Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

06 փետրվարի 2014թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0266/01/13

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
դատախազ Վ. Պողոսյանի,

տուժող Ս. Ավետիսյանի,



դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Արտակ Նորիկի Ավետիսյանի`
ծնված 1990թ. դեկտեմբերի 23-ին Հրազդան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, դատվածություն չունի, չի աշխատում, 18.11.2013թ. ձերբակալվել է, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.11.2013թ. որոշմամբ, որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրելու մասին քննիչի միջնորդությունը մերժվել է և նույն օրն ազատ է արձակվել` անազատության մեջ մնալով 3 /երեք/ օր, հաշվառված է Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքի Ջրառատ թաղամասի թիվ 251 տանը, փաստացի բնակվում է Արմավիրի մարզի Մյասնիկյան համայնքի Շիրազի փողոցի թիվ 18 տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով։




Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 13837613 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. նոյեմբերի 17-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, Արտակ Ավետիսյանի կողմից գողություն կատարելու դեպքի առթիվ։
Ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` հետևյալ արարքի համար. «որ նա ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին՝ ժամը 20։20-ի սահմաններում, իր մոտ ունենալով Սիմոն Ավետիսյանի կողմից վարձակալած արհետանցի մուտքի դռան և աշխատասեղանի գզրոցի բանալիները, ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Խորենացի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գտնվող և Սիմոն Ավետիսյանի կողմից վարձակալած՝ պահեստարան հանդիսացող թիվ 7 արհեստանոց, այնտեղից գաղտնի հափշտակել է խոշոր չափերի՝ ընդհանուր 1.783.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը և ոսկու ձուլակտորները։»։
2013թ. դեկտեմբերի 27-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանը չունենալով մշտական աշխատանք` հաճախակի այցելել է Երևան քաղաքում բնակվող իր հորաքրոջը և նրա որդի, տուժող Սիմոն Ավետիսյանին, բազմիցս գիշերել է նրանց բնակարանում և վայելել է Սիմոն Ավետիսյանի վստահությունը։ 2013թ.-ի նոյեմբերի 15-ին ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանը հերթական անգամ այցելելով Սիմոն Ավետիսյանին` շահագործել է նրա ավտոմեքենան։ Հաջորդ օրը՝ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 19։00-ի սահմաններում, ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանը դուրս է եկել Ս. Ավետիսյանի տնից և հասնելով Կենտրոն վարչական շրջան` նկատել է, որ Ս. Ավետիսյանի ավտոմեքենայի բանալին մնացել է իր մոտ, որի հետ եղել է նաև Սիմոն Ավետիսյանի՝ Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող, «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գտնվող թիվ 7 արհեստանոցի և այնտեղ գտնվող աշխատասեղանի դարակի բանալիները։ Գիտակցելով, որ Ս. Ավետիսյանն իրեն երբեք թույլ չի տվել առանց իր գիտության մուտք գործել արհեստանոց և տեղյակ չէ, որ արհեստանոցի և աշխատասեղանի դարակի բանալիներն իր մոտ են` ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանը գնացել է Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գտնվող, տուժող Սիմոն Ավետիսյանի կողմից վարձակալած թիվ 7 արհեստանոց, իր մոտ եղած բանալիով բացելով մուտքի դուռը` ապօրինի մուտք է գործել արհեստանոց, աշխատասեղանի վրայից և դարակից գաղտնի հափշտակել