Գործ հ.
ԵԿԴ/0013/01/14


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«26» մարտի 2014թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ժ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում ՀՀ գլխավոր դատախազության թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հանցագործությունների գործերով բաժնի ավագ դատախազ, գործով մեղադրող Մ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Երվանդ Սամվելի Գասպարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Երվանդ Գասպարյանի կողմից ապօրինի զենք և ռազմամթերք ձեռք բերելու, պահելու և կրելու փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությունում 03.09.2013 թվականին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 69109013 քրեական գործը:
03.09.2013 թվականին Երվանդ Գասպարյանը ձերբակալվել է:
06.09.2013 թվականին Երվանդ Գասպարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.09.2013 թվականի որոշմամբ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013 թվականի նոյեմբերի 03-ը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի համապատասխան որոշումներով Երվանդ Գասպարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է:
05.02.2014 թվականին թիվ 69109013 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Երվանդ Սամվելի Գասպարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 03-ից։
Ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ` ըստ ազատազրկումը կրելու վայրի` պատժի կատարման հետ միացված նշանակվել է հարկադիր բուժում թմրամոլությունից։
Վճռվել է, իրեղեն ապացույցներ՝ գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի «ԳԵ1246» համարով ատրճանակը և 9 հատ գործարանային արտադրության 9 մմ տրամաչափով (9x18 ՊՄ) ատրճանակային փամփուշտները թողնել ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության տնօրինմանը։
Ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ։
Գործի քննությունն իրականացվել է դատական քննության արագացված կարգով:
Դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հանցագործությունների գործերով բաժնի ավագ դատախազ, գործով մեղադրող Մ.Հակոբյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն բեկանել, նշանակված պատժի մասով փոփոխել և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել կատարած հանցագործության բնույթին, հասարակական վտանգավորությանն ու նրա անձը բնութագրող տվյալներին համաչափ պատիժ` ազատազրկում 2/երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի պետի 04.03.2014 թվականի թիվ Ե 40/18-3-1169 գրությամբ դատարանին հայտնվել է, որ ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանը 03.03.2014 թվականին ազատվել է` պատիժն ամբողջությամբ կրելով:
Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի շահերի պաշտպան Ժ.Հարությունյանը 19.03.2014 թվականին բերել Է գրավոր պատասխան, որով խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանը, դեռևս չպարզված օրը և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել, պահել ու 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ին իր հագին եղած կիսավարտիքի գոտկատեղի աջ հատվածում ապօրինի կրել է հրազեն հանդիսացող «Մակարով» տեսակի «ГЕ1246» գործարանային համարով ատրճանակ` լիցքավորված թվով 9 հատ ռազմամթերք հանդիսացող 9մմ տրամաչափի փամփուշտներով, որոնք նույն օրը հայտնաբերվել և առգրավվել են ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳ վարչության աշխատակիցների կողմից` նրան ապօրինի թմրամիջոց պահելու կասկածանքով բերման ենթարկելուց հետո։

