ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ № ԵԿԴ/0226/01/13

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա. Վարդանյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

8 ապրիլի 2014 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ
մեղադրող` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
պաշտպան` Ս. ԱՂՎԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Մ. ԶԱՐԵԻԻ
թարգման` Հ. ԹԱԽՄԱՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեիի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեիի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ավագ քննիչ Հ. Սարգսյանի 2013թ. սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեիի կողմից երկու և ավելի անձանց պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հարուցվել է թիվ 69109313 քրեական գործը, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /տե՛ս քրեական գործի նյութեր` հ.1 գ-թ 1/

2. 2013թ. սեպտեմբերի 12-ին թիվ 69109313 քրեական գործով որպես կասկածյալ ձերբակալվել է Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեին: /հ.1 գ-թ 51-53/

3. Ավագ քննիչ Հ. Սարգսյանի 2013թ. սեպտեմբերի 14-ի որոշմամբ թիվ 69109313 քրեական գործով Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեին ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 82-83/

4. Ավագ քննիչ Հ. Սարգսյանի 2013թ. սեպտեմբերի 14-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/ թիվ 69109313 քրեական գործով մեղադրյալ Մ. Զարեիի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառելու կալանավորում` 2 /երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.1 գ-թ 86/

5. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 14-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 69109313 քրեական գործով մեղադրյալ Մ. Զարեիի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորում` 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 12.11.2013թ.-ից: Մեղադրյալի և պաշտպանի` գրավ կիրառելու մասին միջնորդությունը մերժվել է: /հ.1 գ-թ 90/

6. Ավագ քննիչ Հ. Սարգսյանի 2013թ. նոյեմբերի 1-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան` թիվ 69109313 քրեական գործով մեղադրյալ Մ. Զարեիին կալանքի տակ պահելու ժամկետը 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 12.12.2013թ.-ը, երկարացնելու: /հ.1 գ-թ 172-173/

7. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 7-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 69109313 քրեական գործով մեղադրյալ Մ. Զարեիին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամսով` մինչև 12.12.2013թ.-ը: /հ.1 գ-թ 181-182/

8. Ավագ քննիչ Հ. Սարգսյանի 2013թ. նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 69109313 քրեական գործով Մ. Զարեիին 14.09.2013թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար: /հ.1 գ-թ 192/

9. Ավագ քննիչ Հ. Սարգսյանի 2013թ. նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 69109313 քրեական գործով Մ. Զարեին ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 193-194/
10. 2013թ. նոյեմբերի 12-ին թիվ 69109313 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2013թ. նոյեմբերի 20-ին: /հ.1 գ-թ 198-209, հ.2 գ-թ 1/

11. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 22-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0226/01/13 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. դեկտեմբերի 6-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 2, 24/

12. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճռով ամբաստանյալ Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեին մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Մ. Զարեիի պատժի կրման սկիզբը որոշվել է հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից` 2013թ. սեպտեմբերի 12-ից, իսկ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված` գործն արագացված դատաքննության կարգով քննելու պատճառաբանությամբ:
Մ. Զարեիի գույքերի` Առաջին ատյանի դատարանում պահվող «Նոկիա Իքս1-01» մակնիշի, «Նոկիա 1203-2» մակնիշի, «Սամսունգ ՋիԹի 85722» մակնիշի բջջային հեռախոսների, «Այփոդի», 1.000 /հազար/ ՀՀ դրամ և 120 /հարյուր քսան/ ԱՄՆ դոլար գումարների, «Գլորիա» տեսակի ժամացույցի, երկու մատանիների, էլեկտրոնային 20 կրիչների, ինչպես նաև բջջային հեռախոսի հիշողության քարտի վրա դրված կալանքը վերացվելու է` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո,իսկ դրանք վերադարձվելու են սեփականատիրոջը: /հ.2 գ-թ 81ա-85/

13. Ամբաստանյալ Մ. Զարեին 2014թ. փետրվարի 28-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

14. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014թ. մարտի 5-ին: Վերաքննիչ դատարանի` 2014թ. մարտի 7-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

15. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեին դատապարտվել է այն արարքը կատարելու համար, որ նա, երկու և ավելի անձանց օգտագործելով, պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու դիտավորությամբ Երևանի տարբեր դիսկո ակումբներում և այլ վայրերում ծանոթացել է մարմնավաճառությամբ զբաղվող Դիաննա Հայրապետյանի, Արմինե Բարսեղյանի, Նաիռա Մնացականյանի, Թեհմինե Առաքելյանի, Մարգարիտա Հարությունյանի, Գոհար Աբրահամյանի, Մարիա Ամիյանի հետ, 5000-ական ՀՀ դրամ միջնորդավճարի դիմաց հաճախորդներով ապահովելու վերաբերյալ նրանց հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո, 2007թ.-ից մինչև 2013թ.-իսեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, պարբերաբար, սեռական հարաբերություն ունենալու համար կազմակերպել է մարմնավաճառների հանդիպումներն իրեն ծանոթ, ազգությամբ պարսիկ տղամարդկանց հետ և գույքային օգուտ ստանալով` յուրաքանչյուր անգամ 5.000-ական ՀՀ դրամ միջնորդավճար վերցնելով, նպաստել է նշված անձանց պոռնկությամբ զբաղվելուն:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
16. Ամբաստանյալ Մ. Զարեին ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճռում թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` նյութական նորմերի էական խախտումներ, որոնք հիմք են դատական ակտի փոփոխման համար: Այսպես, համապատասխան հիմքերի առկայության պարագայում դատարանը պետք է նշանակեր կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամրաստանյալի անձին համապատասխան պատիժ:
Ամբաստանյալը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարաթյան օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետը, ՀՀ քրեական օրենսգրրի 10-րդ, 48-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը, 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 62-րդ հոդվածի 1-ին մասը, նշել է, որԱռաջին ատյանի դատարանի մոտ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ և 70-րդ հոդվածների կիրառման հիմքերի բացակայության պատճառը կայանում է նրանում, որ դատարանն իր վերջնական ակտում հղում է կատարել ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներից մեկին, որն ամենևին էլ չի առնչվում դատարանի կողմից քննարկման առարկա հանդիսացող հարցին: Այսպես, Առաջին ատյանի դատարանը վկայակոչել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-149/07 գործով կայացված որոշումը:
Եթե սույն գործի հետ որևէ առնչություն չունեցող որոշման փոխարեն Առաջին ատյանի դատարանը կիրառեր նախադեպային մեկ այլ որոշում, մասնավորապես` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ՍԴ/0085/01/10 քրեական գործով 05.11.2010թ. որոշամը, ապա, ըստ ամբաստանյալի, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չէր տա դատական սխալ և կկիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
Այնուհետև ամբաստանյալ Մ. Զարեին իր հետևությունները հիմնավորելու համար վկայակոչել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ կետերով, ինչպես նաև` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ՍԴ/0085/01/10 քրեական գործով 05.11.2010թ. որոշմամբ, Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 17.02.2009թ. որոշման 14-րդ կետով, Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 քրեական գործով 18.12.2009թ. որոշման 12-րդ կետով, Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ-192-07 քրեական գործով 26.10.2007թ. որոշմաn իրավական դրույթները և նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաստատելով իր պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, պետք է կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
17. Ելնելով վերոգրյալներից և դեկավարվելով ՀՀ քրեակաև դատավարության օրենսգրքի 65-րդ, 376-րդ, 379-րդ հոդվածներով` ամբաստանյալ Մ. Զարեին խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի 29.01.2014թ. դատավճիռը և իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, լսելով դատախազի պատասխան ելույթը, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

18. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասը նշում է. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին/…/>>:

19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

20. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմնվելով գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների վրա, գտել է, որ ամբաստանյալ Մ. Զարեին կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և նա ենթակա է պատասխանատվության և պատժի:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալ Մ. Զարեիի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնահատել նախկինում դատապարտված չլինելը /ըստ` ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2013թ. սեպտեմբերի 11-ին կատարված հարցման արդյունքների/, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք` անկեղծորեն զղջալն ու դեռևս մինչդատական վարույթից իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը։ Վերոնշյալ տվյալներն ու հանգամանքներն հաստատվել են քրեական գործի նյութերում առկա փաստական տվյալներով, իրական են, նվազեցնում են ամբաստանյալ Մ. Զարեիի հանրային վտանգավորությունը։
Ամբաստանյալ Մ. Զարեիի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանը չի արձանագրել։
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Մ. Զարեի` պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստած անձանց ու դրվագների քանակը, այդ հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելու ժամանակահատվածը, նրան վերագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի տեսանկյունով բացառիկ հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու կամ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերը բացակայում են։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է նաև, որ պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյունով ամբաստանյալ Մ. Զարեին իր նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պետք է կրի, այն արդարացի և անհրաժեշտ է նրան ուղղելու, նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։ Դատարանի համոզմամբ ամբաստանյալ Մ. Զարեիի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքները, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալներն անհրաժեշտ է հաշվի առնել նրա նկատմամբ տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի պատժամասի սահմաններում պատժաչափ սահմանելիս։
Ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող պատժի չափը որոշելիս` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել նաև ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի պահանջը:

21. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատումը` օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզնունքներին համապատասխան:

22. Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ` նախկինում դատապարտված չլինելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքների առկայությունը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալ Մ. Զարեիի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Այդ հանգամանքները չեն վկայում այն հասարակական վտանգավորության բացակայության մասին, որը բնորոշ է Մ. Զարեիի կատարած հանցագործությանը:
Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ամբաստանյալ Մ. Զարեի` պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստած անձանց ու դրվագների քանակը, այդ հանցավոր գործունեությամբ զբաղվելու ժամանակահատվածը, ինչպես նաև` նրան վերագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը և գտնում է, որ այդ հանգամանքները չեն նվազեցնում վերջինիս կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմք չեն:

25. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Մ. Զարեիի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրավցելիության հարցերը և նկատի ունենալով հանցավորի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, Մ. Զարեիի նկատմամբ ՀՀ քրական օրեսնգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով կատարած հանցավոր արարքի համար պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Մ. Զարեիի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չի կարող դառնալ:

26. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 29-ի դատավճիռն` Մոհամմադ Հոսսեինի Զարեիի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