է 1.783.000 (մեկ միլիոն յոթ հարյուր ութսուներեք հազար) ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ ոսկյա զարդեր և ձուլակտորներ, որից հետո փակելով դարակը` դուրս է եկել արհեստանոցից, կողպել է դուռը և հեռացել։ Նույն օրը հասնելով Արմավիրի մարզի Մյասնիկյան համայնքում գտնվող իրենց տուն, իրականությունը խեղաթյուրելով և մորը խաբելով` ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանը նրա անվամբ, Արմավիր քաղաքում գտնվող «ՖԱՍՏ-ԿՐԵԴԻՏ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող գրավատանը գրավադրել է հափշտակված ոսկյա զարդերի և ձուլակտորների մեծ մասը։ Հաջորդ օրն ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանն ուղևորվել է Հրազդան և իր ծանոթ, վկա Սամվել Եղիազարյանին և նրա ընկեր, վկա Սարգիս Մարգարյանին իրականությունն այլ կերպ ներկայացնելով` վերջինիս մոտ է թողել մնացած` մեկ կտոր ձուլամետաղը՝ հաջորդ օրը հետ վերցնելու պայմանով։ Այդ ձուլամետաղի դիմաց Ա. Ավետիսյանը ստացել է 150.000 (հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ գումար, որը գրավադրված ոսկյա իրերի գումարի հետ միասին օգտագործել է իր կարիքների համար։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանը իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, տուժողի հետ հաշտվել են։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, «Հայաստանի Հանրապետության փորձագիտական կենտրոն» պետական ոչ առևտրային կազմակերպությունում կատարվել է դատաապրանքագիտական և նյութագիտական համալիր փորձաքննություն, որի արժեքը կազմել է 45.000 /քառասունհինգ հազար/ ՀՀ դրամ գումար։
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում պարզվել է նաև, որ ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանը ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով քննվող մեկ այլ քրեական գործով հանդիսանում է ամբաստանյալ և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ Այդ քրեական գործով Արտակ Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. «որ նա, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով, նախնական համաձայնության գալով Կառլեն Մկրտչյանի հետ, 2013թ. մայիսի 24-ի լույս 25-ի գիշերը, իրենց հետ վերցնելով կացին, Կառլեն Մկրտչյանի վարած «ՎԱԶ-2101» մակնիշի, 12 ՏՏ 464 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Եղնիկ գյուղի վարչական տարածքում գտնվող «Սաֆարդայ» ՍՊԸ-ին պատկանող տուֆ քարի հանքի մոտ, որտեղ քարհանքից մոտ 200մ հեռավորության վրա, նախօրոք պայմանավորվածության համաձայն Կ. Մկրտչյանն իր վարած «ՎԱԶ-2101» մակնիշի ավտոմեքենայով սպասել է, իսկ Ա. Ավետիսյանը, մտնելով «Սաֆարդայ» ՍՊԸ-ին պատկանող քարհանքի տարածք` նախապես իր հետ վերցրած կացնով, գողանալու նպատակով կտրել է 199.3մ ընդհանուր երկարությամբ տարբեր տրամաչափի մալուխներ, որոնցից 266.850 դրամ ընդհանուր արժեքի 123,3մ ընդհանուր երկարությամբ մալուխները քարհանքի տարածքից դուրս է բերել, այնուհետև Կ. Մկրտչյանի օգնությամբ տեղափոխել և տեղավորել են վերոհիշյալ «ՎԱԶ-2101» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ` դրանով իսկ գաղտնի հափշտակել, իսկ կտրված և քարհանքում թողած 76 մ երկարությամբ մալուխները չեն գողացել` ավտոմեքենայում տեղ չլինելու պատճառով։»։
Պարզվել է նաև, որ ամբաստանյալ Ա. Ավետիսյանը, ՍԴ/0131/01/09 քրեական գործով Սյունիքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. հունիսի 04-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կալանքի 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվելով 2009թ. հունիսի 04-ից։ Նույն դատարանի 2009թ. հունիսի 29-ի որոշմամբ, Ա. Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառվել է «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և ազատվել է վերոհիշյալ դատավճռով նշանակված պատժից։