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը գտել է, որ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելով դատավճռի կայացմամբ անարդարացիորեն բարելավվել է ամբաստանյալի վիճակը, իսկ կայացված դատական ակտը չի համապատասխանում արդարության պահանջներին: Նշել է, որ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջները` բերելով հետևյալ հինավորումները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համապատասխան դրույթների վկայակոչմամբ, բողոքաբերը փաստել է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։
Փաստել է, որ տվյալ դեպքում դատարանն ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, անհատական մոտեցում չի դրսևորել, ազատազրկման ձևով պատժի չափն ընտրելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ նշանակվող մեղմ պատիժը չի կարող իրագործել պատժի նպատակները, մասնավորապես՝ դատարանի ուշադրությունից վրի¬պել է այն հանգամանքը, որ անկեղծորեն զղջալու պայմաններում ամբաստանյալը մինչդատական վարույթի ընթացքում արժանահավատ ցուցմունք կտար հրազենի և ռազմամթերքի ձեռք բերման իրական աղբյուրի մասին, մինչդեռ հանցանքի կատարման մասին ակնհայտորեն վկայող իրեղեն ապացույցների առկայության պարագայում, ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանը որևէ փաստական տվյալ չի հայտնել գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքի, այն է՝ ապօրինի շրջանառության առարկաներ հանդիսացած «Մակարով» տեսակի ատրճանակի և 9մմ տրամաչափի փամփուշտների ձեռք բերման իրական աղբյուրի մասին։
Բացի այդ, թեև դատարանն արձանագրել է, որ դատանարկոլոգիական փորձաքննության Հմ 157-13 եզրակացության համաձայն՝ ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանը տառապում է «Հոգեկան և վարքային խանգարումներ ափիոնատիպ նյութերի գործածման հետևանքով, կախվածության համախտանիշ» ախտորոշմամբ և հարկադիր բուժման կարիք ունի ու նրա նկատմամբ նշանակել է պատժի կատարման հետ միացված հարկադիր բուժում՝ թմրամոլությունից, սակայն թմրամոլությամբ տառապելու հանգամանքը, որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ` հաշվի չի առնվել։
Ըստ բողոք բերած անձի` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտմամբ, ինչը հանգեցրել է քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառման և ազդել գործի ելքի վրա՝ խաթարելով արդարադատության բուն էությունը։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0013/01/14 դատավճիռը բեկանել, պատժի մասով փոփոխել այն և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել կատարած հանցագործության բնույթին, հասարակական վտանգավորությանն ու նրա անձը բնութագրող տվյալներին համաչափ պատիժ՝ ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով։

4.Վերաքննիչ բողոքի առթիվ բերված պատասխանի փաստարկները.
Ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի շահերի պաշտպան Ժ.Հարությունյանը գտել է, որ վերաքննիչ բողոքը հիմնավոր չէ, այն ենթակա է մերժման` բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753–րդ հոդվածի 5-րդ մասի համապատասխան դրույթները, պաշտպան Ժ. Հարությունյանը փաստել է, որ դատարանը, մեղադրանքի կողմի համաձայնությամբ կիրառելով դատական քննության արագացված կարգ, նշված նորմի պահանջներին համպատասխան ուսումնասիրել է ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ «թմրամոլությամբ տառապելը», և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել կատարված հանցանքի ծանրությանը համարժեք պատիժ, որը համապատասխանում է նաև պատժի նպատակներին։ Ընդ որում՝ դատարանի կողմից հենց ամբաստանյալի ՝ «թմրամոլությամբ տառապելու» հանգամանքի հաշվառմամբ է նշանակվել պատժի կատարման հետ միացված հարկադիր բուժում։
Պաշտպանի համոզմամբ` նման պայմաններում հիմնավոր չէ վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ դատարանն ամբաստանյալի՝ «թմրամոլությամբ տառապելը» հաշվի չի առել որպես նրա անձը բնութագրող տվյալ, և որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմ է, որը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրականացումը, առավել ևս որ «թմրամոլությամբ տառապելը» ՀՀ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված չէ որպես պատասխանատվությանը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։
Անդրադառնալով բողոքաբերի կողմից ապօրինի շրջանառության առարկաներ հանդիսացած «Մակարով» տեսակի ատրճանակի և 9մմ փամփուշտների իրական աղբյուրի մասին ամբաստանյալի մինչդատական ցուցմունքի արժանահավատության վերաբերյալ տրված գնահատակին և այն` դատարանի կողմից ամբաստանյալի՝ կատարած արարքի համար անկեղծորեն զղջալը գնահատելիս անտեսելու վերաբերյալ պատճառաբանությանը, ապա նշել է, որ այն նույնպես հիմանվոր չէ, քանի որ նախ՝ գործի քննությունն իրականացվել է դատական քննության արագացված կարգով, որպիսի պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածի 5-րդ մասի պահանջներին համապատասխան ամբաստանյալի մինչդատական ցուցմունքի, ինչպես նաև քրեական գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտությունը չի կատարվել, որը բացառում է դատարանի կողմից ամբաստանյալի մինչդատական ցուցմունքի արժանահավատությունն ստուգելու հնարավորությունը, իսկ դրա վերաբերյալ մեղադրանքի կողմի սուբյեկտիվ գնահատականը չի կարող հիմք հանդիսանալ դատարանի օրինական և հիմնավորված դատական ակտը բեկանելու համար։
Բացի այդ, վերաքննիչ բողոքում նշված «ապօրինի շրջանառության առարկաներ հանդիսացած «Մակարով» տեսակի ատրճանակի և 9մմ փամփուշտների ձեռքբերման իրական աղբյուրը» բացահայտելն իրավապահ մարմինների աշխատանքն է, և նշված առարկաներն ամբաստանյալի մոտ հայտնվելու վերաբերյալ ցուցմունք տալը նրա իրավունքն է, այլ ոչ թե պարտականությունը, իսկ նրա տված ցուցմունքը, առանց որևէ փաստական տվյալի, սուբյեկտիվ մոտեցմամբ արժանահավատ չհամարելը չի կարող որակվել, թե իբր ամբաստանյալն անկեղծորեն չի զղջում իր կատարած արարքի համար։
Ըստ պաշտպանի` դատարանը ճիշտ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները (տես նաև նշված հոդվածների մեկնաբանության վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 24.08.2012 թվականի թիվ ԵԷԴ/0201/01/11 նախադեպային որոշումը) և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակելով արարքի ծանրությանը համապատասխանող պատիժ՝ կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատական ակտ, որը չի կարող բեկանվել բողոք բերող անձի՝ արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու պայմաններում քննարկման և գնահատման ենթակա հարցերի շրջանակից դուրս բերված որևէ փաստական հանգամանքով չհիմանվորված ենթադրությունների հիմքով, ուստի գտել է, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, իսկ դատական ակտը՝ օրինական և հիմնավորված:
Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ անփոփոխ թողնելով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.02.2014 թվականի դատավճիռը։

