Գործ հ. ԵԿԴ/0160/01/13


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«17» փետրվարի 2014թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՎԱՍԱԿՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ.Գեղամյանի և ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Դավիթ Խաչատուրի Եսայանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի հետաքննիչ Ա.Հարթենյանի 23.11.2012 թվականի որոշմամբ` Անուշ Ալբերտի Մկրտչյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է և Դավիթ Եսայանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` վերջինիս գործողություններում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Հովսեփյանի 18.01.2013 թվականի որոշմամբ` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի հետաքննիչ Ա.Հարթենյանի 23.11.2012 թվականի` նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը վերացվել է, և հարուցվել է քրեական գործ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Տոնոյանն իր` 31.01.2013 թվականի որոշմամբ քրեական գործն ընդունել է վարույթ, որին շնորհվել է թիվ 13110413 համարը:
13.07.2013 թվականին Դավիթ Եսայանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.07.2013 թվականի որոշմամբ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում` 2 ամիս ժամկետով:
16.08.2013 թվականին թիվ 13110413 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 26-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Դավիթ Խաչատուրի Եսայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Դավիթ Եսայանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ մասի համաձայն վերացվել է Դավիթ Եսայանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.04.2011 թվականի դատավճռով սահմանված պատժի պայմանականորեն չկիրառումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կարգով, դատավճիռների համակցությամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարելով վերը նշված դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 6 /վեց/ ամիս` վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով։
Դավիթ Եսայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի հուլիսի 13-ից։
Վճռվել է` քրեական գործով ապացույց ճանաչված` «Աուդի 80» մակնիշի 04ՕՏ666 մակնիշի ավտոմեքենան՝ վերադարձնել սեփականատիրոջը։
Տուժող Անուշ Մկրտչյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակի՝ Դավիթ Խաչատուրի Եսայանից հօգուտ տուժող Անուշ Ալբերտի Մկրտչյանի բռնագանձվել է 1.822.960 /մեկ միլիոն ութ հարյուր քսաներկու հազար ինը հարյուր վաթսուն/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Մ.Գեղամյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն` պատժի մասով փոփոխել, կատարված արարքի բնույթին և վտանգավորությանը համապատասխան Դավիթ Եսայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակել ազատազրկման ձևով պատիժ 6/վեց/ տարի ժամկետով:
Նույն դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանը նույնպես բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է քրեական գործն ամբողջությամբ վերանայել և բեկանել այն:
Վերաքննիչ բողոքների առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի փետրվարի 10-ի և 13-ի համապատասխան որոշումներով մեղադրողի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա, լինելով նախկինում խարդախություն կատարելու համար դատապարտված, դատվածությունը չմարված, հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Անուշ Մկրտչյանի վստահությունը՝ ներկայանալով որպես ավտոմեքենայի գնորդ և քողարկելով իր հանցավոր դիտավորությունը, 2012 թվականի ապրիլի 30-ին Անուշ Մկրտչյանին պատկանող՝ 1.000.000 ՀՀ դրամ արժողության «Աուդի 80» մակնիշի 04 ՕՏ 666 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան 3.000 ԱՄՆ դոլար գումարով մաս-մաս վճարելու տարբերակով առաջարկել է գնել, որից հետո նույն օրը վերցրել է ավտոմեքենան և չկատարելով խոստումը, 2012 թվականի հուլիսի 10-ին 600.000 ՀՀ դրամով վաճառել է այն Վազգեն Ավոյանին և գումարը ծախսել անձնական կարիքների համար։
