ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԿԴ/0168/01/13

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

15 մայիսի 2015 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
տուժող Մ.Գրիգորյանի
ներկայացուցիչ` Ս.ՄԻՐԶՈՅԱՆԻ
տուժողներ` Ք.ՍՏԵՓԱՆՅԱՆԻ
Գ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Գ.ՍՏԵՓԱՆՅԱՆԻ
Ս.ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
Մ.ԳՈՄՑՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ս.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
պաշտպան` Վ.ԷԼԲԱԿՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի պաշտպան Վ.Էլբակյանի և տուժող Մ.Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանի վերաքննիչ բողոքները` Սպարտակ Արսենի Դանիելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7 դրվագով/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճռի դեմ,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը .

1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Կավեյանը 25.03.2010թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 17110010 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ, իսկ 21.06.2010թ. որոշմամբ կասեցրել է թիվ 17110010 քրեական գործի վարույթը։
ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի հետաքննիչ Ա.Թազայանը 31.05.2011թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 13160611 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Գևորգյանը 14.06.2011թ. որոշմամբ թիվ 13160611 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ, իսկ 30.11.2011թ. որոշմամբ կասեցրել է թիվ 13160611 քրեական գործի վարույթը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Պողոսյանը 24.08.2011թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 17127211 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ, իսկ 23.12.2011թ. որոշմամբ կասեցրել է թիվ 17127211 քրեական գործի վարույթը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ջանբարյանցը 30.01.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 17102512 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մարգարյանը 08.02.2012թ. որոշմամբ թիվ 17102512 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Միքայելյանը 19.03.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 17108112 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Միքայելյանը 29.03.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 17108712 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Միքայելյանը 12.04.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 17109612 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Միքայելյանը 13.04.2012թ. որոշումներով թիվ 17110010 և 17127211 քրեական գործերն ընդունել է իր վարույթ և կասեցված վարույթները վերսկսել է։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Միքայելյանը 13.04.2012թ. որոշմամբ թիվ 17110010, 17127211, 17102512, 17108112, 17108712 և 17109612 քրեական գործերը միացրել է մեկ վարույթում, միացված գործերին շնորհելով 17109612 համարն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ.Ղարիբյանը 03.08.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 09108512 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ, 29.09.2012թ. որոշմամբ կասեցրել է թիվ 09108512 քրեական գործի վարույթը, իսկ 21.11.2012թ. որոշմամբ վերսկսել է թիվ 09108512 քրեական գործով կասեցված վարույթը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Նոր Նորքի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ժ.Թովմասյանը 02.08.2012թ. որոշմամբ թիվ 17109612 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ, իսկ 12.10.2012թ. որոշմամբ կասեցրել է թիվ 17109612 քրեական գործի վարույթը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Մանուկյանը 09.11.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 14137312 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ.Ղարիբյանը 16.11.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 09115712 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Մանուկյանը 13.12.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 14144212 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
25.12.2012թ. ձերբակալվել է Ս.Դանիելյանը։
Քննիչի 27.12.2012թ. որոշմամբ Ս.Դանիելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Մանուկյանը 27.12.2012թ. որոշմամբ թիվ 17109612, 14144212 և 09108512 քրեական գործերն ընդունել է իր վարույթ, վերսկսել կասեցված վարույթն ու դրանք միացրել է թիվ 14137312 քրեական գործին։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 27.12.2012թ. որոշմամբ Ս.Դանիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանքը։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Գ.Միքայելյանը 09.01.2013թ. որոշմամբ թիվ 14137312 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Գ.Միքայելյանը 16.01.2013թ. որոշմամբ թիվ 09115712 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և միացրել թիվ 14137312 քրեական գործին, 29.01.2013թ. որոշմամբ թիվ 13160611 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և միացրել թիվ 14137312 քրեական գործին։
Քննիչի 02.07.2013թ. որոշմամբ Ս.Դանիելյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Գ.Միքայելյանը 26.07.2013թ. որոշմամբ թիվ 14137312 քրեական գործից մաս է անջատել, կազմել առանձին վարույթ և դրան շնորհել թիվ 14137312/1 համարը։
2013թ. օգոստոսի 29-ին թիվ 14137312 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ Սպարտակ Արսենի Դանիելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. սեպտեմբերի 17-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
2. Ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. <<2011թ. մայիսի 30-ից մինչև 2012թ. նոյեմբերի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում Քանաքարա Ստեփանյանից, Գագիկ Եղիազարյանից, Մարիա Գրիգորյանից, Գեղամ Ստեփանյանից, Սուսաննա Առաքելյանից և Մայրամ Գոմցյանից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի գումարներ, ինչպես նաև՝ 2012թ. մարտի 16-ին գործով չպարզված անձի հետ նախնական համաձայնությամբ Գագիկ Գրիգորյանից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի գումար, իսկ 2012թ. դեկտեմբերի 10-ին Արմեն Բաբայանից բացահայտ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի գումար։ Այսպես.
Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Գևորգ>> անվամբ որպես Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 114 շենքի թիվ 5 բնակարանի սեփականատեր, հիշյալ բնակարանը Քանաքարա Ստեփանյանին վաճառելու խոստումով, 2011թ. մայիսի 30-ին` ժամը 12.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան 105/1 հասցեում գտնվող <<Ցիտադել>> բիզնես կենտրոնի մոտ, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, մոտակա տարադրամի փոխանակման կետում դոլարը դրամ դարձնելու պատրվակով Քանաքարա Ստեփանյանից վերցրել է 3.000.000 ՀՀ դրամ և 4.900.000 ՀՀ դրամին համարժեք 13.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար և հեռացել՝ խարդախությամբ հափշտակելով առանձնապես խոշոր չափի` 7.900.000 ՀՀ դրամը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Դավիթ>> անունով, որպես Երևան քաղաքի Գայի պողոտայի 22 շենքի թիվ 30 բնակարանի սեփականատեր, հիշյալ բնակարանը Գագիկ Եղիազարյանին վաճառելու խոստումով, 2011թ. օգոստոսի 20-ին` ժամը 12.00-ի սահմաններում, Մոլդովական փող. 1/1 շենքի 10-րդ հարկի շքամուտքում, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, Գագիկ Եղիազարյանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի` 7.331.600 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, մտնելով շենքի մուտք, աննկատ հեռացել է՝ խարդախությամբ հափշտակելով գումարը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված ոմն Սերգեյի հետ, Գագիկ Գրիգորյանին խաբեությամբ ներկայացել է <<Գարիկ>> անվամբ որպես բրոկեր և ոմն Սերգեյին ներկայացրել որպես Երևան քաղաքի Դ.Վարուժան թաղ. 4 շենքի թիվ 13 բնակարանի սեփականատիրոջ որդի։ Սպարտակ Դանիելյանը և ոմն Սերգեյը բնակարանը Գագիկ Գրիգորյանին ցույց տալուց հետո, խոստացել են, որ այն կվաճառեն իրեն և 2012թ. մարտի 16-ին` ժամը 12.30-ի սահմաններում, Մոլդովական 1/1 շենքի բակում ոմն Սերգեյը, չարաշահելով Գագիկ Գրիգորյանի վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, վերջինիցս վերցրել է 14.000.000 ՀՀ դրամ և 1.548.000 ՀՀ դրամին համարժեք 4.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, մտնելով շենքի մուտք, աննկատ հեռացել է` խարդախությամբ հափշտակելով առանձնապես խոշոր չափի՝ 15.548.000 ՀՀ դրամ գումարը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Լևոն>> անվամբ որպես Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 66 շենքի թիվ 1 բնակարանի սեփականատիրոջ որդի՝ հիշյալ բնա-կարանը Մարիա Գրիգորյանին վաճառելու խոստումով, 2012թ. մարտի 28-ին` 16.00-ի սահմաններում, Մոլդովական փող. 1/1 շենքի վերելակում, չարաշահելով վերջինիս ընկերոջ` Լևոն Միր-զոյանի վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, Լևոն Միրզոյանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 7.740.000 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, մտնելով շենքի մուտք, աննկատ հեռացել է՝ խարդախությամբ հափշտակելով գումարը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Պետրոս>> անվամբ որպես Երևան քաղաքի Բաշինջաղյան փողոցի 165 շենքի թիվ 18 բնակարանի սեփականատեր, հիշյալ բնակարանը Գեղամ Ստեփանյանին վաճառելու խոստումով, 2012թ. ապրիլի 12-ին` ժամը 11.30-ի սահմաններում, Մոլդովական փող. 1/1 շենքի 9-րդ հարկի շքամուտքում, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, Գեղամ Ստեփանյանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 16.296.000 ՀՀ դրամին համարժեք 42.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, մտնելով շենքի մուտք, աննկատ հեռացել է՝ խարդախությամբ հափշտակելով գումարը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Աշոտ>> անվամբ որպես Երևան քաղաքի Գրիբոյեդով 44 շենքի թիվ 42 բնակարանի սեփականատեր, հիշյալ բնակարանը Սուսաննա Առաքելյանին վաճառելու խոստումով, 2012թ. օգոստոսի 3-ին` ժամը 14.00-ի սահմաններում, Ազատության պողոտայի 6 շենքի բակում, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, Սուսաննա Առաքելյանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 18.405.000 ՀՀ դրամին համարժեք 45.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, մտնելով շենքի մուտք, աննկատ հեռացել է՝ խարդախությամբ հափշտակելով գումարը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Արտակ>> անվամբ որպես Երևան քաղաքի Շերամի փողոցի 23 շենքի թիվ 6 բնակարանի սեփականատեր, հիշյալ բնակարանը Մայրամ Գոմցյանին վաճառելու խոստումով, 2012թ. նոյեմբերի 6-ին` ժամը 12.00-ի սահման-ներում, Փափազյան փողոցի 11 շենքի 4-րդ հարկի շքամուտքում, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, Մայրամ Գոմցյանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 17.921.000 ՀՀ դրամին համարժեք 44.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, մտնելով շենքի մուտք, աննկատ հեռացել է՝ խարդախությամբ հափշտակելով գումարը։
Այնուհետև, Սպարտակ Դանիելյանը, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտա-վորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված ոմն Դավիթի հետ, խաբեությամբ ներկայանալով <<Կարեն>> անվամբ որպես Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 1-ին զանգվածի 5 շենքի թիվ 93 բնակարանի սեփականատեր, հիշյալ բնակարանը Արմեն Բաբայանին վաճառելու խոստումով, 2012թ. դեկտեմբերի 10-ին` ժամը 13.30-ի սահմաններում, Փափազյան փողոցի 11 շենքի վերելակում, չարաշահելով վերջինիս հոր` Վալերի Բաբայանի վստահությունը, գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով ստանալով գույքն իր ձեռքը վերցնելու հնարավորություն, Վալերի Բաբայանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափի՝ 8.142.600 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար, ապա, 6-րդ հարկում դուրս գալով վերելակից, վազելով փախել է` բացահայտ հափշտակելով գումարըե։
Դատաքննությամբ՝ 16.10.2014թ. կայացված որոշմամբ, մեղադրողը, պատճառաբանելով, որ դատարանում ապացույցների հետազոտմամբ հիմնավորվել է, որ Ս.Դանիելյանը բացի առանձնապես խոշոր չափերով կողոպուտ կատարելուց յոթ դրվագով առանձնապես խոշոր չափերով խարդախությունները չի կատարել միասնական դիտավորությամբ, այլ դրանցից յուրաքանչյուրն ավարտված հանցագործությունների դրվագ է, սակայն դրանցից յուրաքանչյուրն առանձին իրավական գնահատականի չի արժանացել, փոխեց ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու նույն փաստական հանգամանքներով և ապացույցներով նոր մեղադրանք առաջադրեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված 7 դրվագով և 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցագործությունների համար։
3. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճռով Սպարտակ Արսենի Դանիելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված 7 դրվագով և 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցագործությունների համար և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի յուրաքանչյուր դրվագով դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ 5.000.000-ական (հինգ միլիոն) դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, իսկ 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ 5.000.000 (հինգ միլիոն) դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ հիմնական պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժները՝ լրիվ գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 10 (տաս) տարի ժամկետով՝ 40.000.000 (քառասուն միլիոն) դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Որոշվել է Սպարտակ Դանիելյանից հօգուտ Գագիկ Գրիգորյանի բռնագանձել 15.548.000 (տասն-հինգ միլիոն հինգ հարյուր քառասունութ հազար), հօգուտ Արմեն Բաբայանի՝ 5.690.000 (հինգ միլիոն վեց հարյուր իննսուն հազար), հօգուտ Սուսաննա Առաքելյանի՝ 16.000.000 (տասնվեց միլիոն), հօգուտ Գեղամ Ստեփանյանի՝ 16.296.000 (տասնվեց միլիոն երկու հարյուր իննսունվեց հազար), իսկ հօգուտ Քանաքարա Ստեփանյանի՝ 7.900.000 (յոթ միլիոն ինը հարյուր հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործություններով պատճառված վնասների հատուցման պահանջի մասին նրանց բավարարված հայցերով բռնագանձման ենթակա գումարներ։
Որոշվել է նաև` Ս.Դանիելյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։
Արսեն Դանիելյանի՝ ք.Երևանի Հր.Քոչարի փողոցի 9-րդ շենքի հ. 34 բնակարանի ննջասենյակից հայտնաբերված և առգրավված 3.400 (երեք հազար չորս հարյուր) ԱՄՆ դոլարը վերադարձնել Արսեն Դանիելյանին։
Ս.Դանիելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանքը, թողնվել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և նրա պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2012թ. դեկտեմբերի 25-ից։
4. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանի պաշտպան Վ.Էլբակյանը և տուժող Մարիա Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանը, որոնք Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Սպարտակ Արսենի Դանիելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7 դրվագով/ և 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 18-ին:
Վերոնշյալ քրեական գործի քննությունը նշանակվել է Վերաքննիչ քրեական դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2015 թվականի հունվարի 23-ին, ժամը` 15.00-ին, Երևան քաղաքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի թիվ 1 դատական նիստերի դահլիճում:


2. Դատարանի կողմից հաստատված գործի փաստական հանգամանքները.