ՍԴ3/0032/01/09 քրեական գործով Սյունիքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. հոկտեմբերի 09-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ, 6-րդ կետերի կիրառմամբ, Ա. Ավետիսյանը դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելու 1 /մեկ/ տարի 5 /հինգ/ օր ժամկետով։ Կիրառվել է «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 19.06.2009թ. որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և Ա. Ավետիսյանն ազատվել է նշանակված պատժից։
Բացի այդ, ՀՀ ոստիկանության Հրազդանի բաժնում նախապատրաստվել են նյութեր` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածով նախատեսված արարք Ա. Ավետիսյանի կողմից կատարած լինելու վերաբերյալ, որի արդյունքում, 2013թ. հոկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի հիման վրա (դիմողի բացակայության պատճառաբանությամբ)։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ծնվել և մշտապես բնակվել է Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքում, սակայն մի քանի ամիս առաջ տեղափոխվել է Արմավիրի մարզի Մյասնիկյան համայնք։ 2013թ.-ի նոյեմբերի 15-ին գնացել է Երևան և այցելել է իր հորաքրոջ տուն՝ վերջինիս և նրա որդի Սիմոն Ավետիսյանին տեսակցելու համար։ Այդ օրն ացկացնելով Սիմոն Ավետիսյանի տանը` գիշերել է այնտեղ։ Հաջորդ օրը՝ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, մոտավորապես մինչև 19։00-ը կրկին գտնվել է Ս. Ավետիսյանի տանը։ Այնուհետև գնացել է Ս. Ավետիսյանի արհեստանոց և իր մոտ եղած բանալիով բացելով դուռը` մտել է ներս։ Որոշել է վերցնել արհեստանոցում եղած ոսկյա իրերի մի մասը, որպեսզի գրավադնի և վճարի իր պարտքերը։ Աշխատասեղանի վրայից վերցնելով ոսկյա զարդերը` բացել է նաև բանալիով կողպված դարակը։ Այնտեղից նույնպես վերցրել է ոսկյա զարդեր և ձուլակտորներ, որից հետո կողպելով աշխատասեղանի դարակը և արհեստանոցի դուռը` հեռացել է։ Նստել է պատահական «տաքսի» ավտոմեքենա և ուղևորվել է Արմավիրի մարզի Մյասնիկյան համայնքում գտնվող իրենց տուն։ Իր մայր Նաիրա Ավետիսյանին ցույց է տվել ոսկյա իրերը և վստահեցնելով, որ դրանք իր ընկերուհունն են` խնդրել է նրա անվամբ գրավադնել դրանք։ Այնուհետև մոր հետ միասին ուղևորվել են Արմավիր, գրավատանը գրավադրել են ոսկյա իրերի մեծ մասը, որոնց դիմաց ստացել է 1.033.000 ՀՀ դրամ գումար։ Դրանից հետո միայնակ ուղևորվել է Երևան և գիշերել է այնտեղ։ Հաջորդ օրը՝ 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ին ուղևորվել է Հրազդան, հանդիպել է իր ծանոթ Սամվել Եղիազարյանին և նրա միջոցով ծանոթացել է Սարգիս Մարգարյանի հետ։ Իր մոտ մնացած մեկ կտոր ոսկյա ձուլամետաղը թողել է Ս. Մարգարյանի մոտ՝ դրա դիմաց վերցնելով 150.000 ՀՀ դրամ գումար, որպեսզի մի քանի օրից վերցնի ձուլամետաղը և վերադարձնի վերցրած գումարը։ Նույն օրը վճարել է իր ունեցած պարտքերը և վերադարձել է Մյասնիկյան համայնքում գտնվող իրենց տուն։ Հաջորդ օրն իրենց տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցները և իրեն ուղեկցել ոստիկանության բաժին։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 24-26, 48-49/
