Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

03 մարտի 2014թ. ք. Երևան

ԵԿԴ-0244/01/13

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,

մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության դատախազ Հ. Մելքոնյանի,

պաշտպան Ռ. Սիրեկանյանի,

տուժողի ներկայացուցիչ Կ. Սարգսյանի,



դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի`
ծնված 1979թ. հուլիսի 28-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի թիվ 9 շենքի թիվ 40 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով։


Գործի դատավարական նախապատմությունը

Թիվ 15135313 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. հուլիսի 22-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, անհայտ անձանց կողմից շինություն ապօրինի մուտք գործելով` ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության փորձ կատարելու դեպքի առթիվ։
Քննիչի 2013թ. դեկտեմբերի 09-ի որոշմամբ, այլ անձի կամ անձանց կողմից Բաբկեն Արմենի Ավետիսյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դեպքի առթիվ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, անհայտ անձի կողմից, Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, 2013թ. հուլիսի 14-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, շինություն ապօրինի մուտք գործելու եղանակով, ուրիշի զգալի չափի գույքի գաղտնի հափշտակության փորձ կատարելու մասն անջատվել է որպես առանձին վարույթ, որին շնորհվել է թիվ 15135313/1 համարը։
Ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով հետևյալ արարքի համար. «որ նա ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ նախնական համաձայնության գալով, 2013թ. հուլիսի 14-ին ժամը 03։50-ի սահմաններում շինություն ապօրինի մուտք գործելու եղանակով, ուրիշի զգալի չափի գույք գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են բացել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 հասցեում գտնվող «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ժենգյալով հաց» սննդի օբյեկտի աջակողմյան պատուհանի փեղկը, սակայն նկատելով մոտեցող ոստիկանական ծառայողական ավտոմեքենան, դիմել են փախուստի, և հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։»։
2013թ. դեկտեմբերի 16-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։



Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանը, 2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, ալկոհոլ գործածած վիճակում, իր տան հարևանությամբ գտնվող, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գործող, «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ժենգյալով հաց» սննդի օբյեկտից գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել է բացել «Ժենգյալով հաց» սննդի օբյեկտի աջակողմյան պատուհանի փեղկը, սակայն չի կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իր կամքից անկախ հանգամանքներում, քանի որ պատուհանի ապակին կոտրվել է, որից հետո նկատելով վկա Էլեոնորա Մանադյանի ահազանգով դեպքի վայր ժամանած ոստիկանության ծառայողական ավտոմեքենան` դիմել է փախուստի։ Երևանի Աղայան փողոցի կամարանցման տակ ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանը բռնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում կատարվել են դատակենսաբանական և դատաբժշկական փորձաքննություններ ՀՀ առողջապահության նախարարության դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի կողմից, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է 80.000 /ութսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանը նախկինում դատված չի եղել, իրեն վերագրվող արարքը կատարել է ալկոհոլի ազդեցության տակ։



Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժողի ներկայացուցիչ, որպես վկա հարցաքննված Կարեն Վանիկի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2006 թվականից հանդիսանում է «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը զբաղվում է սննդամթերքի արտադրությամբ։ 2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, ոստիկանության աշխատակիցներից հեռախոսազանգի միջոցով տեղեկանալով «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետից գողության փորձ կատարելու մասին` եկել է դեպքի վայր և տեսել, որ պատուհանը կոտրված է, ապակու բեկորները թափված են գետնին, իսկ պատուհանի շրջանակի վրա առկա են այն բացելու փորձ կատարելու հետքեր, որոնք նախկինում չեն եղել։ Բաբկեն Ավետիսյան և Վահե Հովհաննիսյան տվյալներով անձանց չի ճանաչում, իսկ ընկերությանը պատճառված վնասի համար քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 66-67/
Վկա Էլեոնորա Կարենի Մանանդյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։30-ի սահմաններում, ապակու կոտրվելու ձայնից արթնանալով` դուրս է եկել պատշգամբ և նկատել Տերյան փողոցում, իրենց շենքի դիմաց, երկու կասկածելի անձանց` միմյանց հետ զրուցելիս։ Կրկին լսել է ապակու կոտրվելու ձայն և կասկածելով, որ նշված անձինք գույք են վնասում կամ գողության փորձ են կատարում` ահազանգել է ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։ Քիչ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Հետագայում նրանցից տեղեկացել է, որ «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետից գողության փորձ է կատարվել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ.120-121/
Վկա Վրեժ Լյուդվիգի Օսիպյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերության տնօրեն Կարեն Վանիկի Սարգսյանի ընկերը։ 2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկանալով «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետից երկու անհայտ անձանց կողմից գողության փորձ է կատարվել` եկել է դեպքի վայր և տեսել, որ պատուհանը կոտրված է, ապակու բեկորները թափված են հատակին, որոնցից երկու բեկորների վրա տեսել է արնանման հետքեր։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 70-71/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի համայնքային ոստիկանության տեսուչ Մանուկ Արթուրի Կարապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. հուլիսի 21-ին ընդգրկված է եղել հերթապահության գրաֆիկում և ժամը 09։00-ից կատարել է աշխատանքային պարտականությունները։
2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի օպերատիվ հերթապահից ռադիոկապի միջոցով տեղեկացել է, որ Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գործող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի պատուհանի ապակին անհայտ անձանց կողմից կոտրվել է։ Ոստիկանության աշխատակիցներ Գևորգ Վարուժանի Սարգսյանի և Սպարտակ Դավթի Ղազարյանի հետ միասին, ծառայողական ավտոմեքենայով եկել են դեպքի վայր, որտեղ նկատել է փախչող երկու անձանց։ Վերջիններս վազքով հեռացել են Երևանի Աղայան փողոցի ուղղությամբ։ Հետապնդել են նրանց և կարողացել են Աղայան փողոցից դեպի ձախ թեքվող կամարանցման մոտ բռնել փախուստի դիմած տղաներից մեկին։ Վերջինիս ձեռքին արյունահոսող վերք է եղել։ Նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ նա Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանն է։ Չի կարող ասել, թե նշված երկու անձինք միասին են փախել, թե առանձին։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 212-215, 229-230/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Գևորգ Վարուժանի Սարգսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. հուլիսի 21-ին ընդգրկված է եղել հերթապահության գրաֆիկում և ժամը 09։00-ից կատարել է աշխատանքային պարտականությունները։
2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի օպերատիվ հերթապահից ռադիոկապի միջոցով տեղեկացել է, որ Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գործող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի պատուհանի ապակին անհայտ անձանց կողմից կոտրվել է։ Ոստիկանության աշխատակիցներ Մանուկ Արթուրի Կարապետյանի և Սպարտակ Դավթի Ղազարյանի հետ միասին, ծառայողական ավտոմեքենայով եկել են դեպքի վայր, որտեղ նկատել է մի տղայի, որն արագ քայլերով իջնելիս է եղել դեպի Աղայան փողոցի խաչմերուկ։ Ավտոմեքենայով գնացել են նրա հետևից և Աղայան փողոցից դեպի ձախ թեքվող կամարանցման մոտ նրան ձայն են տվել` որպեսզի կանգնի։ Նա միանգամից ենթարկվել է իրենց, հայտնել է, որ բնակվում է հարևանությամբ և դուրս է եկել ծխախոտ գնելու։ Այդ ժամանակ նկատել են, որ նրա մատերից մեկն արյունոտված է։ Նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ նա Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանն է։ Ինքը նկատել է միայն Վ. Հովհաննիսյանին, իսկ երկրորդ անձին մի պահ տեսել է Աղայան-Տերյան խաչմերուկում, երբ նա արագ մտել է Տերյան փողոց։ Դրանից հետո նրան չի նկատել։ Վերջինս և Վ. Հովհաննիսյանը միմյանցից գտնվել են 3-ից 4 մետր հեռավորության վրա և չգիտի, թե նրանք իրար հետ ծանոթ եղել են, թե ոչ։
Մինչև Վ. Հովհաննիսյանին բերման ենթարկելը` նկատել է, որ Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գտնվող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի պատուհանի վերևի ապակին կոտրված է, ապակու բեկորները թափված են եղել գետնին։ Վ. Հովհաննիսյանին բերման ենթարկելու վայրում` կամարամուտքում, Վ. Հովհաննիսյանից շուրջ 3 մետր հեռավորության վրա գետնին ընկած է եղել սև տաբատ։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 185-186, 234-235/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Սպարտակ Դավթի Ղազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. հուլիսի 21-ին ընդգրկված է եղել հերթապահության գրաֆիկում և ժամը 09։00-ից կատարել է աշխատանքային պարտականությունները։
2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի օպերատիվ հերթապահից ռադիոկապի միջոցով տեղեկացել է, որ Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գործող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի պատուհանի ապակին անհայտ անձանց կողմից կոտրվել է։ Ոստիկանության աշխատակիցներ Մանուկ Արթուրի Կարապետյանի և Գևորգ Վարուժանի Սարգսյանի հետ ծառայողական ավտոմեքենայով ժամանել են դեպքի վայր։ «Ժենգյալով հաց» սննդի կետից քիչ ներքև նկատել են, որ մի տղա արագ քայլելով իջնում է դեպի Աղայան փողոցի խաչմերուկ։ Այդ ժամանակ ուժեղ անձրև է եկել։ Այդ տարածքում այլ անձի չի նկատել։ Ավտոմեքենայով հետապնդել են նշված տղային, որը մտել է կամարամուտք։ Ձայն են տվել նրան, որպեսզի կանգնի։ Նա միանգամից ենթարկվել է իրենց պահանջին։ Հայտնել է, որ բնակվում է հարևան շենքերից մեկում և դուրս է եկել ծխախոտ գնելու։ Այդ ժամանակ նկատել են, որ նրա մատերից մեկն արյունոտված է։ Դրանից հետո նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ նա Վահե Հովհաննիսյանն է։ Մինչև նրան բերման ենթարկելը` Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում նկատել են, որ «Ժենգալով հաց» սննդի կետի պատուհանի վերևի ապակին կոտրված է և թափված է գետնին։ Կամարամուտքում, Վ. Հովհաննիսյանից շուրջ երեք մետր հեռավորության վրա գետնին ընկած է եղել սև տաբատ։ Երկրորդ անձին նկատել է Աղայան-Տերյան խաչմերուկում գտնվող շենքի անկյունում, որն արագ մտել է այնտեղ և դրանից հետո նրան չի նկատել։ Վերջինս և Վ. Հովհաննիսյանը միմյանցից գտնվել են շուրջ 3 մետր հեռավորության վրա։ Ավտոմեքենայի պատուհանները փակ են եղել, ուստի չի լսել, թե նրանք միմյանց ձայն տվել են, թե ոչ։ Չգիտի, թե նրանք իրար հետ ինչ կապ ունեն։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 187-188, 231-232/
Դատաբժշկական փորձաքննության 2013թ. հուլիսի 18-ի թիվ 2220 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Վ.Հովհաննիսյանի մոտ մարմնական վնասվածքը աջ ձեռքի 2-րդ մատի եղնգային ֆալանգի ափային մակերեսի կտրած վերքի ձևով պատճառվել է սուր եզր կամ ծայր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որը առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։ Աջ ձեռքի 3-րդ մատի 2-րդ հոդային ֆալանգի թիկնային մակերեսի քերծվածքը առաջացել է բութ առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետին, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։»։
/գ.թ. 56-57/
Դատակենսաբանական փորձաքննության 2013թ. օգոստոսի 26-ի թիվ 252 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1. Փորձաքննությանը ներկայացված Վ.Հովհաննիսյանից վերցված արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին։
2. Փորձաքննությանը ներկայացված Բ. Ավետիսյանից վերցված արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է O խմբին։
3. Փորձաքննության ներկայացված` Բ. Ավետիսյանի ջեմպրի, ջինսե անդրավարտիքի վրա առկա կասկածելի արնանման հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն ըստ ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան O խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում հնարավոր էր առաջանար նաև Բ. Ավետիսյանից։
4. Փորձաքննության ներկայացված Վ. Հովհաննիսյանի մայկայի և ջինսե անդրավարտիքի վրա մանրակրկիտ զննությամբ արնանման կասկածելի հետքեր չեն հայտնաբերվել։
5. Փորձաքննությանը ներկայացված` ապակու կտորների վրա առկա կասկածելի արնանման հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում հնարավոր էր առաջանար նաև Վ.Հովհաննիսյանից։»։
/գ.թ. 180-184/
Դատագենետիկական փորձաքննության 2013թ. հոկտեմբերի 16-ի թիվ 43/2013 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1/ Փորձաքննությանը ներկայացված ապակու կտորի արյան հետքից ԴՆԹ անջատվել է։ Անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագիրը պատկանում է մեկ անձի։
2/ Ներկայացված ապակու կտորի արյան հետքից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագիրը համընկնում է Վահե Հովհաննիսյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ 99,99% հավանականությամբ։»։
/գ.թ. 256-258/
Դատահետքաբանական փորձաքննության 2013թ. օգոստոսի 13-ի թիվ 1746 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Փորձաքննությանը տրամադրված փայտյա պատուհանի շրջանակի վրա առկա են ներհրվածքի տեսքերով վնասվածքներ, որոնք ուղեկցվում են լաքաներկածածկույթի բացակայություններով։ Նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ պինդ, համեմատաբար հարթ, սահմանափակ մակերեսներ, ինչպես նաև տափակեցված եզրամաս ունեցող առարկայի (ների) կամ գործիքի (ների) ներգործության` սեղմել-շարժելու հետևանքով։»։
/գ.թ. 141-143/
Դեպքի վայրի զննության մասին 2013թ. հուլիսի 14-ի արձանագրությամբ և լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` դեպքի վայրը Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գտնվող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետն է, որի դռները գտնում են փակ վիճակում, իսկ աջակողմյան պատուհանի վերևի փեղկի երկշերտ ապակին գտնվում է ամբողջությամբ կոտրված վիճակում։ Ապակու կոտրված բեկորները գտնվում են գետնին և շինության ներսում։ Թույլ լուսավորության և անձրևային եղանակի պայմաններում արնանման հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Նշված պատուհանի ներքևի հատվածում առկա է ճաղավանդակ, իսկ վերևի հատվածում ճաղավանդակը բացակայում է։ Կոտրված ապակու պատուհանի փեղկերի (շրջանակի) վրա առկա են տեխնիկական միջոցներով ներգործման հետքեր։ Դեպքի վայրից հայտնաբերվել է տղամարդու սև տաբատ։
/գ.թ. 3, 25/
Նմուշներ ստանալու մասին 2013թ. հուլիսի 29-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանից վերցվել է արյան նմուշ, որը փաթեթավորվել և կնիքվել է։
/գ.թ. 93/
Ապակու կտորներ վերցնելու և զննելու մասին 2013թ. հուլիսի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` 2013թ. հուլիսի 14-ին, Վ.Օսիպյանը ներկայացրել է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գործող «Ժենգյալով հաց» սննդի օբյեկտի աջակողմյան պատուհանի վերևի հատվածի կոտրված ապակու երկու բեկորներ, որոնց վրա առկա են եղել արնանման հետքեր։
/գ.թ. 13/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, ամբաստանյալ Վ.Հովհաննիսյանի արյան հետքերը պարունակող, կոտրված ապակու բեկորով։
/գ.թ. 287/
Ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանը նախաքննության ժամանակ իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց և առաջադրված հարցերին պատասխանելուց
/գ.թ. 267, 272, 278/
Դատարանում ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ անձնական խնդիրներ ունենալու պատճառով, 2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։00-ին գտնվել է «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի մոտ և հարվածել` կոտրել է պատուհանի ապակին, սակայն գողություն կատարել չի փորձել և գողության նպատակ չի ունեցել։ Ապակին կոտրել է առանց որևէ պատճառի։ Ինքն էլ չի հասկանում, թե ինչու է այդպես վարվել։ Ապակին կոտրելուց հետո փորձել է գնալ տուն, սակայն ճանապարհին ոստիկանները պահանջել են կանգնել։ Իրեն ոչ թե բռնել են փախնելիս, այլ ինքը կանգ է առել` կատարելով ոստիկանների պահանջը։ Ինքը միայնակ է եղել։ Բաբկեն Ավետիսյան անուն-ազգանունով անձի ընդհանրապես չի ճանաչում։ Իր մատի վրա առկա վնասվածքը ստացել է ոչ թե ապակին կոտրելու հետևանքով, այլ` նույն օրվա ցերեկն իր շան համար սնունդ կտրելիս։
/դատական նիստի արձանագրություն/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի դատաքննական ցուցմունքները` գողության փորձ չկատարելու և «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի ապակին առանց որևէ պատճառի կոտրելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, շինություն ապօրինի մուտք գործելով` գողության փորձ կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, իսկ այդ արարքը խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ կատարելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Վ. Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր չէ և այդ կետը պետք է հանվի նրա մեղադրանքի ծավալից հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` «(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է։»։
Նույն օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական գործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռված են գործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը։
2. Կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց (համակատարողների) հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այլ այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ։ (....)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես՝ մինչև հանցագործությունն սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` «Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական գործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԼԴ/0136/01/10 քրեական գործով 2011 թվականի մայիսի 11-ին կայացված որոշման 18-րդ կետում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «18. Նախնական համաձայնությամբ գործող անձանց պարագայում (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ մաս) հանցագործության մասնակիցները մինչև հանցանքի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություններն սկսելը պայմանավորվում են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին։ Ընդ որում, համաձայնությունը ձեռք է բերվում խմբի անդամների կողմից գործողությունների համատեղ կատարման ուղղվածության, հանցագործության կատարման տեղի, ժամանակի, եղանակի և միջոցների, ինչպես նաև խմբի անդամների միջև դերաբաշխման շուրջ։ Հանցակցության այս ձևում հանցագործության կատարման մեխանիզմների կոնկրետացումը թերի է և ոչ լիարժեք, թերի են նաև հանցակիցների միջև դերակատարման բաշխումը և պայմանները (…)»։
Նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել, որ Վ. Հովհաննիսյանը, ինքնությունը չպարզված անձնավորության հետ նախնական համաձայնության գալով, 2013թ. հուլիսի 14-ին, ժամը 03։50-ի սահմաններում, շինություն ապօրինի մուտք գործելու եղանակով, ուրիշի զգալի չափի գույք գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են բացել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 62 հասցեում գտնվող, «Էդմոնսի» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ժենգյալով հաց» սննդի կետի աջակողմյան պատուհանի փեղկը, սակայն նկատելով մոտեցող ոստիկանական ծառայողական ավտոմեքենան` դիմել են փախուստի և հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել` իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 09-ին որոշմամբ, թիվ 15135313 քրեական գործից անջատվել է ինքնությունը չպարզված անձի կողմից Վահե Հովհաննիսյանի հետ խմբի կազմում, շինություն ապօրինի մուտք գործելով` գողության փորձ կատարելու մասը, որին շնորհվել է թիվ 15135313/1 համարը։
Ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանը պնդել է դեպքի վայրում միայնակ լինելու հանգամանքը։
Վկա Գևորգ Վարուժանի Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ոստիկանության աշխատակիցներ Մանուկ Արթուրի Կարապետյանի և Սպարտակ Դավթի Ղազարյանի հետ միասին, ծառայողական ավտոմեքենայով ժամանել են դեպքի վայր, որտեղ նկատել է փախչող տղայի, որն արագ քայլերով իջնելիս է եղել դեպի Աղայան փողոցի խաչմերուկ։ Ինքը նկատել է միայն Վ. Հովհաննիսյանին, իսկ երկրորդ անձին մի պահ տեսել է Աղայան-Տերյան խաչմերուկում, երբ նա արագ մտել է Տերյան փողոց։ Դրանից հետո նրան չի նկատել։ Վերջինս և Վ. Հովհաննիսյանը միմյանցից գտնվել են 3-ից 4 մետր հեռավորության վրա և չգիտի, թե նրանք իրար հետ ծանոթ եղել են, թե ոչ։
Վկա Մանուկ Արթուրի Կարապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ոստիկանության աշխատակիցներ Գևորգ Վարուժանի Սարգսյանի և Սպարտակ Դավթի Ղազարյանի հետ միասին, ծառայողական ավտոմեքենայով ժամանել են դեպքի վայր, ապա նկատել է փախչող երկու անձանց։ Չի կարող ասել, թե փախչող երկու անձինք միասին են փախչել, թե առանձին։
Վկա Սպարտակ Դավթի Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ոստիկանության աշխատակիցներ Մանուկ Արթուրի Կարապետյանի և Գևորգ Վարուժանի Սարգսյանի հետ ծառայողական ավտոմեքենայով ժամանել են դեպքի վայր։ «Ժենգյալով հաց» սննդի կետից քիչ ներքև նկատել են, որ մի տղա արագ քայլելով իջնելիս է եղել դեպի Աղայան փողոցի խաչմերուկ։ Այդ ժամանակ ուժեղ անձրև է եկել և տարածքում այլ անձ չի եղել։ Երկրորդ անձին նկատել է Աղայան-Տերյան խաչմերուկում գտնվող շենքի անկյունում, որն արագ մտել է այնտեղ և դրանից հետո նրան չի նկատել։ Վերջինս և Վ. Հովհաննիսյանը իրարից գտնվել են շուրջ 3 մետր հեռավորության վրա։ Ավտոմեքենայի պատուհանները փակ են եղել, ուստի չի լսել, թե նրանք միմյանց ձայն տվել են, թե ոչ։ Չգիտի, թե նրանք իրար հետ ինչ կապ ունեն։
Վկա Էլեոնորա Կարենի Մանանդյանը նույնպես չի տեսել հափշտակության փորձը երկու անձանց կողմից կատարելու հանգամանքը, այլ միայն հայտնել է, որ 2013թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 03։30-ի սահմաններում, ապակու կոտրվելու ձայնից արթնանալով` դուրս է եկել պատշգամբ և նկատել Տերյան փողոցի վրա` շենքի դիմաց, երկու կասկածելի անձանց միմյանց հետ զրուցելիս։ Կրկին լսել է ապակու կոտրվելու ձայն և կասկածելով, որ նշված անձինք գույք են վնասում կամ գողության փորձ են կատարում` ահազանգել է ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։
Հետագայում, այդպես էլ չբացահայտելով ըստ նախաքննության մարմնի` խմբի մեջ ընգրկված մյուս անձին` Վ. Հովհաննիսյանին մեղսագրվել է հափշտակության փորձը «մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ» կատարելու ծանրացնող հատկանիշը։
Այսպիսով, քրեական գործում առկա չէ որևէ ապացույց, որը կվկայեր այն մասին, որ ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանը նախապես՝ մինչև հանցագործությունը սկսելը, մեկ այլ անձի կամ անձանց հետ պայմանավորվել է հանցանքը համատեղ կատարելու մասին, համաձայնություն է ձեռք բերել իրենց գործողությունների համատեղ կատարման ուղղվածության, հանցագործության կատարման տեղի, ժամանակի, եղանակի և միջոցների, ինչպես նաև իրենց միջև դերաբաշխման շուրջ։
Ստուգելով ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի կողմից, նրա կատարած հանցագործությունը մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարելը հիմնավորող բավարար ապացույցներ առկա չեն, ուստի նրա արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
Ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով։
Քննարկելով նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանի կողմից կրելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն` որոշվել է.
«1. Պատժից ազատել, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի`
(…)
այն անձանց, որոնց նկատմամբ նշանակվել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ.»։
Հետևաբար, սույն դատավճռով Վահե Հովհաննիսյանի նկատմամբ ենթակա է կիրառման «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշումը և ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու դեպքում նա ենթակա է պատժից ազատման։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 06.12.2013թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ապակու բեկորը պետք է ոչնչացնել։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահե Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը ենթակա է վերացման։
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձման է ենթակա դատակենսաբանական և դատաբժշկական փորձաքննությունների կատարման արժեք հանդիսացող 80.000 /ութսուն հազար/ ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարը` որպես դատական ծախսեր։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 168-169-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի` 700.000 /յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Համաներման ակտի` «Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 03-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ ենթակետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանին ազատել նշանակված պատիժը կրելուց։
Խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 06.12.2013թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված ապակու բեկորը ոչնչացնել։
Ամբաստանյալ Վահե Աշոտի Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 80.000 /ութսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես դատական ծախսեր։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։



ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