Գործ
ԵԿԴ/0209/01/13

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,17,, հոկտեմբերի 2014թ. ք.Երևան

ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ.ՄԱԿՅԱՆԻ

Քարտուղարությամբ Կ.Կարապետյանի
Ժ.Մինասյանի
Թ.Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`

Մեղադրողներ Հ. Էյրամջյանի
Գ. Գասպարյանի

Հանրային պաշտպան Կ. Խաչատրյանի

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանի` ծնված 30.08.1968թ.-ին,
ԼՂՀ ք.Ստեփանակերտ, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում
չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է ք. Երևան,
Նալբանդյան104շենք, մշտական բնակության վայր չունի,
մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի
3-րդ մասի 1-ին կետով, խափանման միջոց է ընտրված
կալանավորումը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝

«Գործով մեղադրյալ Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանը, 2009թ. հունվար ամսին իր ծանոթ, գործով տուժող Արամ Թանգիի Դավթյանից տեղեկանալով, որ վերջինս ընկերոջ՝ էլվարդ Սամսոնի Բազիկյանի, հետ խճաքարի արտադրություն կազմակերպելու համար ցանկանում է բազալտի հանքավայր ձեռք բերել, մտադրվել է խարդախությամբ հափշտակել Է.Բազիկյանի և Ա.Դավթյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարները։ Ս.Հովսեփյանն իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Է.Բազիկյանին և Ա.Դավթյանին ներկայացել է որպես լայն կապեր և հնարավորություններ ունեցող անձնավորություն, խոստացել է իր ծանոթների միջոցով հանքօգտագործման լիցենզիա և խճաքարի հանքավայր ձեռք բերել, սակայն չարաշահելով վերջիններիս վստահությունը, հանցավոր միասնական դիտավորությամբ միավորված, շարունակաբար 2009թ. փետրվար-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում անհրաժեշտ մուծումներ կատարելու պատրվակով, Է.Բազիկյանից և Ա.Դավթյանից ստացել ու խարդախությամբ հափշտակել է վերջիններիս պատկանող առանձնապես խոշոր չափի 14.894.480 ՀՀ դրամին համարժեք 41.000 ԱՄՆ դոլար գումար»։

Փաստի առթիվ ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 17.05.2010թ-ին հարուցվել է քրեական գործ։

12.08.2010թ-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Սերգեյ Հովսեփյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Նախաքննության ընթացքում Սերգեյ Հովսեփյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։

