Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0262/01/13
Վիճակագրական տողի համար :
8.21
Պատասխանող
Ռաֆայել Ալոյան
Ռաֆայել Ալոյան Ռոբերտի
Ռաֆայել Ալոյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սեվակ Համբարձումյան
Մանուշակ Պետրոսյան
Արարատ Պետրոսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սեվակ Համբարձումյան
Մանուշակ Պետրոսյան
Արարատ Պետրոսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2014-03-25 | 11:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2014-01-29 | 11:30 | 2 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0262/01/13
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մակյանի
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
25 մարտի 2014թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.Էյրամջյանի
ամբաստանյալ` Ռ.Ալոյանի
դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 15804713 քրեական գործը հարուցվել է 20.12.2013թ. Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Աղաբաբյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. Նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ Ռ.Ալոյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
3. Նույն մարմնի 23.12.2013թ. որոշմամբ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
4. 27.12.2013թ. Ռ.Ալոյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
5. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանի 2014թ. հունվարի 08-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 23.01.2014թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
6. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճռով Ռ.Ալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
7. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 27.12.2013թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանը:
8. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 10.03.2014թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2014թ. մարտի 25-ին:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
9. Ռ.Ալոյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հատ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013թ. դեկտեմբերի 7-ին Հանրապետության Հրապարակում` շատրվանների մոտ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողների կողմից:
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
10. Գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, սույն քրեական գործի դատաքննության արդյունքում պատիժ նշանակելիս թույլ է տվել նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։
Այսպես.
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանր փաստել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքեներ են հանդիսանում ուսման վայրից՝ Երևանի պետական համալսարանի ռոմանոգերմանական ֆակուլտետի դեկանի կողմից տված դրական բնութագիրը, նախկինում դատվածություն չունենալը, նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ Դատարանը փաստել է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Սակայն, նման պայմաններում դատարանը արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված խիստ պատժատեսակ՝ կալանք, որը պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում չի կարող դիտվել իրավաչափ։
Ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելով մեկ ամիս ժամկետով կալանք, դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով՝ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել և նշանակել է փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով։
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով առկա չի եղել այնպիսի փաստական տվյալ, որը դատարանին հիմք կտար եզրահանգելու, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանը կարող է ուղղվել առանց պատիժը կրելու։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության, նույն օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բազմաթիվ հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելը, այնուհետև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը, որպեսզի պայմաններում չի կարող խոսք լինել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակի՝ սոցիալական արդարության վերականգման և ամբաստանյալի ուղղման հնարավորության մասին։
11. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 378-րդ, 379-րդ, 380.1-րդ հոդվածի 1-ին կետի 1-ին ենթակետով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրեսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ըստ նշանակված պատժի, այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասերով բեկանել ամբողջովին և պատիժ նշանակել տուգանք՝ Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսունապատիկի չափով։
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
12. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
13. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես վերջինիս կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առել Երևանի պետական համալսարանի Ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետի դեկան Ս.Աբրահամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը, ինչպես նաև նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չլինելը։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել խոստովանական ցուցմունքներ տալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել։
14. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ներկայումս նմանատիպ արարքների խիստ տարածված լինելու փաստը, հիմնավորված կերպով հանգել է այն հետևության, որ վերջինիս նկատմամբ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատիժներից կալանք պատժատեսակը` նկատի ունենալով, որ տվյալ պատժի տեսակը միայն այս դեպքում կարող է ապահովել ինչպես պատժի նպատակները, այնպես էլ կանխել նմանատիպ հանցագործությունների աճն ու կատարումը հետագայում։
15. Բացի այդ, առաջին ատյանի դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը կրելու հարցը, հանգել է այն հետևության, որ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ դատարանը որոշում է կայացրել, քանի որ առկա է եղել դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` առանց իրական պատիժը կրելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության է հանգել սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգել է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել։
Վերոգրյալների հիման վրա առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված կերպով գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և տվյալ ժամանակահատվածում աճ գրանցած նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը:
16. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0262/01/13
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մակյանի
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
25 մարտի 2014թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.Էյրամջյանի
ամբաստանյալ` Ռ.Ալոյանի
դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 15804713 քրեական գործը հարուցվել է 20.12.2013թ. Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Աղաբաբյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. Նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ Ռ.Ալոյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
3. Նույն մարմնի 23.12.2013թ. որոշմամբ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
4. 27.12.2013թ. Ռ.Ալոյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
5. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանի 2014թ. հունվարի 08-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 23.01.2014թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
6. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճռով Ռ.Ալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
7. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 27.12.2013թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանը:
8. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 10.03.2014թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2014թ. մարտի 25-ին:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
9. Ռ.Ալոյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հատ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013թ. դեկտեմբերի 7-ին Հանրապետության Հրապարակում` շատրվանների մոտ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողների կողմից:
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
10. Գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, սույն քրեական գործի դատաքննության արդյունքում պատիժ նշանակելիս թույլ է տվել նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։
Այսպես.
