինչ հաճախորդը կրպակից կվերադառնար, 2-3 րոպեի ընթացքում, նկատել է սև դիմակավորված երկու անձանց, ովքեր նստել են իր մեքենայի հետևում` մայթեզրից մոտ 1.5-ից 2 մետր հեռավորությամբ կայանված սպիտակ, 7 թիվ ունեցող հաշվառման համարանիշով «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենան։ Նրանք նստել են մեքենայի աջ կողմից։ Այդ անձանց նկատել է իր նստած տեղից մինչև նրանց մեքենա նստելը` 7-ից 8 մետր հեռավորության վրա։ Արտաքինը չի կարող նկարագրել, քայլվածքից և կազմվածքից հասկացել է, որ տղամարդ էին, միայն հիշում է, որ միջին հասակի էին, մոտ 170 սմ, նրանցից մեկի ձեռքին զենք է տեսել, երկար փողով, հնարավոր է` հրացան, բայց ոչ ատրճանակ։ Այդ զենքը տեսել է այդ երկու անձանցից աջ կողմում գտնվողի մոտ։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև նշել է, որ շահագործում է 091-838330 հեռախոսահամարը, որը հաշվառված է որդու կամ իր կնոջ` Հասմիկ Կարապետյանի անվամբ։ Վերոնշյալ միջադեպը տևել է շուրջ 3-5 րոպե։ Դեպքը տպավորվել է, քանի որ այն եղել է արտառոց` դիմակավորված անձանց տեսնելու առումով։ «Երևան Սիթի» հանրախանութից Շենգավիթ պատվերն ավարտելը տևել է շուրջ 10 րոպե։ Չի հիշում` այլ պատվեր կատարել է, թե` ոչ, սակայն այդ պատվերը վերջացնելուց հետո հեռացել է Շենգավիթ համայնքից։
Վերոնշյալ մեքենան շարունակել է մնալ իր տեսադաշտում նաև մեքենայի հայելու միջոցով։ «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայի ապակիներն այնպես էին մգացված, որ անհնար էր տեսնել սրահում նստած անձանց։ Այն իր կողքով է անցել, ապակիների մգացված լինելու պատճառով սրահում որևէ անձ չի երևացել։ Ամբողջությամբ մգացված ապակիներ ասելով` նկատի ունի, որ «ոչինչ չէր երևում»։ Դիմակավորված անձինք դեպի մեքենա առաջացել են արագ քայլերով։ Չի հիշում վերջիններիս հագուստները, կարող է ասել, որ տաբատով էին, բաճկոններով։
Հեռախոսային վերծանումների տվյալները հրապարակելուց հետո վկան պնդել է, որ այդ բջջային հեռախոսն ինքն է շահագործել, դեպքի պահին գտնվել է դեպքի վայրում, իսկ այդ օրն իր հեռախոսին զանգահարած 091-997074 և 099-299444 համարները տաքսի ծառայության հեռախոսահամարներն են։
Նաև նշել է, որ իր մեքենայի կայանված վայրից փոխանակման կետը երևացել է մեքենայի հետևի հատվածից, կայանել է փոխանակման կետից մոտ 15-20 մետր հեռավորության վրա, փոխանակման կետի դուռը չի երևացել, կրպակը փակել է տեսադաշտը։ Մինչդեռ դատաքննությամբ հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` վկան հայտնել է, որ շուռ է եկել և տեսել «Նիվայի» պետհամարանիշները՝ 71/111, տառերը ստույգ չի հիշում։ Դրանից մոտ 10 վայրկյան հետո նկատել է, որ ուժեղ բացվել է հարևանությամբ գտնվող տարադրամի փոխանակման կետի դուռը, այնտեղից դուրս է եկել դիմակավորված մի անձ, նրա ոտքից կարծես բռնած քարշ գալով՝ դուրս է եկել նաև մի անձնավորություն, որն ըստ իրեն այդ տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակիցն էր։ Անմիջապես նրանց հետևից դուրս է եկել նաև մյուս դիմակավորված անձը։ Այդ ընթացքում զուգահեռաբար լսել է, որ «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայի շարժիչը գործի դրվեց։ Նույն պահին, տարադրամի փոխանակման կետի առջևի հատվածում առաջինը դուրս եկած դիմակավորված անձն իր ձեռքի հրազենով կրակոց է արձակել ոտքը բռնած այդ կռացած անձնավորության մոտավորապես իրանի շրջանի՝ մարմնի վերին հատվածի ուղղությամբ, սակայն որքանով հասկացել է, կրակոցը նրան չի դիպել, քանի որ գետնից նկատել է ուժեղ կայծեր ու կարծել, որ այդ գնդակը դիպել է գետնին։ Տվյալ կրակոցից անմիջապես հետո, կրակոց արձակած անձնավորությունը աջ կողմի դռնից նստել է մեքենան, իսկ նրա հետևից, նույն դռնից նստել է երկրորդը, որից հետո մեքենան ընթացել է Բագրատունյաց պողոտայով՝ դեպի նախկին «Բանվորի արձանի» ուղղությամբ։ Մի քանի վայրկյան անց իր ուղևորը նստել է մեքենան, այդ վայրում իրարանցում է սկսվել, բազմաթիվ մարդիկ են հավաքվել, որից հետո ինքը հեռացել է։ Դիմակավորված անձանց արտաքին նկարագրի մասով նշել է, որ երկուսն էլ միջին կազմվածքի էին, մոտավորապես 170 սմ հասակի։ Նրանցից մեկը, ով դուրս է եկել առաջինը, մյուսից համեմատաբար բարձրահասակ էր։ Գլխներին սև, որքանով, որ մտաբերում է՝ փայլուն կտորից դիմակներ էին, կրում էին մուգ գույնի բաճկոններ, առջևի հատվածը արձակած էր։ Նկատել է, որ նրանք կրում են նույնանման սև գույնի, ձիգ նստած սպորտային վերնազգեստներ, որոնց վրա ուսերի ուղղությամբ դեպի ներքև առկա էին ուղղահայաց իջնող վառ դեղին արտահայտվող գծեր։ Համեմատաբար բարձրահասակի հագին մուգ կապույտ գույնի տաբատ է եղել, իսկ մյուսինը ստույգ չի հիշում, սակայն հստակ կարող է ասել, որ մուգ գույնի է եղել։ Նրանց հագին եղել են նաև սև գույնի ձեռնոցներ, ստույգ չի հասկացել կաշվից, թե գործվածքից։ Այլ մանրամասնություններ չի նկատել։ Զենքերի մասով նշել է, որ նկատել է միայն առաջինը դուրս եկողի ձեռքի զենքը, հստակ կարող է ասել, որ դա նման չի եղել ատրճանակի, ավելի նմանեցրել է որսորդական զենքի, չի նկատել, թե այն քանի փողանի է։ Միայն կարող է մոտավոր նշել, որ այն, ինչպես հայտնել է, համեմատաբար բարձրահասակի ձեռքին է եղել և երբ նա այն ուղղահայաց պահել է ոտքի ուղղությամբ դեպի գետին, փողի ծայրը գետնից բարձր է եղել մոտավորապես 20-25 սմ, իսկ ձգանից մինչև փողի ծայրը եղել է մոտավորապես 40-50 սմ։ Ուրիշ մանրամասներ չի նկատել, կարող է ենթադրել նաև, որ զենքը համեմատաբար մուգ մետաղից է եղել, քանի որ այդ տարածքը լավ լուսավորված էր ու հակառակ դեպքում այն աչքի կընկներ։ Մյուս դիմակավորված անձի ձեռքին զենք չի նկատել, քանի որ առաջնային գործողություններում այդ մեկն է եղել, չի բացառում, որ նրա մոտ էլ է զենք եղել, սակայն երևի համեմատաբար ավելի փոքր չափի։
Ընդ որում, իր նախաքննական ցուցմունքները հրապարակվելուց հետո վկան ամբողջությամբ պնդել է դրանք։ Միաժամանակ նաև նշել է, որ կրակոցի ձայն չի լսել, «գմփոց» է լսել, ինչը նույնպես արտառոց է եղել։ Երբևէ այդ փոխանակման կետում չի եղել, աշխատակցին չի ճանաչել։ «Նիվան» ավելի մոտ է եղել կանգնած փոխանակման կետին, քան իր մեքենան։ Հնարավոր է, իր տեսածը ոչ թե զենք էր, այլ երկաթե ձող։ Կարծում է, որ մեքենայի մեջ այլ անձ ևս կար, քանի որ դիմակավորված անձինք նստել են մեքենայի աջ (վարորդին հակառակ) կողմից, մեքենայի շարժիչը գործարկված չի եղել, լսել է այդ մեքենայի «ստարտերի» ձայնը։ Տարածքում այլ մեքենաներ ևս կայանած են եղել, թե իր դիմացը, թե «Նիվայի» հետևում։
14) Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտվել է նաև վկա Աշոտ Քարտալյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` 2013 թվականի հունվարի 16-ին կատարված այդ քննչական գործողության ժամանակ վկան մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի դրսի հատվածում աշխատակցի նկատմամբ 2013 թվականի հունվարի 13-ին կատարված ավազակային հարձակման ընթացքում դիմակավորված, զինված երկու անձանց գործողությունները։
15) Վկա Խաչիկ Հակոբյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Բագրատունյաց փողոցի շուրջօրյա գործող վաճառակետերից մեկում։ 2013 թվականի հունվարի 12-ի՝ լույս 13-ի գիշերը՝ կեսգիշերին, առևտրի ընթացքում, հարևանությամբ գործող տարադրամի փոխանակման կետի մոտակայքից լսել է գոռգոռոցի, դմփոցի ձայն։ Շարժվելով դեպի այդ կողմ` տարադրամի փոխանակման կետի մոտ տեսել է, որ մուտքի առաջ՝ գետնին, փորի վրա է ընկած է այդ փոխանակման կետի աշխատակից Հակոբ Մկրտչյանը։ Կետի մուտքի դուռը բաց էր, Հակոբը պառկած էր աստիճանների վրա` ոտքերով դեպի ներս, գլխի մասով` դուրս։ Վերջինիս մոտ կանգնած էր Կարեն Ասլանյանը, ով իր հարցին պատասխանել է, որ «Հակոբին խփել, գնացել են»։ Այդ տեսարանից վատացել է, գոռացել է, որ շտապօգնություն զանգեն, քանի որ ի վիճակի չի եղել անձամբ զանգահարել։ Վաճառողուհի Շողիկն է մոտեցել, նրան ասել է, որ Հակոբին են «խփել», շտապօգնություն կանչի։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան պատասխանել է, որ լսել է ոչ թե կրակոցի, այլ դմփոցի ձայն։ Այդ տարածքում մեքենաներ են եղել կանգնած, սակայն իր մոտ չի տպավորվել, միայն Կարեն Ասլանյանի պատմածից հետո է հիշել, որ սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենա է իր մոտով անցել։ Դեպքի վայրում բացի նշված, ինչպես նաև Հակոբի «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենաների, այլ մեքենա չի տեսել։ Բարձր ձայներ է լսել, այդ թվում` Հակոբի գոռգոռոցը, մտածել է՝ վիճաբանություն է։
Կարեն Ասլանյանի հետ չի շփվել, չի կարող նրա անձի վերաբերյալ կարծիք հայտնել։ Առաջին անգամ հարցաքննելուց հետո ոստիկանության աշխատակիցները եկել և իրեն հրավիրել են բաժին, որտեղ հարցադրումներ են արել «Նիվա» մակնիշի մեքենա նկատելու վերաբերյալ, մասնավորապես՝ հետաքրքրվել են, թե ինչպես է եղել, որ Կարենն այդ մեքենան նկատել է, ինքը` ոչ։ Վերհիշել և հայտնել է, որ, իրոք, դեպքի պահին տեսել է իր մոտով անցնող նման մակնիշի և գույնի մեքենա։
Պնդել է, որ «Նիվա» մակնիշի այդ մեքենան ընթացել է իրենից մոտ 20-25 մետր հեռավորության վրա, թեև եղել է գիշեր, սակայն մեքենան նկատելուն դա չի խոչընդոտել։ Նաև նշել է, որ դմփոցն ու գոռգոռոցներն, ընդհանուր առմամբ, տևել են շուրջ 2-3 րոպե։
15) Վկա Կարեն Ասլանյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առևտրային գործունեություն է իրականացրել Երևանի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի հարևանությամբ գտնվող կրպակում։ 2013 թվականի հունվարի 12-ի լույս 13-ի գիշերը՝ կեսգիշերին փակել է կրպակը՝ տուն ուղևորվելու նպատակով։ Հասել է տարադրամի փոխանակման կետի հարևանությամբ գտնվող շուրջօրյա գործող խանութի մոտ, Հակոբին հրաժեշտ է տվել, շուրջ քսան քայլ անցնելով` լսել է կրակոց, սկզբնականում կարծել է երեխաներն են պայթուցիկներ տրաքացնում, շարունակել է քայլել, մոտ 4 քայլ անցնելուց հետո լսել է նաև երկրորդ կրակոցը, որին հաջորդել է Հակոբ Մկրտչյանի հայհոյանքները, ետ է դարձել դեպի տարադրամի փոխանակման կետը։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ Հակոբը պառկած է գետնին՝ փորով դեպի ներքև, զենքի փողերից դեռևս ծուխ է բարձրացել։ Նրա հարևանությամբ կանգնած են եղել դիմակավորված երկու անձինք, մեկը կարճահասակ, մյուսը` բարձրահասակ, ով զենք է պահել իր վրա` դեպի վերև բարձրացնելով։ Չի կարող ասել, թե ուղղակի շրջվելուց է այդպես ստացվել, թե իրեն նախազգուշացնելու նպատակով է դա կատարվել, որից հետո վերոնշյալ երկու անձինք հեռացել են։ Զենքը եղել է կարճափող, երկփողանի, մյուսի ձեռքին որևէ բան չի տեսել։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև հայտնել է, որ այդ անձինք իր վերադարձը չեն նկատել, իրենց միջև որևէ խոսակցություն չի եղել։ Համեմատաբար կարճահասակը եղել է դիմակով, ավելի կոնկրետ՝ հավանաբար կտորի գլխարկը դիմակի ձևափոխած, մեջքով շուռ եկած է եղել դեպի իր կողմը, նա քայլել է սպիտակ «Նիվա» մակնիշի մեքենայի ուղղությամբ, վարորդի հակառակ կողմից, որը կանգնած է եղել մայթեզրին զուգահեռ։ Բացի «Նիվա» և «Մերսեդես» մակնիշի մեքենաներից՝ այլ մեքենա չի տեսել։ Ինքը Հակոբից մոտ 2 մետր հեռավորության վրա է եղել կանգնած, «Նիվա» մակնիշի մեքենայից` շուրջ 10 քայլ հեռու։ Կրակոցների պահը չի տեսել, իր հասակը 170 սմ է, բարձրահասակը իրենից եղել է բարձրահասակ` մոտ 180սմ, իսկ կարճահասակն իրենից կարող էր մի փոքր կարճ կլինել։ Նրանցից մեկը եղել է սպիտակ վերնազգեստով։ Փոխանակման կետից շուրջ 20-30 մետր հեռավորության վրա գործող խանութն այդ ուշ ժամերին ևս աշխատել է, այդտեղից հնարավոր է եղել ծխախոտ գնել։ Այդ խանութում աշխատել է Նառան, կողքի խանութում` Խաչիկը և Շողիկը։ Հակոբն օգնություն չի կանչել, նա որևէ ձայն չի հանել։ Դիմակավոր անձանցից մեկը ոտքը դրել է մեքենայի «պադնոշկայի» վրա, որ երևի բարձրանա ու նստի հետևի մասում։ Հասկացել է, որ դեպքի պատճառը եղել է այն, որ այդ անձինք գումար են հափշտակել և սպանություն կատարել, նրանք չեն հայհոյել, Հակոբն է հայհոյել, այդ հայհոյանքը հնչել է առաջին կրակոցից հետո, երկրորդ կրակոցի ընթացքում։ Առաջին կրակոցն ավելի ցածր ձայն է ունեցել, ծուխը նկատել է երկրորդ կրակոցից հետո։ Չի կարող ասել՝ Հակոբը որ կրակոցից է վնասվածքը ստացել, ինքը կրակոցները չի տեսել, միայն ձայներն է լսել, երկրորդ կրակոցից հետո է Հակոբին գետնին ընկած վիճակում նկատել։
16) Վկա Շողիկ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևանի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 1-ին հարկում շուրջօրյա գործող խանութներից մեկում։ 2013 թվականի հունվարի 12-ի լույս 13-ի գիշերը՝ կեսգիշերին լսել է Գայանե Պողոսյանի ձայնը` «վատ է, վատ է, շտապօգնություն կանչեք»։ Դրանից քիչ անց լսել է խանութին կից վաճառակետի աշխատակիցներից Նառայի և Խաչիկի ձայները, որից հետո դուրս է եկել ու քայլել վերջիններիս ուղղությամբ։ Հանդիպել է Խաչիկին, վերջինս իրեն խնդրել է շտապօգնություն կանչել, հայտնել, որ տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակից Հակոբին են «խփել»։ Զանգահարել է շտապօգնություն, ապա մոտեցել տարադրամի փոխանակման կետին։ Հակոբին նկատել է տարադրամի փոխանակման կետի դռան շեմին, գետնին պառկած, իսկ դեմքը՝ արնաշաղախ վիճակում։ Հետագայում քննչական բաժնում է տեղեկացել, որ փոխանակման կետի վրա ավազակային հարձակում է կատարվել և գումար են տարել։ Իրենց խանութից փոխանակման կետը չի երևում։ Մինչ Գայանեի կողմից ձայն տալը այլ արտառոց ձայն չի լսել, մինչ այդ իր մոտ 2-3 տղամարդ հաճախորդ են եղել, միասին առևտուր են արել` հին Նոր տարին նշելու առիթով, նրանք եղել են արտասահմանյան մակնիշի սպիտակ տաքսի մեքենայով, ծառայության անվանումը դրա վրա գրված չի եղել։ Տաքսու մեջ այլ անձինք չեն եղել, դրա ապակիները եղել են թափանցող։ Կրակոցի ձայն չի լսել, ավելի շատ նման է եղել անվադողի պայթելու ձայնին։
17) Վկա Գայանե Պողոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևանի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 1-ին հարկում շուրջօրյա գործող խանութներից մեկում՝ որպես վաճառողուհի։ 2013 թվականի հունվարի 12-ի լույս 13-ի գիշերը՝ կեսգիշերի սահմաններում, երբ հաճախորդն իր մոտից գնում է կատարել, լսել է հարևանությամբ աշխատող Խաչիկի ձայնը, ով բղավել է՝ պահանջելով շտապօգնություն կանչել։ Խաչիկը հուզված է եղել, նստել է աստիճանների վրա։ Իրենց խանութը փոխանակման կետից գտնվում է մոտ 40 մետր հեռավորության վրա։ Այնուհետև, մյուս խանութի աշխատակից Շողիկն է եկել և շտապօգնություն զանգահարել։ Այդտեղ հավաքված մարդկանց խոսակցությունից լսել է, որ կրակել են հարևանությամբ գործող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակից Հակոբի վրա, որի ընթացքում նա հրազենային վնասվածքներ է ստացել։ Խաչիկը սթափվելով՝ ասել է, որ Հակոբին «խփել են», նա մահացել է, ընկած է դռան շեմին։ Վախից մնացել է խանութում, Հակոբին չի մոտեցել։ Տարօրինակ ձայներ չի լսել, ուղղակի այդ օրերին անընդհատ Ամանորյա պայթուցիկների կամ անվադողերի պայթեցման ձայներ են լսվել։ Խաչիկին տեսել է այդ ձայներից հետո։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև հայտնել է, որ իրենց խանութում ծխախոտ վաճառում են, սակայն չի հիշում այդ միջադեպի ժամանակ արդյո՞ք ծխախոտ գնել են, թե` ոչ։ Տվյալ ժամերին ևս իրենց խանութներում աշխույժ առևտուր է լինում։ Ձայներից խանութից դուրս է եկել, սակայն ուշադրություն չի դարձրել, արդյոք մարդիկ եղել են, թե` ոչ։ Տարադրամի փոխանակման կետն իրենց խանութից անմիջապես չի երևում, պետք է խանութի տարածքից դուրս գալ, որպեսզի երևա։ Նաև նշել է, որ դեպքի հանգամանքների մասին Խաչիկն իրեն պատմել է ոչ թե անմիջապես դեպքից հետո, այլ հետագայում, նաև ընդհանուր խոսակցության ընթացքում։
18) Վկա Կարապետ Շարքարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գործով տուժող Հակոբ Մկրտչյանին ճանաչել է միայն դեմքով՝ որպես տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի։ 2013 թվականի հունվարի 12-ի գիշերը՝ լույս 13-ին գտնվել է իր` Երևանի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 90-րդ բնակարանում։ Կեսգիշերի սահմաններում շենքի առաջին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի հատվածից գոռգոռոցների ձայներ է լսել, պատուհանից նայել է դուրս ու տեսել, որ տարադրամի փոխանակման կետի կողմ են շարժվում հարևանությամբ գործող վաճառակետերի աշխատակիցները։ Մոտեցել է նաև շտապօգնության ավտոմեքենա և տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցին տեղափոխել է հիվանդանոց։ Հետագայում չի հիշում, թե ումից, տեղեկացել է, որ տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի նկատմամբ կատարվել է ավազակային հարձակում, որի ընթացքում, հանցագործները, հափշտակելով փոխանակման կետում առկա գումարը, կրակոցներ են արձակել նրա ուղղությամբ, ապա դիմել փախուստի։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև նշել է, որ իր բնակարանը գտնվում է նույն շենքի 2-րդ հարկում, տարադրամի փոխանակման կետն անմիջապես իրենց ներքևի հարկում է, ինքը դեպքի վայր չի իջել, պատուհանից է նայել և տեսել, որ շտապօգնություն են կանչել, չի հիշում, թե կոնկրետ ովքեր են եղել դրսում, հավանաբար՝ խանութների աշխատողներն էին, որոնց անձամբ չի ճանաչում, միայն դեմքերով գիտի։ Դեպքի ժամանակ լուսավորությունը հնարավորություն էր տալիս տարբերակել գույները։ Նաև նշել է, որ չի հիշում՝ մայթեզրում մեքենաներ եղել են, թե` ոչ։ Ձայն է լսել, բայց չի կարող հստակ ասել, արդյոք դա կրակոցի ձայն էր, թե` պայթուցիկի, ամեն դեպքում` պատուհանին անմիջապես չի մոտեցել։
19) Վկա Դավիթ Մկրտչյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է հանգուցյալ Հակոբ Մկրտչյանի եղբորորդին։ Վերջինիս նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակումից հետո, երբ նա տեղափոխվել է հիվանդանոց, գտնվել է նրա կողքին և մասնագիտությամբ որպես բժիշկ` խնամել է նրան։ Թե կարճատև խոսակցությունների, թե ժեստիկուլացիայի, ինչպես նաև թղթի վրա գրառելու եղանակով հորեղբայրն իրեն ներկայացրել է դեպքի որոշակի հանգամանքներ: Մասնավորապես, հորեղբայրը նկարագրել էր, որ հարձակվողները եղել են դիմակավորված երկու անձ, նրանցից մեկը եղել է բարձրահասակ, մյուսը` կարճահասակ, նրանց դեմքերը չի տեսել, չի ճանաչել։ Չի կարող ասել՝ հորեղբայրն այդ անձանց հասակը նկարագրելիս հենց դիմակավորված անձանց հասակներն է միմյանց համեմատել, թե նրանց հասակն իր հասակի հետ է համեմատել։
Դեպքի վերաբերյալ այլ անձանցից ստացած տեղեկությունները փորձել է ճշտել Հակոբից, վերջինիս նկարագրությունների և ժեստիկուլյացիայի՝ ցուցամատի, միջնամատի և ձեռքերի շարժումների հետ համադրելու արդյունքներով հասկացել է, որ նա ցուցադրում և նկարագրում է հրացանատիպ զենք՝ որսորդական հրացանի կարճեցված տարբերակ և ատրճանակ։ Հորեղբայրը հասկացրել է, որ դեպքից առաջ «շռամով» ինչ-որ չարբախցի գումար է փոխանակել նրա մոտ։ Հորեղբայրը «չարբախցուն» նկարագրել է որպես նրա մոտ գումար փոխանակած անձի և ոչ թե նրա նկատմամբ հարձակում կատարած անձանցից մեկի։ Հորեղբոր հայտնած հագուստի նկարագրությունից հասկացել է, որ տարադրամի փոխանակման կետ այցելած անձի և հարձակվողներից մեկի հագուստը նույնն է եղել։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` վկան նաև հայտնել է, որ հորեղբոր մահը վրա է հասել ընդհանուր բարդություններից՝ թոքաբորբի, սեպտիկ վիճակի, օրգանիզմի դիմադրողականության անկման, արյան կորստի և ցավային շոկ հետևանքով։ Թեև հորեղբայրը տարիներ առաջ թոքի վիրահատություն է տարել, սակայն լիարժեք ապաքինվել էր և մինչ դեպքն առողջական խնդիրներ չի ունեցել։
20) Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտվել է նաև ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` 2013 թվականի դեկտեմբերի 12-ին կատարված այդ քննչական գործողության կատարման ժամանակ Տիգրան Հովհաննիսյանը մատնացույց է արել տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանին հետապնդելու ուղին, ապա՝ դեպքի վայրը, ինչպես նաև ներկայացրել է դեպքի ողջ ընթացքն ու մանրամասները, որն ըստ էության նույնաբովանդակ է տուժող Բ.Հովհաննիսյանի դրվագով Տ.Հովհաննիսյանի՝ արդեն իսկ վերը ներկայացված ցուցմունքներին։
21) Դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրության համաձայն՝ 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 20.30-ից մինչև 21.30-ն իրականացված քննչական այդ գործողության արդյունքում գործով տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանի բնակության վայրի մոտակայքում՝ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի 3-րդ և 5-րդ շենքերի առջևի հատվածում, հայտնաբերվել և առգրավվել են` արնանման հեղուկի հետքեր, շենքի դիմաց` բակային հատվածում` 1 փամփուշտ, 1 փամփուշտի թափանցիկ պոլիէթիլենային թաղանթ։ Զննմանը ներգրավված մասնագետի կողմից դրանք փաթեթավորվել և վերցվել են, արնանման հեղուկի հետքերը` նախապես բամբակյա խծուծների վրա վերցվելով։
22) Կրիմինալ մատյանը զննելու մասին արձանագրության համաձայն՝ քաղաքացի Բաբկեն Հովհաննիսյանը Էրեբունի բժշկական կենտրոն է ընդունվել 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին՝ ժամը 20։00-ի սահմաններում` աջ ազդրի հրազենային վնասվածքով։
23) Առգրավման մասին 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ի արձանագրության համաձայն` նշված օրն Էրեբունի բժշկական կենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունքից առգրավվել են քննվող դեպքի ժամանակ Բաբկեն Հովհաննիսյանի կրած հագուստները։
24) Առգրավման մասին 2012 թվականի սեպտեմբերի 24-ի արձանագրության համաձայն` այդ օրն «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնից առգրավվել են Բաբկեն Հովհաննիսյանի մարմնից հանված թվով 4 մետաղաբեկորները։
25) Դատաբժշկական փորձաքննության 2012 թվականի հոկտեմբերի 5-ի (նախաքննական մարմին մուտք է եղել 2012 թվականի հոկտեմբերի 16-ին) թիվ 1336/հ եզրակացության համաձայն՝ գործով տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները, ըստ բժշկական փաստաթղթերի տվյալների՝ ձախ ճաճանչոսկրի փակ ներմղված կոտրվածքի, աջ ազդոսկրի բաց բազմաբեկորային կոտրվածքով զուգակցված աջ ազդրի շրջանի միջանցիկ հրազենային վնասվածքների ձևով հասցվել են՝ ձախ ճաճանչոսկրի կոտրվածքը՝ բութ, կոշտ առարկայի ներգործությամբ, աջ ազդրի շրջանի վնասվածքները՝ մեծ էներգիայով օժտված կոշտ առարկաների ներգործությամբ, հնարավոր է քննվող դեպքի ժամանակահատվածում (2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին), որոնք առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
26) Դատաձգաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության 2012 թվականի դեկտեմբերի 10-ի (նախաքննական մարմին մուտք է եղել 2012 թվականի դեկտեմբերի 12-ին) թիվ 1895 եզրակացության համաձայն՝ փորձաքննությանը ներկայացված վերոնշյալ փամփուշտը գործարանային արտադրության է, 12 տրամաչափի, նախատեսված է 12 տրամաչափի որսորդական ողորկափող զենքերից կրակվելու համար, պիտանի է կրակվելու համար և հանդիսանում է որսորդական ողորկափող զենքերի համար նախատեսված ռազմամթերք (փորձարարական նպատակով կրակվել է պիտանիությունը պարզելու համար)։ Ներկայացված 4 մետաղաբեկորները հանդիսանում են որսորդական ողորկափող զենքերի համար նախատեսված որսորդական փամփուշտներ լիցքավորելու համար օգտագործվող կարտեչների մետաղաբեկորներ։ Ներկայացված պոլիէթիլենային թաղանթը հանդիսանում է 12 տրամաչափի որսորդական փամփուշտներ լիցքավորելու համար օգտագործվող թաղանթ, որով փակվում է փամփուշտի առաջամասը։
Տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանի անդրավարտիքի աջ փողքի առջևի մասում և հետևի աջ մասում առկա վնասվածքները հանդիսանում են հրազենային մուտքի և ելքի վնասվածքներ, պատճառվել են որսորդական փամփուշտով լիցքավորված զենքից արձակված կապար պարունակող արկերով, լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններում (մոտ 80 սմ-ից 160 սմ հեռավորությունից), առջևից հետ ուղղությունից կատարված մեկ կրակոցի արդյունքում։ Դրանցից առջևի մասում առկա վնասվածքների խումբը մուտքի վնասվածքներ են, իսկ հետևի աջ մասում առկա վնասվածքների խումբը՝ դրանց մի մասի ելքի վնասվածքները։
Ներկայացված անդրավարտիքի աջ փողքի վրա առկա վերը նկարագրված հրազենային վնասվածքները և Բաբկեն Հովհաննիսյանի աջ ազդրի շրջանի հրազենային վնասվածքները իրենց մոտավոր տեղակայմամբ և բնույթով համապատասխանում են միմյանց։ Կրակոցի պահին Բաբկեն Հովհաննիսյանը և կրակողը կարող էին գտնվել հնարավոր բոլոր այնպիսի դիրքերում, որի ժամանակ հնարավոր կլիներ կրակոցի նման մեխանիզմի առաջացումը։ Տուժողի վերնաշապիկի և մեկ զույգ կոշիկների զննությամբ հրազենային բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