12.03.2013թ.-ին Սերգեյ Հովսեփյանը, օպերատիվ հետախուզական գործողությունների արդյունքում հայտնաբերվել է ՌԴ-ում և տեղափոխվել ՀՀ։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.10.2013թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2004-2005 թթ աշխատել է նախագահի անվատանգության ծառայությունում, իսկ դրանից հետո՝ պաշտպանության նախարարությունում։ 2005թ -ին որոշակի առևտրային գործողություն իրականացնելու նպատակով, ինքը, Երևանից Սևան տանող ավտոմայրուղու հարևանությամբ ձեռք է բերել սպիտակ ավազի հանք, հիմնել է «Լիտոիդ» ՍՊԸ-ն, որի և տնօրենը և սեփականատերը եղել է ինքը։ Սակայն բավարար տեխնիկայի և գումար չունենալու պատճառով չի կարողացել շահագործել հանքը և փորձել է հարմար մարդ գտնել, որպեսզի հանքի շահագործման համար ներդնումներ կատարի։ Այդ ընթացքում ծանոթացել է սույն գործով վկա Սեմյոն Ապրեսյանի և ներկայումս հանգուցյալ, տուժող Էլվարդ Բազիկյանի հետ։ Բազիկյանը ցանկություն է հայտնել գնել իրենից հանքը և որպես կառուցապատող և ճանապարհաշինարար դրանից ստացված ավազն օգտագործել այնտեղ։ Նույնիսկ իրեն այդ նպատակով հրավիրել են Բազիկյանի գրասենյակ, որտեղ ինչպես վերջինս, այնպես էլ ինչ-որ կասկածելի մարդիկ, երբեմն սպառնալից տոնով փորձել են իրենից՝ ոչ ձեռնտու պայմաններով գնել ավազահանքը։ Ինքը հասկանալով, որ այդտեղ կարող է լարվածություն կամ վեճ առաջանալ, ասել է, որ ունի գործընկեր, կմտածի այդ առաջարկության վերաբերյալ և լքել է գրասենյակը։
Ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը որևէ մեկից խարդախությամբ գումար չի հափշտակել, ավելին, այդ ընթացքում ունեցել է իր բիզնեսը՝ զբաղվել է պարարտանյութի ներկրմամբ և որևէ միտք չի եղել գումար հափշտակել այլ անձանցից։ Հետագայում, սակայն, չկարողանալով Հայաստանում բավարար գումար ձեռք բերել հանքի շահագործման թույլտվություն ստանալու համար՝ 2009թ մեկնել է Ռուսաստանի դաշնության Կեմերովո քաղաք, որտեղ աշխատել է դպրոցում՝ որպես ուսուցիչ, միաժամանակ աշխատացրել է խմորեղենի արտադրամաս՝ փորձելով գումարներ ձեռք բերել և դրանք Հայաստան վերադառնալուց հետո օգտագործել հանքի շահագործման թույլտվություն ստանալու համար։ Իր հաշվարկներով այն շահագործելու համար անհրաժեշտ է եղել մոտավորապես 30.000 ԱՄՆ դոլար։
2010թ Կեմերովո քաղաքում իրեն ձերբակալել են և Էքստրդիցիայի համաձայն տեղափոխել Հայաստան։
Կտրականապես ժխտել է, որ ինքը որևէ մեկից գումար է վերցրել և գտնում է, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքն անհիմն է։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Հովսեփյանի կողմից տրված ցուցմունքն ունի քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ, քանի որ այն հիմնավորվեց դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով։

