ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0223/01/13

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

24 մարտի 2014 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ա.ՋՈՒԼՀԱԿՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
տուժող` Կ.ԱՌՈՒՍՏԱՄՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա.ՋՈՒՎԱՆՈՎԱՅԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԴԱՎԻԴՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Անդրեյ Վյաչեսլավի Դավիդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 14-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները..

Դեպքի առթիվ 15.10.2013թ. Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քր. օր-ի 175-րդ հոդ. 4-րդ կետով հարուցվել է թիվ 13821613 քրեական գործը:
17.10.2013թ. հանցագործությունը կատարելու կասկածանքով ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման է ենթարկվել քաղ. Անդրեյ Վյաչսլավի Դավիդյանը,

որի մոտ անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է վերը նշված հափշտակված հեռախոսը: Նույն օրը Ա.Դավիդյանը ձերբակալվել է և տվել խոստովանական ցուցմունք:
18.10.2013թ. Անդրեյ Դավիդյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 175-րդ հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ կետով այն բանի համար, որ << 2013թ. հոկտեմբերի 15-ին` ժամը 21.45-ի սահմաններում, Երևանի Կոնդի փողոցի թիվ 84 տան դիմաց, որպես զենք օգտագործվող առարկայի` խոհանոցային դանակի գործադրմամբ Կարինե Վիկտորի Առուստամյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ավազակային հարձակում է կատարել նրա նկատմամբ, որի ընթացքում հափշտակել վերջինիս պատկանող, զգալի չափերի` 200.000 ՀՀ դրամ արժողության, <<Էփլ Այֆոն-5>> տեսակի Ա1428 մոդելի բջջային հեռախոսը և դիմել փախուստի>>։
Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, կիրառելով դատական քննության արագացված կարգ, 2014 թվականի հունվարի 14-ի դատավճռով ամբաստանյալ Անդրեյ Վյաչեսլավի Դավիդյանին ճանաչել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2013թ. հոկտեմբերի 17-ից։
Ա.Դավիդյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վճռվել է նաև` իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Էփլ Այֆոն 5>> տեսակի A1428 մոդելի բջջային հեռախոսը հանձնել տուժող Կարինե Առուստամյանի պատասխանատու պահպանությանը՝ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո այն թողնելով նրա տնօրինմանը, խոհանոցային դանակը՝ ոչնչացնել, իսկ ամբաստանյալի բաճկոնը և անդրավարտիքը՝ վերադարձնել նրա մորը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի հունվարի 14-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Ջուվանովան:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Անդրեյ Վյաչիսլավի Դավիդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014 թվականի փետրվարի 20-ին:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 21-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը 2014 թվականի մարտի 17-ին նշանակվել է քննության` Վճռաբեկ դատարանի գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Պաշտպան Ա.Ջուվանովան վկայակոչելով վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկներն ու հիմնավորումները, խնդրել է պատժի մասով բեկանել նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը, նշանակել փորձաշրջան:
Ըստ պաշտպանի` ընդհանուր իրավսության դատարանը դատավճռում արձանագրել է հետևյալը.
<<Որպես Անդրեյ Դավիդյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ ՝ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել է կատարած հանցանքի համար, նրա խնամքին է գտնվում մինչև 14 տարեկան երեխան, տուժողը ներել է նրան և խնդրել նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել։ Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա բնութագրվում է դրական։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատական քննությամբ չեն արձանագրվել:
Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալները, նկատի ունենալով գործի փաստական հանգամանքները, հանցագործության կատարաման եղանակը և ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, հանգել է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կամ նույն օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու միջոցով, և գտել է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար>>։
Պաշտպանը դատարանի վերոնշյալ պատճառաբանություններով գտել է, որ խաթարվում է արդարադատության բուն էությունը և խախտվում է պատիժ
նշանակելու օրենքով նախատեսված ընդհանուր սկզբունքները։
Պաշտպանը մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 10-րդ, 61-րդ, 62-րդ և 63-րդ, 70-րդ հոդվածները նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործություններից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես՝ տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը։
Պաշտպանը նշել է, որ Անդրեյ Դավիդյանի վերաբերյալ քրեական գործի պարագայում սոցիալական արդարությունը կվերականգնվի, եթե վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառվի, հաշվի առնելով սույն քրեական գործի առանձնահատկություններն ու բացառիկ հանգամանքները։
Ելնելով վերոգրյալից պաշտպանը Վերաքննիչ դատարանից խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.01.2014թ.-ի դատավճիռը պատժի մասով բեկանել նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, նշանակելով փորձաշրջան։



3/. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.

Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ուսումնասիրելով բերված վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, լսելով պաշտպանի և ամբաստանյալի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի և տուժողի պատասխանը դրանց դեմ, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի hունվարի 14-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 385-րդ հոդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի` վերը նշանակված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում:
Այսինքն, դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա /հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության աստիճանը և այլն/:
<<Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտանգավորության վրա` հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, /…../>>:
Տես Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը:
Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
Այսպես, քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզվում է, որ Արագածոտնի մարզի Աշտարակ քաղաքի բնակիչ Անդրեյ Վյաչեսլավի Դավիդյանը, նպատակ ունենալով ավազակային հարձակում կատարելու միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը, 2013 թվականի հոկտեմբերի 15-ին` ժամը 20:00-ի սահմաններում իր տանից վերցրել է խոհանոցային դանակ և եկել Երևան քաղաք: Մաշտոցի պողոտայի թիվ 22 շենքի մոտ նկատել է գործով տուժող Կարինե Վիկտորի Առուստամյանին, որը բջջային հեռախոսով խոսելով, միայնակ քայլել է դեպի Ամիրյան փողոցի կողմը: Որոշելով հափշտակել վերջինիս հեռախոսը և մոտը եղած գումարը, նրա ետևից գնացել է մինչև Ամիրյան փողոց, այնուհետև հասել Սարյան փողոց, որտեղ թիվ 22 և 23 շենքերի արանքում գտնվող աստիճաններով բարձրացել Մայիսյան փողոց, որից հետո այլ աստիճաններով բարձրացել Կոնդի փողոցի թիվ 17 տան մոտ: Շարունակելով հետևել Կարինե Առուստամյանին, ժամը 21:45-ի սահմաններում հասել է Կոնդի փողոցի թիվ 84 տան մոտ, որտեղ օգտվելով այն հանգամանքից, որ փողոցում անցորդներ չեն եղել, մոտեցել է նրան, դանակը պահել վերջինիս ուղղությամբ և պահանջել բջջային հեռախոսը: Կ.Առուստամյանը Ա.Դավիդյանին փոխանցել է իրեն պատկանող <<Էփլ Այֆոն 5>> տեսակի, Ա1428 մոդելի, 200.000 ՀՀ դրամ արժողության բջջային հեռախոսը, որը հափշտակելուց հետո Ա.Դավիդյանը տուժողից պահանջել է նաև նրա դրամապանակը: Լսելով Կ.Առուստամյանի երդումը, որ գումար չունի, Ա.Դավիդյանը նրան հավատացել է և դիմել փախուստի:
Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը:
Պատասխանատվությունը և պատիժը անհատականացման հիմք են ոչ միայն արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող բոլոր հատկանիշները` ընտանեկան դրությունը, առողջական վիճակը, դատվածությունը, դրսևորած վարքագիծը աշխատանքում, շրջապատում և կենցաղում, տարիքը և այլն, և պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ կհասնի պատժի նպատակներին:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին, և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը:
Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերվում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում է միաժամանակ և հանցագործությունը, և հանցավորի անձնավորությունը:
Այդ իսկ պատճառով պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցագործության կազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերվում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կիրառելու:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ու վերլուծությունից ակհայտ է դառնում, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Անդրեյ Վյաչեսլավի Դավիդյանի` նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, դատական ակտի պատճառաբանական մասում արձանագրել է հետևյալը.
<<Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործությունների բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ արագացված կարգով անցկացված դատական քննության ընթացքում ուսումնասիրված` նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Ա.Դավիդյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում, համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել է կատարած հանցանքի համար, նրա խնամքին է գտնվում մինչև 14 տարեկան երեխան, տուժողը ներել է նրան և խնդրել նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել։
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա բնութագրվում է դրական։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատական քննությամբ չեն արձանագրվել:
Դատարանը, ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Դավիդյանի կատարած հանցագործության համար նախատեսված նվազ խիստ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, և նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման, որպիսի պատիժը պետք է կրի, քանի որ նրա ուղղվելը հնարավոր չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, ինչը չի կարող նաև համարվել անհրաժեշտ ու բավարար միջոց՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար:>>։
Քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Դավիդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հարցը, միևնույն ժամանակ համաձայնվելով առաջին ատյանի դատարանի իրավական վերլուծությունների և եզրահանգումների հետ, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Ա.Դավիդյանի նկատմամբ պատիժը կրելու անհրաժեշտության մասին առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները համապատասխանում են գործի փաստական հանգամանքներին ու արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` ամբաստանյալ Ա.Դավիդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող` դատարանի կողմից մատնանշված վերոգրյալ բոլոր հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անդրեյ Դավիդյանի ուղղվելը և վերադաստիարակվելը հնարավոր չէ առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու, հետևաբար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան:
Դատարանի կողմից կայացված դատական ակտն օրինական է ու հիմնավորված, ուստի այն փոփոխելու հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 14-ի դատավճիռը` ամբաստանյալ Անդրեյ Վյաչեսլավի Դավիդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