5. Դատաքննությամբ պարզվել է, որ ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանը, 2011թ. մայիսի 30-ից մինչև 2012թ. նոյեմբերի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջաններում տուժողներ Ք.Ստեփանյանին, Գ.Եղիազարյանին, Գ.Գրիգորյանին, Մ. Գրիգորյանին, Գ.Ստեփանյանին, Ս.Առաքելյանին և Մ.Գոմցյանին տարբեր անուններով ներկայանալով որպես անշարժ գույքի վաճառքի գործակալ (բրոկեր), վաճառվող տան սեփականատեր կամ համասեփականատեր, շուկայականից ցածր արժեքով առաջարկել է գնել բնակարաններ, սակայն միայնակ կամ մեկ այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ խարդախությամբ հափշտակել է նրանց մոտ եղած` վաճառվող բնակարանի համար նախատեսված, գումարները։ Նա, ներկայացնելով, որ հանցագործություն կատարելու մեջ կասկածվող կամ մեղադրվող եղբոր հետ կապված հարցերով պետք է համապատասխան անձին ցույց տա կամ հանձնի բնակարանի վաճառքի գումարը, որպեսզի վերցնի նրանց մոտ թողած իր անձնագիրը՝ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու համար, տուժողներից վերցրել է նրանց մոտ եղած գումարներն ու հեռացել։
Նույն եղանակով և պատրվակով նա բացահայտ հափշտակել է նաև տուժող Արմեն Բաբայանի 20.000 ԱՄՆ դոլարը։ Այսպես.
Ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանը, Գևորգ անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Անդրանիկի փողոցի 114-րդ շենքի հ. 5 բնակարանի սեփականատեր, այն խոստանալով վաճառել տուժող Ք.Ստեփանյանին, 2011թ. մայիսի 30-ին` ժամը 12-ի սահմաններում, ք.Երևանի Տերյան 105/1 հասցեում գտնվող <<Ցիտադել>> բիզնես կենտրոնի հարևանությամբ գործող տարադրամի փոխանակման կետում նրա մոտ եղած գումարը փոխանակելու պատրվակով նրանից վերցրել է 3.000.000 ՀՀ դրամը և 4.900.000 ՀՀ դրամին համարժեք 13.000 ԱՄՆ դոլարն ու հեռացել։
Այնուհետև, Դավիթ անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Գայի պողոտայի 22-րդ շենքի հ. 30 բնակարանի սեփականատեր, այն տուժող Գ.Եղիազարյանին վաճառելու խոստումով 2011թ. օգոստոսի 20-ին` ժամը 12.00-ի սահմաններում, ք.Երևանի Մոլդովական փողոցի հ. 1/1 շենքի 10-րդ հարկի շքամուտքում, վերցրել է նրա մոտ եղած 7.331.600 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նշված շենքում բնակվող, իրեն պարտքով գումար տված անձին այն ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, որից հետո մտնելով շենքի մուտք՝ աննկատ հեռացել է։
Այնուհետև, Գարիկ անունով ներկայանալով որպես անշարժ գույքի վաճառքի գործակալ (բրոկեր) և ինքնությունը չպարզված ոմն Սերգեյին ներկայացնելով որպես ք.Երևանի Դ.Վարուժան թաղամասի 4-րդ շենքի հ. 13 բնակարանի սեփականատիրոջ որդի, խոստացել են նշված բնակարանը վաճառել տուժող Գ.Գրիգորյանին, սակայն 2012թ. մարտի 16-ին՝ ժամը 12.30-ի սահմաններում, Մոլդովական 1/1 շենքի բակում ոմն Սերգեյը վերջինիցս վերցրել է նրա 14.000.000 ՀՀ դրամն ու 1.548.000 ՀՀ դրամին համարժեք 4.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նշված գումարը նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ աննկատ հեռացել է։
Այնուհետև, Լևոն անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Անդրանիկի փողոցի 66-րդ շենքի հ. 1 բնակարանի սեփականատիրոջ որդի, նշված բնակարանը տուժող Մ.Գրիգորյանին վաճառելու խոստումով 2012թ. մարտի 28-ին` ժամը 16-ի սահմաններում, ք.Երևանի Մոլդովական փողոցի հ. 1/1 շենքի վերելակում վերջինիս փեսացու՝ վկա, Լևոն Միրզոյանից վերցրել է բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ նրա մոտ գտնվող, 7.740.000 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին այն ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ աննկատ հեռացել է։
Այնուհետև, Պետրոս անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Բաշինջաղյան փողոցի 165-րդ շենքի հ. 18 բնակարանի համասեփականատեր, նշված բնակարանը տուժող Գ.Ստեփանյանին վաճառելու խոստումով 2012թ. ապրիլի 12-ին` ժամը 11.30-ի սահմաններում, ք.Երևանի Մոլդովական փողոցի հ. 1/1 շենքի 9-րդ հարկում նրանից վերցրել է բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ նրա մոտ գտնվող, 16.296.000 ՀՀ դրամին համարժեք 42.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին այն ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, ապա աննկատ հեռացել է։
Այնուհետև, Աշոտ անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Գրիբոյեդով փողոցի 44-րդ շենքի հ. 42 բնակարանի սեփականատեր, նշված բնակարանը տուժող Ս.Առաքելյանին վաճառելու խոստումով 2012թ. օգոստոսի 3-ին` ժամը 14-ի սահմաններում, Ազատության պողոտայի 6 շենքի բակում նրանից վերցրել է բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ նրա մոտ գտնվող, 18.405.000 ՀՀ դրամին համարժեք 45.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, ապա մտնելով շենքի մուտք՝ աննկատ հեռացել է։
Այնուհետև, Արտակ անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի հ. 6 բնակարանի սեփականատեր, նշված բնակարանը տուժող Մ.Գոմցյանին վաճառելու խոստումով 2012թ. նոյեմբերի 6-ին` ժամը 12-ի սահմաններում, Փափազյան փողոցի 11-րդ շենքի 4-րդ հարկում նրանից վերցրել է բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ նրա մոտ գտնվող, 17.921.000 ՀՀ դրամին համարժեք 44.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նույն շենքում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով, ապա, մտնելով շենքի մուտք՝ աննկատ հեռացել է։
Այնուհետև, Կարեն անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Նոր Նորքի 1-ին զանգվածի 5-րդ շենքի հ. 93 բնակարանի սեփականատեր, նշված բնակարանը տուժող Ա.Բաբայանին վաճառելու խոստումով 2012թ. դեկտեմբերի 10-ին` ժամը 13.30-ի սահմաններում, Փափազյան փողոցի 11 շենքի վերելակում նրա հորից՝ վկա Վ.Բաբայանից վերցրել է բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ նրա մոտ գտնվող, 8.142.600 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նույն շենքի 5-րդ հարկում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով ու, ցանկանալով աննկատ հեռանալ, իջել է աստիճաններով։ Սակայն վկա Վ.Բաբայանը, տեսնելով, որ նա 5-րդ հարկից շարունակում է իջնել ցած և հասկանալով, որ խաբվել է, բարձր գոռալով բակում սպասող որդուն՝ տուժող Ա.Բաբայանին, ասել է, որ նա բռնի ամբաստանյալին, ով արագացնելով քայլերը և բացահայտ հափշտակելով տուժողի գումարը, վերջինիցս աննկատ դուրս է եկել նույն շենքի հետևի մուտքից ու հեռացել։
Վկա Վ.Բաբայանի գոռոցներից իրենց բնակարանից դուրս են եկել նույն շենքի բնակիչների մի մասն ու նրան հարցրել, արդյո՞ք, նա նույնպես խաբվել է։


3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.

6. Ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանի շահերի պաշտպան Վ.Էլբակյանը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 07.11.2014թ. դատավճիռը, այն է` Սպարտակ Արսենի Դանիելյանին անմեղ ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, վերջինիս դատապարտել միայն մեկ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և այդ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել մեղմ պատիժ` առանց գույքի բռնագրավման, իսկ եթե այնուամենայնիվ վերաքննիչ դատարանը գործի քննությամբ հիմնավորված և ապացուցված համարի ամբաստանյալ Սպարտակ Արսենի Դանիելյանին առաջադրված մեղադրանքը, ապա վերջինիս նկատմամբ նշանակել առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատժից ավելի մեղմ պատիժ` առանց գույքի բռնագրավման:
Ի հիմնավորումն իր վերաքննիչ բողոքի` պաշտպան Վ.Էլբակյանը մասնավորապես նշել է հետևյալը.
Պաշտպան Վ.Էլբակյանը վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունն ու առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի էությունը, նշել է, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է, գործով չի հիմնավորվել, որ Սպարտակ Դանիելյանի կողմից կատարվել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` Սպարտակ Դանիելյանը հանցանքներ կատարելիս դրսևորել է մեկ միասնական դիտավորություն: Այսինքն` պաշտպան Վ.Էլբակյանը գտնում է, որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է բացառապես մեղադրող կողմի ենթադրությունների հիման վրա, դատավճռում չկա որևէ կոնկրետ ապացույց կամ փաստական տվյալ, որի վրա հղում կատարելով առաջին ատյանի դատարանը եկել է այն եզրահանգման, որ Սպարտակ Դանիելյանը կատարել է առանձին յոթ դրվագներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն` խարդախություն:
Վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով Սպարտակ Դանիելյանի կողմից մինչև 16.10.2014թ. դատարանում տրված ցուցմունքների էությունը, պաշտպան Վ.Էլբակյանը նշել է նաև այն մասին, որ առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են նաև տուժողների այն ցուցմունքները, որոնք վերջիններս տվել են նախաքննության ընթացքում և գործում այլ` ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանի վիճակը վատթարացնող ցուցմունքներ դատաքննության ընթացքում չեն հետազոտվել, ուստի նման պայմաններում առաջին ատյանի դատարանը մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որն ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի համար առաջացրել է ծանր հետևանքներ:
Պաշտպան Վ.Էլբակյանն անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Սպարտակ Դանիելյանին առաջադրված մեղադրանքին, նշել է, որ այն անհիմն է, քանի որ Ս.Դանիելյանն իրականում կողոպուտ չի կատարել, գործի ուսումնասիրությունից երևում է, որ վերջինս միշտ գործել է նույն եղանակով և նույն ձևով:
Այս առումով վերաքննիչ բողոքի հեղինակը նշել է, որ իր պաշտպանյալն ի սկզբանե ընդունել է, որ տուժող Բաբայանին նյութական վնաս է պատճառել, սակայն ըստ Ս.Դանիելյանի` ինքը կողոպուտ չի կատարել, այլ տուժող Բաբայանի գումարներին տիրացել է խարդախության միջոցով:
Վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի կապակցությամբ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի կողմից տրված ցուցմունքները, ներկայացնելով կողոպուտ հանցակազմի էությունը, պաշտպան Վ.Էլբակյանը նշել է, որ թե նախաքննությամբ, և թե առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննությամբ, չի հիմնավորվել և չի ապացուցվել, որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի կողմից փաստացի կատարված արարքում առկա է կողոպուտի հանցակազմը:
Պաշտպան Վ.Էլբակյանը գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում գտնում է, որ Ս.Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքն ակնհայտ անհիմն է, այն հիմնված է բացառապես ոչնչով չհիմնավորված ենթադրությունների վրա, որպիսի հանգամանքն անտեսելով և գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չկատարելով առաջին ատյանի դատարանն այդ հոդվածով ևս ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանի նկատմամբ կայացրել է մեղադրական դատավճիռ:
Վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի իրավական դրույթները, պաշտպան Վ.Էլբակյանը նշել է, որ առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռով չի պատճառաբանել, թե ինչու պետք է ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանից հօգուտ պետության բռնագանձվի հատկապես 40.000.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այս առումով վերաքննիչ բողոքի հեղինակը գտնում է, որ կոնկրետ դեպքում առաջին ատյանի դատարանն ըստ էության չի առաջնորդվել տուժողների շահով և փաստորեն անհնարին է դարձրել տուժողների գումարների վերականգնումը, հատկապես այն դեպքում, երբ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանն ընդունել է տուժողների կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը և խոստացել հնարավորինս շուտ փոխհատուցել վերջիններիս պատճառված վնասները:
Ըստ պաշտպան Վ.Էլբակյանի` լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում, կիրառելը, տվյալ դեպքում չի բխում արդարադատության, տուժողի խախտված իրավունքների վերականգնման շահերից, քանզի առաջին ատյանի դատարանը պետք է առանաջնորդվեր հանցագործությամբ պատճառված վնասը վերականգնելու պոզիտիվ պարտավորությամբ և այդ ուղղությամբ ձեռնարկեր բոլոր միջոցները, այսինքն` կիրառելով լրացուցիչ պատիժ, պրակտիկորեն անհնարին է դարձրել հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված վնասների վերականգնման գործընթացը:
Բացի վերոնշյալից, վերաքննիչ բողոքի հեղինակը վիճարկել է նաև ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի նկատմամբ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատժի խստությունը, նշելով, որ առաջին ատյանի դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի խնամքին է մինչև հինգ տարեկան մանկահասակ երեխան:
7. Տուժող Մարիա Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Սպարտակ Արսենի 07.11.2014թ. դատավճիռը, այն է` ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանի նկատմամբ կիրառված լևացուցիչ պատիժը վերացնել` թողնելով միայն հիմնական պատիժը և վերջինիս նկատմամբ նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ:
Ի հիմնավորումն իր վերաքննիչ բողոքի՝ տուժող Մարիա Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանը մասնավորպես նշել է հետևյալը.
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի նկատմամբ սահմանելով լրացուցիչ պատիժ, ըստ էության վերջինիս սնանկացրել է, որպիսի պայմաններում օբյեկտիվորեն անհնարին է դարձել տուոժղներին պատճառված վնասների հատուցման գործընթացը:
Ըստ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի` առաջին ատյանի դատարանը նման եզրահանգման գալով չի առանջնորդվել տուժողների շահերով և անտեսել է այն հանգամանքը, որ ըստ օրենքի` առաջնահերթությունը տրվում է հօգուտ պետության բռնագանձվող գումարների փոխհատուցմանը, որպիսի պայմաններում տուժողները հայտնվում են անելանելի ծանր պայմաններում:
Վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 12.06.2011թ. որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը` հանցագործությունից տուժած անձանց գույքային իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ, տուժող Մարիա Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է նաև այն մասին, որ գույքի բռնագրավում կիրառելը տվյալ դեպքում չի բխում արդարադատութան, տուժողի խախտված իրավունքների վերականգնման շահերից, քանզի առաջին ատյանի դատարանն առաջին հերթին պետք է առանաջնորդվեր հանցագործությամբ պատճառված վնասը վերականգնելու պոզիտիվ պարտավորությամբ և այդ ուղղությամբ ձեռնարկեր բոլոր միջոցները: Մինչդեռ, առաջին ատյանի դատարանն իր իսկ կայացրած դատավճռով փաստացի անհնարին է դարձրել ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի կողմից տուժողների պատճառված վնասների հատուցումը, անտեսելով նաև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանն ամբողջովին ընդունել է տուժողների կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը և հայտնել, որ մտադրություն ունի միջոցներ ձեռնարկել պատճառված վնասները փոխհատուցելու ուղղությամբ:


4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.

8. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի պաշտպան Վ.Էլբակյանի և տուժողի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ, ամբաստանյալի, մեղադրողի և տուժողների պատասխանները դրանց դեմ, ներկայացված բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի պաշտպան Վ.Էլբակյանի և տուժող Մ.Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ա/ Ամբաստանյալ Սպարտակ Արսենի Դանիելյանին
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7դրվագով/
մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը

9. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն` ապացույցներ հավաքվում են հետաքննության, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատական գործողությունների կատարման ճանապարհով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիրչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
/…/:>>:
10. Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանը, լսելով տուժողների և վկաների ցուցմունքները, իրեն մեղավոր չի ճանաչել խարդախությամբ տուժողների առանձնապես խոշոր չափերով գումարները հափշտակելու համար առաջադրված մեղադրանքում, սակայն պատճառաբանել է, որ իր կատարած արարքները չեն կարող որակվել որպես առանձին հացագործություններ, քանի որ մինչև մեղադրանքում նշված 7 դրվագով խարդախությունները կատարելն ունեցել է մոտ 470.000 ԱՄՆ դոլարի չափով պարտքեր, որոնք վերադարձնելու նպատակով է կատարել հիշյալ հանցագործությունները, այսինքն՝ գործել է միասնական դիտավորությամբ, սակայն իր կամքից անկախ չի հաջողվել հանցագործությունը հասցնել ավարտին, և իր կողմից կատարված խարդախությունները պետք է որակվեն միայն մեկ հոդվածով։
Ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում՝ պատճառաբանելով, որ կողոպուտ չի կատարել, այլ ինչպես նախորդ դեպքերում՝ խարդախությամբ է հափշտակել տուժող Ա.Բաբայանի 20.000 ԱՄՆ դոլարը։ Նշված դրվագով կատարած հանցագործությունն իր կողմից կատարված վերջին հանցագործությունն է, այն ոչնչով չի տարբերվում նախորդ հանցագործություններից և այդ դրվագով նորամուծություն կատարելու կարիք չի եղել։ Հետևաբար, իր կողմից 8 դրվագով կատարված հանցագործությունները մեկ հոդվածով պետք է որակվեն որպես խարդախություն։
Ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը տուժող Ա.Բաբայանի հետ հեռախոսով խոսել է Նորքի զանգվածում գտնվող մի բնակարանի հետ կապված, նրա հետ պայմանավորվել և հանդիպել են Նորքի 2-րդ զանգվածում, բարձրացել են այդ բնակարան, որտեղ ինքը ներկայացել է որպես սեփականատեր ու տուժողի հետ համաձայնության են եկել այդ բնակարանը նրան 22.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու շուրջ։ Այնուհետև, տուժողի և նրա հոր հետ հանդիպել են Հ.Քոչարի փողոցում ու նրանց ավտոմեքենայով գնացել են Փափազյան կամ Վաղարշյան փողոց, իր ուղղորդմամբ մտել են ինչ-որ շենքի բակ, որտեղ ասել է, որ իր անձնագիրը պետք է վերցնի այդ շենքում գտնվող ինչ-որ կնոջից։ Դրանից հետո, Ա.Բաբայանը մնացել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ ինքն ու նրա հայրը՝ Վ.Բաբայանը, մտել են շենքի մուտք, որտեղ նրան ասել է, որ այդ կինը բնակվում է 5-րդ հարկում, սակայն նա որոշակի մտավախություններ ունեցող կին է և չպետք է տեսնի 2-րդ անձի։ Ուստի, Վ.Բաբայանին առաջարկել է իրեն սպասել մեկ հարկ վերև կամ ներքև։ Համաձայնության գալով, բարձրացել են 6-րդ հարկ, Վ.Բաբայանն իրեն է տվել 20.000 ԱՄՆ դոլար, որ այն տա իր նշած կնոջը, վերցնի անձնագիրն ու գնան նոտարական գրասենյակ։ Սովորական քայլերով վերելակից դուրս են եկել, Վ.Բաբայանը սպասել է տվյալ հարկում, իսկ ինքը 5-րդ հարկ իջնելու պատրվակով դուրս է եկել շենքից և հեռացել։ Վ.Բաբայանն իրեն չի հետապնդել, ձայն չի տվել և չի կանչել որդուն։
Իր մոտ ունեցած հեռախոսներից մեկը, որով Բաբայանների հետ խոսել է որպես <<բրոկեր>>՝ փոխելով ձայնը, նախապես անջատած է եղել։ Երբ հասել է Բաղրամյան և Պռոշյան փողոցների խաչմերուկի մոտ, իր մյուս հեռախոսին զանգել է Վ.Բաբայանն ու հարցրել է, թե որտեղ է։ Նրան պատասխանել է, որ իր նշած կնոջ տանն է, որից հետո անջատել է հեռախոսն ու հեռացել։
11. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրության վերոնշյալ հիմնարար իրավադրույթների համատեքստում քննության և վերլուծության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է,որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի պատճառաբանություններն ու փաստարկները հիմնազուրկ են, իսկ նրան մեղսագրված արարքներն ապացուցված և հաստատված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
12. Տուժող Քանաքարա Ստեփանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, որոշելով բնակարան գնել ք.Երևանում և տեղեփոխվել, 2011թ. մայիսին վաճառել է Վայք քաղաքում գտնվող իր երեք սենյականոց բնակարանը։ 2011թ. մայիսի 28-ին իրեն է զանգահարել Գրիգոր անունով ոմն <<բրոկեր>> և, ասելով, որ ք.Երևանի Անդրանիկի փողոցի 144-րդ շենքի հ. 5 բնակարանը վաճառվում է, տվել է այդ բնակարանի տիրոջ՝ Գևորգի հեռախոսահամարը։ Վերջինիս հետ հեռախոսով պայմանավորվելով՝ հանդիպել է նրան և գնացել են վերը նշված բնակարանը տեսնելու։ Գևորգ անունով ներկայացած ամբաստանյալն իրեն վստահեցրել է, որ բնակարանի սեփականատերն ինքն է, իր եղբորը դատում են, իրենց շտապ փող է պետք, որի համար էլ Հոլանդիայում գտնվող հոր հանձնարարությամբ 43.000 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ իրենց բնակարանը վաճառում է 35.000 ԱՄՆ դոլարով, որից 1.000-ը պետք է տա <<բրոկերին>>։ Նա նաև ասել է, որ իրենց տանն է գտնվում հորեղբայրը, ով իրեն պետք է օգնի, որպեսզի բնակարանը վաճառելիս չխաբվի, և զգուշացրել է նրա մոտ շատ չխոսել, որ նա շատ բան չիմանա։
Երբ ամբաստանյալի հետ հասել են նշված շենքի մոտ, բակում նրան բարևել է մի տարեց կին՝ դիմելով Գևորգ անունով։
Առաջարկվող բնակարանում հանդիպել է ամբաստանյալի ներկայացրած անձին, ով չի միջամտել ամբաստանյալին և, չնայած չի առարկել, որ նրա հորեղբայրն է, սակայն հետագայում պարզվել է, որ իրականում նա վաճառվող բնակարանի սեփականատեր Լյուդվիկ Ապրեյանն է։
Հավանելով առաջարկված բնակարանն ու գայթակղվելով պահանջված գնից, համա-ձայնվել է ամբաստանյալի հետ և պայմանավորվել են, որ բնակարանի արժեքից կվճարի 22.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մնացածը կտա 6 ամսվա ընթացքում։
Ամբաստանյալին խնդրել է երեկոյան իրենց տուն տանել վաճառվող բնակարանի փաստաթղթերը, որպեսզի իր որդին ու հարսը տեսնեն դրանք։ Երեկոյան զանգահարել է որդին և ասել, որ Գևորգը (ամբաստանյալը) իրենց տուն է եկել ու ցույց տվել տան վկայականի պատճենը և կադաստրում վճարած 7000 դրամի կտրոնը։
2011թ. մայիսի 30-ին՝ մինչև նոտարական գրասենյալ գնալը՝ առավոտյան ժամը 8-ին, ամբաստանյալն իր հետևից եկել է տաքսի ավտոմեքենայով, որով տարբեր տեղերից վերցնելով՝ հավաքել է անհրաժեշտ գումարը՝ 22.000 ԱՄՆ դոլարը, որովհետև մինչ այդ իր մոտ ունեցել է միայն 10.000 ԱՄՆ դոլար։ Քանի որ հավաքված գումարի մի մասը եղել է ՀՀ դրամով, ամբաստանյալն առաջարկել է <<Ցիտադել>> բիզնես կենտրոնի հարևանությամբ գտնվող տարադրամի փոխանակման կետում աշխատող իր ծանոթի մոտ այն վերածել ԱՄՆ դոլարի։ Երբ հասել են նշված վայր, ամբաստանյալն ավտեմեքենայի մեջ իրեն է տվել վաճառվող բնակարանի բանալիները, որոնք հանձնել է հարսին՝ Շողիկ Աթանյանին։ Այնուհետև, ամբաստանյալն իրենից վերցրել է ամբողջ գումարով տոպրակն ու, իջնելով ավտոմեքենայից, անցել է փողոցը։ Ինքը թեև ուշացումով գնացել է նրա հետևից, սակայն կորցրել է նրան։ Զանգահարել է նրա բջջային հեռախոսին, սակայն նա անհասանելի է եղել։
Դրանից հետո, հասկանալով, որ խաբվել է, դիմել է ոստիկանություն և գնացել է վաճառվող բնակարան, սակայն Լ.Ապրեյանն այնտեղ չի եղել, իսկ բնակարանում վարձակալությամբ բնակվելիս են եղել այլ անձինք։
Վկա՝ տուժող Ք.Ստեփանյանի հարս, Շողիկ Աթանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. մայիսի 30-ին՝ տան առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու համար սկեսուրի՝ Ք.Ստեփանյանի և ամբաստանյալի հետ միասին նոտարական գրասենյակ գնալու ճանապար-հին, ամբաստանյալը, ում նախորդ օրը տեսած է եղել իրենց տանը, սկեսուրին առաջարկել է նրա մոտ եղած գումարի ՀՀ դրամները <<Ցիտադել>> բիզնես կենտրոնի հարևանությամբ գտնվող տարադրամի փոխանակման կետում աշխատող իր ծանոթի մոտ փոխարկել ԱՄՆ դոլարի։ Այդ նպատակով գնացել են ք.Երևանի Տերյան 105/1 հասցեում գտնվող <<Ցիտադել>> բիզնես կենտրոնի մոտ, և ամբաստանյալը, տաքսի ավտոմեքենայի մեջ սկեսուրից վերցնելով նրա մոտ եղած տոպրակում դրված 13.000 ԱՄՆ դոլարն ու 3.000.000 ՀՀ դրամը, իջել է ավտոմեքենայից։ Սկեսուրը, իրեն փոխանցելով վաճառվող բնակարանի ամբաստանյալի տված բանալիները, գնացել է վերջինիս հետևից, սակայն կարճ ժամանակ անց վերադարձել է և ասել, որ կորցրել է ամբաստանյալին։ Զանգահարել են ամբաստանյալի բջջային հեռախոսին, սակայն նա անհասանելի է եղել։ Հասկանալով, որ խաբվել են՝ դիմել են ոստիկանություն։
Վկա Լյուդվիկ Ապրեյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, որոշելով վաճառել իր՝ ք.Երևանի Անդրանիկի փողոցի 144-րդ շենքի հ. 5 բնակարանը, 2011թ. մայիսի 27-ին հայտարարություն է զետեղել <<Գինդ>> շաբաթաթերթում։ Մայիսի 29-ին` ժամը 1730-ի սահմաններում, 093-80-87-36 հեռախոսահամարից իրեն է զանգահարել ամբաստանյալը և, ներկայանալով Գևորգ անունով, հայտնել է, որ ցանկանում է տեսնել իր վաճառվող բնակարանը։ Նրա խնդրանքով հանդիպել են նշված բնակարանում և նա, ասելով, որ ինքը <<բրոկեր>> է, հարցրել է բնակարանի գինը։ Ամբաստանյալին պատասխանել է, որ բնակարանը վաճառում է 45.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 18.200.000 դրամով։ Վերջինս, ասելով, որ ունի լավ հաճախորդ, ում ցանկանում է ցույց տալ բնա-կարանը, գնացել ու վերադարձել է մի կնոջ հետ, ում ներկայությամբ իրեն դիմել է <<հոպար>> դիմելաձևով և հնարավորություն չի տվել միջամտել նրանց խոսակցությանը։ Բնակարանը զննելուց հետո նրանք հեռացել են, սակայն ամբաստանյալը նորից վերադարձել է և խնդրել է իրեն տալ տան սեփականության վկայականի պատճենը, ասելով, որ այդ կինն է խնդրում այն, քանի որ ցանկանում է տունը բանկի միջոցով գնել։ Նրա խնդրանքը բավարարել է, սակայն որոշ ժա-մանակ անց տեղեկացել է, որ ամբաստանյալը խաբել է վերը նշված կնոջը։
Տուժող Գագիկ Եղիազարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, ցանկանալով բնակարան գնել, 2011թ. օգոստոսի 4-ին այդ մասին համացանցում հայտարարություն է զետեղել։ 2011թ. օգոստոսի 19-ին իրեն զանգահարել Արտյոմ անունով անձը, ով ներկայանալով որպես բրոկեր՝ առաջարկել է գնել ք.Երևանի Գայի պողոտայի 22-րդ շենքի հ. 30 բնակարանը և, ասելով, որ ինքն ընտանիքի հետ մեկնում է Վրաստան և բնակարանը գնելու դեպքում իրեն հասանելիք 600 ԱՄՆ դոլարը կվերցնի վերադառնալուց հետո, տվել է տան տիրոջ հեռախոսահամարը։ Զանգահարելով նրա տված հեռախոսահամարով, զրուցել, այնուհետև՝ բնակարանը տեսնելու համար ք.Երևանի Հերացու փողոցում հանդիպել է ամբաստանյալի հետ, ով ներկայացել է Դավիթ անունով և ասել, որ եղբայրը Սիբիրում մարդ է դանակահարել ու նրան օգնելու համար պատրաստ է 45.000 ԱՄՆ դոլարի փոխարեն 40.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել իրենց բնակարանը։ Նա նաև ասել է, որ աշխատում է ք.Երևանի Պռոշյան փողոցում գտնվող թիվ 3 հիվանդանոցի տրավմատոլոգիայի բաժնում` որպես բժիշկ։ Առաջարկվող բնակարանում տեսել է ամուսինների, որոնց ամբաստանյալը ներկայացրել է որպես իր ծնողների, և այդ տանը գտնվող կինը՝ դիմելով ամբաստանյալին, նրան տղա ջանե է անվանել։ Ամբաստանյալը, ներկայացնելով բնակարանը, պատմել է, որ պատուհաններն ու ջեռուցման կաթսան նոր է փոխել։ Նրա կողմից ներկայացված <<ծնողները>> թեև չեն միջամտել, սակայն ընտանեկան ջերմ մթնոլորտ է եղել, ուստի որևէ կասկած իր մոտ չի առաջացել։ Բնակարանը ցույց է տվել նաև կնոջն ու իրենց տանը միասին որոշել են գնել այն, քանի որ բնակարանը և դրա համար ամբաստանյալի առաջարկած գինն իրենց հարմար է եղել։ Այդ մասին հեռախոսով տեղեկացրել է ամբաստանյալին։ Քանի որ 2011թ. օգոստոսի 20-ը եղել է շաբաթ օր, ամբաստանյալն ասել է, որ մինչև կեսօր պետք է հասցնեն կատարել բնակարանի առուվաճառքն ու ձևակերպումները՝ պատճառաբանելով, որ երկուշաբթին իր համար արդեն ուշ կլինի։ Հանդիպմանը նա եկել է որպես ընկեր ներկայացրած անձի <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայով, սակայն ասելով, որ այն խափանված է, տեղափոխվել է իրենց ավտոմեքենա և ճանապարհին պատմել է, որ ինչ-որ կնոջից գումար է վերցրել, որի դիմաց վերջինիս մոտ է թողել իր անձնագիրը։ Քանի որ պայմանագիրը կնքելու համար պետք է լիներ նաև նրա անձնագիրը, նա առաջարկել է գնալ այդ կնոջ տուն և նրանից վերցնել անձնագիրը։ Նրա հետ գնացել են Գայի պողոտայում գտնվող շենքի մոտ, որտեղ ամբաստանյալը, բացատրելով, որ այդ կինը ցանկանում է տեսնել բնակարանի վաճառքի գումարը, սակայն անծանոթ անձի տեսնելով լարվում է, առաջարկել է իրեն տալ վաճառքի գումարից 20.000 ԱՄՆ դոլարը, որպեսզի այն ցույց տա նշած կնոջն ու վերցնի իր անձնագիրը։ Վերցնելով նշված գումարը՝ նա մտել է շենքի մուտք։ Մոտ 10 րոպե սպասելուց հետո տեսնելով, որ ամբաստանյալը չի վերադառնում, զանգահարել է նրան, սակայն համարը եղել է անհասանելի։ Աստիճաններով բարձրանալով նույն շենքի վերջին հարկ` տեսել է, որ շենքի տանիքը բաց է և տանիքից հնարավոր է անցնել մյուս մուտք։ Հասկանալով, որ խաբվել է, գնացել է նրա առաջարկած բնակարան, որտեղ տան իրական տերերն իրեն տեղեկացրել են, որ ամբաստանյալն իրենց որդին չէ, նա <<բրոկեր>> է և խոստացել է իրենց պահանջած 60.000 ԱՄՆ դոլարից ավելի գնով՝ 65.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել իրենց բնակարանը, ասելով, որ դրա համար նա և նրա եղբայրը, ում տեսած է եղել այդ տանը, պետք է ներկայանան որպես իր ծնողներ։