Տուժող Սիմոն Ստեփանի Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում վարձակալել է արհեստանոց և զբաղվում է ոսկերչությամբ, որտեղ իր հետ աշխատում է նաև իր ընկեր Արսեն Մինասյանը։ Արհեստանոցի մուտքի դռան բանալիներից մեկը գտնվում է Ա. Մինասյանի մոտ, իսկ մյուսը՝ իր մոտ։ 2013թ.-ի նոյեմբերի 15-ի երեկոյան կողպել է արհեստանոցի դուռը և գնացել տուն։ Նույն օրն իրենց տուն է եկել իր մորեղբոր որդի Արտակ Ավետիսյանը և գիշերել իրենց տանը։ Հաջորդ օրը երեկոյան, ժամը 19։00-ի սահմաններում, Ա. Ավետիսյանը վերցրել է իր ավտոմեքենայի բանալին, որի հետ նույն օղակից ամրացված են եղել նաև իր արհեստանոցի մուտքի դռան և աշխատասեղանի դարակի բանալիները և դուրս է եկել տնից։ Մինչև Ա. Ավետիսյանի դուրս գալը` իրեն է զանգահարել իր ընկեր Արսեն Միանսյանը և հայտնել, որ իր ընկեր Կարենը ոսկյա զարդեր է բերել, որպեսզի ինքը շտկումներ կատարի։ Հայտնել է նաև, որ այդ զարդերը թողնում է իր աշխատասեղանի վրա։ Հաջորդ օրը, 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ին իրեն է զանգահարել Արսեն Մինասյանը և հարցրել, թե արդյոք ինքն աշխատասեղանի վրայից վերցրել է ոսկյա զարդերը, քանի որ չեն կարողանում գտնել դրանք։ Ինքը պատասխանել է, որ տեղյակ չէ դրանցից։ Գնացել է արհեստանոց և տեսել, որ աշխատասեղանի վրա գտնվող զարդերն անհետացել են։ Բացել է բանալիով կողպված դարակը և հայտնաբերել, որ այնտեղ դրված ոսկյա զարդերն ու ձուլակտորները նույնպես բացակայում են։ Այնուհետև ուսումնասիրել է արհեստանոցի հարակից տարածքի տեսախցիկի տեսագրությունները և պարզել, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 20։20-ի սահմաններում, իր մորեղբոր որդի Արտակ Ավետիսյանը մտել է արհեստանոց և րոպեներ անց դուրս եկել այնտեղից։ Հասկացել է, որ ոսկյա իրերը հափշտակել է Ա. Ավետիսյանը։ Մի քանի օր անց Արտակ Ավետիսյանը հաստատել է հափշտակություն կատարելու հանգամանքը։
Ոսկյա զարդերը և ձուլակտորներն իրեն հետ են վերադարձվել, որի պատճառով Ա. Ավետիսյանի հետ հաշտվել է, որևէ պահանջ չի ներկայացնում։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 7-9/
Վկա Մարտին Գագիկի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ին գնացել է իր ընկեր Սիմոն Ավետիսյանի՝ Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գտնվող արհեստանոց, որպեսզի նրա հետ զննի և քննարկի զարդերի վրա կատարվելիք շտկումները։ Արսեն Մինասյանի հետ մտել են արհեստանոց և տեսել, որ զարդերն աշխատասեղանի վրա չեն, ինչի մասին հեռախոսով հայտնել է Ս. Ավետիսյանին։ Վերջինս եկել է արհեստանոց, բացել է աշխատասեղանի դարակը և տեսել, որ այնտեղ եղած ոսկյա զարդերն ու ձուլակտորները նույնպես բացակայում են։ Դրանից հետո ինքը, Ս. Ավետիսյանի և Ա. Մինասյանի հետ միասին ուսումնասիրել է արհեստանոցի հարակից տարածքի տեսախցիկի տեսագրությունները և պարզել, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 20։20-ի սահմաններում, Ս. Ավետիսյանի մորեղբոր որդի Արտակ Ավետիսյանը միայնակ գնացել է առևտրի կենտրոն, բանալիով բացել է Ս. Ավետիսյանի արհեստանոցի դուռը, մտել է ներս, րոպեներ անց ինչ-որ բան ձեռքին դուրս է եկել արհեստանոցից, կողպել է դուռը և հեռացել։ Հասկացել է, որ ոսկյա իրերը հափշտակել է հենց Արտակ Ավետիսյանը։ Դրանից մի քանի օր անց Ս. Ավետիսյանից տեղեկացել է, որ ոսկյա զարդերը և ձուլակտորներն իսկապես Արտակ Ավետիսյանն է հափշտակել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 92-93/