Տուժող Արամ Թանգիի Դավթյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանի հետ ծանոթացել են 2009թ-ին։ Սերգեյը ներկայացել է որպես ՀՀ նախագահի անվտանգության նախկին աշխատակից և տեղեկացրել է, որ լայն կապեր ունի գործարար անձանց շրջապատի հետ։ 2003թ-ից աշխատել է խիճ արտահանող «Մաժիստիկ ՍՊԸ-ի» տնօրեն, այդտեղեից էլ ճանաչել է Էդուարդ Բազիկյանին, որը եղել է կառուցապատող և հանդիսացել է պատվիրատու, 2009թ Էդուարդ Բազիկյանը խոսակցության ընթացքում իրեն ասել է, որ ցանկանում է սեփական հանք ունենալ, իսկ Սերգեյ Հովսեփյանը տեղեկացրել է, որ կարող է շահավետ պայմաններով հանք ձեռք բերել։ Նրանք բացել են ՍՊԸ՝ 3 մասնաբաժիններով Էդուարդ Բազիկյանը, Սերգեյ Հովսեփյանը և իր քրոջ որդին` Վահագն Աբրահամյանը։ Էդուարդ Բազիկյանը Սերգեյին 40.000 դոլլար է տրամադրել հանք ձեռք բերելու համար, իսկ 1000 դոլլար տվել է ինքը։ Սակայն, դեկտեմբերին Սերգեյը տեղեկացրել է, որ թույլտվություն ստանալու համար անհրաժեշտ է ևս 500.000 դրամ։ Այդ Ժամանակ, չվստեհելով Սերգեյին՝ Էդուարդ Բազիկյանի հետ գնացել են Էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարարություն, որտեղ էլ տեղակացել են, որ ոչ մի ՍՊԸ գոյություն չունի։ Փորձել են կապվել Սերգեյի հետ, բայց նրա հեռախոսը անջատված է եղել։ Որից հետո մի քանի անգամ գնացել են Սերգեյի աներոջ տուն, բայց այդպես էլ նրան չեն կարողացել գտնել։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակված, հանգուցյալ տուժող Էլվարդ Բազիկյանի նախաքննական ցուցմունքերով այն մասին, որ 2009թ-ին ծանոթացել է Սերգեյ Հովսեփյանի հետ։ Վերջինս իր վստահությունը ձեռք բերելու համար, ներկայացել է որպես ՀՀ նախագահի անվտանգության ծառայության նախկին աշխատակից, լայն կապերով օժտված անձնավորություն, ով շատ ծանոթներ ունի պաշտոնատար անձանց շրջանում և խոստացել է շահավետ պայմաններով և վայրում հանք ձեռք բերել։ Հավատացել է նրան և սկզբում` 2009թ փետրվար ամսին, Հանրապետության հրապարակի մոտակայքում գտնվող «Սենյոր» սրճարանում նրան տվել է 30.000 ԱՄՆ դոլար։ Սերգեյ Հովսեփյանի կողմից ապագայում ձեռք բերվելիք հանքի շահագործման նպատակով հիմնադրել են «Ակվեդուկ» ՍՊ ընկերությունը, որի բաժնետերերի կազմում ընդգրկել են նաև նրան։ Վերը նշված գումարը Հովսեփյանին տրամադրելուց որոշ ժամանակ անց, սկսել է հետաքրքրվել հանքի ձեռք բերման ուղղությամբ կատարվող աշխատանքներով և դրանց արդյունքներով, սակայն Հովսեփյանը անընդհատ տարբեր պատճառաբանություններ է բերել, խոստանալով կարճ ժամանակահատվածում ամեն ինչ կարգավորել։ 2009թ մարտ ամսին Ս.Հովսեփյանը տեղեկացրել է, որ հանքն արդեն որոշված է և անհրաժեշտ է ևս 11.000 ԱՄՆ դոլար` փաստաթղթավորման և երկրաբանական փորձաքննություն կատարելու համար։ Նրան տվել են պահանջված գումարը ։ Որոշ ժամանակ անց պահանջել են հաշվետվություն՝ կատարված գործողությունների և ծախսեր հետ կապված, սակայն Ս. Հովսեփյանը պատճառաբանել է, թե նման հարցերով այլևս բնապահպանության նախարարությունը չի զբաղվում, այլ զբաղվում է Էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարարությունը, ապա ժամանակ է խնդրել գործն ավարտին հասցնելու համար։
2009թ դեկտեմբեր ամսվա վերջերին Սերգեյ Հովսեփյանն իրեն տեղեկացրել է , որ հանքը գնված է և անհրաժեշտ է հանքօգտագործման թույլտվության համար ևս 500.000 ՀՀ դրամ վճարել, սակայն, այլևս չհավատալով նրան, ստուգել ու տեղեկացել է Էներգետիկայի ու բնական պաշարների նախարարությունից, որ «Ակվեդուկ» ՍՊԸ-ին պատկանող ոչ մի հանք գոյություն չունի և համապատասխանաբար չկա նաև հանքօգտագործման թույլտվություն։ Դրանից հետո Ս.Հովսեփյանի հետ այլևս կապ հաստատել չի հաջողվել։ Վերջինս վերոնշյալ պատրվակներով իրենից խափեությամբ հափշտակել է 40.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Ա. Դավթյանից 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար և հեռացել ՀՀ-ից։