Նաև պարզել է, որ <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդն ոչ թե ամբաստանյալի ընկերն է եղել, այլ՝ տաքսու վարորդ է։
Վկա՝ տուժող Գագիկ Եղիազարյանի կին, Մարիամ Մաթևոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ բնակարան գնելու նպատակով ինքն ու ամուսինը 2011թ. օգոստոսի 19-ի երեկոյան որպես տան տեր Դավիթ անունով ներկայացած Սպարտակ Դանիելյանի հետ գնացել են ք.Երևանի Գայի պողոտայի 22-րդ շենքի հ. 30 բնակարան, որտեղ եղել է նաև մի տարեց կին, ում Ս.Դանիելյանը ներկայացրել է որպես իր մայր։ Իրենք հավանել են բնակարանը և հաջորդ օրն առավոտյան ամուսինը գնացել է բնակարանի առուվաճառքը ձևակերպելու։ Նույն օրը՝ երեկոյան, ամուսնուց տեղեկացել է, որ Ս.Դանիելյանը խաբել է, նա ամենևին էլ բնակարանի տերը չի եղել, և առուվաճառքը ձևակերպելու համար նոտարի մոտ գնալիս՝ ճանապարհին, նա ամուսնուն ասել է, իբր, անձնագիրն իրեն տոկոսով գումար տված անձի մոտ է, և այն վերցնելու համար պետք է գումարը ցույց տան նրան։ Միասին գնացել են անձնագիրը վերցնելու, որտեղ նա ամուսնուց վերցրել է 20.000 ԱՄՆ դոլար և, մտնելով շենքի մուտք, դիմել է փախուստի։
Վկա՝ ք.Երևանի Գայի պողոտայի 22-րդ շենքի հ. 30 բնակարանի սեփականատեր, Ռաիսա Հովհաննիսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, 2011թ. հուլիսին որոշելով վաճառել իր բնակարանը, այդ մասին հայտարարություն է տվել <<Գինդ>> շաբաթաթերթում` նշելով, որ այն վաճառվում է 55.000 ԱՄՆ դոլարով։ 2011թ. օգոստոսի 19-ին հայտարարության մեջ նշված հեռախոսահամարով իրեն է զանգահարել Դավիթ անունով <<բրոկերը>> և ցանկություն հայտնել տեսնելու բնակարանը։ Նույն օրը նա ուսումնասիրել է բնակարանը և խոստացել է բնակարանը վաճառել իր ուզած գնով` պայմանով, որ ինքը գնորդին բնակարանը ցույց տալու ընթացքում խոսակցությանը չմասնակցի։ Ինքը համաձայնվել է, և նույն օրը` ժամը 21-ի սահմաններում, Դավիթը գնորդին անձամբ ցույց է տվել բնակարան` ընթացքում իրեն դիմելով <<մայրիկ>>։ Գնորդը ցանկություն է հայտնել բնակարանը տեսնել նաև կնոջ հետ և մոտ մեկ ժամ անց նա և նրա կինը Դավիթի ներկայացմամբ նայել են բնակարանը, որը վերջինս ներկայացրել է որպես իր սեփականը։ Բնակարանը հավանելուց հետո գնորդները Դավիթի հետ գնացել են, որից հետո վերջինիս հետ առնչություն չի ունեցել։ Հաջորդ օրը վերը նշված գնորդներից տեղեկացել է, որ Դավիթը խաբել է նրանց և հափշտակել բնակարանի գումարը։
Վկա Ավետիք Պետրոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ որպես տաքսու վարորդ՝ 27 ՕԼ 443 պետհամարանիշով իր սպիտակ գույնի <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայով 2011թ. օգոստոսի 20-ին` ժամը 11-ի սահմաններում, ամբաստանյալին տարել է <<Բելաջիո>> ռեստորանի մոտ։ Մինչև նրան տեղափոխելը՝ նրա պահանջով, ավտոմեքենայի վրայից հանել է տաքսու տարբերանշանը, իսկ ճանապարհին նա իրեն պատմել է, որ վաճառում է իր բնակարանը, որի համար պետք է հանդիպի գնորդին, նրա հետ գնան ու վերցնեն բնակարանի վկայականը, որը տոկոսով վերցրած գումարի դիմաց տվել է ինչ-որ անձի, որից հետո էլ պետք է գնան նոտարի մոտ։ <<Բելաջիո>> ռեստորանի մոտ նա իր ավտոմեքենայից տեղափոխվել է գնորդի՝ տուժող Գ.Եղիազարյանի ավտոմեքենա՝ պատվիրելով գնալ իրենց հետևից։ Հասնելով Գայի պողոտայի հ. 1/1 շենքի մոտ` ամբաստանյալն իջել է, մտել շենքի մուտք, մի քանի րոպե անց վերադարձել և գնորդի հետ կրկին մտել մուտք։ Որոշ ժամանակ անց տուժողը միայնակ դուրս է եկել շենքից, մոտեցել իրեն և խնդրել զանգել որպես իր ընկեր Դավիթ անունով ներկայացած ամբաստանյալին, սակայն նրան պատասխանել է, որ ինքը նրա ընկերը չէ, այլ՝ տաքսու վարորդ։
Գ.Եղիազարյանից տեղեկացել է, որ ամբաստանյալը խաբել է նրան և հափշտակել նրա գումարը։
Տուժող Գագիկ Գրիգորյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, ցանկանալով բնակարան գնել, հայտարարություն է զետեղել <<list.am>> կայքում։ 2012թ. մարտի 15-ին 091-95-93-99 հեռախոսահամարից իրեն է զանգահարել Գարիկ անունով և որպես <<Ակցեռն>> գործակալության <<բրոկեր>> ներկայացած ամբաստանյալն ու, տեղեկանալով, թե ինչ բնակարան է ցանկանում գնել, մոտ կես ժամ հետո նորից զանգահարել և բնակարան է առաջարկել ք.Երևանի Ավան թաղամասում։ Նույն օրը՝ ժամը 16-ի սահմաններում, կնոջ հետ գնացել են Ավան թաղամաս, սակայն ամբաստանյալը, հեռախոսով տեղեկացնելով, որ ինքը զբաղված է, տվել է վաճառվող բնակարանի, իբր, տիրոջ՝ Սերգեյի հեռախոսահամարը՝ ասելով, որ նա կմոտենա իրենց ու ցույց կտա բնակարանը։ Վաճառվող՝ ք.Երևանի Դ.Վարուժան թաղամասի 4-րդ շենքի հ. 13 բնակարանում տեսել են մի կնոջ` հետագայում իրենց հայտնի դարձած իրական բնակարանատիրոջը` Լենա Գրիգորյանին, ով ներկայացվել է որպես բնակարանի սեփականատիրոջ բարեկամ։ Բնակարանը նայելուց հետո՝ դրա գնի շուրջ բանակցելու նպատակով, Սերգեյի հետ միասին իջել են բակ, որտեղ իրենց է մոտեցել ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանը։ Սակարկելուց հետո պայմանավորվել են, որ ինքը բնակարանը կգնի 42.000 ԱՄՆ դոլարով։ Գարիկի հետ պայմանավորվել են բնակարանը կրկին տեսնելու և գործարքը կնքելու համար հանդիպել 2012թ. մարտի 16-ին։ Առավոտյան գնացել է նույն բնակարան, սակայն տանը մարդ չի եղել, որի համար զանգահարել է ամբաստանյալին, ով ասել է, որ իրենց կմոտենա Սերգեյը։ Մի քանի րոպե անց <<ՎԱԶ 21010>> մակնիշի 31 ՍՏ 717 հ/հ ավտոմեքենայով իրենց է մոտեցել Սերգեյը՝ իջնելով վարորդի կողքի նստատեղից։ Նրա հետ բարձրացել են բնակարան, նա իր մոտ եղած բանալիով բացել է դուռը և ցույց տվել բնակարանը։ Նրա հետ պայմանավորվել են հանդիպել 3 ժամ անց` առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու համար։ Որոշ ժամանակ անց նա զանգահարել և հայտնել է, որ տան սեփականատեր մորը Մասիս քաղաքից բերել է և սպասում են իրեն։ Զանգահարել է նաև ամբաստանյալը և ասել, որ ինքն էլ սպասում է նոտարական գրասենյակում։ Սերգեյի հետ հանդիպել են Մոլդովական փողոցում, ուր նա եկել է նույն ավտոմեքենայով։ Նա նստել է իր ավտոմեքենան, իսկ <<ՎԱԶ 21010>> մակնիշի ավտոմեքենան ընթացել է իրենց հետևից։ Ճանապարհին Սերգեյը զանգահարել է ամբաստանյալին և հայտնել, որ իրենք հանդիպել են։ Այնուհետև, նա խնդրել է կանգնել Մաիլյան փողոցի հ. 1/1 շենքի մոտ և ասելով, որ նշված շենքում բնակվող անձից տոկոսով փող է վերցրել ու նրա մոտ է թողել իր անձնագիրը, որը կարող է հետ վերցնել միայն պարտքի գումարը նշված անձին ցույց տալու դեպքում, խնդրել է իրեն տալ բնակարանի գումարը։ Իր մոտ ունեցած գումարը՝ 14.000.000 ՀՀ դրամը և 4000 ԱՄՆ դոլարը, տվել է Սերգեյին, ով վերցնելով այն՝ շարժվել է շենքի մուտքի ուղղությամբ։ Այդ պահին իրեն է զանգահարել ամբաստանյալն ու, ասելով, որ գրասենյակում պատրաստվում է առուվաճառքի պայմանագիրը, խնդրել է թելադրել իր անձնագրի տվյալները։ Մինչ կատարել է նրա խնդրանքը, Սերգեյը մտել է շենքի մուտք։ Գարիկի հետ հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո ինքը նույնպես մտել է մուտք և տեսել Սերգեյին, ով նստել է վերելակ և բարձրացել։ Քանի որ <<ՎԱԶ 21010ե>> մակնիշի ավտոմեքենան, որի վարորդին Սերգեյն իրեն ներկայացրած է եղել որպես իր հորեղբոր որդու, սպասելիս է եղել իրենց, ոչինչ չի կասկածել և չի անհանգստացել՝ մտածելով, որ Սերգեյը կվերադառնա։ Մոտ 15 րոպե սպասելուց հետո, տեսնելով, որ Սերգեյը չի վերադառնում, զանգահարել է վերջինիս, սակայն նրա հեռախոսն անջատված է եղել։ Այնուհետև, զանգահարել է Գարիկին, ում հեռախոսը նույնպես անջատված է եղել։ Դրանից հետո, մոտենալով <<ՎԱԶ 21010>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդին, պարզել է, որ վերջինս ամենևին էլ Սերգեյի հորեղբոր որդին չէ, այլ՝ տաքսու վարորդ։
Հասկանալով, որ Սերգեյն ու ամբաստանյալը հափշտակել են իր գումարը` դիմել է ոստիկանություն։
Վկա՝ տուժող Գագիկ Գրիգորյանի կին, Հասմիկ Թովմասյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ Գարիկ անունով և որպես <<բրոկեր>> ներկայացած ամբաստանյալն ու նրա հանցակիցը, ամուսնուն առաջարկելով գնել բնակարան, նրանից հափշտակել են բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ ամուսնու մոտ եղած, գումարն ու դիմել փախուստի։
Վկա՝ <<ՎԱԶ 21010>> մակնիշի 31 ՍՏ 717 պետհամարանիշով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, Արմեն Օհանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2012թ. մարտի 16-ին Սերգեյ անունով ներկայացած անձին իր ավտոմեքենայով տարել է Ավան, հետո՝ Մասիվ, նրա խնդրանքով ավտոմեքենայի վրայից հանելով տաքսու տարբերանշանը։ Հետո, հանդիպել են տուժող Գ.Գրիգորյանին, Սերգեյը նստել է նրա ավտոմեքենան և գնացել են մեկ այլ շենքի մոտ, որտեղ Սերգեյը մտել է շենքի մուտք և այլևս չի վերադարձել։ Տուժողի հետ սպասել են նրան, որից հետո տուժողի հարցին պատասխանել է, որ ինքը Սերգեյի հորեղբոր տղան չէ, այլ՝ տաքսու վարորդ։
Վկա՝ ք.Երևանի Դանելի Վարուժան թաղամասի 4-րդ շենքի հ. 13 բնակարանի սեփականատեր Ալվարդ Ոսկանյանի ծանոթ, Լենա Գրիգորյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ԼՂՀ-ում բնակվող Ա.Ոսկանյանը, որոշելով վաճառել իր բնակարանը, խնդրել է օգնել այդ հարցում։ Այդ նպատակով 2012թ. մարտին Սերգեյ անունով <<բրոկերին>> տուժող Գ.Գրիգորյանի և նրա կնոջը ցույց է տվել բնակարանը։ Երկրորդ անգամ, երբ նույն բնակարանը ցանկացել են նայել գնորդների ծնողները, Սերգեյն իրեն ավտոմեքենայով տարել է նշված բնակարանի մոտ, սակայն ինքը չի բարձրացել վերև և բնակարանի բանալին ու սեփականության վկայականը վերջինիս խնդրանքով տվել է նրան։ Սերգեյի խնդրանքով ինքը չի միջամտել բնակարանի շուրջ վարվող խոսակցություններին, հանդես է եկել Սերգեյը, իսկ ինքը մտածել է, որ նա միգուցե ցանկանում է իրենց ասած գնից ավելի թանկ վաճառել բնակարանը։
Տուժող Մարիա Գրիգորյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. սկզբներին ինքը որոշել է իր ապագա ամուսնու` վկա Լևոն Միրզոյանի հետ բնակարան գնել, որի մասին 2012թ. մարտի վերջերին վերջինս հայտարարություն է տվել <<List.am>> ինտերնետային կայքով` նշելով, որ 28.000 ԱՄՆ դոլարով կգնի բնակարան։ 2012թ. մարտի 28-ին` ժամը 1130-ի սահմաններում, Լ.Միրզոյանը զանգահարել է իրեն, հայտնել, որ Էդգար անունով մի <<բրոկեր>> Հարավ-Արևմտյան թաղամասում հարմար բնակարան է առաջարկել և տվել է բնակարանատիրոջ` Լևոնի հեռախոսահամարը։ Մոտ մեկ ժամ անց Լ.Միրզոյանն իրեն հայտնել է, որ խոսել է Լևոնի հետ, տեսել և հավանել բնակարանը։ Նշել է նաև, որ բնակարանը գտնվում է Անդրանիկի փողոցի 66-րդ շենքի հ. 1 հասցեում և վաճառվում է 29.000 ԱՄՆ դոլարով։ Որոշել են միասին նույնպես տեսնել բնակարանը և նույն օրը նշված շենքի մոտ հանդիպել են բնակարանատիրոջ որդի ներկայացած Լևոնին` հետագայում իրեն հայտնի դարձած Սպարտակ Դանիելյանին։ Վերջինս ցույց է տվել բնակարանը, ներկայացրել, որ այն սեփականությամբ պատկանում է իրեն և մորը, ով նույնպես գտնվել է տանը։ Բնակարանից դուրս գալուց հետո, որպես բնակարանատեր ներկայացած Լևոնը նշել է, որ մոտ 22.000 ԱՄՆ դոլար պարտք ունի, նույն օրը պետք է մարի գումարը և առաջարկել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տալ գործարքը կնքելուց, իսկ մնացածը` որոշ ժամանակ անց։ Պայմանավորվել են, որ բնակարանը գնելու են և հեռացել են` գումարը բերելու և առուվաճառքը կնքելու նպատակով։ Գումարը վերցնելուց հետո Լենինգրադյան փողոցում հանդիպել են Լևոն-ին, ով եկել է <<Օպել>> մակնիշի 15 ՍՕ 083 պետհարամարանիշով ավտոմեքենայով, որի վարորդին ներկայացրել է որպես իր հորեղբայր։ Լևոնն իրենց ասել է, որ անձնագիրը պարտքի դիմաց գտնվում է Նոր Նորքում բնակվող ինչ-որ կնոջ մոտ և այն վերցնելու համար պետք է ցույց տա վաճառվող բնակարանի գումարը։ Սկզբում որոշակի կասկած ունենալով` իրենք չեն համաձայնվել, որի պատճառով Լևոնը հեռացել է` նշելով, որ կփորձի անձնագիրը վերցնել առանց գումարը ցույց տալու։ Սակայն բրոկեր Էդգարի հորդորներից հետո համաձայնվել են, և Լևոն Միրզոյանը գումարի մի մասով` 10.000 ԱՄՆ դոլարով, գնացել է Նոր Նորք` Լևոնի հետ գումարը պարտատիրոջը ցույց տալու։ Որոշ ժամանակ անց իրեն է զանգահարել Լևոն Միրզոյանը և, հայտնելով, որ պարտատերը 10.000 ԱՄՆ դոլարը տեսնելով չի համաձայնվում անձնագիրը տալ, իրենից պահանջել է մնացած գումարը բերել։ Ինքը մնացած գումարով գնացել է Նոր Նորքի 2-րդ զանգված, գումարը տվել Լևոն Միրզոյանին, և վերջինս Լևոնի հետ մտել է Մոլդովական փողոցի 1/1 շենքի մուտք, ողջ գումարը` 20.000 ԱՄՆ դոլարը, պարտատիրոջը ցույց տալու։ 10-15 րոպե անց Լևոն Միրզոյանը միայնակ վերադարձել ու ասել է, որ պարտատերը Լևոնից բացի ոչ մեկին չի ցանկացել տեսնել, ուստի ինքը գումարը թողել է Լևոնի մոտ, ով շուտով կվերադառնա, սակայն Լևոնն այդպես էլ չի վերադարձել, և երբ մոտեցել են Լևոնի հորեղբորը, պարզել են, որ վերջինս տաքսու վարորդ է։ Հասկանալով, որ խաբվել են, կատարվածի մասին դիմել են ոստիկանություն։