27) Դատակենսաբանական փորձաքննության 2012 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ 306 եզրակացության համաձայն՝ գործով տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանի արյան նմուշն ըստ «ABO» իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննության ներկայացված վերջինիս անդրավարտիքի և վերնաշապիկի վրա տեղակայված կասկածելի դարչնաշագանակագույն հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու, առաջացել է ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի «A» խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում` կարող էր առաջանալ գործով տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանից։
28) Դատակենսաբանական փորձաքննության 2012 թվականի նոյեմբերի 2-ի թիվ 321 եզրակացության համաձայն՝ Երևանի Քաջազնունի 5 և 3 շենքերի միջանկյալ հատվածից բամբակյա խծուծների վրա վերցված կասկածելի դարչնաշագանակագույն հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու, առաջացել է ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի «A» խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ նաև Բաբկեն Հովհաննիսյանից։
29) Դեպքի վայրի զննության մասին 2013 թվականի հունվարի 13-ի արձանագրության և դրան կից լուսանկարչակաան հավելվածի համաձայն՝ 2013 թվականի հունվարի 13-ին` ժամը 01.10-ից մինչև 03.00-ն կատարված քննչական այդ գործողության ընթացքում զննվել է Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի թիվ 18 շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի տարածքն ու շրջակայքը, որի արդյունքում տարադրամի փոխանակման կետի տարածքում հայտնաբերվել և առգրավվել են 2 հատ 7,62 մմ տրամաչափի պարկուճներ։ Տարադրամի փոխանակման կետի դռան դիմացի աստիճանների վրա տեղ-տեղ հայտնաբերվել են տարածուն արնանման հեղուկի հետքեր, որոնցից խծուծների վրա վերցվել են նմուշներ։ Տարադրամի փոխանակման կետի մուտքի դռնից ներս` մեկ սենյակ է` 2.7 x 5.1 մետր չափերով, մուտքի դռնից ներս` աջ հատվածում, առկա է 2 x 0,9 մետր չափերի առանձնացված տարածք` փոխանակման կետի սպասարկման փակ տարածքը։ Այն ունի ապակեպատ ճակատային մաս, որն էլ իր հերթին` մետաղյա ճաղավանդակ։ Առանձնացված հատվածի ներսում առկա է փոքր սեղան, դրա վրա` համակարգչի մոնիտոր, իսկ պատին ամրացված է համակարգչի վինչեստորը։
Փոխանակման կետի մուտքի դռան դիմացի պատի մոտ առկա են տարբեր տեսակի հագուստներ (ըստ լուսանկարչական հավելվածի` մեծ մասը պոլիէթիլենային փաթեթներով է և կախված է մետաղական ձողից), դրանց դիմաց` երկու աշխատասեղաններ, դրանց շուրջ` չորս աթոռներ։ Փոխանակման կետի մուտքի դռնից ներս` հատակին, տեղ-տեղ առկա են արնանման հեղուկի հետքեր, որոնք շարունակվում են մինչև փոխանկման կետի սպասարկման փակ տարածքի դռան մոտ։ Նշված հետքերից ևս խծուծների վրա վերցվել են նմուշներ։
Փոխանակման կետի մուտքի դռնից ձախ պատի տակ առկա է մետաղական պահարան, որի ձախ ոտքի մոտ առկա է 7,62 մմ տրամաչափի պարկուճ։ Նմանատիպ չափերով պարկուճ հայտնաբերվել է նաև սենյակի ձախ եզրային պատի վերջնամասում։ Մասնագետների կողմերից պարկուճները և արնանման հեղուկի հետքերը վերցվել և փաթեթավորվել են, արնանման հեղուկի հետքերը վերցվել են բամբակյա խծուծների վրա։ Դեպքի վայրի զննությամբ գնդակներ և հրազենանման վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Փոխանակման կետի խցիկի ներսում առկա է փոքր մետաղյա պահարան, որի առանձնացված դռնակները գտնվում են բացված վիճակում։ Տարադրամի փոխանակման կետում գործող երկու տեսախցիկները զննման պահին եղել են անջատված, դրանք միացվելուց հետո տեսաձայնագրությունները վերծանվել են և պարզվել է, որ դրանք սահմանափակվում են մինչև 2013 թվականի հունվարի 12-ի ժամը 23.30-ը կատարված ձայնագրություններով։ Ըստ զննության մասնակից Ստեփան Սպարտակի Մկրտչյանի հայտարարության` տվյալ կետում գործել է նաև հագուստի քիմմաքրման ընդունման կետ։
30) Կրիմինալ մատյանը զննելու մասին արձանագրության համաձայն` գործով տուժող Հակոբ Մկրտչյանը «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն է տեղափոխվել շտապօգնության ծառայության կողմից՝ 2013 թվականի հունվարի 13-ին` ժամը 01.00-ին` որովայնային և ծնկի շրջանում ստացված հրազենային վնասվածքներով։
31) Հագուստները ներկայացնելու մասին արձանագրության համաձայն` «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնի մայրապետ Ա.Սեկոյանը 2013 թվականի հունվարի 1-ին քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին է ներկայացրել դեպքի ժամանակ գործով տուժող Հակոբ Մկրտչյանի կրած հագուստները։
32) Առգրավելու մասին արձանագրության համաձայն` վարույթն իրականացրած մարմինը 2013 թվականի հունվարի 16-ին «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնից առգրավել է Հակոբ Մկրտչյանի մարմնից (ոտքից) հանված գնդակը։
33) Առգրավելու մասին 2013 թվականի հունվարի 23-ի արձանագրության համաձայն` վարույթն իրականացրած մարմինը ՀՀ ԱՆ դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոնից առգրավել է Հակոբ Մկրտչյանի դիակից հանված գնդակը։
34) Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2013 թվականի մարտի 1-ի թիվ 93 եզրակացության համաձայն` տուժող Հակոբ Մկրտչյանի մահը վրա է հասել թոքային զարկերակի, թոքերի մանր և մեծ անոթների թրոմբոէմբոլիայից, որոնք էլ պայմանավորված են՝ աջ դաստակի, ազդրի, որովայնի աջ կեսի համակցված, հրազենային, գնդակային, միջանցիկ և կույր վիրավորումների հետևանքով ՝ աջ ազդրային միջընդերային անոթների թրոմբոզով։ Հակոբ Մկրտչյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են հրազենային մեկական «մուտքի անցքեր»՝ աջ դաստակի 4-րդ մատի, որովայնի աջ կեսի և երկուսը՝ աջ ազդրի ստորին երրորդականի առաջային մակերեսի շրջաններում, հրազենային մեկական «ելքի անցքեր»՝ աջ դաստակի 4-րդ մատի և աջ ծնկային հոդի հետին մակերեսի շրջաններում, աջ ներքին զստային զարկերակի ճյուղերի, աջից ծնկափոսային երակի, զարկերակի և նյարդի վնասումներ, աջ դաստակի 4-րդ մատի եղնգային ֆալանգի, սրբոսկրի կոտրվածքներ, աջ ծնկային հոդի շրջանի, հետորովայնամզային տարածության արյունահավաքներ, ձախ հետույքային շրջանի արյունազեղում, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, կարճ ժամանակահատվածի ընթացքում, գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցներով և կրակոցները կատարվել են տվյալ զենքին բնորոշ կրակոցների լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս, միմյանցից տարանջատել հնարավոր չէ, կենդանի անձանց մոտ համարվում են՝ առողջության ծանր վնաս պատճառով՝ կյանքին վտանգ սպառնացող մարմնական վնասվածքներ, իսկ տվյալ դեպքում բերել են մահվան։ Հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակներն ունեն. աջ դաստակի 4-րդ մատի շրջանի հրազենային վնասվածքը, ամենայն հավանականությամբ ունի մոտակայից դեպի հեռակա ընթացք, որը չի բացառվում, որ համադրման դեպքում հանդիսանա մյուս հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակներից մեկի սկիզբ, որովայնի աջ կեսի առաջային մակերես թափանցող հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակն ունի - առջևից՝ հետ, աջից՝ ձախ, վերից՝ վար ուղղություն, աջ ազդրի շրջանի հրազենային միջանցիկ վնասվածքն ունի՝ միջայինից-դրսային, առջևից դեպի հետ, վերից՝ վար ուղղություն, իսկ ազդրի շրջանի կույր հրազենային վնասվածքն ունի առջևից՝ հետ ուղղություն։ Ըստ համապատասխան հիվանդության պատմագրի տվյալների` Հակոբ Մկրտչյանի մահը վրա է հասել՝ 2013 թվականի հունվարի 21-ին՝ ժամը 18։00-ին, որը չի հակասում դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ ձեռք բերված տվյալներին։ Հակոբ Մկրտչյանը, հրազենային, գնդակային վնասվածքները ստանալու պահին տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած, վնասվածքների առաջացումը չբացառող հնարավոր դիրքերում, վնասվածքները ստանալու պահին մարմնի տվյալ՝ աջ դաստակի մատի թիկնային, որովայնի աջ կեսի և աջ ազդրի ստորին երրորդականի առաջային մակերեսներով ուղղված դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը։ Չի բացառվում, որ վերոնշյալ մարմնական վնասվածքները ստանալուց հետո Հակոբ Մկրտչյանը կարողանար կատարել ինքնուրույն նպատակասլաց գործողություններ։ Հ.Մկրտչյանի աջ ազդրի շրջանի վերքը բժշկական միջամտության` անդամահատման հետևանք է։
Դիակի ներքին ուսումնասիրության ժամանակ ձախ հետույքային շրջանում կատարվել է լրացուցիչ կտրվածք, որի արդյունքում հանվել է դեղին մետաղից 1,4 x 0,78 սմ չափերի, առանց դեֆորմացիայի, ողորկ, փայլուն մակերեսով, գլանաձև գնդակ, որն առգրավվել է ավագ քննիչի կողմից։
35) Դատաբժշկական հանձնաժողովային փորձաքննության 2016 թվականի մարտի 23-ի թիվ 26/հձ եզրակացության (նշանակվել է պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ) համաձայն` ընդհանրապես հիվանդների մոտ ինչպես վնասվածքների, այնպես էլ հիվանդությունների առկայության պայմաններում կատարել որևէ կանխագուշակումներ դրանց լավացման ելքի վերաբերյալ հնարավոր չէ, քանի որ դրանցից առերևույթ թվացող ամենափոքր վնասվածքը կամ թեկուզ «նվազ արտահայտված» հիվանդությունը կարող է բարդանալ հնարավոր ծանրագույն հետևանքներով և բարդություններով` հանգեցնելով ընդհուպ մահվան (անգամ իրականացված համարժեք բժշկական գործողությունների պարագայում)։ Այդ իսկ պատճառով տվյալ դեպքում կանխագուշակել Հակոբ Մկրտչյանի մոտ վնասվածքների լավացման ելքը` ստույգ հնարավոր չէ։ Սակայն հարկ է նշել, որ հրազենային, այդ թվում` կոտորակային վիրավորումները սովորաբար ունեն բուժմանը դժվար ենթարկվող առանձնահատկություններ` պայմանավորված ինչպես հրազենային ինֆեկցվածության հանգամանքով, այնպես էլ բազմաթիվ տարաբնույթ վնասվածքների առկայությամբ, որոնք դժվարացնում են լավացման հավանականությունը։ Հ.Մկրտչյանի մոտ, պայմանավորված հրազենային բոլոր վիրավորումներով, ի սկզբանե վիճակը եղել է ծանր և չնայած հիվանդի նկատմամբ իրականացված ճիշտ լայնածավալ հետազոտություններին և բուժումներին, կանխել նրա մահվան ելքը հնարավոր չի եղել։ Ընդհանուր առմամբ հիվանդի մոտ, կապված վնասվածքների ծանրության և տարաբնույթ լինելու հանգամանքի հետ, լավացման ելքի հավանականությունն ըստ էության եղել է նվազագույն, քանի որ վնասվածքներից յուրաքանչյուրն իր հերթին և բոլորը միասին պայմանավորել են վիճակի ծանրությունը։ Հ.Մկրտչյանի մոտ զարգացած բարդությունները, որոնք հանգեցրել են մահվան ելքի, կապված չեն բուժ. գործողությունների, ինչպես նաև օրգանիզմի անհատական առանձնահատկությունների հետ։ Հ.Մկրտչյանի բուժման գործընթացում բուժման մասին գործող կանոնների և հրահանգների խախտումներ տեղի չեն ունեցել։ Բուժումները և հետազոտությունները իրականացվել են ճիշտ և լրիվ ծավալով, վիրահատությունները կատարվել են ճիշտ, ժամանակին, համապատասխան ցուցումներով։ «Սեպսիսի» և «հարաճուն պոլիօրգանային անբավարարություն» բարդությունների զարգացման հիմնական պատճառները հանդիսացել են հրազենային վիրավորումները և դրանցով պայմանավորված բարդությունները` հրազենային ինֆեկցվածությունը, օրգանիզմի ինտոքսիկացիան, օրգան-համակարգերում առաջացած անվերադարձ փոփոխությունները։ Հ.Մկրտչյանի բժշկական փաստաթղթերում և դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ մահվան պատճառի վերաբերյալ հետևություններում էական հակասություններ չկան։ Ինչ վերաբերում է մահվան անմիջական պատճառի վերաբերյալ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության և հիվանդության պատմագրի կլինիկական վերջնական ախտորոշման միջև առկա որոշակի տարբերություններին, ապա այդպիսիք չեն հակասում միմյանց, քանի որ միայն կլինիկական տվյալներով որոշել ստույգ մահվան պատճառը հնարավոր չէ, իսկ տվյալ դեպքում մահվան անմիջական պատճառը` թոքային զարկերակի թրոմբոէմբոլիան, պայմանավորված է հրազենային վիրավորումներով, դրանց հետևանքով զարգացած ծանրագույն բարդություններով, մասնավորապես և կլինիկորեն ախտորոշված «հիմնական բարդություններով»` սեպսիսով և հարաճուն պոլիօրգանային անբավարարությամբ։
Վերոնշյալ եզրակացության համաձայն` հանձնաժողովը բացառել է Հ.Մկրտչյանին ճիշտ լայնածավալ հետազոտությունների ենթարկած, վիրահատած և բուժած բժիշկների կողմից հնարավոր բժշկական սխալը, փաստել, որ նրա մահը կապված չէ բժշկական գործողություների կամ հիվանդի օրգանիզմի անհատական առանձնահատկությունների հետ։ Հանձնաժողովը, նրան առաջադրված վերոնշյալ հարցերի համատեքստում վերստին անդրադառնալով նաև այդ հարցին, հստակորեն արձանագրել է Հ.Մկրտչյանի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերում (հիվանդության պատմագիր և այլն) և դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության միջև Մկրտչյանի մահվան պատճառի վերաբերյալ էական հակասություն չկա` փաստելով, որ անձի, տվյալ դեպքում Հ.Մկրտչյանի մահվան ստույգ պատճառը միայն կլինիկական տվյալներով որոշելն անհնար է։ Հանձնաժողովը նաև փաստել է, որ Հ.Մկրտչյանի մահվան անմիջական պատճառը թոքային զարկերակի թրոմբոէմբոլիան է, որը պայմանավորված է հրազենային վիրավորումներով, դրանց հետևանքով զարգացած ծանրագույն բարդություններով։
36) Դատաբժշկական փորձաքննության 2013 թվականի հուլիսի 4-ի թիվ 998հ եզրակացության և դրան ի լրումն համապատասխան փորձագետի կազմած ակտի համաձայն` գործով ամբաստանյալ Հայկ Կոջոյանի մոտ հայտնաբերվել են հետևյալ մարմնական վնասվածքները. աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի շրջանի սպի (նախկինում սալջարդ վերք), ձախ նախաբազկի վերին-միջին երրորդականի շրջանների սպիներ (նախկինում կտրած վերքեր), աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի շրջանի սպի (նախկինում սալջարդ վերք), որոնք հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով, իսկ ձախ նախաբազկի վերին-միջին երրորդականի շրջանների սպիները (նախկինում կտրած վերքերը) հասցվել են սուր եզր ունեցող առարկայով կամ գործիքով, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած` առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` ուղեկցված առողջության կարճատև քայքայմամբ` նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6 օրից, սակայն ոչ ավել 21 օր։ Փորձաքննությանը ուշ ներկայանալու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով աջ ճաճանչ-դաստակային հոդի շրջանի սպիի (նախկինում սալջարդ վերքի) և ձախ նախաբազկի վերին-միջին երրորդականի շրջանների սպիները (նախկինում կտրած վերքերը) պատճառելու պահին վնասվածքների մակերեսներով ուղղված են եղել համապատասխանաբար` բութ, կոշտ առարկան կամ սուր եզր ունեցող առարկան կամ գործիքը։
Հ.Կոջոյանի մոտ հայտնաբերվել են նաև սպիներ ձախ նախաբազկի ստորին երրորդականի առաջա-կողմնային և ձախ նախաբազկի ստորին երրորդականի հետին-միջային շրջաններում, որոնց վաղեմությունը և առաջացման մեխանիզմը հստակ որոշել հնարավոր չէ` փորձաքննությանը ուշ ներկայանալու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով, սակայն հաշվի առնելով սպիների բնույթը, տեղակայումը, միմյանց նկատմամբ դասավորվածությունը, հետևից առաջ, միջայինից դրսային, վերից վար ուղղությունը` վերջիններիս առաջացումը առավել բնորոշ է միջանցիկ հրազենային գնդակային վնասվածք ստանալուն, որն ավելի ստույգ հնարավոր է պարզել քննչական ճանապարհով։ Ըստ փորձաքննվող Հ.Կոջոյանի խոսքերի` վերոնշյալ վնասվածքները` սպիները, առաջացել են 2012 թվականի դեկտեմբերին, խմած ժամանակ մետաղյա «արմատուրայի» վրա ընկնելու ժամանակ, «արմատուրան» մտել է առջևից դեպի հետ ուղղությամբ։
Եզրակացության նկարագրական մասի համաձայն` այդ եզրակացությունը կազմելիս փորձագետը հիմնվել է Հ.Կոջոյանի ձախ նախաբազկի ռենտգեն ժապավենը հետազոտած դատաբժշկական ռենտգենոլոգ Ա.Սանահյանի կոնսուլտացիայի պատասխանի վրա, համաձայն որի` ներկայացված ժապավենում ոսկրային փոփոխություններ չեն հայտնաբերվել։
37) Դատաբժշկական փորձաքննության 2013 թվականի հուլիսի 4-ի թիվ 998հ եզրակացության և դրան ի լրումն կազմված ակտի շուրջ դատաբժշկական բնագավառի փորձագետ Ա.Խաչատրյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն` վերոնշյալ վնասվածքները միջանցիկ հրազենային գնդակային վիրավորմանը բնորոշ լինելու վերաբերյալ հետևության հանգելիս հաշվի է առել հետևյալ հատկանիշների համադրությունը` վնասվածքների ուղղությունները, դրանց փոխադարձ դիրքը, անատոմիական և միջանցիկ անցման ժամանակ խանգարող ոսկրի բացակայությունը, քանի որ տվյալ դեպքում երկու ճաճանչոսկրերի արանքով է անցել, արտաքին տեսքը, գույնը, ձևը, վաղեմությամբ միմյանց համապատասխանությունը, հզոր էներգիա և ազդող ուժ ունեցող առարկայի, մասնավորապես` հրազենից արձակված գնդակի անցմանը բնորոշ լինելը։ Կենցաղում դանակը, կամ նմանատիպ սուր առարկաներն այդպիսի վնասվածքներ չեն կարող առաջացնել։ Փորձաքննությամբ նաև պարզել է, որ վերոնշյալ վնասվածքները ստանալու ուղղության վերաբերյալ փորձաքննվող Հ.Կոջոյանի խոսքերը նրան մարմնական վնասվածք պատճառելու մեխանիզմին չեն համապատասխանում։
Փորձագետը պնդել է, որ վնասվածքները եղել են նույն գծով, պաշտպանական կողմի հարցադրմանն ի պատասխան` հայտնել է, որ պտուտակահանը կամ «արմատուրան» Հ.Կոջոյանի մարմնին նման հետքեր երբեք չէին կարող առաջացնել. առհասարակ հրազենային թափանցող վնասվածք ստանալիս մարմնի մուտքի անցքը լինում է ավելի փոքր, քան ելքի անցքը, տվյալ դեպքում ևս եղել են այդպիսին, մուտքի և ելքի անցքերը, այդ կերպ նաև վնասվածքի ուղղությունը որոշելիս հաշվի է առել սպիների չափերը, ապաքինման ընթացքում կրած փոփոխությունները, այդ թվում` կնճռոտվածությունը. մուտքի հատվածում առաջացած դեֆեկտն ապաքինման ընթացքում կուչ է գալիս, ստանում հյուսված տեսք, իսկ ելքի անցքը ձեռք է բերում ճեղքած տեսք։ Ի պատասխան պաշտպանի հարցադրմանը` նաև նշել է, որ պտուտակահանով հարվածի դեպքում մարդու ֆիզիկական տվյալները թույլ չեն տալիս նման ուժգնությամբ հարված կատարել, և որ ռենտգեն հետազոտությունը հյուսվածքներում կատարված փոփոխության, այդ թվում` վնասման վերաբերյալ ոչինչ չի կարող տալ, տվյալ դեպքում ևս չի տվել։ Պարտավոր էին ռենտգեն հետազոտություն կատարել, ինչն իրականացրել են և դրանով է պարզվել, որ Հ.Կոջոյանի մոտ ոսկրային փոփոխությունները բացակայում են։
38) Դատաձգաբանական փորձաքննության 2013 թվականի հունվարի 16-ի թիվ 44 եզրակացության համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված երկու պարկուճները հանդիսանում են «ՏՏ» տեսակի ատրճանակի, «ՊՊՍ», «ՊՊՇ» և «ՊՊԴ» տեսակի ատրճանակ-գնդացիրների համար նախատեսված գործարանային արտադրության 7,62մմ (7,62 X 25) տրամաչափի մարտական փամփուշտների մասեր՝ կրակված պարկուճներ, կրակվել են միևնույն զենքից, պիտանի են կրակող զենքի նույնականացման համար, վերցվել են հաշվառման և տեղադրվել Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում։
39) Դատաձգաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության 2013 թվականի ապրիլի 4-ի (նախաքննական մարմին մուտք է եղել 2013 թվականի ապրիլի 11-ին)թիվ 119 եզրակացության համաձայն՝ տուժող Հակոբ Մկրտչյանի մարմնից հեռացված դեֆորմացված-տափակած գնդակը, ինչպես նաև դիակում հայտնաբերված գնդակը հանդիսանում են համապատասխանաբար՝ 7,62մմ տրամաչափի (7,62X25 մմ) մարտական փամփուշտների (նախատեսված՝ «ՏՏ» տեսակի ատրճանակներից, «ՊՊՇ», «ՊՊԴ», «ՊՊՍ» տեսակի ատրճանակ-գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող զենքերից կրակելու համար) բաղկացուցիչ մասեր՝ կրակված և դեֆորմացված-տափակած գնդակ, ինչպես նաև կրակված գնդակ։ Դրանց վրա առկա կրակման հետքերն առավել բնորոշ են գործարանային արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակների փողից կրակված գնդակների վրա թողնվող կրակման հետքերին։ Գնդակի վրա առկա կրակման հետքերը գնդակի դեֆորմացիայի և դրանց մասնակի վնասված լինելու պատճառով իրենց ամբողջականության մեջ չեն պարունակում նույնացման համար պիտանի բավարար քանակությամբ ընդհանուր և մասնավոր հատկանիշներ և պիտանի չեն կրակող զենքի փողի նույնականացման համար։ Դեֆորմացված-տափակած գնդակի կողային տեղամասի ամբողջ մակերեսի վրա առկա են դինամիկ տեսքի քերծվածքներ, որոնք, հավանաբար, առաջացել են տվյալ գնդակը առաջակողային (դեֆորմացված) մակերեսով որևէ պինդ (կարծր) արգելքի հետ բախվելու և առջևից հետ ուղղությամբ` դինամիկ սահքի ենթարկվելու հետևանքով, չի բացառվում նաև որ գնդակը առաջակողային մակերեսով որևէ պինդ (կարծր) առարկայի (արգելքի) հարվածելու կամ միջով անցնելու և դեֆորմացիայի ենթարկվելու հետևանքով, ընթացքում ենթարկված լինի նաև հետացատկի։ Տվյալ դեպքում գնդակի վրա առկա դեֆորմացիան կարող էր առաջանալ ինչպես գնդակի թռիչքի ընթացքում որևէ առարկայի (արգելքի) հետ առաջակողային մակերեսով բախվելու կամ միջով անցնելու, այնպես էլ այդպիսի բախման հետևանքով ստացված հնարավոր հետացատկից՝ գնդակի կամ այլ արգելքի (ինչպես օրինակ կարող էր հանդիսանալ նաև մարդու մարմնի ոսկորը) հետ բախվելու (խոցելու) հետևանքով։
Հակոբ Մկրտչյանի մարմնից հանված և Շենգավիթի քննչական բաժնից 25.02.2013 թվականին գրությամբ ի լրումն ներկայացված գնդակը հանդիսանում է 7,62 մմ տրամաչափի (7,62 x 25 մմ) մարտական փամփուշտի (նախատեսված՝ «ՏՏ» տեսակի ատրճանակներից, «ՊՊՇ», «ՊՊԴ», «ՊՊՍ» տեսակի ատրճանակ-գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող զենքերից կրակելու համար) բաղկացուցիչ մաս՝ կրակված գնդակ և իր վրա առկա կրակման հետքերով, բնորոշ է գործարանային արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակների փողից կրակված գնդակների վրա թողնվող կրակման հետքերին։ Փորձաքննությանը ներկայացված գնդակի վրա դեֆորմացիայի կամ հետացատկի ենթարկվելու բնորոշ հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննության ներկայացված 7,62մմ տրամաչափի գնդակի և չբացահայտված հանցագործությունների դեպքի վայրերից առգրավված ու ՀՀ ոստիկանության ՓՔ վարչության հանրապետական գնդակապարկուճադարանում մինչ օրս հաշվառված նույն տրամաչափի և նմուշի գնդակների կրակման հետքերի միջև համընկնումներ չեն հաստատվել, ուստի ներկայացված վերը նշված մեկ հատ 7,62 մմ տրամաչափի գնդակը վերցվել է համապատասխան հաշվառման և տեղադրվել չբացահայտված հանցագործությունների հանրապետական գնդակապարկուճադարանում։ Պարզել, թե Հակոբ Մկրտչյանի մարմնից հանված և փորձաքննությանը ներկայացված ընդհանուր թվով 2 հատ 7,62 մմ տրամաչափի գնդակներից որևէ մեկը դեպքի վայրից հայտնաբերված և դատաձգաբանական փորձաքննության 2013 թվականի հունվարի 16-ի թիվ 44 եզրակացությունը կազմած փորձագետին ներկայացված 7,62մմ տրամաչափի երկու պարկուճներից որևէ մեկի հետ նախկինում մեկ ամբողջություն կազմել է, թե՝ ոչ, հնարավոր չէ` դրանց վրա որպես մեկ ամբողջական փամփուշտ բնորոշ, փոխներգործության հետքերի ոչ պիտանի լինելու պատճառով։
Փորձաքննությանը ներկայացված` Հակոբ Մկրտչյանի հագուստների վրա հայտնաբերված վնասվածքները հանդիսանում են հրազենային-գնդակային բնույթի կույր վնասվածքներ՝ պատճառված պղինձ պարունակով, հավանաբար 7,62 մմ տրամաչափի գնդակների (չի բացառվում նաև փորձաքննությանը ներկայացված երկու գնդակների) ներգործության հետևանքով։ Սև բաճկոնի առջևի աջ հատվածի ստորին մասում, երկարաթև կապտավուն ժամկետի առջևի աջ հատվածի ստորին մասում, մոխրագույն երկարաթև սվիտերի առջևի աջ հատվածի ստորին մասում, երկարաթև սև շապիկի առջևի աջ հատվածի ստորին մասում առկա վնասվածքները հանդիսանում են միմյանց շարունակությունը կազմող մուտքի կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներ, պատճառված առջևից հետ ուղղությամբ արձակված մեկ առանձին կրակոցի ներգործության հետևանքով։
Անդրավարտիքի աջ փողքի առաջամասում և սպորտային անդրավարտիքի աջ փողքի առաջամասում իրենց տեղակայումներով և բնույթով առկա վնասվածքները հանդիսանում են միմյանց շարունակությունը կազմող մուտքի կույր հրազենային-գնդակային (մասամբ բեկորային) բնույթի վնասվածքներ՝ պատճառված առջևից հետ ուղղությամբ արձակված, հավանաբար, մեկ կրակոցի ներգործության հետևանքով։
Քանի որ փորձաքննությանը ներկայացված հագուստների վրա հայտնաբերված վնասվածքները հանդիսանում են միայն մուտքի կույր հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքներ, ուստի համապատասխան ելքային բնույթի հրազենային-գնդակային վնասվածքների բացակայության պատճառով վնասվածքների պատճառման (կրակոցների արձակման) կոնկրետ ուղղությունները պարզել հնարավոր չէ։
Հրազենային գնդակային վնասվածքները ստանալու պահին Հակոբ Մկրտչյանը հագուստների վրա առկա մուտքի կույր հրազենային-գնդակային վնասվածքների մասով հնարավոր բոլոր դիրքերով ուղղված է եղել դեպի կրակող զենքի փողի դիմային կտրվածքը։
40) Սույն որոշման 12-րդ կետում մեջբերվածն Առաջին ատյանի դատարանն ապացուցված է համարել նաև հետևյալով.
- իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործին կցված առարկաների՝ գործով տուժող Բաբկեն Հովհաննիսյանի դրվագով դեպքի վայրից առգրավված պոլիէթիլենային թաղանթի, Բաբկեն Հովհաննիսյանի մարմնից վիրահատությամբ հանված և առգրավված 4 մետաղաբեկորների, ինչպես նաև դեպքի ժամանակ վերջինիս կրած անդրավարտիքի առկայությամբ և դատաքննությամբ դրանց զննման արդյունքներով,
- իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործին կցված առարկաների՝ գործով տուժող Հակոբ Մկրտչյանի դրվագով դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված ու առգրավված 7,62 մմ տրամաչափի երկու պարկուճների, ինչպես նաև Հակոբ Մկրտչյանի մարմնից հանված և առգրավված դեֆորմացված, ինչպես նաև ամբողջական մեկական գնդակների առկայությամբ և դատաքննությամբ դրանց զննման արդյունքներով,
- իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործին կցված առարկաների՝ դեպքի ժամանակ գործով տուժող Հակոբ Մկրտչյանի կրած հագուստների՝ բաճկոնի, երկարաթև ժակետի, երկարաթև սվիտերի, երկարաթև շապիկի, անդրավարտիքի, սպորտային անդրավարտիքի առկայությամբ և դատաքննությամբ դրանց զննման արդյունքներով,
- որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերով, այդ թվում՝ «Սվիթուեյ Տրանս» ՍՊ ընկերության տնօրեն Լ.Անտոնյանից 2016 թվականի մարտի 17-ին ստացված նամակով և դրան կից ներկայացված աշխատանքային պայմանագրի պատճենով, համաձայն որոնց՝ Աշոտ Վլադիմիրի Քարտալյանը (անձնագիր AA 0691786) 2010 թվականի հուլիսի 1-ին մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է վերոնշյալ ընկերությունում` որպես վարորդ։ Վերոնշյալ ժամանակահատվածում, այդ թվում` դեպքի օրը` 2013 թվականի հունվարի 12-ից հունվարի 13-ը Ա.Քարտալյանը տաքսի ծառայություն է մատուցել սպիտակ «BYD» մակնիշի «Լ 2196» համարանիշի մեքենայով,
- Հայկ Կոջոյանին բերման ենթարկելու վերաբերյալ 2013 թվականի հունվարի 29-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` վերջինս, որպես շահագործած հեռախոսահամարներ, նշել է 523707 և 099-900045 համարները, որոնք նրա անձնական տվյալների հետ արտացոլվել են վերոնշյալ արձանագրության մեջ,
- «Արմենտել» և «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերություններից ստացված հեռախոսային վերծանումների էլեկտրոնային կրիչների առկայությամբ և դրանք զննելու մասին արձանագրություններով, որոնցով հիմնավորվում է գործով ամբաստանյալների միջև փոխադարձ հեռախոսակապի առկայությունը։ Ընդ որում, համաձայն գործով ամբաստանյալ Մնացական Սարգսյանի շահագործած 091-506040 հեռախոսահամարի վերծանումների` ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի շահագործած 096-420654 հեռախոսահամարի և նրա վերոնշյալ (091-506040) հեռախոսահամարների միջև 2012 թվականի դեկտեմբեր ամսին կատարվել են թվով երեք հեռախոսազանգեր, այդ թվում` 2012 թվականի դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 12:02-ին, 475 վայրկյան տևողությամբ, որի ժամանակ Մ.Սարգսյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Արին Բերդի փողոց 17 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 12:47-ին` 21 վայրկյան տևողությամբ, իսկ ժամը 12:50-ին` 9 վայրկյան տևողությամբ, որոնց ժամանակ Մ.Սարգսյանի հեռախոսազանգերը սպասարկվել են արդեն Տիտոգրադյան 14 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Վերոնշյալ բոլոր ալեհավաքները տեղակայված են Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանի տարածքում։ Մինչդեռ դրան նախորդած ամսին` 2012 թվականի նոյեմբերի 27-ից մինչև նոյեմբերի վերջն ընկած ժամանակահատվածում, վերոնշյալ հեռախոսահամարներով կատարվել են 58 փոխադարձ զանգեր։
2012 թվականի սեպտեմբերի 1-ից սկսած` գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի շահագործած մեկ այլ` 091-898038 հեռախոսահամարի և ամբաստանյալ Մ.Սարգսյանի 091-506040 հեռախոսահամարների միջև առաջին զանգը կատարվել է 2012 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, իսկ 2012 թվականի դեկտեմբեր ամսվա ընթացքում նույն հեռախոսահամարներով կատարվել են ընդհանուր 208 փոխադարձ զանգեր, որոնց կատարման ժամանակ Մ.Սարգսյանի հեռախոսազանգերը սպասարկվել են գլխավորապես Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի տարածքում գտնվող Արին Բերդի 17, Տիտոգրադյան 14, Նոր Արեշ 45 փողոց 77 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքներով։
Մնացական Սարգսյանի շահագործած 091-506040 և Ռաֆայել Հարոյանի շահագործած 099-909994 հեռախոսահամարների միջև տուժող Բ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարվելու օրը (2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին) մինչև դեպքը կատարվել են փոխադարձ զանգեր, այդ թվում` ժամը 11:37-ին Ռ.Հարոյանը զանգահարել է Մնացական Սարգսյանի 091-506040 հեռախոսահամարին, հաղորդակցվել 2:52 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ Ռ.Հարոյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Դ.Վարուժանի փողոց 18 հասցեում տեղակայված ալեհավաքից, ժամը 11:45-ին՝ նույն ուղղությամբ 1:14 րոպե տևողությամբ կատարված Ռ.Հարոյանի հերթական զանգը՝ սպասարկվել է արդեն Բաղրամյան 76 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Հետագա բոլոր զանգերը կատարվել են հակառակ ուղղությամբ: Մասնավորապես, նույն օրը՝ ժամը 11:56-ին, Մ.Սարգսյանը զանգահարել է Ռ.Հարոյանի բջջային հեռախոսհամարին և հաղորդակցվել 0:12 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ վերջինիս հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Արմենակյան 272 հասցեում, ժամը 12:29-ին՝ 0:27 րոպե տևողությամբ՝ Դ.Վարուժանի փողոց 18, ժամը 12:44-ին՝ 1:14 րոպե տևողությամբ՝ Լենինգրադյան փողոց 1/1, ժամը 15:54-ին՝ 1:34 րոպե տևողությամբ՝ Ազատության-Սարալանջ ճյուղավորումում, ժամը 13:02-ին՝ 0:15 րոպե տևողությամբ՝ Տիգրան Մեծի 65 ա, ժամը 13:40-ին՝ 1:13 րոպե տևողությամբ՝ Ալեք Մանուկյան փողոց 1, ժամը 15:32-ին՝ 2:09 րոպե տևողությամբ՝ Ազատության պողոտա 2/2, ժամը 16:29-ին՝ 0:18 րոպե տևողությամբ Ազատության 2/2, ժամը 17:33-ին՝ 0:.24 րոպե տևողությամբ՝ Զավարյան 97 հասցեում գործող Ծղոտներ հյուրանոցային համալիրում տեղակայված ալեհավաքներով: Միևնույն ժամանակ, սպանությամբ ուղեկցված ավազակային հարձակման դեպքին անմիջականորեն նախորդող, դեպքի պահին, ինչպես նաև հաջորդող ժամանակահատվածում գործով ամբաստանյալներ Տիգրան Հովհաննիսյանը շահագործել է 091-898038 (ըստ վերջինիս հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի), Գոհար Գաբրիելյանը 096-686706 (ըստ վերջինիս դատաքննական ցուցմունքի), Ռաֆայել Հարոյանը՝ 099-909994 (ըստ Մ.Մուրադյանի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի), Էդիտա Ալիխանյանը՝ 077-783893 (ըստ Տ.Հովհաննիսյանի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի), Մնացական Սարգսյանը` 091-506040 (ըստ Տ.Հովհանիսյանի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի), Կարեն Վարդանյանը` 099-790883 (ըստ ցուցմունքներին և վերծանումների տվյալների համադրության արդյունքների), Հայկ Կոջոյանը` 099-900045 (ըստ նրան բերման ենթարկելու արձանագրության գրառումների), իսկ որպես վկա հարցաքննված Վարդուհի Գաբրիելյանը` 091-162926 (ըստ վերջինիս հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի) հեռախոսահամարները։
Պարզվել է նաև, որ Տիգրան Հովհաննիսյանի 091-898038 հեռախոսահամարը շահագործվել է 355216051770950 գործարանային համարի (հանդիսացել է օպերատիվ վերահսկման առարկա), Գոհար Գաբրիելյանի 096-686706 հեռախոսահամարը՝ 359761047625670, Ռաֆայել Հարոյանի 099-909994 հեռախոսահամարը՝ 356641003331230, Վարդուհի Գաբրիելյանի 091-162926 հեռախոսահամարը՝ 359319043176970, Կարեն Վարդանյանի 099-790883 հեռախոսահամարը 354312000698320, իսկ Հայկ Կոջոյանի 099-900045 հեռախոսահամարը 352421054803780 գործարանային համարների բջջային հեռախոսներով։
Վերծանումների զննման արդյունքներով պարզվել են նաև վերոնշյալ հեռախոսահամարները շահագործած անձանց գտնվելու մոտավոր վայրերը` ըստ կոնկրետ զանգերը սպասարկած ալեհավաքների տեղակայման հասցեների, դրանց և գործով անցնող անձանց՝ ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի և որպես ամբաստանյալ հարցաքննված Գոհար Գաբրիելյանի (մասամբ` նաև Մնացական Սարգսյանի) ցուցմունքների հետ համադրության արդյունքներով՝ քննությանը հետաքրքրող անձանց բնակության վայրերից կատարվող զանգերը սպասարկող ալեհավաքները, այդ կերպ` նրանց գտնվելու հստակ վայրերը, նրանց տեղաշարժը, միմյանց հետ գտնվելու հանգամանքը, այդ կերպ՝ Տ.Հովհաննիսյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական, ամբաստանյալ Գ.Գաբրիելյանի դատաքննական, ինչպես նաև այլոց ցուցմունքների հավաստիությունը։
Այսպես` տուժող Հակոբ Մկրտչյանի սպանությամբ ուղեկցված ավազակային հարձակման դեպքի օրը՝ 2013 թվականի հունվարի 13-ին, դրան անմիջապես հաջորդող ժամանակահատվածում վերոնշյալ հեռախոսահամարներով կատարվել են նաև հետևյալ հեռախոսազանգերը.
2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 0:29-ին Տ.Հովհաննիսյանի շահագործած 091-898038 հեռախոսահամարից կարճ հաղորդագրություն (SMS) է ուղարկվել Գոհար Գաբրիելյանի շահագործած 096-686706 հեռախոսահամարին, որի ժամանակ Տ.Հովհաննիսյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Խորենացի 112 հասցեում, իսկ Գ.Գաբրիելյանինը` Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 շենք հասցեում տեղակայված ալեհավաքներով։ Վերոնշյալ գիշերային հաղորդագրության ժամանակ (ըստ Տ.Հովհաննիսյանի և Գ.Գաբրիելյանի ցուցմունքների) վերջինս գտնվել է Վ.Համբարձումյան փողոցի վրա գտնվող վարձակալված բնակարանում` քնած վիճակում, այսինքն՝ վերոնշյալ բնակարանում գտնվելու ընթացքում Գ.Գաբրիելյանի ընդունած հաղորդագրությունը և դրան հաջորդած հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 շենք հասցեում տեղակայված ալեհավաքից։ Վերոնշյալ և դրան հաջորդած հաղորդագրությանը Գոհար Գաբրիելյանը պատասխանել և Տ.Հովհաննիսյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարի վրա զանգահարել է նույն օրը` ժամը 0:32-ին, հաղորդակցվել 0:35 րոպե տևողությամբ, ընդ որում` Գ.Գաբրիելյանի զանգի տեղանշման տվյալը (ալեհավաքը) մնացել են անփոփոխ, իսկ Տ.Հովհաննիսյանը փոխել է գտնվելու նախկին վայրը, քանի որ նրա այդ զանգը սպասարկվել է արդեն Երևանի Չարենցի փողոց 76 հասցում տեղակայված ալեհավաքով։
Նույն օրը` ժամը 0:32-ին, Հայկ Կոջոյանի 099-900045 հեռախոսահամարից զանգահարվել է (ըստ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի` Ռ.Հարոյանը) Տ.Հովհաննիսյանի 091-898038 հեռախոսահամարին, զրույցը տևել է 0:15 րոպե, որի ժամանակ Տ.Հովհաննիսյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է դարձյալ Երևանի Չարենցի 76 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, իսկ Հ.Կոջոյանինը՝ Արարատի մարզի Այնթապ գյուղում տեղակայված ալեհավաքով։
Ժամը 0:42-ին Գ.Գաբրիելյանը 096-686706 հեռախոսահամարից զանգահարել է մոր` Վարդուհի Գաբրիելյանի 091-162926 հեռախոսահամարին, հաղորդակցվել 0:45 րոպե, որի ժամանակ Գ.Գաբրիելյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է նաև նրա բնակարանը սպասարկած` Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, իսկ իր տանը գիշերող (ըստ Գ.Գաբրիելյանի ցուցմունքի) Վարդուհի Գաբրիելյանի հեռախոսահամարը՝ Երևանի Զաքարիա Քանաքեռցու փողոցի 2 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Այնուհետև Վարդուհի Գաբրիելյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 1:18-ին, ժամը 1:30-ին, իսկ այլ ալեհավաքներով սպասարկվելուց տևական ժամանակ անց` ժամը 02:41-ին վերստին դստեր բնակարանից կատարված զանգերը սպասարկող` Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Ժամը 4:22-ին Վ.Գաբրիելյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարը դարձյալ սպասարկվել է նաև նրա տնից կատարված զանգերը սպասարկվող՝ Զ.Քանաքեռցու փողոցի 2 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
Տվյալ օրը Տիգրան Հովհաննիսյանի 091-898038 հեռախոսահամարը նաև Գ.Գաբրիելյանի բնակարանի՝ Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 շենքում տեղակայված ալեհավաքով սպասարկվել է առաջին անգամ` 2013 թվականի հունվարի 13-ին` ժամը 00:39-ին, այդ զանգը նրա հեռախոսահամարին կատարվել է Հ.Կոջոյանի` 099-900045 հեռախոսահամարից, զանգը տևել է 0:17 րոպե, որի ժամանակ Հ.Կոջոյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Ն.Շենգավիթ 11 փողոց 37 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, որից հետո Հ.Կոջոյանի հեռախոսահամարը Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով սպասարկվել է ժամը 0:55-ից մինչև 02:09-ը, Արարատի մարզում` 3:22-ից մինչև 4:38-ն ընկած ժամանակահատվածում, իսկ վերստին Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով` ժամը 5:08-ից։ Ժամը 7:21-ից մինչև 19:51-ն ընկած ժամանակահատվածում Հ.Կոջոյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Խորենացի 33 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, որն ըստ Տ.Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքի՝ սպասարկում է նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածքից կատարված զանգերը։
2013 թվականի հունվարի 13-ին Ռ.Հարոյանի 099-909994 հեռախոսահամարից առաջին կարճ հաղորդագրությունը կատարվել է ժամը 2:18-ին (094-552555 հեռախոսահամարը շահագործող չպարզված անձին)։ Նաև Գ.Գաբրիելյանի բնակարանից կատարված զանգերը սպասարկող Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով Ռ.Հարոյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 2:26-ին, Արարատի մարզում՝ ժամը 2:58-ից մինչև ժամը 4:28-ը, որից հետո վերստին Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով՝ ժամը 05:08-ից մինչև ժամը 6:11-ը, ապա` նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածից կատարված զանգերը սպասարկող Խորենացի 33 հասցեում՝ ժամը 6:28-ից մինչև 14:05-ը։ Ռ.Հարոյանի շահագործած հեռախոսահամարն Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով սպասարկվել է նաև ժամը 15:53-ին, Խորենացի 33 հասցեում` ժամը 16:32-ից մինչև ժամը 19:44-ը, իսկ Զ.Քանաքեռցու փողոցի 2 հասցեում` ժամը 21:20-ին, 21:25-ին և 21:52-ին։
Կարեն Վարդանյանի շահագործած 099-790883 հեռախոսահամարը մինչև 2013 թվականի հունվարի 13-ը` ժամը 19:51-ը եղել է անջատված, իսկ այդ պահից մինչև ժամը 23:56-ը սպասարկվել է նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածից կատարված զանգերը սպասարկող Երևանի Խորենացի 33 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
Գոհար Գաբրիելյանի 096-686706 հեռախոսահամարը նաև նրա բնակարանից կատարված զանգերը սպասարկող Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով է սպասարկվել 2013 թվականի հունվարի 12-ին` ժամը 23.51-ից մինչև հունվարի 13-ը ժամը 06:15-ն ընկած ժամանակահատվածում, իսկ նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածից կատարված զանգերը սպասարկող Երևանի Խորենացի 33 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով՝ ժամը 06:42-ից մինչև 14:47-ն ընկած ժամանակահատվածում, իսկ վերստին, նաև նրա բնակարանից կատարված զանգերը սպասարկող Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով՝ ժամը 15:15-ից։
Մնացական Սարգսյանի 091-506040 հեռախոսահամարի վրա 2013 թվականի հունվարի 13-ին առաջին զանգը կատարվել է Հայկ Կոջոյանի 099-900045 հեռախոսահամարից ժամը 0.56-ին, այն տևել է 0.08 րոպե, որի ժամանակ Հայկ Կոջոյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարը սպասարկվել է նաև Գ.Գաբրիելյանի բնակարանից կատարված զանգերը սպասարկող Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Մ.Սարգսյանն իր 091-506040 հեռախոսահամարից Ռ.Հարոյանի 099-909994 հեռախոսահամարի վրա տվյալ օրն առաջին անգամ զանգահարել է 2013 թվականի հունվարի 13-ին` ժամը 06:16-ին, որի ժամանակ Ռ.Հարոյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Կորյունի փողոց 2 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (զանգը տևել է 0:33 րոպե), իսկ` ժամը 6:18-ին՝ (0:17 րոպե) սպասարկվել է արդեն Երևանի Չարենցի 46 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 6:21-ին (0:14 րոպե) Ռ.Հարոյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Խորենացի 112 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Ժամը 06:28-ից հետո Ռ.Հարոյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարը սպասարկվել է արդեն նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածքից կատարված զանգերը սպասարկող Խորենացի 33 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Տիգրան Հովհաննիսյանը վերոնշյալ օրը իր 091-898038 հեռախոսահամարից Մ.Սարգսյանին չի զանգահարել, սակայն զանգահարել է Գ.Գաբրիելյանի շահագործած 096-686706 հեռախոսահամարից։ Այսպես, վերոնշյալ հեռախոսահամարից Տ.Հովհաննիսյանը 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 0:57-ին զանգահարել է Մնացական Սարգսյանի 091-506040 հեռախոսահամարին, հաղորդակցվել 0:30 րոպե տևողությամբ, որի ժամանակ 096-686706 հեռախոսահամարը սպասարկվել է նաև Գոհար Գաբրիելյանի բնակարանը սպասարկող Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, որտեղ արդեն իսկ Տ.Հովհաննիսյանը (ըստ վերջինիս 091-898038 հեռախոսահամարի տեղանշման տվյալների) գտնվել է։ Հերթական զանգը 096-686706 հեռախոսահամարից Մ.Սարգսյանի 091-506040 հեռախոսահամարին կատարվել է նույն օրը` ժամը 2:12-ին՝ 0:30 տևողությամբ, ապա` ժամը 14:47-ին՝ 6:17 րոպե տևողությամբ, որոնց ժամանակ Տ.Հովհաննիսյանի կողմից այդ պահին շահագործվող 096-686706 հեռախոսահամարը սպասարկվել է նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածից կատարված զանգերը սպասարկող Երևանի Խորենացի 33 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
Դեպքի նախորդող օրը՝ 2013 թվականի հունվարի 12-ին, Երևանի Նար-Դոսի 2 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով Կարեն Վարդանյանի շահագործած հեռախոսահամարը սպասարկվել է ժամը 17:23-ից մինչև 20:32-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Վերոնշյալ հեռախոսն անջատվել է նույն օրը` ժամը 22:53-ից և միացվել արդեն 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 18:32-ին, երբ սպասարկվել է նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածից կատարված զանգերը սպասարկող Երևանի Խորենացի 33 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
Նար-Դոսի 2 հասցեում գտնվող ալեհավաքով Ռաֆայել Հարոյանի շահագործած 099-909994 հեռախոսահամարը սպասարկվել է 2013 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 17:57-ից մինչև 18:01-ն ընկած ժամանակահատվածում, որից հետո այն անջատվել և միացվել է 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 2:18-ին՝ սպասարկվելով Գյուլբենկյան փողոց 30 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
Հայկ Կոջոյանի 099-900045 հեռախոսահամարը 2013 թվականի հունվարի 12-ին Նար-Դոս 2 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով սպասարկվել է ժամը 17:42-ից մինչև 20:08-ն ընկած ժամանակահատվածում, ապա` ժամը 21:08-ից մինչև 21:29-ն ընկած ժամանակահատվածում, որից հետո սպասարկվել է Երևանի Բագրատունյաց փողոցի 5/3 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 22:31-ից այդ օրվա զանգերն ավարտվել են։ 2013 թվականի հունվարի 13-ին առաջին զանգը Հայկ Կոջոյանի 099-900045 հեռախոսահամարից կատարվել է ժամը 0:16-ին, Տ.Հովհաննիսյանի շահագործած 091-898038 հեռախոսահամարին, զանգը տևել է 1:29 րոպե, որի ժամանակ Տ.Հովհաննիսյանը գտնվել է նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրի տարածից կատարված զանգերը սպասարկող տարածքում, իսկ Հ.Կոջոյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Ն.Շենգավիթ 11 փողոց, 37 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 0:21-ին՝ Նորագավիթ 8 փողոց 10 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը՝ 0:24-ին՝ Արարատի մարզի Այնթապ գյուղի, ժամը` 0:38-ին՝ վերստին Ն.Շենգավիթ 11 փողոց 37 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով, ժամը 0:40-ին՝ Արշակունյաց 25 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Երևան վերադառնալուն նախորդել է Տիգրան Հովհաննիսյանի 091-898038 և Գ.Գաբրիելյանի 096-686706 հեռախոսահամարների միջև 2013 թվականի հունվարի 13-ին՝ ժամը 00:31-ին կայացած հեռախոսազանգը, որը տևել է 0:35 րոպե, որից անմիջապես հետո Տ.Հովհաննիսյանը 091-898038 հեռախոսահամարից զանգահարել է Հայկ Կոջոյանի 099-900045 հեռախոսահամարի վրա, 0:32 և 0:15 րոպե տևողությամբ հաղորդակցվելուց հետո 099-900045 հեռախոսահամարը շահագործող անձը` Ռաֆայել Հարոյանը վերադառնում է Երևան։ Վերոնշյալ զանգերի ժամանակ Հ.Կոջոյանի վերոնշյալ հեռախոսահամարը սպասարկվել է Արարատի մարզի Այնթապ գյուղում, իսկ Ռաֆայել Հարոյանի և Կարեն Վարդանյանի հեռախոսները եղել են անջատված,
- Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2013 թվականի հունվարի 11-ի որոշման հիման վրա իրականացված «Օպերատիվ տեղեկությունների ձեռք բերում» ՕՀ միջոցառման արդյունքներով, Տիգրան Հովհաննիսյանի շահագործած 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսից 2013 թվականի հունվարի 13-ին ուղարկված և ստացված հաղորդագրությունների վերծանումները բովանդակող լազերային սկավառակի առկայությամբ և այն զննելու մասին 2013 թվականի օգոստոսի 26-ի արձանագրությամբ, համաձայն որոնց` 1006 համարի տակ 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 0։30։39-ին, 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից 096-686706 բջջային հեռախոսահամարին (ըստ գործի տվյալների` շահագործել է Գոհար Գաբրիելյանը) ուղարկվել է հետևյալ հաղորդագրությունը. «Վատ բանա եղե շուտ վեկալ»։ Հաղորդագրությունն ուղարկելիս գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի բջջային հեռախոսը շահագործվել է արդեն Երևանի Խորենացի 112 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ 1001 համարի տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 0։32։39-ին, 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից 096-686706 բջջային հեռախոսահամարին ուղարկվել է հետևյալ հաղորդագրությունը. «Երեխուս արև շուտ արա»։ Հաղորդագրությունն ուղարկելիս Տ.Հովհաննիսյանի բջջային հեռախոսը շահագործվել է արդեն Երևանի Վարդանանց 121 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ 963 համարի տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 2։45։37-ին, 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոս մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից 096-686706 բջջային հեռախոսահամարին ուղարկվել է հաղորդագրություն հետևյալ բովանդակությամբ. «Մոտտ փող կա տու մամայիտ գնա ես կտամ քեզ»։ Հաղորդագրությունը ուղարկելիս գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանը բջջային հեռախոսը շահագործել է Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (սպասարկում է նաև Տ.Հովհաննիսյանի ընկերուհի Գոհար Գաբրիելյանի վարձակալած բնակարանից կատարված հեռախոսազանգերը)։ 951 համարի տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 3։02։47-ին 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարի վրա 099-909994 բջջային հեռախոսահամարից (ըստ գործի տվյալների` շահագործել է գործով ամբաստանյալ Ռաֆայել Հարոյանը) ստացվել է հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրություն. «Պահածա չեմ կարա տեղը ասեմ մի ձև յոլա գնա»։ Հաղորդագրությունը ուղարկելիս Տ.Հովհաննիսյանը բջջային հեռախոսը շահագործել է Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (սպասարկում է նաև Տ.Հովհաննիսյանի ընկերուհի Գոհար Գաբրիելյանի վարձակալած բնակարանից կատարված հեռախոսազանգերը)։ 950 համարի տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 3։02։47-ին 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից 099-909994 բջջային հեռախոսահամարի վրա ուղարկվել է հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրություն. «Եթե ստե չի պուպու չմնամ ստե նստած գնամ տուն պահակ»։ Հաղորդագրությունը ուղարկելիս գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի բջջային հեռախոսը շահագործել է Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (սպասարկում է նաև Տ.Հովհաննիսյանի ընկերուհի Գոհար Գաբրիելյանի վարձակալած բնակարանից կատարված հեռախոսազանգերը)։ 947 համարի տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 3։04։35-ին 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարի վրա 099-909994 բջջային հեռախոսահամարից (ըստ գործի տվյալների` շահագործվել է ամբաստանյալ Ռաֆայել Հարոյանը) ստացվել է հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրություն. «Ըտեղ ա, մնա մինչև գամ»։ Հաղորդագրությունն ուղարկելիս Տ.Հովհաննիսյանը բջջային հեռախոսը շահագործել է Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (սպասարկում է նաև Տ.Հովհաննիսյանի ընկերուհի Գոհար Գաբրիելյանի վարձակալած բնակարանից կատարված հեռախոսազանգերը)։ 945 համարի տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 03։07։38-ին 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոս մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից 099-909994 բջջային հեռախոսահամարի վրա (ըստ գործի տվյալների` շահագործել է ամբաստանյալ Ռաֆայել Հարոյանը) ուղարկվել է հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրություն. «Սրա հետ կռված եմ, հորս արև պապիրոս չունեմ. սաղ տարել եք. 5000 դրամ պիտի վեկալեի. լավ ոնց գիտես բարի ճանապարհ»։ Հաղորդագրությունը ուղարկելիս Տ.Հովհաննիսյանը բջջային հեռախոսը շահագործել է Երևանի Արաբկիր 2-րդ փողոց 29 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով (սպասարկում է նաև Տ.Հովհաննիսյանի ընկերուհի Գոհար Գաբրիելյանի վարձակալած բնակարանից կատարված հեռախոսազանգերը)։ 925 հերթական համար տակ արձանագրված է` 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 3։28։44-ին Տ.Հովհաննիսյանի 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից 077-783893 հեռախոսահամարին (ըստ գործի տվյալների` շահագործել է վերջինիս կին Էդիտա Ալիխանյանը) ուղարկվել է հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրություն. «Սաղ եղելա. պռոստը հայկիկի ձեռին էլա բան եղե»։ Հաղորդագրությունն ուղարկելիս ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանը բջջային հեռախոսը շահագործել է Երևանի Աճառյան 20 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով,,
- «Արմենտել» ՓԲ ընկերությունից 2016 թվականի մարտի 18-ին ստացված 091-838390 հեռախոսահամարից կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի և դրանց տեղանշման տվյալների վերաբերյալ վերծանումներով, այդ վերծանումների վերաբերյալ 2016 թվականի մայիսի 24-ին ստացված պարզաբանմամբ, համաձայն որոնց`
տաքսու վարորդ, գործով որպես վկա Աշոտ Քարտալյանի շահագործած 091-838390 հեռախոսահամարից (գրանցված է վերջինիս ամուսին Հասմիկ Կարապետյանի անվամբ) 2013 թվականի հունվարի 12-ին` ժամը 20:17-ից մինչև 2013 թվականի հունվարի 13-ի ժամը 14:45-ն ընկած ժամանակահատվածում ելքային զանգեր չեն կատարվել, առկա են ընդամենը չորս մուտքային զանգեր, որոնք կատարվել են, ըստ վկա Ա.Քարտալյանի ցուցմունքի, տաքսի ծառայության կարգավարի շահագործած 091-997074, իսկ դրան հաջորդած երեք զանգերը` 099-299444 հեռախոսահամարներից։ Այդ մուտքային զանգերն ըստ վերծանումների` սպասարկվել են հետևյալ ժամերին և ալեհավաքներով` 2013 թվականի հունվարի 12-ին` ժամը 20:17-ին (27 վայրկյան տևողությամբ)` Երևանի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոթաղամաս 1/5 հասցեով` (CELL ID 11001), ժամը 23.44-ին` (55 վայրկյան տևողությամբ)` (CELL ID 11301, ալեհավաքի հասցեի նշումը բացակայում է), իսկ վերջին զանգը կատարվել է արդեն 2013 թվականի հունվարի 13-ին`ժամը 00:37-ին (279 վայրկյան տևողությամբ)` Երևանի Ավան-Առինջ 2-րդ միկրոթաղամաս 1/5 հասցեով (CELL ID 11001)։ Տվյալ բջջային օպերատորի տնօրինությանը կատարված հարցմամբ պարզվել է, որ ալեհավաքների կայանների գործողության շառավիղը Երևան քաղաքում և մերձակայքում կազմում է 1 մետրից մինչև 35 կիլոմետր։ Թեև վերոնշյալ բջջային օպերատորի կողմից լիազորված անձը տեղեկացրել է, որ Երևանի Բագրատունյաց 18 շենքի հարևանությամբ կատարված զանգերը հնարավոր չէ սպասարկվեն Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 2-րդ միկրոթաղամաս 1/5 հասցեում տեղակայված կայանի (ալեհավաքի) կողմից, սակայն միաժամանակ պարզաբանվել է, որ 091-838390 հեռախոսահամարի վերծանումներում նշված 11001 կայանը, տեխնիկական խնդիրներով պայմանավորված, այդ ժամանակահատվածում գրանցվում էր որպես «LAC» հասցե և չի հանդիսացել որպես զանգերը սպասարկող կայան (CELL ID)։ Մինչդեռ, քննվող հանցագործության դեպքը տեղի է ունեցել 2013 թվականի հունվարի 13-ին` ժամը 00:10-ի սահմաններում, դեպքին նախորդող վերջին զանգը Ա.Քարտալյանը ստացել է 2013 թվականի հունվարի 12-ին` ժամը 23:44-ին, իսկ դրան հաջորդող առաջին զանգը` 2013 թվականի հունվարի 13-ին` ժամը 00:37-ին, որպիսի տվյալները, հաշվի առնելով նաև այն, որ 11001 հասցեն զանգերը սպասարկող կայան (CELL ID) չի հանդիսացել, չեն բացառում քննվող դեպքի ժամանակահատվածում վկա Ա.Քարտալյանի կողմից դեպքի վայրում գտնվելու և դրան ականատես լինելու հնարավորությունը։
14. Առաջին ատյանի դատարանն իր` 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի դատավճռի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի պահպանմամբ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները համադրելով և գնահատելով` Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալները մեղավորությամբ կատարել են արարքներ, որոնք համապատասխանում են՝
- Ռաֆայել Հարոյանը և Տիգրան Հովհաննիսյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,
- Կարեն Վարդանյանը և Հայկ Կոջոյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ Կարեն Վարդանյանը՝ նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցագործություններին։
Ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրը քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է վերոնշյալ հոդվածների համապատասխան մասերով և կետերով։
Վերագրված արարքներում ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Դատարանը հանգեց նախապես քննարկելով ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի արարքի ոչ ճիշտ որակման և ամբաստանյալներ Ռաֆայել Հարոյանի ու Հայկ Կոջոյանի անմեղության վերաբերյալ պաշտպանական կողմի ներկայացրած պնդումները։
Դատարանը փաստում է, որ սպանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող հատկանիշները՝ հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակով սահմանափակ տարածքում՝ 2.7 x 5,1 մետր չափերով սենյակում տուժող Հ.Մկրտչյանի մարմնի, այդ թվում՝ կենսականորեն կարևորագույն օրգանների՝ որովայնի ուղղությամբ կրակելը, որովայնի աջ կեսի առաջային մակերես թափանցող հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակի ուղղությունը` վերից՝ վար, երկու կրակոց կատարելը, երկու կրակոցների անվրեպությունը (առնվազն երկու հրազենային մուտքային վնասվածքներ պատճառելը), ստացած այդ հրազենային վնասվածքների և դրանից առաջացած բարդությունների հետևանքով ընդամենը 8 օր անց տուժողի մահանալը, ուղղակի պատճառահետևանքային կապը հրազենային վնասվածքների և դրանց հետևանքով առաջացած բարդությունների և տուժողի մահվան միջև, բժշկական սխալի բացակայությունը, ինչպես նաև մինչև հանցագործության սկիզբը հանցավորների մոտ նպատակի և շարժառիթի առկայությունը փաստում են, որ ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանը գործել է տուժող Հ.Մկրտչյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ։ Ավելին, ամբաստանյալին վերագրված արարքի որակումը հիմնավոր է նույնիսկ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի մոտ տուժողին սպանելու անորոշ (չկոնկրետացված) դիտավորության առկայության պարագայում, քանի որ տուժողն ի վերջո մահացել է ընդամենն օրեր անց, հանցավորի դիտավորյալ գործողությունների հետևանքով (առկա է ուղղակի պատճառահետևանքային կապ, որի հիման վրա նրա արարքը պետք է որակվեր ըստ փաստացի վրա հասած հետևանքի)։
Դատարանը նաև փաստում է, որ վերագված արարքներին առնչություն չունենալու վերաբերյալ գործով ամբաաստանյալներ Ռաֆայել Հարոյանի և Հայկ Կոջոյանի, վերջիններիս պաշտպաների պնդումներն անհիմն են, այդ ամբաստանյալների մեղավորությունը Դատարանը հաստատված է համարել պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների ամբողջության, հատկապես հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով (...).
- Ամբաստանալ Տիգրան Հովհաննիսյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական, այդ թվում` Ռաֆայել Հարոյանի և Հայկ Կոջոյանի հետ առերես ցուցմունքներով (ուղղակի ապացույցով),
- Ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները հաստատած գործով որպես ամբաստանյալ հարցաքննված Գոհար Գաբրիելյանի դատաքննական, Մնացական Սարգսյանի և Մառլեն Մուրադյանի` հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով (անուղղակի ապացույցներով),
- 2013թ. հունվարի 13-ին` ժամը 01.10-ից մինչև 03-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` տուժող Հ.Մկրտչյանի փոխանակման կետի տարածքում հայտնաբերվել և վերցվել են 7,62 մմ տրամաչափի երկու պարկուճ, իսկ գնդակներ և հրազենանման վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
- Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. մարտի 1-ի թիվ 93 եզրակացությամբ, համաձայն որի` տուժող Հակոբ Մկրտչյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են հրազենային մեկական «մուտքի անցքեր»՝ աջ դաստակի 4-րդ մատի, որովայնի աջ կեսի և երկուսը՝ աջ ազդրի ստորին երրորդականի առաջային մակերեսի շրջաններում, հրազենային մեկական «ելքի անցքեր»՝ աջ դաստակի 4-րդ մատի և աջ ծնկային հոդի հետին մակերեսի շրջաններում, աջ ներքին զստային զարկերակի ճյուղերի, աջից ծնկափոսային երակի, զարկերակի և նյարդի վնասումներ, աջ դաստակի 4-րդ մատի եղնգային ֆալանգի, սրբոսկրի կոտրվածքներ, աջ ծնկային հոդի շրջանի, հետորովայնամզային տարածության արյունահավաքներ, ձախ հետույքային շրջանի արյունազեղում, այսինքն` ընդհանուր 4 մուտքային անցքեր (ըստ դատաձգաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 4-ի թիվ 119 եզրակացության` երկու կրակողների պայմաններում), որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, կարճ ժամանակահատվածի ընթացքում, գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցներով, որոնք և բերել են մահվան։ Հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակներն ունեն. աջ դաստակի 4-րդ մատի շրջանի հրազենային վնասվածքը, ամենայն հավանականությամբ ունի մոտակայից դեպի հեռակա ընթացք, որը չի բացառվում, որ համադրման դեպքում հանդիսանա մյուս հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակներից մեկի սկիզբ, որովայնի աջ կեսի առաջային մակերես թափանցող հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակն ունի - առջևից՝ հետ, աջից՝ ձախ, վերից՝ վար ուղղություն, աջ ազդրի շրջանի հրազենային միջանցիկ վնասվածքն ունի՝ միջայինից-դրսային, առջևից դեպի հետ, վերից՝ վար ուղղություն, իսկ ազդրի շրջանի կույր հրազենային վնասվածքն ունի առջևից՝ հետ ուղղություն (այսինքն` հայտնաբերվել է վերքային երեք խողովակ, քանի որ աջ դաստակի 4-րդ մատի շրջանի հրազենային վնասվածքը համադրման դեպքում կարող է հանդիսանալ մյուս հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակներից մեկի սկիզբ, երկու խողովակները կույր են)։
- Դատաձգաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 4-ի թիվ 119 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ տուժող Հակոբ Մկրտչյանի մարմնից հեռացված դեֆորմացված-տափակած գնդակը, ինչպես նաև դիակում հայտնաբերված գնդակը հանդիսանում են համապատասխանաբար՝ 7,62մմ տրամաչափի (7,62X25 մմ) մարտական փամփուշտների (նախատեսված՝ «ՏՏ» տեսակի ատրճանակներից, «ՊՊՇ», «ՊՊԴ», «ՊՊՍ» տեսակի ատրճանակ-գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող զենքերից կրակելու համար) բաղկացուցիչ մասեր՝ կրակված և դեֆորմացված-տափակած գնդակ, ինչպես նաև կրակված գնդակ։ Դրանց վրա առկա կրակման հետքերն առավել բնորոշ են գործարանային արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակների փողից կրակված գնդակների վրա թողնվող կրակման հետքերին։ Դեֆորմացված-տափակած գնդակի կողային տեղամասի ամբողջ մակերեսի վրա առկա են դինամիկ տեսքի քերծվածքներ, որոնք, հավանաբար, առաջացել են տվյալ գնդակը առաջակողային (դեֆորմացված) մակերեսով որևէ պինդ (կարծր) արգելքի հետ բախվելու և առջևից հետ ուղղությամբ` դինամիկ սահքի ենթարկվելու հետևանքով, չի բացառվում նաև որ գնդակը առաջակողային մակերեսով որևէ պինդ (կարծր) առարկայի (արգելքի) հարվածելու կամ միջով անցնելու և դեֆորմացիայի ենթարկվելու հետևանքով, ընթացքում ենթարկված լինի նաև հետացատկի։ Տվյալ դեպքում գնդակի վրա առկա դեֆորմացիան կարող էր առաջանալ ինչպես գնդակի թռիչքի ընթացքում որևէ առարկայի (արգելքի) հետ առաջակողային մակերեսով բախվելու կամ միջով անցնելու, այնպես էլ այդպիսի բախման հետևանքով ստացված հնարավոր հետացատկից՝ գնդակի կամ այլ արգելքի (ինչպես օրինակ կարող էր հանդիսանալ նաև մարդու մարմնի ոսկորը) հետ բախվելու (խոցելու) հետևանքով,
- գործով ամբաստանյալ Հայկ Կոջոյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. հուլիսի 4-ի թիվ 998 եզրակացությամբ, դրան ի լրումն կազմված ակտով, ինչպես նաև փորձագետ Ա.Խաչատրանի ցուցունքներով, համաձայն որոնց` Կոջոյանի մոտ հայտնաբերվել են սպիներ ձախ նախաբազկի ստորին երրորդականի առաջա-կողմնային և ձախ նախաբազկի ստորին երրորդականի հետին-միջային շրջաններում, որոնք բնորոշ են միջանցիկ հրազենային գնդակային վիրավորմանը, որի վերաբերյալ հետևության հանգելիս հաշվի են առնվել հետևյալ հատկանիշների համադրությունը` վնասվածքների ուղղությունները, դրանց փոխադարձ դիրքը, անատոմիական և միջանցիկ անցման ժամանակ խանգարող ոսկրի բացակայությունը (տվյալ դեպքում երկու ճաճանչոսկրերի արանքով է անցել), արտաքին տեսքը, գույնը, ձևը, վաղեմությամբ միմյանց համապատասխանությունը, հզոր էներգիա և ազդող ուժ ունեցող առարկայի, մասնավորապես` հրազենից արձակված գնդակի անցմանը բնորոշ լինելը։ Կենցաղում դանակը, նմանատիպ սուր առարկաներն այդպիսի վնասվածքներ չէին կարող առաջացնել։ Փորձաքննությամբ պարզվել է նաև, որ վերոնշյալ վնասվածքները ստանալու ուղղության վերաբերյալ փորձաքննվող Հ.Կոջոյանի խոսքերը նրան մարմնական վնասվածք պատճառելու մեխանիզմին չեն համապատասխանում։ Ըստ փորձագետի` պտուտակահանը կամ «արմատուրան» Հ.Կոջոյանի մարմնին նման հետքեր չէին կարող առաջացնել. առհասարակ հրազենային թափանցող վնասվածք ստանալիս մարմնի մուտքի անցքը լինում է ավելի փոքր, քան ելքի անցքը, տվյալ դեպքում ևս եղել են այդպիսին։ Մուտքի և ելքի անցքերը, այդ կերպ նաև վնասվածքի ուղղությունը որոշելիս փորձագետը հաշվի է առել սպիների չափերը, ապաքինման ընթացքում կրած փոփոխությունները, այդ թվում` կնճռոտվածությունը. մուտքի հատվածում առաջացած դեֆեկտն ապաքինման ընթացքում կուչ է գալիս, ստանում հյուսված տեսք, իսկ ելքի անցքը ձեռք է բերում ճեղքած տեսք։ Փորձագետը նաև հայտնեց, որ պտուտակահանով հարվածի դեպքում մարդու ֆիզիկական տվյալները թույլ չեն տալիս նման ուժգնությամբ հարված կատարել։
- «Օպերատիվ տեղեկությունների ձեռք բերում» ՕՀ միջոցառման արդյունքներով, մասնավորապես` ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի շահագործած 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոսից 2013թ. հունվարի 13-ին ուղարկված և ստացված հաղորդագրությունների վերծանումները բովանդակող լազերային սկավառակի առկայությամբ և այն զննելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որոնց` սպանությամբ ուղեկցված ավազակային հարձակման օրը` այդ դեպքից մոտ 3 ժամ անց` 2013թ. հունվարի 13-ին` ժամը 3։28։44-ին Տիգրան Հովհաննիսյանը 35521605177095 գործարանային համարի բջջային հեռախոս մեջ տեղադրված 283010013327117 IMSI բջջային հեռախոսահամարից կնոջ` Էդիտա Ալիխանյանի 077-783893 հեռախոսահամարին է ուղարկել հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդագրությունը. «Սաղ եղելա. պռոստը Հայկիկի ձեռինելա բան եղե»,
- վկա Աշոտ Քատալլյանի ցուցմունքներով և նրա մասնակցությամբ իրականացված դեպքի վայրի լրացուցիչ զննման արձանագրությամբ, որոնցով անուղղակիորեն փաստվել է սպանությամբ ուղեկցված ավազակային հարձակմանը երեք անձանց (ոչ թե ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի վարկածի` երկու անձանց), մասնակցությունը, այդ թվում` «Նիվա» մակնիշի սպիտակ ավտոմեքենայի ղեկի մոտ երրորդ անձի, ըստ ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի` գործով մյուս ամբաստանյալ Ռաֆայել Հարոյանի մասնակցությունը,
- Բջջային օպերատորներից ստացված վերծանումների առկայությամբ և դրանց զննման արձանագրությամբ, համաձայն որի` սպանությամբ ուղեկցված ավազակային հարձակման դեպքի օրը` դեպքից մոտ 22 րոպե անց Ռաֆայել Հարոյանը Տիգրան Հովհաննիսյանի հետ հաղորդակցվել է ոչ թե իր, այլ Հայկ Կոջոյանի շահագործած 099-900045 հեռախոսհամարից, որի, գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների և դատաքննությամբ պարզված այլ փաստական տվյալների հետ համադրությամբ Դատարանը եզրակացրել է, որ վերոնշյալ դեպքից անմիջապես հետո առնվազն Ռաֆայել Հարոյանը և Հայկ Կոջոյանը եղել են իրար հետ, իսկ վերը թվարկված ապացույցների և ավազակային այդ հարձակմանը մասնակցելու վերաբերյալ գործով ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի դատաքննական ցուցմունքի հետ համադրության արդյունքներով եզրակացրել, որ դեպքի պահին ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի հետ եղել և հարձակմանը փաստացի մասնակցել են ամբաստանյալներ Հայկ Կոջոյանը և Ռաֆայել Հարոյանը։
(…)
Դատարանը փաստում է, որ գործով ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանը բանդան ստեղծել և դրա կազմում բանդայի անդամ Տ.Հովհաննիսյանին ներգրավվել, բանդան ղեկավարել և կազմակերպված խմբով զենք են ձեռք բերել փոխանակման կետերի և դրանց աշխատակիցների վրա զինված հարձակումներ կատարելու և գումարներ հափշտակելու նպատակով, որից հետո բանդայի վերոնշյալ երկու անդամներով կատարել են տուժող Բ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակումը, իսկ բանդայի նոր անդամներ Ռաֆայել Հարոյանի և Կարեն Վարդանյանի ներգրավումից և կազմակերպված խմբի ընդլայնված կազմով հրազեն և ռազմամթերք ձեռք բերելուց, պահելուց և փոխադրելուց հետո՝ տուժող Հ.Մկրտչյանի նկատմամբ ավազակային հարձակումը։ Դատարանը փաստում է, որ վերոնշյալ ավազակային հարձակումները կազմել են բանդայի հանցավոր նպատակի կոնկրետ դրսևորումները, այդ հարձակումներին նախորդել էր զենքի, հրազենի և ռազմամթերքի ձեռք բերումը, բանդայի ստեղծումը և անդամակցումը, զինվածության և բանդայի նպատակների մասին անդամների իրազեկվածությունը, հետևաբար՝ վերջիններս քրեական պատասխանատվության և պատժի են ենթակա ոչ միայն նրանցից վերագրված ավազակային հարձակումների, այլև ավելի ծանր հանցագործության՝ բանդիտիզմի համար (ավազակության և բանդիտիզմի համակցությամբ)։
(…)
Դատարանը փաստում է, որ սույն դատական ակտը կայացնելու պահին դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են վերագրված հանցագործության դրվագին Կ.Վարդանյանից բացի երեք անձի՝ Ռաֆայել Հարոյանի, Հայկ Կոջոյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի մասնակցության մասին։ Տվյալ դեպքին Վահան Գալստյանի մասնակցության վարկածը մերկապարանոց է, կառուցված է բացառապես գործով ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի դատաքննական ցուցմունքի վրա (վերջինս Դատարանում հրաժարվեց նույնիսկ դրա վերաբերյալ հարցերին պատասխանելուց՝ պատճառաբանելով, որ օգտվում է լռելու իրավունքից), հերքված է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների ամբողջությամբ, իրականում հետապնդում է գործով ամբաստանյալներ Ռաֆայել Հարոյանին և Հայկ Կոջոյանին անխուսափելի քրեական պատասխանատվությունից արհեստականորեն զերծ պահելու, իր վիճակը մեղմելու նպատակ»։
15. Առաջին ատյանի դատարանի` 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի դատավճռի «Նշանակվող պատժի և լուծման ենթակա այլ հարցեր» վերտառությամբ բաժնի համաձայն.
«(...)
