Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«25» նոյեմբերի 2014թ. ք. Երևան
ԵԿԴ-0035/01/14

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող,
Երևան քաղաքի
դատախազության դատախազ Հ. Մելքոնյանի,

պաշտպաններ Ս. Գրիգորյանի,
Գ. Գրիգորյանի,


տուժողի իրավահաջորդ և
քաղաքացիական հայցվոր Պ. Հայրապետյանի,

տուժողի իրավահաջորդ և
քաղաքացիական հայցվորի ներկայացուցիչ Ռ. Բալոյանի,

ամբաստանյալի
օրինական ներկայացուցիչ և
քաղաքացիական պատասխանող Ն. Արիստակեսյանի,

քաղաքացիական պատասխանող Ս. Աղամալյանի,



դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
1. Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի`
ծնված 1997թ. հունվարի 18-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, սովորում է Երևանի պետական ճարտարապետության և շինարարության համալսարանի /այսուհետ ԵՊՃՇՀ/ Մանուկ Աբեղյանի անվան հենակետային թիվ 3 ավագ դպրոցի 11Բ-3 դասարանում, ամուրի, նախկինում չդատված, բնութագրվում է դրական, ֆիզիկապես առողջ է, հաշվառված է և բնակվել է Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի Գրիբոյեդովի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 20 բնակարանում, կալանքի տակ է 2013թ.-ի ապրիլի 10-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,

2. Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի`
ծնված 1996թ. մարտի 13-ին Աբովյան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, սովորում է Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանի /այսուհետ ՀԱԱՀ/ գյուղատնտեսության մեքենայացման և ավտոմոբիլային տրանսպորտի ֆակուլտետի 3-րդ կուրսում, ամուրի, նախկինում չդատված, բնութագրվում է դրական, կալանքի տակ չէ, հաշվառված է և բնակվել է Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանի Կոմիտասի պողոտայի թիվ 48 շենքի թիվ 58 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով։


Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13141613 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության /այսուհետ ՔԳՎ/ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. ապրիլի 09-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, անհայտ անձի կողմից Տիգրան Հայրապետյանին դիտավորությամբ ապօրինի կյանքից զրկելու դեպքի առթիվ։
Քննիչի 2013թ. ապրիլի 10-ի որոշմամբ անչափահաս Հայկ Ստեփանի Աղամալյանը ձերբակալվել է։
Քննիչի 2013թ. ապրիլի 12-ի որոշմամբ Հայկ Աղամալյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը` կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2013թ. ապրիլի 10-ից։
2013թ. օգոստոսի 23-ին թիվ 13141613 քրեական գործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն։
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության հատկապես կարևոր գործերով քննիչ Ռ. Ամիրխանյանի 2013թ. սեպտեմբերի 02-ի որոշմամբ, բռնությամբ զուգորդված պաշտոնեական լիազորությունների անցման համար ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի աշխատակիցների նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ։ Սուտ մատնություն կատարելու համար Հայկ Աղամալյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Քննիչ Ռ. Ամիրխանյանի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ այդ գործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանություն` նախաքննությունը շարունակելու համար։
2013թ. սեպտեմբերի 10-ի որոշմամբ թիվ 13141613 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչի վարույթ։
Քննիչի 2013թ. նոյեմբերի 26-ի որոշմամբ, թիվ 13141613 քրեական գործի նյութերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13844013 քրեական գործը, որը նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ միացվել է թիվ 13141613 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է մեկ վարույթում։
Քննիչի 2014թ. փետրվարի 07-ի որոշմամբ Հայկ Աղամալյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
Քննիչի 2014թ. փետրվարի 12-ի որոշմամբ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2014թ. փետրվարի 14-ին որոշում է կայացվել Մարտին Գևորգյանի, Գրիգոր Սարգսյանի, Ռոբերտ Սարգսյանի, Էմմանուել Թամամյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի, Վահե Մկրտչյանի, Կարոտ Միքայելյանի, Հրաչյա Տիգրանյանի, ոմն Սոկրատի, Հովհաննես Մկրտչյանի, Կարեն Հարությունյանի, գործով չպարզված մի խումբ անձանց, խուլիգանություն կատարելու ընթացքում Տ. Հայրապետյանի նստատեղի շրջանին սուր կտրող ծակող գործիքով հարվածներ հասցրած անհայտ անձի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու վերաբերյալ մասը թիվ 13141613 քրեական գործից անջատելու և վարույթ ընդունելու մասին, որին շնորհվել է թիվ 13141613/1 համարը։
Անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով հետևյալ արարքների համար. «որ նա 2013թ. ապրիլի 09-ին ժամը 15։15-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 72 շենքի հարևանությամբ մի խումբ անձանց հետ, դանակի գործադրմամբ բռնություն գործադրելով կատարել է խուլիգանություն, որի ընթացքում նույն դանակով հարվածել է Տիգրան Պատվականի Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ շրջանին և նրան խուլիգանական դրդումներով, դիտավորությամբ ապօրինաբար զրկել կյանքից։
Այսպես. 2013թ. ապրիլի 09-ին` ժամը 11.00-ի սահմաններում Երևանի Մ.Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում նույն դպրոցի 11-րդ դասարանի աշակերտ Հովհաննես Մկրտչյանը ոտքերը դրել է դասասեղանին և համադասարանցի Էմմանուել Թամամյանից պահանջել է համբուրել ոտքերը։ Վերջինս Հ.Մկրտչյանի արարքից վրդովված, նրան դիտողություն է արել, ապա փորձել է ձեռքով մի կողմ է հրել Հ.Մկրտչյանի` իրեն մեկնած ձեռքը, սակայն ձեռքը պատահմամբ դիպել է Հ.Մկրտչյանի դեմքին։ Դասաժամի ավարտից հետո Հովհաննես Մկրտչյանն Էմմանուել Թամամյանին կանչել է հարևանությամբ գտնվող դասասենյակ, որտեղ իր ընկերներ Կարեն Հարությունյանի և Հրաչյա Տիգրանյանի հետ ծեծի են ենթարկել Է.Թամամյանին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել թեթև վնաս` քթի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի և քթի ոսկրերի առանց տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով։
Դրանից հետո Է.Թամամյանը գնացել է Երևանի պետական ճարտարագիտական համալսարան, որտեղ կատարվածի մասին պատմել է իր ընկերներ Մարտին Գևորգյանին, Ռոբերտ Սարգսյանին, Ֆելիքս Ամիրջանովին, Գրիգոր Սարգսյանին, Խաչատուր Խաչատրյանին, Վահան Սողոյանին, ապա վերջիններիս և ինքնությունը չպարզված 5 անձանց հետ, Հովհաննես Մկրտչյանին հանդիպելու և կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանումներ պահանջելու համար գնացել է «Երևան» կինոթատրոնի հարակից բակերից մեկը։
Հասնելով Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցի թիվ 29 շենքի մոտակայք՝ Է.Թամամյանը և մյուսները նկատել են շենքի բակում հավաքված Կարեն Հարությունյանին և 5-6 անծանոթ տղաների, որոնք Է.Թամամյանին և մյուսներին տեսնելով, դիմել են փախուստի։ Է.Թամամյանը, Գրիգոր և Ռոբերտ Սարգսյանները և Մ.Գևորգյանը վազքով հետապնդել և բռնել են Կ.Հարությունյանին, ապա կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Կ.Հարությունյանին, որից հետո վերադարձել են Երևանի պետական ճարտարագիտական համալսարան։
Նույն օրը, ժամը 12.30-ի սահմաններում Կարոտ Միքայելյանը, Հրաչյա Տիգրանյանը և շուրջ 6-8 տղաներ ԵՊՃՀ-ի դիմաց հանդիպել են Է.Թամամյանին և կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանումներ պահանջել, սակայն համալսարանի անվտանգության աշխատակիցների միջամտությունից հետո քայլելով հեռացել են Կորյունի փողոցի ուղղությամբ, որտեղ Կ.Միքայելյանը, Հ.Տիգրանյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Վահե Մկրտչյանը և ինքնությունը չպարզված անձինք, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել միմյանց։ ԵՊՃՀ-ի անվտանգության աշխատակիցները միջամտել և Գագիկ Ավագյանին, Կարոտ Միքաելյանին, Վահե Մկրտչյանին և Ռոբերտ Խաչատրյանին տեղափոխել են անվտանգության սենյակ, ապա վերջիններիս հետ բացատրական աշխատանքներ կատարելուց և անձնական տվյալները վերցնելուց հետո, պահանջել են հեռանալ համալսարանի տարածքից։
Այնուհետև, Կարեն Հարությունյանը Կորյունի փողոցում հանդիպել է Հովհաննես Մկրտչյանին, Արտավազդ Դավթյանին, Ավետիս Վարդանյանին և նրանց հետ եղած մոտ 15-20 տղաներին։ Նրանց են միացել Հայկ Աղամալյանը, Դավիթ Մանուկյանը, Մովսես Շաբոյանը, Արման Պատանյանը և ևս մեկ անձնավորություն։ Դրանից հետո Հայկ Աղամալյանը սեփական անձի «առավելությունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված, գրպանից հանել և հավաքվածներին ցուցադրել է իր մոտ եղած դանակը, հավաքվածներին առաջնորդել է դեպի Տերյան փողոցի 72 հասցեում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտակայք, որտեղ թիվ 3 ավագ դպրոցում չնչին առիթով սկսված միջադեպը որպես պատճառ օգտագործելով, հանդիպել է Մարտին Գևորգյանին, Ռոբերտ Խաչատրյանին, Սարգիս Սարգսյանին, Տիգրան Հայրապետյանին, Ֆելիքս Ամիրջանովին, Խաչատուր Խաչատրյանին, Էմմանուել Թամամյանին և առանց որևէ պարզաբանումներ կատարելու, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, անտեսելով շրջապատում գտնվող անձանց, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը` աղմկել է և հայհոյել է, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես վերցրած դանակով, հարվածել է Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ շրջանին, որի հետևանքով վերջինիս պատճառել կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածք` արյան սուր կորուստով, և խուլիգանական դրդումներով վերջինիս ապօրինաբար դիտավորությամբ զրկել է կյանքից։
Այսինքն` Հայկ Ստեփանի Աղամալյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և 258 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործություններ։»։
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ արարքների համար. «որ նա 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 15.15-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 72 հասցեում բռնության գործադրմամբ` խմբի կազմում կատարել է խուլիգանություն, բացի այդ կատարել է առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացող դանակի և հետքերի նախապես չխոստացված պարտակում։
Այսպես. 2013թ. ապրիլի 09-ին` ժամը 11.00-ի սահմաններում Երևանի Մ.Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում նույն դպրոցի 11-րդ դասարանի աշակերտ Հովհաննես Մկրտչյանը ոտքերը դրել է դասասեղանին և համադասարանցի Էմմանուել Թամամյանից պահանջել է համբուրել ոտքերը։ Վերջինս, Հ.Մկրտչյանի արարքից վրդովված, նրան դիտողություն է արել, ապա փորձել է ձեռքով մի կողմ է հրել Հ.Մկրտչյանի` իրեն մեկնած ձեռքը, սակայն ձեռքը պատահմամբ դիպել է Հ.Մկրտչյանի դեմքին։ Դասաժամի ավարտից հետո Հովհաննես Մկրտչյանն Էմմանուել Թամամյանին կանչել է հարևանությամբ գտնվող դասասենյակ, որտեղ իր ընկերներ Կարեն Հարությունյանի և Հրաչյա Տիգրանյանի հետ ծեծի են ենթարկել Է.Թամամյանին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել թեթև վնաս` քթի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի և քթի ոսկրերի առանց տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով։
Դրանից հետո Է.Թամամյանը գնացել է Երևանի պետական ճարտարագիտական համալսարան, որտեղ կատարվածի մասին պատմել է իր ընկերներ Մարտին Գևորգյանին, Ռոբերտ Սարգսյանին, Ֆելիքս Ամիրջանովին, Գրիգոր Սարգսյանին, Խաչատուր Խաչատրյանին, Վահան Սողոյանին, ապա վերջիններիս և ինքնությունը չպարզված 5 անձանց հետ, Հովհաննես Մկրտչյանին հանդիպելու և կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանումներ պահանջելու համար գնացել է «Երևան» կինոթատրոնի հարակից բակերից մեկը։
Հասնելով Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցի թիվ 29 շենքի մոտակայք՝ Է.Թամամյանը և մյուսները նկատել են շենքի բակում հավաքված Կարեն Հարությունյանին և 5-6 անծանոթ տղաների, որոնք Է.Թամամյանին և մյուսներին տեսնելով, դիմել են փախուստի։ Է.Թամամյանը, Գրիգոր և Ռոբերտ Սարգսյանները և Մ.Գևորգյանը վազքով հետապնդել և բռնել են Կ.Հարությունյանին, ապա կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Կ.Հարությունյանին, որից հետո վերադարձել են Երևանի պետական ճարտարագիտական համալսարան։
Նույն օրը, ժամը 12.30-ի սահմաններում Կարոտ Միքայելյանը, Հրաչյա Տիգրանյանը և շուրջ 6-8 տղաներ ԵՊՃՀ-ի դիմաց հանդիպել են Է.Թամամյանին և կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանումներ պահանջել, սակայն համալսարանի անվտանգության աշխատակիցների միջամտությունից հետո քայլելով հեռացել են Կորյունի փողոցի ուղղությամբ, որտեղ Կ.Միքայելյանը, Հ.Տիգրանյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Վահե Մկրտչյանը և ինքնությունը չպարզված անձինք, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել միմյանց։ ԵՊՃՀ-ի անվտանգության աշխատակիցները միջամտել և Գագիկ Ավագյանին, Կարոտ Միքաելյանին, Վահե Մկրտչյանին և Ռոբերտ Խաչատրյանին տեղափոխել են անվտանգության սենյակ, ապա վերջիններիս հետ բացատրական աշխատանքներ կատարելուց և անձնական տվյալները վերցնելուց հետո, պահանջել են հեռանալ համալսարանի տարածքից։
Այնուհետև, Կարեն Հարությունյանը Կորյունի փողոցում հանդիպել է Հովհաննես Մկրտչյանին, Արտավազդ Դավթյանին, Ավետիս Վարդանյանին և նրանց հետ եղած մոտ 15-20 տղաներին, ապա նրանց են միացել Հայկ Աղամալյանը, Դավիթ Մանուկյանը, Մովսես Շաբոյանը, Արման Պատանյանը և ևս մեկ անձնավորություն։ Դրանից հետո Հայկ Աղամալյանը թիվ 3 ավագ դպրոցում չնչին առիթով սկսված միջադեպը որպես պատճառ օգտագործելով, սեփական անձի «առավելությունն» ընդգծելու մոլուցքից մղված, գրպանից հանել և հավաքվածներին ցուցադրել է իր մոտ եղած դանակը, հավաքվածներին առաջնորդել է դեպի Տերյան փողոցի 72 հասցեում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտակայք, որտեղ հանդիպել են Մարտին Գևորգյանին, Ռոբերտ Խաչատրյանին, Սարգիս Սարգսյանին, Տիգրան Հայրապետյանին, Ֆելիքս Ամիրջանովին, Խաչատուր Խաչատրյանին, Էմմանուել Թամամյանին։ Հիշյալ սննդի սպասարկման կետի մոտակայքում Դավիթ Մանուկյանի, Հայկ Աղամալյանի և մյուսների միջև վիճաբանություն է առաջացել, որի ընթացքում Դավիթ Մանուկյանը, Հայկ Աղամալյանը, Կարեն Հարությունյանը, Հովհաննես Մկրտչյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունները բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի են ենթարկել Մարտին Գևորգյանին, Ռոբերտ Խաչատրյանին և մյուսներին, իսկ Հայկ Աղամալյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ շրջանին` պատճառել կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածք` արյան սուր կորուստով, և խուլիգանական դրդումներով վերջինիս ապօրինաբար դիտավորությամբ զրկել է կյանքից։
Դրանից հետո, երբ վիճաբանությունը դադարել է, և մասնակիցները դիմել են փախուստի, Դավիթ Մանուկյանը Հայկ Աղամալյանի կողմից կատարված առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացած դանակը և դրա վրա առկա հետքերը պարտակելու դիտավորությամբ, այն վերցրել է գետնից, մոտակա շենքի պատին ամրացված թուղթը պոկելով, մաքրել է դանակի վրա առկա արյան հետքերը և այն դեն նետելու համար տվել է մոտակայքում կայանված տաքսի ավտոմեքենայի սրահում նստած Կարեն Հարությունյանին՝ այդ կերպ կատարելով առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիքի և հետքերի նախապես չխոստացված պարտակում։
Այսինքն՝ Դավիթ Մանուկյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություններ։»։
2014թ. մարտի 21-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 11։00-ի սահմաններում, ԵՊՃՇՀ Մանուկ Աբեղյանի անվան հենակետային թիվ 3 ավագ դպրոցի 11-րդ դասարանի աշակերտ Հովհաննես Մկրտչյանի և նրա համադասարանցի Էմմանուել Թամամյանի միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որը դասաժամի ավարտից հետո վերածվել է կռվի։ Դրա հետևանքով Էմմանուել Թամամյանին մարմնական թեթև վնասվածք է պատճառվել։ Հ. Մկրտչյանից պարզաբանումներ պահանջելու նպատակով, Է. Թամամյանն իր մի խումբ ընկերների հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Մ. Խորենացի փողոցի թիվ 29 շենքի մոտակայք։ Այնտեղ Է. Թամամյանը և մյուսները շենքի բակում նկատել են Հ. Մկրտչյանի հետ միասին Է. Թամամյանին ծեծի ենթարկած Կարեն Հարությունյանին` 5-6 անծանոթ տղաների հետ, որոնք Է. Թամամյանին և մյուսներին տեսնելով` դիմել են փախուստի։ Բռնելով Կ. Հարությունյանին` Է. Թամամյանը և նրա ընկերները բռնություն են գործադրել Կ. Հարությունյանի նկատմամբ։
Միմյանցից պարզաբանումներ պահանջելու նպատակով, նշված անձինք իրենց ընկերների հետ, նույն օրը հանդիպել են ևս երկու անգամ, սակայն չեն հաշտվել։
Այնուհետև Կարեն Հարությունյանը Երևանի Կորյունի փողոցում հանդիպել է Հովհաննես Մկրտչյանին, Արտավազդ Դավթյանին, Ավետիս Վարդանյանին և նրանց հետ եղած, ինքնությունները չպարզված 15-20 երիտասարդների, որոնց են միացել նաև անչափահաս ամբաստանյալներ Հայկ Աղամալյանը, Դավիթ Մանուկյանը և այլ անձինք։
Չնչին առիթ հանդիսացող, ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում տեղի ունեցած միջադեպը որպես պատճառ օգտագործելով` սեփական անձի առավելությունը և հեղինակությունը հասարակության, իր շրջապատի անձանց մոտ ընդգծելու մոլուցքից մղված` անչափահաս ամբաստանյալ Հ. Աղամալյանը գրպանից հանել և ցուցադրել է իր մոտ եղած, գաղտնի փականով դանակը և հավաքված երիտասարդներին առաջնորդել դեպի Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 72 հասցեում գործող արագ սննդի սպասարկման կետ, որի մոտակայքում այդ պահին գտնվել են տուժող Տիգրան Հայրապետյանը և վկաներ Մարտին Գևորգյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Սարգիս Սարգսյանը, Ֆելիքս Ամիրջանովը, Խաչատուր Խաչատրյանը, Էմմանուել Թամամյանը։ Նշված վայրում հանդիպելով վերջիններիս` անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանը բղավել է. «ով է ընկերոջս հարվածել» և դանակը ձեռքում պահած նախահարձակ լինելով, առանց որևէ պարզաբանումների սկսել է հարվածել այդտեղ գտնվողներին։ Տեսնելով Հ. Աղամալյանի գործողությունները` Դավիթ Մանուկյանը և նրանց հետ եղած հիշյալ երիտասարդները նույնպես սկսել են վիճաբանել, որի ընթացքում ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանը, ձեռնամարտի հնարքներին տիրապետող, ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը և մի խումբ այլ անձինք, ունենալով միասին վիճաբանելու և այդ ընթացքում դիմացիններին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու միասնական նպատակ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, միևնույն նպատակին հասնելու ուղղությամբ լրացնելով միմյանց գործողությունները` դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը` աղմկել և հայհոյել են, որի ընթացքում բռնություն են գործադրել Մարտին Գևորգյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի և մյուսների նկատմամբ` ձեռքերով և ոտքերով հարվածելով նրանց։ Ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանը, որպես զենք օգտագործվող առարկայով` նախապես իր հետ վերցված դանակով, խուլիգանական դրդումներով, վիճաբանողների շարքից ցանկացածին վնաս պատճառելու անտարբերությամբ հարվածել է իրեն անծանոթ Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ շրջանին` պատճառելով նրան կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածք` արյան սուր կորստով և խուլիգանական դրդումներով, ապօրինաբար, դիտավորությամբ նրան զրկել է կյանքից։
Ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը դեպքի վայրում, գետնի վրա տեսնելով առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացող, ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի դանակը և ճանաչելով այն, իր ընկեր Հայկ Աղամալյանի կողմից կատարած արարքը պարտակելու դիտավորությամբ վերցրել է այն գետնից։ Այնուհետև, հարակից շենքի մոտակայքում հանդիպելով Հայկ Աղամալյանին` նրան ցույց է տվել դանակը, համոզվել է, որ այն հենց նրան պատկանող դանակն է, այն փոխանցել է նրան, որից հետո կրկին դանակը վերցրել է Հայկ Աղամալյանի ձեռքից և շենքի շքամուտքի պատին փակցված թուղթը պոկելով, հանցագործության հետքերը պարտակելու դիտավորությամբ` դրանով մաքրել է դանակի վրա առկա արյան հետքերը, այն կորցնելու համար տվել է տաքսի ավտոմեքենայի սրահում նստած Կարեն Հարությունյանին` այդ կերպ կատարելով առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիքի և հետքերի նախապես չխոստացված պարտակում։
Ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է հետևյալը.
- ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանն անչափահաս է, ծնվել է 1997թ. հունվարի 18-ին Երևան քաղաքում, բնակվում է ծնողների հետ միասին։ Նրա դաստիարակութ¬յամբ և խնամքով զբաղվել են ծնողները` Նարինե Արիստակեսյանը և Ստեփան Աղամալյանը։ Նրանց ընտանիքը բավարար չափով նյութապես ապահովված է, Հ. Աղամալյանի կյանքի և դաստիարակության պայմանները բարվոք են, հոգեկան զարգացման աստիճանը և ընդհանուր զարգացման վիճակը` բավարար, սովորում է ԵՊՃՇՀ-ի Մանուկ Աբեղյանի անվան հենակետային թիվ 3 ավագ դպրոցի 11Բ-3 դասարանում, նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, իրեն վերագրվող արարքը կատարել է անչափահաս` 16 տարեկան հասակում։
- ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը ծնվել է 1996թ. մարտի 13-ին Աբովյան քաղաքում, բնակվում է Երևան քաղաքում, ծնողների հետ միասին։ Նրա դաստիարակութ¬յամբ և խնամքով զբաղվել են ծնողները։ Դ. Մանուկյանի ընտանիքը բավարար չափով նյութապես ապահովված է եղել, կյանքի և դաստիարակության պայմանները եղել են բարվոք, հոգեկան զարգացման աստիճանը և ընդհանուր զարգացման վիճակը` բավարար, սովորում է ՀԱԱՀ-ի գյուղատնտեսության մեքենայացման և ավտոմոբիլային տրանսպորտի ֆակուլտետի 3-րդ կուրսում, նախկինում դատված չի եղել, իրեն վերագրվող, արարքը կատարել է անչափահաս` 17 տարեկան հասակում, իրեն վերագրվող, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի կատարման մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, որն արտահայտվել է հետևյալում. զբաղվելով «Մարտեր առանց կանոնների» մարզաձևով և տիրապետելով ձեռնամարտի հմտություններին` 2013թ. ապրիլի 09-ին տեղի ունեցած միջադեպի մասնակիցների մեջ աչքի է ընկել իր գործողություններով, աղմկել և հայհոյել է, Հայկ Աղամալյանի հետ բռնություն է գործադրել Մարտին Գևորգյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի և մյուսների նկատմամբ` ձեռքերով և ոտքերով հարվածելով նրանց։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում կատարվել են հետևյալ փորձաքննությունները.