/Տես գ.թ.34-37,66-67/

Տուժողի իրավահաջորդ Ալինա Բազիկյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ 2012թ.-ից հոր մահվանից հետո աշխատում է «Մոստովիկ» ՍՊԸ-ի տնօրեն, ընկերության աշխատակիցներ` Մյասնիկ Բաղդասարյանից և Վարդան Կարապետյանից լսել է, որ հայրը ցանկացել է գործով տուժող Արամ Դավթյանի հետ բազալտի խճաքարի հանք ձեռք բերել, իսկ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանը պետք է օգներ նրանց այդ հարցում։ Սակայն, իր տեղեկություններով Սերգեյը վերցրել է հորից 40.000 ԱՄՆ դոլլար և դիմել փախուստի։ Տուժողի իրավահաջորդը նշել է, որ հանդիսանալով իր հոր գործի շարունակողը հայտնում է, որ իրենց գործունեության մեջ սպիտակ ավազ երբևէ չի օգտագործվում և հնարավոր չէ, որ հայրը ցանկացած լիներ գնել ավազահանք կամ այնտեղ ներդրում անել՝ ինչպես նշում է ամբաստանյալը։
Դատարանում ներկայացնելով քաղաքացիական հայց՝ տուժողի իրավահաջորդը դատարանից խնդրել է ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 40.000 ԱՄՆ դոլլար՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վահագն Աբրահամյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալի հետ ծանոթներ են։ Իր մորեղբոր` սույն գործով տուժող Արամ Դավթյանի և հանգուցյալ Էդիկ Բազիկյանի հետ ստեղծել են ՍՊԸ։ ՍՊԸ-ի բոլոր հարցերով զբաղվել է Արամ Դավթյանը, ով եղել է ՍՊԸ-ի տնօրենը։ Տեղեկացել է նաև, որ մորեղբայը` Արամ Դավթյանը, Էդուարդ Բազիկյանի հետ ցանկացել են խճաքարի հանք ձեռք բերել, իսկ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանը պետք է օգներ նրանց։ Ինքն անձամբ չի տեսել բայց լսել է, որ Սերգեյ Հովսեփյանը Էդուարդ Բազիկյանից 40.000, իսկ Արամ Դավթյանից 1000 ԱՄՆ դոլլար գումար է վերցրել և դիմել փախուստի։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Մյասնիկ Բաղդասարյանի դատաքննական ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ իրենց «Մաջեստիկ» ՍՊԸ-ի գրասենյակ է այցելել ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանը, ինչ որ երիտասարդի հետ, որի անունը չի հիշում։ Նրա այցելության նպատակը եղել է այն, որ տնօրեն Արամ Դավթյանը և Էդիկ Բազիկյանը ցանկացել են խճաքարի հանք ձեռք բերել, իսկ պայմանավորվածության համաձայն Սերգեյ Հովսեփյանը պետք է օգներ նրանց այդ՝ մասնավորապես հանքի լիցենզավորման, գործընթացում։
Հետագայում Է. Բազիկյանից լսել է, որ Ս. Հովսեփյանը 40.000 ԱՄՆ դոլլար գումար է վերցրել իրենից և դիմել փախուստի։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վարդան Կարպետյանը դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ իրենց օֆիս են եկել Արամ Դավթյանը և Սերգեյ Հովսեփյանը, ով ներկայացել է որպես Ազգային անվտանգության ծառայության նախկին աշխատակից։ Լսել է նաև, որ իրենց հիմնարկի ղեկավարը` Է. Բազիկյանը և Արամ Դավթյանը ցանկանում են բազալտի հանք ձեռք բերել, իսկ այդ հարցում նրանց պետք է օգներ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանը։ Հջշում է, որ նույնիսկ մեկ անգամ Սևանի մայրուղով երթևեկելիս Բազիկյանը ցույց է տվել հանքի տեղը և ասել, որ այդ հանքը իրենն է լինելու։ Ինքը ճանաչելով Բազիկյանին հաստատ համոզված էր, որ նա խոսքի մարդ է ու եթե ասել է՝ ուրեմն դրանում ճշմարտություն է եղել։ Իր իմանալով, հետագայում Սերգեյ Հովսեփյանը Է. Բազիկյանից 40.000 դոլլար գումար է վերցրել և դիմել փախուստի։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատական նիստում հրապարակված վկա Սեմյոն Ապրեսյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ-ի հունվար ամսին իր ընկեր Սերգեյ Հովսեփյանը Արամ Դավթյանին առաջարկել է հարմար գնով խճաքարի հանքավայր ձեռք բերել, վերջինս էլ հայտնել է, որ իր ծանոթներից մեկը ցանկանում է հանք գնել։ Օրեր անց Ս. Հովսեփյանի հետ Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակի մոտակայքում գործող « Սենյոր» սրճարանում հանդիպել է Ա. Դավթյանին և Է.Բազիկյանին, որտեղ Սերգեյ Հովսեփյանը հայտնել է, որ 41.000 ԱՄՆ դոլարով կարող է խճաքարի հանքավայր ձեռք բերել։ Է. Բազիկյանը բերել և իր ներկայությամբ Ս. Հովսեփյանին է տվել 30.000 ԱՄՆ դոլար։ Հետագայում Ա. Դավթյանից տեղեկացել է , որ Սերգեյ Հովսեփյսնին երկուսով միասին տվել են ևս 11.000 ԱՄՆ դոլար և հանքավայր ձեռք բերելու համար ստեղծել են «Ակվեդուկ» ՍՊԸ ընկերությունը։ 2009թ դեկտեմբերի ամսին տեղեկացել է, որ Ս. Հովսեփյանը խափել է Է. Բազիկյանին ու Ա. Դավթյանին ու հանքավայր ձեռք բերելու պատրվակով նրանցից վերցրած գումարը խափեությամբ հափշտակելով` հեռացել ՀՀ-ից։

