Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

28 փետրվարի 2014թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0015/01/14

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության ավագ
դատախազ Գ. Մարգարյանի,


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Արթուր Դավիթի Դավթյանի`
ծնված 1983թ. հունիսի 18-ին Վրաստանի Հանրապետության Մառնեուլի շրջանի Իմիրի գյուղում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխա, դատվածություն չունի, (1. ՀՀ Արարարտի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 2001թ. օգոստոսի 27-ի դատավճռով, ՀՀ նախորդ քրեական օրենսգրքի 15-86-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման երկու տարի ժամկետով, 2001թ. հունիսի 12-ին ընդունված համաներման ակտի կիրառման արդյունքում ազատվել է այդ պատժի կրումից,
2. ՀՀ Արարատի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 2006թ. օգոստոսի 16-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 271-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման մեկ տարի ժամկետով և տուգանքի 80.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով։ Պատիժները կրել է և ազատվել է նշանակված ժամկետում` 07.06.2007թ., դատվածությունները մարված են) չի աշխատում, հաշվառված է Արարատի մարզի Մասիս քաղաքի Նոր թաղամասի թիվ 30 շենքի թիվ 36 բնակարանում, փաստացի բնակվում է Արարատի մարզի Մասիս քաղաքի Նոր թաղամասի թիվ 30 շենքի թիվ 49 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։


Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13836213 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. նոյեմբերի 14-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
2013թ. դեկտեմբերի 18-ին հայտարարվել է մեղադրյալ Արթուր Դավթյանի հետախուզումը։
Քննիչի 2013թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է։
2014թ. փետրվարի 10-ին մեղադրյալ Արթուր Դավթյանը հայտնաբերվել է և քննիչի նույն օրվա որոշմամբ քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Ամբաստանյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` հետևյալ արարքի համար. «որ նա իր մոտ ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք հանդիսացող` գործարանային արտադրության ծալովի սևեռվող շեղբով ընդհանուր նշանակության որսորդական ծալովի դանակ, որը 2013թ. նոյեմբերի 08-ին, ժամը 01.00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեի մոտակայքում հայտնաբերվել է ոստիկանության ծառայողների կողմից։»։
2014թ. փետրվարի 14-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանը չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել և 2013թ. նոյեմբերի 07-ին, Երևանում, տաբատի հետևի գրպանում պահելով` ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք հանդիսացող, գործարանային արտադրության, ծալովի սևեռվող շեղբով ընդանուր նշանակության որսորդական դանակ։
Նույն օրը երեկոյան, ամբաստանյալ Արթուր Դավթյանը միայնակ զբոսնել է Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում։ 2013թ. նոյեմբերի 08-ին, ժամը 01։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեի մոտակայքում ծառայություն իրականացնող, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ Հայկազ Սեյրանի Սարգսյանը և Աբել Նորայրի Վարդանյանը կասկածելով, որ ամբաստանյալ Ա.Դավթյանը տաբատի հետևի գրպանում արգելված իր է կրում` մոտեցել են նրան և հետաքրքրվել այդ մասին։ Ամբաստանյալ Ա.Դավթյանը ոստիկաններին հայտնել է, որ տաբատի գրպանում դանակ է կրում, որից հետո վերջիններիս պահանջով ներկայացրել է իր կողմից ապօրինի կերպով կրվող, սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակը։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Արթուր Դավթյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխա (Դավիթ Արթուրի Դավթյան` ծնված 2005թ. հուլիսի 02-ին)։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Մեղադրյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանի ինքնախոստովանական ցուցմունքներով այն մասին, որ հոր մահվանից հետո որպես հիշատակ պահել է նրան պատկանող որսորդական դանակը, որը հաճախակի կրել է։
2013թ. նոյեմբերի 7-ին, այդ դանակը տաբատի հետևի գրպանում կրելով` գնացել է Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեում գործող «Մոցարտ» կարաոկե ակումբ, որտեղ շուրջ երկու ժամ զվարճացել է։ 2013թ. նոյեմբերի լույս 08-ի գիշերը, ժամը 01։30-ի սահմաններում դուրս է եկել ակումբից, որից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության ծառայողները և հետաքրքրվել, թե արդյոք տաբատի գրպանում արգելված իր չի պահում։ Հասկացել է, որ դանակը չհանձնելու դեպքում իրեն ոստիկանություն կտանեն և այն կհայտնաբերեն, ուստի խոստովանել է, որ գրպանում դանակ է պահում և այն ներկայացրել է ոստիկաններին։ Դրանից հետո իրեն բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Կատարածի համար զղջում է։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 46-47/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Աբել Նորայրի Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբերի 8-ին, ժամը 01։00-ի սահմաններում, նույն գումարտակի ոստիկան Հայկազ Սարգսյանի հետ միասին, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեի մոտակայքում ծառայություն իրականացնելիս` նկատել են մի երիտասարդի, որի տաբատի հետևի գրպանն ուռած է եղել, ինչն իրենց կասկածելի է թվացել։ Մոտեցել են վերջինիս և պահանջել են ներկայացնել նրա մոտ պահվող արգելված իրերը։ Այդ երիտասարդը տաբատի հետևի գրպանից հանել և իրենց է ներկայացրել դանակ, որից հետո նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ այդ քաղաքացին հանդիսանում է Արթուր Դավիթի Դավթյանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 17-18/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Հայկազ Սեյրանի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. նոյեմբերի 8-ին, ժամը 01։00-ի սահմաններում, նույն գումարտակի ոստիկան Աբել Վարդանյանի հետ միասին, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեի մոտակայքում ծառայություն իրականացնելիս` նկատել են մի երիտասարդի, որի տաբատի հետևի գրպանն ուռած է եղել, ինչն իրենց կասկածելի է թվացել։ Մոտեցել են վերջինիս և պահանջել են ներկայացնել նրա մոտ պահվող արգելված իրերը։ Այդ երիտասարդը տաբատի հետևի գրպանից հանել և իրենց է ներկայացրել դանակ, որից հետո նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ այդ քաղաքացին հանդիսանում է Արթուր Դավիթի Դավթյանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 19-20/
Դատաքրեագիտական փորձաքննության 2013թ. նոյեմբերի 12-ի թիվ 2557 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Փորձաքննությանը ներկայացված ծալովի սևեռվող շեղբով դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական ծալովի դանակ է, դասվում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենքերի շարքին։»։
/գ.թ. 10-11/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Հայկազ Սարգսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի պետ Ա.Պողոսյանին 2013թ. նոյեմբերի 08-ին ներկայացված զեկուցագրով, որի համաձայն` 2013թ. նոյեմբերի 8-ին, ժամը 01։00-ի սահմաններում, նույն գումարտակի ոստիկան Աբել Վարդանյանի հետ միասին, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեի մոտակայքում ծառայություն իրականացնելիս` նկատել են մի երիտասարդի, որի գրպանի պարունակությունն իրենց կասկածելի է թվացել։ Խնդրել են վերջինիս ցույց տալ գրպանի պարունակությունը։ Նշված երիտասարդը գրպանից ներկայացրել է գաղտնի փականով դանակ։ Դրանից հետո նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ նա հանդիսանում է Արթուր Դավիթի Դավթյանը։
/գ.թ. 1, 36/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, անձին բերման ենթարկելու մասին 2013թ. նոյեմբերի 08-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Արթուր Դավիթի Դավթյանը, 2013թ. նոյեմբերի 08-ին, ժամը 01։30-ին, Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 1 շենքի մոտից, սառը զենք պահելու կասկածանքով բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի Մարաշի բաժանմունք։
/գ.թ. 2, 36/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակով։
/գ.թ. 35/