-Դատակենսաբանական փորձաքննություն (թիվ 115, 22 ապրիլի 2013թ.)` ՀՀ առողջապահության նախարարության Հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի կողմից, որի արժեքը կազմել է 16.000 /տասնվեց հազար/ ՀՀ դրամ,
-դատակենսաբանական փորձաքննություն (թիվ 181, 14 հունիսի 2013թ.)` ՀՀ առողջապահության նախարարության Հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի կողմից, որի արժեքը կազմել է 32.000 /երեսուներկու հազար/ ՀՀ դրամ,
-տեսաձայնագրային փորձաքննություն (թիվ 27291306, 04 սեպտեմբերի 2013թ.)` «ՀՀ փորձագիտական կենտրոն» պետական ոչ առևտրային կազմակերպության կողմից, որի արժեքը կազմել է 55.800 /հիսունհինգ հազար ութ հարյուր/ ՀՀ դրամ,
-դատահոգեբանական և դատահոգեբուժական համալիր փորձաքննություն (Հմ` 13-2456, 03 հոկտեմբերի 2013թ.)` «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» պետական ոչ առևտրային կազմակերպության կողմից, որի արժեքը կազմել է 70.074 /յոթանասուն հազար յոթանասունչորս/ ՀՀ դրամ։
Տուժողի իրավահաջորդ և քաղաքացիական հայցվոր Պ. Հայրապետյանը 2014թ. հունիսի 24-ին, հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման պահանջի մասին հայցադիմում է ներկայացրել Դատարան` խնդրելով անչափահաս ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Հ. Աղամալյանից, նրա ծնողներ Նարինե Արիստակեսյանից և Ստեփան Աղամալյանից բռնագանձել 3.430.000 (երեք միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար) ՀՀ դրամ գումար, որից 1.430.000 (մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար) ՀՀ դրամը որպես հուղարկավորության ծախս, 2.000.000 (երկու միլիոն) ՀՀ դրամը որպես փաստաբանի վարձատրության վճար։
Անչափահաս ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Հ. Աղամալյանը, նրա ծնողներ, քաղաքացիական պատասխանողներ Նարինե Արիստակեսյանը և Ստեփան Աղամալյանն առարկել են քաղաքացիական հայցի դեմ։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Մարտին Քաջիկի Գևորգյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ԵՊՃՇՀ Մ. Աբեղյանի անվան հենակետային վարժարանում։ Հայկ Աղամալյանին ճանաչում է դեմքով, նրան ճանաչել է Ռոբերտ Սարգսյանի միջոցով և իմացել, որ նա իր հասակակիցների մեջ հարգանք վայելող տղա է և սովորում է ԵՊՃՇՀ Մ. Աբեղյանի անվան ավագ դպրոցում։ Նրա հետ շփում չի ունեցել, առաջին անգամ տեսել է Երևանի Կոմիտաս թաղամասում։
2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 11։00-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է իր ընկեր կոմիտասցի Ռոբը, նույն ինքը` Ռոբերտ Սարգսյանը և հայտնել, որ Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ, իրենց ընկեր Էմիլին դպրոցում նեղացրել են, պետք է գնան նրանց տեսնեն։
Պայմանավորվածության համաձայն գնացել է Երևանի Տերյան փողոցում գտնվող «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ։ Այնտեղ հանդիպել է Ռոբերտ Սարգսյանին, Էմմանուել Թամամյանին, վերոհիշյալ վարժարանի 11-րդ դասարանի աշակերտներ Ֆելիքս Ամիրջանովին, Գրիգոր Սարգսյանին, Խաչատուր Խաչատրյանին, Մայիսին և Վահանին, 12-րդ դասարանի աշակերտներ Գոռին, Հակոբին, Սուրոյին և ԵՊՃՇՀ-ի ուսանողներ Մռդոյին, Դրոյին և Էդոյին։ Այդ ժամանակ Էմմանուել Թամամյանը պատմել է, որ նույն օրը Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում իր համադասարանցի Հովհաննեսը ոտքերը դրել է սեղանին և պահանջել համբուրել ոտքերը, որի կապակցությամբ իրենց միջև վիճաբանություն է առաջացել, իսկ դասամիջոցին Հովհաննեսն իր ընկերների հետ ծեծի են ենթարկել իրեն։ Այնուհետև, Է. Թամամյանի առաջարկով, հավաքված տղաներով գնացել են «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա տարածք` Հովհաննեսի հետ պարզաբանումներ կատարելու։ Խորենացի փողոցում գործող «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի դիմացի բակում տեսել են մոտ 8 տղաների, որոնցից ճանաչել է միայն Էմմանուելի համադասարանցի Կարեն Հարությունյանին։ Տեսնելով իրենց` այդ տղաները դիմել են փախուստի, սակայն հաջողվել է բռնել Կարենին, որին իրենք ծեծի են ենթարկել։ Հարևանությամբ գտնվող խանութից դուրս է եկել մի կին և աղմկել է, որի պատճառով դիմել են փախուստի տարբեր ուղղություններով։ Այնուհետև ինքը, Գրիգոր Սարգսյանը, Ֆելիքս Ամիրջանովը և Էդոն պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են ԵՊՃՇՀ-ի տարածք։ Մոտ մեկ ժամ անց տեղեկացել է, որ համալսարան է եկել ախալքալակցի Սոկրատը։ Տեղեկացել է նաև, որ նշված վայրում վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որին մասնակցել են իր ընկեր Ռոբերտ Խաչատրյանը և Էմմանուել Թամամյանը, վիճաբանությանը միջամտել են ԵՊՃՇՀ-ի անվտանգության աշխատակիցները, որոնք Ռոբերտ Խաչատրյանին և մի քանի այլ տղաների ուղեկցել են անվտանգության սենյակ։ Որոշ ժամանակ անց Ռոբերտ Խաչատրյանն ասել է, որ Մատենադարանի մոտ պետք է հանդիպեն ախալքալակցիների հետ` հաշտվելու համար։ Այդ ժամանակ իրենց միացել է նաև Ռոբերտ Խաչատրյանի ընկեր Տիգրան Հայրապետյանը։ Ինքը, Տիգրան Հայրապետյանը, Ռոբերտ Սարգսյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Ֆելիքս Ամիրջանովը և ևս 4 տղաներ գնացել են Մատենադարանի դիմաց, որտեղ հաշտվել են։ Դրանից հետո տղաների մի մասը հեռացել են, իսկ ինքը, Տիգրան Հայրապետյանը, Վահեն, Ռոբերտ Սարգսյանը և Ռոբերտ Խաչատրյանը գնացել են Ազգային գրադարանի մոտ գտնվող, Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 72 հասցեում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։
Այդ ժամանակ Երևանի Կորյուն փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել 15-ից 20 տղաներ, որոնցից ճանաչել է խմբի դիմացից քայլող Հայկ Աղամալյանին։ Նկատել է վերջինիս ձեռքին եղած, մոտ 10 սմ երկարությամբ դանակ` բացված վիճակում։ Հասնելով իրենց` Հ. Աղամալյանը բղավել է. «ով է խփել իմ ընկերոջը», որից հետո բոլորով հարձակվել են իրենց վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։ Այդ ընթացքում ինքը մի քանի հարվածներ է ստացել։ Վիճաբանության ընթացքում տեսել է, որ Հայկ Աղամալյանը աջ կողմից մոտեցել է իրենից մոտ 3-4 մետր հեռավորության վրա, թիկունքով դեպի իրեն կանգնած Տիգրան Հայրապետյանին և ձեռքում եղած դանակով մեկ անգամ հարվածել է Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ հատվածին, որից հետո իրենց վրա հարձակվողները տարբեր ուղղություններով դիմել են փախուստի։ Դրանից հետո Տիգրանը հավանաբար մի քանի քայլ է կատարել, ինչն ինքը խառնաշփոթի պատճառով չի նկատել։ Տիգրանին տեսել է արդեն գետնին ընկած վիճակում։ Փորձել է զանգահարել շտապօգնություն, սակայն չի կարողացել։
Դրանից հետո մի երիտասարդ ներկայանալով որպես բժիշկ` ստուգել է Տիգրանի զարկերակը և ասել է, որ նա մահացել է։ Տեսնելով Տիգրանին անգիտակից վիճակում` փողոցում հայհոյանքներ է հնչեցրել Հայկի հասցեին` ասելով. «Կոմիտասցի Հայկո քո...»։ Դեպքի վայրից հեռացել է Ռոբերտ Խաչատրյանի հետ։ Կարծում է, որ Հայկի հասցեին հայհոյանքներ հնչեցնելու ժամանակ բոլորն էլ հասկացել են, որ Տիգրանին դանակով հարվածել է Հայկը։
/հատոր 1, գ.թ. 29-34, 117-118, 245-256, հատոր 5, գ.թ. 125, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ռոբերտ Արմենի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ԵՊՃՇՀ Մ. Աբեղյանի անվան հենակետային վարժարանում։ Տիգրան Հայրապետյանին ճանաչել է շուրջ երեք տարի, նա հանդիսացել է իր ամենամտերիմ ընկերը։ Մարտին Գևորգյանը նույնպես հանդիսանում է իր ընկերը։ 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում մասնակցել է Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի /այսուհետ ՀՊՃՀ/ 2-րդ մասնաշենքում անցկացվող նկարչության դասընթացին, որի ընթացքում տեղի ունեցած խոսակցություններից իմացել է, որ համալսարանում ինչ-որ կռիվ է եղել։ Մարտինն իրեն պատմել է, որ առավոտյան նրանց ընկեր Էմմանուել Թամամյանին դպրոցում ծեծի են ենթարկել, իսկ նրանք էլ իրենց ընկերների հետ «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա տարածքում ծեծի են ենթարկել Էմմանուելին ծեծի ենթարկողին։ Այդ ընթացքում իրեն է զանգահարել Տիգրանը և ասել, որ ցանկանում է գալ իրեն տեսնելու։ Ինքը համաձայնել է, քանի որ գրեթե ամեն օր Տիգրանն այցելել է իրենց։ Դասընթացը վերջացնելուց հետո, Մարտին Գևորգյանի հետ 9-րդ մասնաշենքի աստիճաններով բարձրանալու ժամանակ նկատել է, որ ինչ-որ մեկը, ձեռքը Էմմանուելի ուսին գցած, վերջինիս տանում է դեպի ներքև։ Մարտինը աստիճաններով բարձրացել է վերև, իսկ ինքը, տեղյակ լինելով, որ Էմմանուելի հետ կապված վիճաբանություն է տեղի ունեցել` վերջինիս միայնակ չթողնելու համար դուրս է եկել մասնաշենքից և բակում հանդիպել Վահե Մկրտչյանին։ Վերջինիս հարցրել է, թե որ կողմ են տարել Էմմանուելին։ Նա ցույց է տվել դեպի ՀՊՃՀ-ի դարպասներ ուղղությունը։
Ինքը և Վահեն արագ քայլելով մոտեցել են Էմմանուելին և անծանոթ մոտ 10 տղաների։ Նրանցից Սոկրատ անունով երիտասարդն իր հետ կոպիտ տոնով է խոսել, ինչի պատճառով հրել է վերջինիս, որից հետո ծեծկռտուք է սկսվել։ Այդ ժամանակ միջամտել են ՀՊՃՀ-ի անվտանգության ծառայության աշխատակիցները և ինքը դիմել է փախուստի։ Այնուհետև նկատել է, որ անվտանգության աշխատակիցները Վահեին և 2 տղաների մի կողմ են ուղեկցում։ Փախչելու ընթացքում հանդիպել է Տիգրան Հայրապետյանին, որի հետ մտել են համալսարանի 7-րդ մասնաշենք։ Դրանից հետո, տուն գնալու նպատակով, Տիգրանի հետ դուրս են եկել նշված մասնաշենքից, սակայն այդ պահին իրեն են մոտեցել համալսարանի անվտանգության ծառայության աշխատակիցները և ուղեկցել անվտանգության սենյակ, որտեղ եղել են նաև Վահեն և 2 տղաներ։ Իրենց տվյալները վերցնելուց հետո անվտանգության ծառայության աշխատակիցները թույլ են տվել իրենց հեռանալ։ Անվտանգության սենյակից դուրս գալուց հետո կրկին հանդիպել է Տիգրան Հայրապետյանին, այնուհետև Մարտին Գևորգյանին, որն ասել է, որ պետք է Մատենադարանի մոտ հանդիպեն ախալքալաքցիներին և հաշտվեն նրանց հետ, քանի որ ընդհանուր ընկեր ունեն։
Ինքը, Մարտինը, Տիգրանը, Էմմանուելը և Վահեն գնացել են Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել են Խաչատուր Խաչատրյանին, Մարտինի համադասարանցի Սարգիս Սարգսյանին և մոտ 10 տղաների, որոնցից 3 ախալքալաքցիներ առանձնազրույց են ունեցել Սարգիսի, Մարտինի և Էմմանուելի հետ և հաշտվել։
Դրանից հետո իրենք գնացել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Այդտեղ գտնվել են ինքը, Տիգրան Հայրապետյանը, Մարտին Գևորգյանը, Սարգիս Սարգսյանը, Խաչատուր Խաչատրյանը, Էմմանուել Թամամյանը և ևս մի քանի տղաներ։ Ցանկացել են սնունդ պատվիրել, սակայն Տերյան փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել մոտ 20-25 տղաներ, որոնց դիմացից քայլողը բղավելով հարցրել է` ով է խփել իր ընկերոջը։ Նկատել է, որ բղավողի ձեռքին մոտ 10 սմ երկարությամբ դանակ կա։ Մոտեցող տղաները սկսել են հարվածներ հասցնել իրենց և սկսվել է ծեծկռտուք, որի ընթացքում ինչ-որ մեկը հարվածել է իր քթին։ Հարվածի ցավից կռացել է, կքանստած վիճակում մոտ 20 վայրկյան մնալուց հետո` կանգնել, հարվածել է ինչ-որ մեկի ուսի շրջանին և այդ պահին լսել է Տիգրանի «ախ» բացականչությունը։ Շրջվել է և տեսել, որ Տիգրանը կանգնած է իրենից մոտ 3 մետր հեռավորության վրա։ Մոտեցել է նրա դիմաց կանգնած, սպիտակ մայկայով տղային, բռնել է վերջինիս պարանոցից և քաշել դեպի իրեն, սակայն այդ տղան կարողացել է դուրս պրծնել իր ձեռքերից։
Այդ ժամանակ Տիգրանը ձեռքը կրծքավանդակի աջ հատվածին դրած, Տերյան փողոցով վազել է դեպի «Յանս» ռեստորանային համալիրի ուղղությամբ, իսկ ինքը վազել է Տիգրանի հետևից։ Մոտ 10 մետր վազելուց հետո Տիգրանն ուժասպառ է եղել։ Գրկել է նրան, պառկեցրել գետնին։ Այդ պահին մոտեցել է արագ սննդի սպասարկման կետի աշխատակից Զեփյուռը և ստուգել է Տիգրանի զարկերակը։ Նկատել է, որ Տիգրանը կրծքավանդակի աջ շրջանում վնասվածք է ստացել։ Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել Մարտինը և գոռացել «Հայկո, էս ինչ արիր, Կոմիտասը տրաքցնելու եմ, մորթելու եմ քեզ, էս ինչ արիր»։
Այդ ժամանակ հասկացել է, որ երիտասարդը, ում մոտ տեսել էր դանակը, հնարավոր է Կոմիտասի բնակիչ Հայկն է, ով էլ հարվածելով Տիգրանին` սպանել է նրան։
Դեպքի վայրում հավաքվել են անծանոթ մարդիկ, որոնցից մեկը զանգահարել է ոստիկանություն, իսկ մեկ ուրիշն էլ` նայելով Տիգրանին ասել է, որ նա մահացել է։ Հետագայում Մարտինն իրեն պատմել է, որ տեսել է Հայկի կողմից Տիգրանին դանակով հարվածելը։
Ոստիկանությունից առաջին անգամ դուրս գալիս տեսել է, որ որովայնի շրջանում վնասվածք կա, որի մասին ասել է մի ոստիկանի։ Նա նայել է վնասվածքը, խոսել իր կոլեգայի հետ և ասել է` «փակիր, նորմալ է»։ Դատական բժիշկն իրեն զննելիս չի չափել իր վնասվածքը։ Չի հիշում, որ տուժողի իրավահաջորդին ասած լինի, որ դանակով իրեն հարվածել են։
/հատոր 1, գ.թ. 36-39, հատոր 2, գ.թ. 1-3, 7, 29, հատոր 3, գ.թ. 237, 93-97, հատոր 5, գ.թ. 71-74, 123, 157-159, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Էմմանուել Մեսրոպի Թամամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ԵՊՃՇՀ Մ. Աբեղյանի անվան հենակետային թիվ 3 ավագ դպրոցում։ 2013թ. ապրիլի 09-ին իր համադասարանցի Հովհաննես Մկրտչյանը դասաժամի ընթացքում ոտքերը դրել է դասասեղանին և իրեն ասել, որ համբուրի նրա ոտքերը, որից հետո ձեռքը պարզել է դեպի իրեն։ Փորձել է մի կողմ տանել Հովհաննեսի ձեռքը, որի հետևանքով իր ձեռքը դիպել է նրա դեմքին։ Այդ պատճառով Հովհաննեսն ասել է, որ դասամիջոցին պարզաբանումներ կկատարեն։
Դասամիջոցի ընթացքում Հովհաննեսն իրեն կանչել է հարևանությամբ գտնվող ազատ դասարաններից մեկը, որտեղ նրա հետ եղել են ևս 8-10 տղաներ, որոնցից ինքը ճանաչել է իր համադասարանցի Կարեն Հարությունյանին և իր դպրոցի աշակերտ Հրաչյա Տիգրանյանին։ Այդտեղ վիճաբանությունը շարունակվել է, որի ընթացքում Հովհաննեսը և Հրաչյան ծեծի են ենթարկել իրեն, իսկ Կարենը բռնել է իրեն, ինչի հետևանքով չի կարողացել որևէ մեկին հարվածել։ Հարվածների հետևանքով քթից արյուն է հոսել։
Ծեծի ենթարկվելուց հետո դուրս է եկել դասարանից, դասղեկին խնդրել իրեն ազատել դասերից, որից հետո գնացել է ՀՊՃՀ, որտեղ հանդիպել է իր ընկեր Ռոբերտ Սարգսյանին և պատմել կատարվածի մասին։
Այնուհետև իր առաջարկով Ռոբերտ Սարգսյանի, Մարտին Գևորգյանի և ևս մի քանի տղաների հետ գնացել է «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա տարածք, որտեղ հանդիպել են Կարեն Հարությունյանին և նրա հետ ևս մի քանի երիտասարդի։ Վերջիններս իրենց տեսնելով` դիմել են փախուստի, սակայն իրենց հաջողվել է բռնել Կարենին, որին Ռոբերտի, Մարտինի և ևս մի քանի տղաների հետ ծեծի է ենթարկել։ Հարևանությամբ գտնվող խանութից դուրս է եկել մի կին, աղմկել է, որի պատճառով դիմել են փախուստի տարբեր ուղղություններով։ Ինքը մի քանի տղաների հետ գնացել է ՀՊՃՀ, որտեղ մի պահ միայնակ է մնացել։ Այդ ժամանակ իրեն են մոտեցել իրենց դպրոցի աշակերտներ Կարոտ Միքայելյանը, Հրաչյա Տիգրանյանը և իրեն անծանոթ մի քանի ախալքալաքցիներ։ Նրանցից մեկն առաջարկել է պարզաբանումներ կատարելու համար քայլել դեպի Երևանի Տերյան փողոցում գտնվող «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ։ Հասնելով այդտեղ` նկատել է, որ իրենց է միացել նաև իր մյուս ընկեր Ռոբերտ Խաչատրյանը, ով վիճաբանության մեջ է մտել ախալքալաքցիների հետ և որի հետևանքով ծեծկռտուք է սկսվել։ Ծեծկռտուքին միջամտել են ՀՊՃՀ-ի անվտանգության ծառայության աշխատակիցները, որոնք Ռոբերտին տարել են անվտանգության սենյակ, իսկ ախալքալաքցիները հեռացել են։ Այնուհետև, նրանցից Սոկրատ անունով երիտասարդը վերադարձել և զրուցել է իր հետ։ Նրա հետ պարզել են, որ ընդհանուր ընկերներ ունեն, ուստի որոշել են հետագայում հանդիպել և խաղաղ կերպով լուծել հարցը։
Տեղեկանալով, որ նշված ախալքալաքցիները Մատենադարանի մոտ են, գնացել է այդտեղ և հանդիպել նրանց, Ռոբերտ Խաչատրյանին, Մարտին Գևորգյանին և այլ տղաների։ Ախալքալաքցիներից մի քանի տարիքով մեծ տղաներ զրուցել են Ռոբերտի և Սոկրատի միջև տեղի ունեցած վիճաբանության կապակցությամբ, ընդհանուր հայտարարի են եկել և հեռացել։
Դրանից հետո Ռոբերտ Սարգսյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի, Մարտին Գևորգյանի և ևս մի քանի տղաների հետ գնացել է Երևանի Ազգային գրադարանի մոտ գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Անձրև տեղալու պատճառով կանգնել են ծածկի տակ։
Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել 15-20 տղաներ։ Նրանք սկսել են հրել և հարվածներ հասցնել իրենց։ Խառնաշփոթի պատճառով չի նկատել, թե ով ում է հարվածում։ Այդ տղաների մեջ նկատել և ճանաչել է իր համադասարանցի Հայկ Աղամալյանին, ով գոռացել է «ովա խփել»։ Այդ ընթացքում հեռացել է դեպի ճանապարհին կանգնած ավտոմեքենաների կողմը, որպեսզի հարվածներ չստանա, որից հետո շրջվել է և տեսել, որ բոլորը փախչում են տարբեր ուղղություններով։ Վերադարձել է սննդի սպասարկման կետի մոտ և լսել, որ գոռում են «մարդա վատացել»։ Մոտեցել է և տեսել, որ իրենց հետ եղած իրեն անծանոթ տղաներից մեկը գետնին ընկած է, իսկ Ռոբերտ Խաչատրյանը գրկել է նրան և լացելով բղավել` «ընկերոջս խփեցին, ընկերոջս սպանեցին»։ Մարտին Գևորգյանը նույնպես լացել և բղավել է։
Այդ ժամանակ նկատել է, որ գետնին ընկած տղան կրծքավանդակի շրջանում վնասվածք է ստացել, որից արյուն է հոսել։ Հավաքվել են անծանոթ մարդիկ, որոնցից մի քանիսը զանգահարել են շտապօգնություն։
Հավաքված տղաներից իմացել է, որ գետնին ընկած տղան Ռոբերտի ընկեր Տիգրանն է։ Որոշ ժամանակ անց, շտապօգնության ավտոմեքենայի գալուց հետո բժիշկները հայտնել են, որ Տիգրանը մահացել է և նրան տեղափոխել են հիվանդանոց։
/հատոր 1, գ.թ. 85-88, հատոր 4, գ.թ. 265-268, հատոր 5, գ.թ. 21-22, 119, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ռոբերտ Սամվելի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ավարտել է ԵՊՃՇՀ Մ. Աբեղյանի անվան հենակետային թիվ 3 ավագ դպրոցը։
2013թ. ապրիլի 09-ին, ուշացած դասի գնալու ժամանակ, Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի մոտ հանդիպել է իր մտերիմ, նույն դպրոցի աշակերտ Էմմանուել Թամամյանին։ Վերջինս պատմել է, որ իր համադասարանցին ընկերների հետ ծեծի են ենթարկել նրան։ Էմմանուելին պատասխանել է, որ շտապում է դասի։
Առաջին դասաժամին մասնակցելուց հետո գնացել է Տերյան փողոցում գտնվող «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ, որտեղ հանդիպել է Էմմանուել Թամամյանին, Մարտին Գևորգյանին և ևս 10-15 տղաների։ Էմմանուելին ծեծի ենթարկողների հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, հավաքվածներով գնացել են Երևանի «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի մոտակա շենքերից մեկի բակ, որտեղ հանդիպել են մոտ 5 տղաների։ Նրանք նստած են եղել շենքի դիմացի տաղավարում։ Էմմանուելն ասել է, որ այդ տղաների մեջ է նաև իրեն ծեծի ենթարկողներից մեկը, որից հետո ինքը մոտեցել է այդ տղաներին և ասել, որ ցանկանում են նրանց հետ զրուցել, սակայն վերջիններս դիմել են փախուստի։ Վազել են նրանց հետևից, սակայն ինքը ոչ ոքի չի կարողացել բռնել, քանի որ «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի դիմացի մայթին կանգ է առել՝ շունչը կտրվելու պատճառով։ Այնուհետև շրջվել է և տեսել, որ բոլորը փախչում են տարբեր ուղղություններով, որից հետո պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է ՀՊՃՀ, բակում հանդիպել է Էմմանուելին և մի խումբ իրեն անծանոթ տղաների։ Այդտեղ տեղեկացել է, որ ախալքալաքցիները ծեծի են ենթարկել իրենց վարժարանի աշակերտ Ռոբերտ Խաչատրյանին, որին համալսարանի անվտանգության ծառայության աշխատակիցները տարել են անվտանգության սենյակ։
Այնուհետև ինքը, Էմմանուելը, Մարտինը և ևս մոտ 10 տղաներ գնացել են Մատենադարանի մոտ։ Այդտեղ հանդիպել են մոտ 10 ախալքալաքցիների և հաշտվել են։
Էմմանուելի և մի քանի տղաների հետ գնացել է Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։ Այդտեղ են եղել ինքը, Էմմանուել Թամամյանը, Մարտին Գևորգյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը և նրա ընկեր Տիգրան Հայրապետյանը։ Այդ ժամանակ սուրճ է գնել և քայլել դիմացի հատվածում գտնվող արագ սննդի սպասարկման այլ կետի մոտ` ուսուցչին զանգահարելու համար, քանի որ ուշացել է դասից։ Կանգնել է նշված կետի մոտ գտնվող ծածկի տակ, փորձել է զանգահարել ուսուցչին, սակայն այդ ժամանակ աղմուկ է լսել։ Դուրս է եկել անձրևանոցի տակից և տեսել, որ Տերյան փողոցի մայթի վրա 25-30 երիտասարդների մասնակցությամբ վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Վիճաբանությունը դադարել է և դրա մասնակիցները դիմել են փախուստի։ Այդ ժամանակ նկատել է, որ Տիգրան Հայրապետյանն ընկած է գետնին։ Նրա շուրջ անծանոթ մարդիկ են հավաքվել, իսկ Մարտինն ու Ռոբերտը լացել են։ Ինչ-որ մեկն ասել է, որ Տիգրանը չի շնչում։ Ինքը նույնպես հուզվել է, սկսել է լացել և քանի որ շատ վատ է զգացել` երթուղային տաքսիով գնացել է տուն։
Հաջորդ օրն ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում դանակահարվել և սպանվել է Տիգրան Հայրապետյանը, որի համար ձերբակալվել է Մ.Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը։
/հատոր 2, գ.թ. 235-237, հատոր 5, գ.թ. 120, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Վահե Արմենի Մկրտչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորել է Երևան քաղաքի Մ. Սեբաստացու անվան կրթահամալիրի ավագ դպրոց-վարժարանում։
2013թ. ապրիլի 09-ին գնացել է դպրոց, որտեղից ժամը 12։30-ի սահմաններում դուրս է եկել և գնացել ԵՊՃՇՀ` իր ընկեր Ռոբերտ Խաչատրյանին տեսնելու համար։
Ռ. Խաչատրյանին հանդիպելուց հետո մոտեցել են այդ համալսարանի ճաշարանի մոտ կանգնած Մարտին Գևորգյանին, Էմմանուել Թամամյանին և ևս մոտ 10 տղաների։ Այդ ժամանակ Մարտին Գևորգյանը գնացել է դեպի համալսարանի 4-րդ մասնաշենք` ինչ-որ մեկին տեսնելու համար։
Էմմանուել Թամամյանը պատմել է, որ իրենց դասարանի տղաներից մեկի հետ վիճաբանել է, որի պատճառով մի քանի հոգով իրեն ծեծի են ենթարկել։ Դրանից հետո իրենք գնացել են «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա տարածք, որտեղ ծեծի են ենթարկել իր հետ վիճաբանած տղայի ընկեր Կարենին։
Այդ ժամանակ Էմմանուելին է մոտեցել Սոկրատը, որին ճանաչում է դեմքով, ձեռքը գցել նրա ուսին և քաշելով տարել։ Քայլելու ընթացքում Սոկրատին են միացել ևս մոտ 15 հոգի։ Ինքը և Ռոբերտ Խաչատրյանը գնացել են նրանց ետևից։ Երբ հասել են համալսարանի դարպասների մոտ` Ռոբերտի և Սոկրատի միջև վիճաբանություն է առաջացել, որի պատճառով էլ ծեծկռտուք է սկսվել։
Այդ ընթացքում միջամտել են համալսարանի անվտանգության ծառայության աշխատակիցները և իրեն, Ռոբերտին և վիճաբանողներից ևս 2 հոգու տարել են համալսարանի անվտանգության ծառայության սենյակ, որտեղ զգուշացրել են, որ նման բան չկրկնվի։
Անվտանգության ծառայության սենյակից դուրս գալուց հետո նկատել է, որ իրենց հանդիպելու համար ԵՊՃՇՀ է եկել Ռոբերտի ընկեր Տիգրան Հայրապետյանը, քանի որ, սովորաբար դասերից հետո հավաքվել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։
Դրանից հետո տեսել, մոտեցել են Մարտին Գևորգյանին և նրա հետ կանգնած 5-6 տղաներին, որոնցից մեկը ասել է, որ պետք է գնան Մատենադարանի մոտ և զրուցեն ախալքալաքցիների հետ։
Քայլել են դեպի Մատենադարան, ճանապարհին հանդիպել է իր ծանոթ Սարգիս Պետրոսյանին և զրուցել նրա հետ, իսկ Մ. Գևորգյանի հետ եղած տղաներից մեկն ասել է, որ սպասեն Մատենադարանի ներքևի հատվածում և աղմուկ լսելու դեպքում նոր միայն բարձրանան վերև։
Քիչ անց, Ռոբերտը, Մարտինը, Տիգրանը և նրանց հետ եղած մյուս տղաները վերադարձել են և ասել, որ հաշտվել են ախալքալակցիների հետ։ Հրաժեշտ է տվել Սարգիս Պետրոսյանին, որից հետո Ռոբերտի, Մարտինի, Տիգրանի, Էմմանուելի և նրանց հետ եղած մյուս տղաների հետ Կորյուն փողոցով գնացել է Տերյան փողոցում գործող արագ սննդի սպասարկման կետ, որտեղ սովորաբար հավաքվել են։
Այդ ժամանակ իրեն է զանգահարել հայրը, ինքը տղաներին ասել է, որ գնում է և հոր հետ հեռախոսով խոսելով, արագ սննդի սպասարկման կետի և Երևանի Ազգային գրադարանի միջև ընկած ճանապարհով քայլել է դեպի Աբովյան փողոց` տուն գնալու նպատակով։ Հոր հետ խոսակցությունն ավարտելուց հետո զանգահարել է հորեղբոր որդուն և այդ պահին արագ սննդի սպասարկման կետի կողմից աղմուկ է լսել։ Վազելով գնացել է այդ կողմ և տեսել, որ ծեծկռտուք է տեղի ունենում և Մարտինի հետ եղած տղաները փախչում են։
Տեսել է նաև Ռոբերտին, Մարտինին և Տիգրանին, որոնք Տերյան փողոցով վազել են դեպի վերև։ Ռոբերտը վազել և բռնել է Տիգրանին։ Այդ պահին վերջինիս ոտքերը թուլացել են։ Իրենք վրա են հասել և Տիգրանին պառկեցրել գետնին։ Դրանից հետո նկատել է, որ Տիգրանի կրծքավանդակի աջ հատվածից արյուն է հոսում։
Հավաքվել են անծանոթ մարդիկ, որոնցից մի կին ասել է, որ Տիգրանը չի շնչում, մահացել է։ Այդ ժամանակ Ռոբերտը բղավել և լացել է, իսկ Մարտինը գոռացել է` «Հայկո, էս ինչ արիր, գալու ենք Կոմիտասը տրաքցնենք» և հայհոյանքներ է հնչեցրել Հայկի հասցեին։
Այդ ժամանակ չի հասկացել, թե Մարտինն ում է հայհոյում, սակայն հետագայում, երբ ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Հայկ Աղամալյանը դանակահարել և սպանել է Տիգրան Հայրապետյանին` հասկացել է, որ Մարտինը հայհոյում էր այդ Հայկին։
Հետագայում ընդհանուր խոսակցություններից լսել է, որ Տիգրանին մի քանի դանակի հարված են հասցրել։
/հատոր 2, գ.թ. 244-247, հատոր 5, գ.թ. 156, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Սարգիս Աշոտի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ավարտել է ԵՊՃՇՀ-ի վարժարանը։ 2013թ. ապրիլի 09-ին ժամը 14։30-ից 15։00-ն ընկած ժամանակահատվածում գնացել է ՀՊՃՀ-ի տարածք, քանի որ դրա 2-րդ մասնաշենքում այլ դասընթացի պետք է մասնակցեր։ Ճաշարանի մոտ հանդիպել է իրենց վարժարանի աշակերտ Ռոբերտ Խաչատրյանին, նրա ընկեր Տիգրանին և Ռոբերտի կնքահոր որդի Վահեին։ Ռոբերտի հագուստները եղել են թափթփված վիճակում։ Նրանից հետաքրքրվել է, թե ինչ է պատահել, սակայն վերջինս չի պատասխանել իրեն։
Այնուհետև, Տիգրանի հետ գնացել են Տերյան փողոցում գործող արագ սննդի սպասարկման կետից ծխախոտ գնելու։ Այդ ժամանակ Տիգրանը պատմել է, որ Ռոբերտը վիճաբանության մեջ է մտել ախալքալաքցիների հետ և պետք է գնան վերջիններիս հետ պարզաբանումներ կատարելու։ Ծխախոտ գնելուց հետո վերադարձել են ճաշարանի մոտ։ Այդ ժամանակ այդտեղ է եղել նաև ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Էմմանուել Թամամյանը, իսկ որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել նաև իր ընկեր Մարտին Գևորգյանը։
Միասին գնացել են Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել են անծանոթ տղաների, որոնցից մեկի անունը Սոկրատ է եղել։ Այդ տղաներից մեկը զրուցել է Սոկրատի և նրա հետ եղած տղաների հետ, որից հետո Սոկրատը և Ռոբերտը ձեռք ձեռքի են տվել և հաշտվել։
Դրանից հետո ինքը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Մարտին Գևորգյանը, Տիգրան Հայրապետյանը, Էմմանուել Թամամյանը, իր համադասարանցի Ռոբերտ Սարգսյանը և ևս մի քանի իրեն անծանոթ տղաներ գնացել են Երևանի Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Քանի որ անձրև է տեղացել` կանգնել են այդտեղ գտնվող ծածկի տակ և ինքն այդ արագ սննդի սպասարկման կետից հյութ է գնել։
Այդ ժամանակ մոտ 25 տղաներ, արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածով անցնելով իր կողքով` գնացել են դեպի ծածկը։ Այդ տղաների դիմացից քայլողներից մեկն ասել է` «ովա խփել մեր ընկերոջը» կամ նման մի բան, որից հետո հարվածել է իրենց տղաներից մեկի դեմքին։ Դրանից հետո ծեծկռտուք է սկսվել, որից հետո դրա մասնակիցները սկսել են փախչել։ Նկատել է, որ Մարտինը Տերյան փողոցով վազում է «Յանս» ռեստորանային համալիրի ուղղությամբ, իսկ ինքը վախենալով` նույնպես փախուստի է դիմել Կորյուն փողոցի ուղղությամբ։
Բժշկական ուսումնարանից վերցնելով այնտեղ թողած թղթապանակը` պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Երևանի 3-րդ մաս թաղամասում գտնվող տատի տուն։
Նույն օրն ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ դանակահարվել և սպանվել է Տիգրան Հայրապետյանը։ Հասկացել է, որ Տիգրանը սպանվել է վերը նշված արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ տեղի ունեցած ծեծկռտուքի ընթացքում։ Այնուհետև լուրերից, ինչպես նաև իր ընկեր Մարտին Գևորգյանից իմացել է, որ նշված վիճաբանության ժամանակ ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանն իր ձեռքին եղած դանակով հարվածել և սպանել է Տիգրանին։
/հատոր 3, գ.թ. 18-20, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Գրիգոր Անդրանիկի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում։
2013թ. ապրիլի 09-ին, առավոտյան գնացել է դպրոց։ Ժամը 12։00-ի սահմաններում դասերն ավարտելուց հետո, իրենց դասարանի աշակերտներ, իր ընկերներ Խաչատուր Խաչատրյանի և Ֆելիքս Ամիրջանովի հետ դուրս են եկել դպրոցից։ ՀՊՃՀ-ի ճաշարանի մոտ հանդիպել է իր ընկեր Էմմանուել Թամամյանին և մի խումբ իրեն անծանոթ տղաների։ Իր հիշելով այդտեղ է եղել նաև իր ընկեր Մարտին Գևորգյանը։
Էմմանուելը պատմել է, որ իր համադասարանցի Հովհաննեսի հետ վիճաբանել է` ոտքերը դասասեղանին դնելու կապակցությամբ, որի պատճառով իրեն ծեծի են ենթարկել։
Այնուհետև, Էմմանուելի առաջարկով, վերջինիս ծեծի ենթարկողների հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, ինքը, Էմմանուելը, Խաչատուրը, Մարտինը, Ֆելիքսը, Ռոբերտ Սարգսյանը և Էմմանուելի հետ եղած մյուս տղաները գնացել են «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա շենքերից մեկի բակ, որտեղ հանդիպել են մի խումբ տղաների։ Նրանք նստած են եղել շենքի դիմացի տաղավարում։ Էմմանուելը կամ Ռոբերտը մոտեցել է այդ տղաներին և ասել, որ ցանկանում է նրանց հետ զրուցել։ Այդ տղաները դուրս են եկել տաղավարից և դիմել փախուստի։ Վազել են նրանց հետևից և իրենց հաջողվել է բռնել միայն Էմմանուելի համադասարանցի Կարենին, որին իրենց հետ եղած տղաներից մեկը հարվածել և գցել է գետնին։ Կարենը ցանկացել է բարձրանալ։ Այդ պահին ինքը հարվածել է նրա գլխի շրջանին, որից հետո մի քանի տղաներ հարվածներ են հասցրել նրան։ Դրանից հետո վազել է մյուս տղաների հետևից, սակայն նրանցից ոչ ոքի չի կարողացել բռնել։ Նկատել է, որ բղավելով դեպի իրենց կողմ է եկել մի կին, որից հետո բոլորը դիմել են փախուստի։
Վազել է Հայաստանի պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ, որտեղից Մարտինի և ևս 2 տղաների հետ պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են ՀՊՃՀ։ Այնուհետև գնացել է Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ, որտեղ հավաքվել են բոլոր տղաները։
Դրանից հետո տեղեկացել է, որ ախալքալաքցիները վիճաբանել են Ռոբերտ Խաչատրյանի և Էմմանուել Թամամյանի հետ։ Ինքը, Ֆելիքս Ամիրջանովը, Մարտին Գևորգյանը և ևս մի քանի տղաներ գնացել են Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել են ախալքալաքցիներին։ Նրանցից Սոկրատ անունով մեկը խոսել է Սարգիս Սարգսյանի հետ, որից հետո ձեռք ձեռքի են տվել և հաշտվել։
Այնուհետև, նույն խմբով Կորյուն փողոցով գնացել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։ Դրա մոտ են եղել ինքը, Էմմանուելը, Սարգիսը, Մարտինը, Ռոբերտ Սարգսյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Ֆելիքսը, Խաչատուրը և Տիգրան Հայրապետյանը, որին ճանաչել է Ռոբերտի և Մարտինի միջոցով։
Հավաքվածներով զրուցել են արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ գտնվող ծածկի տակ և այդ պահին Տերյան փողոցի կողմից իրենց վրա են հարձակվել 20-25 տղաներ։ Նրանց դիմացից քայլել է Էմմանուելի համադասարանցի Հայկ Աղամալյանը։ Վերջինս ասել է. «ովա խփել իմ ընկերոջը», որից հետո այդ տղաները հարձակվել են իրենց վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։
Իրենց հետ եղած տղաներից մի քանիսը դիմել են փախուստի և այդտեղ մնացել են ինքը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Մարտին Գևորգյանը և Տիգրան Հայրապետյանը։
Ծեծկռտուքի ընթացքում հարվածներ է ստացել մարմնի տարբեր մասերում։ Մոտ մեկ րոպե հետո ինչ-որ մեկը գոռացել է «Տիգրանը, Տիգրանը», որից հետո իրենց վրա հարձակվողները դիմել են փախուստի։ Վերջիններիս շարքում նկատել է Հայկի ընկեր Մովսես Շաբոյանին։
Դրանից հետո տեսել է, որ Տիգրանն ընկած է Տերյան փողոցի մայթի վրա, իսկ նրա մոտ կանգնած են եղել Մարտինը և Ռոբերտը, որոնք լաց են եղել, իսկ Մարտինը բղավել է` «Հայկո, էս ինչ արիր, գալու ենք Կոմիտասը տրաքցնենք» և հայհոյանքներ է հնչեցրել նրա հասցեին։ Մոտեցել է նրանց և տեսել, որ Տիգրանը կրծքավանդակի աջ շրջանում վնասվածք է ստացել, որից արյուն է հոսում։
Դրանից հետո ինչ-որ մեկը ստուգել է Տիգրանի զարկերակը և ասել, որ նա մահացել է։ Որոշ ժամանակ անց եկել է շտապօգնության ավտոմեքենան և Տիգրանին տեղափոխել են հիվանդանոց։ Այնուհետև իրենց մոտ է եկել Ֆելիքսը, որի հետ քայլել են դեպի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկ, որտեղից էլ գնացել է տուն։
Դրանից հետո վարժարանում հանդիպել է Մարտինին և հարցրել Հայկոյին հայհոյելու պատճառը։ Մարտինը պատասխանել է, որ տեսել է, որ արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում Հայկոն է իր ձեռքին եղած դանակով հարվածել Տիգրանի կրծքավանդակին և սպանել նրան։
Ինքը նկատել է, որ Հայկոյի ձեռքին ինչ որ իր կար` կողքը պահած, կարող էր դանակ լինել, սակայն ինքը չի տեսել։
Իրեն հայտնի է, որ Մովսես Շաբոյանը Վայքից է, նա Հայկոյի ընկերն է։
/հատոր 3, գ.թ. 204-206, հատոր 5, գ.թ. 121, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ֆելիքս Հարությունի Ամիրջանովի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում։
2013թ. ապրիլի 09-ի առավոտյան գնացել է դպրոց և ժամը 12։00-ի սահմաններում, դասերն ավարտելուց հետո, Գրիգոր Սարգսյանի հետ դուրս են եկել վարժարանից։ Հանդիպել են Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Էմմանուել Թամամյանին, որից տեղեկացել է, որ նրան նույն դպրոցի աշակերտները ծեծի են ենթարկել։ Հավաքվել են ՀՊՃՇՀ-ի մոտ։ Էմմանուելին ծեծի ենթարկողների հետ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով ինքը, Էմմանուել Թամամյանը, Խաչատուր Խաչատրյանը, Գրիգորը, Մարտին Գևորգյանը, Ռոբերտ Սարգսյանը և ևս մի քանի տղաներ գնացել են «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա շենքերից մեկի բակ։ Այդտեղ հանդիպել են 5-ից 7 տղաների։ Նրանք նստած են եղել շենքի դիմացի տաղավարում։ Իրենցից մեկը մոտեցել է այդ տղաներին և ասել, որ ցանկանում է նրանց հետ զրուցել, սակայն այդ տղաները դուրս են եկել տաղավարից և դիմել փախուստի։ Իր հետ եկած տղաները վազել են նրանց հետևից, իսկ ինքը քայլելով հետևել է նրանց։ Հասնելով «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի դիմացի հատվածը` տեսել է, որ բոլորը փախչում են։ Ինքը նույնպես դիմել է փախուստի և գնացել «Պոլիտեխնիկ»։ Այնուհետև Էմմանուելից իմացել է, որ վերջինս և Ռոբերտ Խաչատրյանը վիճաբանել են ախալքալաքցիների հետ։ Դրանից հետո իրենք սպասել են ներքևում, իսկ Էմմանուելը, Ռոբերտը, Մարտինը գնացել են Մատենադարանի մոտ, որից մոտ 15 րոպե հետո վերադարձել են։ Մարտինն ասել է, որ զրուցել և հաշտվել են ախալքալաքցիների հետ։ Դրանից հետո ինքը, Մարտին Գևորգյանը, Գրիգոր Սարգսյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Սարգիս Սարգսյանը, Խաչատուր Խաչատրյանը, Էմմանուել Թամամյանը և Տիգրան Հայրապետյանը գնացել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Վերջինիս հետ ծանոթացել է Մատենադարանի մոտից Տերյան փողոց գնալու ճանապարհին։
Քանի որ անձրև է եկել` կանգնել են արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ գտնվող ծածկի տակ։ Դրանից 10-15 րոպե հետո Տերյան փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել 20-25 տղաներ, որոնց առջևից քայլել է թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը, որի հետ ծանոթացել է շուրջ մեկուկես տարի առաջ։ Վերջինս ասել է` «ովա խփել մեր ընկերոջը», որից հետո այդ տղաները հարձակվել են իրենց վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։
Խառնաշփոթ իրավիճակ է ստեղծվել, որի ընթացքում հարվածել է ինչ-որ մեկի դեմքին։ Այդ պահին նկատել է, որ 4 տղաներ գալիս են իր ուղղությամբ, անցել է Տերյան փողոցի մյուս կողմը և գնացել «Պոլիտեխնիկի» բակ։ Նշված 4 տղաները հետապնդել են իրեն, նրանցից մեկը հարվածել է իր ոտքին, որի հետևանքով ինքը վայր է ընկել, իսկ այդ տղաները իրեն ծեծի են ենթարկել գետնին ընկած վիճակում և դիմել փախուստի։
Դրանից հետո իրեն է զանգահարել Գրիգորը և ասել, որ Ռոբերտի ընկեր Տիգրանին «խփել են», որից հետո վերադարձել է արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ և տեսել, որ Տիգրանն ընկած է Տերյան փողոցի մայթի վրա։ Նրա կրծքավանդակի շրջանում վնասվածք է նկատել, որից արյուն է հոսել։ Հավաքվել են անծանոթ մարդիկ, որոնցից մեկն ստուգել է Տիգրանի զարկերակը և ասել, որ նա մահացել է։
Որոշ ժամանակ անց եկել է շտապօգնության ավտոմեքենան և Տիգրանին տեղափոխել են հիվանդանոց։ Այնուհետև Գրիգորի հետ քայլել են Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկի մոտ։ Այնտեղից գնացել է տուն։
Դրանից հետո վարժարանում տեղի ունեցած խոսակցություններից տեղեկացել է, որ վիճաբանության ժամանակ դանակ է եղել Հայկի ձեռքին և նա է դանակահարել Տիգրանին։
/հատոր 3, գ.թ. 211-212, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Խաչատուր Աշոտի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում։
2013թ. ապրիլի 09-ին, առավոտյան, իր հայր Աշոտ Խաչատրյանի հետ գնացել են Արաբկիրի զինկոմիսարիատ, որից հետո ժամը 12։00-ի սահմաններում գնացել է վարժարան։ Այնտեղ մոտ 10-15 րոպե մնալուց հետո դուրս է եկել և ՀՊՃՀ-ի ճաշարանի մոտ հանդիպել է իր համադասարանցի Գրիգոր Սարգսյանին, վարժարանի աշակերտներ Ֆելիքս Ամիրջանովին, Մարտին Գևորգյանին, իր նախկին համադասարանցի Էմմանուել Թամամյանին և մի խումբ տղաների, որոնց մի մասին ճանաչել է միայն դեմքով։ Այդ ժամանակ Է. Թամամյանն ասել է, որ իր համադասարանցիները իրեն ծեծի են ենթարկել։
Դրանից հետո, Էմմանուելին ծեծի ենթարկողների հետ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով, ինքը, Էմմանուելը, Գրիգորը, Մարտինը, Ռոբերտ Սարգսյանը, Ֆելիքս Ամիրջանովը, Արամայիս Հարությունյանը և ևս մի քանի տղաներ գնացել են «Երևան» կինոթատրոնի մոտակա շենքերից մեկի բակ։ Այնտեղ հանդիպել են 7-8 տղաների։ Նրանք նստած են եղել շենքի դիմացի տաղավարում։ Էմմանուելը և Ռոբերտ Սարգսյանը մոտեցել են այդ տղաներին և ասել, որ ցանկանում են նրանց հետ զրուցել, սակայն այդ տղաները դուրս են եկել տաղավարից և դիմել փախուստի, իսկ իրենք վազել են նրանց հետևից։
Հասնելով «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի դիմացի հատված` տեսել է, որ իրենց հետ եղած տղաները բռնել և գետնին ընկած վիճակում ծեծի են ենթարկում ինչ-որ մեկին։ Ինքը մոտեցել և տեսել է, որ Մարտինը և Էմմանուելը հարվածներ են հասցնում այդ տղային։ Այդ ժամանակ լսել է կնոջ ձայն, որը գոռացել է «վեջացրեք», որից հետո իրենք դիմել են փախուստի։
Այնուհետև Մատենադարանի մոտ Էմմանուելից տեղեկացել է, որ ախալքալաքցիները վիճաբանել են նրա հետ, որից հետո զրուցել և հաշտվել են։ Մատենադարանի մոտից գնացել և հավաքվել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։ Այդտեղ են եղել ինքը, Գրիգոր Սարգսյանը, Ֆելիքս Ամիրջանովը, Մարտին Գևորգյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Ռոբերտ Սարգսյանը, Էմմանուել Թամամյանը, Տիգրան Հայրապետյանը, որին ճանաչել է դեմքով և իմացել է, որ նա Մարտինի ընկերն է։ Քանի որ անձրև է տեղացել` կանգնել են արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ գտնվող ծածկի տակ։ Դրանից մոտ 10 րոպե հետո Տերյան փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել մոտ 20 տղաներ, որոնցից մեկը գոռացել է «ովա խփել իմ ընկերոջը»։ Ճանաչել է նրան` նա եղել է Հայկ Աղամալյանը, որի ձեռքին դանակ է եղել։ Նկատել է, որ Էմմանուելը հետ-հետ է գնում։ Հասկացել է, որ այդ տղաները եկել են իրենց հետ կռվելու։ Բժշկական ուսումնարանի և Ազգային գրադարանի միջև ընկած ճանապարհով դիմել է փախուստի։ Այդ տղաներից մի քանիսը վազել են իր հետևից, սակայն չեն կարողացել բռնել, քանի որ շենքերից մեկի կամարանցումով անցել է Կորյուն փողոց, անցել է գետնանցումով և Երևանի պետական բժշկական համալսարանի դիմացից տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Նույն օրն ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում դանակահարվել և սպանվել է Տիգրան Հայրապետյանը։ Հասկացել է, որ վերջինս սպանվել է արագ սննդի կետի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում։ Հաջորդ օրը կրկին ինտերնետային կայքերից, ինչպես նաև վարժարանի ուսուցիչների և աշակերտների միջև շրջանառվող խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Տիգրանին դանակահարել և սպանել է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը։
/հատոր 4, գ.թ. 58-61, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Հովհաննես Սարգսի Մկրտչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորել է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցում։ Կարեն Հարությունյանը, Հայկ Աղամալյանը և Էմմանուել Թամամյանը հադիսանում են իր համադասարանցիները։
2013թ. ապրիլի 09-ին, դպրոցում, 2-րդ կամ 3-րդ դասաժամի ընթացքում ոտքերը դրել է դասասեղանի վրա և իր առջև նստած Էմմանուելին կատակով ասել, որ նա համբուրի իր ոտքը, որի կապակցությամբ իրենց միջև վիճաբանություն է առաջացել։
Դասամիջոցի ընթացքում պարզաբանումներ կատարելու համար գնացել է հարևանությամբ գտնվող դասարան, որտեղ ինքը և նույն դպրոցի աշակերտ Հրաչյա Տիգրանյանը հարվածներ են հասցրել Էմմանուել Թամամյանին, որից հետո վերջինս հեռացել է։ Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանի հետ դուրս է եկել դպրոցից և գնացել է տուն։
Այնուհետև ինչ-որ մեկը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Կարենին ծեծի են ենթարկել և նրանք գտնվում են Մատենադարանի մոտ։
Կարենին տեսնելու համար գնացել է Մատենադարան, որտեղ հանդիպել է նրան և իրեն անծանոթ 15-20 տղաների։ Զրուցել է Կարենի հետ։ Նա իրեն ասել է, որ Էմմանուելն ու նրա հետ եղած տղաներն իրեն ծեծի են ենթարկել։ Դրանից որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել նաև Հայկ Աղամալյանը։
Այնուհետև, հավաքված տղաներից մեկն ասել է, որ Էմմանուելը և նրա ընկերները գտնվում են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։ Դրանից հետո Տերյան փողոցի «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի կողքով քայլել են դեպի նշված արագ սննդի սպասարկման կետ, որտեղ ծեծկռտուք է սկսվել։ Ինքը չի նկատել, թե ով է սկսել ծեծկռտուքը և ինչպես, քանի որ տղաներից հետ է ընկել 5-10 մետր, սակայն ինքը նույնպես մասնակցել է վիճաբանությանը։ Վիճաբանությունը տևել է 1-2 րոպե, որի ընթացքում նկատել է Էմմանուել Թամամյանին։
Վիճաբանության ընթացքում հայհոյանքներ հնչել են, սակայն խառնաշփոթ իրավիճակի պատճառով չի նկատել, թե ով ում է հայհոյում։ Ինքը Հայկ Աղամալյանի գործողությունները չի նկատել, Տիգրան Հայրապետյանին չի ճանաչել։ Տեսնելով, որ բոլորը փախչում են` ինքը նույնպես դիմել է փախուստի և երթուղային տաքսիով գնացել է տուն։
Հետագայում ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում սպանվել է Տիգրան Հայրապետյանը, որի համար էլ ձերբակալվել է Հայկ Աղամալյանը։
/հատոր 1, գ.թ. 41-44, հատոր 5, գ.թ. 91-95, 103-105, 155, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա, տուժողի իրավահաջորդ Տիգրան Հայրապետյանի հայր Պատվական Սեյրանի Հայրապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ որդին սովորել է Երևանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի «Կառավարում» ֆակուլտետի 3-րդ կուրսում։ 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 15։00-ին զանգահարել է Տիգրանին` նրա գտնվելու վայրի մասին տեղեկանալու նպատակով։ Որդին պատասխանել է, որ գտնվում է «Պոլիտեխնիկ»-ի մոտ և սպասում իր ընկեր Ռոբերտ Խաչատրյանին, որպեսզի վերջինիս հետ գնան տուն։ Նույն օրը, ժամը 15։41-ին, Երևանի թիվ 1 համալսարանական հիվանդանոցից իրեն զանգահարել է մի կին և հայտնել, որ Տիգրանը վնասվածք է ստացել և գտնվում է հիվանդանոցում։ Անմիջապես գնացել է հիվանդանոց, որտեղ որդուն տեսել է արդեն մահացած վիճակում։ Տեղեկացել է, որ մինչ այդ տեղի ունեցած վիճաբանությունների պատճառով ծագած նոր վիճաբանության ընթացքում Տիգրանին դանակահարել և սպանել են։
2013թ. ապրիլի 11-ին Տիգրանի ընկեր Ռոբերտ Խաչատրյանն իրեն պատմել է, որ վիճաբանությունը սկսվելուց առաջ ինչ-որ մեկը ձեռքով հարվածել է քթի շրջանին, որի հետևանքով վայր է ընկել։ Ընկած վիճակում լսելով Տիգրանի «ախ» բացականչությունը` շրջվել է դեպի նա և Տիգրանի ձախ կողմում տեսել սպիտակ վերնաշապիկով, մկանոտ կազմվածքով մի երիտասարդի, որը բռնած է եղել Տիգրանի ձախ թևի վերին հատվածից, իսկ վերջինիս աջ կողմում նկատել է համեմատաբար բարձրահասակ մեկին։ Այդ պահին բռնել է Տիգրանի ձախ կողմում գտնվող տղայի պարանոցից, քաշելով վերջինիս պոկել է Տիգրանից, սակայն այդ երիտասարդը կարողացել է դուրս պրծնել նրա ձեռքից։ Վիճաբանությունից առաջ և դրա ժամանակ արագ սննդի կետի սպասարկման կետի մոտ գտնվել են Ռոբերտը, Տիգրանը, Մարտինը, որն ականատես է եղել Տիգրանի սպանությանը, Խաչատուրը, Ռոբերտի կնքահոր որդի Վահեն, Կոմիտասի պողոտայի բնակիչ Ռոբերտը, Երևանի 3-րդ մաս թաղամասի բնակիչ Սարգիսը, Էմմանուելը և ևս մի քանի տղաներ։
Դեպքից մոտ մեկ շաբաթ անց Մարտին Գևորգյանն իրեն պատմել է, որ գտնվել է արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ եղած սառնարանի մոտ։ Դրա և արագ սննդի սպասարկման կետի դիտանցքից տեսել է Տիգրանին դանակահարած Հայկին` դանակը բացած վիճակում ձեռքին պահած, որի հետևից եկած մոտ 15 տղաները շրջապատել են իրենց։ Այդ տղաների մեջ է եղել նաև Հովհաննեսը, որը դասարանում ոտքերը դրել է սեղանին և Էմմանուելին ասել, որ վերջինս համբուրի իր ոտքերը, որից էլ առաջացել է վիճաբանությունը։
«Բուդուլ» մականունով Արթուրի մասին ասել է Արմեն Խաչատրյանը։ Նա մասնակից է եղել, հանդիպել են «Մալիբու»-ի մոտ, նրա ընկերներից է Սուրեն Ղազարյանը, եղել են Կարենը, Երկաթուղայինների Դավիթը, մյուս Դավիթը և Հայկը։
Ռոբերտն իրեն ցույց է տվել Հայկի նկարները, որտեղ նա ընկերոջ հետ է եղել` անունը «Բայեց», ով մյուս ամբաստանյալ Դավիթն է։ Ռոբերտը պատմել է, որ մինչ այդ, գաղութում, ճանաչման ժամանակ չգիտի, թե ինչ է կատարվել իր հետ և չի ճանաչել Հայկին։ Երբ հետ է եկել` ճանաչել է, բայց արդեն ուշ է եղել։
Վահե Մկրտչյանն իրականում քայլել է Տերյան փողոցով և տեսել է խմբին, սակայն չի հայտնում այդ մասին։
Իրականում հանցավոր խմբի մոտ եղել են բազմաթիվ ծակող-կտրող գործիքներ և վկաները տեսել են այդ։
Խմբի մեջ եղել են ոստիկանության աշխատակիցների որդիներ, որոնք գործից դուրս են մնացել, որի մասին ասել է ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի մայր Նարինե Արիստակեսյանը։
Արմեն Խաչատրյանը պատմել է, որ ինքն է գտել սպանողին` Հայկին և այդ մասին ասել է «օպերներին»։
Գրիգորը պատմել է, որ ամբաստանյալ Հ. Աղամալյանն իր դիմացով անցել է և հարվածել է Տիգրանին և եթե ինքը մի մետր առաջ լիներ` կարգելեր։ Ինքը ձեռքը պարզել է առաջ և փորձել է խոչընդոտել, սակայն չի հաջողվել, քանի որ հեռու է եղել։ Ռոբերտը Հայկի նկարն իրեն ցույց տալուց հետո, ճանաչման ժամանակ նրան չի ճանաչել, որը պատճառաբանում է նրանով, որ «տղայական օրենքներով» պարզապես ասել է, թե չի ճանաչում։ Ռոբերտ Խաչատրյանի նկարագրած, Տիգրանի աջ կողմում գտնված անձը շատ նման է ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանին։ Դավիթ Մանուկյանի մասով դատարանում ցուցմունքներ հնչել են։ Ռոբերտ Խաչատրյանը և Արմեն Խաչատրյանն ասել են իրեն, որ «Բայեց» մականունով անձը Դավիթ Մանուկյանն է։ Նա ակտիվ մասնակցել է կռվին, Ռոբերտին ասել է, որ Տիգրանին Հայկը չի սպանել։
/հատոր 1, գ.թ. 189-190, 232-234, հատոր 3, գ.թ. 22-25, հատոր 5, գ.թ. 39-40, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Տիգրան Սամվելի Կոշեցյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. ընդունվել և սովորել է Երևանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի «Մաթեմատիկական մեթոդները և մոդելները տնտեսագիտության մեջ» ֆակուլտետում։
2013թ. հունիսի 19-ին զորակոչվել է ՀՀ զինված ուժեր և ծառայում է Վանաձոր քաղաքում գտնվող թիվ 63853 զորամասում։ 2013թ. ապրիլի 09-ի առավոտյան գնացել է համալսարան, որտեղից, դասերն ավարտելուց հետո գնացել է տուն։ Զանգահարել է իր հորեղբոր որդի, ՀՊՃՀ-ի ուսանող Հարություն Կոշեցյանին և պայմանավորվել հանդիպել վերջինիս հետ Երևանի «Նաիրի» կինոթատրոնի մոտ։ Ժամը 14։30-ից 15։00-ն ընկած ժամանակահատվածում դուրս է եկել տնից և միայնակ, Մաշտոցի պողոտայով գնացել «Նաիրի» կինոթատրոնի մոտ։ Տեսնելով, որ Հարությունն այնտեղ չէ` կրկին զանգահարել է նրան և տեղեկացել, որ վերջինս դեռևս ՀՊՃՀ-ում է։ Ցանկացել է գնալ նրա մոտ և Կորյունի փողոցով, Մատենադարանի դիմացի հատվածով քայլել է դեպի «Ցիտադել» բիզնես կենտրոն։ Ճանապարհին նկատել է նույն փողոցով քայլող 20-25 տղաների։ Նրանց մեջ տեսել է իրենց բակի բնակիչ, «Տուրո» մականունով Արտավազդ Դավթյանին և մոտեցել է նրանց։ «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտից թեքվել են դեպի Տերյան փողոց։ Արտավազդին ասել է, որ հետո կհանդիպեն և «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի կողքի մայթով քայլել է դեպի վերև, իսկ վերջինս և նրա հետ եղած տղաներն անցել են փողոցը և քայլել մյուս մայթով։
Երբ հասել է Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի դիմաց` փողոցի հակառակ մայթով քայլող տղաների մեջ նկատել է իրենց բակի մյուս բնակիչ, իր ընկեր Ավետիս Վարդանյանին և անցել փողոցը։ Մինչև ինքն անցել է փողոցը, այդ տղաները թեքվել և մոտեցել են մանկավարժական ուսումնարանի հետին մասում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետին։ Գրեթե հավասարվել է Ավետիսին, երբ նկատել է, որ վերջինս, Արտավազդը և իր ծանոթ Կարեն Հարությունյանը Աբովյան փողոցի ուղղությամբ վազել են ինչ-որ մեկի հետևից։ Ինքը նույնպես վազել է նրանց հետևից։ Երբ հասել են մոտակա շենքերի բակ` փախչող տղան շենքերից մեկը երկկողմանի մուտքի մի կողմից մտել, մյուս կողմից դուրս է եկել և դիմել է փախուստի։ Իրենք կանգ են առել նշված շենքի դիմաց, ցանկացել են վերադառնալ արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ, սակայն այդ պահին նկատել է, որ իրենց ուղղությամբ վազում են իրեն անծանոթ երկու տղաներ, որոնցից մեկը հասնելով իրենց` ասել է «խփել եմ, փախեք» կամ «խփել եմ, հետ մի գնացեք»։
Այդ ժամանակ ինքը, Արտավազդ Դավթյանը, Ավետիս Վարդանյանը և Կարեն Հարությունյանը շենքի երկկողմանի մուտքով դուրս են եկել Կորյուն փողոց, որտեղ կանգնեցրել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա։ Ինքը նստել է այդ ավտոմեքենայի դիմացի, իսկ վերջիններս` հետևի նստատեղերին։ Ավտոմեքենայի դուռը դեռևս եղել է բաց վիճակում, երբ ավտոմեքենայի աջ կողմից Կարենին է մոտեցել «խփել եմ, փախեք» կամ «խփել եմ, հետ մի գնացեք» արտահայտությունը հնչեցրած տղայի հետ եղած երկրորդ տղան և Կարենին է տվել սև գույնի, փակված վիճակում մոտ 10 սմ երկարությամբ մի դանակ, որից հետո Կարենը փակել է ավտոմեքենայի դուռը և իրենք հեռացել են։
Կարենին հարցրել է, թե ինչու նա վերցրեց դանակը, սակայն չի հիշում, թե վերջինս ինչ է պատասխանել։ Քանի որ նստած է եղել դիմացի նստատեղին, չի տեսել, թե Կարենն ինչ է արել նշված դանակը և դրանից հետո ինչ-որ մեկն այն վերցրել է, թե ոչ։
Տաքսի ավտոմեքենայով Մաշտոցի պողոտայով գնացել են դեպի Ամիրյան փողոց։ Ճանապարհին ինչ-որ մեկը զանգահարել է տղաներից մեկին և ասել, որ վիճաբանության ժամանակ մարդ է սպանվել։ Իրենք շփոթվել են, իջել տաքսի ավտոմեքենայից և գնացել տարբեր ուղղություններով։
/հատոր 5, գ.թ. 30-32, 33, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Ավետիս Վարդանի Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ավարտել է Երևանի թիվ 57 դպրոցի 8-րդ դասարանը։
2013թ. ապրիլի 09-ին ժամը 11։00-ի սահմաններում դուրս է եկել տնից, թիվ 57 դպրոցի բակում հանդիպել ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Կարեն Հարությունյանին և զրուցել նրա հետ։
Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել իր ընկեր, «Տուրո» մականունով Արտավազդ Դավթյանը։ Դրանից հետո վերջինիս հետ գնացել են դեղատուն, դեղահաբեր են գնել մոր համար և տարել նրա աշխատավայր, Խորենացի փողոցում գործող «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառ։ Երբ վերադարձել են` Կարենն արդեն այնտեղ չի եղել։ Մի քանի անգամ զանգահարել է Կարենի հեռախոսահամարին` նրա գտնվելու վայրն իմանալու նպատակով, քանի որ Կարենի անհանգիստ վիճակից հասկացել է, որ ինչ-որ բան է պատահել։
Դրանից հետո Արտավազդի հետ գնացել են Հանրապետության փողոցում գտնվող հագուստի խանութ, որից հետո վերադարձել են իրենց բակ։ Այդ ժամանակ վերջինս ասել է, որ «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ գտնվող բժշկական քոլեջում գործ ունի, քանի որ վերջինս սովորում է նշված քոլեջում։ Դրանից հետո Արտավազդի հետ իրենց բակից ոտքով գնացել են Կորյուն փողոց, որտեղ մինչև «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ հասնելը` հանդիպել են Կարենին և մոտ 20 տղաների։ Նրանցից ճանաչել է միայն Հովհաննես Մկրտչյանին։ Իրենք միացել են այդ տղաներին։
Կարենին հարցրել է, թե ինչ է պատահել, սակայն վերջինս ստույգ ոչինչ չի պատասխանել և տվել է խուսափողական պատասխաններ։ Որպեսզի իր հետևից խոսակցություններ չլինեն` ստիպված մնացել է Կարենի հետ, քանի որ հասկացել էր, որ ինչ-որ բան է պատահել։ Որոշ ժամանակ անց բոլորը քայլել են դեպի «Ցիտադել» բիզնես կենտրոն։ Ինքը և Արտավազդը հետևել են նրանց։ Այդ Ժամանակ նկատել է, որ խմբի դիմացից քայլում է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը, որի հետ մտերիմ չի եղել, սակայն հաճախ հանդիպել են իրենց բակում։ «Ցիտադել»-ի մոտից թեքվել են դեպի Տերյան փողոց, բարձրացել քիչ վերև, դիմացի մայթին գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ, որտեղ կանգնած են եղել 10-15 տղաներ։ Հայկը և նրա կողքից քայլող տղաները մոտեցել են նրանց, իսկ ինքը և Արտավազդը մի քանի քայլ անցել են նրանց կողքից դեպի Աբովյան փողոց։
Այդ ժամանակ ասել են` «ով է խփել իմ ընկերոջը», բայց չի հիշում, թե ով է գոռացել, որից հետո նկատել է, որ տղաների կանգնած հատվածում խառնաշփոթ է, նրանք քաշքշում էին միմյանց, գոռգոռում։ Դրանից մոտ մեկ րոպե հետո բոլորը սկսել են փախչել տարբեր ուղղություններով։
Ինքն ու Արտավազդը նույնպես փախուստի են դիմել Աբովյան փողոցի ուղղությամբ։ Նույն ուղղությամբ փախուստի են դիմել նաև այլ տղաներ։ Հասնելով մոտակա շենքերից մեկի մոտ` երկկողմանի մուտքով դուրս են եկել դեպի Կորյուն փողոց, որտեղից տաքսի են կանգնեցրել։ Այդ ավտոմեքենան նստելուց առաջ տեսել է իր ընկեր Տիգրան Կոշեցյանին և Կարեն Հարությունյանին։ Վերջիններս նույնպես նստել են նույն ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո ինչ-որ մեկը կանգնել է ավտոմեքենայի կողքին, զրուցել Կարենի հետ և ինչ-որ բան փոխանցել նրան։ Այդ ավտոմեքենայով գնացել են Մաշտոցի պողոտա, որտեղ ինքն իջել է, քայլել է մոտ 10 րոպե, որից հետո գնացել է Քանաքեռ` մորաքրոջ բնակարան։
Մաշտոցի պողոտայով քայլելու ժամանակ իրեն է զանգահարել մայրը և ասել, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում մարդ է սպանվել։
Վիճաբանության ընթացքում հայհոյանքներ են հնչել, նկատել է, որ վիճաբանությանը միջամտել է մոտ 65 տարեկան մի անծանոթ կին։ Նույն և հաջորդ օրը ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը սպանել է Տիգրան Հայրապետյանին։
/հատոր 5, գ.թ. 44-48, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Արտավազդ Վարդանի Դավթյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. ապրիլի 09-ի առավոտյան իրեն է զանգահարել իր ընկեր Ավետիս Վարդանյանը, որից հետո ըստ պայմանավորվածության հանդիպել են Երևանի թիվ 57 դպրոցի բակում։ Նույն տարածքում հանդիպել են ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Կարեն Հարությունյանին։ Կարենի հետ զրուցելուց հետո Ավետիսի հետ գնացել են դեղատուն, ապա վերջինիս մոր աշխատավայր` Խորենացի փողոցում գտնվող «Ոսկու աշպարհ» տոնավաճառ։
Այնուհետև գնացել են Հանրապետության փողոցում գտնվող հագուստի խանութ, որտեղից էլ գնացել են Կորյուն փողոց` այդ փողոցում գտնվող բժշկական քոլեջից իր բժշկական խալաթը վերցնելու նպատակով։ Կորյուն փողոցում հանդիպել են Կարենին և մի խումբ տղաների, որոնք քայլել են «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի ուղղությամբ։ Մոտեցել է Կարենին և հարցրել, թե ինչ է պատահել, սակայն վերջինս պատասխանել է` «համբերի»։ Դրանից հետո, քայլելու ընթացքում նկատել է իրենց բակի բնակիչ Տիգրան Կոշեցյանին։ Վերջինս իրենից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ ինքը պատասխանել է, որ ոչինչ չգիտի։ Տիգրանն ասել է, որ գնում է ՀՊՃՀ-ում սովորող եղբորը տեսնելու։
Դրանից հետո Կարեն Հարությունյանի և մնացած տղաների հետ գնացել են «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ։ Այդտեղից Տերյան փողոցով բարձրացել են բժշկական քոլեջի վերևի հատվածում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ, որտեղ հանդիպել են իրեն անծանոթ մոտ 10 տղաների։ Իրենց առջևից քայլող տղաների շարքում են եղել Կարեն Հարությունյանը, ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտներ Հայկ Աղամալյանը, Հովհաննես Մկրտչյանը։ Նրանք մոտեցել են այդ տղաներին և նրանց միջև ծեծկռտուք է սկսվել։ Նրանք գոռգոռացել և հայհոյել են, խառը հարվածներ են հասցրել միմյանց։ Ինքը մնացել է տեղում կանգնած և չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում։ Մոտ մեկ րոպե հետո բոլորը սկսել են փախչել։ Ինքը նույնպես Աբովյան փողոցի ուղղությամբ դիմել է փախուստի դեպի մոտակա շենքերի բակ։
Վազելու ընթացքում նկատել է Ավետիսին և նրան ասել, որ հեռանան։ Միասին վազելով, մոտակա շենքի մուտքով անցել են Կորյուն փողոց։ Այդտեղ կամ մինչև շենքի մուտքով անցնելը հանդիպել է Կարեն Հարությունյանին և Տիգրան Կոշեցյանին։ Կորյուն փողոցում կանգնեցրել են տաքսի ավտոմեքենա և ինքը, Ավետիսը, Տիգրանը և Կարենը նստել են դրա մեջ։ Տիգրանը նստել է տաքսի մեքենայի առջևի նստատեղին, իսկ իրենք` հետևի։ Այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը մոտեցել է տաքսի ավտոմեքենային և ինչ-որ բան փոխանցել Կարենին, որն էլ դա գցել է ոտքերի տակ` ավտոմեքենայի մեջ։ Հետքրքրությունից դրդված նայել և տեսել է, որ դա դանակ է։ Վերցրել է դանակը, նայել և նորից այն գցել է Կարենի ոտքերի տակ։
Դրանից հետո չի տեսել, թե ինչ-որ մեկը վերցրե՞լ է այն, թե՞ ոչ, դանակը մնացե՞լ է այդ ավտոմեքենայի մեջ, թե՞ ոչ։ Իրենք ուղևորվել են Մաշտոցի պողոտա, որտեղ իջել են ավտոմեքենայից և գնացել տարբեր ուղղություններով։
Դրանից երկու օր հետո ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը սպանել է մի տղայի։ Այդ ժամանակ հասկացել է, որ արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում մարդ է սպանվել։
/հատոր 5, գ.թ. 50-53, 62, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Մովսես Էդգարի Շաբոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է Երևանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի «Հաշվապահական հաշվառում և աուդիտ» ֆակուլտետում։ Հայկ Աղամալյանին ճանաչում է շուրջ 3 տարի։ Վերջինս իր ընկերն է։
2013թ. ապրիլի 09-ին ժամը 12։00-ի սահմաններում իր ընկեր Վազգեն Պետրոսյանի հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ տեղեկացել է, որ նա գնալու է Երևանի Բանգլադեշ թաղամաս` իր ընկեր Մհերի ընկերուհուն վիրավորած անձի հետ պարզաբանումներ կատարելու։ Վազգենին ասել է, որ ինքը նույնպես կգնա Բանգլադեշ, որից հետո դուրս է եկել տնից, բակում հանդիպել մյուս ընկեր Արմանին և վերջինիս ընկեր Նորոյին։ Նրանց հետ, Մոնումենտում ծաղկի խանութ ունեցող Միքայելի ավտոմեքենայով գնացել են Բանգլադեշ, որտեղ հանդիպել են Վազգենին, Մհերին, Հայկ Աղամալյանին, նրա ընկերոջը` որին չի ճանաչել և Վազգենի ընկեր Վահանին։ Մհերի ընկերուհուն վիրավորած անձին չեն տեսել։ Քանի որ ընդհանուր ծանոթներ են ունեցել` խոսել են նրանց հետ և հասկացել միմյանց։ Մինչ այդ, հեռախոսով խոսելու ժամանակ, խոսակցություններից հասկացել է, որ Հայկ Աղամալյանի մոտ դանակ կա, իսկ վերջինիս ընկերը նրան ասել է, որ դեն նետի դանակը, այն պետք չէ, սակայն նա ոչինչ չի պատասխանել։
Այդ ընթացքում Հայկին հաճախակի զանգահարել են և նա էլ զանգեր է կատարել իրենց հեռախոսահամարներից։ Հայկից իմացել են, որ նրա դպրոցական ընկերների հետ կապված ինչ-որ խնդիր է ծագել, որի համար վերջիններս Հայկին կանչում էին իրենց մոտ։ Իրենք Հայկին փորձել են համոզել, որպեսզի վերջինս չգնա, քանի որ նրա դպրոցական ընկերների մասին վատ տեղեկություններ էին ստացել։ Հայկն իր ընկերներից մեկի հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ ասել է, որ ինքը չի գնալու, որ նրանք ինքնուրույն լուծեն իրենց խնդիրները։ Դրանից հետո ինքը, Արմանը, Նորոն, Հայկը և նրա ընկերը նույն ավտոմեքենայով ուղևորվել են տուն։ Մատենադարանի կողքով անցնելու ժամանակ նկատել են մի խումբ տղաների, որոնց շարքում Հայկը նկատել է իր դպրոցական ընկերներին։ Նրանց տեսնելով` Հայկը ցանկություն է հայտնել իջնել ավտոմեքենայից, սակայն իրենք ասել են, որ պետք չէ իջնել և անցել են նրանց կողքով։ Երբ հասել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ` Հայկն ասել է, որ «գեղեցիկ չէ չգնալը» և իջել է ավտոմեքենայից։ Հայկին չնեղացնելու և մենակ չթողնելու համար իրենք նույնպես իջել են ավտոմեքենայից և նրա հետ գնացել Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել են 30-35 տղաների։ Մոտենալով նրանց` Հայկը բարևել է նրանցից մի քանիսին, իսկ ինքը, Արմանը և Նորոն կանգնել են մի կողմի վրա, քանի որ ոչ ոքի չեն ճանաչել։ Դրանից մոտ 5 րոպե հետո Հայկը և նշված տղաները քայլել են դեպի «Ցիտադել» բիզնես կենտրոն։ Իրենք հետևել են նրանց։ «Ցիտադելի» մոտից Տերյան փողոցով քայլել են դեպի վերև և այդ ընթացքում Հայկը և նրան կողքին քայլող տղաներն իրենցից բավականին առաջ են ընկել։ Տերյան փողոցով քայլելու ժամանակ արագ սննդի սպասարկման կետի մոտից վիճաբանության ձայներ են լսել։ Արագ քայլերով մոտեցել են և տեսել, որ այդտեղ խառնաշփոթ է, մի քանի տղաներ կռվում և քաշքշում են միմյանց։ Ինքը, Արմանը և Նորոն փորձել են բաժանել կռվողներին։ Դրանից մի քանի վայրկյան հետո բոլորը սկսել են փախչել տարբեր ուղղություններով։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած է եղել արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածում, իսկ դրանից քիչ վերև` մայթի վրա նկատել է Տիգրան Հայրապետյանին, որն այդ պահին ընկել է գետնին։
Տիգրանին ճանաչել է համալսարանից, սակայն նրա հետ շփում չի ունեցել։ Տիգրանի մոտ հավաքվել են անծանոթ մարդիկ։ Ինքը, Արմանը և Նորոն փախուստի չեն դիմել, մոտեցել են Տիգրանին և տեսել, որ նա կրծքավանդակի շրջանում վնասվածք է ստացել և արյունահոսում է։ Հավաքվածները, ինչպես նաև Արմանը արագ սննդի սպասարկման կետից ջուր են բերել և փորձել են օգնություն ցույց տալ, զանգել շտապօգնություն։ Տեսնելով Տիգրանին այդ վիճակում` վախեցել է։ Արմանին և Նորոյին առաջարկել է գնալ, որից հետո տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։
Նույն օրը ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում դանակահարվել և սպանվել է Տիգրան Հայրապետյանը։ Հաջորդ օրը նույն կայքերից տեղեկացել է, որ Տիգրանի սպանության համար ձերբակալվել է Հայկ Աղամալյանը։ Այդ ժամանակ հասկացել է, որ Հայկն է իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Տիգրանի կրծքավանդակին։ Դեպքից որոշ ժամանակ անց տարբեր խոսակցություններից նույնպես իմացել է, որ Տիգրանին դանակահարել և սպանել է Հայկը։
Ինքը Գրիգոր Սարգսյան անունով անձի չի ճանաչում։
/հատոր 4, գ.թ. 199-202, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Արման Արմենի Պատանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 11։00-ից 12։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իրենց բակում հանդիպել է իր ընկեր Նորիկին, որից հետո հանդիպել են իր մյուս ընկեր Մովսես Շաբոյանին։ Վերջինս իրենց ասել է, որ Վազգենի ընկեր Մհերի ընկերուհուն նեղացնելու շուրջ պարզաբանումներ կատարելու համար գնալու է Բանգլադեշ թաղամաս։ Մովսեսին մենակ չթողնելու համար ինքը և Նորիկը պատահական տաքսի ավտոմեքենայով Մովսեսի հետ գնացել են Բանգլադեշ, որտեղ հանդիպել են Վազգենին, Վահանին, Կոմիտասի բնակիչ Հայկ Աղամալյանին, նրա ընկեր Դավիթ Մանուկյանին, ում մականունը «Բայեց» է և ևս մի քանի տղաների, որոնց չի հիշում։
Հայկին և Դավիթին ճանաչում է շուրջ 2 տարի, նրանց հետ մտերիմ չէ, սակայն երբեմն շփվել են։ Այդ ժամանակ ինչ-որ տղաներ են եկել և զրուցել իրենց հետ եղած տղաների հետ, հասկացել են միմյանց առանց վիճաբանության։ Այդ ընթացքում Հայկը հաճախակի հեռախոսազրույցներ է ունեցել, որոնցից հասկացել է, որ նրա ընկերների հետ կապված ինչ-որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել։
Դրանից հետո ինքը, Նորիկը, Մովսեսը, Հայկը և նրա ընկեր Դավիթը տուն գնալու նպատակով ճանապարհ են ընկել։ Ճանապարհին Հայկն ասել է, որ իր ընկերների հետ կապված վիճաբանություն է տեղի ունեցել և ցանկանում է գնալ նրանց մոտ։ Մովսեսը նրան փորձել է համոզել, որ չգնա և նրա ընկերներն այս անգամ ինքնուրույն լուծեն իրենց խնդիրները` ավելացնելով, որ տեսնեն, թե ինչ կարող են անել նրա ընկերներն առանց Հայկի, սակայն վերջինս չի համաձայնել։
Մատենադարանի դիմացի հատվածով անցնելու ժամանակ Հայկը նկատել է ընկերներին և ասել, որ կնեղանա, եթե նրան չթողնեն գնալ ընկերների մոտ։ Տերյան փողոցում կանգնեցրել են ավտոմեքենան։ Հայկը և նրա ընկեր Դավիթը իջել են ավտոմեքենայից։ Հայկին մենակ չթողնելու համար մեքենայից իջել է նաև Մովսեսը, իսկ ինքը և Նորիկը գնացել են Մովսեսի հետ։ Մատենադարանի մոտ հանդիպել են 25-30 իրեն անծանոթ տղաների։ Հայկը բարևել է նրանցից մի քանիսին, որոնք վերջինիս ինչ-որ բան են պատմել։ Դրանից մոտ 10 րոպե հետո Հայկը և հավաքված տղաները քայլել են «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի ուղղությամբ, որի մոտ հասնելուց հետո Հայկը և նրա հետ քայլող տղաներն անցել են փողոցը, իսկ ինքը և Նորիկը հետիոտնի համար նախատեսված անցումի մոտ սպասել են կանաչ լույսի։ Հայկը և նրա հետ եղած տղաներն այդ ընթացքում Տերյան փողոցով բարձրացել են դեպի վերև և թեքվել դեպի նույն փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի ուղղությամբ։ Փողոցն անցնելու ժամանակ նշված արագ սննդի սպասարկման կետի մոտից լսել են վիճաբանության ձայներ, գոռգոռոցներ և հայհոյանքներ։ Դեպի ձայները մի քանի քայլ անելուց հետո նկատել է, որ արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ, մայթի վրա խառնաշփոթ է և բոլորը դիմում են փախուստի։ Արագ քայլերով մոտեցել են և տեսել, որ մայթի վրա ընկած է իրեն անծանոթ մի տղա, իսկ նրա շուրջ հավաքված են մի քանի տղաներ, որոնք, ինչպես հասկացել է, գետնին ընկած տղայի ընկերներն են եղել։ Հավաքվել են նաև կանայք և փորձել են օգնություն ցույց տալ։ Նրանցից մեկն իրեն ջուր է տվել, որն ինքը փոխանցել է գետնին ընկած տղայի մոտ կանգնած մեկ այլ կնոջ։ Դրանից հետո ինքը, Մովսեսը և Նորիկը տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Այնուհետև ինտերնետային կայքերից իմացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում սպանել են մի տղայի, որի անունը չի հիշել, իսկ հետագայում ինչ-որ մեկից իմացել է, որ նշված սպանության համար ձերբակալվել է Հայկը։
/հատոր 5, գ.թ. 84-88, դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Կարեն Հմայակի Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ մինչև 2013թ. ապրիլի 09-ը սովորել է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի 11-րդ դասարանում։
2013թ. ապրիլի 09-ին, 2-րդ` մաթեմատիկայի դասաժամի ընթացքում նկատել է, որ իր համադասարանցիներ Հովհաննես Մկրտչյանը և Էմմանուել Թամամյանը վիճաբանում են։
Դասաժամն ավարտվելուց հետո Հովհաննես Մկրտչյանի, Էմմանուել Թամամյանի, Հրաչյա Տիգրանյանի և նույն դպրոցի 11-րդ դասարանի մի քանի աշակերտների հետ գնացել են իրենց դասարանի հարևանությամբ գտնվող դասարան, Հրաչյան բռունցքով մեկ անգամ հարվածել է Էմմանուելի դեմքն, իսկ Հովհաննեսը մեկ անգամ ոտքով հարվածել է Էմմանուելին կողքի շրջանում։ Դրանից հետո վերջինս դուրս է եկել դասարանից` ասելով, որ հետո կխոսեն։
Մեկ դասաժամ անց ինքը և Հովհաննես Մկրտչյանը գնացել են «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի դիմացի բակ, որտեղից վերջինս գնացել է տուն։
Այնուհետև, նշված տարածք են եկել այդ բակի և կողքի բակի տղաները, որոնց ճանաչում է միայն դեմքով։ Որոշ ժամանակ անց Էմմանուելն իր ընկերների հետ մոտեցել է իրենց։ Իրենք դիմել են փախուստի, սակայն «Ոսկու աշխարհ» տոնավաճառի դիմացի մայթի վրա իրեն բռնել և ծեծի են ենթարկել։ Իրեն ծեծի ենթարկողներից ճանաչել է Էմմանուելին և Խչոյին։ Միջադեպին միջամտել են անծանոթ մարդիկ, որից հետո դիմել են փախուստի։
Այնուհետև, գնացել է Մաշտոցի պողոտայի «Պավիլիոն» կոչվող բակ, որտեղ հանդիպել է մոտ 10 տղաների, որոնց չի հիշում։ Նշված բակ է եկել նաև Հովհաննես Մկրտչյանը։ Այդ ժամանակ Հրաչյան զանգահարել է Հովհաննեսին և ասել, որ ինքը և իր ծանոթ ախալքալաքցիները Մատենադարանի մոտ են։ Նա ասել է, որ գնան այնտեղ և զրուցեն ախալքալաքցիների հետ։ Հավաքվածներով գնացել են Մատենադարանի մոտ և հանդիպել Հրաչյային և ախալքալաքցիներին։ Այդ ընթացքում Հովհաննեսին է զանգահարել Հայկ Աղամալյանը և որոշ ժամանակ անց նա միացել է իրենց։
Ախալքալաքցիներից մեկը հայտնել է, որ Էմմանուելը և նրա ընկերները Տերյան փողոցում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ են։ Մոտ 20 հոգով` ինքը, Հայկ Աղամալյանը, Հովհաննես Մկրտչյանը, Հայկի ընկեր Դավիթ Մանուկյանը, Երկաթուղայիններ փողոցի բնակիչ Դավիթը, կինոերևանցիներ Ավետիս Վարդանյանը, «Տուրո» մականունով Արտավազդ Դավթյանը և մեկ այլ կինոերևանցի, որի անունը որքանով հիշում է` Տիկո է, մոտ 10 իրեն անծանոթ ախալքալաքցիներ և թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ, «Բուդուլ» մականունով Արթուրը, գնացել են Տերյան փողոցում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։
Հայկը քայլել է իրենց առջևից։ Երբ հասել են նշված արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ կանգնած Էմմանուել Թամամյանին, Մարտին Գևորգյանին, Խաչատուր Խաչատրյանին և ևս 7-10 տղաների` Հայկը հարցրել է, թե «ովա խփել իմ ընկերոջը», հարվածել է նրանցից մեկին, որից հետո իրենք հարձակվել են այդ տղաների վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։
Էմմանուելի ընկերների մեջ նկատել է վերջինիս հետ իրեն ծեծի ենթարկած Խչոյին։ Երեք հոգի կինոերևանցիների հետ հետապնդել է նրան մինչև մոտակա շենքի մուտքը, սակայն չեն կարողացել նրան բռնել։
Երբ ցանկացել են վերադառնալ արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ` նկատել է, որ դեպի իրենց կողմ են գալիս Հայկ Աղամալյանը և նրա ընկեր Դավիթ Մանուկյանը։ Հայկի ձեռքին տեսել է սև գույնի, ծալովի արյունոտ դանակ։ Վերջինս ասել է «մարդ եմ խփել»։ Այնուհետև մտել են շենքի մուտք, որտեղ Դավիթ Մանուկյանը Հայկ Աղամալյանի ձեռքից վերցրել է դանակը, ինչ-որ բանով մաքրել դրա վրայի արյունը, փակել այն և պահել իր մոտ։ Մուտքից դուրս գալով` կանգնեցրել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա, որի մեջ նստել են ինքը և 3 կինոերևանցիները։ Դավիթը դանակը տվել է իրեն և ասել, որ այն կորցնեն։ Չի ցանկացել վերցնել դանակը, սակայն շփոթված վիճակում վերցրել է այն և անմիջապես գցել տաքսի ավտոմեքենայի հետևի նստատեղի դիմացի հատակին, որտեղից էլ այն վերցրել է կինոերևանցի Արտավազդ Դավթյանը։ Դանակը վերջին անգամ տեսել է այդ ժամանակ Արտավազդի մոտ։
Այնուհետև, նշված տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Մաշտոցի պողոտա։ Ճանապարհին ինչ-որ մեկը զանգահարել է կինոերևանցիներից մեկին և ասել, որ վիճաբանության ժամանակ մարդ է մահացել։ Մտածել է, որ մահացել է այն մարդը, ում Հայկը դանակով հարվածել է։
Մաշտոցի պողոտայում իջել են տաքսի ավտոմեքենայից և յուրաքանչյուրը տարբեր ուղղություններով հեռացել։ Գնացել է Հյուսիսային ավտոկայան և այնտեղից երթուղային տաքսիով գնացել Գեղարքունիքի մարզի Լճաշեն գյուղ` հորեղբոր տուն։
Իրենք Էմմանուելի և նրա ընկերների հետ վիճաբանելու նպատակ չեն ունեցել և չի մտածել, որ Հայկն առանց պարզաբանումների ծեծկռտուք կսկսի այդ տղաների հետ։
Հաջորդ օրը ինտերնետային կայքերից տեղեկացել է, որ նշված վիճաբանության ընթացքում սպանվել է Տիգրան Հայրապետյանը, որի սպանության համար ձերբակալվել է Հայկ Աղամալյանը։ Այդ ժամանակ հասկացել է, որ վիճաբանության ընթացքում Հայկ Աղամալյանը դանակով հարվածել և սպանել է Տիգրան Հայրապետյանին, որին ինքը չի ճանաչել։
/հատոր 2, գ.թ. 136-142, հատոր 4, գ.թ. 272-274, հատոր 5, գ.թ. 99-100, 122/
Տիգրան Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. մայիսի 15-ի թիվ 349 եզրակացությամբ և դրան կից հավելվածով, որոնց համաձայն`
«(...)` 1.Տ.Հայրապետյանի մահը հետևանք է արյան սուր կորստի, որն էլ պայմանավորված է եղել կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածքով։ Ելնելով Տ.Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված վաղ դիակային փոփոխությունների զարգացվածության աստիճանից, նրա մահը վրա է հասել դիակի դատաբժշկական փորձաքննությունից մոտ 18-20 ժամ առաջ։ 2. Տ.Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ժամանակ հայտնաբերվել են կրծքավանդակի աջ կեսի թափանցող` կրծքավանդակի մկանների, 3-րդ կողոսկրի ստորին, 4-րդ կողոսկրի վերին եզրերի, առպատային թոքամզի, աջ թոքի վերին բլթի 3-րդ սեգմենտի միջանցիկ, սրտապարկի և աջ նախասրտի վնասումներով, նստատեղի զույգ կեսերի շրջանների ծակած-կտրած վերքերի մկանների վնասումով, դեմքի ձախ կեսի` վերին կոպի և հոնքի դրսային կեսերի, քունքա-ճակատային, ձախ քունքամկանի, կրծքավանդակի ձախ կեսում՝ ստոր անրակային և ձախ բազկի շրջանների արյունազեղումներ և աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածք, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, մահից կարճ ժամանակահատված առաջ, արյունազեղումները և քերծվածքը բութ առարկաների, իսկ ծակած-կտրած վերքերը միակողմանի սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքով /ներով/, որոնք միասին վերցրած սովորաբար կենդանի անձանց մոտ ունեն կյանքին վտանգ սպառնացող առողջության ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ և անմիջական պատճառական կապի մեջ են գտնվում նրա մահվան հետ, իսկ առանձին-առանձին վերցրած` արյունազեղումները և քերծվածքը առողջությանը թեթև վնասի պատճառման հատկանիշներ չունեն և նրա մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում, նստատեղի զույգ կեսերի շրջանների ծակած-կտրած վերքերը ստորադիր մկանների վնասումով, ինչպես միասին այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած ունեն առողջությունը կարճատև քայքայող մարմնական թեթև վնասի պատճառման հատկանիշներ և նրա մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում, իսկ կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի թափանցող ծակած-կտրած վնասվածքը, ուղեկցված ներքին օրգանների վնասումով, ունի կյանքին վտանգ սպառնացող առողջության ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ և անմիջական պատճառական կապի մեջ է գտնվում նրա մահվան հետ։ Կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վերքի վնասվածքային խողովակն ունի` աջից-ձախ, վերևից-ներքև և որոշակի չափով առաջից-հետ ուղղություն և վնասվածքային խողովակի երկարությունը խորաթափանցման մակարդակին` աջ նախասրտի պատի մակարդակով, կազմում է մոտ 8,5-9սմ։ Տ.Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ժամանակ հայտնաբերված վնասվածքների ինչպես մակերեսներին, այնպես էլ խորքերում օտար մարմիններ չեն հայտնաբերվել։ 3. Տ.Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ժամանակ նրա ներքին օրգաններում հիվանդագին փոփոխություններ չեն հայտնաբերվել, գործնականում եղել է առողջ։ 4. Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Տ.Հայրապետյանի դիակից վերցրած արյան մեջ ալկոհոլ, արյան մեջ, լյարդի կտորներում և լեղապարկում թմրանյութեր չեն հայտնաբերվել։ 5. Տ.Հայրապետյանի դիակից վերցրած արյունը պատկանում է երկրորդ խմբին։ (...)»։
/hատոր 2, գ.թ. 33-42/
Տ. Հայրապետյանի հագուստների դատահետքաբանական փորձաքննության 2013թ. հունիսի 21-ի Հմ. 745 եզրակացությամբ և դրան կից համակարգչային հավելվածով, որոնց համաձայն` «1.2 Փորձաքննությանը ներկայացված Տ. Հայրապետյանի կարճաթև շապիկի, ջինսե անդրավարտիքի և վարտիքի վրա առկա վնասվածքները /ստույգ տեղակայությունները և չափերը տես հետազոտական մասում/ ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցեղ գործիք /ների/` հնարավոր է դանակի /ների/ շեղբի ներգործությունների արդյունքում։
Քանի որ փորձաքննությանը ներկայացված Տ. Հայրապետյանի կարճաթև շապիկի, ջինսե անդրավարտիքի և վարտիքի վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներում չկան ներգործող գործիք (ների) կողմից թողնված որևէ անհատականացնող հատկանիշներ, ուստի այն հարցին, թե «դրանք միևնույն, թե տարբեր գործիքների ներգործության հետևանք են» հարցին պատասխանել հնարավոր չէ։
3. Փորձաքննությանը ներկայացված Տ. Հայրապետյանի կարճաթև շապիկի առջևի աջ կողմի վերին մակերեսին առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքի բացակայության հանգամանքը անթև շապիկի համապատասխան հատվածի վրա պայմանավորված է վերջինիս կտորի տվյալ հատվածը բացակա լինելու պայմանով։
Փորձաքննությանը ներկայացված Տ. Հայրապետյանի կարճաթև շապիկի, ջինսե անդրավարտիքի և վարտիքի մակերեսներին առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքները իրենց տեղակայություներով հիմնականում համապատասխանում են վերջինիս դ/բ փորձագետի թիվ 349 եզրակացության մեջ նշված կրծքավանդակի աջ կեսի, նստատեղի զույգ կեսերի շրջաններում առկա ծակած-կտրած թափանցող վերքերի հետ։»։
/հատոր 3, գ.թ. 31-36/
Դատահոգեբանական և դատահոգեբուժական համալիր փորձաքննության 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի Հմ` 13-2456 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1.Հ.Աղամալյանը նախկինում և ներկայումս հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում։
2.Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ, ինչպես իրավախախտումը կատարելու ժամանակ, այնպես էլ ներկայումս, նա կարող էր և ներկայումս նույնպես կարող է հաշիվ տալ իրեն իր գործողությունների համար և ղեկավարել դրանք։
3;4 Հ.Աղամալյանը մեղսունակ է, բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցների կարիք չունի։ Իրավախախտումը կատարելու պահին նա չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր խանգարման վիճակում։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։
(…)
5.Հետազոտվող իրավիճակում Հ.Աղամալյանը չի գտնվել ֆիզիոլոգիական կամ ումուլյատիվ աֆեկտի /հոգեկան խիստ հուզմունքի/ վիճակում։
6.Իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելիս Հայկ Աղամալյանը գտնվել է հոգեկան լարված վիճակում, սակայն նրա մոտ հոգեկան լարվածությունը չի եղել այն աստիճանի ուժգնության, որ զրկեր նրան իր գործողությունների նշանակությունը հասկանալու և դրանք կառավարելու ունակությունից։
7.Հետազոտվող իրավիճակում Հայկ Աղամալյանի վարքի վրա որոշակիորեն ազդել են նրա այնպիսի անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները, ինչպիսիք են հակվածությունը հուզական արտահայտիչ ռեակցիաներ ունենալուն, դյուրագռգռությունը, զգայուն և բռնկվող լինելը, բարձր տագնապայնությունը։
(…)»։
/հատոր 4, գ.թ. 224-245/