/Տես գ.թ. 40-43/
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ որպես լրացուցիչ վկա հրավիրված Աելիտա Առուշանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանի նախկին կինը և մոտ 7 տարի է ինչ համատեղ չեն բնակվում։
2004-2005թթ-ին ամուսինը աշխատել է նախագի անվտանգությունում։ Մոտ 4 տարի առաջ ամբաստանյալ Սերգեյ Հավսեփյանը մեկնել Է ՌԴ, իսկ նրա մոտ մեկնած իրենց որդուց իմացել է, որ նա այնտեղ աշխատում է որպես ուսուցիչ, իսկ զուգահեռ նաև՝ խմորեղենի արտադրամաս է աշխատեցնում։
Մի քանի տարի առաջ ծանուցագիր է ստացել և քննիչից տեղեկացել է, որ Էլվարդ Բազիկյանի կողմից Սերգեյ Հովսեփյանի դեմ բողոք կա և Սերգեյ Հովսեփյանի դեմ քրեական գործ է հարուցված` խարդախություն կատարելու համար։ Նախաքննութւյան ժամանակ տեղեկացել է, որ Սերգեյ Հովսեփյանի դեմ ցուցմունք տվողներից մեկը Սեմյոն Ապրեսյանն է։ Ինքը հանդիպել է Սեմյոն Ապրեսյանի հետ, ումից լսել է , որ Սերգեյը ոչ մի գումար չի վերցրել, ինքը ոչինչ չի տեսել, բացի այդ, Սերգեյը և Բազիկյանը ընկերներ են և ինքը պարզապես վախի ազդեցության տակ է մեղադրող ցուցմունք տվել ամուսնու դեմ։ Սերգեյին ձերբակելելուց հետո, ինքը նույնիսկ հանդիպել է Բազիկյանի աղջկա` Ալինա Բազիկյանի հետ, որը հաստատել է այն հանգամանքը, որ Սերգեյն իր հորից 40.000 ԱՄՆ դոլլար գումար է վերցրել և դիմել փախուստի։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Բացի վերը նշվածից, ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված և հրապարակված հետևյալ ապացույցներով.

Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող ՀՀ էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարարությունից ստացված 01.07.2010թ. թիվ 07/29.4/1851-10, 03.10.2013թ. թիվ 07/29.2/3957-13 և 08.10.2013թ. թիվ 07/29.2/3966-11 գրություններով, որոնց համաձայն՝ ՀՀ էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարարության աշխատակազմի ընդերքի տրամադրման գործակալության ընդերքօգտագործման իրավունքների հաշվառման կենտրոնացված մատյանում «Ակվեդուկ» ՍՊ ընկերությունը կամ Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանը որպես ընդերօգտագործող գրանցված չեն, ինչպես նաև ԱՁ «Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանին» ընդերքօգտագործման թույլտվություն, ուսումնասիրության ու հանքարդյունահանման լիցենզիա չի տրամադրվել և վերջինիս կողմից հանքային իրավունքի ձեռքբերման հայտ չի ներկայացվել։

/տես՝ 1-ին հատոր գ.թ. 120, դատական նիստի արձանագրությունը/

Լուսանկարով անձին ճանանչման ներկայացնելու մասին առձանագրությամբ, այն մասին, որ Էլվարդ Բազիկյանն իրեն ներկայացված թվով 4 լուսանկարներից ճանաչել է ձախից 1-ին լուսանկարում պատկերված անձին, որը հանդիսանում է Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանը և հայտնել, որ նա 2009թ-ին խարդախությամբ իրենից հափշտակել է 40.000 ԱՄՆ դոլար։

/տես՝ 1-ին հատոր գ.թ. 68, դատական նիստի արձանագրությունը/

Լուսանկարով անձին ճանանչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, այն մասին, որ Արամ Դավթյանն իրեն ներկայացված թվով 4 լուսանկարներից ճանաչել է ձախից 3-րդ լուսանկարում պատկերված անձին, որը հանդիսանում է Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանը և հայտնել է, որ նա 2009թ.-ին խարդախությամբ իրենից հափշտակել է 1000 ԱՄՆ դոլար։

/տես՝ 1-ին հատոր գ.թ. 71, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հետազոտվել է նաև Սերգեյ Հովսեփյանի վերաբերյալ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, տեղեկանքները, բնութագրերը, «Լիտոիդ» ՍՊԸ վերաբերյալ փաստաթղթերը։

/տես՝ 1-ին հատոր գ.թ. 119, դատական նիստի արձանագրությունը/

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված և հաստատված է համարում այն, որ՝ Սերգեյ Հովսեփյանը 2009թ. հունվար ամսին իր ծանոթ, գործով տուժող Արամ Թանգիի Դավթյանից տեղեկանալով, որ վերջինս ընկերոջ՝ էլվարդ Սամսոնի Բազիկյանի, հետ խճաքարի արտադրություն կազմակերպելու համար ցանկանում է բազալտի հանքավայր ձեռք բերել, մտադրվել է խարդախությամբ հափշտակել Է.Բազիկյանի և Ա.Դավթյանի առանձնապես խոշոր չափի գումարները։ Ս.Հովսեփյանն իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Է.Բազիկյանին և Ա.Դավթյանին ներկայացել է որպես լայն կապեր և հնարավորություններ ունեցող անձնավորություն, խոստացել է իր ծանոթների միջոցով հանքօգտագործման լիցենզիա և խճաքարի հանքավայր ձեռք բերել, սակայն չարաշահելով վերջիններիս վստահությունը, հանցավոր միասնական դիտավորությամբ միավորված, շարունակաբար 2009թ. փետրվար-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում անհրաժեշտ մուծումներ կատարելու պատրվակով, Է.Բազիկյանից և Ա.Դավթյանից ստացել ու խարդախությամբ հափշտակել է վերջիններիս պատկանող առանձնապես խոշոր չափի 14.894.480 ՀՀ դրամին համարժեք 41.000 ԱՄՆ դոլար գումար։

