ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԿԴ1/0052/01/14

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Բեկթաշյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<30>> հունիսի 2015 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Վ. ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Գ. ԳԱԼԻԿՅԱՆԻ
պաշտպան` Վ. ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ն. ՔԵՂԻՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանի պաշտպան Վահե Մնացականյանի և տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Գարիկ Գալիկյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Նորայր Արմենի Քեղինյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնական քննչական բաժնի քննիչ Ս. Պետրոսյանի 2013թ. հունվարի 30-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 13109413 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 17/

2. Քննիչ Ս. Պետրոսյանի 2013թ. ապրիլի 25-ի որոշմամբ թիվ 13109413 քրեական գործով Ռ. Իսպիրյանի վերաբերյալ մասն անջատվել է, շնորհվել է 13109413/1 համարը և առանձին վարույթում շարունակվել է նախաքննությունը: /հ.1 գ-թ 1/

3. Քննիչ Ս. Պետրոսյանի 2013թ. մայիսի 23-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. հունիսի 30-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ. Պողոսյանի 2013թ. մայիսի 23-ի հաստատմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. հունիսի 30-ը: /հ.2 գ-թ 291-295/

4. Քննիչ Ս. Պետրոսյանի 2013թ. հունիսի 1-ի զեկուցագրով, ծանրաբեռնվածությունից ելնելով, խնդրել է իր վարույթում գտնվող թիվ 13109413/1 քրեական գործի հետագա նախաքննությունը հանձնել մեկ այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնական քննչական բաժնի քննիչ Վ. Ասատրյանի 2013թ. հունիսի 1-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը: /հ.2 գ-թ 184, 185/

5. Քննիչ Վ. Ասատրյանի 2013թ. հունիսի 27-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. հուլիսի 30-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ. Պողոսյանի 2013թ. հունիսի 27-ի հաստատմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. հուլիսի 30-ը: /հ.3 գ-թ 26-30/

6. Քննիչ Վ. Ասատրյանի 2013թ. հուլիսի 1-ի զեկուցագրով, արձակուրդ մեկնելու կապակցությամբ, խնդրել է իր վարույթում գտնվող թիվ 13109413/1 քրեական գործի հետագա նախաքննությունը հանձնել մեկ այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնական քննչական բաժնի քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. հուլիսի 3-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը: /հ.3 գ-թ 31, 32/

7. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. հուլիսի 17-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործով Նորայր Քեղինյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.3 գ-թ 64-65/

8. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. հուլիսի 17-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: / հ.3 գ-թ 67-68/

9. Քննիչ Է Այվազյանի 2013թ. հուլիսի 17-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.3 գ-թ 69-70/

10. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հուլիսի 17-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.3 գ-թ 72-73/

11. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. հուլիսի 25-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. սեպտեմբերի 30-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ. Պողոսյանի 2013թ. հուլիսի 25-ի հաստատմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. սեպտեմբերի 30-ը: /հ.3 գ-թ 112-113/

12. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. սեպտեմբերի 17-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալներ Ն. Քեղինյանի և Ռ. Իսպիրյանի գտնվելու վայրերը պարզված չլինելու հիմքով: /հ.3 գ-թ 148-150/

13. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. հոկտեմբերի 10-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է և շարունակվել է նախաքննությունը:/հ.1 գ-թ165-167/

14. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. հոկտեմբերի 11-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը կրկնակի կիրառելու մասին: /հ.3 գ-թ 176-178/

15. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հոկտեմբերի 11-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` 2/երկու/ ամիս ժամկետով, կալանքի սկիզբը հաշվվել է 2013թ. հոկտեմբերի 9-ից: /հ.3 գ-թ 130-132/

16. Մեղադրյալ Ն. Քեղինյանի պաշտպան Ա. Սարդարյանը վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոնշյալ որոշման դեմ, խնդրելով` վերացնել Առաջին ատյանի դատարանի` մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, կրկնակի քննության առնելու մասին որոշումը և Ն. Քեղինյանին ազատել կալանքից:/ հ.3 գ-թ 188-189/

17. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. նոյեմբերի 7-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 10-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ. Պողոսյանի 2013թ. նոյեմբերի 8-ի հաստատմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 10-ը: /հ.3 գ-թ 208-212/

18. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 5-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ն. Քեղինյանի պաշտպան Ա. Սարդարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: /հ.3 գ-թ 217-222/

19. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. նոյեմբերի 29-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.3 գ-թ 238-240/

20. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 4-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Ն. Քեղինյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 09.02.2014թ.-ը: /հ.3 գ-թ 244-246/

21. Քննիչ Է. Այվազյանի 2013թ. դեկտեմբերի 6-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. փետրվարի 10-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ. Պողոսյանի 2013թ. դեկտեմբերի 6-ի հաստատմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. փետրվարի 10-ը: /հ.4 գ-թ 7-11/

22. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 4-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Ն. Քեղինյանի պաշտպան Ա. Սարդարյանը վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ վերոնշյալ բողոքը մերժվել է: /հ.4 գ-թ 35-42/

23. Քննիչ Է. Այվազյանի 2014թ. հունվարի 30-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.4 գ-թ 50-51/

24. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. փետրվարի 4-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Ն. Քեղինյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 09.04.2014թ.-ը: /հ.4 գ-թ 60-62/

25. Քննիչ Է. Այվազյանի 2014թ. փետրվարի 6-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. ապրիլի 10-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ. Պողոսյանի 2014թ. փետրվարի 6-ի հաստատմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. ապրիլի 10-ը: /հ.4 գ-թ 66-70/

26. Քննիչ Է. Այվազյանի 2014թ. մարտի 9-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.4 գ-թ 129-131/

27. Քննիչ Է. Այվազյանի 2014թ. մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Ն. Քեղինյանի մեղադրանքը լրացվել է և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:/հ.4 գ-թ 137-138/

28. Քննիչ Է. Այվազյանի 2014թ. մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործով Նորայր Քեղինյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.4 գ-թ 139-140/

29. Քննիչ Է. Այվազյանի 2014թ. մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 13109413/1 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ռ. Իսպիրյանի վերաբերյալ մասը, այն առանձնացվել է առանձին վարույթում և շնորհվել է թիվ 13109413/2 համարը: /հ.4 գ-թ 145-146/

30. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 1-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 13109413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Ն. Քեղինյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս ժամանակով` մինչև 09.05.2014թ.-ը: /հ.4 գ-թ 160-161/

31. 2014թ. ապրիլի 10-ին թիվ 13109413/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. ապրիլի 11-ին: /հ.4 գ-թ 167-176, h.5 գ-թ 1/

32. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 14-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. ապրիլի 28-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.5 գ-թ 2, 14/

33. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. մարտի 27-ի դատավճռով Նորայր Արմենի Քեղինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նա դատապարտվել է ազատազրկման` 10 /տաս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նորայր Արմենի Քեղինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նորայր Արմենի Քեղինյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 09.10.2013 թվականից:
Տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնվել է առանց քննության:
2013 թվականի որոշմամբ թիվ 13103413/1 քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանին պատկանող տրանսպորտային միջոցների և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:/հ.7 գ-թ 125-145/

34. Ամբաստանյալ Ն. Քեղինյանի պաշտպան Վ. Մնացականյանը 2015թ. ապրիլի 27-ին և տուժող Ա. Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Գ. Գալիկյանը 2015թ. ապրիլի 27-ին վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:

35. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2015թ. մայիսի 13-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2015թ. մայիսի 18-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

36. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ն. Քեղինյանը դատապարտվել է այն արարքը կատարելու համար, որ նա կազմակերպել է Ռուսլան Սամվելի Իսպիրյանի և Սերգեյ Արկադիի Հովասափյանի կողմից 2013 թվականի հունվարի 30-ին, ժամը 19:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Իտալիայի փողոցում ավազակությամբ Հովհաննես Կարապետյանի, Արմենուհի Գրիգորյանի և վերջինիս ամուսին Ռոբերտ Մոսինյանի` առանձնապես խոշոր չափի` 100.848.220 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդերի, պայուսակների և 1.800.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի հափշտակությունը
Այսպես` Ն.Քեղինյանը Երևան քաղաքում գործող <<Մալաթիա>> տոնավաճառում զբաղվելով ոսկյա զարդերի արտադրությամբ 2005-2006թթ. ընթացքում ոսկյա զարդեր է մատակարարել նույն տոնավաճառում առևտրով զբաղվող Արմենուհի Գրիգորյանին, որի հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Ա. Գրիգորյանը 2009թ.-ից ոսկյա զարդերի առուվաճառքով զբաղվել է Երևան քաղաքի Մ. Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող <<Ոսկու աշխարհ>> տոնավաճառում և նշված ժամանակահատվածից սկսած դադարել է Ն.Քեղինյանից ոսկյա զարդեր ձեռք բերել: Ն. Քեղինյանը քաջատեղյակ լինելով, որ Արմենուհի Գրիգորյանը շաբաթվա հինգշաբթի օրերին ոսկյա զարդերն իրացնում է Հայաստանի Հանրապետության հյուսիսային շրջաններում, ինչի համար էլ նախորդ` չորեքշաբթի օրերին ոսկյա զարդերը տոնավաճառից տուն է տեղափոխում, նպատակադրվել է ոսկյա զարդերը տեղափոխելու ընթացքում կազմակերպել ավազակությամբ դրանց հափշտակությունը: Ն.Քեղինյանն իր այդ հանցավոր մտադրության մասին հայտնել է իր ծանոթ` Ստեփանավան քաղաքի բնակիչ Ս.Հովասափյանին և նրա բարեկամ Ռ.Իսպիրյանին ու նրանց հետ հանցագործության կատարման շուրջ համաձայնության եկել: 2013 թվականի հունվարի 16-ին Ն.Քեղինյանը և Ս.Հովասափյանը գնացել են Երևան քաղաքի Իտալիայի փողոցի հարակից այգի, որտեղ Ն.Քեղինյանը Ս.Հովասափյանին մատնացույց է արել Ա.Գրիգորյանին, ապա պայմանավորվել են 2013 թվականի հունվարի 30-ին իրագործել հանցագործության կատարումը: 2013 թվականի հունվարի 30-ին ժամը 13:00-ի սահմաններում պայմանավորվածության համաձայն Ռ. Իսպիրյանն ու Ս.Հովասափյանը եկել են Երևան քաղաք, հանդիպել են Ն.Քեղինյանին, որից հետո գնացել են Իտալիայի փողոցին հարող` <<Ոսկու աշխարհ՚>> տոնավաճառի հետնամասում գտնվող այգի, որտեղ Ռ.Իսպիրյանն ու Ս.Հովասափյանը շրջել են և սպասել տուժող Ա.Գրիգորյանին, իսկ Ն. Քեղինյանը սպասել է հեռվում: Նույն օրը ժամը 19:00-ի սահմաններում Ա.Գրիգորյանն ամուսնու` Ռոբերտ Մոսինյանի հետ, վաճառքի համար նախատեսված ոսկյա զարդերը տոպրակի մեջ տեղավորելով, դուրս են եկել տոնավաճառից և նշված այգիով քայլելով գնացել են Իտալիայի փողոցում կայանված` Ռ.Մոսինյանին պատկանող ավտոմեքենայի ուղղությամբ: Այդ ընթացքում Ս.Հովասափյանը և Ռ.Իսպիրյանը հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու և Հ. Կարապետյանի, Ա.Գրիգորյանի և Ռ.Մոսինյանի` առանձնապես խոշոր չափի` 100.848.220 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա զարդերը, պայուսակները և 1.800.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը հափշտակելու նպատակով հարձակում են գործել նրանց վրա, վերջիններիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ձեռքերով և նախապես իրենց հետ վերցրած մետաղյա խողովակով հարվածներ են հասցրել Ա.Գրիգորյանի և Ռ.Մոսինյանի մարմնի տարբեր մասերին, նրանց առողջությանը պատճառել թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, ապա` ավազակությամբ հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափի` 97.000.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդերը և դիմել փախուստի:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

37. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ն. Քեղինյանի պաշտպան Վ. Մնացականյանը մասնավորապես նշել է, որ 2015թ. մարտի 27-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի/այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան, Դատարան/ կայացրած դատական ակտը, որով Նորայր Քեղինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38- 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/այսուհետ նաև` Դատավճիռ/, այն է 2013թ հունվարի 30-ին Արմենուհի Գրիգորյանի և Ռոբերտ Մոսինյանի նկատմամբ ավազակային հարձակման կազմակերպման մեջ, ակնհայտ անհիմն է։
Առաջին ատյանի դատարանը Նորայր Քեղինյանին մեղավոր է ճանաչել մի հանցագործության մեջ, որը Ն. Քեղինյանը երբևիցէ չի կատարել, ինչով խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը։
Առաջին ատյանի դատարանը, Դատավճռի հիմքում դնելով մեղադրողի կողմից բերված փաստարկները այն դեպքում, երբ դրանք ուղղակիորեն հերքվել են դատաքննության փուլում, միաժամանակ որևէ կերպ Դատավճռով չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի բերած փաստերին և առհասարակ քննարկման առարկա չի դարձրել պաշտպանական կողմի բարձրացված հարցերը, որոնք բացառել են Ն. Քեղինյանի մեղավորությունը։
Այսպես, Դատավճռի հիմնավորման համար Առաջին ատյանի դատարանը օգտագործել է հետևյալ փաստարկները.
Տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի իր իսկ կողմից 180 աստիճանով փոփոխված, ակնհայտ անարժանահավատ, Ն. Քեղինյանին արհեստականորեն մեղադրելու համար հարմարեցված ցուցմունքները, որոնց Դատավճռում ելակետային նշանակություն է տրվել :
Ն. Քեղինյանին և Սերգեյ Հովասափյանին պատկանող հեռախոսահամարների միջև փոխադարձ հեռախոսազանգերի առկայությունը, մասնավորապես` դեպքի օրվա զանգերը որպես հանցագործության վերաբերյալ խոսակցություններ մեկնաբանելը։
Նորայր Քեղինյանի կողմից 2013թ. փետրվարի 1-ին ինքնաթիռով Երևանից Սանկտ-Պետերբուրգ մեկնելու փաստը։
Վերոնշյալ փաստարկները անկողմնակալ կերպով ուսումնասիրելու և պաշտպանական փաստարկների հետ համակցության մեջ դիտարկելու դեպքում ոչ միայն չի ապացուցվում Ն. Քեղինյանի մեղավորությունը վերոգրյալ հանցագործության մեջ, այլ ճիշտ հակառակը ապացուցվում է նրա անմեղությունը, այսպիսով.
Ն. Քեղինյանին մեղսագրվող հանցագործության մեջ մեղավոր ճանաչելու համար Դատավճռի հիմքում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դրվել է Արմենուհի Գրիգորյանի` դատարանում հնչեցված այն փոփոխված ցուցմունքը, ըստ որի Ն. Քեղինյանը դեպքի օրը եկել է <<Ոսկու աշխարհ>> տոնավաճառ, մոտեցել է Արմենուհի Գրիգորյանի սեղանիկին և հարցեր է տվել սեղանիկին դրված ոսկեղենի վերաբերյալ։
Այնինչ, նշված ցուցմունքից հետո պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ հրապարակվել է Արմենուհի Գրիգորյանի` դեպքից մեկ շաբաթ անց 05.02.2013թ. տված ցուցմունքները, որում Ն. Քեղինյանի կողմից իր ոսկեղենով հետաքրքրվելու հարցին հետևյալ պատասխանն է տրվել. <<. . . ինձ տեսնելիս նա միայն բարևել է, իմ գործերով, խանութումս եղած ոսկյա զարդերով չի հետաքրքրվել։ . . .Դեպքից առաջ վերջին անգամ Նորայրին շուկայում տեսել եմ դեպքից մեկ կամ երկու օր առաջ, իմ խանութի մոտով անցնելիս բարևեց և անցավ։>>:
Դեպքի օրը Արմենուհի Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել, որ իրենից հափշտակել են 122.400.000 ՀՀ դրամի ընդհանուր արժողությամբ ոսկի։ Իսկ դեպքի վայրում բռնված Սերգեյ Հովասափյանի մոտ հայտնաբերված ոսկին և գումարը իրեն վերադարձնելու հանգամանքի մասին լռել է։
Սակայն հետագայում գործի քննությամբ պարզվել է Արմենուհի Գրիգորյանին գումար և ոսկի վերադարձնելու հանգամանքները։
Սույն գործով դատաքննության ընթացքում Արմենուհի Գրիգորյանը փոփոխել էր իր կողմից հնչեցված, և որևէ օբյեկտիվ ապացույցով չստուգվող հափշտակված գույքի արժեքը, և հայտարարել 97 000 000 ՀՀ դրամ, այսինքն՝ 25 400 000 ՀՀ դրամով ավելի փոքր գումար։
Արմենուհի Գրիգորյանը 2013թ. հուլիսի 15-ին հայտարարություն է տվել սույն գործով քննիչի կողմից կատարվող ապօրինությունների վերաբերյալ։
2013թ. օգոստոսի 8-ին ՀՔԾ–ում Արմենուհի Գրիգորյանը մանրամասն և հստակ ցուցմունքներ է տվել քննիչի կողմից իրենից 10 000 ԱՄՆ դոլարը գերազանցող գումարի չափով կաշառք կորզելու, ինչպես նաև քննիչի և ոստիկանության աշխատակիցների կողմից ապացույցներ կեղծելու մասին։
2013թ. օգոստոսի 9-ին ՀՔԾ–ում Արմենուհի Գրիգորյանը մանրամասն և հստակ ցուցմունքներ է տվել` ամբողջությամբ հերքելով մեկ օր առաջ իր կողմից տրված ցուցմունքները:
Արմենուհի Գրիգորյանի ցուցմունքների անարժանահավատությունը երևում է նաև նրանից, որ թիվ ԵԿԴ/0069/01/13 քրեական գործով նա իրեն հայտարարել է հափշտակված ամբողջ գույքի, ըստ նրա վերջին ցուցմունքի 97 000 000 ՀՀ դրամի համարժեք ոսկու սեփականատեր։
Սակայն սույն գործով հայտարարել է, որ այդ գումարի միայն փոքր մասը, այն է 8 220 000 ՀՀ դրամն է իրեն պատկանում, մնացած մասը Հովհաննես Կարապետյանի սեփականությունն է։
Վերջապես, Արմենուհի Գրիգորյանի ցուցմունքների անարժանահավատ լինելը բխել է նաև այդ ցուցմունքների բուն բովանդակությունից, քանի որ խելամիտ չէ նրա հնչեցրած պատմությունը, թե ինքը ՀՀ-ի տնտեսության պայմաններում աստղաբաշխական մեծության արժեքի, այն է մոտ 100 000 000 ՀՀ դրամի գումարի ոսկին կարծես բանջարեղենի պես ամեն չորեքշաբթի լցրել է իր պայուսակի մեջ և մեկնել հյուսիսային շրջանի շուկաներ վաճառելու։ Ի դեպ գործում առկա չէ որևէ ապացույց, որը օբյեկտիվորեն կվկայի Ա. Գրիգորյանի մոտ նման մեծ շրջանառության ապրանքների գոյության հնարավորության մասին։ Այնինչ, օրինակ հաշվապահական հաշվառման առումով դրանք պարտադիր պետք է առկա լինեին։
Վերոշարադրյալ փաստերի ներքո կասկածից վեր է, որ Ա. Գրիգորյանի բազմիցս փոփոխված անարժանահավատ ցուցմունքները, որպես անձին մեղավոր ճանաչելու Դատավճռի հիմքում դնելը անթույլատրելի էր և խաթարել է արդարադատության բուն էությունը։
Իսկ ինչ վերաբերում է Դատավճռի հիմքում դրված երկրորդ հանգամանքին, ապա երկու անձի միջև հեռախոսազանգերի առկայությունը միայն կարող է ցույց տալ այն, ինչ որ օբյեկտիվորեն գոյություն ունի, այն է զանգ, հեռախոսազրույց մարդկանց միջև շրջանառվող միլիոնավոր թեմաներից որևէ մեկի կամ մի քանիսի մասին։
Սույն գործի դատաքննության ընթացքում, որևէ կերպ չի հերքվել Ն. Քեղինյանի և Սերգեյ Հովասափյանի կողմից ցուցմունքներում տված այն մեկնաբանությունը, որ դեպքի օրը նրանց միջև խոսակցությունը հավանաբար տեղի է ունեցել Սերգեյ Հովասափյանին Նորայր Քեղինյանի կողմից մեքենայով Ստեփանավան քաղաք տեղափոխելու հարցի շուրջ։ Ի դեպ զանգերի մեկից ավելի լինելը, կամ դրանց հաջորդականությունր որևէ կերպ չեն հերքում այս վարկածը։
Սակայն եթե նույնիսկ պայմանականորեն նշված խոսակցության թեման համարվի ոչ արժանահավատ, ապա դա չի նշանակում, որ Ն. Քեղինյանը մեղավոր է Ա. Գրիգորյանի և Ռոբերտ Մոսինյանի վրա կատարված հանցավոր հարձակման մեջ։
Այսպես, եթե Ն. Քեղինյանը զանգերի ժամանակ իմացել է Սերգեյ Հովասափյանի պլանների մասին, ապա տեսնելով Ն. Քեղինյանի բնութագիրը և ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, առաջին հերթին այդ զանգերը պետք է հասկանալ որպես Ն. Քեղինյանի կողմից փորձ` կանխելու Սերգեյ Հովասափյանի հանցավոր գործողությունները, հետ պահելու նրան նման անմարդկային քայլից, պոտենցիալ տուժողներին փրկելու հանցավոր ոտնձգությունից, այլ ոչ թե այդ ամենի կազմակերպում:
Դատավճռում նշված այն փաստարկը, թե իբր Սերգեյ Հովասափյանը Ն. Քեղինյանից է իմացել` Ա. Գրիգորյանի և նրա ամուսնու կողմից մեծ արժողության ոսկե զարդեր վաճառելու նպատակով ամեն չորեքշաբթի օրը հյուսիսային շրջաններ Վանաձոր և Գյումրի տեղափոխելու հանգամանքը, չի կարող հիմնավոր համարվել։ Այն որ Ն. Քեղինյանը ոսկու շուկայում է աշխատել և հեռախոսազանգ է ունեցել հանցավոր ոտնձգություն կատարողի հետ, չի կարող դիտարկվել, սույն գործով որպես Ն. Քեղինյանի կողմից տվյալների հաղորդում Սերգեյ Հովասափյանին։ Քանի որ եթե իրականում, ինչպես նշել է Ա. Գրիգորյանը նա ամեն չորեքշաբթի 100 միլիոն դրամի ոսկյա զարդ է տեղափոխում հյուսիսային շրջաններ վաճառելու, ապա դա պետք է դիտարկել որպես հանրահայտ փաստ։ Խոսքը գնում է բաց շուկաներում հազարավոր գնորդ վաճառողների միջև ապրանքների առուծախի մասին, քաղաքացիական իրավունքում այսպիսի գործողությունները անվանվում են հրապարակային օֆերտա։
Սերգեյ Հովասափյանը Արմենուհու կողմից ոսկեղենը տեղափոխելու մասին կարող էր իմանալ բազմաթիվ աղբյուրներից, տարբեր մարդկանցից, կամ տեսներ իր իսկ աչքով, կամ իմանար իր հետ համակատարողից` ըստ մեղադրանքի Ռուսլան Իսպիրյանից, կամ եթե իր հետ համակատարող Ռուդիկը Ռուսլանի հետ չի համնկնում, ապա Ռուդիկից, կամ ուղակի տեսած լինի տուժողներին Վանաձորի ոսկու շուկայում և կամ այլուք, կամ իմանա այլ լոռեցիներից կամ այլ աղբյուրներից:
Այն հանգամանքը, որ Ն. Քեղինյանը 2013թ. փետրվարի 1-ին մեկնել է ՌԴ-ի Սանկտ Պետերբուրգ քաղաք, չի կարող նրան մեղսագրվող հանցագործության կատարման մեջ ապացուցողական դեր ունենա, քանի որ Ն. Քեղինյանը գործարար անձնավորություն է և բնական է նրա կողմից այլ երկրներում գործունեություն ծավալելու հանգամանքը։
Բացի դրանից, Ն. Քեղինյանի` ՀՀ-ից դուրս գալը ինչ որ կերպ պայմանավորված էր Սերգեյ Հովասափյանի կողմից կատարվածի հետ, ապա ինչու էր Դատարանը դա դիտարկում որպես ավազակային հարձակման կազմակերպում, չէ որ Ն. Քեղինյանը, եթե Սերգեյ Հովասափյանից տեղեկանար նրա մտադրությունների մասին, և փորձեր նրան համոզել, հորդորել հետ կանգնելու հանցավոր մտադրությունից, սակայն հաջողության չհասելու դեպքում հնարավոր է նաև, որ ՀՀ-ից մեկներ իր համաքաղաքացու դեմ ցուցմունք չտալու նպատակով, քանի որ ակնհայտ է, որ այդ դեպքում Ն. Քեղինյանը կկանխատեսեր, որ հեռախոսազանգերի առկայության պայմաններում, նրան կհարցաքննեն Ս. Հովասափյանի ծրագրերի մասին և Ն. Քեղինյանը համաքաղաքացի, մանկության ընկերոջ դեմ ցուցմունք չտալու նպատակով կարող է և հավանական է, որ կլքեր Հայաստանը։
Սակայն վերոնշված վարկածը կարող է վկայել միայն իմանալ չհայտնելու հանցակազմի մասին և ոչ երբեք ավազակային հարցակմանը առնչություն ունենալու։
Ն. Քեղինյանը ինքնակամ է ներկայացել իրավապահ մարմիններին, ինչի վերաբերյալ գործում առկա է և հրապարակվել է քննիչին Քեղինյանի ներկայանալուց օրեր առաջ` 07.10.2013թ. ներկայացված դիմումի կրկնօրինակը, քննչականի քարտուղարության ստորագրությամբ:
Այդուհանդերձ, Դատարանը, իր Դատավճռի դատավարական նախապատմություն մասում գրել է, որ Ն. Քեղինյանր հայտնաբերվել է։
Այս հանգամանքը ևս մեկ անգամ ցույց է տվել Դատարանի` մեղավորության կանխավարկածով շարժվելու և անմեղ մարդուն դատապարտելուն ուղղված գործողություններ կատարելու փաստը։
Այնինչ Ն. Քեղինյանի կողմից իր անմեղության մասին նախապես հայտարարելը և այն ապացուցելու համար ՀՀ ներկայանալը նույնպես ծանրակշիռ հանգամանք է նրա անմեղությունը հաստատված համարելու առումով, որը փաստորեն Դատարանր հաշվի չի առել և հակառակ փաստերի, նշել է իբր Քեղինյանր հայտնաբերվել է։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մասին իր հետևությունները հիմնավորելու համար բողոքի հեղինակը վկայակոչել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման, ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման դրույթները:
Սույն գործի փաստական հանգամանքները վերլուծելիս, ՄԻԵԴ-ի և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների լույսի ներքո ակնհայտ է դառնում, որ Ն. Քեղինյանի մեղքը նրան մեղսագրվող հանցագործության մեջ ոչ միայն չի հաստատվում <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշով, այլ նույնիսկ հիմնավոր կասկածի մասին խոսելն է ավելորդ։

38. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, ամբաստանյալ Ն. Քեղինյանի պաշտպան Վ. Մնացականյանը խնդրել է թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 քրեական գործով՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ամբողջությամբ բեկանել և Նորայր Քեղինյանին արդարացնել։
Վերոնշված պահանջը մերժելու դեպքում թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 քրեական գործով դատավճիռը բեկանել և Ն. Քեղինյանին մեղսագրվող արարքը վերաորակել այլ, ավելի մեղմ հանցագործության։
Առաջին և երկրորդ պահանջները մերժելու դեպքում` թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 քրեական գործով դատավճիռը բեկանել և Ն. Քեղինյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ։

39. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում տուժող Ա. Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Գ. Գալիկյանը մասնավորապես նշել է, որ Դատավճիռը անհիմն է և ենթակա է մասնակիորեն բեկանման:
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 154-րդ հոդվածի, 158-րդ հոդվածի, 367-րդ հոդվածի դրույթներին, նշել է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա. Մկրտչյանի և Ա. Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում։
Մասնավորապես, Ա. Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ (...)>> (տես Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը)։
Ա. Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը՝ հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (...):
(...) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը՝ գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը>> (տես Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը)։
Ըստ բողոքաբերի, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը։ Այս կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան՝ այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը։ Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը։ Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ։
Տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանի և մյուս հանցագործների կողմից կատարված հանցագործության պատճառով տուժողներին անմիջականորեն պատճառվել է նյութական վնաս։ Սա ապացուցվել է քրեական գործերի դատաքննության արդյունքում։
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1073-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 362-րդ հոդվածի, 364-րդ հոդվածի դրույթներին, նշել է, որ ՀՀ քաղաքացիական օրենսդրությամբ սահմանված համապարտ պատասխանատվության ինստիտուտը կանոնակարգող իրավադրույթների վերլուծությունից բխում է, որ տուժողի առջև պատասխանատու են բոլոր պարտապանները։ Համապարտ պատասխանատվության դեպքում վնաս կրած անձն իրավունք ունի պահանջ ներկայացնելու ինչպես բոլոր պարտապաններին համատեղ, այնպես էլ՝ նրանցից յուրաքանչյուրին, այդ թվում այն պարտապանին, ով ի վիճակի է փոխհատուցել նրա կրած վնասները։ Այլ կերպ՝ համապարտ պարտապաններից մեկից լրիվ բավարարում չստացած պարտատերն իրավունք ունի չստացած մասը պահանջել մյուս համապարտ պարտապաններից։ Ավելին՝ համապարտ պատապանները պարտապան են մնում այնքան ժամանակ, քանի դեռ պարտավորությունը լրիվ չի կատարվել։
Սույն գործով տուժող Ա. Գրիգորյանին և Ռ. Մոսինյանին հանցավորների կողմից վնասը պատճառվել է համատեղ, ուստի նրանք իբրև համապարտ պարտապաններ, տուժողի առջև կրում են համապարտ պատասխանատվություն։
Այս առումով, անհիմն է Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 քրեական գործով դատավճռի 19-րդ էջում տեղ գտած հետևությունն այն մասին, որ <</.../Սակայն հաշվի առնելով, որ 2013թ. օգոստոսի 07-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Սերգեյ Հովասափյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կայացված դատավճռով վճռվել է տուժող (քաղաքացիական հայցվոր) Արմենուհի Վոլոդիայի Գրիգորյանի ներկայացրած 97.340.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի 97.000.000 ՀՀ դրամի չափով, այն, որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնաս, բռնագանձել քաղաքացիական պատասխանող Սերգեյ Արկադիի Հովասափյանից։ /.../ Քանի որ քաղաքացիական հայցը արդեն իսկ բավարարվել է և այդ 97.000.000 միլիոն դրամի մեջ ներառված է նաև 2014թ. մայիսի 21-ին նշանակված դատական նիստի ընթացքում տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցի 8.220.000 միլիոն ՀՀ դրամ գումարի պահանջը, ուստի դատարանը գտնում է, որ տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի կոմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը 8.220.000 ՀՀ դրամ չափով պետք է թողնել առանց քննության։/.../>>:
Բողոքաբերը նշել է, որ վերը շարադրվածից հետևում է, որ անկախ այն բանից, թե պարտապաններից մեկի կողմից պարտավորության գումարի որքան մասն է վերականգնվել կամ չի վերականգնվել, տուժողին պատճառված և չփոխհատուցված վնասը կոնկրետ դեպքում 8.220.000 ՀՀ դրամը, համապարտության կարգով ենթակա է բռնագանձման նաև ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանից։ Նման իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 26.10.2007թ.–ին կայացված թիվ ՎԲ-178/07 նախադեպային որոշմամբ։
Հատկանշական է, որ թիվ ԵԿԴ/0069/01/13 քրեական գործով քաղաքացիական պատասխանող է ներգրավվել դատապարտյալ Սերգեյ Հովասափյանը և պատճառված 97.000.000 ՀՀ դրամ չափով բավարարված քաղաքացիական հայցը որոշվել է բռնագանձել հենց նրանից։ Նման պայմաններում ստացվում է, որ Սերգեյ Հովասափյանի, Նորայր Քեղինյանի և Ռուսլան Իսպիրյանի կողմից պատճառված վնասը հատուցման և բռնագանձման ենթակա է միայն դատապարտյալ Սերգեյ Հովասափյանից, ինչը ևս անտրամաբանական է և զուրկ որևէ իրավական հիմքից։
Համաձայն բողոքաբերի, ստացվում է, որ, ըստ Առաջին ատյանի դատարանի հինավորումների, սույն գործով տուժող Ա. Գրիգորյանին պատճառված նյութական վնասը կարող է պահանջվել միայն դատապարտյալ Սերգեյ Հովասափյանից, և տուժողը զրկված է մյուս հանցագործներին նյութական պահանջ ներկայացնելու իր սահմանադրական իրավունքից։
Այսպիսով, նկարագրված պայմաններում չկիրառելով ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի հիշյալ դրույթները, Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 154-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, ինչը հանդիսանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածով նախատեսված քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։
Վերը նշված դատավարական իրավունքի խախտումը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ համաձայն, հիմք է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 27-ի դատավճիռը քաղաքացիական հայցի մասով բեկանելու և փոփոխելու համար։

40. Ելնելով վերոգրյալից` տուժող Ա. Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Գ. Գալիկյանը խնդրել է վերաքննիչ բողոքը բավարարել ամբողջությամբ, ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 27-ին կայացված թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել քաղաքացիական հայցի մասով, այն է` ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանից համապարտության կարգով բռնագանձել 8.220.000 (ութ միլիոն երկու հարյուր քսան հազար) ՀՀ դրամ հօգուտ տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Հակառակ դեպքում բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 27-ին կայացված թիվ ԵԿԴ/0052/01/14 դատավճիռը՝ քաղաքացիական հայցի մասով, և այն ուղարկել ստորադաս դատարան նոր քննության` սահմանելով քննության նոր ծավալը։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով պաշտպանի, ամբաստանյալի, տուժողի ներկայացուցչի, մեղադրողի ելույթները, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ա/ Ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանին մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը.

41. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/>>:

42. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`<< Ավազակությունը, որը կատարվել է՝՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով /…/>>:

43. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

44. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:

45. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա:
Այսպես` տուժող Արմենուհի Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է <<Ոսկու Աշխարհ>>-ում: Ճանաչում է ամբաստանյալին, նա շուկայում ապրանք է վաճառել: Ոսկյա զարդերի վաճառքով զբաղվում է մոտ 8-9 տարի: Սկզբում` մինչև 2008 թվականը, աշխատել է Մալաթիայում, որը իրենց տանը մոտ է եղել: Այնտեղ աշխատելու ժամանակ Նորայր Քեղինյանը ապրանք է բերել իրենց: Նրան իրենց հետ ծանոթացրել է նրա զոքանչի եղբայրը, ումից մինչ այդ իրենք ապրանք են վերցրել: Ներկայացրել է Նորայրին որպես նորմալ, վստահելի մարդ: 4-5 անգամ են Նորայրից ապրանք վերցրել: Նա իրենց շատ ապրանք չի տվել, եղել են մանր, թեթև մատանիներ: Երբ տեղափոխվել է Խորենացի փողոցի վրա գտնվող ոսկու շուկա, այնտեղ ոճը այլ է եղել, ինքը այլևս Նորայրից ապրանք չի վերցրել: Իրենց` <<Ոսկու աշխարհ>> տոնավաճառ տեղափոխվելուց հետո Նորայրը չի տեղափոխվել, մնացել է Մալաթիայի տոնավաճառում: Սակայն դա չի նշանակում, որ նրանք չէին կարող վաճառել ապրանքներ իրենց մոտ: Եղել է, որ Նորայրը գնացել է իրենց մոտ, հարցրել է, թե գործն ինչպես է, սակայն դա կրել է նորմալ բնույթ: Ոսկու գործ անողները մեկը մյուսից հարցրել են` ինչպես է գործը ընթանում: Սակայն վերջին ժամանակներում հաճախակի է Նորայրը եկել, շրջել է շուկայում: Դեպքի օրը Նորայրը եկել է, հարցրել է ինչպես է վաճառվում ապրանքը, մոտ 3 անգամ անցել է իր մոտով, սկզբում բարևել, հարցրել է ինչպես է, այնուհետև, երբ անցել է, կանգնել է իր սեղանի մոտ ու հարցրել է, թե ինչպես է վաճառվում այս կամ այն ապրանքը: Որքանով հիշում է Նորայրը վերջին անգամ իրեն մոտեցել է ժամը 17:30-ի սահմաններում, երբ արդեն միջանցքում մարդիկ քիչ են եղել, ելումուտը քչացել է: Իրեն զանգել կանչել են ապրանք վերցնելու, ինքը իջել է, սակայն ոչ մի ապրանք չի հավանել, ուզեցել է գնալ բունկեր, սակայն նորից իրեն հետ է կանչել ոսկի պատրաստողներից Արմանը, ինչի արդյունքում ուշացել է բունկեր մտնելուց: Նորայրը դեպքի օրը ապրանք չի վաճառել ուղղակի մտել է շուկա և հարցուփորձ է արել: Այդ օրը Նորայրի հետ գործարք կատարելու նպատակով չի շփվել: Իրենց թվացել է, որ նա հարցուփորձ է արել, որպեսզի իր աշխատանքն էլ նույնպես կազմակերպի, կարողանա առևտուր անել: Երբ դուրս է եկել տոնավաճառից, Նորայրին չի տեսել: Ինքն ու իր ամուսինը ոսկյա զարդերը իրենց հետ այդ օրը վերցրել են այն բանի համար, որպեսզի տանեն շրջաններում` հիմնականում Գյումրի և Վանաձոր քաղաքներում վաճառելու: Նորայրն էլ է շրջաններ գնացել, երբեմն այնտեղ էլ են հանդիպել իրար, նա իրեն հարցրել է ինչ է անում, ինչ է վաճառում: 2013 թվականի հունվարի 30-ին 19:30-ի սահմաններում հավաքել է իր ապրանքը, անցնելիս է եղել Իտալիայի փողոցի մոտ գտնվող անգլիական այգու միջով: Աստիճաններից երկու հոգի, մեկը բարձրահասակ, լայն թիկունքով, մյուսը ավելի ցածրասհասակ, առանց դիմակների, սև վերարկուներով են եղել: Իրենց կողքով անցել են սովորականի պես և անմիջապես, անսպասելի երկաթով հարվածել են իր ամուսնուն, ով միանգամից ընկել է: Իրեն էլ ձեռքով են հարվածել, ինքն ընկել է և սկսել գոռալ: Այդ ժամանակ իրեն ծեծել են, թե մետաղյա ձողով, թե ոտքերով հարվածել են: Իր պայուսակն ու տոպրակը ամուր պահել է: Զգացել է, որ արդեն աչքերի առջև սևանում է և պայուսակը տվել է Սերգեյ Հովասափյանին, ով վերցրել է պայուսակն ու վազել: Ինքը բարձրացել է, նրա հետևից գոռալով վազել է: Երկու կնոջ է տեսել, ովքեր ասել են, որ բռնել են հարձակում գործած անձին, ու իր պայուսակը նրանց մոտ է: Ինքը նստարանին տեսել է պայուսակն ու տոպրակը, սակայն գոռացել է և ասել, որ իր կարմիր գույնի պայուսակը չկա, որը ամենակարևորն էր: Երկու տղա Սերգեյ Հովասափյանին գետնի վրա պահել են: Այնուհետև օգնության են հասել նաև Իտալիայի դեսպանատան աշխատակիցները, եկել է շտապօգնություն: Ինքը գտնվել է ծանր վիճակում, չի հասկացել ինչ է կատարվում իր հետ: Իրենց վրա Նորայր Քեղինյանը չի հարձակվել: Դեպքի ժամանակ ապրանքը հիմնականում եղել է իր ամուսնու մոտ, իր մոտ եղել է ձեռքի պայուսակն ու շպարի պարագաներով տոպրակ: Իր վրա հարձակվողը եղել է Սերգեյ Հովասափյանը, ով Նորայր Քեղինյանի մորաքրոջ որդին է: Այնուհետև գնացել են ոստիկանություն, որտեղ իր ամուսինը վատացել է, տարել են նրան բուժօգնություն ցուցաբերելու: Դեպքը լինելուց հետո ինքը վերլուծել է դեպքի մանրամասները և ենթադրում է, որ Նորայրը շուտվանից է հետաքրքրված եղել իր ապրանքներով: Ինքը միշտ, ամեն հինգշաբթի գնացել է շրջան: Ապրանքները հավաքել և իր հետ վերցրել է նախորդ` չորեքշաբթի օրերին` երեկոյան: Քանի որ բունկերը բացվում է առավոտյան ժամը 09:00-ին, իսկ ինքը հինգշաբթի օրերին շրջան գնալու համար դուրս է եկել 07:30-08:00-ի սահմաններում, ուստի ապրանքի մի մասը նախորդ օրը պետք է վերցներ իր հետ: Ինքը այդ օրը ուշացել է և բունկեր չի մտել, որպեսզի ապրանքի մի մասը թողնի այնտեղ: Նորայրը տեղյակ է եղել այդ ամենի մասին, քանի որ նույն ձևով աշխատել է նաև նա: Ըստ իրեն պետք է իրենց ճանաչող մարդ լիներ, իմանար` որտեղ է իրենց ավտոմեքենան կանգնած: Իրեն չի ճանաչել ոչ Սերգեյ Հովասափյանը, ոչ էլ մյուս հարձակում գործած անձին, որը թաքնվում է: Նորայրն է իրեն ճանաչել, նա է իմացել, որ այդ օրը ինքը պիտի գնա շրջաններ: Շուկայում առևտրով զբաղվող Պարույրի հետ խոսելիս պարզել է, որ Նորայրը Պարույրից էլ է հարցուփորձ արել` ուր է գնալու, ինչ է անելու, և ենթադրում է, որ նրան չի հետաքրքրել, թե ում վրա կհարձակվեն: Զարդերի արժեքը կազմել է մոտավոր 97.000.000 ՀՀ դրամ: Ինքը այդ գումարը գիտի այն բանի շնոհիվ, քանի որ երեքշաբթի օրը հաշվարկ է արած եղել, սակայն իր հաշվարկի տետրը ևս հափշտակել են, ինքը Հովհաննես Կարապետյանից է վերցրել հաշվարկի նշումների մասը: Իրեն պատճառվել է վնաս 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, իսկ մնացած 216.000 ԱՄՆ դոլարի չափով վնասը պատճառվել է Հ.Կարապետյանին: Իր համոզմունքը, որ հարձակումը կազմակերպել է Նորայր Քեղինյանը, ձևավորվել է այն բանի հիման վրա, որ իր ամուսինը դեպքի օրը <<Ռոսիայի>> շրջակայքում տեսել է Ն.Քեղինյանին և Ս.Հովասափյանին, բացի այդ Անահիտ Մարկոսյանը հանդիսացել է Ն.Քեղինյանի սիրային ընկերուհին, ով աշխատել է նույն տեղում իրենից առաջ, իսկ ինքը հետագայում նրա տեղն է աշխատանքի անցել, իսկ իր աշխատանքի անցնելուց հետո ինքն ու Անահիտ Մարկոսյանը լարված հարաբերությունների մեջ են եղել:
Տուժող Ռոբերտ Մոսինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին, ում հետ գտնվել է աշխատանքային հարաբերությունների մեջ: Իրենք ունեցել են տաղավար Խորենացի 24 հասցեում գտնվող ոսկու տոնավաճառում, իր կինը ոսկի է վաճառել այնտեղ: Ինքը որպես ամուսին օգնել է իր կնոջը: Ապրանքի հետ կապված պատասխանատվություն ունեցել է իր կինը: Ամեն հինգշաբթի իրենք ապրանքը վերցրել են, տարել են Հայաստանի հյուսիսային շրջաններ վաճառելու նպատակով: Հյուսիսային շրջաններում իրենք գնացել են հիմնականում Գյումրի և Վանաձոր, այնտեղ ունեցել են մոտ 100 հաճախորդ: Իր մոտ եղած ապրանքը մոտավորապես եղել է 6 կգ: Բունկերից ուշացել են, քանի որ պետք է ապրանք ստանաին: Բունկերը սովորաբար փակվել է ժամը 18:50-19:00-ին: Իրենք ամեն շաբաթվա հինգշաբթի օրը գնացել են հյուսիսային շրջաններ ոսկի վաճառելու: Պատահել է, որ իրենց հետ տարել են 10.000 ԱՄՆ դոլարի ապրանք, պատահել է` տարել են 70.000 ԱՄՆ դոլարի ապրանք: Իր բարեկամները իմացել են, որ ինքը զբաղվում է ոսկու առուվաճառքով, սակայն հյուսիսային շրջաններ գնալու մասին իրենք նրանց չեն ասել: Ստեփանավանում ունի բարեկամներ, սակայն 15 տարուց ավել է շփում չունի նրանց հետ: Նորայրին ճանաչում է շուկայից, նա էլ է իրենց նման ապրանք վաճառել, հյուսիսային շրջաններ ապրանք է տարել վաճառելու: Նա իրենց հյուսիսային շրջաններ ապրանք տանելու մասին տեղյակ է եղել: Ինքը շուկայում դեպքի օրը ամբաստանյալին չի տեսել: Նրան այդ օրը տեսել է ՙՌոսիայի՚ գետնանցման աստիճանների մոտ, ցերեկը ժամը 16:00-ի կողմերը: Ինքը գնալիս է եղել ՙՏաշիր՚ առևտրի կենտրոն: Նորայրը եղել է ինչ-որ անձի հետ: Ինքը գնացել է <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոն, իսկ Նորայրը այդ մարդու հետ նստել է ավտոմեքենան և գնացել: Ամբաստանյալը աշխատում է Մալաթիայի շուկայում, սակայն տարբեր տեղեր շրջում է, վաճառում է իր ապրանքները: 2013 թվականի հունվարի 30-ին երեկոյան կողմերին, չեն հասցրել մտնել բունկեր, ապրանքը հավաքել են, լցրել են սպորտային պայուսակի մեջ և վերցրել են իրենց հետ տուն տանելու նպատակով: Դեպքի օրը Արմենուհու հետ շուկայից դուրս են եկել 19:15-ի սահմաններում: Իտալիայի և Ֆրանսիայի դեսպանատների արանքում աստիճաններից երկու հոգի իջել են իրենց դիմաց: Ինքը հանկարծ հարված է ստացել դեմքին և ոչինչ չի հիշում: Իրենց վրա հարձակումը կատարվել է 19:20-19:30-ի սահմաններում: Իրենց վրա հարձակում կատարած անձինք չեն եղել դիմակավորված: Շուկայից մինչև դեպքի վայր մոտավորապես 5 րոպեի ճանապարհ է: Գիտակցությունը տեղն է եկել, երբ գտնվել են ոստիկանությունում: Ինքը եղել է կնոջ հետ, հարձակում գործելուց հետո իրենց ապրանքը տարել են: Ապրանքի հիմնական մասը եղել է իր մոտ: Ոստիկանությունում ասել են, որ մեկին բռնել են: Իր կնոջից տարել են պայուսակը, սակայն, քանի որ այդ անձին բռնել են, պայուսակը վերադարձրել են:
Տուժող Հովհաննես Կարապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալին, մյուս տուժողներին ճանաչում է որպես իր աշխատողներ: Արմենուհի Գրիգորյանը եղել է իր օրինական աշխատողը, իսկ նրա ամուսինը օգնել է ուղղակի: Բայց իր ապրանքի հարցերով միշտ զբաղվել է Արմինեն: Ինքը ներկա է եղել և գիտի, որ ուշացել է Արմինեն բունկեր մտնելուց: Ժամը 01:00-ի սահմաններում զանգահարել է, իմացել է, որ ավազակային հարձակում է տեղի ունեցել: Գնացել է հիվանդանոց, տեսել է Ռոբերտին վնասված վիճակում: Իմացել է, որ մեկին բռնել են: Արմինեն իրեն ասել է, որ Նորիկը եկել գնացել է, ապրանքից հարցուփորձ է արել: Գիտի, որ դեպքի օրը Նորայր Քեղինյանը զանգ է տվել բռնված անձին: Եթե Նորայրն իմացել է, թե երբ է Արմինեն գնում հյուսիսային շրջաններ, երբ է վերադառնում, ինչ գործով է զբաղվում և եթե զանգահարել է գործով մյուս բռնված անձին, ուստի գտնում է, որ Նորայր Քեղինյանը կապ ունի կատարված հանցագործության հետ: Սեգեյ Հովասափյանին և Ռուստամ Իսպիրյանին չի ճանաչել: Արշակը, ով հանդիսանում է Նորայր Քեղինյանի զոքանչի եղբայրը, եկել է արտադրամաս, իր հետ խոսել է, նա ասել է, որ Նորայր Քեղինայանի դեպքին ունեցած առնչության մասին ոչինչից տեղյակ չէ: Իր մոտ որևէ փաստաթուղթ ապրանքի չափի մասին չի պահպանվել: Իրեն պատճառվել է 216.000 ԱՄՆ դոլար գումարի վնաս:
Վկա Մարինե Գասպարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալին, դեպքի օրը եղել են հոգեհանգստի արարողության: Դուրս են եկել արարողությունից 19:30-ի սահմաններում, Գ.Սունդուկյանի անվան թատրոնի ճանապարհին իր տղան նկատել է, որ երկու հոգի քաշքշում են այլ անձանց, ասել է գողություն է և վազել է հարձակում գործած անձանց ետևից: Իրենք գոռացել են, որ հետ գա: Իտալիայի և Ֆրանսիայի դեսպանատների արանքից օգնության ձայներ են լսել: Տեսել են մի կնոջ արյունոտ դեմքով: Իր որդին բռնել է հարձակում գործած անձանցից մեկին: Այդ կինը ասել է, որ ամուսինը ընկած է այգում, տեսել է, որ դեսպանատան աշխատակիցները բերել են ամուսնուն արյունոտ վիճակում: Այդ կինը ասել է, որ իրենցից իրեր են տարել: Երբ բերել են պայուսակները, նա ասել է, որ սպորտային պայուսակի մեջ է եղել ոսկեղենը, որը մնացել է փախուստի դիմած անձի մոտ: Տուժողներին հարվածել են երկաթյա ձողով, որը եղել է բռնված անձի մոտ: Ինքը պայուսակի պարունակությունը չի տեսել:
Վկա Գայանե Գասպարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալին, դեպքի օրը չի հիշում: Ժամը 7-8-ի սահմաններում ինքը քրոջ` Մարինե Գասպարյանի և նրա որդու` Թովմաս Գալստյանի հետ վերադառնալիս են եղել, Թովմաս Գալստյանը նկատել է, որ Գ.Սունդուկյանի թատրոնի այգու տարածքում երկու տղաներ հարվածել են: Նա գոռացել և վազել է այդ տղաների հետևից: Տեսել են կնոջ, ով եղել է արյունոտված, մոտեցել են օգնելու, նա ասել է, որ իր ամուսինն էլ է ընկած այգում: Իրենց ասել են, որ մեկին բռնել են, սակայն այդ կինն ասել է, որ պետք է բռնել այն մեկին, ում մոտ եղել է սպորտային պայուսակը: Այդ կնոջը երբ ցույց են տվել բռնված անձի մոտից վերցված պայուսակը, նա ասել է, որ դա կարևոր չէ, բոլոր կարևոր իրերը եղել են մյուս պայուսակի մեջ: Իտալիայի դեսպանատան աշխատակիցները մոտեցել են նրա ամուսնուն օգնել են: Ամուսինը այնպիսի վիճակի մեջ է եղել, որ նույնիսկ չի ճանաչել իր կնոջը: Բռնված տղայի մոտից հայտնաբերել են երկաթյա ձող, որով էլ հարվածներ են հասցրել: Մեկի ձեռքին եղել է սպորտային պայուսակ, իսկ բռնված անձի մոտ եղել է կանացի պայուսակ: Իրենց ասել են, որ փախուստի դիմած անձի մոտ գտնվող սպորտային պայուսակի մեջ եղել է ոսկի: Ինքը դեպի վայրում Նորայր Քեղինյանին չի տեսել: Տեղյակ չէ` բռնված անձի մոտից վերցված պայուսակի պարունակության մասին չգիտի:
Վկա Թովմաս Գալստյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալին: 2013 թվականի հունվարի 30-ին ժամը 19:00-20:00-ի սահմաններում իր մոր և մորաքրոջ հետ վերադառնալիս է եղել հոգեհանգստի արարողությունից: Գ.Սունդուկյանի այգու մոտակայքում օգնության ձայներ է լսել, մոտեցել է, երկու հոգի դուրս են եկել իր դիմաց: Վազել է նրանց հետևից: Նրանք բաժանվել են, ինքը մեկի հետևից է վազել և բռնել է ձեռքից: Հետո մոտեցել է այդ կինը, ասել է, որ հարվածել են նրա և ամուսնու դեմքին: Այն անձի ձեռքը, ում բռնել է, հայտնաբերել են երկաթյա ձող: Փախչողներից մեկի ձեռքում եղել է կանացի պայուսակ, իսկ մյուսի ձեռքում սպորտային պայուսակ: Այդ կինն ասել է, որ կարևորը սպորտային պայուսակն է, որտեղ եղել է ոսկի: Զանգահարել և օգնություն է խնդրել, եկել և տարել են բաժին: Բաժնում իմացել է, որ այդ անձինք ոսկի են հափշտակել: Ինքը չի կարող հիշել կոնկրետ ովքեր են եղել հարձակում գործած անձինք, քանի որ այգում մութ է եղել: Բռնելուց հետո իրեն համոզել է, որ թողեն, դիմադրություն ցույց չի տվել:
Վկա Հարություն Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանին: Սերգեյ Հովասափյանին ճանաչում է, ով հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը: Ռուստամ Իսպիրյանին էլ է ճանաչում, նա էլ իր կնող հորաքրոջ տղան է: 2013 թվականի հունվարի 30-ին կեսօրի կողմերը Ռուստամն ու Սերգեյը գնացել են իրենց տուն հաց են կերել: 2-3 ժամ մնացել են իրենց տանը: Այդ օրը գնացել են Երևան: Երեկոյան զանգահարել է Սերգեյին գնացել է նրան տեսնելու, իրեն էլ նրա հետ տարել են ոստիկանություն: Ինքը իրենց տանը գտնվելու ժամանակ Սերգեյին չի տեսել հեռախոսով խոսելիս: Նորայրի մասին չի լսել ընդհանրապես: Ինքը զանգել է Սերգեյին, որպեսզի իմանա մնալու է իրենց տանը, թե գնալու է:
Վկա Արթուր Նազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանությունում որպես ավագ տեսուչ, չի ճանաչում ամբաստանյալին: Դեպքի օրը` 2013 թվականի հունվարի 30-ին` ժամը 7-8-ի սահմաններում, եղել է Գ.Սունդուկյանի անվան թատրոնի հարակից այգում, իր շանն է ման տալիս եղել: Լսել է օգնության կանչեր: Տեսել է մի երիտասարդի, ում ձեռքին պայուսակներ են եղել: Վազելով հասել է նրան, որը կանգնել է, պայուսակները գցել է: Ձեռքը տարել է դեպի ծոցը: Ինքը նրան պարկեցրել է գետնին: Նրան հետապնդելիս է եղել մեկ այլ ոստիկանության աշխատող: Օգնություն գոռացողը եղել է հետապնդող ոստիկանը: Կապվել են ոստիկանություն և նրան տարել են Կենտրոնի բաժին: Հետագայում պարզվել է, որ նրա ծոցում եղել է երկաթյա ձող: Այդ անձին բռնելուց հետո դեպի իրեն է եկել մի կին, ով վնասվածքներ է ունեցել, այնուհետև` մոտ 10 րոպե անց մոտեցել է մի տղամարդ` կրկին վնասվածքներով: Իմացել է, որ հարձակում է տեղի ունեցել: Ասել են, որ իրենց պայուսակներն են հափշտակել: Ինքը տեսել է մեկ հոգու, որի հետևից ոստիկան է վազելիս եղել:
Վկա Արշակ Եսայանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ոսկու շուկայում որպես ոսկերիչ: Ճանաչում է ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանին, ով իր քրոջ աղջկա ամուսինն է: Ամբաստանյալի հետ միասին աշխատել են, գտնվում են նորմալ հարաբերությունների մեջ: Ն.Քեղինյանի հեռախոսահամարը չի հիշում: Իրեն հայտնի է եղել, որ ամբաստանյալը Մոսկվա մատանիներ է ուղարկած եղել և 2013 թվականի հունվարի 31-ին գնացել է Ռուսաստան կամ մատանիները կամ գումարը վերցնելու նպատակով: Նա իրեն նույն օրն է ասել Ռուսաստան մեկնելու մասին: Ինքը գնալու հրատապությունը հասկացել է գործնական շուտ գնալ գալու իմաստով: Ինքն է իր ավտոմեքենայով տարել Նորայրին օդանավակայան: Նորայրն է 2013 թվականի հունվարի 31-ին զանգել իրեն և խնդրել իրեն տանել օդանավակայան: Իրենց արտադրամասերը նույն տեղում է գտնվում, իր հիշելով զանգել է իրեն Նորայրը: Նորայր Քեղինյանը իրենց տանը առհասարակ չի գիշերել, այդ թվում նաև դեպքի օրը: Ռուսաստան մեկնելուց մեկ օր առաջ չի հիշում ինչի համար է Նորայրը իրեն զանգահարել: Ինքը Նորայրի գնալուց հետո իմացել է, որ նրա ընտանիքի անդամները տեղյակ չեն եղել նրա մեկնելու մասին: Ինքը իր քրոջն ու նրա ընտանիքին հանդիպել է Նորայրի մեկնելուց երկու օր անց: Ինքը զանգահարել է իր քրոջը, հեռախոսները եղել են անջատված: Անհանգստացել է, գնացել է նրանց տուն, տեսել է, որ ոստիկանությունից իր քրոջ տուն են գնացել և իրեն հայտնել են, որ տեղի է ունեցել ավազակային հարձակում, որի մեջ Նորայր Քեղինյանն է կասկածվում: Ինքը ոչինչից տեղյակ չի եղել: Ռուսաստանում գտնվելու ժամանակ Նորայրը իր հետ կապ չի հաստատել հեռախոսակապի միջոցով: Այդ օրերին չի հիշում Նորայրը Վրաստանում եղել է, թե ոչ: Տուժողից ինքը չի թաքցրել Նորայր Քեղինյանի գտնվելու վայրը, քանի որ տուժողը իմացել է նրա Ռուսաստանում գտնվելու վայրը: Իսկ Նորայրի գտնվելու կոնկրետ տեղը ինքն էլ չի իմացել: Ինքը Նորայրին ճանապարհելիս որևէ լարվածություն չի նկատել, նա սովորականի պես հանգիստ է եղել: Նորայրը Ռուսաստան ապրանքները ուղարկած է եղել Ռուսաստան գնալուց երկու ամիս առաջ: Նորայրը ժամը 1-2-ի սահմաններում է գնացել Մալաթիա, որտեղ հանդիպել են և գնացել են օդանավակայան: Նորայրի մոտ օդանավակայան գնալիս եղել է փոքր տոպրակ միայն:
Վկա Սերգեյ Հովասափյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ պատկերացնում է, թե ով է ամբաստանյալը: Հայտնեց, որ ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանը Արմենուհի Գրիգորյանի և Ռոբերտ Մոսինյանի հետ կատարված ավազակային հարձակման հետ կապ չունի: Ինքը չի ճանաչում ամբաստանյալին, որ մի հարց էլ վստահեր նրան: Ինքը ամբաստանյալի հետ կապող ոչինչ չի ունեցել, որ նա իր հարցերին մասնակցի: Ամբաստանյալին նախկինում ճանաչել է որպես ստեփանավան քաղաքի տղա: Նրան Ստեփանավանում տեսել է 13-14 տարեկանում և այլևս չի տեսել: Ինքը Երևան քաղաք է եկել ժամը մոտավորապես 18:00-ից 19:00-ի սահմաններում: Հարձակման պլանավորումը եղել է շուտվանից և իր կողմից: Չի կարող ասել, թե ինչու հենց այդ օրը կատարեցին հարձակումը: Հարձակումը ինքը միայնակ չի կատարել, իր հետ եղել է ոմն Ռուդիկը: Ռուդիկի հետ ինքը ծանոթացել է Բանգլադեշում մոտավորապես մեկ ամիս առաջ:
2013 հուլիսի 15-ի ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Այվազյանի որոշմամբ ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանին պատկանող 091-33-44-42 և 055-33-44-47 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումներով, որոնց զննության համաձայն՝
-14.01.2013թ., Ժամը 12:04-ին Ն.Քեղինյանի 091-33-44-42 բջջային հեռախոսահամարից ելքային հեռախոսազանգ է կատարվել Սերգեյ Հովասափյանի 099-82-20-63 հեռախոսահամարին և տեղի է ունեցել 194 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսային խոսակցություն:
-15.01.2013թ., ժամը 13:47-ին Ն.Քեղինյանի 091-33-44-42 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է կատարվել Սերգեյ Հովասափյանի 099-82-20-63 հեռախոսահամարից և տեղի է ունեցել 30 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսային խոսակցություն:
-16.01.2013թ. /չորեքշաբթի օրը/ ժամը 12:01-ից մինչև 19:29-ն ընկած ժամանակահատվածում Ն.Քեղինյանի 091-33-44-42 բջջային հեռախոսահամարից 12 մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր են կատարվել Սերգեյ Հովասափյանի 099-82-20-63 հեռախոսահամարին և տեղի են ունեցել հեռախոսային խոսակցություններ: Հիշյալ հեռախոսազագերից մինչև ժամը 15:01-ը կատարված հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Վշտունի փողոցի թիվ 73 և Օդեսայի փողոցի թիվ 2 հասցեում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովվող կայանների կողմից, իսկ մնացած հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովվող կայանների կողմից:
-17.01.2013թ., ժամը 11:52-ից մինչև ժամը 20:25-ն ընկած ժամանակահատվածում Ն.Քեղինյանի 091-33-44-42 բջջային հեռախոսահամարից 5 մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր են կատարվել Ս.Հովասափյանի 099-82-20-63 հեռախոսահամարին և տեղի են ունեցել խոսակցություններ:
-30.01.2013թ., ժամը 16:17-ից մինչև 19:53-ն ընկած ժամանակահատվածում Ն.Քեղինյանի 091-33-44-42 բջջային հեռախոսահամարից 7 մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր են կատարվել Ս.Հովասափյանի 099-82-20-63 հեռախոսահամարին և տեղի են ունեցել հեռախոսային խոսակցություններ: Նշված հեռախոսազանգերը հաջորդաբար սպասարկվել են Երևան քաղաքի Վշտունի փողոցի 73, Մ.Խորենացի փողոցի 24, Արզումանյան 16/1 հասցեներում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովվող կայանների կողմից:
Ն.Քեղինյանի 055-33-44-47 հեոախոսահամարից 30.01.2013թ., ժամը 15:03-ից մինչև 18:28-ն ընկած ժամանակահատվածում 3 ելքային հեռախոսազանգ է կատարվել Ս.Հովասափյանի 099-82-20-63 հեռախոսահամարին և տեղի է ունեցել հեռախոսազրույց: Նշված հեռախոսազանգերից երկուսը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Բաշինջաղյան փողոցի թիվ 101ա հասցեում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովող կայանի կողմից, իսկ ժամը 18:28-ին կատարված զանգը սպասարկվել է Իտալական փողոցի թիվ 1 հասցեում տեղակայված կայանի կողմից:
30.01.2013թ., ժամը 19:40-ից Ն.Քեղինյանի բջջային հեռախոսն անջատված է եղել մինչև 31.01.2013թ., ժամը 16:41-ը ստացվել են մուտքային հաղորդագրություններ, որոնք սպասարկվել են հաջորդաբար՝ Վ.Փափազյան փողոցի 83, Օպերայի, Բաշինջաղյան փողոցի 101ա, Խանջյան փողոցի 5 հասցեներում և օդանավակայանում տեղադրված կապի ծածկույթն ապահովվող կայանների կողմից:
2013 թվականի փետրվարի 05-ի ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս. Պետրոսյանի որոշմամբ դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված և իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Ա. Գրիգորյանի ականջօղի առկայությամբ:
2013 թվականի փետրվարի 05-ի ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս. Պետրոսյանի որոշմամբ մեղադրյալ Ս. Հովասափյանի մոտ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույց ճանաչված մետաղյա խողովակի և տուժողներ Ռ. Մոսինյանի և Ա. Գրիգորյանի երեք պայուսակների առկայությունը:
2013 թվականի փետրվարի 05-ի ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պետրոսյանի իրեղեն ապացույց ճանաչելու և ի պահ հանձնելու մասին որոշումով, համաձայն որի տուժող Ա. Գրիգորյանը տեսել և ճանաչել է դեպքի վայրից հայտնաբերված ականջօղը և հայտարարել, որ այն հանդիսանում է ավազակային հարձակման ընթացքում իր ականջից պոկված և գետին ընկած ականջօղը:
2013 թվականի փետրվարի 12-ի դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 251 եզրակացությունով այն մասին, որ Ա.Գրիգորյանի մոտ հայտնաբերվել է գլխի, դեմքի, վերին վերջույթների քերծվածքներ, արյունազեղումներ, ենթամաշկային արյունահավաք, սալջարդ վերքեր, որոնք հասցվել են սահմանափակ մակերեսով բութ առարկաներով, չի բացառվում ներկայացված մետաղական խողովակով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով:
2013 թվականի փետրվարի 12-ի դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 253 եզրակացությունով այն մասին, որ Ռ. Մոսինյանի մոտ հայտնաբերվել է գլխի շրջանի արյունազեղումներ, վերին շրթունքի սալջարդ, գանգուղեղային վնասվածք, որոնք հասցվել են սահմանափակ մակերեսով բութ առարկաներով, չի բացառվում ներկայացված մետաղական խողովակով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 26.12.2013թ. ՀՀ-ում <<Սիբիր>> ավիաընկերության ներկայացուցչությունից ստացված գրությունով, համաձայն որի 31.01.2013թ. <<Աէրոէքս>> գործակալությունում մեղադրյալ Նորայր Քեղինյանի անվամբ ձևակերպվել է 1Տ1421 2430788596 ավիատոմսը <<Սիբիր>> ավիաընկերության 906 առ 31.01.2013թ. և 37 առ 01.02.2013թ. չվերթների համար Երևան-Մոսկվա-Սանկտ- Պետերբուրգ ուղղությամբ:

46. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Ն. Քեղինյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ն. Քեղինյանի մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում է վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալի և իր պաշտպանի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

47. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Նորայր Քեղինյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

48. Այդպիսով, ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու կամ մեղսագրվող արարքը վերաորակելու համար:

բ/ Ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանի նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափությունը կատարած արարքին.

49. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:

50. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:

51. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:

52. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասը նշում է. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:

53. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

54. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին/…/>>:

55. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:

56. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալ Ն. Քեղինյանի անձը բնութագրող տվյալներ հաշվի է առել այն, որ նա իրեն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հարևանների կողմից տրված բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխա` 2007 թվականին ծնված Արմեն Նորայրի Քեղինյանը, իսկ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությունը:
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Նորայր Արմենի Քեղինյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալը կատարել է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործություն, գտել է, որ Նորայր Արմենի Քեղինյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված որոշակի ժամկետով ազատազրկում, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:


57. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ն. Քեղինյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը և նկատի ունենալով նրա կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիաների սահմաններում` ամբաստանյալ Ն. Քեղինյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 10/տաս/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Ն. Քեղինյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու հիմք չեն կարող դառնալ:

գ/ Տուժող Ա. Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Գ. Գալիկյանի բողոքի վերաբերյալ

58. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:>>:
Նույն օրենսգրքի 163-րդ հոդվածի համաձայն. <<Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծվում է դատավճռով:>>:
Նույն օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Քաղաքացիական հայցվորը դատական քննության ընթացքում պաշտպանում է իր հարուցած քաղաքացիական հայցը:>>:
Նույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն. <<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
10/ քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե քաղաքացիական հայց չի հարուցվել/…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ:
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալ, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
3. Հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին>>:




59. Ինչպես երևում է գործի նյութերից, տուժող Արմենուհի Գրիգորյանը 2015թ. մայիսի 21-ին միջնորդություն է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան միջնորդելով` իրեն ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր 8.220.000 ՀՀ դրամի գումարի չափով և այն բռնագանձել ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանից: Անհրաժեշտության դեպքում բռնագանձումը տարածել Ն. Քեղինյանի շարժական և անշարժ գույքի նկատմամբ:
Առաջին ատյանի դատարանը 2015թ. մարտի 27-ի դատավճռով մերժել է տուժողի վերոնշյալ միջնորդությունը հետևյալ պատճառաբանությամբ:
<</…/ Արմենուհի Գրիգորյանի կողմից դատարան է ներկայացվել քաղաքացիական հայց որով հայտնել է, որ իր և իր ամուսնու նկատմամբ 30.01.2013 թվականին ժամը 19:30-ի սահմաններում կատարված ավազակային հարձակումից անմիջապես հետո դեպքի վայրում բռնվել էր հանցագործություն կատարած անձանցից Սերգեյ Հովասափյանը, որ 2013 թվականի օգոստոսի 07-ի դատավճռով դատապարտվել է տաս տարվա ազատազրկման, իսկ իր ներկայացրած 97 միլիոն 340 հազար դրամ քաղ. հայցը բավարարվել է մասնակիորեն` 97 միլիոն դրամի չափով, որպես հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս: ԵԿԴ 0069/01/13 դատավճիռը ստացել է օրինական ուժ: 08.11.2013 թվականին Հովհաննես Կարապետյանը դիմում է ներկայացրել Կենտրոնականի քննչական բաժին` քրեական գործով իրեն տուժող ճանաչելու պահանջի մասին: Միաժամանակ նշել է, որ հափշտակված ոսկյա զարդերը պատկանել են իրեն, իսկ ինքը աշխատել է որպես վաճառողուհի: 13.12.2013 թվականին քննիչի որոշմամբ Հ. Կարապետյանը ճանաչվել է որպես տուժող, իսկ 13.02.2014 թվականի որոշմամբ վերջինս ճանաչվել է քաղաքացիական հայցվոր` 88 միլիոն 863 հազար 600 ՀՀ դրամի չափով: Նշված որոշումների դեմ որևէ առարկություն չունի, սակայն հայտնում է, որ հափշտակված գումարից 20.000 դոլարին համարժեք /20.000x 411/ 8 միլիոն 220 հազար դրամ գումարի ոսկյա զարդերը պատկանել են իրեն, ինչի մասին ինքը բազմիցս նշել է մինչդատական վարույթի ընթաքում իր տված ցուցմունքներում և բողոքներում: Միջնորդում է դատարանին իրեն ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր 8 միլիոն 220 հազար դրամ գումարի չափով և այն բռնագանձել ամբաստանյալ Նորայր Քեղինյանից: Անհարժեշտության դեպքում բռնագանձումը տարածել Ն. Քեղինյանի շարժական և անշարժ գույքի նկատմամբ:
Սակայն հաշվի առնելով, որ 2013 թվականի օգոստոսի 07-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Սերգեյ Հովասափյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կայացված դատավճռով վճռվել է` տուժող (քաղաքացիական հայցվոր) Արմենուհի Վոլոդյայի Գրիգորյանի ներկայացրած 97.340.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի` 97.000.000 (իննսունյոթ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով, այն, որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն նրան պատճառված գույքային վնաս, բռնագանձել քաղաքացիական պատասխանող Սերգեյ Արկադիի Հովասափյանից: Նույն հայցադիմումով գործով մյուս տուժող Ռոբերտ Մոսինյանի բուժման ծախսերը բռնագանձելու վերաբերյալ մասով Ա. Գրիգորյանի ներկայացրած հայցը մերժել` ոչ պատշաճ անձի կողմից ներկայացվելու հիմքով: Տուժողներ Արմենուհի Գրիգորյանին և Ռոբերտ Մոսինյանին պարզաբանել նրանցից յուրաքանչյուրին հանցագործությամբ պատճառված ֆիզիկական վնասի նյութական փոխհատուցման պահանջով քաղաքացիադատավարական կարգով (քաղ. հայցով) դատարան դիմելու իրավունքը:
Քանի որ քաղաքացիական հայցը արդեն իսկ բավարարվել է և այդ 97.000.000 միլիոն դրամի մեջ ներառված է նաև 2014 թվականի մայիսի 21-ին նշանակված դատական նիստի ընթացքում տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցի 8.220.000 միլիոն ՀՀ դրամ գումարի պահանջը, ուստի դատարանը գտնում է, որ տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը` 8.220.000 /ութ միլիոն երկու հարյուր քսան հազար/ ՀՀ դրամ չափով պետք է թողնել առանց քննության:/…/>>:

60. Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ 2013 թվականի օգոստոսի 07-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Սերգեյ Հովասափյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կայացված դատավճռով, արդեն իսկ տուժող Արմենուհի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանը եկել է ճիշտ հետևության` առանց քննության թողնելով տուժող Ա. Գրիգորյանի` քաղաքացիական հայցը:

61. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. մարտի 27-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքներում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածով, 402-րդ հոդվածով ` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 27-ի դատավճիռը` Նորայր Արմենի Քեղինյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