Վկա Արսեն Պարգևի Մինասյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Սիմոն Ավետիսյանի հետ աշխատում է Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող, «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գտնվող թիվ 7 արհեստանոցում, որի մուտքի դռան բանալիներից մեկը գտնվում է իր, իսկ մյուսը՝ Ս. Ավետիսյանի մոտ։ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 09։30-ի սահմաններում գնացել է արհեստանոց։ Ժամը 10։00-ի սահմաններում հեռախոսազրույց է ունեցել Ս. Ավետիսյանի հետ և տեղեկացել, որ նա արհեստանոց չի գնալու։ Նույն օրը՝ ցերեկային ժամերին, իր ընկեր Կարո Մակարյանը իրեն է տվել մի քանի ոսկյա զարդեր, որպեսզի փոխանցի Ս. Ավետիսյանին, որոնք ինքը դրել է Ս. Ավետիսյանի աշխատասեղանին և այդ մասին հեռախոսով հայտնել է վերջինիս։ Ժամը 16։30-ի սահմաններում կողպել է արհեստանոցի դուռը և հեռացել։ Հաջորդ օրը՝ 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ին, գնացել է արհեստանոց, որի մուտքի մոտ հանդիպել է Մարտին Սարգսյանին։ Իր բանալիով բացել է դուռը, միասին ներս են մտել և հայտնաբերել, որ Ս. Ավետիսյանի աշխատասեղանին դրված զարդերը բացակայում են։ Մտածելով, որ հնարավոր է Ս. Ավետիսյանը դրանք վերցրած լինի` կապնվել է նրա հետ և տեղեկացել, որ Ս. Ավետիսյանը դրանք չի վերցրել և նույնիսկ արհեստանոց չի գնացել։ Կարճ ժամանակ անց, երբ Ս. Ավետիսյանը հասել է արհեստանոց, նրա և Մ. Սարգսյանի հետ միասին դիտել են արհեստանոցի հարակից տարածքում տեղադրված տեսախցիկի տեսագրությունները և պարզել, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 20։20-ի սահմաններում, Ս. Ավետիսյանի մորեղբոր որդի Արտակ Ավետիսյանը միայնակ գնացել է արհեստանոց, բանալիով բացել է դուռը և մտել ներս, որից րոպեներ անց, ձեռքում ինչ-որ բան բռնած` դուրս է եկել այնտեղից և կողպելով արհեստանոցի դուռը` հեռացել է։ Դրանից մի քանի օր անց Սիմոն Ավետիսյանից տեղեկացել է, որ Արտակ Ավետիսյանը խոստովանել է ոսկյա իրերի գողությունը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 94-95/
Վկա Նաիրա Ռոբերտի Ավետիսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, 2013թ.-ի նոյեմբերի 15-ին, իր որդի Արտակ Ավետիսյանը մի քանի օրով գնացել է Երևան քաղաքում գտնվող, իր հորաքրոջ որդի Սիմոն Ավետիսյանի տուն։ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 22։00-ի սահմաններում, Ա. Ավետիսյանն անսպասելիորեն վերադարձել է տուն, ինչ-որ ոսկյա իրեր է ցույց տվել և հայտնել է, որ դրանք ընկերուհուն են պատկանում։ Խնդրել է դրանք գրավադնել իր անձնագրով, որպեսզի գումարը փոխանցի ընկերուհուն։ Հավատալով որդուն` նրա հետ գնացել է Արմավիր քաղաքում գտնվող գրավատուն, որտեղ Ա. Ավետիսյանը գրավադրել է ոսկյա զարդերը և ձուլակտորները, որոնց դիմաց ստացել է 1.033.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այնուհետև միասին վերադարձել են տուն, որտեղ Ա. Ավետիսյանն իրեն փոխանցել է 113.000 ՀՀ դրամ գումար և խնդրել, որպեսզի վճարի տարբեր խանութներում ունեցած պարտքերը, որից հետո հեռացել է։ Հաջորդ օրը՝ նոյեմբերի 17-ի առավոտյան, երբ ինքը զանգահարել է Ա. Ավետիսյանին, վերջինիս հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել։ Երեկոյան Ս. Ավետիսյանի մորից տեղեկացել է, որ Արտակ Ավետիսյանը Ս. Ավետիսյանի արհեստանոցից ոսկյա զարդեր և ձուլակտորներ է գողացել։ Հաջորդ օրը՝ նոյեմբերի 18-ի վաղ առավոտյան Ա. Ավետիսյանը վերադարձել է տուն, որի մասին ինքը հայտնել է Սիմոն Ավետիսյանին։ Որոշ ժամանակ անց ոստիկանության աշխատակիցները և Ս. Ավետիսյանը եկել են իրենց տուն և Ա. Ավետիսյանին ուղեկցել ոստիկանության բաժին։
Դատարանում վկա Նաիրա Ավետիսյանը հրաժարվեց իր որդու վերաբերյալ ցուցմունքներ տալուց։
/գ.թ. 39-40/