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, ապօրինի կերպով սառը զենք կրելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան մեկ երեխայի (Դավիթ Արթուրի Դավթյան` ծնված 2005թ. հուլիսի 02-ին) առկայությունը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Կալանքը չի նշանակվում դատավճիռը կայացնելու պահին տասնվեց տարին չլրացած անձանց կամ հղի կանանց կամ խնամքին մինչև ութ տարեկան երեխա ունեցող անձանց նկատմամբ։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ կալանքի և ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արթուր Դավթյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ՝ դատարանը գտնում է, որ Արթուր Դավթյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով։ Կալանքը որպես պատիժ նրա նկատմամբ նշանակվել չի կարող, քանի որ ամբաստանյալ Արթուր Դավթյանի խնամքին, դատավճիռ կայացնելու պահին կա մինչև ութ տարեկան երեխա (Դավիթ Արթուրի Դավթյանը` ծնված 2005թ. հուլիսի 02-ին), իսկ առավել խիստ` ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու հիմքեր առկա չեն։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Արթուր Դավթյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 24.12.2013թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված որսորդական դանակը պետք է բռնագրավել հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության` այն հանձնելով Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության դատական ակտերի հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությանը` «Հրապարակային սակարկությունների մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքով սահմանված կարգով իրացնելու համար։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Դավթյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արթուր Դավիթի Դավթյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 24.12.2013թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված որսորդական դանակը բռնագրավել հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