Նման եզրահանգման գալիս, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի կողմից տրված ցուցմունքներն անարժանահավատ են ու մտացածին, դրանք չեն բխում ողջամիտ տրամաբանությունի։ Մասնավորապես ամբաստանյալը չկարողացավա դատարանում պարզաբանել, թե տուժողներն ինչու են տուժողները նմանօրինակ մեղադրող ցուցմունքներ տալիս ամբաստանյալի դեմ։ Բացի այդ դատարանին չկարողացավ տալ տրամաբանական բացատրություններ այն մասին, թե այն պարագայում, երբ ունեցել է գործող բիզնես Հայաստանում և զբաղվել է գործարարությամբ, ինչ պատճառով է մեկնել ՌԴ և ՀՀ-ում իրականացվող բիզնեսի փոխարեն այնտեղ աշխատել դպրոցում՝ որպես ուսուցիչ կամ խմորեղենի արտադրամասում։ Դատարանն անարժանահավատ է համարում նաև ամբաստանյալի այն պնդումը, թե իրեն հրավիրելով Բազիկյանի գրասենյակ, ինչ-որ կասկածելի մարդիկ փոձելով իր վրա ճնշում գործադրել, ստիպել են հանքը վաճառել Բազիկյանին։ Նշվածը զուրկ է տրամաբանությունից այն պատճառով, որ այն ժամանակ ներկայանալով /կամ հանդիսանալով/ որպես անվտանգության ծառայության աշխատակից, հնարավոր չէր, որ ինչ-որ մեկը, հաշվի չառնելով այդ հանգամանքը, նրան հրավիրեր գրասենյակ և սպառնար իրեն վաճառել իր հանքը իր կամքին հակառակ։
Միաժամանակ, անդրադառնալով պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված և հարցաքննված վկա, ամբաստանյալ Հովսեփյանի նախկին կին Աելիտա Առուշանյանի ցուցմունքներին, դատարանն արձանագրում է, որ նա նախկին ամուսնու մեղքը հերքելու առումով որևէ արժեքավոր տեղեկություն դատարանին չտրամադրեց, որը կարող էր դատարանին բերել այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը։

Դատարանն անդրադառնալով պաշտպանի կողմից` հրապարակված ցուցմունքներն անթույլատրելի ճանաչելու մասին արված միջնորդությանը, գտնում է, որ դատարանը ձեռնարկեց վկա Սեմյոն Ապրեսյանին դատարան բերելու բոլոր հնարավոր միջոցները, սակայն դրանք սպառվելուց հետո միայն, որոշվեց հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմուքները։ Ուստի գտնում է, որ նշված ապացույցը թույլատրելի է և կարող է դրվել մեղադրանքի հիմքում։ Իսկ ինչ վերաբերվում է գործով տուժող, ներկայումս հանգուցյալ Էլվարդ Բազիկյանի նախաքննական ցուցմունքների հրապարակմանը, ապա նախ՝ դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական կանոնների պահպանմամբ, իսկ դատարանում հրապարակվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-343 հոդվածների պահանջներին համապատասխան։

Այսինքն, վերը շարադրված մեղադրական ապացույցների համակցությամբ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հովսեփյանը կատարել է հանցանք՝ նախատեսված ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի համար վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես Սերգեյ Հովսեփյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում «Հայաստանի ԴՕՍԱԱՖ» ՀԿ-ի նախագահ Ա. Թադևոսյանի կողմից տրված բնութագիրը համաձայն որի` «Սերգեյ Հովսեփյանին ճանաչում են 1991թ-ից։ Վերջինս Արցախյան պատերազմում արդեն աչքի էր ընկել գիտելիքներով և խիզախությամբ, այդ իսկ պատճառով 1991թ. դեկտեմբերին Սերգեյին ընդգրկել են հետախուզական վաշտում, այնուհետև տեխնիկական հետախուզության կենտրոնում։ Այս ասպարեզում Սերգեյ Հովսեփյանը իրեն ցուցաբերել է որպես գիտակ և բարեխիղճ աշխատակից։ Ելնելով Սերգեյի դրական հատկանիշներից, վերջինիս առաջարկվել է ծառայությունը շարունակել ԼՂՀ-ն Ազգային անվտանգության պետական վարչությունում։ Ծառայության ընթացքում Սերգեյ Հովսեփյանը բազմիցս արժանացել է ղեկավարության գովեստին, պարգևատրվել է շքանշաններով։ Սերգեյ Հովսեփյանին ճանաչում են որպես ազնիվ մարդու, հայրենասերի, գործիմաց և նվիրված ընկերոջ»։