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, քանի որ դրանում բերված պատճառաբանությունները սույն քրեական գործի շրջանակներում չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ դատական ակտն ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով` խստացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու համար:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս հաշվի է առել ինչպես նրա կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ արագացված կարգով անցկացված դատաքննության ընթացքում ուսումնասիրված` նրա անձը բնութագրող տվյալները և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան 2 երկու երեխա, խոստովանել է կատարած հանցանքը, համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել կատարած հանցանքի համար։
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա թեև առաջին անգամ է դատապարտվում, սակայն նախկինում նույնպես կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք։
Ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Դատարանը նկատի ունենալով գործի փաստական հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման ու պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից և հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալի նկատմամբ կալանքը որպես պատիժ, չի կարող նշանակվել, հանգում է այն հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու` ՀՀ քրեական օրենսգքրի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, և գտել է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտել է, որ անհիմն է ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ դատանարկոլոգիական փորձաքննության Հմ 157-13 եզրակացության համաձայն՝ ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանը տառապում է «Հոգեկան և վարքային խանգարումներ ափիոնատիպ նյութերի գործածման հետևանքով «Կախվածության համախտանիշ» ախտորոշմամբ և հարկադիր բուժման կարիք ունի, որի համար հակացուցումներ չկան, գտել է, որ նրա նկատմամբ` ըստ ազատազրկումը կրելու վայրի, պատժի կատարման հետ միացված պետք է նշանակվի հարկադիր բուժում թմրամոլությունից։
Տվյալ դեպքում, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-րդ մասի պահանջների` ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի՝ հանցագործությունները դասակարգվում են՝ ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների:
Ըստ նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ է նախատեսված կալանքի ձևով` առավելագույնը երեք ամիս շամկետով, կամ ազատազրկման ձևով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ կետի պահանջների`
(…)
6. դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը:
(…):
Այս պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը բավարար չափով հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում` պահպահելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի շրջանակներում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Տվյալ դեպքում, Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ իր նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելուց հետո մինչ օրս ամբաստանյալ Երվանդ Գասպարյանը գտնվելով ազատության մեջ զերծ է մնացել այլ հակաօրինական արարքներ կատարելուց:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ հարկ է համարում արձանագրել, որ գործը քննելիս և լուծելիս դատարանի կողմից քրեադատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 26-ի դատավիճռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Երվանդ Սամվելի Գասպարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ՀՀ գլխավոր դատախազության թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հանցագործությունների գործերով բաժնի ավագ դատախազ, գործով մեղադրող Մ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ


Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
































ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