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանր փաստել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքեներ են հանդիսանում ուսման վայրից՝ Երևանի պետական համալսարանի ռոմանոգերմանական ֆակուլտետի դեկանի կողմից տված դրական բնութագիրը, նախկինում դատվածություն չունենալը, նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ Դատարանը փաստել է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Սակայն, նման պայմաններում դատարանը արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված խիստ պատժատեսակ՝ կալանք, որը պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում չի կարող դիտվել իրավաչափ։
Ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելով մեկ ամիս ժամկետով կալանք, դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով՝ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել և նշանակել է փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով։
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով առկա չի եղել այնպիսի փաստական տվյալ, որը դատարանին հիմք կտար եզրահանգելու, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանը կարող է ուղղվել առանց պատիժը կրելու։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության, նույն օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բազմաթիվ հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելը, այնուհետև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը, որպեսզի պայմաններում չի կարող խոսք լինել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակի՝ սոցիալական արդարության վերականգման և ամբաստանյալի ուղղման հնարավորության մասին։
11. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 378-րդ, 379-րդ, 380.1-րդ հոդվածի 1-ին կետի 1-ին ենթակետով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրեսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ըստ նշանակված պատժի, այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասերով բեկանել ամբողջովին և պատիժ նշանակել տուգանք՝ Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսունապատիկի չափով։
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
12. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
13. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես վերջինիս կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առել Երևանի պետական համալսարանի Ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետի դեկան Ս.Աբրահամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը, ինչպես նաև նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չլինելը։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել խոստովանական ցուցմունքներ տալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել։
14. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ներկայումս նմանատիպ արարքների խիստ տարածված լինելու փաստը, հիմնավորված կերպով հանգել է այն հետևության, որ վերջինիս նկատմամբ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատիժներից կալանք պատժատեսակը` նկատի ունենալով, որ տվյալ պատժի տեսակը միայն այս դեպքում կարող է ապահովել ինչպես պատժի նպատակները, այնպես էլ կանխել նմանատիպ հանցագործությունների աճն ու կատարումը հետագայում։
15. Բացի այդ, առաջին ատյանի դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը կրելու հարցը, հանգել է այն հետևության, որ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ դատարանը որոշում է կայացրել, քանի որ առկա է եղել դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` առանց իրական պատիժը կրելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության է հանգել սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգել է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել։
Վերոգրյալների հիման վրա առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված կերպով գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և տվյալ ժամանակահատվածում աճ գրանցած նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը:
16. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0262/01/13
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Կ. Կարապետյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ.Էյրամջյանի
Պաշտպան Ա.Ալվանդյանի
2014թ. հունվարի 29-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի` ծնված 20.03.1993թ. -ին
Վարդենիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, չի
աշխատում, սովորում է Երևանի պետական համալսարանի
Ռոմանոգերմանական բանասիրության ֆակուլտետի
«Իսպաներեն լեզու և գրականություն» բաժնի 2-րդ
կուրսում, հաշվառված է ք.Վարդենիս, Կոմիտասի 10 տուն,
բնակվում է ք. Երևան, Ավան-Առինջ 1 միկրոշրջան 3/10
շենք, 26-րդ բն.մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-
րդ հոդվածի 4- րդ մասով։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Քրեական գործով մեղադրյալ, Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հետ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 7-ին, Հանրապետության Հրապարակում` շատրվանների մոտ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողների կողմից։
Փաստի առթիվ ՀՀ ոստկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ.Աղաբաբյանի կողմից 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 28.12.2013թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը միջնորդել է դատաքննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ են, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Դատախազ Հ.Էյրամջյանը, գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս, արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ չի առարկել։
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի, գործով վկաների ցուցմունքները, դատատեխնիկական փորձաքննության թիվ 2817 եզրակացությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ 07.12.2013թ-ի ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ծառայության տեսուչ Արա Մարտիրոսյանի կողմից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի պետ Ա.Պողոսյանին ներկայացված զեկուցագիրը, իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ռաֆայել Ալոյանի մոտից հայտնաբերված, կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առարկան գտավ, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքը։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը, որի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում «Ռոմանագերմանական բանասիրության» ֆակուլտետի դեկան Ս.Աբրահամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
/ տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/ տես` գ.թ. 35, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ կալանքի ձևով, սակայն հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող տվյալները, դրական բնութագիրը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով, եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կարելի է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան, նկատի ունենալով, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու։
Նշված եզրահանգմանը գալիս դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասը նախատեսում է պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհայրուրապատիկի չափով, կամ կալանք` մեկից երեք ամիս ժամանակով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
Դատարանն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս հիմք է ընդունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի այն դրույթը, համաձայն որի`
«Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Սույն քրեական գործով դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ներկայումս նմանատիպ արարքների խիստ տարածված լինելու փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատիժներից կալանք պատժատեսակը, քանի որ եկավ այն եզրահանգման, որ տվյալ պատժի տեսակը միայն այս դեպքում կարող է ապահովել ինչպես պատժի նպատակները, այնպես էլ կանխել նմանատիպ հանցագործությունների աճն ու կատարումը հետագայում։
Այդուամենայնիվ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել՝ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայության հիմնավորմամբ, ինչը պատճառաբանվում է հետևյալով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»։
Քննվող քրեական գործով դատարանը պատիժը պայմանականորեն չի կիրառում, քանի որ առկա է դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` սույն քրեական գործով առանց իրական պատիժը կրելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
Այս պարագայում, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքների կողքին, բացակայում է ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և տվյալ ժամանակահատվածում աճ գրանցած նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը, քանի որ ամբաստանյալի՝ փորձաշրջանում, հետևապես և հսկողության մեջ գտնվելու հանգամանքը, կարող է զսպել ինչպես նրա, այնպես էլ այլ անձանց կողմից նմանատիպ հանցագործությունները հետագայում կատարելու վտանգն այն հաշվառմամբ, որ նույնասեռ կամ այլ հանցանքեր կատարելու պարագայում իրական է օրենսդրական սպառնալիքը, որ փորձաշրջանի ընթացքում կատարված դիտավորյալ հանցագործության համար նշանակվելիք պատժին կգումարվի նաև այս դատավճռով նշանակված և փաստացի չկրած պատիժը կամ թեկուզև դրա մի մասը։
Դատարանն անդրադառնալով Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող` այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված զեկուցագիրը, պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ իրեղեն ապացույցը՝ կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առրկան, պետք է ոչնչացնել։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված զեկուցագիրը պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ իրեղեն ապացույցը՝ կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առարկան, ոչնչացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում` բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0262/01/13
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Կ. Կարապետյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ.Էյրամջյանի
Պաշտպան Ա.Ալվանդյանի
2014թ. հունվարի 29-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի` ծնված 20.03.1993թ. -ին
Վարդենիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, չի
աշխատում, սովորում է Երևանի պետական համալսարանի
Ռոմանոգերմանական բանասիրության ֆակուլտետի
«Իսպաներեն լեզու և գրականություն» բաժնի 2-րդ
կուրսում, հաշվառված է ք.Վարդենիս, Կոմիտասի 10 տուն,
բնակվում է ք. Երևան, Ավան-Առինջ 1 միկրոշրջան 3/10
շենք, 26-րդ բն.մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-
րդ հոդվածի 4- րդ մասով։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Քրեական գործով մեղադրյալ, Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հետ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 7-ին, Հանրապետության Հրապարակում` շատրվանների մոտ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողների կողմից։
Փաստի առթիվ ՀՀ ոստկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ.Աղաբաբյանի կողմից 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 28.12.2013թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը միջնորդել է դատաքննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ են, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Դատախազ Հ.Էյրամջյանը, գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս, արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ չի առարկել։
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի, գործով վկաների ցուցմունքները, դատատեխնիկական փորձաքննության թիվ 2817 եզրակացությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ 07.12.2013թ-ի ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ծառայության տեսուչ Արա Մարտիրոսյանի կողմից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի պետ Ա.Պողոսյանին ներկայացված զեկուցագիրը, իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ռաֆայել Ալոյանի մոտից հայտնաբերված, կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առարկան գտավ, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքը։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը, որի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում «Ռոմանագերմանական բանասիրության» ֆակուլտետի դեկան Ս.Աբրահամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
/ տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/ տես` գ.թ. 35, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ կալանքի ձևով, սակայն հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող տվյալները, դրական բնութագիրը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով, եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կարելի է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան, նկատի ունենալով, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու։
Նշված եզրահանգմանը գալիս դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասը նախատեսում է պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհայրուրապատիկի չափով, կամ կալանք` մեկից երեք ամիս ժամանակով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
Դատարանն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս հիմք է ընդունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի այն դրույթը, համաձայն որի`
«Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Սույն քրեական գործով դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ներկայումս նմանատիպ արարքների խիստ տարածված լինելու փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատիժներից կալանք պատժատեսակը, քանի որ եկավ այն եզրահանգման, որ տվյալ պատժի տեսակը միայն այս դեպքում կարող է ապահովել ինչպես պատժի նպատակները, այնպես էլ կանխել նմանատիպ հանցագործությունների աճն ու կատարումը հետագայում։
Այդուամենայնիվ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել՝ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայության հիմնավորմամբ, ինչը պատճառաբանվում է հետևյալով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»։
Քննվող քրեական գործով դատարանը պատիժը պայմանականորեն չի կիրառում, քանի որ առկա է դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` սույն քրեական գործով առանց իրական պատիժը կրելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
Այս պարագայում, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքների կողքին, բացակայում է ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և տվյալ ժամանակահատվածում աճ գրանցած նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը, քանի որ ամբաստանյալի՝ փորձաշրջանում, հետևապես և հսկողության մեջ գտնվելու հանգամանքը, կարող է զսպել ինչպես նրա, այնպես էլ այլ անձանց կողմից նմանատիպ հանցագործությունները հետագայում կատարելու վտանգն այն հաշվառմամբ, որ նույնասեռ կամ այլ հանցանքեր կատարելու պարագայում իրական է օրենսդրական սպառնալիքը, որ փորձաշրջանի ընթացքում կատարված դիտավորյալ հանցագործության համար նշանակվելիք պատժին կգումարվի նաև այս դատավճռով նշանակված և փաստացի չկրած պատիժը կամ թեկուզև դրա մի մասը։
Դատարանն անդրադառնալով Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող` այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված զեկուցագիրը, պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ իրեղեն ապացույցը՝ կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առրկան, պետք է ոչնչացնել։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված զեկուցագիրը պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ իրեղեն ապացույցը՝ կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առարկան, ոչնչացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում` բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0262/01/13
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 28-12-2013 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0262/01/13 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15804713 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Ռաֆայել Ալոյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հատ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013թ. դեկտեմբերի 7-ին Հանրապետության հրապարակում` շատրվանների մոտ: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Ռաֆայել |
| Ազգանուն | Ալոյան |
| Հայրանուն | Ռոբերտի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 8.21 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 28-12-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 08-01-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 08-01-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 08-01-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-01-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Էյրամջյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ռաֆայել |
| Ազգանուն | Ռոբերտի |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 29-01-2014 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Ռաֆայել |
| Ազգանուն | Ալոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 29-01-2014 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել (ՀՀ քր. օր. 70 հոդ.) |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0262/01/13 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ Կ. Կարապետյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Հ.Էյրամջյանի Պաշտպան Ա.Ալվանդյանի 2014թ. հունվարի 29-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի` ծնված 20.03.1993թ. -ին Վարդենիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, չի աշխատում, սովորում է Երևանի պետական համալսարանի Ռոմանոգերմանական բանասիրության ֆակուլտետի «Իսպաներեն լեզու և գրականություն» բաժնի 2-րդ կուրսում, հաշվառված է ք.Վարդենիս, Կոմիտասի 10 տուն, բնակվում է ք. Երևան, Ավան-Առինջ 1 միկրոշրջան 3/10 շենք, 26-րդ բն.մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235- րդ հոդվածի 4- րդ մասով։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Քրեական գործով մեղադրյալ, Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հետ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 7-ին, Հանրապետության Հրապարակում` շատրվանների մոտ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողների կողմից։ Փաստի առթիվ ՀՀ ոստկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Պ.Աղաբաբյանի կողմից 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին հարուցվել է քրեական գործ։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։ Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 28.12.2013թ.-ին։ 2.Արագացված դատական քննություն Մինչև դատաքննությունը սկսելն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը միջնորդել է դատաքննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ են, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։ Դատախազ Հ.Էյրամջյանը, գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս, արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ չի առարկել։ Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։ Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի, գործով վկաների ցուցմունքները, դատատեխնիկական փորձաքննության թիվ 2817 եզրակացությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ 07.12.2013թ-ի ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ծառայության տեսուչ Արա Մարտիրոսյանի կողմից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի պետ Ա.Պողոսյանին ներկայացված զեկուցագիրը, իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ռաֆայել Ալոյանի մոտից հայտնաբերված, կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առարկան գտավ, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքը։ 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը, որի համար վերջինս ենթակա է պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում «Ռոմանագերմանական բանասիրության» ֆակուլտետի դեկան Ս.Աբրահամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։ / տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Որպես Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ / տես` գ.թ. 35, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ կալանքի ձևով, սակայն հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող տվյալները, դրական բնութագիրը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով, եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կարելի է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան, նկատի ունենալով, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու։ Նշված եզրահանգմանը գալիս դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասը նախատեսում է պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհայրուրապատիկի չափով, կամ կալանք` մեկից երեք ամիս ժամանակով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։ Դատարանն ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս հիմք է ընդունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի այն դրույթը, համաձայն որի` «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։ Սույն քրեական գործով դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ներկայումս նմանատիպ արարքների խիստ տարածված լինելու փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատիժներից կալանք պատժատեսակը, քանի որ եկավ այն եզրահանգման, որ տվյալ պատժի տեսակը միայն այս դեպքում կարող է ապահովել ինչպես պատժի նպատակները, այնպես էլ կանխել նմանատիպ հանցագործությունների աճն ու կատարումը հետագայում։ Այդուամենայնիվ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել՝ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայության հիմնավորմամբ, ինչը պատճառաբանվում է հետևյալով. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»։ Քննվող քրեական գործով դատարանը պատիժը պայմանականորեն չի կիրառում, քանի որ առկա է դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` սույն քրեական գործով առանց իրական պատիժը կրելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս պարագայում, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքների կողքին, բացակայում է ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք։ Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել։ Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և տվյալ ժամանակահատվածում աճ գրանցած նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը, քանի որ ամբաստանյալի՝ փորձաշրջանում, հետևապես և հսկողության մեջ գտնվելու հանգամանքը, կարող է զսպել ինչպես նրա, այնպես էլ այլ անձանց կողմից նմանատիպ հանցագործությունները հետագայում կատարելու վտանգն այն հաշվառմամբ, որ նույնասեռ կամ այլ հանցանքեր կատարելու պարագայում իրական է օրենսդրական սպառնալիքը, որ փորձաշրջանի ընթացքում կատարված դիտավորյալ հանցագործության համար նշանակվելիք պատժին կգումարվի նաև այս դատավճռով նշանակված և փաստացի չկրած պատիժը կամ թեկուզև դրա մի մասը։ Դատարանն անդրադառնալով Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ գործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող` այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված զեկուցագիրը, պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ իրեղեն ապացույցը՝ կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առրկան, պետք է ոչնչացնել։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։ Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված զեկուցագիրը պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ իրեղեն ապացույցը՝ կռփազենքերի նմանողությամբ սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղյա առարկան, ոչնչացնել։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում` բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 29-01-2014 |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 04-03-2014 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 06-03-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 91 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 06-03-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 91 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-5633 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 07-03-2014 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 05-05-2014 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 07-05-2014 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 15-05-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 148 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 16-05-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 148 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0262/01/13
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 03-03-2014 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 03-03-2014 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Էյրամջյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Ռաֆայել Ալոյան Բեկանել ամբողջովին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի /ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդ. 4-րդ մասով - կալանք` 1 ամիս ժամկետով , ՀՀ քր.օր. 70 հոդ.` 1 տարի փորձաշրջան / վերաբերյալ 29.01.2014թ. դատավճիռը` նշանակված պատժի , այն ՀՀ քր.օր. 70 հոդ. կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասերով և պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սամանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսունապատիկի չափով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 04-03-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սեվակ |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արարատ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 07-03-2014 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Առդիր` քրեական գործը 1 հատոր, 91 թերթից: |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 10-03-2014 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-03-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 25-03-2014 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Ռաֆայել |