2012թ. դեկտեմբերի վերջին <<02>> հաղորդաշարով տեսել է Ս.Դանիելյան տվյալներով մի տղայի, ում բռնած են եղել խարդախություններ կատարելու համար։ Տեսնելուն պես ճանաչել է նրան՝ որպես Լևոն Միրզոյանից 20.000 ԱՄՆ դոլարը հափշտակած անձի։
Վկա Լևոն Միրզոյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ իր հարսնացու Մարիա Գրիգորյանը, ցանկանալով բնակարան գնել, հայտարարություն է տվել <<List.am>> ինտերնետային կայքով։ Այդ նպատակով 2012թ. մարտի 28-ին <<բրոկեր>> Էդգարի միջոցով ծանոթացել են ք.Երևանի Անդրանիկի փողոցի 66-րդ շենքի հ. 1 բնակարանի սեփականատեր ներկայացած Սպարտակ Դանիելյանի հետ, ով ներկայացել է Լևոն անունով։ Նա ասել է, որ աշխատում է հանրապետական հիվանդանոցում՝ որպես վնասվածքաբան, սակայն պարտքեր ունի, որի համար շտապ վաճառում է բնակարանը։ Տեսնելով բնակարանն ու հավանելով այն, պայմանավորվել են այն գնել 29.000 ԱՄՆ դոլարով, որի մի մասը` 22.000 դոլարը, պետք է տրվեր նույն օրը, իսկ մնացածը` 6 ամսվա ընթացքում։ Ժամը 15-ի սահմաններում հանդիպել են Լենինգրադյան փողոցում, ուր Լևոնը եկել է <<Օպել>> մակնիշի ավտոմեքենայով, որի վարորդին ներկայացրել է որպես իր հորեղբայր։ Լևոնն իրեն ասել է, որ անձնագիրը տոկսով գումարի դիմաց գտնվում է Նոր Նորքում ապրող մի կնոջ մոտ և այն վերցնելու համար պետք է ցույց տա բնակարանի գումարը։ Սկզբում որոշակի կասկած ունենալով` իրենք չեն համաձայնվել, և Լևոնը հեռացել է` նշելով, որ կփորձի անձնագիրը վերցնել առանց գումարը ցույց տալու։ Սակայն, բրոկեր Էդգարի հորդորներից հետո համաձայնվել են, և ինքը գումարի մի մասով` 10.000 ԱՄՆ դոլարով, գնացել է Նոր Նորք` Լևոնի հետ գումարը պարտատիրոջը ցույց տալու։ Հանդիպել և գնացել են Մոլդովական փողոցի 1/1 շենքի մոտ, որտեղ Լևոնը, վերցնելով 10.000 ԱՄՆ դոլարը, մտել է շենքի մուտք և, քիչ անց վերադառնալով հայտնել, որ այդ կինը չի համաձայնվում, ցանկանում է տեսնել ողջ գումարը։ Իր զանգով Մարիա Գրիգորյանը բերել է մնացած 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, և ինքը Լևոնի հետ 20.000 ԱՄՆ դոլարով մտել է շենքի մուտք։ Վերելակում Լևոնին է տվել ողջ գումարը, քանի որ պարտատերը, ըստ Լևոնի, նրանից բացի ոչ ոքի չի ցանկացել տեսնել։ Հասնելով 9-րդ հարկ` Լևոնի խնդրանքով 2 հարկ իջել է ներքև և լսել, որ Լևոնը խոսելով ինչ-որ մեկի հետ ասում է. <<Տիկին Ռիտա, մենակ եմ, դուռը բաց>>։ Մոտ 15 րոպե սպասելուց հետո զանգահարել է Էդգարին, այնուհետև` նաև Լևոնին, սակայն նրանց հեռախոսներն անջատված են եղել։ Իջնելով բակ` <<Օպել>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդից տեղակացել է, որ վերջինս տաքսու վարորդ է։ Հասկանալով, որ խաբվել են, դիմել են ոստիկանություն։
(Նախաքննությամբ որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց է ճանաչվել լազերային սկավառակի վրա տեսագրված Լ.Միրզոյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքը)։
Վկա՝ ք.Երևանի Անդրանիկի փողոցի 66-րդ շենքի հ. 1 բնակարանի սեփականատեր, Խաչիկ Խաչատրյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. հոկտեմբերին որոշել են վաճառել իրենց բնակարանը, որի մասին ինքը հայտարարություն է տվել <<Գինդ>> շաբաթաթերթում` նշելով իր 093-30-63-82 հեռախոսահամարը։ 2012թ. մարտի 27-ին 096-16-01-93 հեռախոսահամարից իրեն է զանգահարել մի <<բրոկեր>> և ցանկություն է հայտնել տեսնելու բնակարանը։ Նույն օրը նա զննել է իր բնակարանը, այնուհետև՝ նայել սեփականության վկայականը, ճշտել, որ վկայականում նշված Նազելի Հարությունյանը և Լևոն Խաչատրյանն իր հարսն ու որդին են, ովքեր բնակվում են առանձին։ Սեփականության վկայականը տեսնելուց հետո <<բրոկերը>> ներկայացել է Լևոն անունով, հայտնել, որ ռեալ գնորդ ունի և խնդրել է, որ գնորդին բնակարանը ցույց տալու ընթացքում խոսակցությանն ինքը չմասնակցի ու չառարկի, որ ներկայանա որպես իրենց հարազատ։ Ինքը համաձայնվել է, և բնակարանի գինը պայմանավորվել են 42.000 ԱՄՆ դոլար։ Հաջորդ օրը` մարտի 28-ին, Լևոնը գնորդին բերել է` բնակարանը տեսնելու, անձամբ ցույց է տվել բնակարանը՝ իրեն դիմելով <<պապ>>։ Գնորդը, ում անունը նույնպես Լևոն է եղել, ցանկություն է հայտնել բնակարանը տեսնել նաև քրոջ հետ և մոտ 40 րոպե անց կրկին իր բնակարան են եկել Լևոնը և նույն գնորդը` մի կնոջ` հետագայում իրեն հայտնի դարձած Մարիա Գրիգորյանի հետ։ Վերջիններս նույնպես հավանել են բնակարանը և հեռացել են, որից հետո <<բրոկեր>> Լևոնի հետ առնչություն չի ունեցել։ Հաջորդ օրն իր տուն են եկել գնորդները և հայտնել, որ Լևոնն իրենց խաբել է և բնակարանի գումարը հափշտակել։
(Վկա Խ.Խաչատրյանը լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից ձախից 4-րդը` Սպարտակ Դանիելյանը, նման է <<բրոկեր>> Լևոնին)։
Վկա՝ <<Օպել Վեկտրա>> մակնիշի 15 ՍՕ 083 (S 2959) պետհամարանիշով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, Մարտին Մուրադյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. մարտի 28-ին <<Կիլիկիա>> ավտոկայարանի մոտից մի տղայի իր ավտոմեքենայով տարել է մարզահամերգային համալիրի մոտ, այնուհետև Նոր Նորք՝ նրա խնդրանքով նախապես ավտոմեքենայի վրայից հանելով տաքսու տարբերանշանը։ Նոր Նորքում իրենց է մոտեցել մեկ այլ տղա՝ Լևոն անունով, ում ավտոմեքենա է տեղափոխվել իր ուղևորը՝ իրեն պատվիրելով վարել իրենց հետևից։ Հասնելով Մոլդովական փողոցի 1/1 շենքի մոտ` ուղևորը մտել է շենքի մուտք, մի քանի րոպե անց վերադարձել է, այնուհետև նրանց է միացել մի աղջիկ, որից հետո ուղևորը նորից մտել է շենք։ Մոտ 10 րոպե անց Լևոնի հետ եղած աղջիկը, իրեն ասել է, որ ուղևորը <<քցել>> է իրենց, հարցրել է, թե որտեղ է նա։ Նրան պատասխանել է, որ ինքը տաքսու վարորդ է և չի ճանաչում իր ուղևորին, ով իրեն ճանապարհին <<հոպար>> է ասել։
Տուժող Գեղամ Ստեփանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. մարտ 29-ին վաճառել են իրենց 3 սենյականոց բնակարանը, որպեսզի երկու հատ բնակարան գնեն և այդ կապակցությամբ հայտարարություն է տվել <<list.am>> կայքում։ 2012թ. ապրիլի 10-ին իրեն զանգահարել է Դավիթ անունով անձն ու, ներկայանալով որպես բրոկեր, 4 սենյականոց բնակարան է առաջարկել Աջափնյակ թաղամասում՝ ասելով, որ դրա տիրոջը շտապ գումար է պետք և նա շտապ վաճառում է բնակարանը։ Նա տվել է բնակարանատիրոջ` Պետրոսի հեռախոսահամարը, որպեսզի ինքը հանդիպի նրա հետ և տեսնի բնակարանը։ Զանգահարելով՝ հանդիպել է Պետրոս անունով ներկայացած ամբաստանյալին, ում հետ գնացել և տեսել է առաջարկվող բնակարանը, որտեղ եղել են նաև մի կին և տղամարդ` որոնց ամբաստանյալը դիմել է որպես իր ծնողների։ Նա նաև ասել է, որ եղբոր հետ բանակում ինչ-որ բան է տեղի ունեցել, որի համար էլ վաճառում են իրենց բնակարանը։ Ամբաստանյալի հետ պայմանավորվել է, որ բնակարանը տեսնեն նաև իր ծնողները, ովքեր առանց իրեն գնացել և հավանել են բնակարանը, նայել են նաև բնակարանի սեփականության վկայականը, որտեղ նշված է եղել Պետրոսի անունը, ինչից եզրակացնում է, որ ամբաստանյալը նախապես իմացել է իրական սեփականատերերից Պետրոս Մանուկյանի անունը։ Ամբաստանյալի հետ պայմանավորվել են բանակարանի համար վճարել 41.000 ԱՄՆ դոլար և 1.000 ԱՄՆ դոլար էլ <<բրոկերին>>։ Երբ ամբաստանյալի հետ ավտոմեքենայով գնալիս են եղել Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակ, նա ասել է, որ եղբոր հարցերի հետ կապված տոկոսով փող է վերցրել և տան վաճառքի գումարով պետք է մարի այն, սակայն անձնագիրն այդ վաշխառուի մոտ է, ում պետք է ցույց տա տան գումարը, որպեսզի կարողանա նրա մոտից վերցնել առուվաճառքի համար անհրաժեշտ իր անձնագիրը։ Այդ նպատակով գնացել են Մոլդովական փողոցի հ. 1/1 շենքի մոտ, ամբաստանյալը զանգահարել է Ռիմա անունով կնոջ և ասել, որ բարձրանում է։ Նրա խնդրանքով մինչ այդ բանկից ստացած գումարը՝ տոպրակում դրված 42.000 ԱՄՆ դոլարը, տվել է նրան և միասին բարձրացել են վերելակով։ Հասնելով տեղ` ամբաստանյալն իրեն խնդրել է մեկ հարկ ներքև իջնել ու սպասել իրեն՝ սեղմելով վերելակի կոճակը։ Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո՝ զանգահարել է նրան, այնուհետև` Դավիթին, սակայն նրանց հեռախոսներն անջատված են եղել։ Բարձրանալով շենքի տանիք` տեսել է, որ տանիքի դուռը բաց է և տանիքով հնարավոր է անցնել մյուս մուտք։ Իջնելով ցած, ամբաստանյալին բերած ավտոմեքենայի տաքսու վարորդից հարցրել է, թե որտեղ է ամբաստանյալը, քանի որ վերջինս ասած է եղել, որ հանդիպման է գալու բարեկամի հետ։ Սակայն վարորդը պատասխանել է, որ ինքը տաքսու վարորդ է և չի ճանաչում իր ուղևորին։
Այնուհետև, հորից տեղեկացել է, որ ամբաստանյալը վաճառվող բնակարանի տերերին ասել է, որ որբ տղա է, նրանց ընդունում է ծնողի տեղ և ցանկանում է լավ գնով վաճառել նրանց բնակարանը, որի համար նրանք չպետք է խառնվեն վաճառքի հարցերին։
Վկա՝ տուժող Գ.Ստեփանյանի հայր, Կարապետ Ստեփանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը որդու հավանելուց հետո գնացել, տեսել և նույնպես հավանել է որպես բնակարանատեր հանդես եկած և Պետրոս անունով ներկայացած ամբաստանյալի առաջարկած՝ ք.Երևանի Բաշինջաղյան փողոցի 165-րդ շենքի հ. 18 բնակարանը, որը պայմանավորվել են գնել 42.000 ԱՄՆ դոլարով։ Հաջորդ օրը՝ մինչև նոտարական գրասենյակ գնալը, ամբաստանյալը Մոլդովական փողոցի հ. 1/1 շենքի մոտ խաբել է որդուն և հափշտակել նրա մոտ եղած գումարը՝ 42.000 ԱՄՆ դոլար։
Վկա՝ <<ՎԱԶ 21010>> մակնիշի 09 ՍՏ 058 պետհամարանիշով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, Ռաֆայել Վարդանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. ապրիլի 12-ին` ժամը 10-ի սահ-մաններում, Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածի ուսումնական ավանի մոտից Պետրոս անունով մի տղայի տարել է Դավիթաշենի կամուրջի մոտ, որտեղ իրենց են միացել 2 տարեց ամուսիններ և 1 տղա։ Նրանց խոսակցություններից հասկացել է, որ բնակարան են գնում, և գումարը բանկից վերցնելու համար գնացել են Պռոշյան փողոցում գտնվող <<Զարգացման Հայկական բանկ>>։ Գումարը վերցնելուց հետո ուղևորվել են Նոր Նորքի նոտարական գրասենյակ։ Ճանապարհին Պետրոսը գնորդներին ասել է, որ անձնագիրը գտնվում է մի կնոջ` Ռիմայի մոտ` տոկոսով գումարի դիմաց, և որպեսզի այն վերցնի, անհրաժեշտ է բնակարանի գումարը ցույց տալ նրան։ Հասնելով Մոլդովական փողոցի 1/1 շենքի մոտ` Պետրոսը գնորդներից երիտասարդի հետ մտել է շենքի մուտք, վայրկյաններ անց երիտասարդը վերադարձել է, մորից վերցրել 42.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և կրկին մտել մուտք։ Մի քանի րոպե անց կրկին վերադարձել է և ասել, որ Պետրոսը գումարը վերցրել ու փախել է։ Իր մեքենայով գնորդներին տարել է ոստիկանություն, որտեղ վերջիններս հայտարարություն են տվել։
Վկա՝ ք.Երևանի Բաշինջաղյան փողոցի 165-րդ շենքի հ.18 բնակարանի համասեփականատեր, Լուսինե Մանուկյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ու իր ընտանիքի անդամները, ցանկանալով վաճառել իրենց բնակարանը, հայտարարություն են զետեղել <<Գինդում>>։ 2012թ.-ի ապրիլին Պետրոս անունով մի <<բրոկեր>> է զանգահարել և, ասելով, որ բանակարանի վաճառքից իրենցից տոկոս չի ուզի, առաջարկել է վաճառել իրենց բնակարանը։ Դրանից հետո, նա գնորդներին՝ տուժող Գեղամ Ստեփանյանին և նրա ծնողներին, ցույց է տվել իրենց բնակարանը, որը նրանք հավանել են և համաձայնվել են, որ իրենք բնակարանն ազատեն մեկ ամիս անց։ Սակայն հաջորդ օրն իրենց բնակարան եկած ոստիկաններից տեղեկացել են, որ <<բրոկերը>> տուժողների գումարը վերցրել է ու փախել է։
Երբ իրենց տանը մայրը <<բրոկերին>> ասել է, որ իր որդու անունն էլ է Պետորս, նա պատասխանել է, որ ինքն էլ է նրա տղան, ինչ տարբերություն։ Սակայն նա չի ասել, որ գնորդներին պետք է ներկայանա որպես տան տերերի որդի։