Վկա Մարտին Գևորգյանի մասնակցությամբ կատարված, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. ապրիլի 10-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի` մատնացույց անելով լուսանկարը` վկա Մ. Գևորգյանը հայտարարել է, որ ճանաչման ներկայացված լուսանկարներից ճանաչում է թիվ 2 լուսանկարում պատկերված անձին, որը հանդիսաում է Հայկ անունով անձնավորությունը, ով 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 15։15-ի սահմաններում Տերյան փողոցում դանակով հարվածել է Տիգրան Հայրապետյանին։ Ճանաչել է դիմագծերից, մազերից, դեմքի կառուցվածքից։
/հատոր 1, գ.թ. 54/
Վկա Մարտին Գևորգյանի մասնակցությամբ կատարված, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. ապրիլի 10-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի` վկա Մ. Գևորգյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց զննելուց հետո հայտարարարել է, որ ճանաչում է շարքում կանգնած, ձախից 2-րդ անձին, որի անունը Հայկ է։ Նրա ազգանունը չգիտի։ Հայկը 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում մոտ 15-20 հոգի տղաների հետ մոտեցել է իրեն և իր ընկերներին և սկսել են կռիվ անել։ Նշված կռվի ընթացքում Հայկը դանակով հարվածել է Տիգրանի կրծքավանդակի աջ շրջանին, որից հետո դիմել է փախուստի։ Հայկին ճանաչել է իր դիմագծերից և մարմնի կազմվածքից։
Շարքում կանգնած ձախից 2-րդ անձը, որը հանդիսացել է Հայկ Ստեփանի Աղամալյանը` հայտարարել է, որ Մ. Գևորգյանը ստում և զրպարտում է` իրեն մեղադրելով ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ։
/հատոր 1, գ.թ. 113-114/
Մեղադրյալ Հայկ Աղամալյանի, նրա օրինական ներկայացուցչի և պաշտպանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2013թ. ապրիլի 12-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` մեղադրյալ Հ. Աղամալյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցի թիվ 14 շենքի դիմացի հատվածը և հայտարարել, որ այդտեղ հանդիպել է իր ընկեր Կարեն Հարությունյանին և իրեն անծանոթ 15-20 տղաների, որից հետո ճամփեզրով, Կորյուն փողոցով քայլել են դեպի Տերյան փողոց։
Այնուհետև մեղադրյալ Հ. Աղամալյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Տերյան 72 հասցեի հարակից տարածքում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի ձախ կողմում գտնվող հատվածը և հայտարարել, որ այդ վայրում սկսել է կռիվը, որի ընթացքում քաշքշելով և միմյանց հարվածելով` դուրս են եկել դեպի Տերյան փողոց, Ազգային գրադարանի հարևանությամբ։
Դրանից հետո մեղադրյալ Հայկ Աղամալյանը մատնացույց է արել արագ սննդի սպասարկման կետի անմիջապես դիմացի հատվածը և հայտարարել, որ 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում, իր ընկեր Կարեն Հարությունյանի և ևս 15-20 իրեն անծանոթ տղաների հետ նշված վայրում կռվի են բռնվել, որը տևել է մոտ մեկ րոպե։ Կռիվը ավարտվելուց մի քանի վայրկյան առաջ, արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածում, իր աջ ձեռքում եղած դանակով մոտեցել է իրենից մոտ 2 մետր հեռավորության վրա կանգնած անծանոթ տղայի և դրանով հարվածել է այդ տղայի կրծքավանդակի աջ շրջանին։ Դրանից հետո այդ տղան Տերյան փողոցով վազել է դեպի վերև` «Յանս» ռեստորանային համալիրի ուղղությամբ, իսկ ինքը և վիճաբանության մյուս մասնակիցները դիմել են փախուստի տարբեր ուղղություններով։
Այնուհետև մեղադրյալ Հ. Աղամալյանը մատնացույց է արել վերոհիշյալ արագ սննդի սպասարկման կետից մոտ 10 մետր հեռավորության վրա գտնվող հողածածկ հատվածը և հայտարարել, որ փախչելու ժամանակ իր ձեռքին եղած դանակը նետել է այդտեղ։
Այնուհետև մեղադրյալ Հ. Աղամալյանը մատնացույց է արել Կորյունի փողոցի թիվ 6 շենքի 1-ին մուտքը, որը միջանցիկ է և բակային հատվածից տանում է դեպի Կորյունի փողոց և հայտարարել, որ նշված շենքի բակայի հատվածից փախչելով կռվից հետո մտել է նշված միջանցիկ շքամուտք և դուրս է եկել Կորյուն փողոց, որտեղից, մուտքի անմիջապես դիմացի հատվածից նստել է երթուղային տաքսի և ուղևորվել դեպի «Օպերա», որտեղից էլ մեկ այլ երթուղային տաքսիով գնացել է տուն։
/հատոր 1, գ.թ. 142-149/
Վկա Մարտին Գևորգյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2013թ. մայիսի 04-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որոնց` վկա Մ. Գևորգյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկի հարակից տարածքը, «Բիզոն» խանութ-սրահի դիմացի հատվածը և հայտարարել, որ 2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 11։00-ից մինչև 12։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Կոմիտասցի Ռոբի կողմից իրեն զանգահարելուց հետո ինքը եկել է նշված վայր և հանդիպել Էմիլիկին, Ֆելոյին, Կոմիտացի Ռոբին, Գոռին, Սուրոյին, Հակոբին, Մրդոյին և էլի մի քանի հոգու, որոնց չի հիշում, որից հետո իրենք գնացել են «Կինո Երևանի» մոտ։
Այնուհետև ուղևորվելով Մ. Գևորգյանի մատնանշած վայրերով և հասնելով Խորենացի փողոց` Մ. Գևորգյանը մատնացույց է արել Խորենացի փողոցի թիվ 29 շենքի դիմացի զրուցարանը և հայտարարել, որ այդտեղ նստած են եղել Կարենը և էլի մոտ 6 հոգի։ Իրենք կանգնել են «բիսետկա»-ից մոտ 20 մ հեռավորության վրա, իսկ կոմիտասցի Ռոբը մոտեցել է Կարենին և նրա հետ եղած տղաներին, խոսել է նրանց հետ, որից հետո Ռոբը հետ է քայլել դեպի իրենց կողմ, իսկ Կարենը և նրա հետ եղած տղաները զրուցարանից դիմել են փախուստի դեպի Խորենացի փողոց։ Իրենք վազել են փախչողների հետևից։
Այդ փողոցի թիվ 25 հասցեում գործող «Գայադիս» արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածը մատնացույց անելով` վկա Մ. Գևորգյանը հայտարարել է, որ Կոմիտասցի Ռոբը, Մրդոն և էլի մի քանի հոգի նշված հատվածում բռնել են Կարենին և ծեծի ենթարկել։ Այդ պահին մոտակա խանութներից մեկից, կոնկրետ չի հիշում, թե որ խանութից դուրս է եկել մի կին և բղավել իրենց վրա, որից հետո իրենք հեռացել են։
Դրանից հետո ինքը, Գոքորը և էլի մի հոգի ուղևորափոխադրման (տաքսի) ավտոմեքենայով գնացել են «Պոլիտեխնիկի» մոտ։
Վկա Մ. Գևորգյանի մատնանշած վայրերով ուղևորվել են ԵՊՃՇՀ-ի տարածք, որտեղ Մ. Գևորգյանը հայտարարել է, որ որոշ ժամանակ գտնվել են ԵՊՃՇՀ-ի տարածքում, որից հետո իմացել են, որ ախալքալակցիները կանչում են Մատենադարանի մոտ։
Այնուհետև վկա Մ. Գևորգյանը մատնացույց է արել Մատենադարանի դիմացի աստիճանների առջև ընկած հատվածը և հայտարարել, որ ինքը, Տիգրանը, կոմիտասցի և 3-րդ մասցի Ռոբերը, Ֆելոն, Գոքորը, Խչոն, Սաքոն, Էմուլիկը և էլի մի քանի հոգի եկել են նշված տարածք, որտեղ հանդիպել են ախալքալակցիներին։ Իրենց կողմից մեկը խոսացել է մյուս ախալքալակցիների հետ և հաշտեցրել կողմերին։ Դրանից հետո ԵՊՃՇՀ-ի տարածքով գնացել են Տերյան փողոցի մոտ գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։
Վկա Մ. Գևորգյանը, մատնացույց անելով Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 72 հասցեում գործող արագ սննդի սպասարկման կետը` հայտարարել է, որ դրա մոտ են եղել ինքը, Տիկոն, Սաքոն, Էմուլիկը, կոմիտասցի և 3-րդ մասցի Ռոբերը, Խչոն, Ֆելոն և էլի մի քանի հոգի։ Ինքը նստած է եղել արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ գտնվող սառնարանի կողքին և այդ պահին դիտանցքից նկատել է դեպի իրենց կողմ եկող Հայկին, որի ձեռքին եղել է դանակ բացված վիճակում և նրա հետ էլի մոտ 15-20 հոգու։ Այդ պահին Հայկը գոռացել է, թե ով է իր ընկերոջը նեղացրել, որից հետո հարձակվել են իրենց վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։ Հայկոյի հետ եկած տղաներից ճանաչել է երկաթուղայինների Դավոյին և Հովոյին, որը Հայկի համադասարանցին է։ Ծեծկռտուքի ժամանակ մի քանի քայլ գնացել է դեպի Տերյան փողոց, որտեղ էլ տեսել է, որ արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածում` իրենից մոտ 3 մետր հեռավորության վրա կանգնած Տիգրանին, որին աջ կողմից մոտեցել է Հայկը և դանակով հարվածել նրա կրծքավանդակի աջ շրջանին։
/հատոր 1, գ.թ. 247-252/
Իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Տիգրան Հայրապետյանի հագուստներով։
/հատոր 1, գ.թ. 76/
Ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանը նախաքննության ընթացքում հարցաքննվելով որպես կասկածյալ` հայտնել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ որևէ առնչություն չունի և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թ. ապրիլի 09-ի կեսօրին իր 098-33-03-90 բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է իր ընկեր Կարեն Հարությունյանը և պատմել, որ Էմմանուել Թամամյանի հետ տեղի ունեցած վիճաբանության պատճառով վերջինիս ընկերները «Երևան» կինոթատրոնին հարակից տարածքում ծեծի են ենթարկել իրեն, գտնվում է Մատենադարանի մոտ և պատրաստվում է ընկերների հետ գնալ Էմմանուելի ընկերների հետ վիճաբանելու։ Ինքը Կարենին ասել է, որ քիչ հետո կմիանա նրանց։ Դուրս է եկել տնից, վերցրել է հարևան բակում թաքցված իր դանակը և երթուղային տաքսիով գնացել Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել է Կարենին և իրեն անծանոթ մոտ 10-15 տղաների։ Այնուհետև, բոլորով միասին գնացել են Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ, որտեղ մոտ 15-20 տղաներ են հավաքված եղել։ Հասնելով նրանց` ինքը բարձրաձայն բղավել է. «ով է խփել ընկերոջս» և սկսել են կռիվ անել։ Մինչ վիճաբանությունը սկսվելը` նախապես գրպանից հանել է դանակը։ Վիճաբանությունը տևել է մոտ մեկ րոպե, որի ընթացքում ինքն աջ կողմից մոտեցել է թիկունքով կանգնած մի տղայի և իր աջ ձեռքում եղած դանակով հարվածել է նրա կրծքավանդակի աջ հատվածին։ Հարվածից հետո այդ տղան վազել է դեպի վերև, իսկ ինքը դիմել է փախուստի և չի նկատել, թե վիճաբանության մյուս մասնակիցները որ ուղղությամբ են փախել։ Փախուստի է դիմել դեպի շենքերի բակ և այդ ընթացքում դանակը նետել է սննդի սպասարկման կետի մոտակայքում։ Այնուհետև, շենքի միջանցիկ մուտքով դուրս է եկել Կորյուն փողոց, որտեղից երթուղային տաքսիով գնացել է Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնի մոտ, այնուհետև` տուն։ Տանը մոտ 20 րոպե մնալուց հետո գնացել է տատի` Երևան քաղաքի Լուկաշին փողոցի թիվ 19ա հասցեում գտնվող բնակարան և այդ օրը մնացել է այնտեղ։
Տատի տուն են այցելել ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հետ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին։ Այնտեղ տեղեկացել է, որ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ այն երիտասարդը, ում ինքը դանակով հարվածել է` մահացել է։ Տեղեկացել է նաև, որ այդ երիտասարդը եղել է Տիգրան Հայրապետյանը։ Տ. Հայրապետյանին սպանելու դիտավորություն և ցանկություն չի ունեցել։ Նրան սպանելու նպատակ չի ունեցել։ Ցանկացել է դանակով նրան մարմնական վնասվածք պատճառել և այդ պատճառով հարվածել է նրա կրծքավանդակի աջ շրջանին։
Դանակը, որով հարվածել է Տ. Հայրապետյանին, գնել է մոտ մեկ տարի առաջ Երևանի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող շուկայի մոտից` 1.000 ՀՀ դրամ գումարով։ Դանակը եղել է սև բռնակով, ծալովի, փակված վիճակում` մոտ 7 սմ, իսկ բացված վիճակում` 15 սմ չափերով։ Թեև առաջին հարցաքննության ընթացքում կտրականապես հերքել է իր առնչությունը Տիգրան Հայրապետյանի սպանությանը, սակայն առերես հարցաքննության ընթացքում որոշել է հայտնել իրականությունը։
Հայտարարել է, որ զղջում և ցավում է տեղի ունեցածի համար, խնդրում է հիմք ընդունել որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և իր նկատմամբ մեղմ վարվել։
2013թ. ապրիլի 12-ին Հայկ Աղամալյանը գտնվելով մեղադրյալի կարգավիճակում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հայրապետյանին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ դա կատարել է պահի ազդեցության տակ։ Վիճաբանության ժամանակ Տիգրան Հայրապետյանի դիրքն իր ուղղությամբ թեք է եղել և կռվել է մեկ այլ տղայի հետ։ Ինքը գտնվել է Տիգրան Հայրապետյանից մոտ 2 մետր հեռավորության վրա, դանակը աջ ձեռքում պահած մոտեցել է նրան, ցանկացել է հարվածել նրա ձեռքի շրջանին, սակայն վերջինս այդ պահին ինչ-որ շարժում է արել, ինչի պատճառով էլ հարվածը դիպել է նրա կրծքավանդակի աջ շրջանին։
Հայկ Աղամալյանը հետագայում, նախաքննության ընթացքում հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց և հարցերին պատասխանելուց։
/հատոր 1, գ.թ. 109-112, 119-120, 140-141, հատոր 3, գ.թ. 43, 240-243, հատոր 4, գ.թ. 197, հատոր 5, գ.թ. 188/
Ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանը դատարանում հրապարակեց և դատարանին ներկայացրեց իր գրավոր ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը Տիգրանին չի զրկել կյանքից և քրեական գործով ներկայացված հանգամանքներն իրականությանը չեն համապատասխանում։ Ինչպես նախաքննության ժամանակ, այնպես էլ դատարանում մի քանի վկաներ սուտ ցուցմունքներ են տվել` իրեն թողնելով քավության նոխազի դերում։
Դատարանին և դատավարության մյուս մասնակիցներին խնդրում է ոչ թե մեխանիկորեն իրեն հավատալ, այլ գնահատել փաստերի իրական վիճակը։
Տուժողի իրավահաջորդ Պատվական Հայրապետյանի` դատարանում տված ցուցումքներից իրեն համար ակընհայտ է դարձել, որ նախաքննության ամբողջ ընթացքում ինչ-որ մարդիկ ամեն կերպ փորձել են նրան տրամադրել իր դեմ` սուտ և հնարված պատմություններով, սուտ ու հնարված ասացվածքներով և դա նրանց հաջողվել է։ Ինչ-որ մարդկանց կամ պետք է եղել կամ հատկապես նպատակ են ունեցել դա անել, քանզի այդ ամենում պատահականություն չկա։
Շատ բան արդեն մոռացել է, քանի որ բավականին ժամանակ է անցել, բայց այն` ինչ որ հայտնում է անգամ ոչ հոգուտ իրեն` ճշմարտություն է։
Դեպքի օրը, ժամը 13։00-ի սահմաններում զանգահարել է իր ընկեր Դավիթին և ասել, որ տաքսի ավտոմեքենայով սպասում է համալսարանի մոտ, քանի որ տեղ ունեն գնալու։
Իրենք միասին տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Բանգլադեշ թաղամաս։ Ճանապարհին Դավիթին ասել է, որ իրենց ընդհանուր ընկեր Մհերի ընկերուհու հետ կապված ինչ-որ խնդիր կա և պետք է գնան Բանգլադեշում գտնվող ինստիտուտ` մարդ տեսնելու։ Այդ ժամանակ տաքսի ավտոմեքենայի մեջ են եղել Դավիթը, Մովսեսը և Արման Պատանյանը։ Ճանապարհին իրենց է միացել նաև Վազգենը։ Նա բնակվում է Ռայկոմում։ Հասնելով Բանգլադեշ` ինստիտուտի մոտ հանդիպել են Մհերին։ Նրա հետ եղել են մոտ 7-8 հոգի, որոնց ինքը չի ճանաչում։
Դրանից հետո եկել է Մհերի ընկերուհին և ասել, որ ամեն ինչ նորմալ է, որից հետո իրենք չեն սպասել և հեռացել են։ Մինչ այդ իրենց են միացել Միքոն, որը բնակվում է Մոնումենտում։ Նրա ավտոմեքենայով ինստիտուտի մոտից շարժվել են դեպի Մատենադարան, քանի որ մինչ այդ իրեն մի քանի անգամ զանգահարել է Կարենը և ասել, որ Մատենադարանի մոտ են։ Ինքը հարցրել է. «բա ձեզ մոտ բան կա», նա պատասխանել է «շատ բան կա»։ Խոսքը վերաբերվել է դանակին։ Ինքն իրականում չի ցանկացել գնալ այնտեղ և առիթ է փնտրել չգնալու համար։ Միքոյի ավտոմեքենայի մեջ են եղել ինքը, Դավիթը, Արման Պատանյանը և Մովսեսը։ Գնացել են դեպի Մոնումենտ, որտեղ բնակվելիս են եղել Արմանը և Մոսոն։
Երբ Օպերայից բարձրացել են դեպի Մատենադարան` այդտեղ նկատել է Կարենին։ Միքոյին խնդրել է կանգնեցնել ավտոմեքենան, որ իջնեն։ Միքոն կանգնեցրել է ավտոմեքենան։ Ինքն ու Դավիթը իջել են ավտոմեքենայից և գնացել են Կարենենց մոտ` Մատենադարանի դիմաց։ Կարենի հետ եղել են մոտ 30 հոգի, որոնցից ճանաչել է Կարենին, Հովոյին, Արտավազդին, Հովիկին։ Շատերին չի ճանաչել։
Դրանից մի քանի րոպե հետո Հովոն և Կարենն ասել են, որ դրանք «Բիստրո»-ի մոտ հավաքված են։ Թե ով գիտեր, որ այնտեղ մարդիկ կան հավաքված և ովքեր են հավաքված` ինքը չի իմացել։ Բոլորով քայլել են Կորյուն փողոցով դեպի Տերյան փողոց և մոտեցել Տերյան փողոցում գտնվող «Բիստրո»-ին։ Այդ ժամանակ դիմացից քայլել է ինքը, Հովոն, նրա ընկեր Արմանը և էլի տղաներ։ Երբ հասել են «Բիստրո»-ի մոտ` տեսել է, որ դրա կողքը գտնվող ծածկի տակ կանգնած են մոտ 8 կամ 10 մարդ, սակայն ոչ մեկին չի հիշում։ Հասնելով նրանց` գոռացել է. «ով է խփել իմ ընկերոջը»։ Սակայն իր համար անհասկանալի սկսվել է քաշկշուկ, քանի որ այդ ժամանակ ինքը ոչ ոքի չի հարվածել։
Դատարանին ներկայացրեց դեպքի վայրում կատարված մի լուսանկար` հայտնելով, որ 2013թ. ապրիլի 09-ին այդտեղ դանակով հարվածել է սև բաճկոնով անձին։ Լուսանկարում երևում է բաց գույնի «Բի Էմ Դաբլյու» («BMW») մակնիշի 35 PU 390 պետհամարանիշի ավտոմեքենա։ Դեպքի ժամանակ այդ նույն վայրում նշված ավտոմեքենայից քիչ ձախ, պատճենահանման տաղավարից քիչ ձախ կանգնած էր սև գույնի «Ջիպ» մակնիշի ավտոմեքենա, որի վարորդն անընդհատ ձայնային ազդանշաններ է տվել, որ իրար խառնված տղաները ճանապարհ տային և ինքը դուրս գար տվյալ վայրից։ Ինչ-որ մեկը բռունցքով հարվածել է այնտեղ կանգնած, սև կուրտկա հագած տղային։ Այդ հարվածից այդ տղան մեջքի վրա ընկնելով` մեջքից գլուխ ընկած հատվածով հարվածել է ջիպ ավտոմեքենային։ Նա եղել է իր հասակին (բոյին) կամ մի քիչ բարձրահասակ։ Դեմքը լավ չի հիշում։ Այդ ժամանակ «Ջիպ» ավտոմեքենայի վարորդը սկսել է ավելի հաճախակի ձայնային ազդանշաններ տալ։ Ինքը չի կարող այդ ավտոմեքենայի վարորդին նկարագրել, որովհետև ապակիները սևացրած են եղել։
Այդ սև բաճկոնով (կուրտկայով) տղան բարձրանալով` հարձակվել է իր ուղղությամբ։ Ինքն իր ձեռքում եղած դանակով, պաշտպանվելու նպատակով հարվածել է նրա կրծքավանդակի ուղղությամբ, դեպի աջ ուսի վերևի հատվածին։ Դանակով հարվածել է ներքևից վերև, աջից ձախ ուղղությամբ, քանի որ դանակը բռնել է ափից դեպի դուրս, ձեռքի դաստակի ուղղությամբ և դեպի վերև դիրքով, որը պատկերված է դատարանին ներկայացվող լուսանկարում։ Դանակի հարվածից պատռվել է այդ տղայի բաճկոնը` կրծավանդակի աջ մասում, որտեղ արյուն է նկատել։ Դրանից շատ վախեցել և դիմել է փախուստի։ Այդ ընթացքում դանակը գտնվել է իր ձեռքում։ Երբ դիմել է փախուստի, հասնելով մինչև հանրային գրադարանի և բժշկական քոլեջի աջակողմյան մասում գտնվող միջանցիկ մուտքը` դանակը փոխանցել է Դավիթին, սակայն նրան ոչինչ չի ասել, թե ի՞նչ է կատարել այդ դանակով։ Չնայած քննիչի մոտ ինքն ասել է, որ դանակը գցել է, իրականում հիմա է ճմարտությունը հայտնում։ Դրանից հետո թե դանակն ի՞նչ է եղել` չգիտի։ Դրանից հետո ինքը Դավիթի հետ նստել է երթուղային տաքսի ավտոմեքենա և գնացել տուն։ Գիշերը եկել են ոստիկանները և իրեն ձերբակալել։
Երբ իրեն տարել են Մարտին Գևորգյանի հետ առերեսման` ոստիկանները մինչ այդ իրեն ասել են, որ մարդ է մահացել իր կողմից կատարված դանակի հարվածից։ Նրանք նաև հաստատել են, որ կան 9 վկա, որոնք տեսել են, թե ինչպես է դանակով սպանել։ Ինքը շատ հուզված է եղել, անգամ չի հասկացել թե շուրջն ինչ է կատարվում։ Ոչինչ չի կշռադատել և համոզված լինելով, որ այն սև բաճկոնով տղան է մահացել, ում դանակով հարվածել է` առերեսման ժամանակ առանց որևէ կասկածի ցուցմունք է տվել, որ ինքն է հարվածել Տիգրան Հայրապետյանին և նույնը պնդել է ապրիլի 12-ին, երբ իրեն տարել են քննչական փորձարարության։ Այդ փորձարարության ժամանակ բացի լուսանկարահանումից նաև տեսանկարահանում է կատարվել, որի հիմքը ներկայացնում է դատարանին։
Այդ ժամանակ, երբ դեպքի վայրում փորձարարություն էր կատարվում, իրեն մոտեցել է քիչ լիքը կազմվածքով ոստիկանության մի աշխատակից և առաջարկել է ցույց տալ, թե ինչպես է դանակով հարվածել Տիգրանի կրծքավանդակին։ Համոզված լինելով, որ նրան ինքն է դանակով հարվածել` ցույց է տվել դա, այն է` դանակի դիրքը ձեռքում, որը բռնել է ափի մեջ` բազկի ուղղությամբ, դանակի շեղբը դեպի դուրս և ցույց է տվել կատարած հարվածը` ներքևից վերև, աջից ձախ ուղղությամբ` աջ կրծքավանդակին։
Ինքն այդ ժամանակ լրիվ համոզված է եղել, որ Տիգրան Հայրապետյանն այն անձն է,ում հարվածել է դանակով։
Որպեսզի հաստատվի կամ հերքվի իր ասածներն այդ առումով` դատարանին խնդրում է դատարան հրավիրել և որպես վկա հարցաքննել նշված ոստիկանության աշախատակցին։ Կարծում է դժվար չէ պարզել այդ օրը փորձարարությանը մասնակցած օպերատիվ հետախուզության աշխատակիցներին, որի վերաբերյալ դատարանը համապատսախան գրություն պետք է ուղարկի ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին և պահանջի այդ աշախատակիցների տվյալները։
Որոշակի ժամանակ անց, երբ իրեն է ներկայացվել Տիգրան Հայրապետյանի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունը, նրա հագուստների վերաբերյալ արձանագրությունները` իր մայր Ն. Արիստակեսյանին ասել է, որ այդ տղային ինքը չի հարվածել, այլ` դանակով հարվածել է սև բաճկոն հագած մեկ այլ տղայի։
Մինչ այդ, իրեն հարցաքննելիս ոչ ոք չի հարցրել, թե ինչ հագուստով անձի է դանակով հարվածել կամ գոնե նկարագրի այդ տղային։ Իրեն չի ներկայացվել անգամ Տիգրան Հայրապետյանի լուսանկարը, որով կկարողանար կողմնորոշվել, որ նա այն անձը չէ ում դանակով հարվածել է։
Եթե հենց սկզբից այդ ամենը ներկայացրած լինեին, ապա ինքը կհայտներ, որ Տիգրան Հայրապետյանին ինքը չի հարվածել։ Փաստորեն իր մոտ տպավորությունն այնպիսին է եղել, որ ինքն է Տիգրան Հայրապետյանին հարվածել, իսկ երբ նախաքննությանը սկսել է հայտնել ճշմարտությունը` այլևս ոչ ոք իրեն չի հավատացել, իր ասածները չեն ստուգվել։ Կարծել են, որ փորձում է ազատվել իրեն առաջադրված մեղադրանքից։
Նախաքննության ընթացքում ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալիս որևէ հարց չի տրվել իր կողմից դանակով հարվածելու մեխանիզմի` ձեռքում գտնվող դանակի և դրանով հարվածելու դիրքերի մասին։ Բացառվում է, որ իր ձեռքում գտնվող դանակի դիրքի պայմաններում այնպիսի հարված հասցներ, որը նկարագրված է Տիգրան Հայրապետյանի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունում, այն էլ վերևից ներքև, ձախից աջ, առաջից դեպի հետ` երբ Տիգրանը գտնվել է հասակով մեկ կանգնած վիճակում, քանի որ նրան բռնել է սպիտակ վերնաշապիկով (մայկայով) անձը։ Տիգրանի վերաբերյալ այդ դիրքը հաստատել է Ռոբերտ Խաչատրյանը նախաքաննության ժամանակ տված և դատարանում նույնը հաստատած իր ցուցմունքներում։
Բացի այդ պնդել և պնդում է, որ ինքը դանակով չի հարվածել Տիգրան Հայրապետյանին։ Եթե դեպքի ժամանակ ինքը դանակով հարվածած լիներ Տիգրան Հայարպետյանին, ապա իրականում պետք է որ շփած լիներ նրա հետ։ Այդ դեպքում անհնարին է, որ իր հագուստներից մանրաթելեր չհայտնաբերվեն նրա վրայից առգրավված շապիկի վրա։
2014թ. հունիսի 04-ին վկա Ռոբերտ Խաչատրյանը դատարանում ցուցմունքներ է տվել, որ դեպքի պահին, կռվի ժամանակ իրեն անծանոթ սպիտակ մայկայով մի տղա բռնել էր Տիգրան Հայրապետյանին և ինքը մի կերպ այդ անձին քաշելով` պոկել է Տիգրանից։ Բայց երբ Տիգրանն այդ ընթացքում ստացած դանակի հարվածից գոռացել է «ախ», ինչպես Տիգրանը, այնպես էլ ինքը և մյուսները տարբեր ուղղություններով դիմել են փախուստի։ Նա հայտնել է, որ տվյալ սպիտակ մայկայով անձն իր ձեռքից պոկվելով` նույնպես դիմել է փախուստի։ Տիգրանը մի քանի մետր վազելուց հետո վայր է ընկել գետնին և տեղում մահացել։ Նույնաբովանդակ ցուցմունքներ Ռ. Խաչատրյանը տվել է նաև նախաքննության ընթացքում, սակայն այդ կարևորագույն փաստին նախաքննության ընթացքում անհրաժեշտ ուշադրություն չի դարձվել, քանի որ ինքը համոզված լինելով, որ Տիգրան Հայրապետյանին ինքն է դանակով հարվածել` այդ մասին ինքնախոստովանական ցուցմունքներ է տվել, այլևս այլ վարկածներ չեն քննարկվել և շատ կարևորագույն փաստեր անտեսվել են։
Ռ. Խաչատրյանը դատարանում տված իր ցուցմունքում հաստատել է մի շատ ուշագրավ փաստ նույնպես, որը նա տվել էր նաև քննիչի մոտ, այն է. «...երբ սպիտակ մայկայով անձը բռնել էր Տիգրանին, այն ժամանակ անմիջապես նրանց կողքին է գտնվել»։ Ինչպես նաև հաստատեց, որ կռվի ժամանակ այլ անձինք Տիգրան Հայրապետյանի կողքին չեն եղել։ Նա հայտնել է. «Հանկարծ լսեցի, որ Տիգրանը գոռաց «ախ», ես անմիջապես թեքվեցի նրա կողմը, նրան բռնեցի ձեռքով, իրար հետ մոտ 10 մետր վազեցինք դեպի վերև և այդ ժամանակ Տիգրանի ուշքը գնաց»։ «Այն անձը, ում մոտ ես դանակ նկատեցի, միջին հասակի էր, նիհար, երկար սև մազերով, աչքերին ակնոց կար, հագին մուգ գույնի շորեր, տեսնելուց հնարավոր է, որ ճանաչեմ»։ «Այդ պահին այդ տղաները հարձակվեցին մեր վրա, ծեծկռտուք սկսվեց, ես երկու քայլ հետ գնացի, որից հետո ինչ-որ մեկը հարվածեց քթիս, հետո ես քիթս բռնած կռացա, կռացած մնացի մոտ 20 վարկյան, դրանից հետո ես բարձրացրեցի գլուխս, ձեռքով հարվածեցի իմ դիմաց գտնվող ինչ-որ մեկի ուսին և այդ պահին լսեցի Տիգրանի ձայնը՝ «ախ»։ Ես շրջվեցի դեպի ձայնի կողմը և տեսա, որ Տիգրանը կանգնած էր մոտ 3 մետր հեռավորության վրա, իսկ նրա դիմաց կանգնած էր սպիտակ գույնի մայկայով, ամրակազմ մեկը, որին մոտենալով` ես բռնեցի նրա վզից, քաշեցի դեպի ինձ։ Մտածում էի, որ նա բռնած կլինի Տիգրանին, քանի որ Տիգրանից դժվար պրծավ, այնուհետև դուրս պրծավ իմ ձեռքից։ Մինչ այդ տղայի վզից բռնելը Տիգրանից աջ նկատեցի մի տղայի, որը միջին հասակի էր, մոտ 170 սմ բոյով, նիհարակազմ»։
Նախկին ցուցմունքում հայտնել է, որ «դանակով երիտասարդին չի ճանաչում, նրան առաջին անգամ տեսել է 2013թ. ապրիլի 09-ին, Տերյան փողոցի մոտ տեղի ունեցած ծեծկրտուքի ժամանակ, այդ ժամանակ երբ նկատել է ձեռքի դանակը` շփոթվել, խառնվել է իրար։ Մի պահ նկատել է նրա դեմքը։ Շփոթմունքի պատճառով նրա դեմքն իր մեջ չի տպավորվել և այդ պատճառով չի կարողացել ճանաչել այն երիտասարդին, որին ծեծկրտուքի ժամանակ տեսել է դանակը ձեռքին։ Բացի այդ, նշված օրը նրա աչքերին եղել են ակնոցներ, երևի դա նույնպես խանգարել է, որպեսզի հիշի նրա դեմքը։
Տեսագրությունում երևում է խմբի առջևից քայլող սպիտակ շապիկով ամրակազմ տղա։ Եթե նրանք վիճաբանության մասնակիցներն են` հնարավոր է, որ այդ սպիտակ շապիկով տղան է եղել, որին բռնել է վզից և քաշել դեպի իրեն։ Ամեն դեպքում չի կարող վստահ ասել, քանի որ նրա դեմքը չի տեսել։ Նրան նմանեցնում է կազմվածքով»։
Քրեական գործով ապացուցված է, որ միակ անձը, որն այդ ժամանակ անմիջապես գտնվել է Տիգրան Հայրապետյանի կողքին` եղել է հենց Ռոբերտ Խաչատրյանը և միայն նա կարող էր ավելի հստակ տեսնել թե Տիգրանի շուրջ ինչ է կատարվում։
Ցանկանում է հատկապես շեշտել, որ նախաքննության ընթացքում, երբ իրեն Ռ. Խաչատրյանին ճանաչման են ներկայացրել` որպես դեպքի ժամանակ Տիգրանի կողքին սև հագուստներով անձի, նա միարժեք հայտնել է, որ դա Հայկ Աղամալյանը չի եղել։
Դատարանում Ռ. Խաչատրյանի տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներից հետո իր պաշտպանն ուշադիր դիտել է դեպքի օրը «Ցիտադել»-ի մոտից առգրավված տեսախցիկների տեսագրությունները։ Թիվ 3 տեսախցիկում առկա տեսագրության մեջ հստակ երևում է սև հագուստներով, սև ակնոցներ կրող անձնավորությունը, որը ընդհանուր խմբի հետ արագ քայլերով առաջանում են Տերյան փողոցի ուղղությամբ, իսկ ընթացքում նա շրջվում է դեպի հետ և համբուրվում խմբի շարքերում բոլորի հետ արագ քայլող մեկ այլ երկարաթև սպիտակ վերնաշապիկով անձնավորության հետ։ Նշվածը հաստատում է իր կողմից ներկայացված տեսագրությունից կատարված լուսանկարով։
Սև հագուստներով և ակնոց կրող անձի վերաբերյալ իր կասկածն է հայտնել տուժողի իրավահաջորդը` նշելով, որ այդ անձի հարցը նոր է շրջանառության մեջ դրվում։
Այդ բոլոր ապացույցները նախաքննության ժամանակ նույնպես առկա են եղել, սակայն դրանք պատշաճ գնահատականի չեն արժանացել։
Ռ. Խաչատրյանը դատարանում դեպքի վայրի հատակագծի վրա հստակ ցույց է տվել, թե դեպքի պահին կոնկրետ որտեղ է գտնվել ինքը և որտեղ Տիգրանը։
Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է պատճենահանման ծառայություն իրականացնող կրպակի մոտ, որտեղ անմիջապես կանգնած է եղել սև գույնի ավտոմեքենա, որը Տիգրանի գտնվելու տեղից մի քանի մետր հեռավորության վրա է գտնվել և ինքը չէր կարող միաժամանակ երկու տարբեր վայրերում գտնվել։
Այն, որ դեպքի ժամանակ, անմիջապես դեպքի վայրում եղել է սև գույնի ավտոմեքենա` կարծում է դժվար չէ ստուգել, քանզի այդ տեղում ըստ իր ունեցած տվյալների` մի երկու անձինք են այդ գույնի ավտոմեքենա կայանում։ Ինքը սև բաճկոն հագած անձին հարվածել է հենց այդ ավտոմեքենայի անմիջական հարևանությամբ։
Երբ Տիգրան Հայրապետյանի հայրը դատարանում տեղանքի գծագրի վրա ցույց է տվել, թե դեպքից հետո ինչպես են Ռոբերտ Խաչատրյանի, Մարտին Գևորգյանի և մյուսների հետ գնացել դեպքի վայր և նրանք այնտեղ ցույց են տվել, թե դեպքի ժամանակ ով որտեղ է գտնվել` ապա անգամ դրանից պարզ էր, որ ինքը չէր կարող նույն ժամանակ գտնվել Տիգրանի կողքին։ Ինքն այդ ժամանակ նրանից առնվազն մի քանի մետր ավելի ձախ է գտվել։
Դատարանում ցուցմունքներ տված Մարտին Գևորգյանը, Խաչատուր Խաչատրյանը, Գրիգոր Սարգսյանը, Էմմանուել Թամամյանը և այլ անձինք միմյանց հակասող ցուցմունքներ են տվել դեպքի ժամանակ իրենց գտնվելու տեղի վերաբերյալ, որի պայմաններում աղավաղվել է իրականությունը։ Եթե ամեն ինչ ճիշտ ասվեր նրանց կողմից, ապա ճիշտ պատկերացում կկազմվեր իր գտնվելու վայրի, Տիգրանի գտնվելու ճիշտ վայրի մասին, որից պարզ և հասկանալի կդառնար, որ իր ասածներն իրականություն են։ Բայց ոչ, ամեն ինչ արվում էր, որ ինքը հայտնվի թակարդում։ Հատկապես ցանականում է հայտնել, որ առաջին դատաքննության օրը Մարտին Գևորգյանի հայրը դատարանի շենքի մոտ հավաքած իր տղային, Խաչատուր Խաչատրյանին, Էմմանուել Թամամյանին և էլի վկաների ցուցումներ է տվել, թե դատարանում ինչ ցուցմունքներ պետք է տան և հատկապես այն, որ իբրև տեսել են, թե ինքը ինչպես է դանակով հարվածել Տիգրանին։
Մարտին Գևորգյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հայտնել է, թե Հայկը դեպքի վայրից փախել է դեպի Տերյան փողոց, սակայն իրականում ինքը դեպքի վայրից փախել է դեպի Աբովյան փողոց, ինչը հիմնավորված է քրեական գործով։ Եթե Մարտին Գևորգյանն իրեն շփոթել է այն սև հագուստներով անձի հետ, որը դեպքի ժամանակ սպիտակ շապիկ հագած անձի հետ անմիջապես գտնվել է Տիգրանի կողքին, ապա դա այլ հարց է։ Մի գուցե դա նրա կողմից ընդամենը շփոթմունք է։
Բայց ինչպես հասկանալ այն հանգամանքը, որ Մարտին Գևորգյանի հայրն իր որդու հետ կազմակերպում են, որ վկաները դատարանում իր դեմ սուտ ցուցմունքներ տան։ Դա արդեն շփոթմունք չէ, այլ թշնամության վառ դրսևորում և արջի ծառայության մատուցում մահացողի հարազատներին։
Այն, որ Մարտին Գևորգյանի հայր Քաջիկ Գևորգյանը դատաքննության հենց առաջին օրը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի շենքի մոտ կազմակերպել է իր նկատմամբ սուտ ցուցմունքներ տալու գործը` կարող են հաստատել իր մայր Նարինե Արիստակեսյանը և այդ պահին նրա կողքին գտնվող Թագուհի Ղազարի Մինասյանը (բնակվող ՀՀ Կոտայքի մարզ, գյուղ Զորաղբյուր, Ամառանոցներ 11 փողոց 2-րդ տուն)։
Չի կարծում, որ որևէ մեկի մտքով կանցնի, որ Մարտին Գևորգյանի և նրա հոր կազմակերպածը ընդամենը պատահականություն է։ Ավելին, ինքը և Մարտին Գևորգյանը իրականում թշնամիներ են։ Մինչ 2013թ. ապրիլի 09-ի դեպքը` մի շարք անգամներ իրենք տարբեր ժամանակահատվածներում և տարբեր առիթներով վիճաբանություններ են ունեցել Մարտին Գևորգյանի և նրա ընկերների հետ։ Նախավերջին անգամ իրենց միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել «Երևան» կինոթատրոնի մոտ, որտեղ Մարտին Գևորգյանն իր ընկերների հետ միասին հարձակվել են իրենց վրա։ Այդ ժամանակ ինքը ծեծի է ենթարկվել Մարտինի և նրա ընկերների կողմից և մինչև օրս մեջքի շրջանում լուրջ ցավեր ունի։ Նա այդ ժամանակ անգամ դանակ է օգտագործել։
Մարտին Գևորգյանը ստում է, որ իրենց միջև հարաբերությունները նորմալ են և թշնամություն չկա։
Դատարանին ներկայացնելով Հանրային գրադարանի հետնամասի պատին ամրացված տեսախցիկի վերաբերյալ լուսանկարը` հայտնում է, որ եթե դիտվի այդ տեսախցիկի պարունակությունը` 2013թ. ապրիլի 09-ի դրությամբ, ապա դրանում պարզ կերևա, թե ովքեր են այդ ուղղությամբ փախչում, ի՞նչ է տեղի ունենում դեպքից անմիջապես հետո և դրանից որոշ ժամանակ անց։ Այդ հարցի կապակցությամբ նաև հրավիրում է մեղադրողի ուշադրությունը` խնդրելով քննչական գործողությունների միջոցով պարզել կատարվածը։ Կարծում է, որ այնտեղ սույն քրեական գործի համար շատ հետաքրքրող հանգամանքներ կպարզվեն։
Ցուցմունքին ավելացնում է, որ ինքը դեռևս 2013թ. սկզբներին խանութից գնել է սև պոչով դանակ։ Այդ դանակը գնելուց հետո այն պահել է տարբեր տեղեր, որ ծնողները չտեսնեն, քանի որ նրանք արգելել են դանակ պահել։ Դանակը գնելուց հետո մեկ անգամ հետաքրքրությունից ելնելով չափել է դանակի շեղբի երկարությունը և լայնությունը։ Դանակի շեղբի երկարությունը եղել է մոտ 7 սմ, իսկ լայնությունը` 1,2-ից-1,3 սմ։ Ինքը քննչական բաժնում այդ մասին մանրամասն չի հայտնել, քանի որ ոչ ոք իրեն այդ մասին ոչինչ չի հարցրել։
Գտնում է, որ քննչական մարմինը պարզապես պարտավոր է հայտնաբերել այդ անձանց, հատկապես սև հագուստներով, ակնոցներ կրող անձին, քանի որ միայն այդպես կարելի է պարզել Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի շրջանում դանակով իրականում հարվածած անձին։
Նաև գտնում է, որ անհնարին է սույն քրեական գործի դատաքննությունը շարունակել, քանի դեռ չեն հայտնաբերվել վերը նշված անձինք, որոնք իր կարծիքով ամենաուղղակի կապն ունեն Տիգրան Հայարպետյանի մահվան հետ, չեն ստուգվել իր կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները և հանգամանքերը, չեն նշանակվել անհրաժեշտ փորձաքննությունները և չեն ստացվել դրանց պատասխանները։
Ամբողջ նախաքննության և դատաքննության ընթաքում իրեն միշտ թվացել է, որ մարդիկ այնքան ազնվություն կունենան, որ կգան դատարան և կհայտնեն ճշմարտությունը կամ կգնան քննիչի մոտ և ամեն բան ճիշտը կպատմեն։ Բայց ոչ, ինչ-որ մարդկանց ձեռք է տալիս, որ ինքը դառնա իրենց կատարածի պատասխանատուն։
Երբ ծանոթացել է Տիգրան Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության հետ, տեսնելով Տիգրանի լուսանկարը` համոզվել է, որ ինքը Տ. Հայրապետյանին դանակով չի հարվածել։ Ինքը չի փորձում շեղել քննությունը, ընդակառակը` պայքարում եմ ճշմատության բացահայտման համար։ Անկախ ամեն ինչից, ևս մեկ անգամ իր ցավակցությունն է հայտնում Հայրապետյանների ընտանիքին դժբախտության հարցում։ Չի ընդունում ներկայացրած հայցապահանջը, քանի որ ինքը որևէ կապ չունի Տիգրան Հայրապետյանին կյանքից զրկելու հետ։ Գործող օրենսդրության պահանջներից ելնելով` այն ենթակա չէ բավարարման, որի վերաբերյալ իր ծնողները որպես քաղաքացիական պատասխանողներ դատարանին ներկայացրել են համապատասխան իրավական դիրքորոշում։ Ինքը որևէ առնչություն չունի Տիգրան Հայրապետյանին կյանքից զրկելու հետ։
Մեղադրողի պնդումն այն մասին, որ ինքն է վիճաբանության մասնակիցների խմբին առաջնորդել` անհիմն է, վերացական և նպատակ է հետապնդում իրեն մեղսագրվող արարքի համար հիմքեր ստեղծել, քանի որ ինքը խումբ չի առաջնորդել, նրանցից ընդամենը մեկ երկու հոգու է ճանաչել, որևէ կապ չի ունեցել այդ վիճաբանության հետ, այդ վիճաբանության կողմերը լրիվ այլ անձիք են եղել, հավաքվածների համար ինքը մի անծանոթ անձ է եղել և ինչպես կարող էին նրանք լսել իրեն։
Ավելին, երբ դատարանում Տիգրան Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությունը կատարած փորձագետը բացառել է ըստ քրեական գործով նկարագրված և գործով վկաների կողմից վկայակոչված տվյալների` Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակին իր կողմից դանակով հարված հասցնելու հանգամանքը, թվացել է, թե մեղադրանքի կողմը և դատարանն առնվազն կանդրադառնան համալիր փորձաքննություն նշանակելու հարցին և կցանկանան ճշմարտությունը բացահայտելու համար քայլեր ձեռնարկել։ Դատարանն անհիմն կարգով մերժել է իր անմեղությունն ապացուցելուն ուղղված բոլոր միջնորդությունները` համալիր փորձաքննություն, մանրաթելային փորձաքննություն, դատատեսագրային փորձաքննությունններ նշանակելու մասին։ Գործի քննությամբ չի պարզվել, թե ինքն ում է դանակով հարվածել, ինչպես է հարվածել, ցույց չի տվել հարվածի մեխանիզմը, դանակի դիրքը, հարվածի ուղղությունը, իր դիրքը` հարվածի պահին, ինչպես նաև դանակի հարված ստացած անձի դիրքը` հարվածի պահին։ Ինքը դանակով հարվածել է սև բաճկոն հագած անձի և դրանից հետո վախեցած դիմել է փախուստի։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով իրեն մեղսագրված արարքը նույնպես հիմնավորված չէ, այդ մասով միանում է իր պաշտպանի դիրքորոշմանը։ Իրեն վերագրվող արարքներն արժանահավատ լինելու համար մեղադրանք է առաջադրվել նաև վիճաբանության հետ կապ չունեցող անձի` իր ընկեր Դավիթ Մանուկյանին, ով նույնպես պատահաբար հայտնվել է դեպքի վայրում։
Գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նույն օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով իրեն մեղսագրվող արարքներն անհիմն են, ոչ իրավաչափ և այդ արարքների համար դատարանն իր նկատմամբ պետք է կայացնի արդարացնող դատական ակտ։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ սովորում է ՀԱԱՀ-ում։ Զբաղվում է «Մարտեր առանց կանոնների» մարզաձևով և շրջապատում հայտնի է «Բայեց» մականունով։ Հայկ Աղամալյանին ճանաչում է շուրջ 5 տարի և նրա հետ գտնվում է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ Հայկի հետ միասին սովորել են Երևանի թիվ 82 դպրոցում։ 2013թ. ապրիլի 09-ի առավոտյան գնացել է համալսարան և բոլոր դասաժամերին ներկա է գտնվել։ Նույն օրը, ժամը 13։00-ի սահմաններում անծանոթ հեռախոսահամարից իր 098-55-25-08 բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Հայկ Աղամալյանը և հայտնել, որ ուղևորափոխադրման (տաքսի) ավտոմեքենայով համալսարանի բակում է և իրեն է սպասում, քանի որ տեղ ունեն գնալու։ Հանդիպել է Հայկին և ևս 2 անծանոթ տղաների, որոնց հետ այդ ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Բանգլադեշ թաղամաս։ Ճանապարհին իրենց է միացել նաև Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանի ուսանող Վազգենը։ Այդ ժամանակ Հայկը պատմել է, որ իրենց ընդհանուր ընկեր Մհերի ընկերուհու հետ կապված ինչ-որ խնդիր է առաջացել, որի համար պետք է գնան Բանգլադեշ թաղամասում գտնվող դպրոց-ինտերնատ` պարզաբանումներ կատարելու։ Ինտերնատում հանդիպել են իրենց բակի բնակիչ Վահանին և իրեն անծանոթ 7-8 տղաների։ Բոլորով սպասել են ոմն Ռադիկին, ով, ըստ Հայկի, վիրավորել էր Մհերի ընկերուհուն։ Այդ ընթացքում Հայկ Աղամալյանը գրպանից հանել է սև, ծալովի, մեկ սայրանի դանակ և պարծեցել, որ իր մոտ դանակ կա։ Այնուհետև իրենց է մոտեցել Մհերի ընկերուհին, որի անունը չգիտի, և ասել, որ ամեն ինչ նորմալ է։ Առանց որևէ մեկին հանդիպելու` բոլորով հեռացել են այդտեղից։
Ինքը, Հայկ Աղամալյանը, Արման Պատանյանը և մինչ այդ իրենց միացած Միքոն վերջինիս ավտոմեքենայով գնացել են դեպի Մատենադարան, քանի որ մինչ այդ Հայկին զանգահարել և հայտնել էին, որ Մատենադարանի մոտ նրան են սպասում, իսկ Հայկը պատասխանել էր, որ նրանք տղա չեն և նրանց համար չի գնա որևէ մեկի հետ վիճաբանելու։ Ենթադրել է, որ Հայկին զանգահարողը եղել է նրա համադասարանցի Կարեն Հարությունյանը, քանի որ Բանգլադեշ թաղամաս գնալու ճանապարհին Հայկն իրեն պատմել էր նաև, որ նույն օրը Կարենին ծեծի են ենթարկել, սակայն չի իմացել, թե ինչ պատճառով։ Երբ հասել են Մատենադարանի մոտ` Հայկն այդտեղ նկատել է Կարեն Հարությունյանին և Միքայելին ասել է, որ ավտոմեքենան կայանի։ Ինքը Հայկին հորդորել է, որպեսզի չգնա, սակայն նա չի համաձայնվել։ Հայկի և Արմանի հետ միասին դուրս են եկել ավտոմեքենայից և գնացել Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել են մոտ 30 տղաների։ Նրանց շարքից ճանաչել է Հայկի մտերիմ ընկերներ Կարեն Հարությունյանին, Հովհաննես Մկրտչյանին և «Բուդուլ» մականունով Արթուրին։ Այդ ժամանակ Հայկը կրկին գրպանից հանել է դանակը, ցուցադրել այն և նորից դրել գրպանը։ Հայկին խնդրել է, դեն նետել դանակը, քանի որ այն պետք չէ, սակայն վերջինս հրաժարվել է։ Մի քանի րոպե անց, Հայկը տղաներից տեղեկանալով, որ Կարեն Հարությունյանի հետ վիճաբանողները Տերյան փողոցի վրա գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ են հավաքված` բոլորին հրահանգել է գնալ իր ետևից այդտեղ։
Բոլորով Կորյուն փողոցով գնացել են դեպի Տերյան փողոց։ Խումբն առաջնորդել է Հայկը, նրա հետևից քայլել են ինքը, իսկ մյուս տղաները` իրենց կողքից և հետևից։ Մոտենալով Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետին` նկատել են այդտեղ կանգնած, իրեն անծանոթ մոտ ութ տղաների։ Հասնելով վերջիններիս` Հայկը բղավել է. «ով է խփել իմ ընկերոջը», միանգամից ձեռքով հարվածել է այդ տղաներից մեկին և դրա հետևանքով անմիջապես ծեծկռտուք է սկսվել։ Այդ ընթացքում իր կողքի շրջանում ստացել է բազմաթիվ հարվածներ ձեռքերով և ոտքերով։ Ինքը ևս մի քանի անգամ ձեռքով հարվածել է իր հետ վիճաբանողներին։ Այնուհետև նկատել է, որ Հայկի ձեռքին եղած դանակը դիպել է ինչ-որ մեկի ոտքին և գետնի վրայով պտտվելով` հասել է իր մոտ։ Հայկն այդ ժամանակ Երևանի Ազգային գրադարանի և բժշկական ուսումնարանի միջև ընկած ճանապարհով փախուստի է դիմել դեպի Աբովյան փողոց` մոտակա շենքերի բակ։ Տեսնելով դանակը` ճանաչել է դա որպես Հայկ Աղամալյանի դանակ, քանի որ այդ օրը նույն դանակն արդեն 2 անգամ տեսել է նրա ձեռքում։ Դանակը եղել է արյունոտ։ Քանի որ դանակն արյունոտ է եղել, հասկանալով, որ Հայկը դրանով ինչ-որ մեկին հարվածել է, ինչպես նաև չցանկանալով, որպեսզի դրա միջոցով որևէ մեկին վնաս պատճառվի` վերցրել է դա և վազել Հայկի ետևից։ Հասնելով նրան՝ համոզվել է, որ դա Հայկի նույն դանակն է, որն իրենից վերցրել է այն։
Բացի այդ, քանի որ դանակի սուր մասում քիչ արյուն է եղել` գտնում է, որ Հայկ Աղամալյանը տուժողին չի հարվածել։ Հակառակ դեպքում արյունը շատ կլիներ։
Միասին գնացել են մոտակա շենքերի բակ, որտեղ հանդիպել են Կարեն Հարությունյանին և անծանոթ 3 տղաների։ Այդ ժամանակ Հայկի ձեռքից կրկին վերցրել է դանակը, շենքի շքամուտքի պատի վրայից պոկել է փակցված հայտարարություններից մեկը և դրանով մաքրել դանակի վրայի արյունը, որից հետո շքամուտքի մյուս մուտքով դուրս են եկել Կորյուն փողոց, որտեղ Կարենը և նրա հետ եղած երեք տղաներն արդեն նստած են եղել տաքսի մեքենայի մեջ։ Հայկը նույնպես ցանկացել է նստել տաքսի ավտոմեքենան, սակայն ինքը նրան հորդորել է չնստել և միասին տուն գնալ։ Չցանկանալով դանակը պահել իր մոտ կամ տալ Հայկին` դա տվել է տաքսի մեքենայի ետևի նստարանին նստած Կարեն Հարությունյանին և նրան ասել, որ կորցնի դա։ Այդ պահին Հայկը երթուղային տաքսի է կանգնեցրել, որով էլ միասին գնացել են տուն։
Նույն օրը երեկոյան համացանցից տեղեկացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում դանակահարվել և սպանվել է Երևանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի ուսանող Տիգրան Հայրապետյանը։ Հաջորդ օրը նույն կայքերից տեղեկացել է, որ նշված սպանությունը կատարել է թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Ա.-ն։ Հասկացել է, որ նախորդ օրն արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում Հայկը մարդ է սպանել։ Դեպքի վայրում դանակը վերցնելուց առաջ դրա մասին չի իմացել, սակայն քանի որ դանակն արյունոտ է եղել` մտածել է, որ Հայկը դրանով վնասել է ինչ-որ մեկին։ Դեպքից հետո Կարենին չի հանդիպել և չգիտի, թե վերջինս ինչ է արել Հայկի դանակը։
Հետագայում Հայկն իրեն զանգահարել է քրեակատարողական հիմնարկից և հայտնել, որ ինքը մեկ անգամ է դանակով հարվածել մահացողին, որի մասին հայտնել է ոստիկանությունում և խոստովանել, որ ինքն է սպանել Տիգրան Հայրապետյանին։ Իր հարցին, թե ինչու է հենց Տիգրան Հայրապետյանին դանակով հարվածել և սպանել` Հայկը պատասխանել է, որ չի ճանաչել մահացողին, ուղղակի վիճաբանության ընթացքում նա է ընկել իր ձեռքի տակ։
Նշել է նաև, որ Տերյան փողոցում իր մասնակցությամբ տեղի ունեցած վիճաբանությունը տևել է 1-2 րոպե, որի ընթացքում հնչել են հայհոյանքներ, միջամտել են անծանոթ մարդիկ, որոնք վիճաբանության մասնակիցներից մի քանիսին հեռվացրել են միմյանցից։ Սկզբում հայհոյել է Հայկ Աղամալյանը՝ «ովա խփել ընկերոջս» արտահայտությունից հետո։
Զղջում է կատարածի համար, գիտակցում է, որ չպետք է Հայկի հետ գնար վիճաբանության, որից հետո էլ վերցներ դանակը, մաքրեր դրա վրայի արյունը և այն տար Կարենին, այդ պատճառով էլ ոչինչ չի թաքցնում և հայտնում է իրականությունը։
/հատոր 3, գ.թ. 251-256, հատոր 5, գ.թ. 202, 205/
Դատարանում ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2013թ-ի ապրիլի 09-ին, առավոտյան, սովորականի պես գնացել է ՀԱԱՀ և մասնակցել բոլոր դասերին։ Ժամը 13։00-ի սահմաններում զանգահարել է Հայկը և ասել, որ սպասում է համալսարանի մոտ և որ դուրս գա համալսարանից։ Հանդիպել է Հայկին և գնացել են Բանգլադեշ։ Բանգլադեշում հանդիպել են Մհերին։ Հայկի հետ մարդիկ են եղել, որոնց չի ճանաչել։ Բանգլադեշում տեսել են Մհերի ընկերուհուն։ Նա ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է։ Այդ ժամանակ իրենց է միացել նաև Մանումենտում բնակվող Միքայելը։ Նրա ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Մատենադարան, քանի որ մինչ այդ ինչ որ մեկը զանգահարել է Հայկին և ասել, որ իրենք Մատենադարանի մոտ են։ Հայկի խոսակցությունից հասկացել է, որ վերջինս չէր ցանկանում միանալ այդ անձին։ Ենթադրել է, որ Հայկին զանգահարողը նրա դասարանցի Կարենն է, քանի որ Բանգլադեշ գնալու ճանապարհին Հայկն իրեն պատմել էր, որ այդ օրը Կարենին ծեծել են։ Ինքը Կարենին ծեծելու պատճառները չի իմացել։ Երբ Օպերայից բարձրացել են դեպի Մատենադարան` Հայկը նկատել է Կարենին և Միքոյին ասել, որ կանգնեցնի ավտոմեքենան և իջնեն։ Ինքն ասել է, որ պետք չի իջնել, սակայն, Հայկը չի լսել և ասել է, որ միայն իջնեն կողքները կանգնեն։ Միքոն կանգնեցրել է ավտոմեքենան։ Ինքը, Հայկը և Արմանն իջել են ավտոմեքենայից և գնացել Կարենենց մոտ` Մատենադարանի դիմաց։ Կարենի հետ մարդիկ են եղել, որոնց հիմնականում բոլորին չի ճանաչել։ Այդ ժամանակ, որքան հիշում է Կարենի նախաձեռնությամբ բոլորով քայլել են Կորյուն փողոցով դեպի Տերյան փողոց։ Այնտեղ նկատել են տղաների։ Սկսվել է վիճաբանություն։ Ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, ոչինչ չի ասել։ Այդ վիճաբանության ընթացքում ինչ-որ մեկը ձեռքով հարվածել է կողքին, իսկ մեկն էլ ոտքով հարվածել է մյուս կողքին։ Ինքնապաշտպանության նպատակով, այդ հարվածները կանխելու համար դիմադրություն է ցույց տվել կոնկրետ այն անձանց, որոնք իրեն հարվածել են, քանի որ ֆիզիկական ցավ է զգացել։ Նրանցից բացի այլ անձանց չի հարվածել։ Այդ պահին նկատել է, որ ինչ որ մեկի ոտքին դանակ է կպել, որը պտտվելով ընկել է իր դիմաց։ Դանակը, որն ընկել է իր դիմաց` նմանեցրել է այն դանակին, որը մինչ այդ նկատել է Հայկի մոտ։ Այն սև է եղել, փակովի, շեղբը` մոտ 6-7 սմ։ Շուրջը նայել և նկատել է, որ Հայկը վազում է Աբովյան փողոցի ուղղությամբ` դեպի շենքերի տակ, բժշկական ուսումնարանի և Ազգային գրադարանի միջև ընկած ճանապարհով։ Չի ցանկացել, որ դանակը ընկած մնա գետնին, որպեսզի այն ինչ որ մեկը չվերցնի և դրանով միմյանց վնաս չպատճառեն, քանի որ այդ պահին այնպիսի խառնաշփոթ իրավիճակ է եղել, որ հնարավոր չի եղել կանխատեսել, թե ինչ կարող է լինել։ Չգիտի ինչու մտածել է, որ հնարավոր է Հայկը դրանով ինչ-որ մեկին հարվածել է։ Երևի այդպես է մտածել այն պատճառով, որ դանակի վրա արյուն է նկատել։ Դանակը վերցրել, վազել է Հայկի ուղղությամբ, հարցրել է դանակն իրենն է արդյոք։ Հայկը պատասխանել է, որ իրենն է և այն վերցրել է իր ձեռքից։ Գնացել են մոտակա շենք, որի դիմաց հանդիպել են Հայկի դասարանցի Կարեն Հարությունյանին և էլի երեք հոգու, որոնց չի ճանաչել։ Այդ ժամանակ Հայկն իրեն տվել է դանակը։ Դանակը ծալել է, պոկել շենքերից մեկի վրա փակցված հայտարարությունը և մտել շենքի շքամուտք, որտեղ փաթեթավորել է դանակը այդ հայտարարությունը պարունակող թղթով և շքամուտքի մյուս կողմից դուրս եկել Կորյուն փողոց, քանի որ շքամուտքը երկկողմանի է եղել, ունեցել է երկու մուտք։ Երբ շքամուտքից դուրս են եկել` տեսել է, որ Կարենը և նրա հետ եկած երեք տղաներն արդեն նստած են տաքսի ավտոմեքենայի մեջ։ Հայկը նույնպես փորձել է նստել նշված տաքսի ավտոմեքենան, սակայն նրան ասել է, որ այդ տաքսի ավտոմեքենան չնստի, միասին կգնան տուն։ Քանի որ Կարենը տաքսու մեջ է եղել` դանակը փաթեթավորված վիճակում տվել է նրան, իսկ ինքը և Հայկը տուն են վերադարձել երթուղային տաքսիով, որը Հայկն է կանգնեցրել։ Նշված հանգամանքների հետ կապված տրամադրությունն ընկած է եղել, վիճաբանությունից հետո ամբողջ օրը մտածել է կատարվածի մասին, անհանգստացել է, թե դանակն արդյոք լուրջ վնասվածքներ պատճառած չլինի։
Արդեն տանն է եղել, երբ երեկոյան ինտերնետային կայքում կարդացել է, որ Տերյան փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում դանակահարվել և սպանվել է տնտեսագիտական համալսարանի ուսանող Տիգրան Հայրապետյանը։ Հաջորդ օրը կրկին ինտերնետային կայքերից մեկով կարդացել է, որ նշված սպանությունը կատարել է թիվ 3 դպրոցի աշակերտ Հայկ Ա. անունով անձնավորությունը։ Այդ ժամանակ կարծել է, որ հնարավոր է խոսքը գնում է իր ընկեր Հայկի մասին, քանի որ նշված էր նրա անունը և ազգանվան 1-ին տառը, վիճաբանությունը տեղի էր ունեցել կրկին Տերյան փողոցում, Հայկի մոտ կար դանակ։ Միայն դա է եղել պատճառը, որ այդպես է կարծել։
Իր անհանգստություններով կիսվել է իր մտերիմ ընկեր Հովիկ Մովսիսյանի և մորեղբայր Երվանդ Կարապետյանի հետ։
Վիճաբանության վայրում դանակը վերցնելիս չի մտածել, որ դրանով կարող է մարդ սպանված լինել, դեռ ավելին` դա կատարած լիներ Հայկը։ Միայն կարծել է, որ հնարավոր է Հայկը դրանով թեթևակի վնասած լինի ինչ որ մեկին։ Ինքը Հայկին ճանաչում է գրեթե վեց տարի։ Միասին սովորել են Երևան քաղաքի թիվ 82 դպրոցում։ Մտերիմ ընկերներ են և համոզված է, որ Հայկը ունակ չէ կյանքից զրկել ինչ որ մեկի։ Նա օրինակելի ընտանիքի զավակ է, ճանաչում է նրա ծնողներին։ Եթե Հայկը ընդունակ լիներ մարդ սպանել` ինքը նրա հետ առհասարակ չէր շփվի։
Ծանոթանալով քրեական գործի նյութերին, լսելով դատավարության մասնակիցներին` իր համար պարզ է դարձել, որ վիճաբանության ընթացքում կտրող- ծակող գործիքներ եղել և նկատվել են նաև այլ անձանց մոտ։ Վնասվածքներ են ստացել նաև այլ անձինք։
Ռոբերտ Խաչատրյանը նշել է, որ ինքը ևս վնասվածք է ստացել։ Հայկ Աղամալյանը նշել է, որ անձը, որին ինքը դանակով հարվածել է` եղել է սև կաշվե բաճկոնով, մինչդեռ, Տիգրան Հայրապետյանի հագին այդ օրը եղել են այլ հագուստներ, ինչը հաստատել է նաև Տիգրան Հայրապետյանի հայր, տուժողի իրավահաջորդ և որպես վկա ցուցմունքներ հայտնած Պատվական Հայրապետյանը։ Պարզվել է նաև, որ վկա Ռոբերտ Խաչատրյանը, որը դեպքի պահին գտնվել է Տիգրան Հայրապետյանի անմիջապես դիմաց, լսելով վերջինիս «ախ» բացականչությունը` շրջվել և տեսել է, որ Տիգրանի դիմաց այդ պահին կանգնած է եղել սպիտակ մայկայով մեկը, որին մոտենալով բռնել է վերջինիս պարանոցից և քաշել դեպի իրեն։ Դա ենթադրում է, որ Տիգրան Հայրապետյանին դանակահարողը հենց այդ սպիտակ մայկայով անձնավորությունն է եղել, այլ ոչ թե Հայկ Աղամալյանը, որի հագին այդ օրը այլ գույնի հագուստ է եղել։
Վկաներից միայն Մարտին Գևորգյանն է նշել, թե Հայկ Աղամալյանին տեսել է աջ կողմից մոտենալով թիկունքով դեպի իրեն կանգնած Տիգրան Հայրապետյանին և ձեռքում եղած դանակով մեկ անգամ հարվածել է Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ հատվածին, որից հետո իրենց վրա հարձակվողները տարբեր ուղղությամբ փախչել են։ Սակայն, Մարտին Գևորգյանի ցուցմունքները բացի նրանից, որ տրամաբանական չեն /թիկունքից մոտենալով ինչպես կարող էր հարվածել կրծքավանդակին, կամ ինչ տրամաբանությամբ պետք է հարվածեր մի անձի կենսական կարևոր նշանակություն ունեցող օրգանին, որին մինչ այդ չի ճանաչել և որի հանդեպ որևէ թշնամանք չունի/, այլ նաև չեն կարող արժանահավատ լինել և դրվել մեղադրանքի հիմքում, քանի որ ինչպես պարզ դարձավ նաև դատաքննության ընթացքում` Մարտին Գևորգյանը թշնամական հարաբերությունների մեջ է գտնվում Հայկ Աղամալյանի հետ։ Նրանց միջև բազմիցս վեճեր են տեղի ունեցել և կարծում է, որ Մ. Գևորգյանը նման ցուցմունքներ տալով` ուղղակի ցանկանում է վրեժխնդիր լինել Հայկից։
Ակնհայտ է, որ գործով շահագրգռված անձ չհանդիսացող Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքների համաձայն Տիգրան Հայրապետյանին հարված է հասցրել այն անձը, որը գտնվել է նրա դիմաց հենց այն ժամանակ, երբ Տիգրան Հայրապետյանը հարված ստանալով` բացականչել է։ Դա է եղել պատճառը, որ Ռ. Խաչատրյանը արագ մոտեցել է այդ անձին և բռնել նրա պարանոցից։ Այդ անձի հագին եղել է սպիտակ մայկա, մինչդեռ, Հայկն այդ օրը եղել է մուգ մոխրագույն սպորտային բաճկոնով։ Սակայն, նախաքննական մարմինը պատշաճ կերպով չի կատարել նախաքննություն, չի հետազոտել գործում առկա ապացույցները որի արդյունքում կպարզեր այդ սպիտակ մայկայով և ակնոցներով երիտասարդի ինքնությունը։
ՈՒսումնասիրելով գործում առկա տեսագրությունը` ակնհայտ է, որ վիճաբանության ընթացքում,Տիգրան Հայրապետյանի հակադարձ վիճաբանող կողմում, տեսանելի է ակնոցներով երիտասարդ։
Տիգրան Հայրապետյանին սպանության հետ անմիջականորեն կապված վնասվածք կարող էր պատճառել այն անձը, որը նախկինում որևէ կերպ առնչված լիներ նրա հետ և ցանկանար վրեժխնդիր լիներ նրանից։ Սակայն Հայկ Աղամալյանը տուժողին ընդհանրապես չի ճանաչել, հետևաբար, որևէ պատճառ չի ունեցել որպեսզի նման վնասվածք պատճառի։ Մինչ օրս հայտնաբերված չէ Տիգրան Հայրապետյանի մահվան հետ կապ ունեցող, վերջինիս մահ պատճառած գործիքը, այն չի հետազոտվել, չի պարզվել` արդյոք Տիգրան Հայրապետյանը սպանվել է այն դանակով, որն ինքը վերցրել և հանձնել է Հայկին, դրա վրա հետքեր կան արդյոք, ինչ հետքեր են դրանք, ում են պատկանում։ Դրանով հանդերձ` նախաքննական մարմինն իրեն մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար։ Մեղադրանքի հիմքում նշվել է այն հանգամանքը, որ ինքն իբր բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորել հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, աղմկել և հայհոյել է, բռնություն է գործադրել, ծեծի ենթարկել Մարտին Գևորգյանին, Ռոբերտ Խաչատրյանին և մյուսներին։ Բացի դրանից, Հայկ Աղամալյանի կողմից կատարված առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացած դանակը և դրա վրա առկա հետքերը պարտակելու դիտավորությամբ այն վերցրել է գետնից, մաքրել դանակի վրա առկա արյան հետքերը և այն դեն նետելու համար տվել մոտակայքում կայանված տաքսի ավտոմեքենայի սրահում նստած Կարեն Հարությունյանին։