| Ազգանուն | Ալոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ԵԿԴ/0262/01/13 Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր` Մ.Մակյանի ՈՐՈՇՈՒՄ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 25 մարտի 2014թ. ք.Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի մասնակցությամբ` մեղադրող` Հ.Էյրամջյանի ամբաստանյալ` Ռ.Ալոյանի դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. Թիվ 15804713 քրեական գործը հարուցվել է 20.12.2013թ. Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Աղաբաբյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: 2. Նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ Ռ.Ալոյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: 3. Նույն մարմնի 23.12.2013թ. որոշմամբ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 4. 27.12.2013թ. Ռ.Ալոյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: 5. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանի 2014թ. հունվարի 08-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 23.01.2014թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: 6. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճռով Ռ.Ալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կալանք` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։ 7. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 27.12.2013թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանը: 8. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 10.03.2014թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2014թ. մարտի 25-ին: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. 9. Ռ.Ալոյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա գործով չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք է բերել մեկ հատ կռփազենքերի նմանողության հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող սև գույնի մետաղական առարկա և այն ապօրինի կրել իր մոտ, որը վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է 2013թ. դեկտեմբերի 7-ին Հանրապետության Հրապարակում` շատրվանների մոտ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողների կողմից: 3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: 10. Գործով մեղադրող, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Էյրամջյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշում է, որ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, սույն քրեական գործի դատաքննության արդյունքում պատիժ նշանակելիս թույլ է տվել նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Այսպես. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանր փաստել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքեներ են հանդիսանում ուսման վայրից՝ Երևանի պետական համալսարանի ռոմանոգերմանական ֆակուլտետի դեկանի կողմից տված դրական բնութագիրը, նախկինում դատվածություն չունենալը, նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ Դատարանը փաստել է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Սակայն, նման պայմաններում դատարանը արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված խիստ պատժատեսակ՝ կալանք, որը պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում չի կարող դիտվել իրավաչափ։ Ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելով մեկ ամիս ժամկետով կալանք, դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով՝ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել և նշանակել է փորձաշրջան մեկ տարի ժամկետով։ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով առկա չի եղել այնպիսի փաստական տվյալ, որը դատարանին հիմք կտար եզրահանգելու, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանը կարող է ուղղվել առանց պատիժը կրելու։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության, նույն օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով սահմանված՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող բազմաթիվ հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Ռաֆայել Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելը, այնուհետև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը, որպեսզի պայմաններում չի կարող խոսք լինել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակի՝ սոցիալական արդարության վերականգման և ամբաստանյալի ուղղման հնարավորության մասին։ 11. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 378-րդ, 379-րդ, 380.1-րդ հոդվածի 1-ին կետի 1-ին ենթակետով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրեսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ըստ նշանակված պատժի, այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասերով բեկանել ամբողջովին և պատիժ նշանակել տուգանք՝ Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսունապատիկի չափով։ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ: 12. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: 2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>: 13. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես վերջինիս կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առել Երևանի պետական համալսարանի Ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետի դեկան Ս.Աբրահամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը, ինչպես նաև նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չլինելը։ Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել խոստովանական ցուցմունքներ տալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել։ 14. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ներկայումս նմանատիպ արարքների խիստ տարածված լինելու փաստը, հիմնավորված կերպով հանգել է այն հետևության, որ վերջինիս նկատմամբ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պատիժներից կալանք պատժատեսակը` նկատի ունենալով, որ տվյալ պատժի տեսակը միայն այս դեպքում կարող է ապահովել ինչպես պատժի նպատակները, այնպես էլ կանխել նմանատիպ հանցագործությունների աճն ու կատարումը հետագայում։ 15. Բացի այդ, առաջին ատյանի դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը կրելու հարցը, հանգել է այն հետևության, որ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել` հետևյալ պատճառաբանությամբ. Ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ դատարանը որոշում է կայացրել, քանի որ առկա է եղել դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` առանց իրական պատիժը կրելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության է հանգել սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգել է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել։ Վերոգրյալների հիման վրա առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված կերպով գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ռ.Ալոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և տվյալ ժամանակահատվածում աճ գրանցած նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը: 16. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի: Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Գործով մեղադրող, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Հ.Էյրամջյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռաֆայել Ռոբերտի Ալոյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ: 2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին: Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 25-03-2014 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 29-04-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 128 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 29-04-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 128 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-7231/14 |