Տուժող Սուսաննա Առաքելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. հուլիսին ինքը վաճառել է բնակարանն ու որոշել է նոր բնակարան գնել ք.Երևանի Կոմիտասի փողոցում կամ Ազատության պողոտայում կամ Ն.Նորքի 1-ին կամ 2-րդ զանգվածում, որի համար հայտարարություն է տեղադրել համացանցում։ Մի քանի օր անց 094-68-00-50 հեռախոսահամարից իրեն է զանգահարել որպես բրոկեր ներկայացած Արմեն անունով անձն ու առաջարկել է օգնել բնակարան գտնելու հարցում։ Չնայած մերժել է նրան, սակայն նա համառորեն զանգահարել է իրեն և առաջարկել իր օգնությունը։ Իսկ երբ նրա հեռախոսազանգերից մեկին պատասխանելով՝ լաց է եղել ու ասել, որ չի կարողանում հարմար բնակարան գտնել, նա հանգստացրել է, որ լաց չլինի, ասելով, որ մայր չունի և իր արցունքները թանկ են իր համար։ Հերթական անգամ՝ 2012թ. օգոստոսին, նա զանգահարել և բնակարան է առաջարկել Դավիթաշեն թաղամասում, որից հրաժարվել է։ Հաջորդ օրը նա կրկին զանգահարել և 2 սենյականոց բնակարան է առաջարկել Բաղրամյան-Օրբելի փողոցների խաչմերուկում ու 3 սենյականոց բնակարան` Գրիբոյեդով փողոցում։ Տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել է 2 սենյականոց բնակարանը տեսնելու, սակայն ճանապարհին Արմենը զանգահարել է իրեն և, հայտնելով, որ ինքը նոտարական գործարքներով զբաղված է, ասել է, որ իրեն կդիմավորի բնակարանի տերը։ Այնուհետև, հանդիպել է վաճառվող բնակարանի տեր և Աշոտ անունով ներկայացած ամբաստանյալին, ով ցույց է տվել բնակարանը, որը որոշել է գնել։ Նա ցույց է տվել նաև Գրիբոյեդով փողոցում գտնվող բնակարանը, որտեղ տեսել է տարեց ամուսնինների, և ասել է, որ այդ բնակարանը նույնպես իրենցն է։ Իրեն տուն ճանապարհելիս ամբաստանյալն ասել է, որ եղբայրը <<Հարսնաքարի գործ>>-ով բռնվել է, որի համար էլ շտապ վաճառում են իրենց բնակարաններից մեկը։ Նաև ասել է, որ աշխատում է Պռոշյան փողոցում գտնվող 3-րդ հիվանդանոցում՝ որպես տրավմատոլոգ-օրդինատոր և որ <<Օրրան>> բարեգործական ընկերության հետ մեծ բարեգործություններ է արել։ Հաջորդ օրն ամբաստանյալի հետ տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Կոմիտասի պողոտա` նոտարական գրասենյակում գործարքը կնքելու։ Ճանապարհին Աշոտն ասել է, որ Ազատության պողոտայում ինչ-որ գեներալ Գրիգորյանից պետք է վերցնի իր անձնագիրը, քանի որ նա է զբաղվում եղբոր գործով, և անձնագիրը թողել է վերջինիս մոտ` որպես եղբոր ազատման համար պայմանավորված գումարը տալու երաշխիք։ Հասնելով նախկին <<Զվարթնոց>> կինոթատրոնի մոտ` նա մտել է շենքերից մեկի մուտք և, քիչ անց վերադառնալով, ասել է, որ գեներալը չի համաձայնվում ու ցանկանում է տեսնել գումարը։ Ինքը հրաժարվել է գումարը տալուց, որից հետո ամբաստանյալն իրեն առաջարկել է միասին բարձրանալ, ներկայանալ որպես իր մայր և ցույց տալ գումարը։ Վերելակում նա ասել է, որ գեներալը վախենում է որևէ մեկի հետ հանդիպելուց և խնդրել է մեկ հարկ ներքևում սպասել։ Ինքը գումարը՝ 45.000 ԱՄՆ դոլարը, տվել է նրան և մեկ հարկ իջել ներքև։ Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո զանգահարել է նրան, այնուհետև` Արմենին, սակայն նրանց հեռախոսներն անջատված են եղել։ Հասկանալով, որ խաբվել է, և իր գումարը հափշտակել են, դիմել է ոստիկանություն։
Համոզված է, որ Արմեն և Աշոտ անուններով ներկայացած անձը նույն անձն է՝ ամբաստանյալը։
Վկա՝ ք.Երևանի Գրիբոյեդով փողոցի 44-րդ շենքի հ. 42 բնակարանի սեփականատեր, Գրետա Գասպարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, որոշելով վաճառել բնակարանը, այդ մա-սին հայտարարություն է տվել <<Գինդ>> շաբաթաթերթով։ 2012թ. օգոստոսի 3-ին 094-68-00-50 հեռախոսահամարից իրենց բնակարանի 010-23-09-88 հեռախոսահամարին է զանգահարել մի <<բրոկեր>> և ցանկություն է հայտնել տեսնելու բնակարանը։ Նույն օրը նա եկել է իրենց բնակարան, տեսել այն և պայմանավորվել են դրա գնի՝ 85.000 ԱՄՆ դոլարի շուրջ։ Ժամը 13.30-ի սահմաններում <<բրոկերը>> գնորդի` հետագայում իրեն հայտնի դարձած Սուսաննա Առաքելյանի հետ եկել է իր բնակարան, ցույց տվել այն և հեռացել։ Հաջորդ օրն իրենց տուն այցելած Ս.Առաքելյանից տեղեկացել է, որ <<բրոկերը>> խաբել է նրան և հափշտակել բնակարանի համար նախատեսված գումարը։
Վկա՝ ք.Երևանի Օրբելի փողոցի 4-րդ շենքի հ. 78 բնակարանի սեփականատեր Լուսինե Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը, որոշելով վաճառել իրենց բնակարանը, այդ մասին հայտարարություն են տվել <<Գինդ>> շաբաթաթերթով և «List.am>> կայքով։ 2012թ. օգոստոսի 3-ին` ժամը 10;20-ին, 094-68-00-50 հեռախոսահամարից իր բջջային 077-41-37-56 հեռախոսահամարին է զանգահարել Արայիկ անունով մի <<բրոկեր>> և ցանկություն հայտնել տեսնելու բնակարանը։ Մոտ 10 րոպե անց վերջինս եկել է իր բնակարան, տեսել այն և պայմանավորվել են դրա գնի՝ 80.000 ԱՄՆ դոլարի շուրջ։ Նույն օրը` ժամը 1130-ին, Արայիկը վերադարձել է գնորդի` հետագայում իրեն հայտնի դարձած Սուսաննա Առաքելյանի հետ, ցույց տվել բնակարանը՝ որպես սեփականություն, նույնիսկ սուրճ է առաջարկել նրան։ Բնակարանը ցույց տալուց հետո Արայիկը և գնորդը հեռացել են, իսկ հետագայում ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ Արայիկը խաբել է Ս.Առաքելյանին, բնակարանի գինը ներկայացրել 45.000 ԱՄՆ դոլար և հափշտակել նշված գումարը։
Վկա՝ <<Օպել>> մակնիշի Տ 2959 համարանիշով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, Մերուժան Կարապետյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. օգոստոսի 3-ին` ժամը 14-ի սահմաններում, Շահումյան փողոցում իր ավտոմեքենան է նստել Աշոտ անունով մի տղա և պատվիրել է ուղևորվել Մաշտոցի պողոտա, որտեղ նրան է միացել մի կին` հետագայում իրեն հայտնի դարձած Սուսաննա Առաքելյանը։ Այնուհետև, գնացել են Ազատության պողոտա, որտեղ գտնվող շենքերից մեկից Աշոտը պետք է վերցներ իր անձնագիրն ու գնային նոտարական գրասենյակ։ Մոտ 5 րոպեից նա վերադարձել է և կրկին գնացել է Ս.Առաքելյանի հետ։ Որոշ ժամանակ անձ վերջինս վերադարձել է և հարցրել, թե չի վերադարձել, արդյոք, Աշոտը։ Նրանից տեղեկացել է, որ Աշոտը հափշտակել է նրա 45.000 ԱՄՆ դոլարը։
Տուժող Մայրամ Գոմցյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. փետրվարին ծողները վաճառել են իրենց տունը՝ իրեն մոտ լինելու նպատակով ք.Երևանում տուն գնելու համար։ Այդ նպատակով ինքն սկսել է բնակարաններ փնտրել <<List.am>> ինտերնետային կայքով և, 2012թ. նոյեմբերին զանգահարելով 096-17-29-32 հեռախոսահամարին, խոսել է <<բրոկերի>> հետ, ով առաջարկել է գնել ք.Երևանի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի հ. 6 բնակարանը՝ տալով դրա սեփականատեր Արտակի հեռախոսահամարը՝ 096689524։ Միաժամանակ, նա խնդրել է չչարաշահել իր վստահությունն ու տան տիրոջ հետ չխոսել տան գնի մասին։ Հեռախոսով պայմանավորվելով Արտակի հետ, սկեսուրի՝ Լեյլի Աթանյանի հետ գնացել ու հանդիպել են Արտակին, ով հետագայում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանն է եղել։ Նա իր մոտ ունեցած բանալիով բացել է բնակարանի դուռն ու ցույց է տվել բնակարանի սեփականության վկայականը, որտեղ՝ նշված է եղել, որ բնակարանի սեփականատերն Արտակ Կարապետյանն է։ Նա ասել է, որ եղբայրը <<Հարսնաքարի գործ>>-ով կալանքի տակ է և նրա հետ կապված հարցերը լուծելու համար են վաճառում բնակարանը։ Հավանելով առաջարկված բնակարանը, համաձայնվել են 44.000 ԱՄՆ դոլարով գնել այն և պայմանավորվել են հաջորդ օրը կատարել գործարքը։ Նոյեմբերի 6-ին հոր, մոր և սկեսուրի հետ տաքսի ավտոմեքենայով գնացել ու վերցրել են ամբաստանյալին և նրա հետ գնացել են Փափազյան փողոցի 11-րդ շենքի մոտ, որտեղ նա ասել է, որ իր անձնագիրը գտնվում է եղբոր գործով դատախազի մոտ, ով պետք է ազատի եղբորը, եթե նրան տա պահանջվող գումարը։ Բացատրել է, որ իր անձնագիրը նշված դատախազից կարող է վերցնել միայն գումարը ցույց տալու դեպքում։ Այդ պատրվակով նա վերցրել է իր մոտ եղած 44.000 ԱՄՆ դոլարը, իր և հոր հետ վերելակով բարձրացել է նշված շենքի 4-րդ հարկ, որտեղ, իբր, հեռախոսով խոսել է Վալյա անունով դատախազի հետ՝ ասելով, որ իջնում են բակ, որտեղից ցույց կտան գումարը։ Հոր հետ մտել են վերելակ, սակայն ամբաստանյալը, սեղմելով կոճակը, խույս է տվել և չի մտել վերելակ՝ իր մոտ պահելով 44.000 ԱՄՆ դոլարը։ Տեսնելով, որ նա չի վերադառնում, ոտքով բարձրացել է 4-րդ հարկ, սակայն նրան չի գտել։ Երկրորդ հարկում տեսնելով դեպի մյուս մուտք տանող ճանապարհը, հասկացել է, որ խաբվել են։
Դիմել է ոստիկանություն և գնացել են ք.Երևանի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի հ. 6 բնակարան, որտեղ տեսել են բնակարանի իրական տիրոջը՝ Արտակ Կարապետյանին։
Վկա՝ տուժող Մ.Գոմցյանի սկեսուր, Լեյլի Աթանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը, խաբելով տուժողին և վստահեցնելով, որ ք.Երևանի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի հ. 6 բնակարանի սեփականատերն է, այն վաճառելու պատրվակով Մ.Գոմցյանից հափշտակել է 44.000 ԱՄՆ դոլար։
Վկա՝ 098-51-29-51 հեռախոսահամարի բաժանորդ, Խաչիկ Սաֆարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. նոյեմբերի 5-ին` երեկոյան, երբ ինքը գտնվել է 16-րդ թաղամասում, մոտեցել են 2 երիտասարդ, որոնցից մեկը խնդրել է իր բջջային հեռախոսահամարով զանգ կատարել։ Ինքը հեռախոսը տվել է վերջինիս, ով մի քանի մետր հեռացել է, խոսել հեռախոսով և վերադարձրել այն։ Որոշ ժամանակ անց հեռուստատեսությամբ, ինչպես նաև ինտերնետով տեսել է Սպարտակ Դանիելյանին և հիշել, որ հենց նա է 2012թ. նոյեմբերի 5-ին իրենից վերցրել հեռախոսը և խոսել։
Վկա՝ ք.Երևանի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի հ. 6 բնակարանի սեփականատեր Արտակ Կարապետյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012 թվականի մարտ ամսից ցանկացել է վաճառել իր բնակարանը, ինչի համար հայտարարություն է տվել <<Գինդ>> թերթում։ 2012թ. նոյեմբերի 5-ին` ժամը 12։00-ից 12։30-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր բջջային 077 00-11-55 հեռախոսահամարին 096-17-29-32 հեռախոսահամարից զանգահարել է մի երիտասարդ, ներկայացել Դավիթ անունով և, հայտնելով, որ անշարժ գույքի գործակալ է, ասել, որ ունի շատ գնորդներ, որոնք ցանկանում են իր տան նման չեխական նախագծով կառուցված բնակարաններ գնել հենց Մալաթիա թաղամասում։ Դավիթը` հետագայում իրեն հայտնի դարձած Սպարտակ Դանիելյանը, ցանկություն է հայտնել տեսնել բնակարանը և նույն օրը` պայմանավորված ժամին, եկել է իրենց տուն։ Վերջինս հավանել է բնակարանը և գինը պայմանավորվել են 86.000 ԱՄՆ դոլար։ Միաժամանակ Դավիթը խնդրել է, որ գնորդներին բերելու դեպքում ինքը նրանց հետ գնի մասին ոչինչ չխոսի։ Հեռանալուց 1-1,5 ժամ անց Դավիթը զանգահարել է իրեն նույն հեռախոսահամարով և ասել, որ ռեալ գնորդ ունի, ում ցանկանում է բնակարանը ցույց տալ։ Ժամը 16։30-ից 17:00-ի սահմաններում նա եկել է բնակարան և սպասել գնորդներին։ Քանի որ ինքը գնորդների հետ չպետք է խոսեր գնի մասին, իջել է բակ։ Դավիթը դիմավորել է գնորդներին և տարել իր բնակարան։ 4-5 րոպե անց նա իջել է և իրենից վերցրել բնակարանի սեփականության վկայականը` պատճառաբանելով, որ գնորդները ցանկանում են տեսնել այն։ Վկայականը վերցնելուց 1-2 րոպե անց նա կրկին իջել է բակ, վերադարձրել վկայականը և նորից բարձրացել բնակարան։ Դրանից 5 րոպե անց Դավիթը գնորդների հետ միասին դուրս է եկել շենքից, վերջիններիս ճանապարհել և վերադառնալով` ասել, որ նրանց գումարը չի բավականացնում, ընդամենը 70.000 ԱՄՆ դոլար է, իսկ մնացածն ամուսինը պետք է ՌԴ-ից ուղարկի։ Վերջնական պատասխան տալու համար խոստացել է զանգահարել հաջորդ օրը։ Նոյեմբերի 6-ին` առավոտյան, ինքը զանգահարել է Դավիթին, որպեսզի պարզի, թե գնորդները բնակարանը ցանկանում են գնել, թե` ոչ, սակայն Դավիթի հեռախոսը անջատված է եղել։ Նույն օրը՝ կեսօրին, իր բնակարան այցելած ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ Դավիթը խաբել է գնորդներին և հափշտակել նրանց գումարը։
13. Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը եկավ այն եզրակացության, որ Ս.Դանիելյանը յոթ դրվագով կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին, կատարած հանցանքների համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
14. Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7 դրվագով/ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելուն, ինչպես նաև այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալն իրեն մեղավոր է ճանաչել ըստ էության մեկ միասնական դիտավորությամբ խարդախություն կատարելու համար, ապա վերաքննիչ դատարանն այն համարում է անհիմն և մտացածին, քանի որ ամբաստանյալը նման պնդումներով նպատակ է հետապնդում խուսափելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7 դրվագով/ նախատեսված պատասխանատվությունից ու պատժից: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ ամբաստանյալի նման պնդումները հերքվում են դատարանի կողմից հաստատված և դատավճռում շարադրված փաստական հանգամանքներով:

բ/ Ամբաստանյալ Սպարտակ Արսենի Դանիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի
176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը

15. Պաշտպան Վ.Էլբակյանն անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Ս.Դանիելյանին առաջադրված մեղադրանքին, նշել է, որ իր պաշտպանյալն ի սկզբանե ընդունել է, որ տուժող Ա.Բաբայանին նյութական վնաս է պատճառել, սակայն ըստ Ս.Դանիելյանի` ինքը կողոպուտ չի կատարել, այլ տուժող Ա.Բաբայանի գումարներին տիրացել է խարդախության միջոցով:
16. Ուստի վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ ինչպես կողոպուտի, այնպես էլ խարդախության հանցակազմերի վերլուծությանը, ինչպես նաև նրան, թե ինչով են միմյանցից տարբերվում հափշտակության այս երկու տեսակները:
17. Այսպես. Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով:
Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները:
Խարդախության օբյեկտիվ կողմի առանձնահատկությունը կայանում է նրանում, որ հափշտակությունն իրականացվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով:
Սակայն խաբեությունը կամ վստահությունը չարաշահելը կարող են որակվել որպես խարդախություն միայն այն դեպքում, երբ դրանց նպատակը գույքին տիրանալն է, այլ ոչ թե գույքին մոտենալու միջոց: Եվ բոլոր այն դեպքերը, երբ խաբեությունը կամ վստահությունը չարաշահելու նպատակը գույքին մոտենալն է, ապա նման պայմաններում արարքը չի կարող որակվել որպես խարդախություն, այն ենթակա է որակման հափշտակության այլ տեսակով` մասնավորապես որպես կողոպուտ, որոշակի փաստական տվյալների դեպքում նաև որպես գողություն:
Տարբերությունը կայանում է նրանում, որ խարդախության դեպքում գույքը տիրապետողը հանցավորին է հանձնում ոչ միայն գույքը, այլ սեփականության լիազորությունները, մինչդեռ կողոպուտի կամ գողության դեպքում հանցավորին որևէ լիազորություն չի տրվում: Ուստի, գույքը տիրապետողի կողմից գույքն անձամբ հանցավորին տալու ոչ բոլոր դեպքերն են կարող որակվել որպես խարդախություն: Խարդախություն պետք է որակվեն միայն այն դեպքերը, երբ գույքը տիրապետողը գույքը հանցավորին է հանձնում միաժամանակ նրան փոխանցելով գույքի նկատմամբ սեփականության բոլոր լիազորությունները:
18. Իսկ ինչ վերաբերվում է նախաքննական մարմնի կողմից Սպարտակ Դանիելյանին իրավացիորեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա հատկանշական է, որ կողոպուտի օբյեկտիվ կողմի առանձնահատկությունները հենց բացահայտությունն է:
Սուբյեկտիվ կողմից կողոպուտը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ: Հանցավորը գիտակցում է, որ հափշտակությունը բացահայտ է կատարում, և որ իր կողմից գույքի հափշտակումը նկատում է սեփականատերը: Սուբյեկտիվ կողմից այս առանձնահատկությունից հետևում է, որ հափշտակությունը կողոպուտ որակելու համար նշանակություն չունի այն հանգամանքը, թե արդյոք հափշտակություն կատարողի գործողության ականատեսը գիտակցել է դրա էությունը, թե` ոչ: Կարևոր է, որ ինքը հանցավորը գիտակցի, որ բացահայտ է գործում:
19. Տուժող Արմեն Բաբայանի ցուցմունքի համաձայն՝ ք.Երևանի Քանաքեռ-Զեյթուն թաղամասում կամ Նոր-Նորքի զանգվածներում 20.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում բնակարան գնելու մասին 2012թ. դեկտեմբերի 1-ին կամ 2-ին հայտարարություն են տվել Հրաչյա Քոչար փողոցում գտնվող անշարժ գույքի գործակալությունում՝ նշելով հոր 091-85-95-88 հեռախոսահամարը։ 2012թ. դեկտեմբերի 9-ին, հորը զանգահարել է Դավիթ անունով ներկայացած անձն ու ասել, որ Նոր-Նորքի 1-ին զանգվածում իրենց ուզած գնի սահմաններում բանակարան կա, որը շատ շտապ վաճառվում է և եթե նույն օրվա ընթացքում չգնեն այն, ապա հաջորդ օրն այլևս ուշ կլինի։ Նրա հետ պայմանավորվել են գնալ ու տեսնել առաջարկվող բնակարանը, սակայն քիչ անց նա զանգահարել և ասել է, որ դեպք է պատահել ու տվել է բնակարանի տիրոջ՝ ոմն Կարենի հեռախոսահամարը, որպեսզի նրա հետ պայմանավորվեն ու տեսնեն բնակարանը։ Կարեն անունով ներկայացած ամբաստանյալի հետ պայմանավորվելով՝ գնացել են Նոր-Նորքի 1-ին զանգվածում գտնվող շենքի մոտ և բարձրացել վաճառվող բնակարան, որտեղ եղել են նաև մի կին ու երկու երեխա։ Բնակարանը նայել, հավանել են ու պայմանավորվել են այն գնել 22000 ԱՄՆ դոլարով։ Հաջորդ օրը՝ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու համար իրենց ավտոմեքենայով ամբաստանյալի հետ Կնետրոն նոտարական գրասենյակ գնալիս, նա ասել է, որ <<Հարսնաքարի գործ>>-ով եղբոր հետ կապված խնդիրներ կան, որի համար էլ շտապ վաճառում է տունը, քանի որ ինչ-որ դատախազի կնոջից պարտքով գումար է վերցրել և պետք է վերադարձնի այդ գումարն ու վերցնի նրա մոտ թողած իր անձնագիրը։ Այդ նպատակով նա խնդրել է գնալ նշված կնոջ մոտ ու ցույց տալ վաճառքի համար անհրաժեշտ գումարը։ Համաձայնվելով նրա հետ, գնացել են Փափազյան փողոցի 11-րդ շենքի մոտ, նա մտել է շենք ու վերադարձել՝ ասելով, որ դատախազի կինն իր անձնագիրը տալու համար ցանկանում է տեսնել գումարը։ Որոշել են երեքով բարձրանալ այդ կնոջ բնակարան, սակայն այդ պահին զանգահարել է <<բրոկերը>> և սկսել է ճշտել իր անձնագրի տվյալները։ Այդ ընթացքում հայրն ու ամբաստանյալը միասին մտել են շենք և վերելակով բարձրացել 4-րդ կամ 5-րդ հարկ։ Վերելակում ամբաստանյալը հորից վերցրել է նրա մոտ եղած 20.000 ԱՄՆ դոլարը և հորն ասել է, որ սպասի՝ մինչև ինքը միայնակ իջնի մեկ հարկ ներքևում բնակվող դատախազի կնոջ մոտ, նրան ցույց տա գումարը, վերցնի իր անձնագիրն ու վերադառնա։ Վերելակից դուրս գալուց հետո ամբաստանյալը դիմել է փախուստի, ինչը տեսնելով՝ սրտի հիվանդություն ունեցող հայրը չի կարողացել գնալ նրա հետևից և վերևից ձայն է տվել իրեն, ասելով՝ փախավ։ Լսելով հոր ձայնը, առաջացել է մուտքի մոտ և սպասել, բայց ամբաստանյալին չի տեսել, իսկ հետո պարզել են, որ նա շենքի հետևի մուտքով դուրս է եկել ու փախել։
Վկա՝ տուժող Ա.Բաբայանի հայր, Վալերի Բաբայանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 10-ին ինքն ու ամբաստանյալը վերելակով բարձրացել են Փափազյան փողոցի 11-րդ շենքի 6-րդ հարկ՝ որտեղ բնակվող ինչ-որ դատախազի կնոջից ամբաստանյալը՝ իր պատմելով, տոկոսով փող է վերցրած եղել <<Հարսնաքարի գործ>>-ով խնդիրներ ունեցող եղբոր հարցերը լուծելու համար։ Նա ասել է, որ վերցրած փողի դիմաց այդ կնոջ մոտ է թողել իր անձնագիրը, որը վերցնելու համար պետք է վերադարձնել նրա տված փողը։ Վերելակում նա վերցրել է իր մոտ եղած 20.000 ԱՄՆ դոլարն ու պայմանավորվել են, որ ինքը կսպասի 6-րդ հարկում, իսկ նա կիջնի 5-րդ հարկ, փողը կտա այդ կնոջն ու կվերցնի անձնագիրը։ Վերելակից առաջինը դուրս է եկել ամբաստանյալը և իջել է 5-րդ հարկ, որտեղից՝ արագացնելով քայլերը, շարունակել է ցած իջնել։ Հասկանալով, որ նա փախնում է, գոռացել է՝ փախավ, և բարձր ձայն է տվել որդուն, որպեսզի նա բռնի ամբաստանյալին։ Առողջական խնդիրներ ունենալու պատճառով չի կարողացել հետևել ամբաստանյալին և նրանից չի էլ պահանջել կանգնել, քանի որ դա անիմաստ է եղել, որովհետև նա չէր կարող չլսել իր ձայնն ու չի կանգնել, երբ դիմել է որդուն, մինչդեռ իր ձայնից իրենց բնակարաննրից դուրս են եկել բնակիչները, որոնցից մեկը հարցրել է, թե ինքն էլ է խաբվել։
Վկա՝ ք.Երևանի Նոր Նորքի 1-ին զանգվածի 5-րդ շենքի հ. 93 բնակարանի սեփականատեր, Գայանե Հովհաննիսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերին իրեն է զանգահարել մի տղա, ներկայացել է որպես գնորդ և ցանկություն հայտնել տեսնել բնակարանը։ Մոտ 10 րոպե անց իրեն զանգահարած տղան` հետագայում իրեն հայտնի դարձած ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանը, եկել է իր բնակարան, տեսել բնակարանը, որից հետո խնդրել է նաև սեփականության վկայականը։ Վկայականը բնակարանում չգտնելով` ինքը զանգահարել է ամուսնուն և, դիմելով Կարեն անունով, հարցրել է սեփականության վկայականի տեղը։ Ամուսնու անունը լսելուց հետո ամբաստանյալը ներկայացել է Կարեն անվամբ, ասել, որ բրոկեր է և գնորդներ ունի ու խնդրել է նրանց ներկայությամբ ոչինչ չխոսել, քանի որ ինքն է ներկայացնելու բնակարանը։ Նա հեռացել է և մոտ 10 րոպե անց վերադարձել է գնորդների` հայր և որդու հետ, անձամբ ցույց է տվել բնակարանը և հեռացել։ Մոտ կես ժամ անց ամբաստանյալը զանգահարել է իրեն, հայտնել, որ գնորդները բնակարանը հավանել են և վերջնական պայմանավորվելու համար կզանգահարի հաջորդ օրը։ Հաջորդ առավոտյան նա զանգահարել է և հայտնել, որ գնորդները գումարի են սպասում։ Դրանից հետո նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։
20. Վերոնշյալ ապացույցների վերլուծության և գնահատման արդյունքում առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտի <<Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները>> բաժնում մասնավորապես արձանագրել է հետևյալը. <<Կարեն անունով ներկայանալով որպես ք.Երևանի Նոր Նորքի 1-ին զանգվածի 5-րդ շենքի հ. 93 բնակարանի սեփականատեր, նշված բնակարանը տուժող Ա.Բաբայանին վաճառելու խոստումով 2012թ. դեկտեմբերի 10-ին` ժամը 13.30-ի սահմաններում, Փափազյան փողոցի 11 շենքի վերելակում նրա հորից՝ վկա Վ.Բաբայանից վերցրել է բնակարանը գնելու համար նախատեսված՝ նրա մոտ գտնվող, 8.142.600 ՀՀ դրամին համարժեք 20.000 ԱՄՆ դոլարը՝ նույն շենքի 5-րդ հարկում բնակվող, իրեն պարտք տված անձին ցույց տալու և անձնագիրը հետ վերցնելու պատրվակով ու, ցանկանալով աննկատ հեռանալ, իջել է աստիճաններով։ Սակայն վկա Վ.Բաբայանը, տեսնելով, որ նա 5-րդ հարկից շարունակում է իջնել ցած և հասկանալով, որ խաբվել է, բարձր գոռալով բակում սպասող որդուն՝ տուժող Ա.Բաբայանին, ասել է, որ նա բռնի ամբաստանյալին, ով արագացնելով քայլերը և բացահայտ հափշտակելով տուժողի գումարը, վերջինիցս աննկատ դուրս է եկել նույն շենքի հետևի մուտքից ու հեռացել։>>:
21. Հաշվի առնելով դատարանի կողմից հաստատված վերոնշյալ հանգամանքները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրահանգման, որ տվյալ պարագայում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի դիսպոզիցիայով սահմանված հանցակազմի բոլոր տարրերը:
Մասնավորապես, վերը նշված հոդվածի դիսպոզիցիան, կողոպուտը բնորոշում է, որպես ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն և, որպես այդպիսին, բնութագրվում է ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակմամբ, հակառակ տուժողի կամքին, այն կատարվում է սեփականատիրոջ ներկայությամբ:
Ընդ որում, տուժող Ա.Բաբայանի կողմից գումարն ամբաստանյալին տալը և վերջինիս կողմից այն բացահայտ հափշտակելը, չի բնութագրում արարքը, որպես խարդախություն, քանի որ նրան չի հանձնվել տվյալ գույքի սեփականության լիազորությունները: Այսինքն՝ կողոպուտի օբյեկտիվ կողմի առանձնահատկությունը, հենց դրա բացահայտությունն է, ինչն առկա է սույն քրեական գործով:
Կողոպուտի սուբյեկտիվ կողմը, բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ. հանցավորը գիտակցում է, որ հափշտակությունը բացահայտ է կատարում և իր կողմից գույքի հափշտակումը, նկատում է սեփականատերը և այլ անձինք: Սուբյեկտիվ կողմի այս առանձնահատկությունից հետևում է, որ կողոպուտ որակելու համար նշանակություն չունի այն հանգամանքը, թե արդյոք հափշտակություն կատարողի գործողությամբ ականատեսը, տվյալ դեպքում, տուժողը, գիտակցել է դրա էությունը, թե ՝ ոչ, կարևոր է, որ ինքը, հանցավորը, գիտակցի, որ բացահայտ է գործում, ինչն առկա է տվյալ գործով:
Այսինքն` Ս.Դանիելյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին և այդ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
22. Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի պաշտպան Վ.Էլբակյանի այն պնդումներին, որ Ս.Դանիելյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք չի կատարել, նա հանցանքը կատարել է մեկ միասնական դիտավորությամբ, ուստի և նրա հանցանքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապա այն անհիմն է և ենթակա է մերժման` վերաքննիչ դատարանի կողմից սույն որոշման 17-21-րդ կետերում շարադրված հիմնավորումներով:

գ/ Նշանակված պատժի` հիմնական և լրացուցիչ, համապատասխանությունը
հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին


23. Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի համաձայն՝ <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48–րդ հոդվածի 2–րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48–րդ հոդվածի 2–րդ մասով սահմանված՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի բովանդակությունից:
Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ և 48–րդ հոդվածների վերաμերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՎԲ–50/07, ՎԲ–192/07, ՎԲ–201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով….:>>:
Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին և բնույթին: Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման մեջ, որի համաձայն՝ <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտանգավորության վրա՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տես Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17–ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14–րդ կետը):
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ–հոգեբանական, սոցիալ–ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62–րդ և 63–րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով՝ դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին՝ համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել՝ ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
24. Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48–րդ հոդվածի 2–րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
25. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 50-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հատուկ կամ զինվորական կոչումից, կարգից, աստիճանից կամ որակավորման դասից զրկելը, ինչպես նաև գույքի բռնագրավումը կիրառվում են միայն որպես լրացուցիչ պատիժներ: (…):
Գույքի բռնագրավումը` որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի
գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը՝ որպես լրացուցիչ պատիժներ կարող են նշանակվել միայն սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Գույքի բռնագրավումը դատապարտյալի սեփականությունը համարվող գույքը կամ դրա մի մասը հարկադրաբար և անհատույց վերցնելն է` ի սեփականություն պետության:
2. Գույքի բռնագրավման չափը դատարանը որոշում է` նկատի ունենալով
հանցագործությամբ հասցված գույքային վնասի, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի չափը: Գույքի բռնագրավման չափը չի կարող գերազանցել հանցագործությամբ հասցված վնասի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի չափը:
3. Գույքի բռնագրավումը կարող է նշանակվել շահադիտական դրդումներով
կատարված ծանր և առանձնապես ծանր հանցանքների համար սույն օրենսգրքի
Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում, բացառությամբ սույն հոդվածի չորրորդ
և հինգերորդ, ինչպես նաև 5.1-ին մասերով նախատեսված դեպքերի:
25. Վերը շարադրված նորմերի վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ օրենսդրության մեջ <<գույքի բռնագրավում>> եզրույթն արտահայտում է իրավական ներգործության երկու տարբեր միջոց. քրեական պատժատեսակ (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-3-րդ մասեր) և հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքի հարկադրական վերցնում (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 4-րդ և 5.1 մասեր):
Գույքի բռանգրավումը` որպես պատժատեսակ, բացառապես լրացուցիչ պատիժ է, այն միայն տարածվում է դատապարտյալի սեփականությունը հանդիսացող գույքի վրա, իսկ գույքի բռնագրավման չափը որոշակիորեն սահմանափակված է` կախված հանցագործությամբ հասցված գույքային վնասից, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի չափից: Գույքի բռնագրավումը որպես լրացուցիչ պատժատեսակ կարող է կիրառվել միայն ծանր և առանձնապես ծանր հանցանքների դեպքում (օրենսդրությամբ նախատեսված է նաև բացառություն): Որպես պատժատեսակ` գույքի բռնագրավման առարկան, որպես կանոն, քրեադատավարական իմաստով իրեղեն ապացույց չէ:
27. Սույն գործով վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում մեջբերել դատական ակտերի հարկադիր կատարման մասին ՀՀ օրենքի 69-րդ հոդվածը, որի համաձայն`
1. Պարտապանի գույքի իրացումից ստացված գումարի բաշխումը պահանջատերերի միջև կատարում է հարկադիր կատարողը:
2. Պարտապանից բռնագանձված, այդ թվում՝ պարտապանի գույքի իրացումից, ինչպես նաև բռնագրավման ենթակա գույքի արժեքից ստացված գումարները մեկից ավելի պահանջատերերի դեպքում բաշխվում են հետևյալ հերթականությամբ.
- առաջին հերթին բավարարվում են պարտապանի գույքի գրավով ապահովված պահանջները,
- երկրորդ հերթին բավարարվում են դատական և կատարողական ծախսերը,
- երրորդ հերթին վճարվում է հարկադիր կատարման ընթացքում պարտապանի նկատմամբ կիրառված տուգանքի գումարը,
- չորրորդ հերթին բավարարվում են ալիմենտային, կյանքին կամ առողջությանը պատճառված վնասների հատուցման, ինչպես նաև հանցագործության կատարմամբ պատճառված վնասը հատուցելու պարտավորություններով պահանջները,
- հինգերորդ հերթին բավարարվում են աշխատանքային և հեղինակային պայմանագրերով վարձատրությունների վճարումների և դրանց բավարարումից առաջացող պարտադիր սոցիալական վճարումների պահանջները,
- վեցերորդ հերթին բավարարվում են Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջեի և համայնքների բյուջեների նկատմամբ, ինչպես նաև պարտադիր պետական սոցիալական ապահովության վճարումներով պայմանավորված պարտավորությունները,
- յոթերորդ հերթին բավարարվում են մնացած պահանջատերերի պահանջները՝ ըստ կատարողական թերթի ներկայացման հերթականության, բացառությամբ սույն հոդվածով նախատեսված դեպքերի:
Յուրաքանչյուր հերթի պահանջները բավարարվում են նախորդ հերթի պահանջները լրիվ բավարարելուց հետո:
Միևնույն հերթի պահանջատերերի կողմից նույն օրը ներկայացված կատարողական թերթերի պահանջները բավարարվում են բավարարման ենթակա գումարներին համամասնորեն:
3. Եթե պարտապանի գույքի վրա բռնագանձում տարածելու մասին կատարողական թերթ ներկայացնելիս պարզվել է, որ մինչև կատարողական թերթը կատարման ներկայացնելու օրը նույն պարտապանի գույքի նկատմամբ կիրառվել է հայցի ապահովման միջոց, ապա բռնագանձումը կարող է տարածվել պարտապանի միայն այն գույքի վրա, որի նկատմամբ հայցի ապահովում չի կիրառվել: Հայցի ապահովման միջոց կիրառված գույքի նկատմամբ բռնագանձում կարող է տարածվել, եթե դատարանը հայցը թողել է առանց քննության կամ մերժել է: Եթե հայցի ապահովման միջոց կիրառված պահանջով հայցը բավարարվել է, և կողմը ներկայացրել է համապատասխան կատարողական թերթ, ապա պարտապանի գույքի վրա բռնագանձում տարածելիս առաջին հերթին բավարարվում են հայցի ապահովման միջոց կիրառած պահանջատիրոջ պահանջները, եթե պահանջատերերը հանդես են գալիս որպես միևնույն հերթի պահանջատերեր:
4. Պահանջատերերի բոլոր պահանջները բավարարելուց և կատարողական ծախսերը գանձելուց հետո մնացած գումարը վերադարձվում է պարտապանին:
28. Քննության առնելով պատժի հարցը, առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում արձանագրել է հետևյալը. <<Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում և մասամբ հատուցել է տուժողներից մի մասին պատճառված վնասը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատական քննությամբ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ` որպես լրացուցիչ պատիժ, գույքի բռնագրավում նշանակելու հարցը և նկատի ունենալով, որ հանցավոր ճանապարհով ձեռք է բերել օգուտ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի գույքի մասնակի բռնագրավում` 40.000.000 /քառասուն միլիոն/ ՀՀ դրամին համարժեք չափով:>>:
29. Վերոնշյալ իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո հաշվի առնելով նաև գործի փաստական հանգամանքները, ամբաստանյալի կողմից տուժողներին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի չափը, կատարված հանցանքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայության փաստը, վերաքննիչ դատարանը հանգեց այն եզրահանգման, որ առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսդրության պահանջները, ամբաստանյալ Սպարտակ Դանիելյանի նկատմամբ հիմնական և լրացուցիչ պատժի մասով նշանակել է համաչափ և արդարացի պատիժ:
30. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ քրեական գործի քննության նախորդ փուլերի ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքների նորմերի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտած լինեին գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդած լինեին գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել: Պահպանված են ապացույցների հավաքման, ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ նախատեսված ընթացակարգերը:
31. Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Սպարտակ Արսենի Դանիելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7 դրվագով/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված է, կայացվել է ՀՀ գործող քրեադատավարական օրենսդրության նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Ս.Դանիելյանի պաշտպան Վ.Էլբակյանի և տուժող Մ.Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ, 418-րդ հոդվածներով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը,

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Վ.Էլբակյանի և տուժող Մ.Գրիգորյանի ներկայացուցիչ Ս.Միրզոյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 07-ի դատավճիռը` Սպարտակ Արսենի Դանիելյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /7 դրվագով/ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