Ինչ վերաբերում է առաջին մեղադրանքին, ապա այն հերքվում է ոչ միայն իր, այլ նաև վկաների, այդ թվում վիճաբանության հակադարձ կողմում հանդես եկող վկաների ցուցմունքներով, որոնցից ակնհայտ է, որ վիճաբանության մասնակից, որպես վկա հարցաքննված անձանցից յուրաքանչյուրը հերքել է իր կողմից խուլիգանական գործողությունների կատարումը։ Այդ վկաների շարքում են նաև Մարտին Գևորգյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը և այլն։ Եթե իրականում իր կողմից որևէ գործողություն կատարվեր` ինքն աչքի կընկներ և վկաներից գոնե մեկը կասեր, որ իր կողմից հայհոյանքներ է լսել կամ նկատել է իրեն որևէ խուլիգանական արարք կատարելիս։
Ինքը որևէ հայհոյանք չի հնչեցրել, հասարակության նկատմամբ անհարգալից գործողություններ չի իրականացրել, դեռ ավելին, տեսնելով գետնին ընկած դանակը` վերցրել է այն, որպեսզի վիճաբանության մասնակիցները դրանով միմյանց վնաս չպատճառեն։ Ինքնապաշտպանության նպատակով իրեն հարվածողների գործողությունները կանխելը, համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի 1-ին մասի` չի կարող առաջ բերել քրեական պատասխանատվություն, այն էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով, որը պատիժ է նախատեսում խուլիգանության` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու համար, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, զուգորդված անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով և կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից։
Կրկնում է, որ ինքը հասարակական կարգ չի խախտել, անհարգալից վերաբերմունք չի դրսևորել, որևէ մեկի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել կամ սպառնացել, որևէ մեկի գույքը չի ոչնչացրել։ Միայն պաշտպանել է ինքն իրեն այն հարվածներից, որոնք իրեն պատճառել են` փորձելով կանխել դրանք, քանի որ հարվածների արդյունքում ֆիզիկական ցավ է զգացել։
Ինչ վերաբերում է իրեն առաջադրված երկրորդ մեղադրանքին, ապա այն ևս հերքվում է, քանի որ իր ձեռքում եղած դանակը հայտնաբերված չէ։ Նախաքննական մարմինը որևէ գործողություն չի կատարել այն հայտնաբերելու ուղղությամբ չնայած նրան, որ քրեական գործի նյութերից պարզ է, թե ում մոտ է այն մնացել վիճաբանությունից հետո։ Անձը` Կարեն Հարությունյանը, ում մոտ այն գտնվել է վերջում` ներկայումս խուսափում է ներկայանալ դատարան։ Նման պայմաններում, երբ դանակը հայտանբերված և հետազոտված չէ, ինչպես կարող է իրեն կամ Հայկ Աղամալյանին մեղադրանք առաջադրվել. իրեն` առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացող դանակ և դրա վրա առկա հետքերը պարտակելու դիտավորությամբ այն գետնից վերցնելու, մաքրելու դանակի վրա առկա արյան հետքերը և այն դեն նետելու համար մոտակայքում կայանված տաքսի ավտոմեքենայի սրահում նստած Կարեն Հարությունյանին հանձնելու համար, իսկ Հայկ Աղամալյանին` Տիգրան Հայրապետյանին սպանելու համար։
Նախաքննական մարմինը իրավունք չուներ առանց հետազոտելու դանակը` իրեն առաջադրեր նման մեղադրանք։ Ինչպես է քննիչը որոշել, դատախազը հայտարարել, որ ինքը մաքրել է դանակի վրա առկա արյան հետքերը։ Միգուցե դանակը հայտնաբերելուց հետո այն հետազոտվեր, դրա վրա հայտնաբերվեին արյան կամ այլ հետքեր և փորձաքննության արդյունքում պարզվեր, որ այդ հետքերը չեն պատկանում Տիգրան Հայրապետյանին։ Չի՞ նշանակում արդյոք այս ամենը, որ նախաքննական մարմնին ուղղակի հարկավոր է եղել շուտափույթ կերպով գտնել մեղավորներ և առանց պատշաճ հետազոտության ենթարկելու գործում առկա նյութերը` ներկայացնել ցուցանիշներ։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 349 եզրակացության համաձայն Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վերքի վնասվածքային խողովակը ունի աջից ձախ, վերևից ներքև և որոշակի չափով առաջից հետ ուղղություն։ Վնասվածքային խողովակի երկարությունը կազմում է 8,5-9սմ։ Մինչդեռ, որպես վկա հարցաքննված Մարտին Գևորգյանը, որը հայտնեց, թե Տիգրանի կրծքավանդակին դանակով հարվածել է Հայկ Աղամալյանը, պաշտպանի հարցին պատասխանեց, որ Հայկի հարվածի ուղղությունը եղել է ներքևից վերև։ Բացի դրանից, ինքն արդեն իսկ հայտնել է, որ վիճաբանությունից առաջ Հայկի մոտ տեսել է դանակ, սակայն, դրա շեղբի երկարությունը կազմել է 6-7 սմ, իսկ փորձաքննության եզրակացության մեջ վնասվածքի խորությունը նշված է 8,5-9սմ։ Հետևաբար, Հայկի մոտ եղած դանակը, որն ինքը վիճաբանության վայրում վերցրել և կարճ ժամանակ անց հանձնել է Հայկին` որևէ կապ չէր կարող ունենալ Տիգրան Հայրապետյանի մահվան հետ։
Կարծում է` տուժող կողմին ոչ պակաս, քան իրենց` պաշտպանական կողմին, անհրաժեշտ է պարզել գործի իրական հանգամանքները, հայտնաբերել իրական մեղավորներին։ Միայն գործով շահագրգռված անձ հանդիսացող Մարտին Գևորգյանի ցուցմունքները չեն կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում։ Վերջինս մինչև վիճաբանությունը անձնական թշնամական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Հայկ Աղամալյանի հետ, որի մասին Հայկն իրեն պատմել է։ Իր սուտ ցուցմունքներով Մ. Գևորգյանը միայն ցանկանում է վրեժխնդիր լինել Հայկից, ինչն իր բացասական հետևանքներն է առաջացնում նաև իրեն համար։ Մարտին Գևորգյանի ցուցմունքները արժանահավատ չեն և հերքվում են գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով, վկաների` մասավորապես Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքներով, փորձագիտական թիվ 349 եզրակացությամբ, տեսաձայնագրությամբ։
Իրեն առաջադրվել է մեղադրանք առանց գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների և դրանց բավարար ամբողջության։
Դատաքննության փուլը միայն հաստատեց վերը նշված հանգամանքները։ Նման պայմաններում իմ նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանն իր մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիմքով։
Թեև, մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը համաձայն օրենքի իրավասու է նույնիսկ դատաքննության փուլում հրաժարվել իր նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուց, սակայն, վերջինս հաշվի չառնելով քրեական գործի ընթացքը, հետազոտված ապացույցները` խնդրեց դատարանին մեղավոր ճանաչել իրեն առաջադրված մեղադրանքում։
Բացի այդ, լրացել է ՀՀ Զինված ուժերում ծառայության անցնելու իր տարիքը։
Իր ընկերները, հասակակիցները արդեն իսկ ծառայում են ՀՀ Զինված ուժերում, իսկ ինքը հայրենիքին ծառայելու փոխարեն ստիպված է լինում ներկայանալ իր նկատմամբ անհիմն հարուցված քրեական գործի դատաքննությանը և ապացուցել իր անմեղությունը։ Ցանկանում և շահագրգռված է, որ բացահայտվի հանցագործությունը, պատժվեն իրական մեղավորները, սակայն, մեղադրանքի կողմը մեղավորներին փնտրում է ոչ այնտեղ, որտեղ պետք է, իսկ թերի նախաքննության հիման վրա ներգրավված մեղադրյալներին պատասխանատվության ենթարկելով` արդարությունը չի վերականգնվի։
Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում։ Եթե մեղադրողը այս ամենի արդյունքում չհայտնի իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը իրականացնելուց հրաժարվելու մասին իր մտադրությունը` դատարանին խնդրում է իր նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ, քանի որ չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքները և կարճել իր նկատմամբ հարուցված քրեական վարույթը` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը և հնարավորություն ընձեռել իրեն` ծառայել ՀՀ զինված ուժերում և պաշտպանել հայրենիքը։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ որպես վկա հարցաքննված ներքոհիշյալ անձինք դատարանին հայտնեցին հետևյալը.
Վկա Հովիկ Ռուբենի Մովսիսյանը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է, ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանն իր ընկերն է, նրան ճանաչում է շուրջ 8 տարի։ Նա բնավորությամբ հանգիստ է, նրանից որևէ վատ արարք չի նկատել։ Անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի հետ նույնպես գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ, որքանով իրեն հայտնի է` նա կռվարար չէ, հաճախակի կռիվների մեջ չի ընկել, սակայն տեղյակ է, որ այս գործին առնչվող միջադեպից որոշ ժամանակ առաջ նա իր դպրոցի ընկերների հետ կռիվ է արել։
2013թ. ապրիլի 09-ին, ժամը 14։00-15։00-ի սահմաններում իր և Դավիթի ընդհանուր ընկերը զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե Դավիթի հետ ինչ որ բան է պատահել և հայտնել, որ նրան տեսել է «ՍԱՍ» հանրախանութի մոտ` խառնված վիճակում։ Ինքը գնացել է «ՍԱՍ» հանրախանութի մոտ, հանդիպել Դավիթին և միասին քայլելու ընթացքում Դավիթն իրեն պատմել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որն իր հետ անմիջականորեն կապված չի եղել, սակայն վիճաբանության ընթացքում հարձակվել են իր վրա, որի պատճառով ինքն ինքնապաշտպանության դիմելով` հակառակ հարվածներ է հասցրել։ Վիճանբանության կողմերին չի ճանաչել, սակայն այդ ընթացքում դանակահարություն է եղել և ինքն էլ նկատելով գետնին ընկած դանակը` այն վերցրել և հանձնել է Կարենչիկին, որը գտնվել է տաքսի ավտոմեքենայի մեջ։ Դանակը վերցնելու նպատակն այն է եղել, որ վիճաբանության մասնակիցներն այն չվերցնեն և միմյանց չվնասեն։ Ինքը տեղեկանալով, որ Դավիթի հետ անմիջականորեն կապված որևէ խնդիր չկա` նրանից դեպքի հետ կապված այլ մանրամասներ չի ճշտել։ Դրանից հետո միասին գնացել են սուրճ խմել, իսկ նույն օրը երեկոյան տեղեկեցել է, որ այդ վիճաբանության արդյունքում մարդ է սպանվել։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Նարինե Մանուկի Արիստակեսյանը դատարանին հայտնեց, որ անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանն իր հարազատ որդին է։ Նրա վերաբերյալ քրեական գործի առաջին դատաքննության օրը Մարտին Գևորգյանի հայր, հետագայում իրեն հայտնի դարձած Քաջիկ Գևորգյանը դատարանի շենքի մոտ հավաքած մի խումբ տղաների, այդ թվում սույն գործով վկաներ Խաչատուր Խաչատրյանին, Ռոբերտ Սարգսյանին և Սարգսին ցուցումներ է տվել, թե դատարանում ինչպիսի ցուցմունքներ պետք է տան։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Թագուհի Ղազարի Մինասյանը դատարանին հայտնեց, որ անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանն իր ազգականն է։ Նրա վերաբերյալ դատարանում քննվող քրեական գործով ի սկզբանե մասնակցել է դատական քննությանը։ Առաջին դատաքննության օրը դատարանի շենքի բակում ականատես է եղել հավաքված անձանց խմբի։ Նրանցից մեկը աչքի է ընկել իր գործողություններով։ Խոսակցություններից հասկացել է, որ ինչ որ ցուցումներ են տրվում։ Հետո նկատել է, որ այդ անձը գտնվում է նաև դատական նիստերի դահլիճում։ Դատական նիստի ավարտից հետո տեսել է նրան` վկայություն տվող տղաների հետ զրուցելիս։ Դատաքննության ընթացքում լսելով վկաների ցուցմունքները` իր մոտ կարծիք է ձևավորել այն մասին, որ նրանք պատրաստված են եղել, քանի որ տվել են նույնաբովանդակ ցուցմունքներ։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Փորձագետ Շ. Գևորգյանը դատարանին հայտնեց, որ Տ. Հայրապետյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, նրան պատճառված վնասվածքի նկարագրությունը տրվել է կենսաբանական հյուսվածքների ելակետային տվյալների հիման վրա` ելնելով վնասվածքային խողովակի ուղղությունից։ Տուժողը կրծքավանդակի վնասվածքը կարող էր ստանալ լինելով ցանկացած դիրքում` բացառությամբ բերանքսիվայր պառկած վիճակի և հարվածողի հետ միաժամանակ դեմ դիմաց ուղղաձիգ կանգնած դիրքում։
Տուժողին հասցված մյուս վնասվածքներն արդյոք միևնույն թե տարբեր դանակներով են պատճառվել` կարծիք հայտնել չի կարող։ Դրանք միաժամանակ չէին կարող պատճառվել, քանի որ վնասվածքները եղել են մարմնի տարբեր մասերում, որի դեպքում կլիներ վայրկյանների տարբերություն։ Նշված հարցերը կարող է պարզվել տուժողի հագուստները ենթարկելով դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության։
/դատական նիստի արձանագրություն/

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալներ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի և Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի նախաքննական ցուցմունքները` Տիգրան Հայրապետյանին սպանելու դիտավորություն չունենալու մասին, դատաքննական ցուցմունքները` Տիգրան Հայրապետյանին չսպանելու մասին, ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանի դատաքննական ցուցմունքները` ինքնապաշտպանության նպատակով հարվածներ հասցնելու և ամբաստանյալ Հ. Աղամալյանի կողմից տուժող Տ. Հայրապետյանին դանակով չհարվածելու մասին, ինչպես նաև առաջադրված մեղադրանքներն այլ կերպ հերքելու վերաբերյալ` իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Քննարկելով ամբաստանյալ Հ. Աղամալյանի պաշտպան Ս. Գրիգորյանի ճառում նշված փաստարկները` ամբաստանյալ Հ. Աղամալյանի կողմից սպանություն կատարած չլինելու, նրա կողմից հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու որևէ դիտավորություն չունենալու, մեղսագրված արարքներին առնչություն չունենալու մասին, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, ապացույցները գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ այդ փաստարկները հիմնավորող ապացույցներ քրեական գործով ձեռք չեն բերվել և այդ փաստարկները հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Քննարկելով պաշտպանի ճառում նշված պատճառաբանություններն այն մասին, որ սույն քրեական գործով պարզված չէ Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի շրջանում դանակով իրականում հարվածած անձը, Հայկ Աղամալյանը ոչ մի անձի կամ անձանց չի առաջնորդել դեպի Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 72 հասցեում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտակայք, նա վիճաբանության մեջ հայտնվել է դեպքերի բերումով, որի պատճառով Հ. Աղամալյանին սպանություն մեղսագրվել չի կարող` դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, վկա Մարտին Գևորգյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևանի Կորյուն փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել 15-20 տղաներ, որոնցից ճանաչել է խմբի դիմացից քայլող Հայկ Աղամալյանին։ Նկատել է, որ վերջինիս ձեռքին եղել է մոտ 10 սմ երկարությամբ դանակ` բացված վիճակում։ Հասնելով իրենց` Հ. Աղամալյանը բղավել է. «ով է խփել իմ ընկերոջը», որից հետո բոլորով հարձակվել են իրենց վրա, և ծեծկռտուք է սկսվել, որի ընթացքում ինքը մի քանի հարվածներ է ստացել։ Վիճաբանության ընթացքում տեսել է, որ Հայկ Աղամալյանը աջ կողմից մոտեցել է իրենից մոտ 3-4 մետր հեռավորության վրա թիկունքով դեպի իրեն կանգնած Տիգրան Հայրապետյանին և ձեռքում եղած դանակով մեկ անգամ հարվածել է Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակի աջ հատվածին, որից հետո իրենց վրա հարձակվողները տարբեր ուղղություններով դիմել են փախուստի։
Վկա Ռոբերտ Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրենք գնացել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Տերյան փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել մոտ 20-25 տղաներ, որոնց դիմացից քայլողը բղավել է` «ով է խփել իր ընկերոջը»։ Նկատել է, որ բղավողի ձեռքին մոտ 10 սմ երկարությամբ դանակ է եղել։ Մոտեցող տղաները սկսել են հարվածներ հասցնել իրենց և սկսվել է ծեծկռտուք։
Վկա Էմմանուել Թամամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ռոբերտ Սարգսյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի, Մարտին Գևորգյանի և ևս մի քանի տղաների հետ գնացել է Երևանի Ազգային գրադարանի մոտ գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Անձրև տեղալու պատճառով կանգնել են ծածկի տակ։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել 15-20 տղաներ։ Նրանք սկսել են հրել և հարվածներ հասցնել իրենց։ Խառնաշփոթի պատճառով չի նկատել, թե ով ում է հարվածում։ Այդ տղաների մեջ նկատել և ճանաչել է իր համադասարանցի Հայկ Աղամալյանին, ով գոռացել է «ովա խփել»։
Վկա Սարգիս Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Մարտին Գևորգյանը, Տիգրան Հայրապետյանը, Էմմանուել Թամամյանը, իր համադասարանցի Ռոբերտ Սարգսյանը և ևս մի քանի իրեն անծանոթ տղաներ գնացել են Երևանի Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Քանի որ անձրև է տեղեցել` կանգնել են այդտեղ գտնվող ծածկի տակ և ինքն այդ արագ սննդի սպասարկման կետից հյութ է գնել։ Այդ ժամանակ մոտ 25 տղաներ, արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածով անցնելով իր կողքով` գնացել են դեպի ծածկը։ Այդ տղաների դիմացից քայլողներից մեկն ասել է. «ովա խփել մեր ընկերոջը» կամ նման մի բան, որից հետո հարվածել է իրենց տղաներից մեկի դեմքին, որից հետո ծեծկռտուք է սկսվել։
Վկա Գրիգոր Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գնացել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի կետի մոտ։ Դրա մոտ են եղել ինքը, Էմմանուելը, Սարգիսը, Մարտինը, Ռոբերտ Սարգսյանը և Ռոբերտ Խաչատրյանը, Ֆելիքսը, Խաչատուրը, Տիգրան Հայրապետյանը, որին ճանաչել է Ռոբերտի և Մարտինի միջոցով։ Հավաքվածներով զրուցել են արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ գտնվող ծածկի տակ և այդ պահին Տերյան փողոցի կողմից իրենց վրա են հարձակվել 20-25 տղաներ։ Նրանց դիմացից քայլել է Էմմանուելի համադասարանցի Հայկ Աղամալյանը։ Վերջինս ասել է. «ովա խփել իմ ընկերոջը», որից հետո այդ տղաները հարձակվել են իրենց վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։
Վկա Ֆելիքս Ամիրջանովը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը, Մարտին Գևորգյանը, Գրիգոր Սարգսյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Սարգիս Սարգսյանը, Խաչատուր Խաչատրյանը, Էմմանուել Թամամյանը և Տիգրան Հայրապետյանը գնացել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ։ Քանի որ անձրև է եկել, կանգնել են արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ գտնվող ծածկի տակ։ Դրանից 10-15 րոպե հետո Տերյան փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել 20-25 տղաներ, որոնց առջևից քայլել է թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը, որի հետ ծանոթացել է շուրջ 1,5 տարի առաջ։ Վերջինս ասել է` «ովա խփել մեր ընկերոջը», որից հետո այդ տղաները հարձակվել են իրենց վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։
Վկա Խաչատուր Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը, Գրիգոր Սարգսյանը, Ֆելիքս Ամիրջանովը, Մարտին Գևորգյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Ռոբերտ Սարգսյանը, Էմմանուել Թամամյանը, Տիգրան Հայրապետյանը գտնվելով Տերյան փողոցում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ` ծածկի տակ, Տերյան փողոցի կողմից իրենց են մոտեցել մոտ 20 տղաներ, որոնցից մեկը գոռացել է «ովա խփել իմ ընկերոջը»։ Ճանաչել է նրան, նա եղել է Հայկ Աղամալյանը, որի ձեռքին դանակ է եղել։
Վկա Կարեն Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մոտ 20 հոգով` ինքը, Հայկ Աղամալյանը, Հովհաննես Մկրտչյանը, Հայկի ընկեր Դավիթ Մանուկյանը, Երկաթուղայիններ փողոցի բնակիչ Դավիթը, կինոերևանցիներ Ավետիս Վարդանյանը, «Տուրո» մականունով Արտավազդ Դավթյանը և մեկ այլ կինոերևանցի, որի անունը որքանով հիշում է Տիկո է, իրեն անծանոթ մոտ 10 ախալքալաքցիներ և թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ «Բուդուլ» մականունով Արթուրը, գնացել են Տերյան փողոցում գործող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ։ Հայկը քայլել է իրենց առջևից։ Երբ հասել են նշված արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ կանգնած Էմմանուել Թամամյանին, Մարտին Գևորգյանին, Խաչատուր Խաչատրյանին և ևս 7-10 տղաների` Հայկը հարցրել է, թե «ովա խփել իմ ընկերոջը», հարվածել է նրանցից մեկին, որից հետո իերնք հարձակվել են այդ տղաների վրա և ծեծկռտուք է սկսվել։
Վկա Ավետիս Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նկատել է, որ խմբի դիմացից քայլում է ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտ Հայկ Աղամալյանը, որի հետ մտերիմ չի եղել, սակայն հաճախ հանդիպել են իրենց բակում։ «Ցիտադել»-ի մոտից թեքվել են դեպի Տերյան փողոց, բարձրացել քիչ վերև, դիմացի մայթին գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ, որտեղ կանգնած են եղել 10-15 տղաներ։ Հայկը և նրա կողքից քայլող տղաները մոտեցել են նրանց, իսկ ինքը և Արտավազդը մի քանի քայլ անցել են նրանց կողքից դեպի Աբովյան փողոց։ Այդ ժամանակ ասել են` «ով է խփել իմ ընկերոջը», բայց չի հիշում, թե ով էր գոռացել, որից հետո նկատել է, որ վերջինիս և այդ տղաների կանգնած հատվածում խառնաշփոթ է, նրանք քաշքշում էին միմյանց, գոռգոռում, որից մոտ մեկ րոպե հետո բոլորը սկսել են փախչել տարբեր ուղղություններով։
Վկա Արտավազդ Դավթյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կարեն Հարությունյանի և մնացած տղաների հետ գնացել են «Ցիտադել» բիզնես կենտրոնի մոտ։ Այդտեղից Տերյան փողոցով բարձրացել են բժշկական քոլեջի վերևի հատվածում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետ, որտեղ հանդիպել են իրեն անծանոթ մոտ 10 տղաների։ Իրենց առջևից քայլող տղաները, որոնց շարքում են եղել Կարեն Հարությունյանը, ԵՊՃՇՀ-ի Մ. Աբեղյանի անվան թիվ 3 ավագ դպրոցի աշակերտներ Հայկ Աղամալյանը, Հովհաննես Մկրտչյանը։ Նրանք մոտեցել են այդ տղաներին և նրանց միջև ծեծկռտուք է սկսվել։ Նրանք գոռգոռացել և հայհոյել են միմյանց, խառը հարվածներ են հասցրել միմյանց։ Ինքը մնացել է տեղում կանգնած և չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում։ Մոտ մեկ րոպե հետո` բոլորը սկսել են փախչել։ Ինքը նույնպես Աբովյան փողոցի ուղղությամբ դիմել է փախուստի` դեպի մոտակա շենքերի բակ։
Վկա Մովսես Շաբոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը, Արմանը, Նորոն, Հայկը և նրա ընկերն ավտոմեքենայով Մատենադարանի կողքով անցնելու ժամանակ նկատել են մի խումբ տղաների, որոնց շարքում Հայկը նկատել է իր դպրոցական ընկերներին։ Նրանց տեսնելով` Հայկը ցանկություն է հայտնել իջնել ավտոմեքենայից, սակայն իրենք ասել են, որ պետք չէ իջնել և անցել են նրանց կողքով։ Երբ հասել են Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ, Հայկն ասել է, որ «գեղեցիկ չէ չգնալը» և իջել է ավտոմեքենայից։ Հայկին չնեղացնելու և մենակ չթողնելու համար իրենք նույնպես իջել են ավտոմեքենայից և նրա հետ գնացել Մատենադարանի մոտ, որտեղ հանդիպել են 30-35 տղաների։ Մոտենալով նրանց` Հայկը բարևել է նրանցից մի քանիսին, իսկ ինքը, Արմանը և Նորոն կանգնել են մի կողմի վրա, քանի որ ոչ ոքի չեն ճանաչել։ Դրանից մոտ 5 րոպե հետո, Հայկը և նշված տղաները քայլել են դեպի «Ցիտադել» առևտրի կենտրոն։ Իրենք հետևել են նրանց։ «Ցիտադելի» մոտից Տերյան փողոցով քայլել են դեպի վերև և այդ ընթացքում Հայկը և նրա կողքի քայլող տղաներն իրենցից բավականին առաջ են ընկել։ Տերյան փողոցով քայլելու ժամանակ, արագ սննդի սպասարկման կետի մոտից վիճաբանության ձայներ են լսել։ Արագ քայլերով մոտեցել են և տեսել, որ այդտեղ խառնաշփոթ է, մի քանի տղաներ կռվում և քաշքշում են միմյանց։ Ինքը, Արմանը և Նորոն փորձել են բաժանել կռվողներին։ Դրանից մի քանի վայրկյան հետո բոլորը սկսել են փախչել տարբեր ուղղություններով։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած է եղել արագ սննդի սպասարկման կետի դիմացի հատվածում, իսկ դրանից քիչ վերև` մայթի վրա նկատել է Տիգրան Հայրապետյանին, որն այդ պահին ընկել է գետնին։
Ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հայկը տղաներից տեղեկանալով, որ Կարեն Հարությունյանի հետ վիճաբանողները Տերյան փողոցի վրա գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ հավաքված են` բոլորին հրահանգել է գնալ իր ետևից այդտեղ։
Բոլորով Կորյուն փողոցով գնացել են դեպի Տերյան փողոց։ Խումբն առաջնորդել է Հայկը, նրա հետևից քայլել է ինքը, իսկ մյուս տղաները` իրենց կողքից և հետևից։ Մոտենալով Տերյան փողոցում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետին, նկատել են այդտեղ կանգնած իրեն անծանոթ մոտ ութ տղաների։ Հասնելով վերջիններիս` Հայկը բղավել է. «ով է խփել իմ ընկերոջը» և միանգամից ձեռքով հարվածել է այդ տղաներից մեկին և դրա հետևանքով անմիջապես ծեծկռտուք է սկսվել։
Քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, տուժող Տ. Հայրապետյանի` մեկ այլ անձի կողմից դանակով հարված ստանալու հանգամանքը հիմնավորող բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, 2013թ. ապրիլի 09-ին տեղի ունեցած վիճաբանության մասնակիցներից որևէ այլ անձի նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել։ Պաշտպանի վերոհիշյալ պատճառաբանությունը հիմնավորող բավարար փաստարկներ չեն ներկայացվել։
Ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի պաշտպան Ս. Գրիգորյանի պատճառաբանությունն այն մասին, որ վկա Մարտին Գևորգյանի ցուցմունքներն արժանահավատ չեն և չեն կարող դրվել Հայկ Աղամալյանին մեղսագրվող արարքի հիմքում, քանի որ ըստ նրա տված ցուցմունքների պարզապես անհնարին է, որ Հայկ Աղամալյանի կողմից դանակով հասցվեր այնպիսի վնասվածք, որը հայտնաբերվել է Տիգրան Հայրապետյանի կրծքավանդակին, իսկ Մարտին Գևորգյանն իրականում իր ցուցմունքների այդ մասը կազմել է այն ենթադրություններից ելնելով, որ դանակ է տեսել Հայկ Աղամալյանի ձեռքին, դեպքի ժամանակ այլ անձանց ձեռքին դանակ չի տեսել` նույնպես անհիմն է, քանի որ այդ պատճառաբանությունը հիմնավորող բավարար փաստարկներ դատարանին չեն ներկայացվել։ Բացի այդ, նախաքննության և դատաքննության ժամանակ Մարտին Գևորգյանին պարզաբանվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 20-րդ և 86-րդ հոդվածներով նախատեսված նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, նա նախազգուշացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված սուտ ցուցմունք տալու, ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար սահմանված պատասխանատվության մասին, այսինքն` պահպանվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջները։ Վկա Մ. Գևորգյանի ցուցմունքները, ինչպես նաև մյուս ապացույցները ստացվել են օրենքով սահմանված կարգով, ստուգվել են` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու, դրանց ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, վերաբերելի են և թույլատրելի, գործի լուծման համար բավարար են։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խմբի կազմում, բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելը, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խմբի կազմում, բռնություն գործադրելով խուլիգանություն կատարելն ապացուցված է, նրա այդ արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման գործիք հանդիսացող դանակի և հետքերի նախապես չխոստացված պարտակում կատարելը նույնպես ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված են յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները։ Այդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն՝ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները հաստատվում են միայն ապացույցների հիման վրա։ Ընդ որում, անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների գնահատումը յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս հնարավորություն է տալիս դատարանին պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, ինչպես նաև հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։ Պատժի անհատականացման կարևորությունն այն է, որ դա լուրջ երաշխիք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված՝ պատժի նպատակների իրականացման համար։ Հետևաբար, դատարանն անհրաժեշտ է համարում բազմակողմանի հետազոտել ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս լինելը։