Դատարանն ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրեց։
Վերոնշյալ տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հաստատվել են քրեական գործի նյութերում առկա փաստական տվյալներով, իրական են և ողջամտորեն նվազեցնում և բարձրացնում են ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի անձի և կատարածի հանրային վտանգավորությունը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյունով անդրադառնալով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի ընտրության և այն կրելու անհրաժեշտության հարցերին` Դատարանը փաստում է, որ Տիգրան Հովհանիսյանին, Կարեն Վարդանյանին, Ռաֆայել Հարոյանին և Հայկ Կոջոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղսագրված հանցավոր արարքների համար սահմանված հանցակազմերի պատժամասերը որոշակի են, նախատեսում են պատիժ բացառապես ազատազրկման ձևով, իսկ Կարեն Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցավոր արարքի համար նախատեսված պատժամասն այլընտրանքային է, նախատեսում է պատիժ որոշակի ժամկետով կամ ցմահ ազատազրկման ձևով։
Տվյալ պարագայում քննարկման ենթակա են պատժաչափերին, վերոնշյալ հոդվածներով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժ նշանակելու, դրա չափի, վերջնական պատիժը ռեալ կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում), իսկ ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի դեպքում նաև` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված ցմահ ազատազրկում նշանակելու հիմնավորվածության հարցերը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյունով Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրը նրանց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող վերջնական պատիժները պետք է կրի, այն արդարացի և անհրաժեշտ է նրանց ուղղելու, նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։ Ամբաստանյալների անձը բնութագրող, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները Դատարանը ողջամտորեն հաշվի է առնում ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կոնկրետ հանցագործության համար պատժաչափ, իսկ պատիժների համակցությամբ նաև վերջնական պատիժ սահմանելիս։
(…)»:
16. Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ պաշտպանության կողմի համապատասխան միջնորդության հիմքով որպես վկա հարցաքննության կանչված ՀՀ արդարադատության նախարարության §Արթիկ¦ քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրող դատապարտյալ Վահան Քյարամի Գալստյանը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում պնդել է, որ ինչպես ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանին, այնպես էլ մյուս ամբաստանյալներին չի ճանաչում, նրանցից որևէ մեկի հետ երբևէ շփում չի ունեցել:
Ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանն իր հերթին հայտարարել է, որ հարցաքննության կանչված անձին` Վահան Քյարամի Գալստյանին չի ճանաչում, նրան առաջին անգամ է տեսնում:
17. ՀՀ արդարադատության նախարարության «Երևան-Կենտրոն» քրեակատարողա-կան հիմնարկի վարչակազմի միջոցով (2017 թվականի փետրվարի 20-ի թիվ Ե-40/32-դՀ-44 ուղեկցական գրությամբ) Վերաքննիչ դատարան ուղարկած դիմումով ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանը հայտնել է. «(...) [Հ]անդիսանալով (...) թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 գործով ամբաստանյալ, հրաժարվում եմ դատաքննությանը մասնակցելուց, այսօրվա և հետագայում կայանալիք բոլոր նիստերից, (...) իմ կողմից նախկինում տրված ցուցմունքներին ոչինչ չունեմ ավելացնելու, հրաժարվում եմ հարցերին պատասխանելուց, ինչպես նաև դատարանում իմ վերջին խոսքից և վերջնական որոշմանը մասնակցելուց»:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
18. Ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի պաշտպան Թ.Բաղդասարյանն իր վերաքննիչ բողոքում փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ` ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը` իրավաբանորեն ճիշտ չորակելով արարքները, կամայական մոտեցում է ցուցաբերել ապացույցներին, դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով:
Ի հիմնավորումն իր վերոշարադրյալ փաստարկի` բողոքի հեղինակը մասնավորապես նշել է, որ իր պաշտպանյալ Կ.Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարում, և ի սկզբանե գործն Առաջին ատյանի դատարանում քննվել է այլ մեղադրանքի շրջանակներում: Համեմատելով քրեական գործն Առաջին ատյանի դատարանի վարույթ ընդունվելու պահին և մեղադրողի կողմից մեղադրանքը փոփոխելու պահին առկա ապացույցները, գտնում է, որ միակ ապացույցը, որը դատաքնությամբ է ձեռք բերվել, դիակի հանձնաժողովային դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 26/հձ եզրակացությունն է, որն ըստ էության չի առնչվում ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածին, այնպես էլ 235-րդ հոդվածին, որոնցով առաջադրված մեղադրանքները փոփոխվել են դատաքննության ավարտին:
Մեջբերումներ կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ, 309.1-րդ հոդվածներից և մեջբերած իրավադրույթների առնչությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումներում արձանագրված իրավական դիրքորոշումներից՝ բողոքի հեղինակը նշել է, որ սույն գործով առաջադրված մեղադրանքները չէին կարող փոփոխվել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը չէր կարող դատական ակտ կայացնել նոր մեղադրանքների շրջանակներում:
Նաև մեջբերում կատարելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Հ.Մալխասյանի և մյուսների վերաբերյալ գործով որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի դրույթների առնչությամբ արձանագրված մեկնաբանություններից և վկայակոչելով, որ Տ.Հովհաննիսյանը 2014 թվականի մարտի 28-ին տված ցուցմունքով հայտնել է, որ 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ի ավազակային հարձակումը Ռ.Հարոյանի հետ կատարել է վերջինիս առաջարկով, այդ ժամանակ Հ.Կոջոյանին առհասարակ չի ճանաչել, իսկ Կ.Վարդանյանին երևի հանդիպած է եղել մեկ կամ մի քանի անգամ, և որ նրանք այդ ժամանակ իրենց հետ «գործով» չեն եղել, այդ հարձակման ժամանակ ինքը շատ է լարվել ու խառնվել, որի պատճառով էլ երևի թե Ռ.Հարոյանը որոշել է նշված գործին ընդգրկել նաև Հ.Կոջոյանին ու Կ.Վարդանյանին, բողոքի հեղինակը դատողություն է արել առ այն, որ սույն գործով բանդայի կամ կազմակերպված խմբի կողմից հանցագործությունների ծրագրավորում տեղի չի ունեցել, քանի որ բանդա կամ կազմակերպված խումբ չի եղել, այլ ըստ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի՝ արդեն իսկ Ռ.Հարոյանի կողմից ծրագրավորված է եղել, ինչը նրա երևակայության արդյունքն է, նաև բացակայում է միավորվածության չափանիշը:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ սույն գործի նյութերից, մասնավորապես Կ.Վարդանյանի ցուցմունքից երևում է, որ տուժողի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու մտադրությունը ծագել է ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի մոտ, իր այդ մտադրության մասին նա հայտնել է Ռաֆայել Հարոյանին, սակայն վերջինիս կողմից մերժվելուց հետո առաջարկն արվել է Ջուգին, որի հետ էլ իրագործել է հարձակումը: Ակնհայտ է, որ սույն գործով ավազակային հարձակումը կատարվել է նախնական համաձայնության գալով մի խումբ անձանց կողմից, այլ ոչ թե կազմակերպված կայուն խմբի կողմից, քանի որ վկայակոչված փաստական տվյալների ուսումնասիրությունից երևում է, որ Կ.Վարդանյանը նախնական համաձայնություն է ունեցել ընդամենը մեկ հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ, որը չի ենթադրել երկարատև ու բարդ նախապատրաստական աշխատանք: Նրանք այլ հանցագործություն չեն կատարել և այդ կապակցությամբ պայմանավորվածություն չեն ունեցել: Բացի այդ, Կ.Վարդանյանի կողմից կատարված հանցագործությունը մանրամասն մշակված չի եղել, ինչի մասին է վկայում ավազակային հարձակման ընթացքում Կ.Վարդանյանի կողմից սահմանազանցմամբ այլ հանցանքի կատարումը, էական է նաև այն, որ խմբում հեշտությամբ նոր անդամներ են ներգրավվել:
Գտնում է, որ սույն գործով առկա չէ կազմակերպված խմբի կայունության հատկանիշը, ինչը դրսևովել է նրանում, որ բացակայել են խմբի անդամների ամուր և մշտական կապը, հանցագործության նախապատրաստության կամ կատարման առանձնահատուկ մեթոդների կիրառումը, խմբի անդամների անխախտ համաձայնությունը, կազմակերպվածության բարձր աստիճանը, հանցավոր գործունեությամբ տևական ժամանակով զբաղվելու նպատակը, հնարավոր է եղել խմբի կազմից դուրս գալ և խումբը համալրել նոր անդամներով: Ուստի արարքը պետք է որակվի որպես մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, այլ ոչ կազմակերպված խմբի կողմից կատարված հանցագործություն:
Միևնույն ժամանակ, իր անհամաձայնությունը հայտնելով ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի առկայության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությանը` բողոքի հեղինակն ըստ էության նշել է, որ տվյալ դեպքում առկա է տուժողի մահվան փաստ, որի համար հիմք է հանդիսացել որովայնի աջ կողմնային շրջանի, ազդրի ստորին երրորդի հրազենային վնասվածքները, որի հիմնական բարդություններն են` «Սեբսիս: Հարաճուն պոլիօրգանային անբավարարություն»: Հաջորդը Կ.Վարդանյանի ցուցմունքն է, որով նա հայտնել է, որ Հ.Մկրտչյանին սպանելու նպատակ չի ունեցել, հակառակ դեպքում գտնվելով շատ մոտ տարածության մեջ՝ կխոցեր կյանքի համար կենսական օրգաններ, մասնավորապես կկրակեր սրտին կամ գլխին, ինքը կրակել է ոտքերի ուղղությամբ` փորձելով կանխել, իր պատկերացմամբ, տուժողի կողմից «սեյֆ»-ից զենք վերցնելը, իսկ որովայնի կրակոցը եղել է ինքնաբերաբար` միմյանց քաշքշելու ընթացքում: Այնուամենայնիվ ինքը ունեցել է հնարավորություն անմիջականորեն կանքից զրկելու տուժողին, սակայն չի արել դա, քանի որ նման դիտավորություն չի ունեցել տուժողի մահը վրա է հասել անզգուշության հետևանքով, ինչի վերաբերյալ ինքը անկեղծորեն զղջում է:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իր ներքին համոզմամբ պետք է հանգեր հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով առաջադրած մեղադրանքը հաստատված համարելու առումով մեղադրողի հետևություններն անհիմն են, չեն բխում գործի նյութերից: Մասնավորապես, գործի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Կարեն Վարդանյանի արարքը՝ տուժողին դիտավորությամբ մահ պատճառելը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով որակելու համար հիմնավոր որևէ ապացույց ձեռք չի բերել, գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն Կ.Վարդանյանին այդ հոդվածով մեղավոր ճանաչելու համար և ավելի քան բավարար են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով որակելու համար: Պաշտպանական կողմը Կարեն Վարդանյանի դիտավորության ուղղվածության վերաբերյալ հետևության է գալիս հիմք ընդունելով նաև այն հանգամանքը, որ ունենալով տուժողին անմիջապես կյանքից զրկելու ռեալ հնարավորություն՝ ամբաստանյալը չի իրականացրել դա, այլ ընդամենը կրակել է ոտքերին և անձը մահացել է դեպքից օրեր անց: Միևնույն ժամանակ, տուժողի մահվան փաստն ինքնին բավարար չէ եզրակացնելու, որ իր պաշտպանյալը սպանության դիտավորություն է ունեցել, վերջինիս բացակայության մասին է վկայում նաև Կ.Վարդանյանի հետագա վարքագիծը: Մասնավորապես քիչ իրատեսական է համարում, որ սպանության դիտավորությամբ մարմնական վնասվածքներ հասցնելուց անմիջապես հետո, իմանալով ու գիտակցելով, որ տուժողը կենդանի է, ամբաստանյալն իր դիտավորությունն ավարտին չի հասցրել, գործով ձեռք չի բերվել հիմնավոր տվյալ, որ այդ հնարավորությունը նա չի ունեցել, ավելին` տուժողն ինքնուրույն դուրս է եկել փոխանակման կետի տարածքից, նաև ժամանակային ընդհատում չի եղել, այլապես խոսքը կվերաբերվեր հանցագործությունից կամովին հրաժարվելուն:
Գտնում է, որ Կ.Վարդանյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով չի հաստատվել: Հակառակ մոտեցումը խիստ կասկածելի է ու նման հետևությունը հիմնված կլինի ենթադրության վրա, մինչդեռ դատավճռի վերլուծությունները հիմք են տալիս արձանագրելու, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատարանն օբյեկտիվ կողմի հատկանիշով պայմանավորել է սուբյեկտիվ կողմ հանդիսացող սպանության դիտավորությունը, որպիսի պայմաններում կստացվի, որ օրինակ, դանակով կարելի է միայն մարմնական վնասվածք հասցնել, իսկ «ՏՏ» տեսակի ատրճանակով միայն սպանելու դիտավորություն ունենալ:
Ըստ բողոքի հեղինակի` ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, նրա արարքներում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ և 222-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցակազմերը, որպիսի պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն հիմնավորվել փոխկապակցված ապացույցներով, որով թույլ է տրվել դատավարական խախտում:
Բողոքի հեղինակը նաև փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ խիստ լինելու հիմքով անարդարացի պատիժ` հաշվի չառնելով ավազակային հարձակման և տուժողին մարմնական վնասվածք հասցնելու մասով մեղադրանքն ընդունելը, այդ մասին ցուցմունքներ տալն ու զղջալը:
Արդյունքում բողոքի հեղինակը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել` ճանաչելով ու հռչակելով ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված արարքների կատարման մեջ, նրա արարքներին տալ «ճիշտ» իրավական գնահատական, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ և 235-րդ հոդվածներով նախատեսված արարքների համար նշանակել մեղմ պատիժ, կամ դատավճիռը բեկանել և փոփոխել պատժաչափի մասով` ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի նկատմամբ սահմանելով մեղմ պատիժ, կամ դատավճիռը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության:
19. Ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանի պաշտպան Լ.Սիմոնյանն իր վերաքննիչ բողոքում փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ` քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, քրեական օրենքի և միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառում, կայացված դատավճիռը հիմնավորված չէ, այն հիմնված է ենթադրությունների և օգտագործման համար անթույլատրելի ապացույցների վրա, ենթակա է բեկանման, իսկ ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանը`արդարացման:
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալ փաստարկի՝ բողոքի հեղինակը մասնավորապես նշել է, որ նախաքննության մարմնի կողմից իր պաշտպանյալին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2016 թվականի հուլիսի 14-ին մեղադրողը որոշում է կայացրել առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին, համաձայն որի` Ռ.Հարոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Թեև Ռ.Հարոյանը չի ընդունում երկու մարմինների կողմից էլ առաջադրված մեղադրանքները, և դրանք դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հիմնավորված չեն, այդուհանդերձ գտնում է, որ մեղադրողի կողմից ներկայացված 2016 թվականի հուլիսի 14-ի մեղադրանքում իր պաշտպանյալին մեղավոր ճանաչելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը կոպիտ կերպով խախտել է նրա իրավունքներն ու օրինական շահերը: Մասնավորապես համաձայն 2016 թվականի հուլիսի 14-ի որոշման՝ մեղադրողը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, որոշել է առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել և նոր մեղադրանք առաջադրել՝ նշելով, որ Ռ.Հարոյանը կատարել է հանցագործություններ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Իր որոշման նկարագրական-պատճառաբանական մասում մեջբերելով Ռ.Հարոյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումը և դատական քննության ընթացքում հետազոտված նյութերի և հարցաքննված անձանց ցանկը՝ մեղադրողը նշել է, որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 3-րդ մասի՝ հանցանքը համարվում է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված, եթե դա կատարվել է այնպիսի անձանց կայուն խմբի կողմից, ովքեր նախապես միավորվել են մեկ կամ մի քանի հանցանքներ կատարելու համար, իսկ նույն հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածում թվարկված անձանց պատասխանատվությունը վրա է հասնում առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածին հղում կատարելու: Այսպիսով, կազմակերպված խմբի անդամների կողմից կատարված արարքները ենթակա են որակման դրանք կազմակերպված խմբի կողմից կատարելու համար քրեական պատասխանատվություն նախատեսող նորմերով: Ինչպես երևում է վերը նշվածից` մեղադրանքի փոփոխությունը պայմանավորված է միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի մեկնաբանման վրա, որպիսի պայմաններում մեղադրողի կողմից կայացված որոշումը չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներից և ՀՀ սահմանադրական դատարանի` 2010 թվականի ապրիլի 2-ի թիվ 872 որոշումից: Իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը խստացման առումով փոփոխելը պետք է պայմանավորված լիներ դատաքննության ընթացքում ի հայտ եկած հանգամանքների հիման վրա, սակայն այդպիսիք բացակայել են: Նույն փաստական հանգամանքերը հայտնի են եղել նաև գործի նախաքննության փուլում, դատական քննության ժամանակ մեղադրանքը ծանրացման առումով փոփոխելու համար որևէ նոր փաստական հանգամանք ի հայտ չի եկել, սակայն մեղադրողի կողմից կամայականորեն և հաշվի չառնվելով ՀՀ սահամադրական դատարանի վերը նշված որոշման պահանջները՝ մեղադրանքը փոփոխվել է: Միևնույն ժամանակ, ի հայտ է եկել մեղադրանքը հերքող նոր փաստական տվյալներ, որոնք անտեսվել են ինչպես մեղադրողի, այնպես էլ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, ուստի գտնում է, որ մեղադրողի կողմից դատական քննության ընթացքում մեղադրանքը փոփոխելու մասին որոշումը կայացվել է առանց օրինական հիմքերի, այն չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներից և ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերը վկայակոչված որոշումից: Հետևապես նոր առաջադրված մեղադրանքում Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ճանաչեր և հռչակեր Ռ.Հարոյանի անմեղությունը` նրան նկատմամբ կայացնելով արդարացման դատավճիռ:
Նաև գտնում է, որ մեղադրողի` մեղադրանքը փոփոխելու մասին որոշումն օրինական լինելու պայմաններում ևս բանդիտիզմի, ավազակային հարձակումների և ապօրինի զենք, զինամթերք ձեռք բերելու և պահելու համար Ռ.Հարոյանին առաջադրված մեղադրանքը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հիմնավորված չէ ու նրա նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է կայացներ արդարացման դատավճիռ, քանի որ ինչպես երևում է Ռ.Հարոյանին առաջադրված մեղադրանքից, այն հիմնված է գործի ելքով շահագրգռված անձի` Տ.Հովհաննիսյանի իրարամերժ, հակասական, այլ ապացույցներով հերքված, ինչպես նաև անթույլատրելի նյութ հանդիսացող նախաքննական ցուցմունքների վրա: Այդ ցուցմունքները հերթականությամբ կարդալիս ակնհայտ է դառնում, որ ժամանակի ընթացքում ծավալվում ու վերջին ցուցմունքները դառնում են ոչ թե ականատեսի կամ ունկնդիրի լսածի մասին վկայություն, այլ հայտնի դասախոսի` բանդիտիզմի վերաբերյալ լեկցիա:
Գտնում է, որ Տ.Հովհաննիսյանի`դատաքննության ընթացքում հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույցներ են և չէին կարող դրվել Ռ.Հարոյանի մեղադրանքի հիմքում: Մասնավորապես Առաջին ատյանի դատարանը դատական քննության ժամանակ մերժել է ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանին հարցաքննելու համար պաշտպանական կողմի իրավունքն ապահովելու մասին միջնորդությունը: Մինչ այդ, Տ.Հովհաննիսյանը հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, որի հետևանքով Ռ.Հարոյանը և նրա պաշտպանը զրկվել են դատական քննության ժամանակ հարցաքննելու ամբաստանյալի դեմ վկայած անձին, իսկ Ռ.Հարոյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է միայն Տ.Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքի վրա:
Վկայակոչելով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթները և մեջբերում կատարելով նախադեպային իրավունքից` բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները վճռական կշիռ ունեն Ռ.Հարոյանի մեղքն ապացուցված կամ հերքված համարելու համար, և որ թեև սույն քրեական գործի նախաքննության ժամանակ Ռ.Հարոյանի ու Տ.Հովհաննիսյանի միջև քննիչի կողմից իրականացվել է առերես հարցաքննություն, սակայն գտնում է, որ այն չի կարող համապատասխանել կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի «դ» կետով նախատեսված` «իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին հարցաքննելու իրավունք ունենալու» բնորոշմանը, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված է ոչ թե մեղադրվող անձի կողմից իր դեմ վկայած անձին հարցաքննելու իրավունք, այլ ընդամենը երկու հակասական ցուցմունքների վերարտադրում և հարցաքննված երկու անձանց քննիչի կողմից հարցեր տալու հնարավորություն: Բացի այդ, առերես հարցաքննվող անձանց հարցեր տալու իրավունքը հայեցողական է և կախված է քննիչի թույլտվությունից:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ դատաքննության ընթացքում պաշտպանության կողմից հրապարակավ հարցաքննվելու արդյունքում ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանը կարող էր հայտնել այնպիսի տվյալներ, որոնք բացահայտորեն ցույց տային նրա ցուցմունքների անարժանահավատությունը, կամ հայտներ այնպիսի տվյալներ, որոնք էապես կհակասեին իր տված ցուցմունքներին: Գտնում է, որ նշված հիմքով էլ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է որոշում կայացներ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները Ռ.Հարոյանի մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների շարքից հանելու և դրանց` որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու մասին, ինչը չանելով` Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ Բաբկեն Հովհաննիսյանի նկատմամբ իրականացված ավազակային հարձակման դրվագով Ռ.Հարոյանի մասնակցության վերաբերյալ միակ ցուցմունք տվողը եղել է Տ.Հովհաննիսյանը, սակայն նրա ցուցմունքները հակասում են գործով հարցաքննված մյուս անձանց ցուցմունքների հետ, ինչը խոսում է Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի անարժանահավատության ու իրականությանը չհամապատասխանելու մասին: Մասնավորապես, Տ.Հովհաննիսյանը նշված դրվագով ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ դեպքը կատարվել է 2012 թվականի սեպտեմբերին, օրը եղել է կիրակի: Դեպքից մի քանի օր առաջ Ռաֆոն իրեն ասել է, որ Գնունու մոտ հարմար տարադրամի փոխանակման կետ է գտել, որի աշխատողը գումարը գործից հետո տանում է տուն: Ռաֆոն այդ ժամանակ ունեցել է Նիվա մակնիշի ավտոմեքենա, այն գնել էին ընդհանուր, սակայն վարում էր Ռաֆոն: Դեպքի օրը` երեկոյան կողմ, Ռաֆոն եկել է իր ետևից, ինքը դուրս է եկել տանից, երկուսով գնացել են Գնունու ուղղությամբ: Ռաֆոն եղել է սև գույնի սպորտային համազգեստով, աչքերին`մուգ գույնի ակնոցներ, գլխին` սև գույնի գլխարկ` կեպկա: Գնացել են Գնունու մոտակայք: Այդ անձնավորությունը, ով պետք է դուրս գար տարադրամի փոխանակման կետից, ապրում էր Քաջազնունու վրա: Իրենք կանգնել են մոտակա բակերից մեկում, Ռ.Հարոյանը հանել է մեքենայի պետհամարանիշները: Ինքը վախենալիս է եղել, վախից քրտինքը գնացել է վրայից, Ռաֆոն ասել է, որ հանգիստ լինի, ինքն ամեն ինչ կանի: Սպասել են, այդ անձնավորությունը «Մերսեդես 600» սև գույնի մեքենայով կանգնել է շենքի դիմաց, իջել ու մտել է շենքի մուտք: Ռաֆոն զենքը ձեռքին իջել է մեքենայից, մտել նրա հետևից շենքի մուտք, քիչ անց վազելով դուրս եկել շենքի մուտքից, իսկ այդ անձնավորությունը` նրա ետևից: Ռաֆոն զենքը պահած նրա վրա անընդհատ փորձել է կրակել, սակայն «ատսեչկա» է տվել, ընդհանրապես չէր կրակում, ոնց հասկացել է, որ այնտեղ փամփուշտ ընկավ գետնին: Տեսնելով ստեղծված իրավիճակը` ինքը նստել է ղեկին, Ռաֆոն արագ նստել է կողքն ու փախել են: Ինքն այնքան է լարված եղել, որ երկու խաչմերուկ հետո կանգնեցրել է մեքենան, որ Ռաֆոն վարի: Ֆիզկուլտինստիտուտի մոտով բարձրացել են Ավան: Ինքն այդ անձնավորության ձեռքին նշված ժամանակ տոպրակ չի նկատել, որքան հասկացել է` նա այդ ընթացքում ձեռքի տոպրակը դրել է մեքենայի մեջ: Բնականաբար այդտեղից Ռաֆոն չի կարողացել գումար հափշտակել:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ հաջորդ հարցաքննության ժամանակ քննիչի հարցրեին պատասխանելիս` Տ.Հովհաննիսյանը փորձել է շտկել և որոշ չափով հարմարացնել տուժողի և ականատես վկաների ցուցմունքներին`նշելով, որ. «Իրականում իմ հիշելով Ռաֆայել Հարոյանն այդ օրը դեմքը ծածկեց մուգ ակնոցներով ու խորն իջեցված մուգ գույնի կեպկայով: Այդ ամենը նրա երկար թրաշի հետ կարող էր ստեղծել դիմակի էֆեկտ, քանի որ դեպը տեղի էր ունեցել մթնշաղով, սակայն չեմ բացառում, որ Ռաֆոն դիմակով եղած լինի, այդ հանգամանքը հստակ չեմ կարողանում այժմ մտաբերել, սակայն դեպքը տեղի է ունեցել ճիշտ այնպես, ինչպես ես պատմել եմ»: Հաջորդ ցուցմունքում կրկին հակասելով իրեն` քննիչի հարցերին պատասխանել է. «Նախորդ ցուցմունքներումս նկարագրել եմ ամենայն մանրամասնությունները: Ինձ մոտ տպավորվել է, որ նա հարձակումը գործեց ակնոցներով` մեծ ու մուգ և մուգ գույնի կեպկայով` քաշած գլխին, ասեմ ավելին, դրանք մենք օրեր առաջ գնել էինք «Բարեկամության» գետնանցումից: Սակայն, չեմ էլ բացառում, որ Ռաֆոն այդ ժամանակ դիմակ հագած լիներ ու ես դա շփոթեմ, սակայն մնացածը ես հիշում եմ ստույգ ու մանրամասնություններով»:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ տվյալ դեպքում հարց է առաջանում. եթե Տ.Հովհաննիսյանը մասնակից է հարձակմանը, ապա ինչու չի կարողանում ճիշտ նշել, թե իր հետ գտնվող անձն ինչպես է հագնված եղել, դիմակով է եղել, թե` առանց դիմակ, և փորձում հղումներ կատարել տուժողի ասածների վրա: Արդյոք դա չի խոսում այն մասին, որ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները պայմանավորված են եղել տվյալ պահին ցուցմունք տալու իրավիճակից ելնելով և չեն համապատասխանել իրականությանը:
Ի հիմնավորումն վերոնշյալ դատողության` բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ քննիչի հաջորդ հարցին, թե կարող է նկարագրել տուժողի արտաքինը, Տ.Հովհաննիսյանը նշել է. «Ստույգ մանրամասներ չեմ կարող նկարագրել, սակայն ընդհանուր առմամբ կարող եմ ասել, նա բարձրահասակ էր, ջանով, չեմ ասում պարապած, սակայն մարմնեղ, որքան հիշում եմ, մազերն էլ ալեխառն էր, այսինքն կային նաև սպիտակ մազեր»: Դրանից նույնպես հարց է առաջանում, թե Տ.Հովհաննիսյանն ինչպես կարող է բացատրել այն հանգամանքը, որ «կարողանում է» կողմնորոշվել, թե իր հետ գտնվող, մանրամասն քննարկած, պլանավորած ենթադրյալ բանդայի ղեկավարը դիմակով էր, թե` ակնոցով, սակայն կարողացել է նկատել ու հիշել տուժողի արտաքին տվյալները, մասնավորապես` մազերի գույնը:
Ըստ բողոքի հեղինակի` Առաջին ատյանի դատարանը թեև Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքներն արժանահավատ է համարել, սակայն չի կարողացել պարզել, թե վերջին հաշվով նրա հակասական ցուցմունքներից որ մեկն է արժնահավատ, իսկ որոնք՝ ոչ: Դատարանում, պաշտպանական կողմը զրկված լինելով Տ.Հովհաննիսյանին հարցաքննելու հնարավորությունից, ըստ էության զրկվել է նաև այդ ցուցմունքներում տեղ գտած հակասությունները պարզելու հնարավորությունից: Գիտակցելով, որ պաշտպանական կողմի, ինչու չէ նաև դատարանի հարցերին պատասխանելու դեպքում ակնհայտ կդառնա իր ցուցմունքների անարժանահավատ և շինծու լինելու հանգամանքը` Տ.Հովհաննիսյանը հրաժարվել է ոչ միայն ցուցմունք տալուց ու հարցերին պատասխանելուց, այլև օգտվելով իր անձի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից բարեհամբյուր գտնվելու առիթից՝ ընդհանրապես հրաժարվել է դատաքննությանը մասնակցելուց:
Գտնում է, որ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների անարժանահավատ լինելը նաև հիմնավորվում է նրանով, որ նա իր ցուցմունքում նշել է, որ ավազակային հարձակումը կատարելու ժամանակ իրենք եղել են «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայով, որի վրա եղել է գողացված 71/111 հաշվառման համարանիշը, սակայն նախաքննական մարմինն այդ ուղղությամբ կատարելով բազմակողմանի քննություն՝ չի հայտնաբերել, որ 71/111 հաշվառման համարանիշ ունեցող անձանցից գողացված կամ կորցված լինելու հանգամանք: Դա պարզելու համար հարցաքննվել են այն բոլոր անձինք, ում մեքենաներն ունեցել են 71/111 հաշվառման համարները, սակայն նրանք բոլորը հերքել են իրենց մեքենաների համարանիշները գողացված կամ կորած լինելու հանգամանքը: Վարույթն իրականացնող մարմինն այդ հանգամանքը պարզելու համար դիմել է նաև պատկան մարմիններին, սակայն մշտապես ստացել է հերքող պատասխաններ: Հետևապես հերքված է Տ.Հովհաննիսյանի կողմից հայտնած` 71/111 հաշվառման համարանիշի «Նիվա» մակնիշի մեքենայով լինելու հանգամանքը: Բացի այդ, ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության պետի գրությունների համաձայն՝ Ճանապարհային ոստիկանության էլեկտրոնային ռեգիստրի տվյալներով 71/111 համարանիշների կորստյան վերաբերյալ տվյալներ չկան, 71/111 տեսքի կորած համարանիշների փոխարեն նորը ստանալու համար դիմումներ չեն ստացվել: Քննությամբ չի հայտնաբերվել նաև «Լադա» մակնիշի 47/047 համարանիշերով ավտոմեքենան, որով ըստ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների` ինքն ու Ռ.Հարոյանը հեռացել են Նորք-Մարաշից: Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները հերքվում են նաև այդ դրվագով տուժողի և վկաների ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատարանում տված ցուցմունքներով: Մասնավորապես տուժող Բ.Հովհաննիսյանը նախաքննության ժամանակ քննիչի հարցին պատասխանել է. «Նա ուներ նիհար կազմվածք, հասակը մոտ 165-170 սմ, հագին կար սև դիմակ, սև գույնի մայկա, կապույտ տաբատ, սև գույնի կոշիկներ, նա չէր կաղում և առանձնակի նշաններ չուներ»: Ինչպես երևում է տուժողի ցուցմունքից` նրանից գումար պահանջող անձը եղել է սև դիմակով, իսկ Տ.Հովհաննիսյանն իր ցուցմունքներում նշել է ակնոցների և կեպկայի մասին, որոնք միմյանցից ակնհայտորեն տարբերվող իրեր են, և եթե տուժողի ցուցմունքը կասկած չի հարուցում, ապա ակնհայտ է, որ իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք տվել է Տ.Հովհաննիսյանը: Տուժողը նշում է սև գույնի մայկա և կապույտ տաբատ, իսկ Տ.Հովհաննիսյանը նշել է, որ Ռ.Հարոյանը դեպքի ժամանակ եղել է սև գույնի սպորտային համազգեստով: Գտնում է, որ տուժողը չէր կարող շփոթել իր վրա հարձակում կատարող անձի հագուսը, առավել ևս, որ հարցաքննվել է դեպքից մեկ օր անց, ուստի անարժանահավատ են Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները: Եթե Տ.Հովհաննիսյանն իր ցուցմունքներում նշում է, որ ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով դեպքի վայր՝ Քաջազնունի փողոց են գնացել «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայով, որի վրա եղել են 71/111 հաշվառման համարները, ապա տուժողը պնդել է, որ երբ իջել է ավտոմեքենայից, նկատել է սպիտակ գույնի Նիվա ավտոմեքենա, որը պետհամարանիշներ չի ունեցել, որպիսի հակասությունը ևս խոսում է Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների անարժանահավատության մասին: Դատաքննության ժամանակ տուժողն ըստ էության պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը, սակայն նշել է, որ իր տարադրամի փոխանակման կետում գտնվող գումարը տվյալ ժամանակահատվածում ամեն օր ինկասացիայի մեքենայով մշտապես տեղափոխվել է բանկ և իր մոտ մեծ գումարներ չեն եղել: Դրանով հերքվում է Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքի այն մասը, որ հետևել են տուժողին և իմացել են, որ փոխանակման կետի գումարը նա տուն է տանում: Տուժողը նաև հայտնել է, որ խանութի այդ օրվա գումարներն են եղել իր մոտ, որը դրված է եղել գրպանում, իսկ ձեռքի պայուսակում առկա է եղել միայն գերեզման գնալու համար անհրաժեշտ պարագաներ՝ փայտի կտորներ, լուցկի, խունկ և այլն: Դրանով հերքվում է իր պաշտպանյալին բադիտիզմով առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ հնարավոր չէ պատկերեցնել, որ բանդայի ղեկավարը կարող էր տեղյակ չլինել, որ տուժողի մոտ գումար չկա, նրա պայուսակում գումարի փոխարեն խունկ է, և որ չի կարողացել պարզել, որ տուժողը մոտը գումար չի պահում: Տուժողը դատաքննության ժամանակ նաև հայտնել է, որ իրեն հետևող որևէ անձի ինքը չի տեսել, դեպքի ժամանակ իրեն մոտեցող անձը, ով դիմակով է եղել, ասել է՝ պայուսակը դիր գնա, նաև նշել է, որ այդ անձն իրենից ցածրահասակ է եղել, սակայն Ռ.Հարոյանը նրանից ցածրահասակ չէ: Հետևապես տուժողի նշած անձն իր պաշտպանյալը չի եղել: Տուժողը նաև նշել է, որ երբ ինքը պայուսակը շպրտել է այդ դիմակավորված անձի վրա, վերջինս ոչ թե պայուսակն է վերցրել, այլ փախել է, և երբ ինքը հետապնդել է նրան, վերջինս նոր միայն փախնելու ժամանակ կրակել է: Հետևապես ենթադրյալ ավազակային հարձակում կատարողի նպատակը պայուսակը հափշտակելը չի եղել, հակառակ դեպքում` երբ տուժողը պայուսակը շպրտել է, հաշփտակության նպատակ ունեցող անձն այն կվերցներ նոր կդիմեր փախուստի, իսկ տուժողի ցուցմունքից հետևում է, որ նրա նշած անձը կրակել է փախնելու նպատակով, այլ ոչ թե` հափշտակություն կատարելու, ուստի նրա գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հանցակազմը: Բացի այդ, որպես վկա հարցաքննված Հովսեփ Թորոսյանը, ով Քաջազնունի 5 շենքի բակում գտնվող ավտոլվացման կետի աշխատող է, նույնպես իր նախաքննական և դատարանում տված ցուցմունքով պնդել է, որ որսորդական հարցանով տղան եղել է դիմակով, իսկ Նիվա ավտոմեքենան եղել է առանց պետհարամարանիշի, որպիսի հանգամանքով ևս հերքվում են Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները: Նշված վկայի ցուցմունքներից նաև ակնհայտ է դառնում, որ որսորդական հրացանով տղան ոչ թե հարձակում է իրականացրել հափշակություն կատարելու համար, այլ հրացանը պահել է Բ.Հովհաննիսյանի ուղղությամբ, որպեսզի կարողանա փախչել նրանից: Վկան նշել է, որ Բ.Հովհաննիսյանին լավ է ճանաչում, նա գրեթե միշտ բարձր է խոսում շենքի բակում, կարծես միշտ գորգոռա, բայց նրա ձայնն է այդպիսին ու դրանից ելնելով էլ ինքը վատ բան չի մտածել, բայց լսելով, որ վերջինս գոռալով ասում է. «Դրան բռնեք», միանգամից գնացել է նրա ձայնի ուղղությամբ ու հասնելով Քաջազնունի 5 շենքի մոտ, որը գտնվում է իրենց ավտոլվացման կետի դիմաց, մոտ 20 մետր հեռավորության վրա տեսել է, որ Բ.Հովհաննիսյանից մոտ 6 մետր հեռավորության վրա կանգնած է դիմակով, նիհար կազմվածքով մի երիտասարդ, որի ձեռքին եղել է որսորդական հրացան, նա այդ հրացանը երկու ձեռքով պահել էր Բ.Հովհաննիսյանի վրա, հետո երբ իրեն տեսել է, մի պահ իր վրա է պահել, հետո նորից Բ.Հովհաննիսյանի վրա, և հետ-հետ գնալով հեռացել է շենքի մոտ իրեն սպասող սպիտակ գույնի առանց համարանիշի ավտոմեքենայի մոտ: Միայն հիշում է, որ նիհար կազմվածք ուներ, հասակը մոտ 170 սմ, հագին չի հիշում ինչ հագուստներ են եղել, բայց գլխին հաստատ դիմակ է եղել սև գույնի:
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև, որ Մառլեն Մուրադյանի ցուցմունքները ձեռք են բերվել օրենքի էական խախտումներով, քանի որ ինչպես երևում է գործի նյութերից` քննիչ Ա.Արամյանը քրեական գործը վարույթ է ընդունել 2013 թվականի հունիսի 12-ին, և գործում բացակայում է որևէ փաստաթուղթ որով Մառլեն Մուրդյանը հրավիրվել է հարցաքննության: Բացի այդ, նրան խեղաթյուրված ձևով է բացատրվել վկայի իրավունքները, մասնավորապես պարզաբանվել է, որ համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 20-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի` պարտավոր չէ տալ իրեն, ամուսնուն կամ իր մերձավոր ազգականներին հանցագործության մեջ մերկացնող ցուցմունքներ: Այն դեպքում, երբ սահմանված է, որ անձն իրավունք ունի հրաժարվել իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ ցուցմունք տալուց: Հետևապես` Մ.Մուրդյանի ցուցմունքը ձեռք է բերվել վկայի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 5-րդ մասով նախատեսված իրավունքների խախտմամբ, և չէր կարող գնահատվել որպես թույլատրելի ապացույց, սակայն Առաջին ատյանի դատարանն այն նույնպես դրել է դատավճռի հիմքում` թույլ տալով քրեադատավարական օրենքի էական խախտում: Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ չափազանց անտրամաբանական է, որ ենթադրյալ բանդայի անդամ հանդիսացող Տ.Հովհաննիսյանն իր հետ նախկինում ԱԱԾ-ում աշխատած անձին պատմի նաև իր կողմից կատարված առանձնապես ծանր հանցագործության մասին: Մառլեն Մուրադյանի ցուցմունքից հատկանշական է նաև այն, որ երբ Քաջազնունու դեպքի մասին պատահաբար պատմում է Տիգրան Հովհաննիսյանին` նշելով, որ իր ծանոթ ոմն Արմենին հարազատները զանգել ու տեղեկացրել են Քաջազնունի փողոցում տեղի ունեցող դեպի մասին, դրանից հետո Տ.Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ այդ ավազակային հարձակումը կատարել են ինքն ու Ռ.Հարոյանը, իսկ երբ Տ.Հովհաննիսյանի հետ գտնվել են Խաղաղ Դոնի փողոցի` իր տանը և «սուր անկյուն» հաղորդաշարով ցուցադրել են 3-րդ մասի տարածքում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցի վրա կատարված ավազակային հարձակման մասին, Տ.Հովհաննիսյանը դարձյալ անկեղծանալով` իրեն ասել է, որ այդ էլ կատարել են Կարենը, Հայկոն և Ռաֆոն:
Վերոգրյալի հիման վրա գտնում է, որ ապացուցված չէ Ռ.Հարոյանի մասնակցությունը 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին տուժող Բ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման դեպքին, և այդ դրվագով նրա նկատմամբ պետք է կայացվի արդարացման դատական ակտ, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` բեկանվի:
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև, որ իր պաշտպանյալին Հակոբ Մկրտչյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքը և կայացված դատավճիռը նույնպես հիմնված է Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների վրա, որոնց օգտագործումը ևս անթույլատրելի է վերը նշված նույն հիմնավորմամբ, այն է` պաշտպանական կողմը զրկված է եղել դատաքննության ժամանակ նրան հարցաքննելու իրավունքից: Ընդ որում, եթե Բաբկեն Հովհաննիսյանի դրվագով Տ.Հովհաննիսյանն իրեն վերագրել է մասնակցի և ականատեսի դեր, ապա այս դրվագով նշել է, որ տեղեկացել է Ռաֆայելից, Կարենից: Հետևապես` նրա ցուցմունքը հիմնված է ոչ իր տեսածի վրա, այլ իրեն ինչ ներկայացրել են ամբաստանյալները: Նախ, ըստ գործի տվյալների` Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքը հերքվում է հենց Ռ.Հարոյանի, Հ.Կոջոյանի և Կ.Վարդանյանի ցուցմունքներով, որոնցից առաջին երկուսն իսպառ հերքում են նման դեպքին իրենց մասնակցությունը: Սույն դրվագի վերաբերյալ առաջին ցուցմունքը տալիս` Տ.Հովհաննիսյանը նշել է. «2 օր առաջ ոստիկանության քննիչն ինձ հարցաքննել է հունվար ամսին տեղի ունեցած ավազակային հարձակման վերաբերյալ` Շենգավիթի շրջանում դրամափոխանակման կետի: Ես մանրամասներից իրոք տեղյակ չեմ, սակայն այդ օրերին ես Գոհար Գաբրիելյանի հետ վիճած եմ եղել, գնացել եմ Կոմիտաս նրա վարձով տուն և տեսել եմ, որ Գոհարենց տանն է Գոհարի մայրը և տեսել եմ իմ քավոր Ռաֆոյին և նրա ընկերոջ` Կարենի ընդհանուր ծանոթ Հայկին, որի ձեռքը վիրավորված էր: Դրանից մի քանի օր անց Վարդանյան Կարենը, որը նույն Կարենն էր, որը կնոջս բռնելու օրը Գոհարին ուղեկցել է բանկ, ինձ փոխանցեց 50.000 ԱՄՆ դոլար, որը մուտքագրել ենք բանկ, Էդիտան մուտքագրել է բանկ, հնարավոր է այդ ամենը կապ ունի ոստիկանության քննիչի տված հարցերի հետ, հիմա իմ մտքերը խառնված են, ավելի մանրամասն ես պատրաստ չեմ ցուցմունք տալու»:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ նշված ցուցմունքից հետևում է, որ Հ.Մկրտչյանի դրվագով Տ.Հովհաննիսյանը որևէ տեղեկություն չունի, իսկ հաջորդ ցուցմունքում հակասելով իր նախկին ցուցմունքին` նա նշել է. «Ես առաջինը գնացի Գոհարենց տուն, ասացի, որ ծանոթիս օգնություն է պետք ցուցաբերել, և որ կանչի նաև մորը, ցանկանալով հարթել մեր վեճը` Գոհարը կանչեց մորը և մոտ 20 րոպեի ընթացքում եկավ նաև Հայկը: [Ա]յժմ չեմ հիշում Կարենը նրա հետ էր, թե ոչ, երբ Հայկը տուն մտավ արտաքինից ոչինչ չէր երևում, սակայն շորերը հանեց, պարզվեց, որ ձեռքը արյունոտ է, վնասված է, ես չեմ հիշում աջ ձեռքն էր, թե ձախ ձեռքն էր, միայն նկատեցի, որ արյունոտ է դաստակից մինչև ուսն ընկած հատվածը: Ուզում եմ նշել, որ հենց այդ ժամանակ էլ և հետագայում էլ, երբ ես Հայկին հարցնում էի, թե ինչ է պատահել, նա խուսափողական պատասխան էր տալիս և ասում էր, որ դա իմ գործը չէ: (…) Դրանից մի քանի օր անց Հայկը և Կարենը ինձ տվեցին 50.000 ԱՄՆ դոլար` ասելով, որ դա պարտքով են տալիս, առանց նշելու ժամկետը: Քանի որ ես այդ ժամանակ խիստ գումարի կարիք ունեի ավելորդ հարցեր չեմ տվել: Գումարը ես տվել եմ Էդիտային և նա մուտքագրել է բանկ: Էդիտային չեմ ասել, որ գումարը պարտքով են տվել, այլ ասել եմ որ մեքենա եմ վաճառել: (…) [Եվ]ս մեկ անգամ ուզում եմ նշել, որ ոստիկանությունում ցուցմունք չեմ տա, կհամագործակցեմ միայն ՀՀ ԱԱԾ-ի հետ»:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ հետագայում Տ.Հովհաննիսյանը ՀՀ արդարադատության նախարարության «Երևան-Կենտրոն» քրեակատարողական հիմնարկում («ԱԱԾ մեկուսարանում») ստանալով «համագործակցության ծրագիր»-ը և հակասելով իր նախկին ցուցմունքներին, տվել է նոր ցուցմունք` նշելով. «Ստույգ չեմ հիշում, թե որ օրն էր, Ռաֆոն ինձ ասաց, որ Հայկոյի ու Կարենի հետ իրենք պլանավորել են ավազակային հարձակում գործել Երևան քաղաքի 3-րդ մասի հրապարակի շրջակայքի տարադրամի փոխանակման կետի վրա: Նա ինձ ասաց, որ այնտեղ միշտ շատ փող է լինում, ու կարող են անհրաժեշտության դեպքում ինձ այդ չափի պարտքով գումար տալ: Նույն օրը, թե հաջորդ օրը, ստույգ չեմ հիշում, չեմ էլ կարող ասել թե որտեղ, Ռաֆոյի, Կարենի ու Հայկի միջև տեղի էր ունենում այդ հարձակման պլանավորումը: Ես ներկա էի այդ խոսակցությանը: Ժամը մոտավորապես կեսգիշերի սահմաններն էր, ինձ զանգահարեց Ռաֆոն, ասաց որ ամեն ինչ նորմալ է, սաղ արվել է, ուղղակի նշեց, որ տղեքից մարդ է վիրավորվել, բժիշկ է անհրաժեշտ: Ռաֆոյի հեռախոսի միջից ես կողքից լսում էի նաև գոռգոռոցներ: Այդ ժամանակ իմ գլուխը պտտվեց, հենվեցի պատին, Մնացը ինձ հարցրեց, թե ինչ է պատահել, ես նրան պատմեցի կատարվածի մասին: (...) [Ն]րանք արդեն սկսեցին բավականին մանրամասնություններով պատմել այդ օրվա դեպքի զարգացումները: Մասնավորապես ասացին, որ իմ տված «Նիվա» մակնիշի մեքենայի վրա նրանք դրել են մի քանի ամիս առաջ գողացված 71/111 պետհամարանիշը (...)»:
Վերը մեջբերվածի համատեքստում բողոքի հեղինակը հատկանշական է համարել, որ մինչ այդ Տ.Հովհաննիսյանը սույն դրվագի վերաբերյալ որևէ մեքենայի տվյալ կամ համարանիշ չի շեշտել, սակայն տվյալ դեպքում շեշտել է 71/111 պետհամարանիշը, որը գողացված կամ կորցված լինելու մասին նախաքննական մարմինը որևէ տվյալ ձեռք չի բերել, ձեռնարկված բոլոր միջոցառումնորվ հաստատվել է, որ այդ թվանշաններով համարներ գողացված կամ կորցված չեն եղել: Ուստի ակնհայտ է, որ Տ.Հովհաննիսյանն իրականությանը համապատասխան ցուցմունք չի տվել: Միաժամանակ Մ.Մուրադյանն այս դրվագի հետ կապված իր ցուցմունքում նշել է, որ Տ.Հովհաննիսյանը պատմել է, որ Կարենը, Ռաֆոն և Հայկոն եղել են «Նիվա» մակնիշի 50/501 հաշվառման համարի մեքենայով, որպիսի հակասությունները խոսում են Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների անարժանահավատության մասին:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, անդրադառնալով Գոհար և Վարդուհի Գաբրիելյանների նախաքննական ցուցմունքներին, դրանք Գ.Գաբրիելյանի մասով ամբողջությամբ ճանաչել է անթույլատրելի, իսկ Վ.Գաբրիելյանի մասով մասնակի է ճանաչել օգտագործման համար անթույլատրելի` Վ.Գաբրիելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության և նրա բնակարանում կատարված առգրավման կապակցությամբ կազմված արձանագրությունները ճանաչելով թույլատրելի, որոնց ժամանակ վկան կատարել է որոշակի հայտարարություններ: Գտնում է, որ նշված քննչական գործողությունների ժամանակ Վ.Գաբրիելյանի կողմից կատարված հայտարարությունները նույնպես հիմնված են անթույլատրելի ապացույց ճանաչված ցուցմունքների վրա, որստի պետք է կիրառվեր «թունավոր ծառի պղի» սկզբունքը:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն, որ վկա Կարեն Ասլանյանն իր առաջին ցուցմունքում նկարագրելով ավազակային հարձակում կատարած անձին, նշել է. «Այդ տղամարդը կլիներ մոտ 180 սմ հասակով, լիքոտ կազմվածքով, հագին կար սպիտակ գույնի վադալասկա, իսկ գլխին սև գույնի դիմակ էր՝ նման գլխարկի, որը փակել էր ամբողջ դեմքը՝ մինչև վիզը, միայն աչքի տեղն էր բաց, անգամ բերանի համար անցք չկար թողնված»: Դրանից ենթադրվում է, որ նման պայմաններում վկան չի կարող ճանաչել ավազակային հարձակում կատարող անձին: Հաջորդ՝ 2013 թվականի հունվարի 13-ի ցուցմունքում վկան նշում է. «Իրականում ես երկրորդ հանցագործի դեմքը տեսել եմ, քանի որ նա դիմակով չի եղել: Իմ նախորդ ցուցմունքում, ես այդ մասին չեմ հայտնել, քանի որ վախեցած էի պատահած դեպքից և մտածում էի, որ հայտնեմ, որ մի հանցագործի դեմքը տեսել եմ, ապա հետո կարողա ետ հանցագործը գար ինձ խփեր: Այդ հանցագործը բոյով՝ մոտ 180 սմ հասակով, դռբով էր, դեմքը կլոր էր, մաշկը սովորական գույնի, ոչ սպիտակ էր, ոչ էլ մուգ, աչքերը խոշոր էին, կլոր, կարիշնիվիոտ, մի քիչ լայն հոնքեր ուներ, որոնք իրար կպած չէին, քիթը սովորական ուղիղ քիթ էր, մեծ չէր, բերանը կարճոտ էր, մի ականջը գլխարկի տակ չէր, տեսել եմ այն սովորական չափսի էր: Հանցագործը սափրված էր: Նրա դեմքից դատելով` կլիներ 35-40 տարեկան»:
Վկան նշել է, որ այդ անձին թե նկարով, և թե կենդանի տեսնելու դեպքում` կճանաչի, սակայն դատարանում հարցքննվելիս ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչել:
Հաջորդ` 2016 թվականի հունվարի 25-ի ցուցմունքում վկան նշել է. «Ինձ առաջադրված բանավոր հարցերի շուրջ լրացուցիչ ցուցմունք եմ տալիս այն մասին, որ քիչ առաջ ինձ ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ չէր գտնվում այն հանցագործը, որի դեմքը ես տեսել եմ դեպքի ժամանակ (...): Հաստատ համոզված եմ, որ ինձ ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ հանցագործը չկար, քանի որ նա ավելի բոյով էր, դեմքն էլ ուրիշ ձևի էր: Ուղղակի ինձ ճանաչման ներկայացված անձանցից ձախից առաջինը կանգնած տղամարդու բերանը ես նմանեցրի այն մարդու բերանին, որը Հակոբի հետ պատահած դեպքից հետո հունվարի 14-ին և 15-ին երկու օր իրար վրա եկավ և նայեց ինձ: Մենակ բերանը նմանեցրի այդ մարդուն, իսկ դեմքի մյուս հատկանիշներով չեմ նմանացրել»: Այսինքն, վկան այնքան հստակ է հիշել ենթադրյալ ավազակային հարձակում կատարած անձի դիմագծերը, որ կարողացել է բերանի և դեմքի մյուս հատկանիշները տարբերել: Նշված ցուցմունքները վկան տվել է Շենգավիթի քննչական բաժնում, իսկ երբ քննությունը տեղափոխվել է Երևան քաղաքի քննչական բաժին և գործը վարույթ է ընդունել քննիչ Ա.Արամյանը, այդ ժամանակ վկայի ցուցմունքները սկսել են փոփոխվել և, քանի որ նա չէր կարող Ռ.Հարոյանին, Հ.Կոջոյանին կամ Կ.Վարդանյանին ճանաչել որպես իր կողմից նկարագրած ավազակային հարձակումը կատարած անձանց, «ստիպված» նշել է, որ ավազակային հարձակում կատարող անձի դեմքը չի տեսել և այն նկարագրել չի կարող` նշելով. «(...) [Ե]ս դեպքի ժամանակ նշված համեմատաբար բարձրահասակ հանցագործի դեմքը, ինչպես ներկայումս նշեցի, չեմ տեսել, պահի տակ նրա դեմքի թշային հատվածում նկատել եմ փայլ, որը նման է եղել մաշկի գույնի, իսկ հետո էլ ինչպես նշեցի, մի քանի օր իմ կրպակի մոտ է եկել մի անձնավորություն, ուշադրությամբ նայել ինձ վրա, որն ինձ կասկածելի է թվացել ու ես կարծել եմ, որ նա հնարավոր է հանցագործներից մեկը լինի, ես ֆոտոռոբոտ կազմելիս էլ նկարագրել եմ այդ անձնավորության դեմքը, ոչ թե Հակոբի վրա հարձակում գործած անձանցից մեկի դեմքը»:
Միևնույն ժամանակ, վկա Դավիթ Մկրտչյանը երբ հարցաքննվել է Շենգավիթի քննչական բաժնում, նրա ցուցմունքները եղել են այլ տեղեկատվական բնույթի, իսկ երբ գործը տեղափոխվել է Երևան քաղաքի վարչություն և գործով ի հայտ են եկել այլ մեղադրյալներ, նրա ցուցմունքներն էապես փոխվել են: Եթե սկզբնական ցուցմունքներում վկան նշել է, որ հորեղբայրը հիվանդանոցում կարողացել է նկարագրել ավազակային հարձակում կատարած անձանց, նույնիսկ նշել է, որ նրանցից մեկը` կոլոտը Չարբախի փոսից է եղել, ապա հետագայում կտրուկ փոխելով ցուցմունքը նշել է այլ հանգամանքեր: Նա մասնավորապես նշել է. «Որքան հիշում եմ հունվարի 14-ին, երբ որ ես գտնվում էի նրա մոտ, աչքերը բացել էր, գիտակցության էր եկել, սական միացված էր արհեստական շնչառության ապարատին և չէր կարողանում խոսել: Ես նրան հարցրեցի ոնց ես, հարցրեցի թե ինչ է հիշում դեպքից, զգացի որ ինչ որ բան է ցանկանում ասել: Ես նրան ասացի, որ թուղթ տամ գրես, գլխով ասաց այո: Նրան տվեցի սպիտակ գույնի Ա4 ֆորմատի թուղթ և գրիչ, թուղթը դրեցի գրքի վրա, պահեցի նրա մոտ և նա սկսեց գրել դեպքի վերաբերյալ որոշակի բաներ, գրելու ընթացքում ես հարցեր էի տալիս նրան, նա որքան կարողանում էր պատասխանել, գրում էր թղթի վրա: Այդ ամենը տևել է 10-15 րոպե, գրելուց հետո քնեց: Ինչպես նաև նշեմ, որ դրանից առաջ նույն օրը` հունվարի 14-ի լույս առավոտյան նա գիտակցության էր եկել, ես հարցեր էի տալիս դեպքի վերաբերյալ, այդ ժամանակ նա ինձ ասաց 71 111 պետհամարանիշով և որքան հիշում եմ ասաց Նիվա: Ես էլ հարցեր չտվեցի նա քնեց: Ինչպես նշեցի ես նրա մոտ հաճախ եմ գնացել` համարյա ամեն օր, բայց ես նրան դեպքի վերաբերյալ ոչինչ չեմ հարցրել` իր վիճակից ելնելով: Ձեզ եմ ներկայացնում իմ նշած սպիտակ թուղթը, որի վրա Հակոբ Մկրտչյանը կատարել է գրառումներ: Ավելացնեմ նաև, որ գրառումը կատարելուց 1 կամ 2 օր հետո, այսինքն հունվարի 15-ին կամ 16-ին , երբ որ հանել էին հորեղբորս շնչառական ապառատը, ես մտա նրա մոտ, նա այդ ժամանակ դժվարությամբ կարողանում էր խոսել: Ես հորեղբորս հարցրեցի, թե ինչ հագուստներով էին եղել հանցագործները, նա պատասխանեց, որ նրանցից բոյովը եղել է սպիտակ վադալասկայով: Մինչ այդ հունվարի 14-ին հորեղբայրս արդեն գրել էր, որ երկու հոգի են եղել հանցագործները` մեկը բոյով, մյուսը կալոտ: Գրել էր նաև, որ վերջին րոպեին բոյովը մտել և 100 դոլար էր մանրել: Նշված օրը, երբ հորեղբայրս խոսում էր, ասեց, որ բոյովը 100 դոլար մանրելու ժամանակ եղել է նույն սպիտակ վադալասկայով: Հորեղբայրս նաև հունվարի 14-ի գրառումները կատարելու ժամանակ հասկացրել է, որ հանցագործները եղել են դիմակներով: Հորեղբայրս գրառումները կատարելու ժամանակ, երբ որ գրեց, որ կոլոտը շռամով էր, ձեռքով ցույց տվեց ճակատը ու ես հասկացա, որ շռամը եղել է ճակատին: Հորեղբորս գրառումների մեջ եղել է նաև, որ դեպքից 1 ժամ առաջ կոլոտը 2100 դոլար է մանրել ու ենթադրում եմ, որ հորեղբայրս հագուստներից է ճանաչել հանցագործներին ու գրառումներում գրել, որ կոլոտը եղել է շռամով»:
Հաջորդ ցուցմունքում վկա Դավիթ Մկրտչյանը նշել է. «Ես իմ նախորդ ցուցմունքում ուղղակի մոռացել եմ հայտնել Հակոբի ասածը գազարագույն կուրտկայի մասին, իմ մեջ տպավորվել էր միայն բոյովի սպիտակ վադալասկան, և միայն այժմ, երբ Դուք ինձ հագուստների վերաբերյալ ուղիղ հարց տվեցիք, ես հիշեցի և հաստատ ասում եմ, որ գազարագույն կուրտկա կոլոտ հանցագործի հագած լինելու մասին Հակոբը ինձ ասել է: Նաև հիշեցի, որ մեր զրույցի ընթացքում, ավելի ճիշտ մեկ ուրիշ օր, երբ ես որսալով պահը, երբ Հակոբը ի վիճակի էր լինում խոսելու և պատասխանելու իմ հարցերին, նա ինձ ասել է, որ Կոլոտը Չարբախի փոսից է, քանի որ ես հարցրի Չարբախ որտեղից, փոսից, ասեց հա, հարցրի ճանաչում ես, ասեց դեմքով տեղը բերում եմ: Հարցրի` ոնցա տեղը բերում, ասեց չերեզ ում եմ ճանաչում տեղը չեմ բերում: Հակոբն ասել է, որ երկուսի ձեռքին էլ աբրեզ է եղել, ձեռքով ցույց է տվել երկփողանի զենք` 2 մատները իրար միացնելով, բայց չեմ հիշում մատների դիրքը, այսինքն` փողերն իրար վրա, թե իրար կողք: Չեմ հարցրել, թե հանցագործներից մեկն է կրակել, թե երկուսը, այդ մասին բան չի ասել, բայց ասել է, որ երեք կրակոց է եղել, առաջինը` ոտքին, երկրորդը` փորին, իսկ երրորդը` գլխի վրա գտնվող մատին է կպել: Նրան (բոյովին) չէր ճանաչում, ուրիշ բան չի ասել, իսկ կոլոտ շռամովին էլ ուղղակի դեմքով է ճանաչել, ինչ որ Ձեզ հայտնեցի այդքան է հայտնել նրա մասին»: Այնուհետև, երբ հարցաքննվել է Երևան քաղաքի քննչական վարչության քննիչ Ա.Արամյանի կողմից և նոր անձանց է մեղադրանքներ առաջադրված եղել, հակասելով իր նախկին ցուցմունքներին` վկան նշել է. «Ինչ վերաբերում է իմ նախկին ցուցմունքում նշված այն հանգամանքին, որ հանցագործներից մեկը եղել է սպիտակ վադալասկայով ու այլ հանգամանքներին, (...) այդ ընթացքում դեպքի վերաբերյալ շատ էր խոսում հորեղբորս տարադրամի փոխանակման կետի հարևանությամբ գործող կրպակի աշխատակից Կարենը: Վերջինս մատնանշում էր բավականին մանրամասն հանգամանքներ, այդ թվում` հանցագործներից մեկի հագին սպիտակ վադալասկայի առկայության ու երկու հանցավորների մոտ երկարափող զենքի առկայության մասին: Ես այդ ինֆորմացիան բնականաբար փորձել եմ ճշտել հորեղբորս հետ, երբ որ նա ուշքի է եկել: Ես հարցրել եմ սպիտակ վադալասկայի մասին ու ոնց հասկացել եմ նա տվել է դրական պատասխան, այսինքն ես այժմ հստակ չեմ կարող ասել, թե նրա այդ դրական պատասխանը կապված է եղել դեպքի ընթացքում հանցագործներից մեկի հագին եղած հագուստի հետ, թե դեպքից առաջ գումար մանրած անձանցից մեկի հագին եղած հագուստով, քանի որ հորեղբորս հիշատակած երկու գործարք կատարած անձանց էր մատնանշում, որպես հանցագործներ: Նույն կերպ կարող եմ նշել զենքերի մասով, ես հորեղբորս հարցրել եմ հանցագործների ձեռքին եղած զենքի մասին, նա ձեռքով, ուղղահայաց պահել է ձեռքի ցուցամատն ու միջնամատն ու մյուս ձեռքի մատով կարծես կիսել մատները: Ես դրանով հասկացել եմ, որ հանցագործների ձեռքին եղել են ձևափոխված հրացաններ, այսպես կոչված աբրեզներ: Սակայն, այժմ վերլուծելով փաստերը, բնականաբար համադրելով ներկա տեղեկատվության հետ, ես կարող եմ նույն մատնացույց արած տվյալների վերաբերյալ հայտնել, որ Հակոբը հնարավոր է առաջինը մատնացույց է արել և ցույց տվել հրացանատիպ զենք, իսկ մյուսը` մատով կիսելով մյուս ձեռքի մատները հասկացրել է ատրճանակ: Ես վաղուց ճանաչում եմ Կարենին, նրա վերաբերյալ կարող եմ ասել, որ վերջինս, կոպիտ չհնչի, աննորմալ անձնավորություն է, որոշակի շեղումներով, այսպես ասած դեբիլոտ: Դեպքի օրերին նա հաճախ էր տարօրինակ բաներ խոսում, հայտնում իրարամերժ տվյալներ, ուղղակի քանի որ միայն նա էր հանդես գալիս այսպես ասած որպես դեպքի հետագա զարգացումների ականատես, մենք փորձում էինք նրա հայտնած տվյալների մեջ իրական հանգամանքներ փնտրել (…)»:
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ իրավական գնահատականի չի արժանացրել ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի կողմից դատաքննության ժամանակ տված ցուցմունքին: Մասնավորապես, ամբաստանյալը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի «Երրորդ մաս»-ում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետի վրա կատարված ավազակային հարձակումը կատարել է ինքը, սակայն ոչ թե Հայկ Կոջոյանի և Ռաֆայել Հարոյանի, այլ Վահանի հետ, ով հանդիսանում է «Կրիովականցի Քյարամի» որդին, որի մականունը «Ջուկ» է, և իր ունեցած տվյալներով պատիժ է կրում «Արթիկ» քրեակատարողական հիմնարկում: Ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանը նաև հայտնել է, թե «Ջուկ» մականունով անձի հետ ինչ կերպ է իրականացրել ավազակային հարձակումը: Նրա պաշտպան Թ.Բաղդասարյանը դատարանին և մեղադրողին ներկայացրել է «datalex.am» տեղեկատվական կայք էջից Վահան Քյարամի Գալստյանի վերաբերյալ դատավճիռը, ով Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, երեք դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և երեք դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման և պատիժ է կրում ՀՀ ԱՆ «Արթիկ» քրեակատարողական հիմնարկում: Հետևապես` ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի ցուցմունքը հերքված չէ, և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից այն պետք է դրվեր Ռ.Հարոյանի արդարացման դատավճռի հիմքում: Այնինչ Առաջին ատյանի դատարանն անհիմն կերպով մերժել է պաշտպանական կողմի միջնորդությունը՝ Վահան Քյարամի Գալստյանին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու մասին:
Ըստ բողոքի հեղինակի` դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել նաև Ռ.Հարոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ բանդան երկու կամ ավելի անձանցից բաղկացած, կազմակերպված, կայուն զինված խումբն է, որը նպատակ է հետապնդում հարձակումներ գործել անձանց կամ կազմակերպությունների վրա: Բանդայի հատկանիշներն են՝ երկու կամ ավելի անձանց առկայությունը, կայունությունը և կազմակերպվածությունը, զինվածությունը, անձանց կամ կազմակերպությունների վրա հարձակումներ գործելու նպատակը: Մինչդեռ, ինչպես երևում է սույն քրեական գործով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից, դրանցում առկա չէ գեթ մեկ ապացույց, որի վերլուծությամբ կարելի է եզրահանգման գալ, որ առկա է բանդիտիզմի հանցակազմ: Դրան քիչ թե շատ վերաբերող միակ ցուցմունքը տվել է գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանը, որը վերաբերում է բանդիտիզմի դասագրքային բնորոշմանը և փաստական հանգամանքներ չի պարունակում:
Գտնում է, որ բանդիտիզմի հանցակազմի առկայության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը անհիմն է, քանի որ ապացույցներ չկան այն մասին, որ տվյալ դեպքում առկա է խմբի անդամների միջև հանցավոր գործունեության վրա հիմնված կայուն հարաբերություններ, հանցագործությունների մանրակրիտ պլանավորում և նախապատրաստում, խմբի անդամների միջև դերերի հստակ բաժանում:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ:
20. Ամբաստանյալ Հ.Կոջոյանի պաշտպան Ա.Ֆերոյանն իր վերաքննիչ բողոքում փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ` դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական նորմերի խախտմամբ:
Ի հիմնավորումն իր վերոնշյալ փաստարկների՝ բողոքի հեղինակը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, մեղսագրվող արարքում արձանագրելով Հ.Կոջոյանի մեղավորության առկայությունը, պատշաճորեն չի հիմնավորել և չի պատճառաբանել իր հետևությունը, հակառակ դեպքում` ակնառու կդառնար մեղսագրվող արարքի բացակայության հանգամանքը։ Քրեական գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համադրման և օբյեկտիվ գնահատման հիման վրա ակնհայտ է դառնում, որ վարույթն իրականացնող մարմինը ոչ թե ապացույցների հիման վրա է որոշել հանցագործություն կատարած անձին, այլ անհիմն դատողություններով ընտրել նրան, այնուհետև բոլոր ապացույցները հարմարեցրել է, ինչի վառ օրինակ է համարվում այն, որ բոլոր ապացույցներն ի սկզբանե հարմարեցված են եղել այն անձի հետ, ով վաղուց արդեն մեղադրյալ չի համարվում և կալանքից ազատվել է արդարացման հիմքով։ Այդ անձի վերաբերյալ ապացույցները այնպես պրոֆեսիոնալ կերպով են հարմարեցվել, որ դրանց ուսումնասիրությամբ կասկած անգամ չի կարոդ առաջանալ, որ հանցագործությանը նա չի մասնակցել։ Նույն դատապարտելի պրոֆեսիոնալիզմով հարմարեցվել են նաև ապացույցները ներկայիս մեղադրյալների մասով և դրա հետևանք է այն, որ գրեթե բոլոր վկաները, այդ թվում նաև հանցագործներին տեսած, քրեական գործի համար առանցքային նշանակություն ունեցող վկա Կարեն Ասլանյանը ևս բեկումնավոր կերպով փոխել է իր ցուցմունքները` ենթադրյալ հանցագործի դիմագծերի մանրակրկիտ նկարագրության, նրանց հագին եղած հագուստների գույների, ինչպես նաև նրանց հասակի մասով։ Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ Կարեն Ասլանյանը նշված հանգամանքների վերաբերյալ փոխել է իր ցուցմունքները, քանի որ քննությամբ ապացուցվել է, որ դեպքի օրը Հայկ Կոջոյանի և Կարեն Վարդանյանի հագին եղել է ոչ թե սպիտակ, այլ գորշ գույնի հագուստ, նրանք ոչ թե բարձրահասակ են, այլ երկուսն էլ ցածրահասակ են։ Հետնաբար, եթե Կարեն Ասլանյանը չփոխեր իր ցուցմունքները, ապա այս դեպքում կրկին կհիմնավորվեր հանցագործությունը նրանց հենց երկուսի կողմից կատարված չլինելու հանգամանքը։ Հետևաբար վարույթն իրականացնող մարմնի գերխնդիրն է եղել ամեն գնով վկայի ցուցմունքը հարմարեցնել գործի փաստերին, որպեսզի հնարավոր չլինի հիմնավորել մեղադրյալների անմեղությունը, սակայն այդ մասով վարույթն իրականացնող մարմինը հավանաբար հաշվի չի առել տուժողի հայտնած այն տեղեկությունը, որ հանցագործներից մեկը եղել է սպիտակ հագուստով: Այսինքն, տուժողի հայտնած տեղեկությունն այս մասով ամբողջությամբ համընկնում է վկա Կարեն Ասլանյանի սկզբնական ցուցմունքներին։ Պաշտպանության կողմի համոզմամբ` եթե տուժողը մահացած չլիներ, ապա վարույթն իրականացնող մարմնի անօրինական գործողությունների հետևանքով նա ևս կփոխեր իր հայտնած տեղեկությունները և կնշեր, որ հանցագործների հագին եղել է ոչ թե սպիտակ, այլ սև գույնի հագուստ։ Ուշագրավ է նան այն, որ քննության սկզբնական փուլում Կարեն Ասլանյանը նշել է, որ ինքը տեսել է հանցագործներից մեկի դեմքը և մանրամասնորեն նկարագրել է վերջինիս դիմագծերը, որի հիման վրա կազմվել է ֆոտոռոբոտ։ Այնուհետև, երբ ձերբակալվել են մեղադրյալները և վարույթն իրականացնող մարմնի համար արդեն իսկ պարզ է դարձել, որ ֆոտոռոբոտում նկարագրված անձնավորությունը որևէ կերպ չի նույնանում մեղադրյալներից և ոչ մեկի հետ, այդ ժամանակ Կարեն Ասլանյանը շատ անսպասելիորեն վարույթն իրականացնող մարմնին հայանել է, որ երկու հանցագործներն էլ եղել են դիմակով, և ինքը նրանց դեմքը չի տեսել։ Բացի այդ, հանցագործների հասակի մասով էլ է նրա ցուցմունքը փոխվել. սկզբում նշել է, որ հանցագործներից մեկը բարձրահասակ էր և հագին կար սպիտակ գույնի «վադալասկա», իսկ այնուհետև անսպասելիորեն փոխել է իր ցուցմունքը՝ նշելով, որ նրանք երկուսն էլ ցածրահասակ էին և սև գույնի հագուստներով։ Բացի այդ, Հայկ Կոջոյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված է նաև այն, որ ավազակային հարձակման ժամանակ նա ևս գտնվել է տարադրամի փոխանակման կետում և Կարեն Վարդանյանի կողմից կատարված կրակոցը միջանցիկ ձևով անցել է նրա բազկի միջով ու կպել տուժողին։ Գործում առկա ապացույցների ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դարձել, որ Հայկ Կոջոյանի արյան գեթ մի կաթիլ առկա չի եղել ինչպես դեպքի վայրում, այնպես էլ տուժողի մարմնի և հագուստների կամ հայտնաբերված գնդակի վրա, որպիսի հանգամանքն ուղղակիորեն վկայում է այն մասին, որ Հայկ Կոջոյանը չի գտնվել դեպքի վայրում և այնտեղ հրազենային վնասվածք չի ստացել։ Նշվածը հիմնավորվում է նաև Գոհար Գաբրիելյանի` 2013 թվականի հունիսի 12-ի ցուցմունքով, որում նա նշել է, որ կռիվ անելու ժամանակ է Հայկի ձեռքը վնասվել։ Միևնույն ժամանակ, Հայկ Կոջոյանը դեպքից մի քանի օր անց բերման է ենթարկվել ոստիկանության Մաշտոցի բաժին, այնուհետև ձերբակալվել է, սակայև նրա զննության ժամանակ հրազենային վնասվածք չի հայտնաբերվել, ինչն էլ ուղղակիորեն վկայում է այն մասին, որ Հայկ Կոջոյանի ձեռքը ոչ թե վնասվել է Կարեն Վարդանյանի կողմից գործադրված հրազենի միջոցով, այլ բոլորովին այլ վայրում վիճաբասության ժամանակ։ Հակառակ մոտեցման պարագայում անհնարին է փամփուշտի ուժգին ելքի հետևանքով հրազենային վնասվածք ունեցող անձի արյունը չթափվեր տուժողի մարմնի և հագուստների, գնդակի վրա կամ դեպքի վայրում։ Ուշագրավ է նաև այն, որ տուժողի մարմնից հանված գնդակի վրա ևս Հայկ Կոջոյանի արյան հետքեր չեն հայտնաբերվել, ինչը դարձյալ ապացուցում է, որ Հայկ Կոջոյանը դեպքի վայրում չի գտնվել և այնտեղ հրազենային վնասվածք չի ստացել։ Անհնարին է պատկերացնել նաև այն, որ գնդակը կարող է միջանցիկ ձևով անցնի անձի մարմնի միջով և չարյունոտվի, իսկ դեպքի վայրում և տուժողի մարմնի ու հագուստի վրա արյուն չթափվի։ Այս հանգամանքի պարզաբանման հետ կապված պաշտպանական կողմը միջնորդություն է ներկայացրել դատահետքաբանական փորձագետներին պարզաբանումներ տալու համար դատարան հրավիրելու մասին, սակայն դատարանի անհիմն որոշմամբ ներկայացված միջնորդությունը մերժվել է։
Գտնում է, որ վերը նշվածի լույսի ներքո հիմնավորվում է ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի հայտարարությունն այն մասին, որ ինքն այդ ավազակային հարձակումը կատարել է ոչ թե Ռաֆայել Հարոյանի և Հայկ Կոջոյանի հետ, այլ կատարել է ներկայումս «Արթիկ» քրեակաաարողական հիմնարկի կալանավոր «Ջուկ» մականունով Վահան Քյարամի Գալստյանի հետ, և որ այդ հանցագործության կատարմանը նրանք չեն մասնակցել: Նշված հանգամանքը պարզաբանելու կապակցությամբ պաշտպանական կողմը միջնորդություն է ներկայացրել «Արթիկ» քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր «Ջուկ» մականունով Վահան Քյարամի Գալստյանին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու մասին, սակայն Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ այդ միջնորդությունը մերժվել է: Արդյունքում խախտվել է Հայկ Կոջոյանի` «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը, ինչն ըստ էության դրսևորվել է նաև նրանում, որ այդպես էլ դատարան չի հրավիրվել և չի հարցաքննվել Կարեն Վարդանյանի կողմից մատնանշված այն անձնավորությունը, ով ըստ Կարեն Վարդանյանի ցուցմունքի՝ վերջինիս հետ կատարել է ավազակային հարձակումը, որպիսի մոտեցումը չի կարող արդարադատություն համարվել, և սույն գործով արդարադատություն չի իրականացվել։
Ըստ բողոքի հեղինակի` ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանի ցուցմունքը գործով վկաների սկզբնական ցուցմունքների և տուժողի հայտնած տեղեկությունների հետ գնահատելիս ակնհայտ է դառնում, որ Հայկ Կոջոյանը դեպքի վայրում ընդհանրապես չի էլ եղել։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ դատաքննության ավարտական փուլում առաջադրված մեղադրանքի փոփոխման հետևանքով խախտվել է Հայկ Կոջաանի արդար դատաքննության իրավունքը, քանի որ վերջինս հնարավորություն չի ունեցել այդ փոփոխված մեղադրանքի դեմ պաշտպանվելու, միջնորդել է գործի քննությունը վերսկսել սկզբից, սակայն Առաջին ատյանի դատարանի անհիմն որոշմամբ այդ միջնորդությունը մերժվել է։ Բացի այդ, գործում առկա չէ բանդիտիզմի հանցակազմի առկայության հանգամանքը հիմնավորված համարելու համար որևէ ապացույց։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել. ամբաստանյալ Հայկ Կոջոյանին արդարացնել՝ հոչակելով վերջինիս անմեղությունը, իսկ նրա անմեղությունն ամբողջ ծավալով փաստելու անհնարինության դեպքում` քննարկման առարկա դարձնել բանդիտիզմի հանցակազմի առկայության հանգամանքը և այդ մասով ամբաստանյալ Հայկ Կոջոյանին արդարացնել՝ հռչակելով վերջինիս անմեղությունը, այդ պահանջների կամ դրանցից որևէ մեկի բավարարման անհնարինության դեպքում քննարկման առարկա դարձնել դատաքննության ավարտական փուլում Հայկ Կոջոյանին առաջադրված մեղադրանքների փոփոխման իրավաչափության հանգամանքը և Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն այդ մասով բեկանել և փոփոխել, կամ գործն ուղարկել առաջին ատյանի դատարան
նոր քննության:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները.
21. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 18-20-րդ կետերում շարադրված վերաքննիչ բողոքների հիմքերն ու հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին հերթին պետք է անդրադառնալ նախաքննության մարմնի կողմից առաջադրված մեղադրանքները դատաքննության ընթացքում մեղադրողի կողմից փոփոխվելու և ամբաստանյալներին նոր մեղադրանքներ առաջադրվելու իրավաչափության առնչությամբ բարձրացված հարցերին:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե առաջին ատյանի դատարանում դատական քննության ընթացքում մեղադրողը գտնում է, որ առաջադրված մեղադրանքը խստացման կամ մեղմացման առումով ենթակա է լրացման կամ փոփոխման, քանի որ ի հայտ են եկել այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել մինչդատական վարույթում, և եթե գործի փաստական հանգամանքները հնարավորություն չեն տալիս մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու առանց դատական քննությունը հետաձգելու, ապա դատարանին ներկայացնում է առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու համար դատական քննությունը հետաձգելու վերաբերյալ միջնորդություն: Մեղադրողը նման միջնորդությամբ կարող է հանդես գալ մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը:
2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված հիմքերի առկայության դեպքում դատարանը դատախազի միջնորդությամբ հետաձգում է նիստը` անհրաժեշտ քննչական և այլ դատավարական գործողություններ կատարելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու համար: Նիստը կարող է հետաձգվել ոչ ավելի, քան մեկ ամսով, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ անհրաժեշտ քննչական և այլ դատավարական գործողություններ կատարելու համար ողջամտորեն պահանջվում է ավելի երկար ժամկետ:
Առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու դեպքում մեղադրողը կազմում է առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշում, որը ձեռք բերված նյութերի հետ ներկայացնում է դատարան:
3. Մեղադրողը կարող է մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը փոխել մեղադրանքը, այդ թվում նաև` խստացման առումով, եթե դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները անհերքելիորեն վկայում են, որ ամբաստանյալը կատարել է այլ հանցանք, քան այն, որը նրան մեղսագրվում է:
4. Տուժողին, քաղաքացիական հայցվորին, քաղաքացիական պատասխանողին կամ նրանց ներկայացուցիչներին դատարանը նոր մեղադրանքին ծանոթանալու համար ժամանակ է տրամադրում նրանց միջնորդության դեպքում, իսկ ամբաստանյալին և նրա պաշտպանին` անկախ միջնորդությունից:
(…)»:
Նախաքննության մարմինը սույն գործով ամբաստանյալներից Կ.Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Ռ.Հարոյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Հ.Կոջոյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ Տ.Հովհաննիսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Դատաքննության ընթացքում՝ 2016 թվականի հուլիսի 14-ին, օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված իր լիազորությունից՝ մեղադրողը փոփոխել է նախաքննությամբ առաջադրված մեղադրանքները և ամբաստանյալներին առաջադրել է նոր մեղադրանքներ, այդ թվում` Կ.Վարդանյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 8-րդ կետը), Հ.Կոջոյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 9-րդ կետը), Ռ.Հարոյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 10-րդ կետը), իսկ Տ.Հովհաննիսյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 11-րդ կետը)։
Ինչպես երևում է սույն գործով բերված վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումներից, բողոքաբերները, որպես գործով մեղադրողի կողմից դատաքննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխության անիրավաչափության հիմնավորում են վկայակոչել ՀՀ սահմանադրական դատարանի` 2010 թվականի ապրիլի 2-ի ՍԴՈ-872 որոշմամբ արձանագրված սահմանադրաիրավական մեկնաբանությունները, որոնց համակարգային վերլուծությունից հետևում է, որ դրանք ըստ էության վերաբերում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի ոչ թե 3-րդ մասով սահմանված իրավակարգավորմանը, այլ` նույն հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 5-րդ մասերի դրույթների` ՀՀ Սահմանադրությանը համապատասխանելիության հարցերին, և վերջիններիս վերաբերյալ արտահայտած իրավական դիրքորոշումների արդյունքում էլ ՀՀ սահմանադրական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի 5-րդ մասի դրույթները ճանաչել է ՀՀ Սահմանադրությանը հակասող և անվավեր, իսկ նույն հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի դրույթները` այդ որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների շրջանակներում ՀՀ Սահմանադրությանը համապատասխանող:
Ընդ որում, մեկ այլ` կոնկրետ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի 3-րդ մասի` ՀՀ Սահմանադրությանը համապատասխանության հարցը որոշելու վերաբերյալ գործով կայացրած իր` 2011 թվականի փետրվարի 4-ի ՍԴՈ-934 որոշմամբ ՀՀ սահմանադրական դատարանն այնպիսի իրավական դիրքորոշումներ չի արտահայտել, որոնք կարող էին թերևս հիմք հանդիսանալ կասկածի տակ դնելու սույն գործով մեղադրողի կողմից ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները դատաքննության ընթացքում փոփոխելու իրավաչափության հարցը: Միևնույն ժամանակ, այդօրինակ հիմքեր չեն տալիս նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի դրույթների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումներում (տե'ս, ի թիվս այլնի, առաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իրավական ընթացակարգերի մասին Ս.Նալբանդյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշմումը, Ա.Սերոբյանի և Էդ.Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/13 որոշումը, Էդ.Նագդալյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԿԴ/0108/01/14 որոշմումը) արձանագրված իրավական դիրքորոշումները:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով մեղադրողի կողմից դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների փոփոխումը և նոր մեղադրանքների առաջադրումն անիրավաչափ ճանաչելու ինչպես փաստական, այնպես էլ իրավական հիմքերը բացակայում են, իսկ հակառակի վերաբերյալ բողոքաբերների դատողություններն ու պնդումներն անհիմն են ու առարկայազուրկ:
Ընդ որում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերով սահմանված իրավակարգավորման և սույն գործի փաստական հանգամանքների (տե'ս, ի թիվս այլնի, մեղադրողի կողմից մեղադրանքների փոփոխության և նոր մեղադրանքների առաջադրման օրվա` 2016 թվականի հուլիսի 14-ի, և հետագայում` մինչև 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ը կայացած դատական նիստերի արձանագրությունները) համադրումից հետևում է, որ անհիմն ու մանրամասն անդրադառնալու տեսանկյունից իրավական արժեքից զուրկ է նաև ամբաստանյալ Հ.Կոջոյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում ներկայացված պնդումն առ այն, որ մեղադրանքի փոփոխման հետևանքով խախտվել է իր պաշտպանյալի արդար դատաքննության իրավունքը, քանի որ գործի քննությունը սկզբից վերսկսելու մասին իր միջնորդությունը մերժվել է:
22. Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքների` դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների թույլատրելիության առնչությամբ ներկայացված հիմնավորումներին` Վերաքննիչ դատարանը նախ արձանագրում է հետևյալը.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները.