/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Սերգեյ Հովսեփյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում ՌԴ Տվերի մարզի Կիմրիսի շրջանի Մունիցիպալ հանրակրթական հաստատության Մալովասիլևսկի միջնակարգ հանրակրթական դպրոցի տնօրեն Մ. Պերելոմովայի կողմից տրված բնութագիրը համաձայն որի` «Ս. Ս. Հովսեփյանը աշխատել է դպրոցում 03.12.12թ-ից մինչև 12.03.2013թ-ը /3 ամիս 9 օր/։ Աշխատելու ընթացքում իրեն դրսևորել է որպես պարտաճանաչ, բարեխիղճ աշխատակից, աշխատանքային կարագապահությունը չի խախտել։ Վարել է բասկետբոլի սպորտային խմբակ և փոխարինման կարգով ֆիզիկական կուլտուրա` բարձր դասարաններում»։

/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Սերգեյ Հովսեփյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, ունի բարձրագույն կրթություն, բնութագրվում է դրական։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 119, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով՝ առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժը վերջինս պետք է կրի։

Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

04.05.2014թ.-ին տուժող Ալինա Բազիկյանը քաղաքացիական հայց է ներկայացրել ընդդեմ ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանի, որով խնդրել է ամբաստանյալից հօգուտ իրեն բռնագանձել 40.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես հանցագործությամբ պատձճառված վնասի հատուցում։

Դատարանը, քննության առնելով Ալինա Էլվարդի Բազիկյանի կողմից Սերգեյ Հովսեփյանի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։

Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։

ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։

Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։

Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։

Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով Ալինա Բազիկյանի կողմից ընդդեմ Սերգեյ Հովսեփյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` 40.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 14.531.200 ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալ Սերգեյ Հովսեփյանի կողմից հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում, քանի որ մեղադրանքի հիմքում ընկած 14.894.480 ՀՀ դրամը վերաբերվում է ինչպես այդ, այնպես էլ սույն գործով որպես տուժող ճանաչված մուս անձից՝ Արամ Դավթյանից հափշտակված գումարներին։ Հաշվի առնելով, որ վերջինս դատարանին չներկայացրեց հայցադիմում Սերգեյ Հովսեփյանից իր օգտին գումար բռնագանձելու մասին, ուստի դատարանը գտնում է, որ սույն գործով պետք է բավարարվի Միայն Ալինա Բազիկյանի կողմից ներկայացված հայցապահանջը՝ հանցագործությունը կատարելու օրվա դրությամբ 40.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 14.531.200 ՀՀ դրամի չափով,

Դատարանը գտնում է, որ Սերգեյ Հովսեփյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնվի անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Միաժամանակ, դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով գտնում է, որ գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը` պետք է պահվի սույն քրեական գործի հետ միասին։



4.Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը




Վ Ճ Ռ Ե Ց

Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2013թ. մարտի 12-ից։

Տուժողի իրավահաջորդ Ալինա Բազիկյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել՝
Սերգեյ Սերգեյի Հովսեփյանից հօգուտ Ալինա Էլվարդի Բազիկյանի բռնագանձել 40.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 14.531.200 ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի հատուցում։

Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն