Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0051/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
6.3
Պատասխանող
Կամո Խաչատրյան
Կամո Խաչատրյան Միշայի
Կամո Խաչատրյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Սեվակ Համբարձումյան
Արարատ Պետրոսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արշակ Վարդանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Սեվակ Համբարձումյան
Արարատ Պետրոսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արշակ Վարդանյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2014-08-21 | 15:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-07-03 | 17:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-07-01 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-06-24 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-06-16 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-06-04 | 13:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-05-21 | 13:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-05-13 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-04-29 | 15:00 | 5 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0051/01/14
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Վարդանյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
21 օգոստոսի 2014թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կամո Միշայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով`
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը ն փաստական հանգամանքները.
Թիվ 13117114 քրեական գործը հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով 2014թ. փետրվարի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում` տուժող Իրինա Թունյանի հաղորդման հիման վրա։
2014թ. փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է նույն օրը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Կամո Խաչատրյանը:
2014թ. փետրվարի 25-ին Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի 10-րդ շենքի մոտ` թիվ 58 երթուղային ավտոբուսի մեջ, գործով տուժող Իրինա Թունյանի պայուսակից, վերջինիս համար աննկատ, հանել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է <<Սամսունգ GT-S3572>> բջջային հեռախոսը` 055-907110 հեռախոսաքարտով, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված <<Սամսունգ Ե-250>> մոդելի բջջային հեռախոսը` 077-907119 հեռախոսաքարտով, որոնք անմիջապես փոխանցել է իր հանցակցին, ապա, ավարտելով հանցավոր դիտավորությունը` գողոնով հանդերձ ավտոբուսից իջել և հեռացել են` գաղտնի հափշտակելով տուժող Ի.Թունյանին պատկանող զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը:
25.02.2014թ. Երնանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, բավարարելով նախաքննական մարմնի միջնորդությունը Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորում։
2014թ. ապրիլի 4-ին թիվ 13117114 քրեական գործից անջատվել է մաս` Կամո Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժող Իրինա Թունյանի գույքը գաղտնի հափշտակած, քննությամբ չպարզված անձի վերաբերյալ, որով նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 131171114/1 համարով։
2014թ. ապրիլի 9-ին քրեական գործը Կամո Միշայի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/:
Կատարած հանցագործության համար Դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճռով Կամո Միշայի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակվել է պատիժ` ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։
Կամո Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. փետրվարի 23-ից:
Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վճռվել է` տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելուց հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։
Դատական այլ ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։
Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճռի դեմ 04.08.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 2014 թվականի օգոստոսի 08-ին և Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 12-ի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը
Բողոքաբերը գտնում է, որ Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճիռը թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով հիմնավոր և օրինական չէ, ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կողմից հաստատված չէ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա։
Նշել է, որ վկա Արա Բադոյանի ցուցմունքը, որով վերջինս հայտնել է, թե հափշտակություն կատարելու պահին Կամո Խաչատրյանի հետ տեսել է ևս մեկ անձի, սույն գործով միակ ապացույցն է, որով Դատարանին հայտնվել է տեղեկություն դեպքի վերաբերյալ։ Վկայի հայտնած տեղեկությունը ուղիղ հակասության մեջ է ամբաստանյալի ցուցմունքի հետ, քանի որ վերջինս պնդել է, որ հափշտակություն է կատարել միայնակ, ինչը հակասում է վկայի ցուցմունքով հայտնած տեղեկությանը։ Այս պարագայում Դատարանի կողմից առնվազն անհրաժեշտ էր թույլատրելի բոլոր եղանակներով փորձել պարզելու այս երկու գործի համար էական նշանակություն ունեցող ցուցմունքներում առկա էական հակասությունը, քանի որ հենց հիշյալ վկայի ցուցմունքի հիման վրա Կամո Խաչատրյանին առաջադրվել է մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այլ ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանը անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ վկա Ա.Բադոյանի ցուցմունքով հայտնած երկու անձի մասնակցությամբ հափշտակություն կատարելու տեղեկությունը այդպես էլ չի հիմնավորվել, քանի որ գործով այդպես էլ չի պարզվել երկրորդ անձ, ով մեղադրվում է նշված արարքը Կ.Խաչատրյանի հետ կատարելու մեջ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 08.05.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ հայտնել է իրավական դիրքորոշում` ինքնությունը չպարզված այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ հափշտակությունը հիմնավորելու հարցի վերաբերյալ:
Նշված որոշմամբ մասնավորապես ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ Դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից: Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի /տես Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդեմ Ֆինլանդիայի գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53/:
Վկա Արա Բադոյանի և ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի ցուցմունքների հակասության շուրջ Դատարանում պատշաճ քննության իրականացմամբ միայն հնարավոր կլիներ փարատել կասկածները առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության շուրջ, ինչը սույն գործով խիստ էական է, քանի որ գործի քննության ընթացքում տուժող Իրինա Թունյանը դատարանին հայտնել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ պահանջ չի ներկայացնում և չի ցանկանում, որ նա պատժվի: Նշված հանգամանքը ինքնին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով գործով վարույթի կարճման հիմք է և փաստորեն, Դատարանը կայացրել է դատական ակտ` Կ.Խաչատրյանի արարքի սխալ որակմամբ:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 20.10.2011թ. ԼԴ/0212/01/10 որոշմամբ հայտնած իրավական դիրքորոշումներով արձանագրել է.
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` << Յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք>>:
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ոք նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից արդարացի դատաքննության իրավունք:
Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները, բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ ՝ իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար, հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու` իր վկաներին կանչել ու հարցաքննել միննույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` <<1) կողմերին բացատրում է, որ նրանք դատական վիճաբանությունների փուլում, իսկ դատարանը` դատավճիռ կայացնելիս, իրավունք ունեն հիմնվել միայն այն ապացույցների վրա, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ժամանակ. /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով` <<Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը <<ապացացված>> համարվելու համար inter alia անհրաժեշտ Է, որ դատարանը բացառապես <<հիմնվի>> պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների վրա:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում Է, որ առանց պաշտպանության կողմին ծանոթանալու հնարավորություն տալու, առանց դատաքննության ընթացքում հետազոտվելու` որևէ ապացույց չի կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում։ Այլ կերպ` չբացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա անձին դատապարտելու արգելքը բացարձակ բնույթ է կրում` անկախ ապացույցների ընդհանուր զանգվածում այդ ապացույցի դերից։
Այդ արգելքը խախտելն ինքնին կազմում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով:
Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում իրավական դիրքորոշումներ հայտնել այն դեպքերի կապակցությամբ, երբ անձը դատապարտվում է բացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա, որի կապակցությամբ սակայն հնարավորություն չի ստացել իրացնել հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը (<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետ)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, կիրառելով և մեկնաբանելով <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետը, եկել է այն ընդհանուր հետևության, որ եթե մեդադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորություն չի տրվել հարցեր ուղղել իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տե՛ս Ունտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի, գանգատ թիվ 9120/80, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, 31-33-րդ կետեր)։ Իսկ Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով վճռում Եվրոպական դատարանը զարգացրել է Ունտերպերտինգերի գործով ամրագրված իրավական դիրքորոշումը և սահմանել, որ անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորության պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տե՛ս Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1), գանգատներ թիվ 29900/96 և այլն, 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռ, 65-րդ կետ)։
Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտության։ Դրա մասին է վկայում այն, որ նշված իրավական դիրքորոշումները հետագայում բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառելի են, մասնավորապես, հետևյալ գործերով. Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի, գանգատ թիվ 28490/95, 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռ, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի, գանգատ թիվ 47986/99, 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռ, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի, գանգատ թիվ 72596/01, 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռ, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի, գանգատ թիվ 44023/02, 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռ, 102-րդ կետ, Խամեշինն ընդդեմ Ռուսաստանի, գանգատ թիվ 18487/03, 2010 թվականի մարտի 4-ի վճիռ 32-րդ կետ, Ա.Ս.–ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի, գանգատ թիվ 40156/07, 2010 թվականի սեպտեմբերի 28–ի վճիռ, 62-րդ կետ, և այլն:
Հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հաստատուն նախադեպային իրավունքը` վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի միայն այն դեպքում, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում։
Քննության առարկա գործի փաստերը սույն որոշման արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով, բողոքաբերը գտնում է, որ Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ կայացված դատական ակտի հիմքում (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույց դնելով, Դատարանը թույլ է տվել <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրի 365-րդ հոդվածի խախտում, քանի որ սույն գործով տուժող Ի.Թունյանի, վկաներ Ռ.Վարդանյանի, Կ.Սուքիասյանի ցուցմունքներով Կ.Խաչատրյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորող որևէ փաստ չի նշվել և մեղադրանքի հիմքում դրված գործով վճռական կշիռ ունեցող միակ ապացույցը Ա Բադոյանի ցուցունքը, չի կարող դրվել դատական ակտի հիմքում, քանի որ այն կոնֆրոնտացիայի իրավունքով չապահովված ապացույց է։
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հողվածին, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 385-րղ, 394-րդ, 395-րղ հոդվածների պահանջներով, խնդրում է`
1. Բեկանել և փոփոխել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով 03.07.2014թ. կայացված դատավճիռը` Կամո Միշայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով` նշանակելով վերագրվող արարքի համար նախատեսված հնարավորինս մեղմ պատիժ, կամ
2. Բեկանել Կամո Միշայի Խաչատրյանի վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով 03.07.2014թ. կայացված դատավճիռը և գործն ուղարկել նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության։
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը վերաքննիչ բողոքի դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Կամո Միշայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքը նախատեսված արարքը կատարելու մեջ, հաստատված է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված փաստական տվյալներով, ուստի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կամո Միշայի Խաչատրյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն վերագրված գողությունը կատարել է, սակայն միայնակ` առանց այլ անձի աջակցության: 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում` թիվ 58 ավտոբուսի մեջ, ուղևորուհիներից Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս դրամապանակը, որի մեջ եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նան դրամապանակի հետ պայուսակում դրված մեկ այլ <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս։ Մանրամասնել է, որ որոշել է այդ աղջկա պայուսակից գողություն կատարել, քանի որ եղել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ և այդ աղջկա պայուսակը գտնվել է անմիջապես իր դիմաց։ Հասնելով հրապարակ` բացել է պայուսակի շղթան, ձեռքը մտցրել պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև դրամապանակ, որը տեղավորել է տաբատի հետևի ձախ գրպանում։ Այնուհետն, աջ ձեռքը կրկին մտցրել է նույն պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև պատյանով բջջային հեռախոս, որը տեղավորել է արդեն իր բաճկոնի ձախ գրպանում։ Հասնելով Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող <<Կավկազսկայա պլեննիցա>> հացատան դիմացի կանգառ` ավտոբուսից իջել է, անցել Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և արագ քայլելով մտել է Զաքյան փողոց։ Դրանից հետո քայլելով գնացել է <<Այրարատ>> կինոթատրոնի մոտ, որտեղից նստելով 73 համարի երթուղային տաքսին` վերադարձել է տուն։ Նշել է նաև, որ սև դրամապանակի մեջ եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար և մի քանի մետաղադրամ։ Գողացված մյուս բջջային հեռախոսը նույնպես եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի։ Դրամապանակը նետել է աղբարկղը։ Հաջորդ օրը գողացած <<Սամսունգ>> մոդելի 2 բջջային հեռախոսները տարել է <<Այրարատ>> կինոթատրոն և ստորգետնյա անցումի տակ 10.000-ական դրամով վաճառել պատահական երկու անձանց։ Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, այդպիսիք գնահատելով իրենց ամբողջության մեջ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունները` գողությունը միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է և մտացածին, և նպատակ են հետապնդում խուսափելու առավել խիստ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից: Ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի մեղավորությունն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղսագրված հանցագործությունը կատարելու մեջ, հիմնավորված և հաստատված է սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված ներքոհիշյալ ապացույցներով. Տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 10 շենքի մոտ թիվ 58 երթուղային ավտոբուսից իջնելիս իրեն է դիմել անծանոթ մի ուղևոր` առաջարկելով ստուգել պայուսակը։ Այն ստուգել և պարզել է, որ դրանից բացակայում են ընդհանուր 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր գույքը` դրամապանակը, <<Սամսունգ GT-S3572>> բջջային հեռախոսը, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված <<Սամսունգ Ե-250>> մոդելի բջջային հեռախոսը։ Ինքը նույնպես իջել է ավտոբուսից, իսկ Արան իր պատասխանից հետո վազելով փորձել է հետապնդել գողություն կատարողներին, որից հետո մոտակայքում հանդիպել են ոստիկանության աշխատակիցների, ում Արան տեղեկացրել է տեղի ունեցած դեպքի մասին, և ոստիկանները ավտոմեքենայով փորձել են հետապնդել գողերին, սակայն նրանցից որևէ մեկին չեն կարողացել հայտնաբերել։ Հայտնել է նաև, որ գողության պահը չի նկատել, այդ մասին տեղեկացել է միայն Արայի առաջարկով պայուսակը ստուգելուց հետո։ Վկա Արա Միհրանի Բադոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, կանգնած է եղել <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի դիմաց գտնվող կանգառում, սպասել թիվ 58 երթուղային ավտոբուսին` Երևանի Կասյան փողոց ուղևորվելու նպատակով։ Կանգառին է մոտեցել թիվ 58 ավտոբուսը, նստելով այն` ուղևորվել է <<Ռոսիա>> կինոթատրոնի ուղղությամբ և կանգ առել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանի վարչական շենքի դիմացի կանգառում, որտեղ իրենց ավտոբուս են նստել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի գլխին նկատել է <<Լուի-Վիտոն>> ֆիրմայի սև գլխարկ, ում քիչ առաջ նկատել էր <<Տաշիրի>> կանգառում տրանսպորտի սպասելիս` մեկ այլ երթուղային տաքսու մեջ։ Այդ երկու երիտասարդները, մտնելով ավտոբուս, եկել և կանգնել են իր կողքին, որոնց դիմաց կանգնած են եղել երկու անծանոթ աղջիկներ, որոնցից մեկը ինչպես հետագայում է պարզվել, եղել է Իրինա Թունյանը։ Իր կողքին կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդները աչքի են ընկել անհանգիստ վարքագծով, այս ու այն կողմ են նայել և արժանացել իր ուշադրությանը։ Հասնելով Հանրապետության հրապարակ` նկատել է, թե ինչպես նրանցից մեկը, ինչպես հետագայում պարզվել է` Կամո Խաչատրյանը, սև պատյանով ինչ-որ բան է փոխանցում մյուս երիտասարդին, ով, վերցնելով այն, անմիջապես դրել է հետևի ձախ գրպանը։ Հանրապետության հրապարակից մտնելով Ամիրյան փողոց` նկատել է, թե ինչպես կրկին անգամ Կամո Խաչատրյանը ինչ-որ բան է փոխանցում, որն էլ մյուս երիտասարդը տեղավորել է վերջինիս բաճկոնի ձախ, ներքին գրպանում։ Այնուհետն, հասնելով Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող <<Կավկազսկայա պլեննիցա>> հացատան դիմացի կանգառը` այդ երիտասարդներն ավտոբուսից արագ իջել են։ Քանի որ իր մեջ կասկած է առաջացել, որ այդ երիտասարդները գողացել են իր տեսած իրերը, անմիջապես իրեն մոտ կանգնած երկու աղջիկներին առաջարկել է ստուգել նրանց պայուսակների պարունակությունը, որոնցից Իրինա Թունյանը հայտնել է, որ իր իրերը բացակայում են։ Համոզված լինելով, որ ավտոբուսից իջած երիտասարդներն են կատարել այդ գողությունը` ևս իջել է ավտոբուսից և տեսել, որ այդ երկու երիտասարդները արդեն անցել են Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և նկատելով իրեն` վազելով մտնում են Զաքյան փողոց։ Փորձել է վազել նրանց հետևից և հետիոտների համար նախատեսված անցումով անցնել մյուս մայթ, նկատել է ճանապարհային ոստիկանների, ովքեր կանգնեցրել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Նրանց պատասխանել է, որ երկու հոգի կատարել են գողություն և փախել` ձեռքով ցույց տալով Զաքյան փողոցի ուղղությամբ։ Ոստիկանները թեև փորձել են նրան հետապնդել և բռնել, սակայն դա որևէ դրական արդյունքի չի հանգեցրել։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել նաև Իրինան, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Նշել է, որ Իրինայի պայուսակից կոնկրետ գողություն կատարելու պահը չի նկատել, քանի որ այդ երկու երիտասարդները փակել էին իր տեսադաշտը, սակայն նկատել է Կամո Խաչատրյանի կողմից գողացվող իրերը մյուսին փոխանցելու և վերջինիս գրպաններում տեղավորելու պահը։
2014թ. փետրվարի 23-ին` ժամը 16։00-ի սահմաններում, երբ իր անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի մոտ, պատահաբար նկատել է այն նույն երկու երիտասարդներին, ովքեր 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից կատարել էին գողությունը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն և մինչև ոստիկանների հասնելը, հետևել այդ երկու անձանց, ովքեր քայլելով մինչև Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի խաչմերուկ` բաժանվել և գնացել են տարբեր ուղղություններով։ Հետևել է այն անձին, ով 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից հանել էր դրամապանակը և բջջային հեռախոսը, մինչև ոստիկանության աշխատակիցները եկել և իր մատնանշմամբ այդ երիտասարդին` Կամո Խաչատրյանին, բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Վկա Ա.Բադոյանը վերոգրյալ ցուցմունքը առերես պնդել է ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին: Վկա Ռոբերտ Ստյոպայի Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանության 1-ին գումարտակի 2-րդ դասակում` որպես տեսուչ։ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, տեսուչ Կարեն Սուքիասյանի հետ ՃՈ մեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում։ Հանկարծ նկատել են, թե ինչպես մի երիտասարդ, որի անունը հետագայում պարզվել է` Արա է, վազելով փորձում է անցնել Ամիրյան փողոցը և բղավում է` <<բռնե՛ք, փախան>>։ Կանգնեցրել են նշված երիտասարդին և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 2 հոգի ավտոբուսի մեջ մի աղջկա պայուսակից գողություն են կատարել, հեռախոս են հափշտակել և դիմել փախուստի` որպես նրանց փախուստի ուղի մատնանշելով Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի ուղղությունը։ Իրենք ավտոմեքենայով շարժվել են այդ ուղղությամբ` գողություն կատարած այդ անձանց հայտնաբերելու նպատակով, սակայն կասկածելի որևէ անձի չեն նկատել և կրկին հետ են վերադարձել նշված տղայի մոտ, ում հետ կանգնած էր նաև այն աղջիկը, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Վկա Կարեն Սամվելի Սուքիասյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված նույնաբովանդակ նախաքննական ցուցմունքով: Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Կամո Միշայի Խաչատրյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին Դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի գործողություններում առկա են իրեն առաջադրված մեղադրանքը հաստատող օբյեկտիվ տվյալներ, որոնց համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի: Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է այն հանգամանքը, որ վկա Ա.Բադոյանի ցուցմունքով հայտնած երկու անձի մասնակցությամբ հափշտակություն կատարելու տեղեկությունը չի հիմնավորվել, քանի որ գործով չի պարզվել երկրորդ անձը, ով մեղադրվում է նշված արարքը Կ.Խաչատրյանի հետ կատարելու մեջ, գտնում է, որ բերված փաստարկներն անհիմն են` նկատի ունենալով հետևյալը. Առաջին ատյանի դատարանը արդեն իսկ անդրադարձել է պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից վիճարկվող վերոգրյալ փաստարկին` իրավացիորեն հանգելով ճիշտ հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին վերագրվող գողությունն ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի կողմից միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է, նույնիսկ մյուս համակատարողի ինքնությունը նախաքննությամբ ն դատաքննությամբ չպարզված լինելու պարագայում, հետապնդում է հանրային մեղադրանքի վերաբերյալ սույն գործն արհեստականորեն մասնավոր հետապնդման տիրույթ փոխադրելու և տուժող Ի.Թունյանի դիրքորոշման պարագայում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին անհիմն կերպով զերծ պահելու նպատակ։ Նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբի կազմում գողություն կատարելու հանգամանքը Դատարանը հաստատված (ապացուցված) է համարել պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես`
քննվող գողության դեպքին ականատես Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքներով` այն մասին, որ տուժող Ի.Թունյանից գողություն կատարած անձինք գողությունից առաջ նույն ավտոբուս են մուտք գործել, իսկ գողությունից անմիջապես հետո ավտոբուսից նաև հեռացել միասին։ Գողության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը տուժողի պայուսակից հանած իրերը փոխանցել է քննությամբ չպարզված մյուս հանցակցին, որից հետո շարունակել տուժողի այլ գույքի հափշտակությունը, որոնք ևս փոխանցվել և ավտոբուսից հեռանալիս պահվել են քննությամբ չպարզված անձի մոտ։ Գողության կատարման վերոնշյալ հանգամանքները` եղանակը, դերաբաշխումը, գործողությունների տրամաբանությունը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը և վերջինիս հանցակիցը հանցագործությունը սկսել և իրականացրել են համատեղ (համակատարողներ են)` գործելով գողություն կատարելու միասնական հանցավոր դիտավորության շրջանակներում։ Տուժող Ի.Թունյանի գույքը հատկապես երկու անձանց կողմից հափշտակվելու փաստը, այդ կապակցությամբ վկա Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն անուղղակիորեն հաստատել են նաև գործով որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության տեսուչներ Ռոբերտ Վարդանյանը և Կարեն Սուքիասյանը (վերջինիս նախաքննական ցուցմունքն է հրապարակվել), ովքեր հաստատել են քննվող դեպքից անմիջապես հետո Ա.Բադոյանի կողմից գողություն կատարած երկու անձանց մասին իրենց հիշատակելու, երկու անձի հետապնդելու փաստը։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև տուժող Ի.Թունյանը։ Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` ամբաստանյալ Կամո Միշայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու կամ գործն ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու օրինական հիմքեր չկան : Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի, ուստի Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճիռը որպես օրինական ու հիմնավորված պետք է թողնել անփոփոխ: Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ ն 402-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երնան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճիռը` Կամո Միշայի Խաչատրյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0051/01/14
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Վարդանյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
21 օգոստոսի 2014թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կամո Միշայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով`
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը ն փաստական հանգամանքները.
Թիվ 13117114 քրեական գործը հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով 2014թ. փետրվարի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում` տուժող Իրինա Թունյանի հաղորդման հիման վրա։
2014թ. փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է նույն օրը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Կամո Խաչատրյանը:
2014թ. փետրվարի 25-ին Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի 10-րդ շենքի մոտ` թիվ 58 երթուղային ավտոբուսի մեջ, գործով տուժող Իրինա Թունյանի պայուսակից, վերջինիս համար աննկատ, հանել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է <<Սամսունգ GT-S3572>> բջջային հեռախոսը` 055-907110 հեռախոսաքարտով, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված <<Սամսունգ Ե-250>> մոդելի բջջային հեռախոսը` 077-907119 հեռախոսաքարտով, որոնք անմիջապես փոխանցել է իր հանցակցին, ապա, ավարտելով հանցավոր դիտավորությունը` գողոնով հանդերձ ավտոբուսից իջել և հեռացել են` գաղտնի հափշտակելով տուժող Ի.Թունյանին պատկանող զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը:
25.02.2014թ. Երնանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, բավարարելով նախաքննական մարմնի միջնորդությունը Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորում։
2014թ. ապրիլի 4-ին թիվ 13117114 քրեական գործից անջատվել է մաս` Կամո Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժող Իրինա Թունյանի գույքը գաղտնի հափշտակած, քննությամբ չպարզված անձի վերաբերյալ, որով նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 131171114/1 համարով։
2014թ. ապրիլի 9-ին քրեական գործը Կամո Միշայի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/:
Կատարած հանցագործության համար Դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճռով Կամո Միշայի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակվել է պատիժ` ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։
Կամո Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. փետրվարի 23-ից:
Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վճռվել է` տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելուց հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։
Դատական այլ ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։
Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճռի դեմ 04.08.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 2014 թվականի օգոստոսի 08-ին և Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 12-ի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը
Բողոքաբերը գտնում է, որ Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճիռը թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով հիմնավոր և օրինական չէ, ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կողմից հաստատված չէ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա։
Նշել է, որ վկա Արա Բադոյանի ցուցմունքը, որով վերջինս հայտնել է, թե հափշտակություն կատարելու պահին Կամո Խաչատրյանի հետ տեսել է ևս մեկ անձի, սույն գործով միակ ապացույցն է, որով Դատարանին հայտնվել է տեղեկություն դեպքի վերաբերյալ։ Վկայի հայտնած տեղեկությունը ուղիղ հակասության մեջ է ամբաստանյալի ցուցմունքի հետ, քանի որ վերջինս պնդել է, որ հափշտակություն է կատարել միայնակ, ինչը հակասում է վկայի ցուցմունքով հայտնած տեղեկությանը։ Այս պարագայում Դատարանի կողմից առնվազն անհրաժեշտ էր թույլատրելի բոլոր եղանակներով փորձել պարզելու այս երկու գործի համար էական նշանակություն ունեցող ցուցմունքներում առկա էական հակասությունը, քանի որ հենց հիշյալ վկայի ցուցմունքի հիման վրա Կամո Խաչատրյանին առաջադրվել է մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այլ ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանը անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ վկա Ա.Բադոյանի ցուցմունքով հայտնած երկու անձի մասնակցությամբ հափշտակություն կատարելու տեղեկությունը այդպես էլ չի հիմնավորվել, քանի որ գործով այդպես էլ չի պարզվել երկրորդ անձ, ով մեղադրվում է նշված արարքը Կ.Խաչատրյանի հետ կատարելու մեջ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 08.05.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ հայտնել է իրավական դիրքորոշում` ինքնությունը չպարզված այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ հափշտակությունը հիմնավորելու հարցի վերաբերյալ:
Նշված որոշմամբ մասնավորապես ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ Դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից: Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի /տես Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդեմ Ֆինլանդիայի գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53/:
Վկա Արա Բադոյանի և ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի ցուցմունքների հակասության շուրջ Դատարանում պատշաճ քննության իրականացմամբ միայն հնարավոր կլիներ փարատել կասկածները առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության շուրջ, ինչը սույն գործով խիստ էական է, քանի որ գործի քննության ընթացքում տուժող Իրինա Թունյանը դատարանին հայտնել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ պահանջ չի ներկայացնում և չի ցանկանում, որ նա պատժվի: Նշված հանգամանքը ինքնին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով գործով վարույթի կարճման հիմք է և փաստորեն, Դատարանը կայացրել է դատական ակտ` Կ.Խաչատրյանի արարքի սխալ որակմամբ:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 20.10.2011թ. ԼԴ/0212/01/10 որոշմամբ հայտնած իրավական դիրքորոշումներով արձանագրել է.
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` << Յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք>>:
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ոք նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից արդարացի դատաքննության իրավունք:
Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները, բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ ՝ իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար, հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու` իր վկաներին կանչել ու հարցաքննել միննույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` <<1) կողմերին բացատրում է, որ նրանք դատական վիճաբանությունների փուլում, իսկ դատարանը` դատավճիռ կայացնելիս, իրավունք ունեն հիմնվել միայն այն ապացույցների վրա, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ժամանակ. /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով` <<Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը <<ապացացված>> համարվելու համար inter alia անհրաժեշտ Է, որ դատարանը բացառապես <<հիմնվի>> պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների վրա:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում Է, որ առանց պաշտպանության կողմին ծանոթանալու հնարավորություն տալու, առանց դատաքննության ընթացքում հետազոտվելու` որևէ ապացույց չի կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում։ Այլ կերպ` չբացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա անձին դատապարտելու արգելքը բացարձակ բնույթ է կրում` անկախ ապացույցների ընդհանուր զանգվածում այդ ապացույցի դերից։
Այդ արգելքը խախտելն ինքնին կազմում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով:
Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում իրավական դիրքորոշումներ հայտնել այն դեպքերի կապակցությամբ, երբ անձը դատապարտվում է բացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա, որի կապակցությամբ սակայն հնարավորություն չի ստացել իրացնել հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը (<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետ)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, կիրառելով և մեկնաբանելով <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետը, եկել է այն ընդհանուր հետևության, որ եթե մեդադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորություն չի տրվել հարցեր ուղղել իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տե՛ս Ունտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի, գանգատ թիվ 9120/80, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, 31-33-րդ կետեր)։ Իսկ Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով վճռում Եվրոպական դատարանը զարգացրել է Ունտերպերտինգերի գործով ամրագրված իրավական դիրքորոշումը և սահմանել, որ անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորության պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տե՛ս Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1), գանգատներ թիվ 29900/96 և այլն, 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռ, 65-րդ կետ)։
Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտության։ Դրա մասին է վկայում այն, որ նշված իրավական դիրքորոշումները հետագայում բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառելի են, մասնավորապես, հետևյալ գործերով. Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի, գանգատ թիվ 28490/95, 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռ, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի, գանգատ թիվ 47986/99, 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռ, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի, գանգատ թիվ 72596/01, 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռ, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի, գանգատ թիվ 44023/02, 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռ, 102-րդ կետ, Խամեշինն ընդդեմ Ռուսաստանի, գանգատ թիվ 18487/03, 2010 թվականի մարտի 4-ի վճիռ 32-րդ կետ, Ա.Ս.–ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի, գանգատ թիվ 40156/07, 2010 թվականի սեպտեմբերի 28–ի վճիռ, 62-րդ կետ, և այլն:
Հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հաստատուն նախադեպային իրավունքը` վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի միայն այն դեպքում, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում։
Քննության առարկա գործի փաստերը սույն որոշման արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով, բողոքաբերը գտնում է, որ Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ կայացված դատական ակտի հիմքում (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույց դնելով, Դատարանը թույլ է տվել <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրի 365-րդ հոդվածի խախտում, քանի որ սույն գործով տուժող Ի.Թունյանի, վկաներ Ռ.Վարդանյանի, Կ.Սուքիասյանի ցուցմունքներով Կ.Խաչատրյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորող որևէ փաստ չի նշվել և մեղադրանքի հիմքում դրված գործով վճռական կշիռ ունեցող միակ ապացույցը Ա Բադոյանի ցուցունքը, չի կարող դրվել դատական ակտի հիմքում, քանի որ այն կոնֆրոնտացիայի իրավունքով չապահովված ապացույց է։
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հողվածին, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 385-րղ, 394-րդ, 395-րղ հոդվածների պահանջներով, խնդրում է`
1. Բեկանել և փոփոխել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով 03.07.2014թ. կայացված դատավճիռը` Կամո Միշայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով` նշանակելով վերագրվող արարքի համար նախատեսված հնարավորինս մեղմ պատիժ, կամ
2. Բեկանել Կամո Միշայի Խաչատրյանի վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով 03.07.2014թ. կայացված դատավճիռը և գործն ուղարկել նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության։
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը վերաքննիչ բողոքի դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Կամո Միշայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքը նախատեսված արարքը կատարելու մեջ, հաստատված է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված փաստական տվյալներով, ուստի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կամո Միշայի Խաչատրյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն վերագրված գողությունը կատարել է, սակայն միայնակ` առանց այլ անձի աջակցության: 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում` թիվ 58 ավտոբուսի մեջ, ուղևորուհիներից Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս դրամապանակը, որի մեջ եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նան դրամապանակի հետ պայուսակում դրված մեկ այլ <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս։ Մանրամասնել է, որ որոշել է այդ աղջկա պայուսակից գողություն կատարել, քանի որ եղել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ և այդ աղջկա պայուսակը գտնվել է անմիջապես իր դիմաց։ Հասնելով հրապարակ` բացել է պայուսակի շղթան, ձեռքը մտցրել պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև դրամապանակ, որը տեղավորել է տաբատի հետևի ձախ գրպանում։ Այնուհետն, աջ ձեռքը կրկին մտցրել է նույն պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև պատյանով բջջային հեռախոս, որը տեղավորել է արդեն իր բաճկոնի ձախ գրպանում։ Հասնելով Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող <<Կավկազսկայա պլեննիցա>> հացատան դիմացի կանգառ` ավտոբուսից իջել է, անցել Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և արագ քայլելով մտել է Զաքյան փողոց։ Դրանից հետո քայլելով գնացել է <<Այրարատ>> կինոթատրոնի մոտ, որտեղից նստելով 73 համարի երթուղային տաքսին` վերադարձել է տուն։ Նշել է նաև, որ սև դրամապանակի մեջ եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար և մի քանի մետաղադրամ։ Գողացված մյուս բջջային հեռախոսը նույնպես եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի։ Դրամապանակը նետել է աղբարկղը։ Հաջորդ օրը գողացած <<Սամսունգ>> մոդելի 2 բջջային հեռախոսները տարել է <<Այրարատ>> կինոթատրոն և ստորգետնյա անցումի տակ 10.000-ական դրամով վաճառել պատահական երկու անձանց։ Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, այդպիսիք գնահատելով իրենց ամբողջության մեջ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունները` գողությունը միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է և մտացածին, և նպատակ են հետապնդում խուսափելու առավել խիստ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից: Ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի մեղավորությունն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղսագրված հանցագործությունը կատարելու մեջ, հիմնավորված և հաստատված է սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված ներքոհիշյալ ապացույցներով. Տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 10 շենքի մոտ թիվ 58 երթուղային ավտոբուսից իջնելիս իրեն է դիմել անծանոթ մի ուղևոր` առաջարկելով ստուգել պայուսակը։ Այն ստուգել և պարզել է, որ դրանից բացակայում են ընդհանուր 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր գույքը` դրամապանակը, <<Սամսունգ GT-S3572>> բջջային հեռախոսը, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված <<Սամսունգ Ե-250>> մոդելի բջջային հեռախոսը։ Ինքը նույնպես իջել է ավտոբուսից, իսկ Արան իր պատասխանից հետո վազելով փորձել է հետապնդել գողություն կատարողներին, որից հետո մոտակայքում հանդիպել են ոստիկանության աշխատակիցների, ում Արան տեղեկացրել է տեղի ունեցած դեպքի մասին, և ոստիկանները ավտոմեքենայով փորձել են հետապնդել գողերին, սակայն նրանցից որևէ մեկին չեն կարողացել հայտնաբերել։ Հայտնել է նաև, որ գողության պահը չի նկատել, այդ մասին տեղեկացել է միայն Արայի առաջարկով պայուսակը ստուգելուց հետո։ Վկա Արա Միհրանի Բադոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, կանգնած է եղել <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի դիմաց գտնվող կանգառում, սպասել թիվ 58 երթուղային ավտոբուսին` Երևանի Կասյան փողոց ուղևորվելու նպատակով։ Կանգառին է մոտեցել թիվ 58 ավտոբուսը, նստելով այն` ուղևորվել է <<Ռոսիա>> կինոթատրոնի ուղղությամբ և կանգ առել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանի վարչական շենքի դիմացի կանգառում, որտեղ իրենց ավտոբուս են նստել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի գլխին նկատել է <<Լուի-Վիտոն>> ֆիրմայի սև գլխարկ, ում քիչ առաջ նկատել էր <<Տաշիրի>> կանգառում տրանսպորտի սպասելիս` մեկ այլ երթուղային տաքսու մեջ։ Այդ երկու երիտասարդները, մտնելով ավտոբուս, եկել և կանգնել են իր կողքին, որոնց դիմաց կանգնած են եղել երկու անծանոթ աղջիկներ, որոնցից մեկը ինչպես հետագայում է պարզվել, եղել է Իրինա Թունյանը։ Իր կողքին կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդները աչքի են ընկել անհանգիստ վարքագծով, այս ու այն կողմ են նայել և արժանացել իր ուշադրությանը։ Հասնելով Հանրապետության հրապարակ` նկատել է, թե ինչպես նրանցից մեկը, ինչպես հետագայում պարզվել է` Կամո Խաչատրյանը, սև պատյանով ինչ-որ բան է փոխանցում մյուս երիտասարդին, ով, վերցնելով այն, անմիջապես դրել է հետևի ձախ գրպանը։ Հանրապետության հրապարակից մտնելով Ամիրյան փողոց` նկատել է, թե ինչպես կրկին անգամ Կամո Խաչատրյանը ինչ-որ բան է փոխանցում, որն էլ մյուս երիտասարդը տեղավորել է վերջինիս բաճկոնի ձախ, ներքին գրպանում։ Այնուհետն, հասնելով Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող <<Կավկազսկայա պլեննիցա>> հացատան դիմացի կանգառը` այդ երիտասարդներն ավտոբուսից արագ իջել են։ Քանի որ իր մեջ կասկած է առաջացել, որ այդ երիտասարդները գողացել են իր տեսած իրերը, անմիջապես իրեն մոտ կանգնած երկու աղջիկներին առաջարկել է ստուգել նրանց պայուսակների պարունակությունը, որոնցից Իրինա Թունյանը հայտնել է, որ իր իրերը բացակայում են։ Համոզված լինելով, որ ավտոբուսից իջած երիտասարդներն են կատարել այդ գողությունը` ևս իջել է ավտոբուսից և տեսել, որ այդ երկու երիտասարդները արդեն անցել են Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և նկատելով իրեն` վազելով մտնում են Զաքյան փողոց։ Փորձել է վազել նրանց հետևից և հետիոտների համար նախատեսված անցումով անցնել մյուս մայթ, նկատել է ճանապարհային ոստիկանների, ովքեր կանգնեցրել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Նրանց պատասխանել է, որ երկու հոգի կատարել են գողություն և փախել` ձեռքով ցույց տալով Զաքյան փողոցի ուղղությամբ։ Ոստիկանները թեև փորձել են նրան հետապնդել և բռնել, սակայն դա որևէ դրական արդյունքի չի հանգեցրել։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել նաև Իրինան, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Նշել է, որ Իրինայի պայուսակից կոնկրետ գողություն կատարելու պահը չի նկատել, քանի որ այդ երկու երիտասարդները փակել էին իր տեսադաշտը, սակայն նկատել է Կամո Խաչատրյանի կողմից գողացվող իրերը մյուսին փոխանցելու և վերջինիս գրպաններում տեղավորելու պահը։
2014թ. փետրվարի 23-ին` ժամը 16։00-ի սահմաններում, երբ իր անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի մոտ, պատահաբար նկատել է այն նույն երկու երիտասարդներին, ովքեր 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից կատարել էին գողությունը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն և մինչև ոստիկանների հասնելը, հետևել այդ երկու անձանց, ովքեր քայլելով մինչև Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի խաչմերուկ` բաժանվել և գնացել են տարբեր ուղղություններով։ Հետևել է այն անձին, ով 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից հանել էր դրամապանակը և բջջային հեռախոսը, մինչև ոստիկանության աշխատակիցները եկել և իր մատնանշմամբ այդ երիտասարդին` Կամո Խաչատրյանին, բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Վկա Ա.Բադոյանը վերոգրյալ ցուցմունքը առերես պնդել է ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին: Վկա Ռոբերտ Ստյոպայի Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանության 1-ին գումարտակի 2-րդ դասակում` որպես տեսուչ։ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, տեսուչ Կարեն Սուքիասյանի հետ ՃՈ մեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում։ Հանկարծ նկատել են, թե ինչպես մի երիտասարդ, որի անունը հետագայում պարզվել է` Արա է, վազելով փորձում է անցնել Ամիրյան փողոցը և բղավում է` <<բռնե՛ք, փախան>>։ Կանգնեցրել են նշված երիտասարդին և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 2 հոգի ավտոբուսի մեջ մի աղջկա պայուսակից գողություն են կատարել, հեռախոս են հափշտակել և դիմել փախուստի` որպես նրանց փախուստի ուղի մատնանշելով Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի ուղղությունը։ Իրենք ավտոմեքենայով շարժվել են այդ ուղղությամբ` գողություն կատարած այդ անձանց հայտնաբերելու նպատակով, սակայն կասկածելի որևէ անձի չեն նկատել և կրկին հետ են վերադարձել նշված տղայի մոտ, ում հետ կանգնած էր նաև այն աղջիկը, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Վկա Կարեն Սամվելի Սուքիասյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված նույնաբովանդակ նախաքննական ցուցմունքով: Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Կամո Միշայի Խաչատրյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին Դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի գործողություններում առկա են իրեն առաջադրված մեղադրանքը հաստատող օբյեկտիվ տվյալներ, որոնց համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի: Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է այն հանգամանքը, որ վկա Ա.Բադոյանի ցուցմունքով հայտնած երկու անձի մասնակցությամբ հափշտակություն կատարելու տեղեկությունը չի հիմնավորվել, քանի որ գործով չի պարզվել երկրորդ անձը, ով մեղադրվում է նշված արարքը Կ.Խաչատրյանի հետ կատարելու մեջ, գտնում է, որ բերված փաստարկներն անհիմն են` նկատի ունենալով հետևյալը. Առաջին ատյանի դատարանը արդեն իսկ անդրադարձել է պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից վիճարկվող վերոգրյալ փաստարկին` իրավացիորեն հանգելով ճիշտ հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին վերագրվող գողությունն ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի կողմից միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է, նույնիսկ մյուս համակատարողի ինքնությունը նախաքննությամբ ն դատաքննությամբ չպարզված լինելու պարագայում, հետապնդում է հանրային մեղադրանքի վերաբերյալ սույն գործն արհեստականորեն մասնավոր հետապնդման տիրույթ փոխադրելու և տուժող Ի.Թունյանի դիրքորոշման պարագայում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին անհիմն կերպով զերծ պահելու նպատակ։ Նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբի կազմում գողություն կատարելու հանգամանքը Դատարանը հաստատված (ապացուցված) է համարել պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես`
քննվող գողության դեպքին ականատես Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքներով` այն մասին, որ տուժող Ի.Թունյանից գողություն կատարած անձինք գողությունից առաջ նույն ավտոբուս են մուտք գործել, իսկ գողությունից անմիջապես հետո ավտոբուսից նաև հեռացել միասին։ Գողության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը տուժողի պայուսակից հանած իրերը փոխանցել է քննությամբ չպարզված մյուս հանցակցին, որից հետո շարունակել տուժողի այլ գույքի հափշտակությունը, որոնք ևս փոխանցվել և ավտոբուսից հեռանալիս պահվել են քննությամբ չպարզված անձի մոտ։ Գողության կատարման վերոնշյալ հանգամանքները` եղանակը, դերաբաշխումը, գործողությունների տրամաբանությունը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը և վերջինիս հանցակիցը հանցագործությունը սկսել և իրականացրել են համատեղ (համակատարողներ են)` գործելով գողություն կատարելու միասնական հանցավոր դիտավորության շրջանակներում։ Տուժող Ի.Թունյանի գույքը հատկապես երկու անձանց կողմից հափշտակվելու փաստը, այդ կապակցությամբ վկա Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն անուղղակիորեն հաստատել են նաև գործով որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության տեսուչներ Ռոբերտ Վարդանյանը և Կարեն Սուքիասյանը (վերջինիս նախաքննական ցուցմունքն է հրապարակվել), ովքեր հաստատել են քննվող դեպքից անմիջապես հետո Ա.Բադոյանի կողմից գողություն կատարած երկու անձանց մասին իրենց հիշատակելու, երկու անձի հետապնդելու փաստը։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև տուժող Ի.Թունյանը։ Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` ամբաստանյալ Կամո Միշայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու կամ գործն ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու օրինական հիմքեր չկան : Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի, ուստի Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճիռը որպես օրինական ու հիմնավորված պետք է թողնել անփոփոխ: Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ ն 402-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երնան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճիռը` Կամո Միշայի Խաչատրյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Գործ թիվ ԵԿԴ/0051/01/14
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը (այսուհետ` Դատարան),
նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի,
քարտուղարությամբ` Ժենյա Ավետիսյանի և
Աննա Փանոսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող, Երևանի Կենտրոն
և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
դատախազ` Արթուր Մանուկյանի,
տուժող` Իրինա Թունյանի,
պաշտպան (հանրային)` Մերի Ալավերդյանի,
2014թ. հուլիսի 3-ին՝ նույն Դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց և ավարտեց քրեական գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի`
Կամո Միշայի Խաչատրյանի` (ծնված 1978թ. հուլիսի 28-ին, Երևան քաղաքում, ազ¬գութ¬¬¬յամբ հայ, ՀՀ քաղա¬քա¬ցի, միջնակարգ կրթու¬թյամբ, ամուրի, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանի 2010թ. հուլիսի 16-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 2011թ. մայիսի 26-ին, դատվածությունը չմարված, չի աշխատել, բնակվել է Երևան քաղաքի Սարի Թաղի Որմնադիրների 1-ին փողոցի 59-րդ տանը, սույն քրեական գործով կալանքի տակ է 2014թ. փետրվարի 23-ից)։
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 13117114 քրեական գործն հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատ¬¬կանիշներով 2014թ. փետրվարի 18-ին ՀՀ ոստիկա¬նության ՔԳՎ Կենտրո¬նա¬կանի քննչա¬կան բաժ¬նում` տուժող Իրինա Թունյանի հաղորդման հիման վրա։
2014թ. փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է նույն օրը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Կամո Խաչատրյանը։
2014թ. փետրվարի 25-ին Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առա¬ջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նույն օրը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չա¬կան շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը, բավարարելով նախաքննական մարմ¬նի միջնորդությունը Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանա¬վորում։
2014թ. ապրիլի 4-ին թիվ 13117114 քրեական գործից անջատվել է մաս` Կամո Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժող Իրինա Թունյանի գույքը գաղտնի հափշտակած, քննությամբ չպարզված անձի վերաբերյալ, որով նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 131171114/1 համարով։
2014թ. ապրիլի 9-ին քրեական գործը Կամո Միշայի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրա¬կացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬¬¬չական շրջան¬ների ընդ¬հանուր իրավա¬սության դա¬տարան և 2014թ. ապրիլի 11-ին ընդուն¬¬վել վարույթ։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանն հաս¬տատված համարեց այն, որ Կամո Խաչատրյանը ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քա¬ղաքի Ամիրյան փողոցի 10-րդ շենքի մոտ` թիվ 58 երթուղային ավտոբուսի մեջ, գործով տուժող Իրինա Թունյանի պայուսակից, վերջինիս համար աննկատ, հանել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ GT-S3572» բջջային հեռախոսը` 055-907110 հեռախոսաքարտով, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցե¬քարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսը` 077-907119 հեռախոսաքարտով, որոնք անմիջապես փոխանցել է իր հանցակցին, ապա` ավարտելով հանցավոր դիտավորությունը` գողոնով հանդերձ ավտոբուսից իջել և հեռացել են` գաղտնի հափշտակելով տուժող Ի.Թունյանին պատկանող զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը, այսինքն՝ Կամո Խաչատրյանը այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը նախա¬տեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Կամո Խա¬չատրյանն իրեն մեղա¬վոր ճա¬նա¬չեց մասնակիորեն` ընդունելով, որ վերագրված գողությունը կատարել է, սակայն պնդե¬լով, որ այն կատարել է միայնակ` առանց այլ անձի աջակցության։ Օգտվելով դատա¬վարական իր իրավունքից` Դատարանում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց` խնդրելով հիմք ըն¬դու¬նել նա¬խաքննութ¬յան ընթացքում տված իր ցուցմունքները։
Ըստ այդ ցուցմունքների` 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում` թիվ 58 ավտոբուսի մեջ, ուղևո¬րու¬հիներից Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս դրամա¬պանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նաև դրամա¬պա¬նակի հետ պայուսակում դրված մեկ այլ «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս։ Մանրամասնել է, որ որոշել է այդ աղջկա պայուսակից գողություն կատարել, քանի որ եղել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ և այդ աղջկա պայուսակը գտնվել է անմիջապես իր դիմաց։ Հասնելով հրապարակ` բացել է պա¬յուսակի շղթան, ձեռքը մտցրել պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև դրամապանակ, որը տեղավորել է տաբատի հետևի ձախ գրպանում։ Այնուհետև, աջ ձեռքը կրկին մտցրել է նույն պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև պատյանով բջջային հեռախոս, որը տեղավորել է արդեն իր բաճկոնի ձախ գրպանում։ Հասնելով Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող «Կավկազսկայա պլեննիցա» հացատան դիմացի կանգառ` ավտոբուսից իջել է, անցել Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և արագ քայլելով մտել է Զաքյան փողոց։ Դրանից հետո քայլելով գնացել է «Այրարատ» կինո¬թատրոնի մոտ, որտեղից նստելով 73 համարի երթուղային տաքսին` վերադարձել է տուն։ Նշել է նաև, որ սև դրամապանակի մեջ եղել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար և մի քանի մետաղադրամ։ Գողացված մյուս բջջային հեռախոսը նույնպես եղել է «Սամսունգ» մոդելի։ Դրամա¬պա¬նակը նետել է աղբարկղը։ Հաջորդ օրը գողացած «Սամսունգ» մոդելի 2 բջջային հեռախոսները տարել է «Այրարատ» կինո¬թատրոն և ստորգետնյա անցումի տակ 10.000-ական դրամով վաճառել պատահական երկու անձանց։
Ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունը` գողությունը միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է և մտացածին, հետապնդում է հնարավոր քրեական պատասխա¬նատ¬վութ¬յունից իրեն, ինչպես նաև քննությամբ չպարզված անձին զերծ պահելու նպատակ։ Այդ պատճառա¬բանությունը հերքվել, իսկ նրան առաջադրված մեղադրանքը հաստատվել է դատաքննության ընթաց¬քում պատ¬շաճ իրա¬¬վա¬¬կան ըն¬թա¬ցակարգերի շրջա¬նակ¬նե¬րում հետա¬զոտ¬ված և գնահատ¬ված ներ¬քոհիշ¬յալ ապա¬ցույց¬նե¬րով.
Տուժող Իրինա Թունյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 10 շենքի մոտ թիվ 58 երթուղային ավտոբուսից իջնելիս իրեն է դիմել անծանոթ մի ուղևոր, ինչպես հետագայում է պարզել` Արա Բադոյանը` առաջարկելով ստուգել պայուսակը։ Այն ստուգել և պարզել է, որ դրանից բացակայում են ընդհանուր 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր գույքը` դրամապանակը, «Սամսունգ GT-S3572» բջջային հեռախոսը, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայու¬սակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսը։ Ինքը նույնպես իջել է ավտո¬բուսից, իսկ Արան իր պատասխանից հետո վազելով փորձել է հետապնդել գողություն կատարողներին, որից հետո մոտակայքում հանդիպել են ոստիկանության աշխատակից¬ների, ում Արան տեղեկացրել է տեղի ունեցած դեպքի մասին, և ոստիկանները ավտոմեքենայով փորձել են հետապնդել գողերին, սակայն նրանցից որևէ մեկին չեն կարողացել հայտնաբերել։ Հայտ¬նեց նաև, որ գողության պահը չի նկատել, այդ մասին տեղեկացել է միայն Արայի առաջարկով պա¬յուսակը ստուգելուց հետո։ Նշեց նաև, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ նյութաիրավական կամ այլ պահանջ չունի, իսկ Դատարանին դիմելով` խնդրեց ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ։
Վկա Արա Բադոյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, կանգնած է եղել «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի դիմաց գտնվող կանգառում, սպասել թիվ 58 երթուղային ավտոբուսին` Երևանի Կասյան փողոց ուղևորվելու նպատակով։ Կանգառին է մոտեցել թիվ 58 ավտոբուսը, նստելով այն` ուղևորվել է «Ռոսիա» կինո¬թատրոնի ուղղությամբ և կանգ առել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատա¬րանի վարչական շենքի դիմացի կանգառում, որտեղ իրենց ավտոբուս են նստել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի գլխին նկատել է «Լուի-Վիտոն» ֆիրմայի սև գլխարկ, ում քիչ առաջ նկատել էր «Տաշիրի» կանգառում տրանսպոր¬տի սպասելիս` մեկ այլ երթուղային տաքսու մեջ։ Այդ երկու երիտասարդները, մտնելով ավտոբուս, եկել և կանգնել են իր կողքին, որոնց դիմաց կանգնած են եղել երկու անծանոթ աղջիկներ, որոնցից մեկը ինչպես հետագայում է պարզվել, եղել է Իրինա Թունյանը։ Իր կողքին կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդները աչքի են ընկել անհանգիստ վարքագծով, այս ու այն կողմ են նայել և արժանացել իր ուշադրությանը։
Հասնելով Հանրապետության հրապարակ` նկատել է, թե ինչպես նրանցից մեկը, ինչպես հետագայում պարզվել է` Կամո Խաչատրյանը, սև պատյանով ինչ-որ բան է փոխանցում մյուս երի¬տա¬սարդին, ով, վերցնելով այն, անմիջապես դրել է հետևի ձախ գրպանը։ Հանրապետության հրա¬պարակից մտնելով Ամիրյան փողոց` նկատել է, թե ինչպես կրկին անգամ Կամո Խաչատրյանը ինչ-որ բան է փոխանցում, որն էլ մյուս երիտասարդը տեղավորել է վերջինիս բաճկոնի ձախ, ներքին գրպա¬նում։ Այնուհետև, հասնելով Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող «Կավկազսկայա պլեննիցա» հացատան դիմացի կանգառը` այդ երիտասարդներն ավտոբուսից արագ իջել են։ Քանի որ իր մեջ կասկած է առաջացել, որ այդ երիտասարդները գողացել են իր տեսած իրերը, անմիջապես իրեն մոտ կանգնած երկու աղջիկներին առաջարկել է ստուգել նրանց պայուսակների պարունակությունը, որոնցից Իրինա Թունյանը հայտնել է, որ իր իրերը բացակայում են։ Համոզված լինելով, որ ավտոբուսից իջած երիտա¬սարդներն են կատարել այդ գողությունը` ևս իջել է ավտոբուսից և տեսել, որ այդ երկու երիտա¬սարդները արդեն անցել են Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և նկատելով իրեն` վազելով մտնում են Զաքյան փողոց։ Փորձել է վազել նրանց հետևից և հետիոտների համար նախատեսված անցումով անցնել մյուս մայթ, նկատել է ճանապարհային ոստիկանների, ովքեր կանգնեցրել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Նրանց պատասխանել է, որ երկու հոգի կատարել են գողություն և փախել` ձեռքով ցույց տալով Զաքյան փողոցի ուղղությամբ։ Ոստիկանները, թեև փորձել են նրան հետապնդել և բռնել, սակայն դա որևէ դրական արդյունքի չի հանգեցրել։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել նաև Իրինան, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Նշեց, որ Իրինայի պայուսակից կոնկրետ գողություն կա¬տա¬րելու պահը չի նկատել, քանի որ այդ երկու երիտասարդները փակել էին իր տեսադաշտը, սակայն նկատել է Կամո Խաչատրյանի կողմից գողացվող իրերը մյուսին փոխանցելու և վերջինիս գրպան¬ներում տեղավորելու պահը։
2014թ. փետրվարի 23-ին` ժամը 16։00-ի սահմաններում, երբ իր անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ, պատահաբար նկատել է այն նույն երկու երիտասարդ¬ներին, ովքեր 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից կատարել էին գողությունը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկա¬նություն և մինչև ոստիկանների հասնելը, հետևել այդ երկու անձանց, ովքեր քայլելով մինչև Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի խաչմերուկ` բաժանվել և գնացել են տարբեր ուղղություններով։ Հետևել է այն անձին, ով 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից հանել էր դրամապանակը և բջջային հեռախոսը, մինչև ոստի¬կանության աշխատակիցները եկել և իր մատնանշմամբ այդ երիտասարդին` Կամո Խաչատրյանին, բերման են ենթարկել ոստիկա¬նության բաժին։
Վկա Ռոբերտ Վարդանյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանության 1-ին գումարտակի 2-րդ դասակում` որպես տեսուչ։ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, տեսուչ Կարեն Սուքիասյանի հետ ՃՈ մեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում։ Հանկարծ նկատել են, թե ինչպես մի երիտասարդ, որի անունը հետագայում պարզվել է` Արա է, վազելով փորձում է անցնել Ամիրյան փողոցը և բղավում է` «բռնե՛ք, փախան»։ Կանգնեցրել են նշված երիտասարդին և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 2 հոգի ավտոբուսի մեջ մի աղջկա պայուսակից գողություն են կատարել, հեռախոս են հափշտակել և դիմել փախուստի` որպես նրանց փախուստի ուղի մատնանշելով Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի ուղղությունը։ Իրենք ավտոմեքե¬նայով շարժվել են այդ ուղղությամբ` գողություն կատարած այդ անձանց հայտնաբերելու նպատակով, սակայն կասկածելի որևէ անձի չեն նկատել և կրկին հետ են վերադարձել նշված տղայի մոտ, ում հետ կանգնած էր նաև այն աղջիկը, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։
Վկա Կարեն Սուքիասյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված նույնաբովանդակ նախաքննական ցուցմունքով.
Որպես վկա դատակոչված Ավետիս Դանիելյանը Դատարանում հարցաքննվելիս քննվող դեպ¬քին վերաբերելի որևէ փաստական տվյալ, ըստ էության, չհայտնեց, հետևաբար` նրա ցուց¬մունքները սույն դատական ակտում չեն ներկայացվում և դատավճռի հիմքում չեն դրվում։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տարանն հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը, այլ անձի հետ նախնական համաձայնության գալով, կատարել է ուրիշի զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն (գողութ¬յուն), այսինքն` մեղավո¬րութ¬յամբ կա¬¬տա¬րել է հան¬ցավոր արարք« որը համա¬պա¬տաս¬¬խանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 177-րդ հոդ¬¬վածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախա¬տես¬ված հան¬ցա¬¬գոր¬ծության հատ¬կանիշ¬ներին։ Վեր¬ջինս քրեա¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վության և պատժի ենթա¬կա է այդ հոդ¬¬վածի համա¬պա¬տաս¬խան մասով և կետով։
Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանական կողմի վիճարկումը` վերագրվող գողությունն ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի կողմից միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է, նույնիսկ` մյուս համակատարողի ինքնությունը նախաքննությամբ և դատաքննությամբ չպարզված լինելու պարա¬գա¬յում, հետապնդում է հանրային մեղադրանքի վերաբերյալ սույն գործն արհեստականորեն մասնավոր հետապնդման տիրույթ փոխադրելու և տուժող Ի.Թունյանի դիրքորոշման պարագայում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին ան¬հիմն կերպով զերծ պահելու նպատակ։
Նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբի կազմում գողություն կատա¬րելու հանգամանքը Դատարանը հաստատված (ապացուցված) է համարում պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների համադրման և գնա¬հատման արդյունքներով, մասնավորապես`
քննվող գողության դեպքին ականատես Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքներով` այն մասին, որ տուժող Ի.Թունյանից գողություն կատարած անձինք գողությունից առաջ նույն ավտոբուս են մուտք գործել, իսկ գողությունից անմիջապես հետո ավտոբուսից նաև հեռացել միասին։ Գողության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը տուժողի պայուսակից հանած իրերը փոխանցել է քննութ¬¬յամբ չպարզված մյուս հանցակցին, որից հետո շարունակել տուժողի այլ գույքի հափշտա¬կութ¬յունը, որոնք ևս փոխանցվել և ավտոբուսից հեռանալիս պահվել են քննությամբ չպարզված անձի մոտ։ Գողության կատարման վերոնշյալ հանգամանքները` եղանակը, դերաբաշխումը, գործողությունների տրամաբանությունը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը և վերջինիս հանցակիցը հանցագործությունը սկսել և իրականացրել են համատեղ (համակատարողներ են)` գործելով գողություն կատա¬րելու միաս¬նա¬կան հանցավոր դիտա¬վորության շրջանակներում։
Տուժող Ի.Թունյանի գույքը հատկապես երկու անձանց կողմից հափշտակվելու փաստը, այդ կապակցությամբ վկա Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն անուղ¬ղակիորեն հաստատել են նաև գործով որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության Ճանա¬պարհային ոստիկանության տեսուչներ Ռոբերտ Վարդանյանը և Կարեն Սուքիասյանը (վերջինիս նախաքննական ցուցմունքն է հրապարակվել), ովքեր հաստատել են քննվող դեպքից անմիջապես հետո Ա.Բադոյանի կողմից գողություն կատարած երկու անձանց մասին իրենց հիշատակելու, երկու անձի հետապնդելու փաստը։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև տուժող Ի.Թունյանը։
Ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որո¬շելիս Դատարանն հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬գործությունները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգոր¬ծության այլ միջոց¬ները պետք է լինեն արդարացի, հա¬մա¬¬պա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րութ¬յանը, այն կատարելու հանգա¬մանք¬ներին, հանցավորի անձ¬նա¬¬վո¬րությանը, անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գործությունները կան¬խե¬լու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հան¬րության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալ¬ներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծան¬րացնող հանգամանքներով։ Նույն հոդ¬վա¬ծի 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նա¬խա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատա¬րա¬նի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պար¬տադիր են դատարանի համար նույ¬նանման փաստական հանգամանքներով այլ գործի քննության ժամանակ։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-149/07 գոր¬ծով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախա¬տես¬ված իրա¬վանորմը, նշել է, որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատվությունը մեղմացնող հան¬գամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ, քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ, որոնք նույն հոդվածի առաջին մասում նշված չեն։
Սույն գործով որպես ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի անձը դրականորեն բնու¬թագրող տվյալներ, ինչպես նաև վերջինիս պատասխանատվությունը և պա¬տի¬ժը մեղմացնող հանգա¬մանքներ Դատարանը չարձանագրեց։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պա¬տիժը ծանրաց¬նող հանգամանք է գնահատում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` հաշվի առնելով, որ վեր¬ջինս, ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2014թ. փետրվարի 25-ի դրութ¬յամբ կա¬տար¬¬¬ված ստուգման արդյունքների, 2011թ. մայիսի 26-ին ազատ¬վելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատա¬րանի 2010թ. հուլիսի 16-ի դա¬տավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժից, դատվածությունը չմա¬րված` կատարել է սույն գործով նրան վերագրված միջին ծան¬րության նոր դի¬տավորյալ հանցա¬գործությունը։
Դատա¬րանը, որպես ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի անձը բնու¬թագրող տվյալ է գնահատում այն, որ ըստ դատվածության վերաբերյալ վերոնշյալ տեղեկանքի` վերջինիս նկատմամբ 2011թ. սեպտեմբերի 23-ից մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 11-ն ընկած ժամանակա¬հատ¬վածում բացառապես գողություններ կատարելու համար (մասնավոր հետապնդման գործերով) հինգ անգամ քրեական հետապնդում չի հարուցվել կամ հարուցված քրեական հե¬տապնդումը դադարեցվել է ոչ արդարացնող հիմքերով` դիմողի բողոքի բացակայության կամ տուժողի հետ հաշտության պատճառաբանությամբ։
Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող վերոնշյալ հան¬գամանքը և անձը բնու¬թագրող տվյալն հաս¬տատված են գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետա¬զոտված, թույլատ¬րե¬¬լիութ¬յան ու վերաբերելիության չափանիշներին համապատասխանող ապացույց¬ներով և ող¬ջամտո¬րեն ծանրացնում է ամբաս¬տանյալի հանրային վտան¬գավո¬րությունը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակին և այն կրելու անհրաժեշտութ¬յան հարցին` Դա¬տա¬¬րանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված հանցա¬կազմը նախատեսում է այլընտրան¬քային պատժատե¬սակներ` տու¬գանք կամ ազա¬տազրկում` որոշա¬կի ժամկե¬տով։
Դատարանը փաստում է, որ սույն գործի շրջանակներում քննարկման ենթակա են ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակ¬վող պատժի տեսակի ընտ¬րության, պատժաչափի, այդ թվում՝ տվյալ հոդվածով նախա¬տեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժա¬տեսակ նշա¬նակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), ինչպես նաև նշանակվող պատիժը կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կի¬րա¬ռում) հար¬ցերը։
Հաշվի առնելով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանին վերագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգա¬վորության աստիճանը, հանցանքների ռեցիդիվի առկայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդ¬վածի տեսանկյու¬նով բացառիկ հանգա¬մանք¬ների բացակա¬յությունը` Դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով մեղսագրված հանցանքի համար նրա նկատ¬մամբ պատիժ պետք է նշանակվի բացառապես ազա¬տազրկման ձևով։ Պատժի նպա¬տակներն ապա¬հո¬վելու տես¬անկյու¬¬նով Դատարանը գտնում է, որ ազա¬տազրկման ձևով նշա¬նակվող պա¬տիժն ամբաստանյալը պետք է կրի, այն արդա¬րացի և անհրաժեշտ է նրան ուղղելու, նոր հան¬ցագոր¬ծությունների կատա¬րումը կանխելու և սոցիալական արդարությունը վերա¬կանգ¬նելու համար։
Դատարանը փաստում է, որ մինչև գործով մեղսագրված դիտավորյալ հանցանքի կատարումը գործով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը նախկի¬նում մեկ անգամ դա¬տա¬¬պարտվել է ոչ մեծ ծանրության դիտա¬վորյալ հանցա¬գործության կատարման համար, որը վերջինս կատարել է չա¬փահաս տարիքում, և դրա համար դատվա¬¬ծությունը մինչև սույն գործով նրան մեղսագրվող հանցանքի կատա¬րումը չի մարվել կամ հանվել։
Հաշվի առնելով չափահաս տարիքում կատարած դիտավորյալ հանցա¬գոր¬ծության համար վերոնշյալ դատ¬վա¬ծության առկայության փաստը և քննարկելով հանցագոր¬ծություն¬ների ռե¬ցի¬դիվը, որպես պատիժ նշա¬նակելու հատուկ կարգ սույն գործով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատ¬մամբ կիրառելու հարցը` Դատարանը փաստում է, որ` 2011թ. մայիսի 23-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքում 67.1-րդ հոդվածի լրացում կատա¬րելով` օրենսդիրը սահմանել է հան¬ցա¬գործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշա¬նա¬¬կե¬լու հա¬տուկ կարգ, թեև մինչ այդ ռեցի¬դիվը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սահ¬ման¬ված բացա¬¬ռապես պատասխանատ¬վութ¬յունը և պատիժը խստաց¬նող հանգա¬մանք էր։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի մեկնաբանմամբ` հանցագործությունների ռեցի¬դիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատ¬վա¬ծություն ունի նախ¬կինում դիտավորությամբ կատարած հանցանքի համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն` անձը դատվածություն ունեցող է հա¬մար¬¬վում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատ¬վա¬ծությունը մարվելու կամ հանվելու պահը, ընդ որում` դատվածության ժամկետի հոսքը սկսվում է նշանակված պատիժը կրելու ավարտից կամ պատիժը կրելուց ազատ¬վելու պահից։
Սույն գործով իրեն մեղսագրվող արարքը ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը կա¬տա¬րել է 2014թ. փետրվարի 23-ին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքում 67.1-րդ հոդ¬վա¬ծի լրացում կատա¬րելուց հետո, հետևաբար` նրա նկատմամբ պատիժը պետք է նշա¬նակվի 67.1 հոդ¬վա¬ծով սահմանված կանոններով, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդ¬վածի պահանջից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտան¬¬գավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս անհրա¬ժեշտ է հաշ¬վի առնել կատարված հանցագործությունների բնույթը, քանակը, և ծան¬րության աստի¬ճանը, այն հանգա¬մանք¬ները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչ¬պես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության ռեցիդիվի համար նշանակված պա¬տիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապա¬տաս¬խան հոդվածի սանկցիա¬յով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից…..։
Վերոնշյալ վերլուծությունների լույսի ներքո Դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում հանցա¬գոր¬ծությունների ռեցիդիվը Դատարանը պետք է հաշվի առնի ոչ միայն որպես ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պա¬տիժը ծան¬րացնող հանգամանք, այլև վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելու հա¬տուկ կարգի կիրա¬ռումն հիմնավորող փաս¬տարկ։ Ընդ որում, տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման ձևով նշա¬նակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել երկու տարի վեց ամսից։
Քննարկելով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատ¬մամբ ընտրված խափանման միջոց կալա¬նա¬վորման հարցը` Դատարանը գտնում է, որ այդ խափանման միջոցը վերացնելու կամ փո¬փո¬խելու հիմքերը բացակայում են` պայմա¬նա¬վորված նրան իրական պատժի` ազա¬տազրկման դատա¬պարտելու և դա¬տավճռի կա¬տա¬¬րումն ապահովելու անհրաժեշ¬տութ¬յամբ։ Միաժա¬մա¬նակ անդրա¬¬դառ¬նալով ամբաս¬տան¬¬յալ Կ.Խաչատրյանի պատ¬ժի կրման սկիզբն հաշ¬վարկելու և անազա¬տության մեջ գտնվելու ժամկետն հաշվակցելու հար¬ցերին` Դատա¬րանը գտնում է, որ նրա պատ¬ժի կրման սկիզբն անհրա¬ժեշտ է հաշվարկել վերջինիս փաս¬տացի արգելանքի վերց¬նելու պահից` 2014թ. փետրվարի 23-ից, որի դեպքում նրան կալանքի տակ պահելու ժամկետը լրացուցիչ հաշ¬վակցե¬լու անհրա¬ժեշտութ¬¬յունը վերանում է, քանի որ հաշվակցման ենթակա ժամկետն ինքնին ընդգրկում է 2014թ. փետրվարի 23-ից մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ըն¬կած ժամանա¬կա¬¬հատ¬վածը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների, գույքի նկատ¬մամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հարցերին։ Տվյալ խնդրին անդ¬րա¬¬¬¬¬դառնալով` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաս¬տան¬յալի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներ¬կայացվել (տուժողը հրաժարվեց ամբաստանյալի դեմ նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելու իրավունքից), նրա գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, դատական ծախսերի, ինչպես նաև իրեղեն ապացույցների վերաբերյալ ապացույցները քրեական գործի նյութերում բացակայում են։
Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով` Դատա¬րանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝
Կամո Միշայի Խաչատրյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա¬գոր¬ծութ¬յան կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ` ազա¬տազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։
Կամո Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել 2014թ. փետրվարի 23-ից, նրա նկատ¬մամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանա¬վորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանին հանցա¬գոր¬ծությամբ պատճառված վնասի հա¬տուց¬ման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելուց հրաժար¬վելու պատճա¬ռա¬բանությամբ։
Դատական այլ ծախսերի հարցն համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեա¬կան դատարան` հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը (այսուհետ` Դատարան),
նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի,
քարտուղարությամբ` Ժենյա Ավետիսյանի և
Աննա Փանոսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող, Երևանի Կենտրոն
և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
դատախազ` Արթուր Մանուկյանի,
տուժող` Իրինա Թունյանի,
պաշտպան (հանրային)` Մերի Ալավերդյանի,
2014թ. հուլիսի 3-ին՝ նույն Դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց և ավարտեց քրեական գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի`
Կամո Միշայի Խաչատրյանի` (ծնված 1978թ. հուլիսի 28-ին, Երևան քաղաքում, ազ¬գութ¬¬¬յամբ հայ, ՀՀ քաղա¬քա¬ցի, միջնակարգ կրթու¬թյամբ, ամուրի, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանի 2010թ. հուլիսի 16-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 2011թ. մայիսի 26-ին, դատվածությունը չմարված, չի աշխատել, բնակվել է Երևան քաղաքի Սարի Թաղի Որմնադիրների 1-ին փողոցի 59-րդ տանը, սույն քրեական գործով կալանքի տակ է 2014թ. փետրվարի 23-ից)։
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 13117114 քրեական գործն հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատ¬¬կանիշներով 2014թ. փետրվարի 18-ին ՀՀ ոստիկա¬նության ՔԳՎ Կենտրո¬նա¬կանի քննչա¬կան բաժ¬նում` տուժող Իրինա Թունյանի հաղորդման հիման վրա։
2014թ. փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է նույն օրը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Կամո Խաչատրյանը։
2014թ. փետրվարի 25-ին Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առա¬ջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նույն օրը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չա¬կան շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը, բավարարելով նախաքննական մարմ¬նի միջնորդությունը Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանա¬վորում։
2014թ. ապրիլի 4-ին թիվ 13117114 քրեական գործից անջատվել է մաս` Կամո Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժող Իրինա Թունյանի գույքը գաղտնի հափշտակած, քննությամբ չպարզված անձի վերաբերյալ, որով նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 131171114/1 համարով։
2014թ. ապրիլի 9-ին քրեական գործը Կամո Միշայի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրա¬կացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬¬¬չական շրջան¬ների ընդ¬հանուր իրավա¬սության դա¬տարան և 2014թ. ապրիլի 11-ին ընդուն¬¬վել վարույթ։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանն հաս¬տատված համարեց այն, որ Կամո Խաչատրյանը ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քա¬ղաքի Ամիրյան փողոցի 10-րդ շենքի մոտ` թիվ 58 երթուղային ավտոբուսի մեջ, գործով տուժող Իրինա Թունյանի պայուսակից, վերջինիս համար աննկատ, հանել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ GT-S3572» բջջային հեռախոսը` 055-907110 հեռախոսաքարտով, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցե¬քարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսը` 077-907119 հեռախոսաքարտով, որոնք անմիջապես փոխանցել է իր հանցակցին, ապա` ավարտելով հանցավոր դիտավորությունը` գողոնով հանդերձ ավտոբուսից իջել և հեռացել են` գաղտնի հափշտակելով տուժող Ի.Թունյանին պատկանող զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը, այսինքն՝ Կամո Խաչատրյանը այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը նախա¬տեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Կամո Խա¬չատրյանն իրեն մեղա¬վոր ճա¬նա¬չեց մասնակիորեն` ընդունելով, որ վերագրված գողությունը կատարել է, սակայն պնդե¬լով, որ այն կատարել է միայնակ` առանց այլ անձի աջակցության։ Օգտվելով դատա¬վարական իր իրավունքից` Դատարանում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց` խնդրելով հիմք ըն¬դու¬նել նա¬խաքննութ¬յան ընթացքում տված իր ցուցմունքները։
Ըստ այդ ցուցմունքների` 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում` թիվ 58 ավտոբուսի մեջ, ուղևո¬րու¬հիներից Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս դրամա¬պանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նաև դրամա¬պա¬նակի հետ պայուսակում դրված մեկ այլ «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս։ Մանրամասնել է, որ որոշել է այդ աղջկա պայուսակից գողություն կատարել, քանի որ եղել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ և այդ աղջկա պայուսակը գտնվել է անմիջապես իր դիմաց։ Հասնելով հրապարակ` բացել է պա¬յուսակի շղթան, ձեռքը մտցրել պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև դրամապանակ, որը տեղավորել է տաբատի հետևի ձախ գրպանում։ Այնուհետև, աջ ձեռքը կրկին մտցրել է նույն պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև պատյանով բջջային հեռախոս, որը տեղավորել է արդեն իր բաճկոնի ձախ գրպանում։ Հասնելով Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող «Կավկազսկայա պլեննիցա» հացատան դիմացի կանգառ` ավտոբուսից իջել է, անցել Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և արագ քայլելով մտել է Զաքյան փողոց։ Դրանից հետո քայլելով գնացել է «Այրարատ» կինո¬թատրոնի մոտ, որտեղից նստելով 73 համարի երթուղային տաքսին` վերադարձել է տուն։ Նշել է նաև, որ սև դրամապանակի մեջ եղել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար և մի քանի մետաղադրամ։ Գողացված մյուս բջջային հեռախոսը նույնպես եղել է «Սամսունգ» մոդելի։ Դրամա¬պա¬նակը նետել է աղբարկղը։ Հաջորդ օրը գողացած «Սամսունգ» մոդելի 2 բջջային հեռախոսները տարել է «Այրարատ» կինո¬թատրոն և ստորգետնյա անցումի տակ 10.000-ական դրամով վաճառել պատահական երկու անձանց։
Ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունը` գողությունը միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է և մտացածին, հետապնդում է հնարավոր քրեական պատասխա¬նատ¬վութ¬յունից իրեն, ինչպես նաև քննությամբ չպարզված անձին զերծ պահելու նպատակ։ Այդ պատճառա¬բանությունը հերքվել, իսկ նրան առաջադրված մեղադրանքը հաստատվել է դատաքննության ընթաց¬քում պատ¬շաճ իրա¬¬վա¬¬կան ըն¬թա¬ցակարգերի շրջա¬նակ¬նե¬րում հետա¬զոտ¬ված և գնահատ¬ված ներ¬քոհիշ¬յալ ապա¬ցույց¬նե¬րով.
Տուժող Իրինա Թունյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 10 շենքի մոտ թիվ 58 երթուղային ավտոբուսից իջնելիս իրեն է դիմել անծանոթ մի ուղևոր, ինչպես հետագայում է պարզել` Արա Բադոյանը` առաջարկելով ստուգել պայուսակը։ Այն ստուգել և պարզել է, որ դրանից բացակայում են ընդհանուր 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր գույքը` դրամապանակը, «Սամսունգ GT-S3572» բջջային հեռախոսը, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայու¬սակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսը։ Ինքը նույնպես իջել է ավտո¬բուսից, իսկ Արան իր պատասխանից հետո վազելով փորձել է հետապնդել գողություն կատարողներին, որից հետո մոտակայքում հանդիպել են ոստիկանության աշխատակից¬ների, ում Արան տեղեկացրել է տեղի ունեցած դեպքի մասին, և ոստիկանները ավտոմեքենայով փորձել են հետապնդել գողերին, սակայն նրանցից որևէ մեկին չեն կարողացել հայտնաբերել։ Հայտ¬նեց նաև, որ գողության պահը չի նկատել, այդ մասին տեղեկացել է միայն Արայի առաջարկով պա¬յուսակը ստուգելուց հետո։ Նշեց նաև, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ նյութաիրավական կամ այլ պահանջ չունի, իսկ Դատարանին դիմելով` խնդրեց ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ։
Վկա Արա Բադոյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, կանգնած է եղել «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի դիմաց գտնվող կանգառում, սպասել թիվ 58 երթուղային ավտոբուսին` Երևանի Կասյան փողոց ուղևորվելու նպատակով։ Կանգառին է մոտեցել թիվ 58 ավտոբուսը, նստելով այն` ուղևորվել է «Ռոսիա» կինո¬թատրոնի ուղղությամբ և կանգ առել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատա¬րանի վարչական շենքի դիմացի կանգառում, որտեղ իրենց ավտոբուս են նստել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի գլխին նկատել է «Լուի-Վիտոն» ֆիրմայի սև գլխարկ, ում քիչ առաջ նկատել էր «Տաշիրի» կանգառում տրանսպոր¬տի սպասելիս` մեկ այլ երթուղային տաքսու մեջ։ Այդ երկու երիտասարդները, մտնելով ավտոբուս, եկել և կանգնել են իր կողքին, որոնց դիմաց կանգնած են եղել երկու անծանոթ աղջիկներ, որոնցից մեկը ինչպես հետագայում է պարզվել, եղել է Իրինա Թունյանը։ Իր կողքին կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդները աչքի են ընկել անհանգիստ վարքագծով, այս ու այն կողմ են նայել և արժանացել իր ուշադրությանը։
Հասնելով Հանրապետության հրապարակ` նկատել է, թե ինչպես նրանցից մեկը, ինչպես հետագայում պարզվել է` Կամո Խաչատրյանը, սև պատյանով ինչ-որ բան է փոխանցում մյուս երի¬տա¬սարդին, ով, վերցնելով այն, անմիջապես դրել է հետևի ձախ գրպանը։ Հանրապետության հրա¬պարակից մտնելով Ամիրյան փողոց` նկատել է, թե ինչպես կրկին անգամ Կամո Խաչատրյանը ինչ-որ բան է փոխանցում, որն էլ մյուս երիտասարդը տեղավորել է վերջինիս բաճկոնի ձախ, ներքին գրպա¬նում։ Այնուհետև, հասնելով Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող «Կավկազսկայա պլեննիցա» հացատան դիմացի կանգառը` այդ երիտասարդներն ավտոբուսից արագ իջել են։ Քանի որ իր մեջ կասկած է առաջացել, որ այդ երիտասարդները գողացել են իր տեսած իրերը, անմիջապես իրեն մոտ կանգնած երկու աղջիկներին առաջարկել է ստուգել նրանց պայուսակների պարունակությունը, որոնցից Իրինա Թունյանը հայտնել է, որ իր իրերը բացակայում են։ Համոզված լինելով, որ ավտոբուսից իջած երիտա¬սարդներն են կատարել այդ գողությունը` ևս իջել է ավտոբուսից և տեսել, որ այդ երկու երիտա¬սարդները արդեն անցել են Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և նկատելով իրեն` վազելով մտնում են Զաքյան փողոց։ Փորձել է վազել նրանց հետևից և հետիոտների համար նախատեսված անցումով անցնել մյուս մայթ, նկատել է ճանապարհային ոստիկանների, ովքեր կանգնեցրել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Նրանց պատասխանել է, որ երկու հոգի կատարել են գողություն և փախել` ձեռքով ցույց տալով Զաքյան փողոցի ուղղությամբ։ Ոստիկանները, թեև փորձել են նրան հետապնդել և բռնել, սակայն դա որևէ դրական արդյունքի չի հանգեցրել։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել նաև Իրինան, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Նշեց, որ Իրինայի պայուսակից կոնկրետ գողություն կա¬տա¬րելու պահը չի նկատել, քանի որ այդ երկու երիտասարդները փակել էին իր տեսադաշտը, սակայն նկատել է Կամո Խաչատրյանի կողմից գողացվող իրերը մյուսին փոխանցելու և վերջինիս գրպան¬ներում տեղավորելու պահը։
2014թ. փետրվարի 23-ին` ժամը 16։00-ի սահմաններում, երբ իր անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ, պատահաբար նկատել է այն նույն երկու երիտասարդ¬ներին, ովքեր 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից կատարել էին գողությունը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկա¬նություն և մինչև ոստիկանների հասնելը, հետևել այդ երկու անձանց, ովքեր քայլելով մինչև Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի խաչմերուկ` բաժանվել և գնացել են տարբեր ուղղություններով։ Հետևել է այն անձին, ով 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից հանել էր դրամապանակը և բջջային հեռախոսը, մինչև ոստի¬կանության աշխատակիցները եկել և իր մատնանշմամբ այդ երիտասարդին` Կամո Խաչատրյանին, բերման են ենթարկել ոստիկա¬նության բաժին։
Վկա Ռոբերտ Վարդանյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանության 1-ին գումարտակի 2-րդ դասակում` որպես տեսուչ։ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, տեսուչ Կարեն Սուքիասյանի հետ ՃՈ մեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում։ Հանկարծ նկատել են, թե ինչպես մի երիտասարդ, որի անունը հետագայում պարզվել է` Արա է, վազելով փորձում է անցնել Ամիրյան փողոցը և բղավում է` «բռնե՛ք, փախան»։ Կանգնեցրել են նշված երիտասարդին և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 2 հոգի ավտոբուսի մեջ մի աղջկա պայուսակից գողություն են կատարել, հեռախոս են հափշտակել և դիմել փախուստի` որպես նրանց փախուստի ուղի մատնանշելով Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի ուղղությունը։ Իրենք ավտոմեքե¬նայով շարժվել են այդ ուղղությամբ` գողություն կատարած այդ անձանց հայտնաբերելու նպատակով, սակայն կասկածելի որևէ անձի չեն նկատել և կրկին հետ են վերադարձել նշված տղայի մոտ, ում հետ կանգնած էր նաև այն աղջիկը, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։
Վկա Կարեն Սուքիասյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված նույնաբովանդակ նախաքննական ցուցմունքով.
Որպես վկա դատակոչված Ավետիս Դանիելյանը Դատարանում հարցաքննվելիս քննվող դեպ¬քին վերաբերելի որևէ փաստական տվյալ, ըստ էության, չհայտնեց, հետևաբար` նրա ցուց¬մունքները սույն դատական ակտում չեն ներկայացվում և դատավճռի հիմքում չեն դրվում։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տարանն հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը, այլ անձի հետ նախնական համաձայնության գալով, կատարել է ուրիշի զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն (գողութ¬յուն), այսինքն` մեղավո¬րութ¬յամբ կա¬¬տա¬րել է հան¬ցավոր արարք« որը համա¬պա¬տաս¬¬խանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 177-րդ հոդ¬¬վածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախա¬տես¬ված հան¬ցա¬¬գոր¬ծության հատ¬կանիշ¬ներին։ Վեր¬ջինս քրեա¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վության և պատժի ենթա¬կա է այդ հոդ¬¬վածի համա¬պա¬տաս¬խան մասով և կետով։
Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանական կողմի վիճարկումը` վերագրվող գողությունն ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի կողմից միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է, նույնիսկ` մյուս համակատարողի ինքնությունը նախաքննությամբ և դատաքննությամբ չպարզված լինելու պարա¬գա¬յում, հետապնդում է հանրային մեղադրանքի վերաբերյալ սույն գործն արհեստականորեն մասնավոր հետապնդման տիրույթ փոխադրելու և տուժող Ի.Թունյանի դիրքորոշման պարագայում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին ան¬հիմն կերպով զերծ պահելու նպատակ։
Նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբի կազմում գողություն կատա¬րելու հանգամանքը Դատարանը հաստատված (ապացուցված) է համարում պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների համադրման և գնա¬հատման արդյունքներով, մասնավորապես`
քննվող գողության դեպքին ականատես Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքներով` այն մասին, որ տուժող Ի.Թունյանից գողություն կատարած անձինք գողությունից առաջ նույն ավտոբուս են մուտք գործել, իսկ գողությունից անմիջապես հետո ավտոբուսից նաև հեռացել միասին։ Գողության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը տուժողի պայուսակից հանած իրերը փոխանցել է քննութ¬¬յամբ չպարզված մյուս հանցակցին, որից հետո շարունակել տուժողի այլ գույքի հափշտա¬կութ¬յունը, որոնք ևս փոխանցվել և ավտոբուսից հեռանալիս պահվել են քննությամբ չպարզված անձի մոտ։ Գողության կատարման վերոնշյալ հանգամանքները` եղանակը, դերաբաշխումը, գործողությունների տրամաբանությունը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը և վերջինիս հանցակիցը հանցագործությունը սկսել և իրականացրել են համատեղ (համակատարողներ են)` գործելով գողություն կատա¬րելու միաս¬նա¬կան հանցավոր դիտա¬վորության շրջանակներում։
Տուժող Ի.Թունյանի գույքը հատկապես երկու անձանց կողմից հափշտակվելու փաստը, այդ կապակցությամբ վկա Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն անուղ¬ղակիորեն հաստատել են նաև գործով որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության Ճանա¬պարհային ոստիկանության տեսուչներ Ռոբերտ Վարդանյանը և Կարեն Սուքիասյանը (վերջինիս նախաքննական ցուցմունքն է հրապարակվել), ովքեր հաստատել են քննվող դեպքից անմիջապես հետո Ա.Բադոյանի կողմից գողություն կատարած երկու անձանց մասին իրենց հիշատակելու, երկու անձի հետապնդելու փաստը։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև տուժող Ի.Թունյանը։
Ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որո¬շելիս Դատարանն հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬գործությունները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգոր¬ծության այլ միջոց¬ները պետք է լինեն արդարացի, հա¬մա¬¬պա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րութ¬յանը, այն կատարելու հանգա¬մանք¬ներին, հանցավորի անձ¬նա¬¬վո¬րությանը, անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գործությունները կան¬խե¬լու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հան¬րության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալ¬ներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծան¬րացնող հանգամանքներով։ Նույն հոդ¬վա¬ծի 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նա¬խա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատա¬րա¬նի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պար¬տադիր են դատարանի համար նույ¬նանման փաստական հանգամանքներով այլ գործի քննության ժամանակ։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-149/07 գոր¬ծով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախա¬տես¬ված իրա¬վանորմը, նշել է, որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատվությունը մեղմացնող հան¬գամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ, քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ, որոնք նույն հոդվածի առաջին մասում նշված չեն։
Սույն գործով որպես ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի անձը դրականորեն բնու¬թագրող տվյալներ, ինչպես նաև վերջինիս պատասխանատվությունը և պա¬տի¬ժը մեղմացնող հանգա¬մանքներ Դատարանը չարձանագրեց։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պա¬տիժը ծանրաց¬նող հանգամանք է գնահատում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` հաշվի առնելով, որ վեր¬ջինս, ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2014թ. փետրվարի 25-ի դրութ¬յամբ կա¬տար¬¬¬ված ստուգման արդյունքների, 2011թ. մայիսի 26-ին ազատ¬վելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատա¬րանի 2010թ. հուլիսի 16-ի դա¬տավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժից, դատվածությունը չմա¬րված` կատարել է սույն գործով նրան վերագրված միջին ծան¬րության նոր դի¬տավորյալ հանցա¬գործությունը։
Դատա¬րանը, որպես ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի անձը բնու¬թագրող տվյալ է գնահատում այն, որ ըստ դատվածության վերաբերյալ վերոնշյալ տեղեկանքի` վերջինիս նկատմամբ 2011թ. սեպտեմբերի 23-ից մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 11-ն ընկած ժամանակա¬հատ¬վածում բացառապես գողություններ կատարելու համար (մասնավոր հետապնդման գործերով) հինգ անգամ քրեական հետապնդում չի հարուցվել կամ հարուցված քրեական հե¬տապնդումը դադարեցվել է ոչ արդարացնող հիմքերով` դիմողի բողոքի բացակայության կամ տուժողի հետ հաշտության պատճառաբանությամբ։
Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող վերոնշյալ հան¬գամանքը և անձը բնու¬թագրող տվյալն հաս¬տատված են գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետա¬զոտված, թույլատ¬րե¬¬լիութ¬յան ու վերաբերելիության չափանիշներին համապատասխանող ապացույց¬ներով և ող¬ջամտո¬րեն ծանրացնում է ամբաս¬տանյալի հանրային վտան¬գավո¬րությունը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակին և այն կրելու անհրաժեշտութ¬յան հարցին` Դա¬տա¬¬րանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված հանցա¬կազմը նախատեսում է այլընտրան¬քային պատժատե¬սակներ` տու¬գանք կամ ազա¬տազրկում` որոշա¬կի ժամկե¬տով։
Դատարանը փաստում է, որ սույն գործի շրջանակներում քննարկման ենթակա են ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակ¬վող պատժի տեսակի ընտ¬րության, պատժաչափի, այդ թվում՝ տվյալ հոդվածով նախա¬տեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժա¬տեսակ նշա¬նակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), ինչպես նաև նշանակվող պատիժը կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կի¬րա¬ռում) հար¬ցերը։
Հաշվի առնելով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանին վերագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգա¬վորության աստիճանը, հանցանքների ռեցիդիվի առկայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդ¬վածի տեսանկյու¬նով բացառիկ հանգա¬մանք¬ների բացակա¬յությունը` Դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով մեղսագրված հանցանքի համար նրա նկատ¬մամբ պատիժ պետք է նշանակվի բացառապես ազա¬տազրկման ձևով։ Պատժի նպա¬տակներն ապա¬հո¬վելու տես¬անկյու¬¬նով Դատարանը գտնում է, որ ազա¬տազրկման ձևով նշա¬նակվող պա¬տիժն ամբաստանյալը պետք է կրի, այն արդա¬րացի և անհրաժեշտ է նրան ուղղելու, նոր հան¬ցագոր¬ծությունների կատա¬րումը կանխելու և սոցիալական արդարությունը վերա¬կանգ¬նելու համար։
Դատարանը փաստում է, որ մինչև գործով մեղսագրված դիտավորյալ հանցանքի կատարումը գործով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը նախկի¬նում մեկ անգամ դա¬տա¬¬պարտվել է ոչ մեծ ծանրության դիտա¬վորյալ հանցա¬գործության կատարման համար, որը վերջինս կատարել է չա¬փահաս տարիքում, և դրա համար դատվա¬¬ծությունը մինչև սույն գործով նրան մեղսագրվող հանցանքի կատա¬րումը չի մարվել կամ հանվել։
Հաշվի առնելով չափահաս տարիքում կատարած դիտավորյալ հանցա¬գոր¬ծության համար վերոնշյալ դատ¬վա¬ծության առկայության փաստը և քննարկելով հանցագոր¬ծություն¬ների ռե¬ցի¬դիվը, որպես պատիժ նշա¬նակելու հատուկ կարգ սույն գործով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատ¬մամբ կիրառելու հարցը` Դատարանը փաստում է, որ` 2011թ. մայիսի 23-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքում 67.1-րդ հոդվածի լրացում կատա¬րելով` օրենսդիրը սահմանել է հան¬ցա¬գործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշա¬նա¬¬կե¬լու հա¬տուկ կարգ, թեև մինչ այդ ռեցի¬դիվը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սահ¬ման¬ված բացա¬¬ռապես պատասխանատ¬վութ¬յունը և պատիժը խստաց¬նող հանգա¬մանք էր։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի մեկնաբանմամբ` հանցագործությունների ռեցի¬դիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատ¬վա¬ծություն ունի նախ¬կինում դիտավորությամբ կատարած հանցանքի համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն` անձը դատվածություն ունեցող է հա¬մար¬¬վում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատ¬վա¬ծությունը մարվելու կամ հանվելու պահը, ընդ որում` դատվածության ժամկետի հոսքը սկսվում է նշանակված պատիժը կրելու ավարտից կամ պատիժը կրելուց ազատ¬վելու պահից։
Սույն գործով իրեն մեղսագրվող արարքը ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը կա¬տա¬րել է 2014թ. փետրվարի 23-ին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքում 67.1-րդ հոդ¬վա¬ծի լրացում կատա¬րելուց հետո, հետևաբար` նրա նկատմամբ պատիժը պետք է նշա¬նակվի 67.1 հոդ¬վա¬ծով սահմանված կանոններով, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդ¬վածի պահանջից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտան¬¬գավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս անհրա¬ժեշտ է հաշ¬վի առնել կատարված հանցագործությունների բնույթը, քանակը, և ծան¬րության աստի¬ճանը, այն հանգա¬մանք¬ները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչ¬պես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության ռեցիդիվի համար նշանակված պա¬տիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապա¬տաս¬խան հոդվածի սանկցիա¬յով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից…..։
Վերոնշյալ վերլուծությունների լույսի ներքո Դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում հանցա¬գոր¬ծությունների ռեցիդիվը Դատարանը պետք է հաշվի առնի ոչ միայն որպես ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պա¬տիժը ծան¬րացնող հանգամանք, այլև վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելու հա¬տուկ կարգի կիրա¬ռումն հիմնավորող փաս¬տարկ։ Ընդ որում, տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման ձևով նշա¬նակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել երկու տարի վեց ամսից։
Քննարկելով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատ¬մամբ ընտրված խափանման միջոց կալա¬նա¬վորման հարցը` Դատարանը գտնում է, որ այդ խափանման միջոցը վերացնելու կամ փո¬փո¬խելու հիմքերը բացակայում են` պայմա¬նա¬վորված նրան իրական պատժի` ազա¬տազրկման դատա¬պարտելու և դա¬տավճռի կա¬տա¬¬րումն ապահովելու անհրաժեշ¬տութ¬յամբ։ Միաժա¬մա¬նակ անդրա¬¬դառ¬նալով ամբաս¬տան¬¬յալ Կ.Խաչատրյանի պատ¬ժի կրման սկիզբն հաշ¬վարկելու և անազա¬տության մեջ գտնվելու ժամկետն հաշվակցելու հար¬ցերին` Դատա¬րանը գտնում է, որ նրա պատ¬ժի կրման սկիզբն անհրա¬ժեշտ է հաշվարկել վերջինիս փաս¬տացի արգելանքի վերց¬նելու պահից` 2014թ. փետրվարի 23-ից, որի դեպքում նրան կալանքի տակ պահելու ժամկետը լրացուցիչ հաշ¬վակցե¬լու անհրա¬ժեշտութ¬¬յունը վերանում է, քանի որ հաշվակցման ենթակա ժամկետն ինքնին ընդգրկում է 2014թ. փետրվարի 23-ից մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ըն¬կած ժամանա¬կա¬¬հատ¬վածը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների, գույքի նկատ¬մամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հարցերին։ Տվյալ խնդրին անդ¬րա¬¬¬¬¬դառնալով` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաս¬տան¬յալի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներ¬կայացվել (տուժողը հրաժարվեց ամբաստանյալի դեմ նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելու իրավունքից), նրա գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, դատական ծախսերի, ինչպես նաև իրեղեն ապացույցների վերաբերյալ ապացույցները քրեական գործի նյութերում բացակայում են։
Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով` Դատա¬րանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝
Կամո Միշայի Խաչատրյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա¬գոր¬ծութ¬յան կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ` ազա¬տազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։
Կամո Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել 2014թ. փետրվարի 23-ից, նրա նկատ¬մամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանա¬վորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանին հանցա¬գոր¬ծությամբ պատճառված վնասի հա¬տուց¬ման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելուց հրաժար¬վելու պատճա¬ռա¬բանությամբ։
Դատական այլ ծախսերի հարցն համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեա¬կան դատարան` հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0051/01/14
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 10-04-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0051/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 13117114 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին՝ ժամը 21:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի 10 շենքի մոտ, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել են վերջինիս դրամապանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ 07-Տ3572» բջջային հեռախոսը՝ 055 90-71-10 հեռախոսաքարտով, 6000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսղ՝ 077 90-71-19 հեռախոսաքարտով, Ի.Թունյանին պատճառելով զգալի չափի 60.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Կամո |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հայրանուն | Միշայի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 177 Մաս 2 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.3 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 10-04-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 11-04-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 14-04-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 14-04-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-04-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա. |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Կամո |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Իրինա |
| Ազգանուն | Թունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-05-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-05-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի հերթական արձակուրդ մեկնելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 04-06-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-06-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-06-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-07-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-07-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 03-07-2014 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Կամո |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 03-07-2014 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը (այսուհետ` Դատարան), նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի, քարտուղարությամբ` Ժենյա Ավետիսյանի և Աննա Փանոսյանի, մասնակցությամբ` մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` Արթուր Մանուկյանի, տուժող` Իրինա Թունյանի, պաշտպան (հանրային)` Մերի Ալավերդյանի, 2014թ. հուլիսի 3-ին՝ նույն Դատարանում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննեց և ավարտեց քրեական գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի` Կամո Միշայի Խաչատրյանի` (ծնված 1978թ. հուլիսի 28-ին, Երևան քաղաքում, ազ¬գութ¬¬¬յամբ հայ, ՀՀ քաղա¬քա¬ցի, միջնակարգ կրթու¬թյամբ, ամուրի, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանի 2010թ. հուլիսի 16-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 2011թ. մայիսի 26-ին, դատվածությունը չմարված, չի աշխատել, բնակվել է Երևան քաղաքի Սարի Թաղի Որմնադիրների 1-ին փողոցի 59-րդ տանը, սույն քրեական գործով կալանքի տակ է 2014թ. փետրվարի 23-ից)։ 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. Թիվ 13117114 քրեական գործն հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատ¬¬կանիշներով 2014թ. փետրվարի 18-ին ՀՀ ոստիկա¬նության ՔԳՎ Կենտրո¬նա¬կանի քննչա¬կան բաժ¬նում` տուժող Իրինա Թունյանի հաղորդման հիման վրա։ 2014թ. փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է նույն օրը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Կամո Խաչատրյանը։ 2014թ. փետրվարի 25-ին Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առա¬ջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նույն օրը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չա¬կան շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դա¬տարանը, բավարարելով նախաքննական մարմ¬նի միջնորդությունը Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանա¬վորում։ 2014թ. ապրիլի 4-ին թիվ 13117114 քրեական գործից անջատվել է մաս` Կամո Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժող Իրինա Թունյանի գույքը գաղտնի հափշտակած, քննությամբ չպարզված անձի վերաբերյալ, որով նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 131171114/1 համարով։ 2014թ. ապրիլի 9-ին քրեական գործը Կամո Միշայի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրա¬կացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬¬¬չական շրջան¬ների ընդ¬հանուր իրավա¬սության դա¬տարան և 2014թ. ապրիլի 11-ին ընդուն¬¬վել վարույթ։ 2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանն հաս¬տատված համարեց այն, որ Կամո Խաչատրյանը ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քա¬ղաքի Ամիրյան փողոցի 10-րդ շենքի մոտ` թիվ 58 երթուղային ավտոբուսի մեջ, գործով տուժող Իրինա Թունյանի պայուսակից, վերջինիս համար աննկատ, հանել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ GT-S3572» բջջային հեռախոսը` 055-907110 հեռախոսաքարտով, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցե¬քարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսը` 077-907119 հեռախոսաքարտով, որոնք անմիջապես փոխանցել է իր հանցակցին, ապա` ավարտելով հանցավոր դիտավորությունը` գողոնով հանդերձ ավտոբուսից իջել և հեռացել են` գաղտնի հափշտակելով տուժող Ի.Թունյանին պատկանող զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը, այսինքն՝ Կամո Խաչատրյանը այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը նախա¬տեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։ Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Կամո Խա¬չատրյանն իրեն մեղա¬վոր ճա¬նա¬չեց մասնակիորեն` ընդունելով, որ վերագրված գողությունը կատարել է, սակայն պնդե¬լով, որ այն կատարել է միայնակ` առանց այլ անձի աջակցության։ Օգտվելով դատա¬վարական իր իրավունքից` Դատարանում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց` խնդրելով հիմք ըն¬դու¬նել նա¬խաքննութ¬յան ընթացքում տված իր ցուցմունքները։ Ըստ այդ ցուցմունքների` 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում` թիվ 58 ավտոբուսի մեջ, ուղևո¬րու¬հիներից Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս դրամա¬պանակը, որի մեջ եղել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նաև դրամա¬պա¬նակի հետ պայուսակում դրված մեկ այլ «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս։ Մանրամասնել է, որ որոշել է այդ աղջկա պայուսակից գողություն կատարել, քանի որ եղել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ և այդ աղջկա պայուսակը գտնվել է անմիջապես իր դիմաց։ Հասնելով հրապարակ` բացել է պա¬յուսակի շղթան, ձեռքը մտցրել պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև դրամապանակ, որը տեղավորել է տաբատի հետևի ձախ գրպանում։ Այնուհետև, աջ ձեռքը կրկին մտցրել է նույն պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև պատյանով բջջային հեռախոս, որը տեղավորել է արդեն իր բաճկոնի ձախ գրպանում։ Հասնելով Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող «Կավկազսկայա պլեննիցա» հացատան դիմացի կանգառ` ավտոբուսից իջել է, անցել Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և արագ քայլելով մտել է Զաքյան փողոց։ Դրանից հետո քայլելով գնացել է «Այրարատ» կինո¬թատրոնի մոտ, որտեղից նստելով 73 համարի երթուղային տաքսին` վերադարձել է տուն։ Նշել է նաև, որ սև դրամապանակի մեջ եղել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար և մի քանի մետաղադրամ։ Գողացված մյուս բջջային հեռախոսը նույնպես եղել է «Սամսունգ» մոդելի։ Դրամա¬պա¬նակը նետել է աղբարկղը։ Հաջորդ օրը գողացած «Սամսունգ» մոդելի 2 բջջային հեռախոսները տարել է «Այրարատ» կինո¬թատրոն և ստորգետնյա անցումի տակ 10.000-ական դրամով վաճառել պատահական երկու անձանց։ Ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունը` գողությունը միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է և մտացածին, հետապնդում է հնարավոր քրեական պատասխա¬նատ¬վութ¬յունից իրեն, ինչպես նաև քննությամբ չպարզված անձին զերծ պահելու նպատակ։ Այդ պատճառա¬բանությունը հերքվել, իսկ նրան առաջադրված մեղադրանքը հաստատվել է դատաքննության ընթաց¬քում պատ¬շաճ իրա¬¬վա¬¬կան ըն¬թա¬ցակարգերի շրջա¬նակ¬նե¬րում հետա¬զոտ¬ված և գնահատ¬ված ներ¬քոհիշ¬յալ ապա¬ցույց¬նե¬րով. Տուժող Իրինա Թունյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 10 շենքի մոտ թիվ 58 երթուղային ավտոբուսից իջնելիս իրեն է դիմել անծանոթ մի ուղևոր, ինչպես հետագայում է պարզել` Արա Բադոյանը` առաջարկելով ստուգել պայուսակը։ Այն ստուգել և պարզել է, որ դրանից բացակայում են ընդհանուր 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր գույքը` դրամապանակը, «Սամսունգ GT-S3572» բջջային հեռախոսը, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայու¬սակում դրված «Սամսունգ Ե-250» մոդելի բջջային հեռախոսը։ Ինքը նույնպես իջել է ավտո¬բուսից, իսկ Արան իր պատասխանից հետո վազելով փորձել է հետապնդել գողություն կատարողներին, որից հետո մոտակայքում հանդիպել են ոստիկանության աշխատակից¬ների, ում Արան տեղեկացրել է տեղի ունեցած դեպքի մասին, և ոստիկանները ավտոմեքենայով փորձել են հետապնդել գողերին, սակայն նրանցից որևէ մեկին չեն կարողացել հայտնաբերել։ Հայտ¬նեց նաև, որ գողության պահը չի նկատել, այդ մասին տեղեկացել է միայն Արայի առաջարկով պա¬յուսակը ստուգելուց հետո։ Նշեց նաև, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ նյութաիրավական կամ այլ պահանջ չունի, իսկ Դատարանին դիմելով` խնդրեց ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ։ Վկա Արա Բադոյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, կանգնած է եղել «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի դիմաց գտնվող կանգառում, սպասել թիվ 58 երթուղային ավտոբուսին` Երևանի Կասյան փողոց ուղևորվելու նպատակով։ Կանգառին է մոտեցել թիվ 58 ավտոբուսը, նստելով այն` ուղևորվել է «Ռոսիա» կինո¬թատրոնի ուղղությամբ և կանգ առել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատա¬րանի վարչական շենքի դիմացի կանգառում, որտեղ իրենց ավտոբուս են նստել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի գլխին նկատել է «Լուի-Վիտոն» ֆիրմայի սև գլխարկ, ում քիչ առաջ նկատել էր «Տաշիրի» կանգառում տրանսպոր¬տի սպասելիս` մեկ այլ երթուղային տաքսու մեջ։ Այդ երկու երիտասարդները, մտնելով ավտոբուս, եկել և կանգնել են իր կողքին, որոնց դիմաց կանգնած են եղել երկու անծանոթ աղջիկներ, որոնցից մեկը ինչպես հետագայում է պարզվել, եղել է Իրինա Թունյանը։ Իր կողքին կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդները աչքի են ընկել անհանգիստ վարքագծով, այս ու այն կողմ են նայել և արժանացել իր ուշադրությանը։ Հասնելով Հանրապետության հրապարակ` նկատել է, թե ինչպես նրանցից մեկը, ինչպես հետագայում պարզվել է` Կամո Խաչատրյանը, սև պատյանով ինչ-որ բան է փոխանցում մյուս երի¬տա¬սարդին, ով, վերցնելով այն, անմիջապես դրել է հետևի ձախ գրպանը։ Հանրապետության հրա¬պարակից մտնելով Ամիրյան փողոց` նկատել է, թե ինչպես կրկին անգամ Կամո Խաչատրյանը ինչ-որ բան է փոխանցում, որն էլ մյուս երիտասարդը տեղավորել է վերջինիս բաճկոնի ձախ, ներքին գրպա¬նում։ Այնուհետև, հասնելով Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող «Կավկազսկայա պլեննիցա» հացատան դիմացի կանգառը` այդ երիտասարդներն ավտոբուսից արագ իջել են։ Քանի որ իր մեջ կասկած է առաջացել, որ այդ երիտասարդները գողացել են իր տեսած իրերը, անմիջապես իրեն մոտ կանգնած երկու աղջիկներին առաջարկել է ստուգել նրանց պայուսակների պարունակությունը, որոնցից Իրինա Թունյանը հայտնել է, որ իր իրերը բացակայում են։ Համոզված լինելով, որ ավտոբուսից իջած երիտա¬սարդներն են կատարել այդ գողությունը` ևս իջել է ավտոբուսից և տեսել, որ այդ երկու երիտա¬սարդները արդեն անցել են Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և նկատելով իրեն` վազելով մտնում են Զաքյան փողոց։ Փորձել է վազել նրանց հետևից և հետիոտների համար նախատեսված անցումով անցնել մյուս մայթ, նկատել է ճանապարհային ոստիկանների, ովքեր կանգնեցրել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Նրանց պատասխանել է, որ երկու հոգի կատարել են գողություն և փախել` ձեռքով ցույց տալով Զաքյան փողոցի ուղղությամբ։ Ոստիկանները, թեև փորձել են նրան հետապնդել և բռնել, սակայն դա որևէ դրական արդյունքի չի հանգեցրել։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել նաև Իրինան, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Նշեց, որ Իրինայի պայուսակից կոնկրետ գողություն կա¬տա¬րելու պահը չի նկատել, քանի որ այդ երկու երիտասարդները փակել էին իր տեսադաշտը, սակայն նկատել է Կամո Խաչատրյանի կողմից գողացվող իրերը մյուսին փոխանցելու և վերջինիս գրպան¬ներում տեղավորելու պահը։ 2014թ. փետրվարի 23-ին` ժամը 16։00-ի սահմաններում, երբ իր անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ, պատահաբար նկատել է այն նույն երկու երիտասարդ¬ներին, ովքեր 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից կատարել էին գողությունը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկա¬նություն և մինչև ոստիկանների հասնելը, հետևել այդ երկու անձանց, ովքեր քայլելով մինչև Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի խաչմերուկ` բաժանվել և գնացել են տարբեր ուղղություններով։ Հետևել է այն անձին, ով 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից հանել էր դրամապանակը և բջջային հեռախոսը, մինչև ոստի¬կանության աշխատակիցները եկել և իր մատնանշմամբ այդ երիտասարդին` Կամո Խաչատրյանին, բերման են ենթարկել ոստիկա¬նության բաժին։ Վկա Ռոբերտ Վարդանյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանության 1-ին գումարտակի 2-րդ դասակում` որպես տեսուչ։ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, տեսուչ Կարեն Սուքիասյանի հետ ՃՈ մեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում։ Հանկարծ նկատել են, թե ինչպես մի երիտասարդ, որի անունը հետագայում պարզվել է` Արա է, վազելով փորձում է անցնել Ամիրյան փողոցը և բղավում է` «բռնե՛ք, փախան»։ Կանգնեցրել են նշված երիտասարդին և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 2 հոգի ավտոբուսի մեջ մի աղջկա պայուսակից գողություն են կատարել, հեռախոս են հափշտակել և դիմել փախուստի` որպես նրանց փախուստի ուղի մատնանշելով Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի ուղղությունը։ Իրենք ավտոմեքե¬նայով շարժվել են այդ ուղղությամբ` գողություն կատարած այդ անձանց հայտնաբերելու նպատակով, սակայն կասկածելի որևէ անձի չեն նկատել և կրկին հետ են վերադարձել նշված տղայի մոտ, ում հետ կանգնած էր նաև այն աղջիկը, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Վկա Կարեն Սուքիասյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված նույնաբովանդակ նախաքննական ցուցմունքով. Որպես վկա դատակոչված Ավետիս Դանիելյանը Դատարանում հարցաքննվելիս քննվող դեպ¬քին վերաբերելի որևէ փաստական տվյալ, ըստ էության, չհայտնեց, հետևաբար` նրա ցուց¬մունքները սույն դատական ակտում չեն ներկայացվում և դատավճռի հիմքում չեն դրվում։ 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը. Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տարանն հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը, այլ անձի հետ նախնական համաձայնության գալով, կատարել է ուրիշի զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակություն (գողութ¬յուն), այսինքն` մեղավո¬րութ¬յամբ կա¬¬տա¬րել է հան¬ցավոր արարք« որը համա¬պա¬տաս¬¬խանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 177-րդ հոդ¬¬վածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախա¬տես¬ված հան¬ցա¬¬գոր¬ծության հատ¬կանիշ¬ներին։ Վեր¬ջինս քրեա¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վության և պատժի ենթա¬կա է այդ հոդ¬¬վածի համա¬պա¬տաս¬խան մասով և կետով։ Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանական կողմի վիճարկումը` վերագրվող գողությունն ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի կողմից միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է, նույնիսկ` մյուս համակատարողի ինքնությունը նախաքննությամբ և դատաքննությամբ չպարզված լինելու պարա¬գա¬յում, հետապնդում է հանրային մեղադրանքի վերաբերյալ սույն գործն արհեստականորեն մասնավոր հետապնդման տիրույթ փոխադրելու և տուժող Ի.Թունյանի դիրքորոշման պարագայում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին ան¬հիմն կերպով զերծ պահելու նպատակ։ Նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբի կազմում գողություն կատա¬րելու հանգամանքը Դատարանը հաստատված (ապացուցված) է համարում պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների համադրման և գնա¬հատման արդյունքներով, մասնավորապես` քննվող գողության դեպքին ականատես Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքներով` այն մասին, որ տուժող Ի.Թունյանից գողություն կատարած անձինք գողությունից առաջ նույն ավտոբուս են մուտք գործել, իսկ գողությունից անմիջապես հետո ավտոբուսից նաև հեռացել միասին։ Գողության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը տուժողի պայուսակից հանած իրերը փոխանցել է քննութ¬¬յամբ չպարզված մյուս հանցակցին, որից հետո շարունակել տուժողի այլ գույքի հափշտա¬կութ¬յունը, որոնք ևս փոխանցվել և ավտոբուսից հեռանալիս պահվել են քննությամբ չպարզված անձի մոտ։ Գողության կատարման վերոնշյալ հանգամանքները` եղանակը, դերաբաշխումը, գործողությունների տրամաբանությունը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը և վերջինիս հանցակիցը հանցագործությունը սկսել և իրականացրել են համատեղ (համակատարողներ են)` գործելով գողություն կատա¬րելու միաս¬նա¬կան հանցավոր դիտա¬վորության շրջանակներում։ Տուժող Ի.Թունյանի գույքը հատկապես երկու անձանց կողմից հափշտակվելու փաստը, այդ կապակցությամբ վկա Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն անուղ¬ղակիորեն հաստատել են նաև գործով որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության Ճանա¬պարհային ոստիկանության տեսուչներ Ռոբերտ Վարդանյանը և Կարեն Սուքիասյանը (վերջինիս նախաքննական ցուցմունքն է հրապարակվել), ովքեր հաստատել են քննվող դեպքից անմիջապես հետո Ա.Բադոյանի կողմից գողություն կատարած երկու անձանց մասին իրենց հիշատակելու, երկու անձի հետապնդելու փաստը։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև տուժող Ի.Թունյանը։ Ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որո¬շելիս Դատարանն հաշվի է առնում հետևյալը. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬գործությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգոր¬ծության այլ միջոց¬ները պետք է լինեն արդարացի, հա¬մա¬¬պա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րութ¬յանը, այն կատարելու հանգա¬մանք¬ներին, հանցավորի անձ¬նա¬¬վո¬րությանը, անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գործությունները կան¬խե¬լու համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հան¬րության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալ¬ներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծան¬րացնող հանգամանքներով։ Նույն հոդ¬վա¬ծի 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նա¬խա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։ Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատա¬րա¬նի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պար¬տադիր են դատարանի համար նույ¬նանման փաստական հանգամանքներով այլ գործի քննության ժամանակ։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-149/07 գոր¬ծով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախա¬տես¬ված իրա¬վանորմը, նշել է, որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատվությունը մեղմացնող հան¬գամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ, քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ, որոնք նույն հոդվածի առաջին մասում նշված չեն։ Սույն գործով որպես ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի անձը դրականորեն բնու¬թագրող տվյալներ, ինչպես նաև վերջինիս պատասխանատվությունը և պա¬տի¬ժը մեղմացնող հանգա¬մանքներ Դատարանը չարձանագրեց։ Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի պատասխանատվությունը և պա¬տիժը ծանրաց¬նող հանգամանք է գնահատում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` հաշվի առնելով, որ վեր¬ջինս, ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2014թ. փետրվարի 25-ի դրութ¬յամբ կա¬տար¬¬¬ված ստուգման արդյունքների, 2011թ. մայիսի 26-ին ազատ¬վելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատա¬րանի 2010թ. հուլիսի 16-ի դա¬տավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժից, դատվածությունը չմա¬րված` կատարել է սույն գործով նրան վերագրված միջին ծան¬րության նոր դի¬տավորյալ հանցա¬գործությունը։ Դատա¬րանը, որպես ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի անձը բնու¬թագրող տվյալ է գնահատում այն, որ ըստ դատվածության վերաբերյալ վերոնշյալ տեղեկանքի` վերջինիս նկատմամբ 2011թ. սեպտեմբերի 23-ից մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 11-ն ընկած ժամանակա¬հատ¬վածում բացառապես գողություններ կատարելու համար (մասնավոր հետապնդման գործերով) հինգ անգամ քրեական հետապնդում չի հարուցվել կամ հարուցված քրեական հե¬տապնդումը դադարեցվել է ոչ արդարացնող հիմքերով` դիմողի բողոքի բացակայության կամ տուժողի հետ հաշտության պատճառաբանությամբ։ Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող վերոնշյալ հան¬գամանքը և անձը բնու¬թագրող տվյալն հաս¬տատված են գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետա¬զոտված, թույլատ¬րե¬¬լիութ¬յան ու վերաբերելիության չափանիշներին համապատասխանող ապացույց¬ներով և ող¬ջամտո¬րեն ծանրացնում է ամբաս¬տանյալի հանրային վտան¬գավո¬րությունը։ Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակին և այն կրելու անհրաժեշտութ¬յան հարցին` Դա¬տա¬¬րանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված հանցա¬կազմը նախատեսում է այլընտրան¬քային պատժատե¬սակներ` տու¬գանք կամ ազա¬տազրկում` որոշա¬կի ժամկե¬տով։ Դատարանը փաստում է, որ սույն գործի շրջանակներում քննարկման ենթակա են ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակ¬վող պատժի տեսակի ընտ¬րության, պատժաչափի, այդ թվում՝ տվյալ հոդվածով նախա¬տեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժա¬տեսակ նշա¬նակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), ինչպես նաև նշանակվող պատիժը կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կի¬րա¬ռում) հար¬ցերը։ Հաշվի առնելով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանին վերագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգա¬վորության աստիճանը, հանցանքների ռեցիդիվի առկայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդ¬վածի տեսանկյու¬նով բացառիկ հանգա¬մանք¬ների բացակա¬յությունը` Դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով մեղսագրված հանցանքի համար նրա նկատ¬մամբ պատիժ պետք է նշանակվի բացառապես ազա¬տազրկման ձևով։ Պատժի նպա¬տակներն ապա¬հո¬վելու տես¬անկյու¬¬նով Դատարանը գտնում է, որ ազա¬տազրկման ձևով նշա¬նակվող պա¬տիժն ամբաստանյալը պետք է կրի, այն արդա¬րացի և անհրաժեշտ է նրան ուղղելու, նոր հան¬ցագոր¬ծությունների կատա¬րումը կանխելու և սոցիալական արդարությունը վերա¬կանգ¬նելու համար։ Դատարանը փաստում է, որ մինչև գործով մեղսագրված դիտավորյալ հանցանքի կատարումը գործով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը նախկի¬նում մեկ անգամ դա¬տա¬¬պարտվել է ոչ մեծ ծանրության դիտա¬վորյալ հանցա¬գործության կատարման համար, որը վերջինս կատարել է չա¬փահաս տարիքում, և դրա համար դատվա¬¬ծությունը մինչև սույն գործով նրան մեղսագրվող հանցանքի կատա¬րումը չի մարվել կամ հանվել։ Հաշվի առնելով չափահաս տարիքում կատարած դիտավորյալ հանցա¬գոր¬ծության համար վերոնշյալ դատ¬վա¬ծության առկայության փաստը և քննարկելով հանցագոր¬ծություն¬ների ռե¬ցի¬դիվը, որպես պատիժ նշա¬նակելու հատուկ կարգ սույն գործով ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատ¬մամբ կիրառելու հարցը` Դատարանը փաստում է, որ` 2011թ. մայիսի 23-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքում 67.1-րդ հոդվածի լրացում կատա¬րելով` օրենսդիրը սահմանել է հան¬ցա¬գործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշա¬նա¬¬կե¬լու հա¬տուկ կարգ, թեև մինչ այդ ռեցի¬դիվը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սահ¬ման¬ված բացա¬¬ռապես պատասխանատ¬վութ¬յունը և պատիժը խստաց¬նող հանգա¬մանք էր։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի մեկնաբանմամբ` հանցագործությունների ռեցի¬դիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատ¬վա¬ծություն ունի նախ¬կինում դիտավորությամբ կատարած հանցանքի համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն` անձը դատվածություն ունեցող է հա¬մար¬¬վում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատ¬վա¬ծությունը մարվելու կամ հանվելու պահը, ընդ որում` դատվածության ժամկետի հոսքը սկսվում է նշանակված պատիժը կրելու ավարտից կամ պատիժը կրելուց ազատ¬վելու պահից։ Սույն գործով իրեն մեղսագրվող արարքը ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանը կա¬տա¬րել է 2014թ. փետրվարի 23-ին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքում 67.1-րդ հոդ¬վա¬ծի լրացում կատա¬րելուց հետո, հետևաբար` նրա նկատմամբ պատիժը պետք է նշա¬նակվի 67.1 հոդ¬վա¬ծով սահմանված կանոններով, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդ¬վածի պահանջից։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտան¬¬գավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս անհրա¬ժեշտ է հաշ¬վի առնել կատարված հանցագործությունների բնույթը, քանակը, և ծան¬րության աստի¬ճանը, այն հանգա¬մանք¬ները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչ¬պես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։ Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության ռեցիդիվի համար նշանակված պա¬տիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապա¬տաս¬խան հոդվածի սանկցիա¬յով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից…..։ Վերոնշյալ վերլուծությունների լույսի ներքո Դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում հանցա¬գոր¬ծությունների ռեցիդիվը Դատարանը պետք է հաշվի առնի ոչ միայն որպես ամբաս¬տանյալ Կամո Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պա¬տիժը ծան¬րացնող հանգամանք, այլև վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելու հա¬տուկ կարգի կիրա¬ռումն հիմնավորող փաս¬տարկ։ Ընդ որում, տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման ձևով նշա¬նակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել երկու տարի վեց ամսից։ Քննարկելով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի նկատ¬մամբ ընտրված խափանման միջոց կալա¬նա¬վորման հարցը` Դատարանը գտնում է, որ այդ խափանման միջոցը վերացնելու կամ փո¬փո¬խելու հիմքերը բացակայում են` պայմա¬նա¬վորված նրան իրական պատժի` ազա¬տազրկման դատա¬պարտելու և դա¬տավճռի կա¬տա¬¬րումն ապահովելու անհրաժեշ¬տութ¬յամբ։ Միաժա¬մա¬նակ անդրա¬¬դառ¬նալով ամբաս¬տան¬¬յալ Կ.Խաչատրյանի պատ¬ժի կրման սկիզբն հաշ¬վարկելու և անազա¬տության մեջ գտնվելու ժամկետն հաշվակցելու հար¬ցերին` Դատա¬րանը գտնում է, որ նրա պատ¬ժի կրման սկիզբն անհրա¬ժեշտ է հաշվարկել վերջինիս փաս¬տացի արգելանքի վերց¬նելու պահից` 2014թ. փետրվարի 23-ից, որի դեպքում նրան կալանքի տակ պահելու ժամկետը լրացուցիչ հաշ¬վակցե¬լու անհրա¬ժեշտութ¬¬յունը վերանում է, քանի որ հաշվակցման ենթակա ժամկետն ինքնին ընդգրկում է 2014թ. փետրվարի 23-ից մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ըն¬կած ժամանա¬կա¬¬հատ¬վածը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների, գույքի նկատ¬մամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հարցերին։ Տվյալ խնդրին անդ¬րա¬¬¬¬¬դառնալով` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաս¬տան¬յալի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներ¬կայացվել (տուժողը հրաժարվեց ամբաստանյալի դեմ նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելու իրավունքից), նրա գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, դատական ծախսերի, ինչպես նաև իրեղեն ապացույցների վերաբերյալ ապացույցները քրեական գործի նյութերում բացակայում են։ Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով` Դատա¬րանը Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝ Կամո Միշայի Խաչատրյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա¬գոր¬ծութ¬յան կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակել պատիժ` ազա¬տազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։ Կամո Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվել 2014թ. փետրվարի 23-ից, նրա նկատ¬մամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանա¬վորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանին հանցա¬գոր¬ծությամբ պատճառված վնասի հա¬տուց¬ման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելուց հրաժար¬վելու պատճա¬ռա¬բանությամբ։ Դատական այլ ծախսերի հարցն համարել լուծված։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեա¬կան դատարան` հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 03-07-2014 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 07-08-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 147, 122 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 07-08-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 147, 122 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | 30510 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 08-08-2014 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 08-10-2014 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 10-10-2014 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 22-10-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 147, 122, 65 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 22-10-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 147, 122, 65 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0051/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 04-08-2014 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 04-08-2014 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Մերի |
| Ազգանուն | Ալավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Կամո Խաչատրյան Բեկանել և փոփոխել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Կամո Միշայի Խաչատրյանի /ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին կետով , ՀՀ քր.օր. 67.1 հոդ. կիրառմամբ - ազատազրկում 3 տարի ժամկետով / վերաբերյալ 03.07.2014թ. դատավճիռը` Կամո Խաչատրյանին ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ. 1-ին մասով` նշանակելով վերագրվող արարքի համար նախատեսված հնարավորինս մեղմ պատիժ կամ բեկանել դատավճիռը և գործն ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 05-08-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սեվակ |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արարատ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 08-08-2014 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 12-08-2014 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 21-08-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 21-08-2014 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Կամո |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0051/01/14 ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր` Ա.Վարդանյան Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 21 օգոստոսի 2014թ. ք.Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կամո Միշայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը ն փաստական հանգամանքները. Թիվ 13117114 քրեական գործը հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով 2014թ. փետրվարի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում` տուժող Իրինա Թունյանի հաղորդման հիման վրա։ 2014թ. փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է նույն օրը ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկված Կամո Խաչատրյանը: 2014թ. փետրվարի 25-ին Կամո Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված անձի հետ, 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի 10-րդ շենքի մոտ` թիվ 58 երթուղային ավտոբուսի մեջ, գործով տուժող Իրինա Թունյանի պայուսակից, վերջինիս համար աննկատ, հանել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է <<Սամսունգ GT-S3572>> բջջային հեռախոսը` 055-907110 հեռախոսաքարտով, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված <<Սամսունգ Ե-250>> մոդելի բջջային հեռախոսը` 077-907119 հեռախոսաքարտով, որոնք անմիջապես փոխանցել է իր հանցակցին, ապա, ավարտելով հանցավոր դիտավորությունը` գողոնով հանդերձ ավտոբուսից իջել և հեռացել են` գաղտնի հափշտակելով տուժող Ի.Թունյանին պատկանող զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը: 25.02.2014թ. Երնանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, բավարարելով նախաքննական մարմնի միջնորդությունը Կամո Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել կալանավորում։ 2014թ. ապրիլի 4-ին թիվ 13117114 քրեական գործից անջատվել է մաս` Կամո Խաչատրյանի հետ նախնական համաձայնությամբ տուժող Իրինա Թունյանի գույքը գաղտնի հափշտակած, քննությամբ չպարզված անձի վերաբերյալ, որով նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 131171114/1 համարով։ 2014թ. ապրիլի 9-ին քրեական գործը Կամո Միշայի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/: Կատարած հանցագործության համար Դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճռով Կամո Միշայի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նշանակվել է պատիժ` ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։ Կամո Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. փետրվարի 23-ից: Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Վճռվել է` տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման հարցն համարել լուծված` նյութաիրավական պահանջ ներկայացնելուց հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։ Դատական այլ ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։ Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճռի դեմ 04.08.2014թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանը: Թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 2014 թվականի օգոստոսի 08-ին և Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 12-ի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ: 2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը Բողոքաբերը գտնում է, որ Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճիռը թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով հիմնավոր և օրինական չէ, ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կողմից հաստատված չէ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա։ Նշել է, որ վկա Արա Բադոյանի ցուցմունքը, որով վերջինս հայտնել է, թե հափշտակություն կատարելու պահին Կամո Խաչատրյանի հետ տեսել է ևս մեկ անձի, սույն գործով միակ ապացույցն է, որով Դատարանին հայտնվել է տեղեկություն դեպքի վերաբերյալ։ Վկայի հայտնած տեղեկությունը ուղիղ հակասության մեջ է ամբաստանյալի ցուցմունքի հետ, քանի որ վերջինս պնդել է, որ հափշտակություն է կատարել միայնակ, ինչը հակասում է վկայի ցուցմունքով հայտնած տեղեկությանը։ Այս պարագայում Դատարանի կողմից առնվազն անհրաժեշտ էր թույլատրելի բոլոր եղանակներով փորձել պարզելու այս երկու գործի համար էական նշանակություն ունեցող ցուցմունքներում առկա էական հակասությունը, քանի որ հենց հիշյալ վկայի ցուցմունքի հիման վրա Կամո Խաչատրյանին առաջադրվել է մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այլ ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Դատարանը անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ վկա Ա.Բադոյանի ցուցմունքով հայտնած երկու անձի մասնակցությամբ հափշտակություն կատարելու տեղեկությունը այդպես էլ չի հիմնավորվել, քանի որ գործով այդպես էլ չի պարզվել երկրորդ անձ, ով մեղադրվում է նշված արարքը Կ.Խաչատրյանի հետ կատարելու մեջ: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 08.05.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ հայտնել է իրավական դիրքորոշում` ինքնությունը չպարզված այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ հափշտակությունը հիմնավորելու հարցի վերաբերյալ: Նշված որոշմամբ մասնավորապես ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ Դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից: Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի /տես Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդեմ Ֆինլանդիայի գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53/: Վկա Արա Բադոյանի և ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի ցուցմունքների հակասության շուրջ Դատարանում պատշաճ քննության իրականացմամբ միայն հնարավոր կլիներ փարատել կասկածները առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության շուրջ, ինչը սույն գործով խիստ էական է, քանի որ գործի քննության ընթացքում տուժող Իրինա Թունյանը դատարանին հայտնել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ պահանջ չի ներկայացնում և չի ցանկանում, որ նա պատժվի: Նշված հանգամանքը ինքնին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով գործով վարույթի կարճման հիմք է և փաստորեն, Դատարանը կայացրել է դատական ակտ` Կ.Խաչատրյանի արարքի սխալ որակմամբ: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` 20.10.2011թ. ԼԴ/0212/01/10 որոշմամբ հայտնած իրավական դիրքորոշումներով արձանագրել է. ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` << Յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք>>: <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ոք նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից արդարացի դատաքննության իրավունք: Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները, բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ ՝ իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար, հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու` իր վկաներին կանչել ու հարցաքննել միննույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` <<1) կողմերին բացատրում է, որ նրանք դատական վիճաբանությունների փուլում, իսկ դատարանը` դատավճիռ կայացնելիս, իրավունք ունեն հիմնվել միայն այն ապացույցների վրա, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ժամանակ. /…/>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով` <<Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը <<ապացացված>> համարվելու համար inter alia անհրաժեշտ Է, որ դատարանը բացառապես <<հիմնվի>> պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների վրա: Վճռաբեկ դատարանը գտնում Է, որ առանց պաշտպանության կողմին ծանոթանալու հնարավորություն տալու, առանց դատաքննության ընթացքում հետազոտվելու` որևէ ապացույց չի կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում։ Այլ կերպ` չբացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա անձին դատապարտելու արգելքը բացարձակ բնույթ է կրում` անկախ ապացույցների ընդհանուր զանգվածում այդ ապացույցի դերից։ Այդ արգելքը խախտելն ինքնին կազմում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով: Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում իրավական դիրքորոշումներ հայտնել այն դեպքերի կապակցությամբ, երբ անձը դատապարտվում է բացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա, որի կապակցությամբ սակայն հնարավորություն չի ստացել իրացնել հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը (<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետ)։ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, կիրառելով և մեկնաբանելով <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետը, եկել է այն ընդհանուր հետևության, որ եթե մեդադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորություն չի տրվել հարցեր ուղղել իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տե՛ս Ունտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի, գանգատ թիվ 9120/80, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, 31-33-րդ կետեր)։ Իսկ Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով վճռում Եվրոպական դատարանը զարգացրել է Ունտերպերտինգերի գործով ամրագրված իրավական դիրքորոշումը և սահմանել, որ անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորության պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տե՛ս Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1), գանգատներ թիվ 29900/96 և այլն, 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռ, 65-րդ կետ)։ Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտության։ Դրա մասին է վկայում այն, որ նշված իրավական դիրքորոշումները հետագայում բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառելի են, մասնավորապես, հետևյալ գործերով. Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի, գանգատ թիվ 28490/95, 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռ, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի, գանգատ թիվ 47986/99, 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռ, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի, գանգատ թիվ 72596/01, 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռ, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի, գանգատ թիվ 44023/02, 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռ, 102-րդ կետ, Խամեշինն ընդդեմ Ռուսաստանի, գանգատ թիվ 18487/03, 2010 թվականի մարտի 4-ի վճիռ 32-րդ կետ, Ա.Ս.–ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի, գանգատ թիվ 40156/07, 2010 թվականի սեպտեմբերի 28–ի վճիռ, 62-րդ կետ, և այլն: Հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հաստատուն նախադեպային իրավունքը` վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի միայն այն դեպքում, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում։ Քննության առարկա գործի փաստերը սույն որոշման արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով, բողոքաբերը գտնում է, որ Կ.Խաչատրյանի նկատմամբ կայացված դատական ակտի հիմքում (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույց դնելով, Դատարանը թույլ է տվել <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրի 365-րդ հոդվածի խախտում, քանի որ սույն գործով տուժող Ի.Թունյանի, վկաներ Ռ.Վարդանյանի, Կ.Սուքիասյանի ցուցմունքներով Կ.Խաչատրյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորող որևէ փաստ չի նշվել և մեղադրանքի հիմքում դրված գործով վճռական կշիռ ունեցող միակ ապացույցը Ա Բադոյանի ցուցունքը, չի կարող դրվել դատական ակտի հիմքում, քանի որ այն կոնֆրոնտացիայի իրավունքով չապահովված ապացույց է։ Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հողվածին, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 385-րղ, 394-րդ, 395-րղ հոդվածների պահանջներով, խնդրում է` 1. Բեկանել և փոփոխել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով 03.07.2014թ. կայացված դատավճիռը` Կամո Միշայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով` նշանակելով վերագրվող արարքի համար նախատեսված հնարավորինս մեղմ պատիժ, կամ 2. Բեկանել Կամո Միշայի Խաչատրյանի վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0051/01/14 քրեական գործով 03.07.2014թ. կայացված դատավճիռը և գործն ուղարկել նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության։ 3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումները. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը վերաքննիչ բողոքի դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Կամո Միշայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքը նախատեսված արարքը կատարելու մեջ, հաստատված է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված փաստական տվյալներով, ուստի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կամո Միշայի Խաչատրյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն վերագրված գողությունը կատարել է, սակայն միայնակ` առանց այլ անձի աջակցության: 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում` թիվ 58 ավտոբուսի մեջ, ուղևորուհիներից Իրինա Թունյանի պայուսակի միջից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս դրամապանակը, որի մեջ եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նան դրամապանակի հետ պայուսակում դրված մեկ այլ <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս։ Մանրամասնել է, որ որոշել է այդ աղջկա պայուսակից գողություն կատարել, քանի որ եղել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ և այդ աղջկա պայուսակը գտնվել է անմիջապես իր դիմաց։ Հասնելով հրապարակ` բացել է պայուսակի շղթան, ձեռքը մտցրել պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև դրամապանակ, որը տեղավորել է տաբատի հետևի ձախ գրպանում։ Այնուհետն, աջ ձեռքը կրկին մտցրել է նույն պայուսակի մեջ և այնտեղից հանել սև պատյանով բջջային հեռախոս, որը տեղավորել է արդեն իր բաճկոնի ձախ գրպանում։ Հասնելով Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող <<Կավկազսկայա պլեննիցա>> հացատան դիմացի կանգառ` ավտոբուսից իջել է, անցել Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և արագ քայլելով մտել է Զաքյան փողոց։ Դրանից հետո քայլելով գնացել է <<Այրարատ>> կինոթատրոնի մոտ, որտեղից նստելով 73 համարի երթուղային տաքսին` վերադարձել է տուն։ Նշել է նաև, որ սև դրամապանակի մեջ եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոս, 5.000 ՀՀ դրամ գումար և մի քանի մետաղադրամ։ Գողացված մյուս բջջային հեռախոսը նույնպես եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի։ Դրամապանակը նետել է աղբարկղը։ Հաջորդ օրը գողացած <<Սամսունգ>> մոդելի 2 բջջային հեռախոսները տարել է <<Այրարատ>> կինոթատրոն և ստորգետնյա անցումի տակ 10.000-ական դրամով վաճառել պատահական երկու անձանց։ Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, այդպիսիք գնահատելով իրենց ամբողջության մեջ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունները` գողությունը միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է և մտացածին, և նպատակ են հետապնդում խուսափելու առավել խիստ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից: Ամբաստանյալ Կամո Խաչատրյանի մեղավորությունն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղսագրված հանցագործությունը կատարելու մեջ, հիմնավորված և հաստատված է սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված ներքոհիշյալ ապացույցներով. Տուժող Իրինա Սերգեյի Թունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 10 շենքի մոտ թիվ 58 երթուղային ավտոբուսից իջնելիս իրեն է դիմել անծանոթ մի ուղևոր` առաջարկելով ստուգել պայուսակը։ Այն ստուգել և պարզել է, որ դրանից բացակայում են ընդհանուր 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ իր գույքը` դրամապանակը, <<Սամսունգ GT-S3572>> բջջային հեռախոսը, 6.000 ՀՀ դրամ գումար, նկար, 3 հատ գեղեցկության սրահի այցեքարտ, ինչպես նաև դրամապանակի հետ պայուսակում դրված <<Սամսունգ Ե-250>> մոդելի բջջային հեռախոսը։ Ինքը նույնպես իջել է ավտոբուսից, իսկ Արան իր պատասխանից հետո վազելով փորձել է հետապնդել գողություն կատարողներին, որից հետո մոտակայքում հանդիպել են ոստիկանության աշխատակիցների, ում Արան տեղեկացրել է տեղի ունեցած դեպքի մասին, և ոստիկանները ավտոմեքենայով փորձել են հետապնդել գողերին, սակայն նրանցից որևէ մեկին չեն կարողացել հայտնաբերել։ Հայտնել է նաև, որ գողության պահը չի նկատել, այդ մասին տեղեկացել է միայն Արայի առաջարկով պայուսակը ստուգելուց հետո։ Վկա Արա Միհրանի Բադոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, կանգնած է եղել <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի դիմաց գտնվող կանգառում, սպասել թիվ 58 երթուղային ավտոբուսին` Երևանի Կասյան փողոց ուղևորվելու նպատակով։ Կանգառին է մոտեցել թիվ 58 ավտոբուսը, նստելով այն` ուղևորվել է <<Ռոսիա>> կինոթատրոնի ուղղությամբ և կանգ առել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանի վարչական շենքի դիմացի կանգառում, որտեղ իրենց ավտոբուս են նստել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկի գլխին նկատել է <<Լուի-Վիտոն>> ֆիրմայի սև գլխարկ, ում քիչ առաջ նկատել էր <<Տաշիրի>> կանգառում տրանսպորտի սպասելիս` մեկ այլ երթուղային տաքսու մեջ։ Այդ երկու երիտասարդները, մտնելով ավտոբուս, եկել և կանգնել են իր կողքին, որոնց դիմաց կանգնած են եղել երկու անծանոթ աղջիկներ, որոնցից մեկը ինչպես հետագայում է պարզվել, եղել է Իրինա Թունյանը։ Իր կողքին կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդները աչքի են ընկել անհանգիստ վարքագծով, այս ու այն կողմ են նայել և արժանացել իր ուշադրությանը։ Հասնելով Հանրապետության հրապարակ` նկատել է, թե ինչպես նրանցից մեկը, ինչպես հետագայում պարզվել է` Կամո Խաչատրյանը, սև պատյանով ինչ-որ բան է փոխանցում մյուս երիտասարդին, ով, վերցնելով այն, անմիջապես դրել է հետևի ձախ գրպանը։ Հանրապետության հրապարակից մտնելով Ամիրյան փողոց` նկատել է, թե ինչպես կրկին անգամ Կամո Խաչատրյանը ինչ-որ բան է փոխանցում, որն էլ մյուս երիտասարդը տեղավորել է վերջինիս բաճկոնի ձախ, ներքին գրպանում։ Այնուհետն, հասնելով Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող <<Կավկազսկայա պլեննիցա>> հացատան դիմացի կանգառը` այդ երիտասարդներն ավտոբուսից արագ իջել են։ Քանի որ իր մեջ կասկած է առաջացել, որ այդ երիտասարդները գողացել են իր տեսած իրերը, անմիջապես իրեն մոտ կանգնած երկու աղջիկներին առաջարկել է ստուգել նրանց պայուսակների պարունակությունը, որոնցից Իրինա Թունյանը հայտնել է, որ իր իրերը բացակայում են։ Համոզված լինելով, որ ավտոբուսից իջած երիտասարդներն են կատարել այդ գողությունը` ևս իջել է ավտոբուսից և տեսել, որ այդ երկու երիտասարդները արդեն անցել են Ամիրյան փողոցի մյուս մայթը և նկատելով իրեն` վազելով մտնում են Զաքյան փողոց։ Փորձել է վազել նրանց հետևից և հետիոտների համար նախատեսված անցումով անցնել մյուս մայթ, նկատել է ճանապարհային ոստիկանների, ովքեր կանգնեցրել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Նրանց պատասխանել է, որ երկու հոգի կատարել են գողություն և փախել` ձեռքով ցույց տալով Զաքյան փողոցի ուղղությամբ։ Ոստիկանները թեև փորձել են նրան հետապնդել և բռնել, սակայն դա որևէ դրական արդյունքի չի հանգեցրել։ Այդ պահին իրեն է մոտեցել նաև Իրինան, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Նշել է, որ Իրինայի պայուսակից կոնկրետ գողություն կատարելու պահը չի նկատել, քանի որ այդ երկու երիտասարդները փակել էին իր տեսադաշտը, սակայն նկատել է Կամո Խաչատրյանի կողմից գողացվող իրերը մյուսին փոխանցելու և վերջինիս գրպաններում տեղավորելու պահը։ 2014թ. փետրվարի 23-ին` ժամը 16։00-ի սահմաններում, երբ իր անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի <<Տաշիր>> առևտրի կենտրոնի մոտ, պատահաբար նկատել է այն նույն երկու երիտասարդներին, ովքեր 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից կատարել էին գողությունը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն և մինչև ոստիկանների հասնելը, հետևել այդ երկու անձանց, ովքեր քայլելով մինչև Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի խաչմերուկ` բաժանվել և գնացել են տարբեր ուղղություններով։ Հետևել է այն անձին, ով 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, թիվ 58 ավտոբուսի մեջ Իրինա Թունյանի պայուսակից հանել էր դրամապանակը և բջջային հեռախոսը, մինչև ոստիկանության աշխատակիցները եկել և իր մատնանշմամբ այդ երիտասարդին` Կամո Խաչատրյանին, բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վկա Ա.Բադոյանը վերոգրյալ ցուցմունքը առերես պնդել է ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին: Վկա Ռոբերտ Ստյոպայի Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանության 1-ին գումարտակի 2-րդ դասակում` որպես տեսուչ։ 2014թ. փետրվարի 13-ին` ժամը 21։00-ի սահմաններում, տեսուչ Կարեն Սուքիասյանի հետ ՃՈ մեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում։ Հանկարծ նկատել են, թե ինչպես մի երիտասարդ, որի անունը հետագայում պարզվել է` Արա է, վազելով փորձում է անցնել Ամիրյան փողոցը և բղավում է` <<բռնե՛ք, փախան>>։ Կանգնեցրել են նշված երիտասարդին և հարցրել, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 2 հոգի ավտոբուսի մեջ մի աղջկա պայուսակից գողություն են կատարել, հեռախոս են հափշտակել և դիմել փախուստի` որպես նրանց փախուստի ուղի մատնանշելով Երևան քաղաքի Զաքյան փողոցի ուղղությունը։ Իրենք ավտոմեքենայով շարժվել են այդ ուղղությամբ` գողություն կատարած այդ անձանց հայտնաբերելու նպատակով, սակայն կասկածելի որևէ անձի չեն նկատել և կրկին հետ են վերադարձել նշված տղայի մոտ, ում հետ կանգնած էր նաև այն աղջիկը, ում պայուսակից կատարվել էր գողությունը։ Վկա Կարեն Սամվելի Սուքիասյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված նույնաբովանդակ նախաքննական ցուցմունքով: Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Կամո Միշայի Խաչատրյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին Դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի գործողություններում առկա են իրեն առաջադրված մեղադրանքը հաստատող օբյեկտիվ տվյալներ, որոնց համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի: Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է այն հանգամանքը, որ վկա Ա.Բադոյանի ցուցմունքով հայտնած երկու անձի մասնակցությամբ հափշտակություն կատարելու տեղեկությունը չի հիմնավորվել, քանի որ գործով չի պարզվել երկրորդ անձը, ով մեղադրվում է նշված արարքը Կ.Խաչատրյանի հետ կատարելու մեջ, գտնում է, որ բերված փաստարկներն անհիմն են` նկատի ունենալով հետևյալը. Առաջին ատյանի դատարանը արդեն իսկ անդրադարձել է պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից վիճարկվող վերոգրյալ փաստարկին` իրավացիորեն հանգելով ճիշտ հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին վերագրվող գողությունն ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի կողմից միայնակ կատարելու վերաբերյալ, անհիմն է, նույնիսկ մյուս համակատարողի ինքնությունը նախաքննությամբ ն դատաքննությամբ չպարզված լինելու պարագայում, հետապնդում է հանրային մեղադրանքի վերաբերյալ սույն գործն արհեստականորեն մասնավոր հետապնդման տիրույթ փոխադրելու և տուժող Ի.Թունյանի դիրքորոշման պարագայում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանին անհիմն կերպով զերծ պահելու նպատակ։ Նախնական հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբի կազմում գողություն կատարելու հանգամանքը Դատարանը հաստատված (ապացուցված) է համարել պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես` քննվող գողության դեպքին ականատես Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքներով` այն մասին, որ տուժող Ի.Թունյանից գողություն կատարած անձինք գողությունից առաջ նույն ավտոբուս են մուտք գործել, իսկ գողությունից անմիջապես հետո ավտոբուսից նաև հեռացել միասին։ Գողության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը տուժողի պայուսակից հանած իրերը փոխանցել է քննությամբ չպարզված մյուս հանցակցին, որից հետո շարունակել տուժողի այլ գույքի հափշտակությունը, որոնք ևս փոխանցվել և ավտոբուսից հեռանալիս պահվել են քննությամբ չպարզված անձի մոտ։ Գողության կատարման վերոնշյալ հանգամանքները` եղանակը, դերաբաշխումը, գործողությունների տրամաբանությունը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանը և վերջինիս հանցակիցը հանցագործությունը սկսել և իրականացրել են համատեղ (համակատարողներ են)` գործելով գողություն կատարելու միասնական հանցավոր դիտավորության շրջանակներում։ Տուժող Ի.Թունյանի գույքը հատկապես երկու անձանց կողմից հափշտակվելու փաստը, այդ կապակցությամբ վկա Արա Բադոյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն անուղղակիորեն հաստատել են նաև գործով որպես վկա հարցաքննված ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության տեսուչներ Ռոբերտ Վարդանյանը և Կարեն Սուքիասյանը (վերջինիս նախաքննական ցուցմունքն է հրապարակվել), ովքեր հաստատել են քննվող դեպքից անմիջապես հետո Ա.Բադոյանի կողմից գողություն կատարած երկու անձանց մասին իրենց հիշատակելու, երկու անձի հետապնդելու փաստը։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև տուժող Ի.Թունյանը։ Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` ամբաստանյալ Կամո Միշայի Խաչատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու կամ գործն ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու օրինական հիմքեր չկան : Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի, ուստի Դատարանի 03.07.2014թ. դատավճիռը որպես օրինական ու հիմնավորված պետք է թողնել անփոփոխ: Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ ն 402-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը` Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Կ.Խաչատրյանի շահերի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երնան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճիռը` Կամո Միշայի Խաչատրյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 21-08-2014 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 30-09-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 147, 122, 55 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 30-09-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 147, 122, 55 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-17615/14 |