Նույն օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը։
Վերոհիշյալ ծանրացնող հանգամանքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Վ. Մնացականյանի վերաբերյալ որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «Այս ծանրացուցիչ հանգամանքը հաշվի է առնվում հանցակիցների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս։ Խոսքն այն մասին է, որ հանցագործությանը մասնակցել են երկու կամ ավելի անձինք, և նրանցից մեկը կամ մի քանիսը (կազմակերպիչը, դրդիչը, առանձին դեպքերում՝ կատարողներից մեկը և այլն) դրսևորել են առանձին ակտիվություն։
Հանցակիցների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանի կողմից հաշվի են առնվում հանցագործության կատարմանն անձի փաստացի մասնակցության բնույթն ու աստիճանը, այդ մասնակցության նշանակությունը հանցագործության նպատակներին հասնելու մեջ, նրա ազդեցությունը պատճառված կամ հնարավոր վնասի բնույթի և չափի վրա։ Հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը բնութագրում է անձի մասնակցության աստիճանը. նրան է պատկանում նախաձեռնությունը, նա հանդես է գալիս որպես հանցագործության ոգեշնչող և առավել հաստատակամորեն է ձգտում հասնել հանցավոր արդյունքի։ Ընդ որում, օրենքը ոչ թե խոսում է հանցագործության մեջ անձի պարզապես ակտիվ դերի մասին, այլ մատնանշում է նրա առանձնապես ակտիվ դերը։ Այստեղից հետևում է, որ հանցագործության մեջ հանցավորի վարքագիծը պետք է արտահայտվի ոչ թե պարզապես ինչ-որ առաջարկությունների, նախաձեռնությունների ձևով, այլ առանձնանալու, աչքի ընկնելու, օրինակ՝ կազմակերպչականության, մյուս մասնակիցների համախմբման, կարգապահության պահպանման, առաջնորդելու բոլոր դրսևորումներով և այլն։ Այդպիսի անձը հանցագործության մյուս մասնակիցների մեջ առավել մեծ վտանգ է ներկայացնում։ (տե՛ս Վաչիկ Ալբերտի Մնացականյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի մայիսի 23-ի թիվ ՎԲ-25/08 որոշման 22-23-րդ կետերը)։
Վերոհիշյալ իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշման համատեքստում ուսումնասիրելով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները` ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի նկատմամբ նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք` յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս` տասնվեց տարեկան լինելը, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի նկատմամբ, նրա կատարած յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք` յուրաքանչյուր հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու պահին հանցավորի անչափահաս` տասնյոթ տարեկան լինելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակելիս` որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանի հաշվի է առնում հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է հետևյալում. ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը զբաղվելով «Մարտեր առանց կանոնների» մարզաձևով և դրա արդյունքում տիրապետելով ձեռնամարտի հմտություններին` 2013թ. ապրիլի 09-ին տեղի ունեցած միջադեպի մասնակիցների մեջ աչքի է ընկել իր գործողություններով, Հայկ Աղամալյանի հետ բռնություն է գործադրել Մարտին Գևորգյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի և մյուսների նկատմամբ` ձեռքերով և ոտքերով հարվածելով նրանց, աղմկել և հայհոյել է։
Քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(…)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։
4. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել քսանհինգ տարին։ Եթե համակցության մեջ մտնող հանցանքներից մեկի համար դատարանը նշանակում է ցմահ ազատազրկում, ապա վերջնական հիմնական պատիժը որոշվում է կլանելու միջոցով։
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի համաձայն`
(…)
2. Ազատազրկումն անչափահասների նկատմամբ նշանակվում է՝
1) ոչ մեծ ծանրության հանցագործության համար` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, իսկ միջին ծանրության հանցագործության համար` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով.
(…)
3) տասնվեցից մինչև տասնութ տարին լրանալը կատարած ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքի համար` առավելագույնը տասը տարի ժամկետով։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անչափահասի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում նրա կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկանի զարգացման աստիճանը, առողջության վիճակը, անձի այլ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա վրա այլ անձանց ազդեցությունը։
(…)
3. Տասնվեցից մինչև տասնութ տարին լրանալը միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ ազատազրկումը, ըստ հանցագործությունների համակցության, չի կարող գերազանցել տասը տարին։
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար որպես պատիժ սահմանված է ազատազրկում` տասներկուսից քսան տարի ժամկետով, կամ ցմահ ազատազրկում։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար որպես պատիժ սահմանված է ազատազրկում` չորսից յոթ տարի ժամկետով։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի կատարած, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված յուրաքանչյուր հանագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ` դատարանը գտնում է, որ անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանն իր կատարած, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված յուրաքանչյուր հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով և ըստ հանցագործությունների համակցության` այն չի կարող գերազանցել տաս տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան անյլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ կալանքի կամ ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության մեջ ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանի առանձնապես ակտիվ դերը, այդ հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ` դատարանը գտնում է, որ անչափահաս ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ այդ պատիժն է անհրաժեշտ և բավարար Դ. Մանուկյանին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար, իսկ պատժի նվազ խիստ տեսակ տուգանքը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, որի միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները։
Քննարկելով այն հարցը, թե արդյոք ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ և 3-րդ ենթակետերի համաձայն` որոշվել է.
«1. Պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով եւ 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի`
1) այն անձանց, որոնց նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ պատժի կրումը հետաձգվել է.
2) այն անձանց, որոնց նկատմամբ նշանակվել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ.
3) այն անձանց, որոնց նկատմամբ նշանակվել է առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ։»։
Հետևաբար, սույն դատավճռով Դավիթ Մանուկյանի նկատմամբ ենթակա է կիրառման «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշումը և առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով, ինչպես նաև ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու դեպքում նա ենթակա է պատժից ազատման։
Տուժողի իրավահաջորդ և քաղաքացիական հայցվոր Պ. Հայրապետյանը, 2014թ. հունիսի 24-ին, հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման պահանջի մասին հայցադիմում է ներկայացրել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` խնդրելով անչափահաս ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Հայկ Աղամալյանից, նրա ծնողներ Նարինե Արիստակեսյանից և Ստեփան Աղամալյանից 3.430.000 (երեք միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար) ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, որից 1.430.000 (մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար) ՀՀ դրամը որպես հուղարկավորության ծախս, 2.000.000 (երկու միլիոն) ՀՀ դրամը որպես փաստաբանի վարձատրության վճար։
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ հուղարկավորության ծախսի հատուցման պահանջի մասով այն ենթակա է բավարարման, իսկ փաստաբանի վարձատրության վճարի հատուցման պահանջի մասով պետք է թողնվի առանց քննության, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։
Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։
2. Վնաս պատճառած անձն ազատվում է այն հատուցելուց, եթե ապացուցում է, որ վնասն իր մեղքով չի պատճառվել։ Օրենքով կարող է նախատեսվել վնասի հատուցում` վնաս պատճառողի մեղքի բացակայությամբ։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 1068-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Տասնչորսից մինչև տասնութ տարեկան անչափահասներն ընդհանուր հիմունքներով ինքնուրույն պատասխանատվություն են կրում իրենց պատճառած վնասի համար։
2. Այն դեպքում, երբ տասնչորսից մինչև տասնութ տարեկան անչափահասը վնասը հատուցելու համար չունի բավարար եկամուտներ կամ այլ գույք, վնասը լրիվ կամ պակասող մասով պետք է հատուցեն նրա ծնողները, որդեգրողները կամ հոգաբարձուն, եթե չեն ապացուցում, որ վնասն իրենց մեղքով չի պատճառվել։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 1087-րդ հոդվածի համաձայն`
«Տուժողի մահվան հետ կապված վնասի համար պատասխանատու անձինք պարտավոր են հատուցել հուղարկավորության հետ կապված անհրաժեշտ ծախսերն այն անձին, ով այդ ծախսերը կատարել է։
Այդ ծախսերը կատարած քաղաքացիների կողմից հուղարկավորության համար ստացած նպաստները չեն հաշվարկվում վնասների հատուցման հաշվում։»։
Այս հոդվածը կարգավորում է այն դեպքերը, երբ անձի մահը վրա է հասել վնաս պատճառելու հետևանքով։ Հուղարկավորության ծախսերի հատուցումը պետք է լինի այն չափով, ինչ չափով ապացուցված է, որ այդ ծախսերն արվել են փաստացի և անհրաժեշտաբար և ողջամիտ են իրենց ծավալով։
Վերոշարադրյալից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
«Հուղարկավորությունների կազմակերպման և գերեզմանատների ու դիակիզարանների շահագործման մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն`
«Սույն օրենքը կարգավորում է գերեզմանատների և դիակիզարանների շահագործաման հետ կապված իրավահարաբերությունները և սահմանում է հուղարկավորության արարողությունների կազմակերպման պետական կարգավորման հիմնական սկզբունքներն ու պայմանները»։
Նույն օրենքի 2-րդ հոդվածի համաձայն`
«Սույն օրենքում օգտագործվում են հետևյալ հիմնական հասկացությունները.
հուղարկավորություն` մարդու մահից հետո նրա մարմինը (աճյունը) հողին հանձնելու կամ դիակիզելու արարողություն.
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս։ Տուժող է ճանաչվում նաև այն անձը, ում կարող էր անմիջականորեն պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, եթե ավարտվեր քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։
2. Քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում են հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը։»։
Նույն օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։
2. Քաղաքացիական պատասխանող ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում է հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը։»։
Նույն օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։
2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն (…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով։
3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։
3. Հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին։»։
Նույն օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԼԴ/0327/01/10 գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման 21-րդ կետում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։ (…)
Շարադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը։»։
Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` ՇԴ2/0013/01/11 գործով 2013թ. ապրիլի 18-ին կայացված որոշման 13-15-րդ կետերում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ (…)» (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը)։ (…)
«(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…)։
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը)։
14. (…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի՝ պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը։ Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը։ Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ։
(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը,
գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը։
Քաղաքացիական հայցի առարկան, ինչպես արդեն նշվեց, կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը։ Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով։
15. (…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման`
ա) քրեական օրենքով արgելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը,
բ) վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը,
գ) տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (mutatis mutandis տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը)։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս)։
Վերոհիշյալ նորմերիի վերլուծությունից հետևում է, որ վնասի համար պատասխանատվությունը կարող է վրա հասնել, այսինքն` վնասը պետք է հատուցվի հետևյալ պարտադիր, անհրաժեշտ և միաժամանակյա հատկանիշների /պայմանների/ առկայության դեպքում`
ա/ վնասի առկայությունը /առաջացումը/,
բ/ գործողության /անգործության/ հակաիրավական լինելը /հակաիրավականությունը/,
գ/ վնաս պատճառողի մեղքը,
դ/ վնաս պատճառողի գործողությունների և վրա հասած վնասի միջև պատճառահետևանքային կապը։
Ընդ որում նշված պայմաններից որևէ մեկի բացակայության դեպքում վնասը ենթակա չէ հատուցման։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՀՅՔՐԴ 3/0016/02/08 քաղաքացիական գործով 2009թ.-ի փետրվարի 13-ին կայացված որոշմամբ վնասի հատուցման համար անհրաժեշտ այս բաղադրիչների միաժամանակյա առկայության նախապայմանին տվել է իրավական ուժ, որով վնասի հատուցման պատասխանատվության վրա հասնելու համար անհրաժեշտ բոլոր նախապայման-բաղադրիչների առկայությունը Վճռաբեկ դատարանը համարել է պարտադիր և դրանցից որևէ մեկի բացակայության դեպքում վնասի հատուցումը բավարարման ոչ ենթակա։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից` Ավետիս Իոսիֆի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՎԲ-150/07 գործով 2007թ. նոյեմբերի 30-ին կայացված որոշման մեջ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1087-րդ հոդվածը, որը վերաբերում է հուղարկավորության ծախսերի հատուցմանը, սահմանում է, որ տուժողի մահվան հետ կապված վնասի համար պատասխանատու անձինք պարտավոր են հատուցել հուղարկավորության հետ կապված անհրաժեշտ ծախսերն այն անձին, ով այդ ծախսերը կատարել է։ Այս հոդվածը կարգավորում է այն դեպքերը, երբ անձի մահը վրա է հասել վնաս պատճառելու հետևանքով։ Հուղարկավորության ծախսերի հատուցումը պետք է լինի այն չափով, ինչ չափով ապացուցված է, որ այդ ծախսերն արվել են փաստացի և անհրաժեշտաբար ու ողջամիտ են իրենց ծավալով։
2006 թվականի փետրվարի 27-ին ընդունված «Հուղարկավորությունների կազմակերպման և գերեզմանատների ու դիակիզարանների շահագործման մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածը սահմանում է, որ սույն օրենքը կարգավորում է գերեզմանատների և դիակիզարանների շահագործման հետ կապված իրավահարաբերությունները և սահմանում է հուղարկավորության արարողությունների կազմակերպման պետական կարգավորման հիմնական սկզբունքներն ու պայմանները։ Նշված օրենքի 2-րդ հոդվածում, որտեղ շարադրված են օրենքում օգտագործվող հիմնական հասկացությունները, հուղարկավորությունը բնորոշվում է որպես «մարդու մահից հետո նրա մարմինը հողին հանձնելու կամ դիակիզելու արարողություն»։ «Հուղարկավորությունների կազմակերպման և գերեզմանատների ու դիակիզարանների շահագործման մասին» ՀՀ օրենքի 16-րդ հոդվածը ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1087-րդ հոդվածում նշված հուղարկավորության հետ կապված անհրաժեշտ ծախսերի շարքն է դասում անհրաժեշտ փաստաթղթերի ձևակերպումը, դիահերձումը, դագաղի հատկացումը, մահացածի մարմնի (աճյունի) տեղափոխումը գերեզմանատուն, հուղարկավորումը, մետաղե ցուցատախտակի տեղադրումը։ Հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը պետք է լինեն ողջամիտ ըստ արժեքի և անհրաժեշտ ըստ նպատակահարմարության. դագաղի արժեքը, դիահերձարանի ծառայությունները, դագաղը գերեզման հասցնելը, գերեզման փորելը, թաղման ծիսակարգի ծախսերը (հուղարկավորման կարգը, արարողությունը եկեղեցում, հոգեհացը)։
(…)»։
Քննվող քրեական գործով քաղաքացիական հայցվորը հայցադիմումնին կից դատարանին է ներկայացրել անհատ ձեռնարկատերեր Համազասպ Հակոբյանի և Ռենա Առուշանյանի կողմից փաստաբան Ռ. Բալոյանին հասցեագրված, 2014թ. հունիսի 23-ի պատասխան-գրությունները, որոնց համաձայն` տուժող Տիգրան Պատվականի Հայրապետյանի հուղարկավորության և հոգեհացի արարողության համար կատարվել են ընդհանուր 1.430.000 /մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար/ ՀՀ դրամի ծախսեր, որից` հուղարկավորման արարողության համար` 450.000 /չորս հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի ծախս, իսկ հոգեհացի համար` 980.000 ՀՀ դրամի ծախս։ Դրանք հաշվարկվել են «Հուղարկավորությունների կազմակերպման և գերեզմանատների ու դիակիզարանների շահագործման մասին» ՀՀ օրենքի և ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1087-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխան, ամբողջությամբ ընդգրկել են միայն հուղարկավորության համար անհրաժեշտ ծախսերը, որոնք արվել են փաստացի և անհրաժեշտաբար ու ողջամիտ են իրենց ծավալով։
Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված, տուժողի հուղարկավորության հետ կապված 1.430.000 /մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումարի պահանջի մասով քաղաքացիական հայցը հիմնավորված է և ենթակա է բավարարման։
Համաձայն հայցադիմումին կից ներկայացված, փաստաբանական ծառայությունների մատուցման վերաբերյալ 2013թ. ապրիլի 15-ին տուժողի իրավահաջորդ Պ. Հայրապետյանի և փաստաբան Ռ. Բալոյանի միջև կնքված պայմանագրի` փաստաբանական ծառայությունների մատուցման պայմանագրի գինը սահմանվել է 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար։ Դատարանը գտնում է, որ այդ գումարը հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնաս չէ։ Հետևաբար, այդ մասով կողմերի միջև առկա է բացառապես քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, այն վերաբերում է մասնավոր իրավունքի ոլորտին, որը ենթակա է լուծման քաղաքացիական իրավունքի նորմերին համապատասխան և քաղաքացիական դատավարության կարգով։
Ելնելով վերոգրյալից, դատարանը գտնում է, որ հուղարկավորության հետ կապված անհրաժեշտ ծախսերի` 1.430.000 ՀՀ դրամ գումարի մասով քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել. անչափահաս ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Հ. Աղամալյանից, նրա ծնողներ, քաղաքացիական պատասխանողներ Նարինե Արիստակեսյանից և Ստեփան Աղամալյանից հօգուտ տուժողի իրավահաջորդ Պատվական Հայրապետյանի պետք է բռնագանձել 1.430.000 (մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար) ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Մնացած, փաստաբանի վարձատրության` 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի մասով քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության` ինչն արգելք չի հանդիսանում հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով հայց հարուցելու համար։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 2013թ. ապրիլի 10-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, տուժող Տիգրան Հայրապետյանի հագուստները պետք է վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պատվական Հայրապետյանին։
Քննարկելով անչափահաս ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի, նրա ծնողներ, քաղաքացիական պատասխանողներ Ստեփան Մուշեղի Աղամալյանի և Նարինե Մանուկի Արիստակեսյանի գույքի և դրամական միջոցների վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ նրանցից յուրաքանչյուրի գույքի և դրամական միջոցների վրա դատարանի 2014թ. հունիսի 24-ի որոշմամբ դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Քննարկելով խափանման միջոցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու պարագայում` պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը բարձր է։
Ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունն անփոփոխ թողնելու համար բավարար հիմքեր առկա չեն, ուստի դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերացնել։
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանից և Դավիթ Գրիգորի Մանուկյանից համապարտորեն, հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել`
-անձեռոցիկի և Տիգրան Հայրապետյանի արյան նմուշի 2013թ. ապրիլի 22-ի թիվ 115 դատակենսաբանական փորձաքննության արժեք հանդիսացող 16.000 /տասնվեց հազար/ ՀՀ դրամ գումարը,
-Հայկ Աղամալյանի հագուստների` բաճկոնի, վերնաշապիկի, անդրավարտիքի և մեկ զույգ կոշիկների 2013թ. հունիսի 14-ի թիվ 181 դատակենսաբանական փորձաքննության արժեք հանդիսացող 32.000 /երեսուներկու հազար/ ՀՀ դրամ գումարը,
-2013թ. սեպտեմբերի 04-ի թիվ 27291306 տեսաձայնագրային փորձաքննության արժեք հանդիսացող 55.800 /հիսունհինգ հազար ութ հարյուր/ ՀՀ դրամ գումարը,
-2013թ. հոկտեմբերի 03-ի Հմ` 13-2456 դատահոգեբանական և դատահոգեբուժական համալիր փորձաքննության արժեքը հանդիսացող 70.074 /յոթանասուն հազար յոթանասունչորս/ ՀՀ դրամ գումարը` որպես դատական ծախսեր։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն`
«1. Դատական ծախսերը բաղկացած են`
(…)
3) մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարներից.
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Անչափահասին դատապարտելու դեպքում դատական ծախսերը կարող են դրվել նրա օրինական ներկայացուցչի վրա։»։
Հետևաբար անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի օրինական ներկայացուցիչ Նարինե Արիստակեսյանից և ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանից համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձման է ենթակա 173.874 /մեկ հարյուր յոթանասուներեք հազար ութ հարյուր յոթանասունչորս/ ՀՀ դրամ գումար` որպես դատական ծախսեր։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 168-169-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ, 439-442-րդ հոդվածներով, դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի կիրառմամբ` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, կիրառել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի 3-րդ մասը` ամբաստանյալ Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 10 /տաս/ տարի ժամկետով։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013թ. ապրիլի 10-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների լրիվ գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Մանուկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Համաներման ակտի` «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ և 3-րդ ենթակետերի կիրառմամբ ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանին ազատել նշանակված պատիժը կրելուց։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
Տուժողի իրավահաջորդ և քաղաքացիական հայցվոր Պ. Հայրապետյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակիորեն. անչափահաս ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Հ. Աղամալյանից, նրա ծնողներ, քաղաքացիական պատասխանողներ Նարինե Արիստակեսյանից և Ստեփան Աղամալյանից հօգուտ տուժողի իրավահաջորդ Պատվական Հայրապետյանի բռնագանձել 1.430.000 (մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսուն հազար) ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Մնացած մասով հայցը թողնել առանց քննության։
Անչափահաս ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Հայկ Ստեփանի Աղամալյանի, նրա ծնողներ, քաղաքացիական պատասխանողներ Ստեփան Մուշեղի Աղամալյանի և Նարինե Մանուկի Արիստակեսյանի գույքի և դրամական միջոցների վրա դատարանի 2014թ. հունիսի 24-ի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև քաղաքացիական հայցի և դատական ծախսերի մասով դատավճռի կատարումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 2013թ. ապրիլի 10-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, տուժող Տիգրան Հայրապետյանի հագուստները վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պատվական Հայրապետյանին։
Անչափահաս ամբաստանյալ Հայկ Աղամալյանի օրինական ներկայացուցիչ Նարինե Արիստակեսյանից և ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանից համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 173.874 /մեկ հարյուր յոթանասուներեք հազար ութ հարյուր յոթանասունչորս/ ՀՀ դրամ գումար` որպես դատական ծախսեր։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