Վկա Սամվել Արամայիսի Եղիազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ի ցերեկային ժամերին, ինքն իր ընկեր Սարգիս Մարգարյանի հետ գտնվել են Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքի շուկայում, որտեղ պատահաբար հանդիպել է Արտակ Ավետիսյանին։ Նա իրեն շուրջ 16 գրամ քաշով ոսկյա ձուլակտոր է ցույց տվել, առաջարկել է այն թողնել իր մոտ և դրա դիմաց ստանալ 200.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նա պատճառաբանել է, որ հորաքրոջ որդի Սիմոն Ավետիսյանը խնդիրներ ունի և այդ գումարը նրան է անհրաժեշտ։ Ա. Ավետիսյանը վստահեցրել է, որ Ս. Ավետիսյանը հաջորդ օրը կգա, կվերադարձնի գումարը և հետ կվերցնի ոսկյա ձուլակտորը։ Այդ պահին իր մոտ բավականաչափ գումար չի եղել, բայց քանի որ ցանկացել է օգնել Սիմոն Ավետիսյանին, առաջարկել է իր ընկեր Սարգիս Մարգարյանին` Արտակ Ավետիսյանին տալ անհրաժեշտ գումարը և մինչև գումարը վերադարձնելը ոսկյա ձուլակտորը պահել իր մոտ։ Ս. Մարգարյանի մոտ նույնպես բավականաչափ գումար չի եղել և նա առաջարկել է 150.000 ՀՀ դրամ գումար տալ։ Համաձայնության գալուց հետո երեքով գնացել են Ս. Մարգարյանի տուն, որտեղ վերջինս կշռել է ոսկյա ձուլակտորը, ստուգել է դրա իսկությունը և համոզվելով, որ այն իրոք ոսկյա է` Ա. Ավետիսյանին տվել է 150.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ա. Ավետիսյանը հեռացել է՝ վստահեցնելով, որ Սիմոն Ավետիսյանի հետ կվերադառնա, կվերադարձնի գումարը և կվերցնի ոսկյա ձուլակտորը։ Դրանից հետո այլևս Արտակ Ավետիսյանին չի տեսել, իսկ նրա հարազատներից տեղեկացել է, որ այդ ոսկյա ձուլակտորն Ա. Ավետիսյանը հափշտակել է Սիմոն Ավետիսյանից։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 71-72/
Վկա Սարգիս Գևորգի Մարգարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ին, ինքն իր ընկեր Սամվել Եղիազարյանի հետ գտնվել է Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքի շուկայում, որտեղ իրենց է մոտեցել իրեն անծանոթ մի երիտասարդ, որը եղել է Սամվել Եղիազարյանի ծանոթ Արտակը։ Ս. Եղիազարյանն այդ երիտասարդին ներկայացրել է որպես Սիմոն Ավետիսյանի մորեղբոր որդի։ Վերջինս Ս. Եղիազարյանին ցույց է տվել ոսկյա ձուլակտոր, առաջարկել է այն թողնել նրա մոտ և դրա դիմաց վերցնել 200.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նա պատճառաբանել է, որ այդ գումարն անհրաժեշտ է Սիմոն Ավետիսյանին, որը լուրջ խնդիրներ ունի։ Ս. Եղիազարյանը մերժել է նրան, քանի որ այդքան գումար չի ունեցել և իրեն առաջարկել է Արտակին գումար տալ, բայց իր մոտ նույնպես այդքան գումար չի եղել։ Ինքն Արտակին ասել է, որ կարող է նրան տալ 150.000 ՀՀ դրամ գումար։ Համաձայնության գալով` Արտակի հետ գնացել են իրենց տուն, որտեղ ինքը ստուգել է ոսկու իսկությունը, կշռել է այն և պարզել, որ դրա քաշը 16 գրամ է, որից հետո Արտակին փոխանցել է պայմանավորված 150.000 ՀՀ դրամը։ Դրանից հետո Ա. Ավետիսյանը հեռացել է՝ վստահեցնելով, որ Սիմոն Ավետիսյանի հետ կվերադառնա, կվերադարձնի գումարը և հետ կվերցնի ոսկյա ձուլակտորը։ Դրանից հետո Արտակին այլևս չի տեսել, իսկ հետագայում տեղեկացել է, որ Արտակն այդ ձուլակտորը հափշտակել է Սիմոն Ավետիսյանից։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 73-74/
Դատաապրանքագիտական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության 2013թ. դեկտեմբերի 12-ի թիվ 42981304 եզրակացությամբ, որի համաձայն՝
«1. Փորձաքննությանը ներկայացված զարդերը և ձուլակտորները պատրաստված են ոսկու համաձուլվածքից։
2. Փորձաքննությանը ներկայացված զարդերի և ձուլակտորների ընդհանուր միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2013թ. նոյեմբերի 16-ի դրությամբ կարող է կազմել` 1.603.000 (մեկ միլիոն վեց հարյուր երեք հազար) ՀՀ դրամ։»։
/գ.թ. 97-100/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2013թ. նոյեմբերի 19-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` Ա. Ավետիսյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող, «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գտնվող թիվ 7 արհեստանոցը և հայտարարել, որ 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 19։00-ի սահմաններում բացել է արհեստանոցի դուռը, ներսում գտնվող աշխատասեղանի վրայից և դարակից հափշտակել է ոսկյա զարդեր ու ձուլակտորներ։
/գ.թ. 29-32/
Դեպքի վայրի զննության մասին 2013թ. նոյեմբերի 17-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` դեպքի վայրը հանդիսանում է Երևանի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գտնվող, «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկում գործող թիվ 7 տաղավար-արհեստանոցը։ Արհեստանոցի մուտքի դուռն ապակյա է, սպիտակ ալյումինե շրջանակով։ Մուտքի դռան ձախ կողմում` գետնից 60սմ բարձրության վրա առկա է ներդիր փական` գլանաձև միջուկով։ Միջուկից 5սմ բարձրության վրա առկա է կլոր անցք, որից 40սմ բարձրության վրա ամրացված է արծաթագույն մետաղյա օղակ, որը նախատեսված է կախովի փականի համար։ Դռան ձախակողմյան շրջանակի վրա, գետնից 105սմ բարձրության վրա ամրացված է մեկ այլ մետաղյա օղակ, որը նույնպես նախատեսված է կախովի փականի համար։ Մուտքի դռնից ներս գտնվում է 350x350սմ չափերի արհեստանոց, որի ձախ պատնեշին առկա է 60սմ երկարությամբ փայտե աթոռ։ Աթոռի առջև առկա է 60x35սմ չափերի, շագանակագույն լամինատից պատրաստված աշխատասեղան։ Աթոռի և աշխատասեղանի կողքին, ձախակողմյան հատվածում առկա է 70x50սմ չափերի, բաց շագանակագույն լամինատից պատրաստված մեկ այլ աշխատասեղան, որի ձախ կողմում հորիզոնական դասավորվածությամբ առկա են 5 գզրոցներ, որոնք զննության պահին գտնվել են փակ վիճակում։ Գզրոցների վերին աջ հատվածում առկա է ներքին փական։ Աշխատասեղանի վրա անկանոն կերպով դրված են եղել ոսկերչական գործիքներ։ Արհեստանոցի դռան աջ հատվածում, պատնեշին կից տեղադրված է 60x50սմ չափերի շագանակագույն լամինատից պատրաստված մեկ այլ աշխատասեղան, որի աջ վերին հատվածում առկա են երկու գզրոցներ, որոնք զննության պահին գտնվել են փակ վիճակում։ Աշխատասեղանի կողքին առկա է 50x50սմ չափերի արհեստագործական սարքավորում, որը տեղադրված է 60x50սմ չափերի, 50սմ բարձրությամբ փայտե սեղանի վրա։ Արհեստանոցի մուտքի դռան դիմացի պատին կից, ձախ պատնեշից 110սմ հեռավորության վրա տեղադրված է 80սմ բարձրությամբ լամինապատ աշխատասեղան, որից դեպի աջ առկա է նույնանման աշխատասեղան։ Արհեստանոցի աջ պատին կից տեղադրված է 160x120սմ չափերի, փայտանման մակերեսով մետաղյա սեղան։
/գ.թ. 1-2/
Առգրավում կատարելու մասին 2013թ. նոյեմբերի 29-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` «Ֆաստ Կրեդիտ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող գրավատան Արմավիրի մասնաճյուղից առգրավվել են Նաիրա Ավետիսյանի անվամբ 2013թ. նոյեմբերի 16-ին գրավադրված ոսկյա զարդերը և ձուլակտորները։
/գ.թ. 69-70/
Առգրավում կատարելու մասին 2013թ. դեկտեմբերի 02-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Սարգիս Մարգարյանի մոտից առգրավվել է 16 գրամ քաշով ոսկյա ձուլակտորը։
/գ.թ. 76-77/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված լազերային սկավառակով և այն զննելու մասին 2013թ. դեկտեմբերի 17-ի արձանագրությամբ, որոնց համաձայն` լազերային սկավառակում առկա տեսագրության մեջ ֆիքսված է «Ոսկու աշխարհ» առևտրի կենտրոնի նկուղային հարկի թիվ 7 արհեստանոցի դուռը և հարակից միջանցքը։ Տեսագրության 28-րդ վայրկյանին երևում է, որ մուգ գույնի հագուստով մի տղամարդ միջանցքի ծայրից մոտենում է թիվ 7 արհեստանոցի դռանը, բանալիով բացում է այն, մտնում է ներս և փակում դուռը։ Այնուհետև՝ 6-րդ րոպեի 42-րդ վայրկյանին նույն տղամարդը բացում է արհեստանոցի դուռը, դուրս է գալիս` ձեռքում ինչ-որ ծանրոց բռնած, բանալիով կողպում է արհեստանոցի դուռը և հեռանում միջանցքի նույն հատվածով, որտեղից մտել էր։
Զննության մասնակից Արտակ Նորիկի Ավետիսյանի բանավոր հայտարարության համաձայն` տեսագրությունում երևացող տղամարդն ինքն է։ Տեսագրությունը կատարվել է 2013թ.-ի նոյեմբերի 16-ին, երբ ինքը, ժամը 20։20-ի սահմաններում մուտք է գործել Սիմոն Ավետիսյանի արհեստանոց և այնտեղից հափշտակել Սիմոն Ավետիսյանին պատկանող ոսկյա զարդերն ու ձուլակտորները, որից հետո հեռացել է։
/գ.թ. 110-111, 124/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Նաիրա Ավետիսյանի և «Ֆաստ Կրեդիտ» ՍՊ ընկերության միջև 2013թ. նոյեմբերի 16-ին կնքված թիվ Դ-42571 վարկային պայմանագրով և թիվ Գ 42571 գրավատոմսով, որոնց համաձայն` գրավադրված ոսկյա զարդերի և ձուլակտորների դիմաց Նաիրա Ավետիսյանին տարեկան 24,33 տոկոսադրույքով, 180 օր մարման ժամկետով տրամադրվել է 1.033.000 ՀՀ դրամ գումար։
/գ.թ. 41, 124/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա զարդերով և ձուլակտորներով։
/գ.թ. 112/

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.


Վերլուծելով ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խոշոր չափերով և շինություն ապօրինի մուտք գործելով` գողություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, տուժողի հետ հաշտվել են։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան անյլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արտակ Ավետիսյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող հանգամանքների հետ՝ դատարանը գտնում է, որ Արտակ Ավետիսյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ պատժի նվազ խիստ տեսակ տուգանքը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Միաժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցման է ենթակա Արտակ Ավետիսյանի անազատության մեջ գտնվելու երեք օրը։
Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Արտակ Ավետիսյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 17.12.2013թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա զարդերը և ձուլակտորները պետք է թողնել տուժող Սիմոն Ավետիսյանի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտակ Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի, որպես դատական ծախսեր բռնագանձման է ենթակա դատաապրանքագիտական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության կատարման արժեք հանդիսացող 45.000 /քառասունհինգ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 168-169-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ հաշվակցելով անազատության մեջ գտնվելու 3 /երեք/ օրը` ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 27 /քսանյոթ/ օր ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով կալանավորման պահից։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 17.12.2013թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ոսկյա զարդերը և ձուլակտորները թողնել տուժող Սիմոն Ավետիսյանի տնօրինմանը։
Ամբաստանյալ Արտակ Նորիկի Ավետիսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 45.000 /քառասունհինգ հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես դատական ծախսեր։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