(…),
դ. հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության (…)»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3 (դ) ենթակետի վերաբերյալ իր մեկնաբանություններով` Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ եթե մեղադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորություն չի տրվել հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տե՛ս Ունտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռը, գանգատ թիվ 9120/80, 31-33-րդ կետեր)։ Անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորություն պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տե՛ս Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռը, գանգատներ թիվ 29900/96 և այլն, 65-րդ կետ)։
Ընդ որում, վերոնշյալ` Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտություն, որոնք բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառվել են (տե՛ս Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 28490/95, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 47986/99, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռը, գանգատ թիվ 72596/01, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռը, գանգատ թիվ 44023/02, 102-րդ կետ, և այլն)։
Սույն գործի փաստերի վերլուծությունից հետևում է, որ մինչդատական վարույթի ընթացքում (նախաքննության փուլում) Տ.Հովհաննիսյանն առերեսվել է ինչպես Ռ.Հարոյանի, այնպես էլ Կ.Վարդանյանի և Հ.Կոջոյանի (նաև այլոց) հետ, որին մասնակցել են նաև նրանց պաշտպանները: Տ.Հովհաննիսյանն առերես պնդել և վերահաստատել է իր ցուցմունքները, կողմերն օգտվել են հարցեր տալու իրավունքից, առերեսվողներին հարցեր տալու հնարավորությունը վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից չի սահմանափակել (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 13-րդ կետի 1-ին ենթակետը): Այլ կերպ` Առաջին ատյանի դատարանում Տ.Հովհաննիսյանը չի հրաժարվել իր նախաքննական ցուցմունքներից` պնդելով դրանք, և օգտվելով իր` ՀՀ ներպետական և միջազգային իրավական ակտերով, այդ թվում նաև` «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի նույն 6-րդ հոդվածով ամրագրված հիմնարար (նվազագույն) իրավունքից, դատաքննության ընթացքում ցուցմունք չի տվել:
Վերոգրյալի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալներից որևէ մեկի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում տեղի չի ունեցել, և որևէ իրավաչափ հիմք կամ պատճառ չկա նույն գործով ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքները սույն գործով անթույլատրելի նյութ ճանաչելու և ամբաստանյալների մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցների շարքից հանելու համար, իսկ հակառակի մասին բողոքաբերների դատողություններն ու պնդումներն անհիմն են և առարկայազուրկ:
Անդրադառնալով Վ.Գաբրիելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողությունների (առգարավման և քննչական փորձարարության) վերաբերյալ արձանագրությունների թույլատրելիության հարցին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Ա.Սարգսյանի և Ժ.Սեֆիլյանի վերաբերյալ գործորով որոշումներում արձանագրված իրավական դիրքորոշումների համադրումից հետևում է, որ «Թունավոր ծառի պտուղները թունավոր են» համընդհանուր ճանաչում ունեցող տեսության՝ ՀՀ քրեական դատավարությունում կիրառելի մեկնաբանությունը հետևյալն է. «Օրենքի խախտմամբ կատարված և դատավարության մասնակիցների իրավունքների էական խախտման հանգեցրած գործողության արդյունքում ստացված փաստական տվյալը, ինչպես նաև անօրինական ճանապարհով ստացված տվյալի վրա հիմնված (դրանից բխած) կամ դրա հետ պատճառահետևանքային կապի մեջ գտնվող մյուս փաստական տվյալները, անկախ գործի համար ունեցած նշանակությունից, չեն կարող ընդգրկվել կոնկրետ քրեական գործով ապացույցների համակցության մեջ և դրվել մեղադրանքի հիմքում, բացառությամբ այն դեպքի, երբ քրեական հետապնդման մարմինն օբեկտիվորեն կարող էր ողջամիտ ջանքերով ձեռք բերել այդ տվյալներն ու դրանք ձեռք է բերել օրինական ճանապարհով:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններից դուրս լինելու հիմքով չանդրադառնալով վկա Վ.Գաբրիելյանի նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի նյութ ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևության հիմնավորվածության հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործի փաստական տվյալների համաձայն` Վ.Գաբրիելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողությունների (առգարավման և քննչական փորձարարության) վերաբերյալ արձանագրությունները ձեռք են բերվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, առանց դատավարության մասնակիցների իրավունքների խախտման և օրենքով սահմանված կարգով (օրինական ճանապարհով), պայմանավորված չեն և էության մեջ պատճառահետևանքային կապի մեջ չեն գտնվում Վ.Գաբրիելյանի` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ապացույցների շարքից հանված ցուցմունքների հետ, քրեական հետապնդման մարմինն օբյեկտիվորեն կարող էր ողջամիտ ջանքերով ձեռք բերել դրանցում ամրագրված փաստական տվյալները, և էության մեջ ձեռք է բերել առանց քրեադատավարական օրենքի էական խախտման և օրինական ճանապարհով:
23. Անդրադառնալով բերված վերաքննիչ բողոքների` դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների արժանահավատության և դրանց գնահատման արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արված հետևությունների և ամբաստանյալների արարքներին տրված իրավական գնահատականների առնչությամբ ներկայացված փաստարկներին ու հիմնավորումներին` Վերաքննիչ դատարանը նախ անհրաժեշտ է համարում բողոքաբերների կողմից բարձրացված հարցերի համատեքստում բացահայտել «նախնական համաձայնությամբ գործող անձանց խումբ» և «կազմակերպված խումբ» եզրույթների, ինչպես նաև բանդիտիզմի և ավազակության հանցակազմերի առանձնահատկությունները:
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես` մինչև հանցագործության սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին։
3. Հանցանքը համարվում է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված, եթե դա կատարվել է այնպիսի անձանց կայուն խմբի կողմից, ովքեր նախապես միավորվել են մեկ կամ մի քանի հանցանքներ կատարելու համար։
(...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի համաձայն`
«Անձանց կամ կազմակերպությունների վրա հարձակվելու նպատակով կազմակերպված զինված խումբ (բանդա) ստեղծելը, այդպիսի խումբ ղեկավարելը կամ բանդայի կողմից կատարվող հարձակումներին մասնակցելը՝ պատժվում է (…):
2. Բանդայում մասնակցությունը՝ պատժվում է (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝ պատժվում է (…)»:
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ`
(...) պատժվում է պատժվում է (…)»:
3. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից,
3) առողջությանը ծանր վնաս պատճառելով`
(...) պատժվում է պատժվում է (…)»:
Նախ, ինչպես հետևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համեմատական վերլուծությունից, հանցակցության վերոնշյալ երկու ձևերը՝ նախնական համաձայնությամբ գործող անձանց խումբը և կազմակերպված խումբը, միմյանցից տարբերակելու համար էական նշանակություն ունեն հետևյալ երեք չափանիշները՝
ա) կայունությունը,
բ) միավորվածությունը,
գ) մեկ կամ մի քանի հանցանքներ կատարելը։
Կայունության հատկանիշն արարքը կազմակերպված խմբի կողմից որակելու համար անհրաժեշտ, հիմնական չափանիշն է։
Կազմակերպված խմբի կայունությունը դրսևորվում է խմբի ամրությամբ, անդամների կողմից իրենց առջև դրված նպատակներին հասնելու համար անհրաժեշտ կազմակերպվածությամբ, խմբի անդամների ջանքերի համաձայնեցվածությամբ, խմբի մեկ կամ մի քանի անդամների կողմից մյուսներին ղեկավարելով, հատուկ, խմբի գործունեության համար անհրաժեշտ ներխմբային նորմերի առկայությամբ։
Ընդ որում, յուրաքանչյուր դեպքում կայունությունը բնութագրող վերոնշյալ հատկանիշները պետք է գնահատվեն գործի կոնկրետ հանգամանքների լույսի ներքո։
Կազմակերպված խմբի միավորվածության չափանիշը ենթադրում է մեկ կամ մի քանի հանցագործություններ կատարելու մշակված ծրագրերի առկայություն, այդ ծրագրերի ակտիվ իրականացում, ոտնձգությունը համատեղ կատարելու մշակված եղանակների առկայություն, դերերի՝ մշակված տեխնիկական բաշխում, հանցանքի կատարումը դյուրին դարձնելուն ուղղված՝ նախապես պայմանավորված գործողությունների կատարում, հանցանքի կատարման համար բարենպաստ պայմանների ստեղծում։
Կազմակերպված խումբն ստեղծվում է տևական ժամանակ հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելու նպատակով, դրա ստեղծման նպատակը, որպես կանոն, մի շարք հանցանքներ, այդ թվում՝ համասեռ հանցագործություններ կատարելն է։ ՀՀ քրեական օրենսդրությունը չի բացառել, սակայն, որ խումբը կարող է ստեղծվել մեկ, սակայն երկարատև և մանրակրկիտ պլանավորված հանցագործություն կատարելու նպատակով։ Այս առումով կարևորվում են կազմակերպված խմբին բնորոշ վերոնշյալ երկու չափանիշները՝ կայունությունը և միավորվածությունը, քանի որ կազմակերպված խմբի յուրաքանչյուր անդամ գիտակցում է, որ կայուն և միավորված խմբի կազմի մեջ է մտնում, մասնակցում է խմբի անդամների փոխադարձ համաձայնությամբ կատարվող արարքներին կամ դրանց մի մասին։
Միևնույն ժամանակ, հարկ է նաև արձանագրել, որ վերը նշվածներից զատ, գոյություն ունեն նաև նախնական համաձայնությամբ գործող անձանց և կազմակերպված խմբի տարբերակման լրացուցիչ չափանիշներ, որոնք պետք է հաշվի առնվեն հիմնական չափանիշները գնահատելիս։ Դրանք են՝ կազմակերպված խմբի կողմից կատարվող հանցագործության երկարատև պլանավորումը, տևական ժամանակով հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելու նպատակը, խմբի նյութատեխնիկական հագեցվածությունը, ընդհանուր ֆինանսական միջոցների առկայությունը և այլն (տե՛ս mutatis mutandis ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Ալիկ Մաթևոսյանի և Ռաֆիկ Հարությունյանի վերաբերյալ 2008 թվականի հուլիսի 25-ի թիվ ՎԲ-48/08 և Հասմիկ Ժորայի Մալխասյանի ու մյուսների վերաբերյալ 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԼԴ/0136/01/10 որոշումները)։
Ինչպես հետևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի դրույթների բովանդակային վերլուծությունից, այդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում անձանց կամ կազմակերպությունների վրա հարձակվելու նպատակով կազմակերպված զինված խումբ (բանդա) ստեղծելու, այդպիսի խումբը ղեկավարելու կամ դրա կողմից կատարվող հարձակումներին մասնակցելու համար։ Բանդիտիզմի անմիջական օբյեկտը քաղաքացիների, հասարակության և պետության անվտանգության պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են, որպես լրացուցիչ օբյեկտ հանդես են գալիս անձի կյանքը, առողջությունը, սեփականությունը, պետական և հասարակական կազմակերպությունների, հիմնարկների, ձեռնարկությունների բնականոն գործունեութ-յունը։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դրույթների վերլուծությունից հետևում է, որ այդ հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում ավազակության՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակման համար, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով։
Ավազակությունը երկօբյեկտ հանցագործություն է. հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականությունն է, իսկ լրացուցիչ օբյեկտ են հանդիսանում մարդու կյանքը կամ առողջությունը։
Բանդիտիզմն ավազակությունից տարբերվում է մի շարք հատկանիշներով, մասնավորապես՝ բանդան կայուն կազմակերպված խումբ է, որը ստեղծվում է քաղաքացիների կամ կազմակերպությունների վրա հարձակումներ գործելու նպատակով։ Բացի այդ, բանդայի կարևոր հատկանիշներից է զենքի առկայությունը, ինչն ավազակության համար պարտադիր պայման չէ։ Բանդիտիզմի համար պարտադիր է կազմակերպված խմբի, առնվազն երկու անդամի առկայությունը, իսկ ավազակությունը կարող է կատարվել նաև մեկ անձի կողմից։ Բանդիտիզմի հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է այնպիսի արարքներով, որոնք հաճախ իրենց մեջ այլ հանցագործության հատկանիշներ չեն պարունակում։ Բանդիտիզմի հանցակազմն ավարտված է այն դեպքում, երբ բանդան ստեղծվում է կամ երբ անձը անդամակցում է բանդային կամ էլ մասնակցում բանդայի կողմից կատարված հարձակմանը։ Արարքը բանդիտիզմ որակելու համար չի պահանջվում այլ հանցանքի կատարում, ուստի քննարկվող պարագայում բացակայում է ամբողջի և մասի հարաբերակցությունը։ Իսկ այն բոլոր դեպքերում, երբ ավազակության ժամանակ անձի դեմ կատարված կոնկրետ հանցանքն ավելի ծանր հանցագործություն է, արարքը պետք է որակվի համակցությամբ, ինչը հավասարապես վերաբերելի է ինչպես բանդիտիզմի և ավազակային հարձակման, այնպես էլ դրանց և ավազակությամբ կամ (և) բանդիտիզմով զուգորդված սպանությանը (տե'ս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին։
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա։ Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Ռազմիկի Հովհաննիսյանի և Աշոտ Վաղարշակի Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը)։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերվող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «[Ա]պացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը» (տե’ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ անդրադառնալով նաև անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ մյուս չափանիշին` անմեղության կանխավարկածին, ինչպես նաև ապացույցի արժանահավատությունը որոշելու չափորոշիչներին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է. «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(...)Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե’ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)
24. Նախորդ կետում մեջբերված քրեաիրավական և քրեադատավարական դրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում արձանագրված դատողությունների և մեջբերված նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո, սույն որոշման 16-րդ կետում արձանագրված փաստական հանգամանքների և սույն որոշման 22-րդ կետում արձանագրված հետևությունների հաշվառմամբ, վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտած ապացույցները (տե'ս սույն որոշման 13-րդ կետի 1-40-րդ ենթակետերը), այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը գնահատելով ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, դրանցից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ հիմքեր չկան չհամաձայնելու Առաջին ատյանի դատարանի հետևությանն առ այն, որ սույն գործով ամբաստանյալներից Ռ.Հարոյանը Երևան քաղաքում գտնվող կազմակերպությունների՝ տարադրամի փոխանակման կետերի և դրանցում աշխատող անձանց վրա զինված հարձակումներ գործելու նպատակով 2012 թվականի սեպտեմբերին ստեղծել է կազմակերպված զինված խումբ` բանդա, որի կազմում ընդգրկել է ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանին, ղեկավարել բանդան, հանցավոր նպատակներն իրականացնելու համար կազմակերպված խմբով ապօրինաբար ձեռք են բերել 12 մմ տրամաչափի «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան` համապատասխան փամփուշտներով, Տ.Հովհաննիսյանի հետ հետևել են տարադրամի փոխանակման կետի սեփականատեր Բ.Հովհաննիսյանի տեղաշարժին, ընտրել վերջինիս վրա հարձակում կատարելու առավել նպաստավոր վայրը, ապա «Վինչեստր» տեսակի հրացանի գործադրմամբ կատարել են տուժող Բ.Հովհաննիսյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնությամբ՝ առողջության ծանր վնասի պատճառմամբ ուղեկցված ավազակային հարձակում: Մասնավորապես, ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանը 2012 թվականի սեպտեմբերին մանրամասն ծրագրել և կազմակերպել է Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 22-րդ շենքի դիմացի կրպակաշարում արտարժույթի առք ու վաճառքի գործառնություն իրականացնող «Դաշինք» ՍՊ ընկերության հիմնադիր Բ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ զինված ավազակային հարձակումը և այն իրականացնելու նպատակով նույն ամսին բանդայի անդամ Տ.Հովհաննիսյանի միջոցով Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի բնակիչ Մ.]արգսյանից 200.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք են բերել «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացան, որից հետո Ռ.Հարոյանը կատարել է ծրագրավորած ավազակային հարձակման ընթացքում յուրաքանչյուրի դերաբաշխումը։ Ավազակային հարձակմամբ գումարներ հափշտակելու հանցավոր դիտավորությամբ Ռ.Հարոյանը բանդայի անդամ Տ.Հովհաննիսյանի հետ 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին` ժամը 19։30-ի սահմաններում, «ՎԱԶ 2121» մակնիշի ավտոմեքենայով, զինված «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացանով, ուղևորվել են Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 26 շենքի մոտ, որտեղից հետևել են նույն փողոցի վերոհիշյալ հասցեում՝ տարադրամի փոխանակման կետում գտնվող Բ.Հովհաննիսյանին։ Նկատելով, որ վերջինս սպորտային պայուսակը ձեռքին դուրս է եկել տարադրամի փոխանակման կետից և անձնական օգտագործման «Մերսեդես Էս 600» մակնիշի 19 ՕԼ 758 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Ալեք Մանուկյան փողոցով ուղևորվում է տուն՝ նախապես որոշած կարճ երթուղիով հասել են նրա բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևան քաղաքի Քաջազնունի փողոցի թիվ 5 շենքի մոտ և սպասել Բ.Հովհաննիսյանի ժամանմանը։ Այնուհետև տեսնելով, որ Բ.Հովհաննիսյանը, վարած մեքենայից իջնելով, սպորտային ճամպրուկը ձեռքին մտնում է շքամուտք՝ Ռ.Հարոյանը, «Վինչեստր» տեսակի հրացանով զինված, մեքենայից իջել և հետևել է Բ.Հովհաննիսյանին, իսկ Տ.Հովհաննիսյանը, դերաբաշխմանը համաձայն, ավտոմեքենայի սրահից հսկել է անցուդարձը` հետևելով բանդայի ղեկավար Ռ.Հարոյանի գործողություններին և սպասելով իրավիճակային միջամտության, միաժամանակ նախապատրաստվելով ավտոմեքենայով դեպքի վայրից Ռ.Հարոյանին արագ հեռացնելուն։ Վերջինս, համոզված լինելով, որ գումարը սպորտային պայուսակում է, դիմակավորված, կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, այն է՝ ձեռքին գտնվող «Վինչեստր» տեսակի հրացանի ցուցադրմամբ շքամուտքում Բ.Հովհաննիսյանից պահանջել է պայուսակը թողնել և հեռանալ, սակայն Բ.Հովհաննիսյանը վերոնշյալ պահանջին չի ենթարկվել, ընդառաջ գնալով` փորձել է բռնել և վնասազերծել Ռ.Հարոյանին՝ հետապնդելով մինչև բակ, սակայն տուժողին մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ` Ռ.Հարոյանը կրակոց է արձակել նրա ոտքերի ուղղությամբ՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով ծանր վնաս՝ ձախ ճաճանչոսկրի փակ ներմղված կոտրվածք, աջ ազդոսկրի բաց բազմաբեկորային կոտրվածք, որը զուգակցվել է աջ ազդրի շրջանի միջանցիկ հրազենային վնասվածքներով: Ապա՝ կանխելով Բ.Հովհաննիսյանի վերոնշյալ իրավաչափ գործողությունները, առանց պայուսակին տիրանալու, զենքը ձեռքին՝ վերադարձել է իրեն սպասող «ՎԱԶ 2121» մակնիշի ավտոմեքենա և Տ.Հովհաննիսյանի վարած հիշյալ ավտոմեքենայով դիմել փախուստի։
Փոխանակման կետերի վրա զինված հարձակումները դյուրին և արդյունավետ դարձնելու նպատակով` ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին իրենից և Տ.Հովհաննիսյանից բաղկացած բանդայի կազմում ընդգրկել է նոր անդամների` դեռևս 2009 թվականից իր հետ բնակարանային գողությունների կատարման վրա մասնագիտացած մյուս ամբաստանյալներին` Հ.Կոջոյանին և Կ.Վարդանյանին։ Ռ.Հարոյանի ցուցումով, խմբին վերազինելու նպատակով, բանդայի անդամ Տ.Հովհաննիսյանը 2012 թվականի դեկտեմբերին Մ.Սարգսյանից 2.200 ԱՄՆ դոլարով ապօրինաբար ձեռք է բերել հրազեն հանդիսացող, 7.62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող 7.62 մմ տրամաչափի 8 մարտական փամփուշտներ, որոնք բանդայի ղեկավար Ռ.Հարոյանի ցուցումով և բանդայի անդամ Հ.Կոջոյանի գիտությամբ հանձնել է բանդայի մյուս անդամի՝ Կ.Վարդանյանի օգտագործմանը (ապօրինի կրելուն), այդ կերպ բանդայի անդամները կազմակերպված խմբով ապօրինաբար ձեռք են բերել, պահել և փոխադրել նաև վերոնշյալ հրազենը և ռազմամթերքը։
Ղեկավարելով բանդայի գործունեությունը` Ռ.Հարոյանը բանդայի անդամներ Կ.Վարդանյանի, Հ.Կոջոյանի և Տ.Հովհաննիսյանի հետ 2012 թվականի դեկտեմբերից պլանավորել են անհատ ձեռնարկատեր Ա.Մկրտչյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի 1-ին հարկում գործող տարադրամի փոխանակման կետի նկատմամբ ավազակային հարձակումը, Ռ.Հարոյանը կատարել է խմբի անդամների դերաբաշխում։ Հանցավոր այդ մտադրությունն իրագործելու նպատակով բանդայի անդամները ձեռք են բերել դիմակներ, ընտրել զինված հարձակում կատարելու համար առավել նպաստավոր պահը, նախապատրաստել հարձակման վայր հասնելու և այնտեղից հեռանալու համար անհրաժեշտ փոխադրամիջոց՝ «ՎԱԶ 2121» մակնիշի սպիտակ ավտոմեքենա։ Ռ.Հարոյանի սահմանած դերաբաշխման համաձայն՝ բանդայի անդամներ Կ.Վարդանյանը և Հ.Կոջոյանը, ղեկավար Ռ.Հարոյանը, նախապես բջջային հեռախոսներն անջատելով, բանդայի նշված կազմով 2013թ. հունվարի 13-ին՝ ժամը 00։10-ի սահմաններում, բանդայի անդամ Տ.Հովհաննիսյանի կողմից նախապես տրամադրված փոխադրամիջոցով՝ «ՎԱԶ 2121» մակնիշի սպիտակ ավտոմեքենայով, ուղևորվել են Բագրատունյաց փողոցի 18-րդ շենքի մոտ։ Ռ.Հարոյանը, լինելով արհեստավարժ վարորդ, միաժամանակ նվազեցնելով տվյալ թաղամասի բնակիչների կողմից նրան ճանաչելու նույնիսկ չնչին հնարավորությունը, մնացել է ավտոմեքենայի ղեկի մոտ՝ հսկելով անցուդարձը և ապահովելով փոխանակման կետ մուտք գործող և ավարով վերադարձող բանդայի անդամների արագ փոխադրման խնդիրը, իսկ անդամներ Հ.Կոջոյանն ու Կ.Վարդանյանը զինված հարձակում կատարելու և ավազակությամբ փոխանակման կետում գտնվող գումարները հափշտակելու դիտավորությամբ, դիմակավորված և զինված, Հ.Կոջոյանը` «Վինչեստր» տեսակի որսորդական ողորկափող հրացանով, իսկ Կ.Վարդանյանը` ապօրինաբար կրած հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» ատրճանակով, մուտք են գործել անհատ ձեռնարկատեր Ա.Մկրտչյանին պատկանող տարադրամի փոխանակման կետ, հարձակվել վերջինիս եղբայր, փոխանակման կետի աշխատակից Հ.Մկրտչյանի վրա և իրենց մոտ գտնվող զենքերի ցուցադրմամբ՝ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել են հանձնել տարադրամի փոխանակման կետում առկա ողջ գումարը։ Հարձակման ընթացքում Կ.Վարդանյանը բանդայի ղեկավարի և մյուս անդամների սահմանազանցմամբ կատարել է վերջիններիս նախնական հանցավոր դիտավորությամբ չընդգրկված դիտավորյալ հանցագործություն՝ Հ.Մկրտչյանին շահադիտական դրդումով սպանելու և հափշտակությունը մինչև վերջ հասցնելու դիտավորությամբ ապօրինաբար կրած «ՏՏ» տեսակի ատրճանակից ընդամենը 2.7x5,1 մետր չափերով փոխանակման կետի տարածքում երկու կրակոց է արձակել Հ.Մկրտչյանի ոտքին, ինչպես նաև կենսականորեն կարևորագույն օրգանների ուղղությամբ՝ որովայնի աջ հատվածին՝ պատճառելով կյանքին և առողջությանը վտանգ սպառնացող հրազենային մարմնական վնասվածքներ, որի հետևանքով գրեթե անմիջապես Էրեբունի բժշկական կենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունք տեղափոխված Հ.Մկրտչյանը պատշաճ բժշկական օգնություն ստանալու պարագայում ընդամենը 8 օր անց` 2013 թվականի հունվարի 21-ին, մահացել է հրազենային վիրավորումներով պայմանավորված թոքային զարկերակի թրոմբոէմբոլիայից, դրանց հետևանքով զարգացած ծանրագույն բարդություններից՝ սեպսիսից և հարաճուն պոլիօրգանային անբավարարությունից։ Բանդայի անդամները փոխանակման կետից հափշտակել են այնտեղ առկա առանձնապես խոշոր չափերի՝ ընդհանուր 34.051.872 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500.000 ՌԴ ռուբլի, 800 ԱՄՆ դոլար և 4.100.000 ՀՀ դրամ գումարներ, ապա բանդայի ղեկավար Ռ.Հարոյանի վարած ավտոմեքենայով դիմել փախուստի։ Հափշտակած գումարների զգալի մասը Ռ.Հարոյանի ցուցումով տրամադրվել է բանդայի անդամ Տ.Հովհաննիսյանին՝ վերջինիս և այլոց կողմից «Հայբիզնեսբանկ» ՓԲ ընկերությունից համակարգչային եղանակով կատարված հափշտակությունների փաստը ժամանակավորապես քողարկելու նպատակով, սակայն որոշակի ժամանակ անց ավազակային հարձակմանն անմիջականորեն մասնակցած բանդայի անդամներին՝ Ռ.Հարոյանին, Հ.Կոջոյանին և Կ.Վարդանյանին վերադարձվելու պայմանով:
Համաձայնելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված վերոշարադրյալ հանգամանքների հիմնավորվածության հարցում` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանի մեղավորության, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Հ.Կոջոյանի մեղավորության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են, ամբաստանյալներից և որևէ մեկի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու, հետևապես համապատասխան պահանջերի մասով բերված վերաքննիչ բողոքներ բավարարելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վերը նշված հանցանքների կատարման մեջ ամբաստանյալների մեղավորությունը, ի թիվս այլնի, հիմնավորվում է ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական, այդ թվում` մյուս ամբաստանյալների հետ առերեսումների ժամանակ տրված ցուցմունքներով (ուղղակի ապացույցներով), և այդ ցուցմունքներն ըստ էության հաստատող` Գ.Գաբրիելյանի դատաքննական և Մ.Սարգսյանի ու Մ.Մուրադյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով, բջջային օպերատորներից ստացված վերծանումներով, փորձաքննությունների եզրակացություններով, իրականացված «Օպերատիվ տեղեկությունների ձեռք բերում» ՕՀ միջոցառման արդյունքում արձանագրված փաստական տվյալներով, որոնց օբյեկտիվությունը կասկածի տակ դնելու թերևս տրամաբանական հիմքեր չկան:
Նշվածի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը էության մեջ համաձայնում է ամբաստանյալ Ռ.Հարոյանի պաշտպանի այն պնդմանը, որ ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանը գործի ելքով շահագրգռված անձ է, ինչը սակայն, հակառակ պաշտպանի պնդման տրամաբանության, թերևս ողջամիտ դատողություն կամ տրամաբանված ենթադրություն անելու հիմք չի տալիս, որ նա իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ կտար առաջինը իր, ապա նաև մյուսների դեմ, ակնհայտորեն գիտակցելով, որ դրանով հիմնավորում է նաև առնվազն երկու առանձնապես ծանր հանցագործությունների մեջ իր մեղավորությունը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի պաշտպանի այն պնդմանը, որ ավազակային հարձակման ժամանակ տուժողին կյանքից զրկելու դիտավորություն իր պաշտպանյալը չի ունեցել, Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում արձանագրել, որ սպանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ինչպես ուղղակի այնպես էլ անուղղակի դիտավորությամբ: Դրա հետ մեկտեղ, Վերաքննիչ դատարանն ամբողջությամբ հիմնավորված է համարում Առաջին ատյանի դատարանի վերլուծությունն ու դրա արդյունքում արված դատողությունն առ այն, որ սույն գործով սպանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող հատկանիշները՝ հրազեն հանդիսացող «ՏՏ» տեսակի ատրճանակով սահմանափակ տարածքում՝ 2.7 x 5,1 մետր չափերով սենյակում տուժող Հ.Մկրտչյանի մարմնի, այդ թվում՝ կենսականորեն կարևորագույն օրգանների՝ որովայնի ուղղությամբ կրակելը, որովայնի աջ կեսի առաջային մակերես թափանցող հրազենային վնասվածքների վերքային խողովակի ուղղությունը` վերից՝ վար, երկու կրակոց կատարելը, երկու կրակոցների անվրեպությունը (առնվազն երկու հրազենային մուտքային վնասվածքներ պատճառելը), ստացած այդ հրազենային վնասվածքների և դրանից առաջացած բարդությունների հետևանքով ընդամենը 8 օր անց տուժողի մահանալը, ուղղակի պատճառահետևանքային կապը հրազենային վնասվածքների և դրանց հետևանքով առաջացած բարդությունների և տուժողի մահվան միջև, բժշկական սխալի բացակայությունը, ինչպես նաև մինչև հանցագործության սկիզբը հանցավորների մոտ նպատակի և շարժառիթի առկայությունը փաստում են, որ ամբաստանյալ Կարեն Վարդանյանը գործել է տուժող Հ.Մկրտչյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ։ Ավելին, ամբաստանյալին վերագրված արարքի որակումը հիմնավոր է նույնիսկ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի մոտ տուժողին սպանելու անորոշ (չկոնկրետացված) դիտավորության առկայության պարագայում, քանի որ տուժողն ի վերջո մահացել է ընդամենն օրեր անց, հանցավորի դիտավորյալ գործողությունների հետևանքով (առկա է ուղղակի պատճառահետևանքային կապ, որի հիման վրա նրա արարքը պետք է որակվեր ըստ փաստացի վրա հասած հետևանքի)։

Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքներում որպես ամբաստանյալների արդարացման հիմնավորումներ ներկայացված մյուս փաստարկներին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 18-20-րդ կետերը), ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այդ փաստարկները ևս կառուցված են գործի հանգամանքները միակողմանի և բացառապես պաշտպանության կողմի համար նախընտրելի սուբյեկտիվ մեկնաբանումների վրա, այդպիսիք ըստ էության ներկայացրել են նաև Առաջին ատյանի դատարանում, դրանք անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ քննվել, վերլուծվել և Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի՝ փաստարկված ու իրավաչափ գնահատականների են արժանացել ստորադաս դատարանի կողմից (մանրամասն տե՛ս դատավճիռը, դատական նիստերի արձանագրությունները և կողմերի ներկայացրած միջնորդությունների վերաբերյալ առանձին ակտերի տեսքով կայացված որոշումները):
25. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի` Կ.Վարդանյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ պահանջին ու դրա հիմնավորմանը` Վերաքննիչ դատարանը նախ արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 222-րդ հոդածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, Առաջին ատյանի դատարանը հանցանքների համակցությամբ (նաև ներառվել է մեկ այլ դատավճռով նշանակված 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ) նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանել ազատազրկում՝ 24 (քսանչորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»։
Մեջբերված նորմի մեկնաբանման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքի համաձայն. «[Վ]երաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման» (տե՛ս, ի թիվս այլնի, Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը)։
Վերաքննիչ դատարանը նախ արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժի` ակնհայտ խիստ լինելու հիմքով անարդարացության առնչությամբ բողոքի հեղինակն էության մեջ ընդամենը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առնել ավազակային հարձակման և տուժողին մարմնական վնասվածք հասցնելու մասով մեղադրանքն ընդունելը, այդ մասին ցուցմունքներ տալն ու զղջալը, որպիսի փաստարկը հիմնազուրկ է:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի կատարած հանցանքներից յուրաքանչյուրի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, մեղքի դրսևորման ձևի, խախտված հասարակական հարաբերության կարևորության, տվյալ ոլորտներում պետության կողմից իրականացվող քրեական քաղաքականության, հանցագործությամբ պատճառված վնասի տեսակի ու չափի, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող որևէ իրական հանգամանքի բացակայության փաստի ամբողջական վերլուծությունն օբյեկտիվ հիմք չի տալիս հանգելու այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի իմաստով հանդիսանում է ակնհայտ խիստ լինելու հիմքով անարդարացի: Այլ կերպ` ամբաստանյալ Կ.Վարդանյանի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այդ մասով ևս հիմնազուրկ է ու ենթակա է մերժման:
26. Ամփոփելով սույն որոշման մեջ արձանագրված իր դատողություններ՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և սույն որոշման 18-20-րդ կետերում ներկայացված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու համար: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքները՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Ամբաստանյալներ Կարեն Սամվելի Վարդանյանի, Ռաֆայել Հարությունի Հարոյանի, Հայկ Սամվելի Կոջոյանի և մյուսի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի` թիվ ԵԿԴ/0062/01/14 դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ

Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