Բացի այդ, Դավիթ Եսայանը հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Անուշ Մկրտչյանի վստահությունը, հայտնել է, որ իբր «Աուդի 80» մակնիշի 04 ՕՏ 666 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վթարի է ենթարկել և վերանորոգման համար անհրաժեշտ է՝ 414.960 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՍՆ դոլար գումար և 2012 թվականի հուլիսի 18-ին խաբեությամբ Երևան քաղաքի Արցախի փ. 28շ. 1 բնակարանում Անուշ Մկրտչյանից ստանալով նշված գումարը, ծախսել է անձնական կարիքների համար։
Բացի այդ, Դավիթ Եսայանը հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Անուշ Մկրտչյանի վստահությունը, Իջևան քաղաքի առանձատանը գտնվող 10 հատ մետաղյա ճաղավանդակները շինարարությունում օգտագործելու և հետագայում գումարը վճարելու պատրվակով Անուշ Մկրտչյանին առաջարկել է վաճառել 408.000 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարով և 2012 թվականի աշնանը Դավիթ Եսայանը, քողարկելով իր հանցավոր դիտավորությունը Ա.Մկրտչյանից վերցրել է նշված ճաղավանդակներն ու չկատարելով խոստումը՝ խաբեությամբ տիրացել է դրանց՝ չվճարելով գումարը։

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Մ.Գեղամյանը գտել է, որ դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջները՝ ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի և ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարած հանցանքի ծանրությանն ու հասարակական վտանգավորությանը և դատական ակտը պատժի մասով ենթակա է բեկանման` բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Փաստել է, որ դատարանը, դատավճռի պատճառաբանական մասում որպես ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, հիմք է ընդունել էջմիածին քաղաքի Օրջոնիկիձեի փողոցի թիվ 25 շենքի թաղային լիազոր Ե. Հովսեփյանի կողմից տված բնութագիրը, որի համաձայն՝ Դավիթ Եսայանը բարեհամբյուր, մարդամոտ երիտասարդ է։ Ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանին ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, բացի նշված բնութագրից, դատարանն այլ պատճառաբանություններ չի ներկայացրել։
Ըստ բողոքաբերի` դատարանի ներկայացրած հիշյալ պատճառաբանությունները՝ ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու առումով, ամբաստանյալի պատիժն անհատականացնելու և նվազագույն պատիժ նշանակելու հիմնավորումները բացակայում են, խեղաթյուրվել են գործի փաստական հանգամանքները, բերված հիմնավորումները որևէ ընդհանրություններ չունեն պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ։
Այսպես.
Դատարանը որպես ամբաստանյալին նախատեսված հոդվածներով պատիժ նշանակելու միակ հիմնավորում նշել է թաղային լիազորի կողմից տրված բնութագիրը, սակայն, դատարանը հաշվի չի առել, որ ամբաստանյալի նման վարքագծի դրսևորումը՝ <բարեհամբյուր ու մարդամոտ լինելը>, նպաստել է վերջինիս կողմից տուժողի վստահությունը չարաշահելուն և խաբեությամբ գումարներ հափշտակելուն։
Հիշյալ հանգամանքը չի կարող մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք հանդիսանալ, առավել ևս, որ Դավիթ Եսայանը դատապարտվել է նույնաբնույթ հանցագործություն կատարելու համար։ Այնուհետև, դատարանը, ցանկանալով նվազեցնել ամբաստանյալի արարքի վտանգավորությունը և մեղմ պատիժ նշանակելու հիմնավորումներ գտնել, վերջինիս նախկինում խարդախության համար դատապարտված լինելու փաստը ներկայացրել է խեղաթյուրված կերպով, նշելով, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներում չի անցնում։
Քրեական գործի քննությամբ հիմնավորվել է, որ Դավիթ Եսայանը 2011 թվականի ապրիլի 18-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման է դատապարտվել 3/երեք/ տարի ժամկետով և կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը՝ փորձաշրջան է սահմանվել 2/երկու/ տարի ժամկետով, այսինքն՝ հիշյալ փաստը հերքում է դատարանի կողմից նշված ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներում չլինելու հանգամանքը և հիմնավորում է, որ ամբաստանյալը ոչ միայն չի ուղղվել փորձաշրջանի ընթացքում, այլ կատարել է նոր հանցագործություն։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթների, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-142/07 որոշման վկայակոչմամբ, բողոքաբերը նշել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելիս առաջին ատյանի դատարանը չի պահպանել հիշյալ որոշման պահանջները:
Ըստ բողոքաբերի` առաջին ատյանի դատավճռում ներկայացված բնութագիրը չի կարող նվազեցնել ամբաստանյալի վտանգավորության աստիճանը և չի կարող դրվել ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքում, առավել ևս, որ պայմանական փորձաշրջանի դատապարտված ամբաստանյալն իր համար անհրաժեշտ հետևություններ չի կատարել և շատ կարճ ժամանակ անց՝ դատապարտվելուց ուղիղ մեկ տարի հետո, կատարել է նույնաբնույթ այլ հանցագործություններ։
Փաստել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջները՝ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարած հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին, բնույթին, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին և բավարար չէ պատժի նպատակներն ապահովելու, սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, պատժի ենթարկված անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար, այսինքն՝ թույլ է տրվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա:
Վերոգրյալի հիման վրա մեղադրողը խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 26-ի դատական ակտը պատժի մասով փոփոխել, կատարված արարքի բնույթին և վտանգավորությանը համապատասխան Դավիթ Եսայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակել ազատազրկման ձևով պատիժ` 6/վեց/ տարի ժամկետով։
Ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանը գտել է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է: Անհասկանալի է, որ դատախազ Մ.Գեղամյանն առաջին ատյանի դատարանում պահանջել է 5 տարվա ազատազրկում, իսկ դատական ակտը բողոքարկել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման պահանջով: Փաստել է, որ մեղադրողի կողմից դա ոչ թե պատժաչափի փոփոխություն է` այլ թշնամանք:
Գործի քննությունն առաջին ատյանի դատարանում իրականացրել է դատավոր Պապոյանը, մեղադրողը եղել է Թ.Միրզաբեկյանը, իսկ գործի քննության վերջում գործով դատախազ է նշանակվել Մ.Գեղամյանը, իսկ դատավորն է եղել Մ.Մակյանը: Նշել է, որ վերջիններիս կողմից ոչ մի քրեական հարցաքննություն չի իրականացվել, և անմիջապես կայացվել է դատավճիռ:
Ամբաստանյալը նշել է, որ տուժող Անուշ Մկրտչյանն իր բողոքի մեջ նշել է իր անմեղ արարքի հակառակ պատկերը: Ըստ իրենց պայմանավորվածության` ինքը տուժողին տվել է 700.000 ՀՀ դրամ տարբեր ժամանակահատվածներում, սակայն տուժողը հրաժարվել է և նշել, որ ոչ մի լումա չի ստացել: Նշել է, քանի որ ինքը գտնվել է կալանավայրում, չի ունեցել հնարավորություն ապացուցելու այդ ամենը: Քննիչի կողմից ոչ մի հնարավորություն չի ընձեռնվել պարզաբանելու իրական ճշմարտությունը: Դատարանում վկաների միջոցով ապացուցվել է իրականությունը, սակայն մեղադրողն այդ ժամանակահատվածում ներկա չի եղել, և առաջնորդվել է մինչդատական վարույթում եղած հիմքերով:
Վերոգրյալի հիման վրա ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանը խնդրել է կայացնել ՀՀ քրեական օրենսգրքին և Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիային համապատասխան որոշում: Միաժամանակ խնդրել է ամբողջությամբ վերանայել քրեական գործը և բեկանել այն, քանի որ հանցագործություն առկա չէ, և վստահ է, որ իրեն դատապարտել են իր նախկին արարքի համար, սակայն հաշվի չի առնվել այն, որ ինքը նախկին արարքի համար 7 ամիս եղել է կալանավայրում, և դա ամբողջությամբ բավարար է ուղղվելու համար:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Անուշ Մկրտչյանի հետ ծանոթացել է ինտերնետ կայքի միջոցով, որտեղ նա տեղադրել էր իր «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 հ/հ ավտոմեքենան օրավարձով տալու հայտարարություն։ Զանգահարել է Ա. Մկրտչյանին և հանդիպել։ Հանդիպման ժամանակ զննել է «Աուդի 80» մակնիշի 04 OS 666 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և առաջարկել է ավտոմեքենան շահագործել օրավարձով՝ օրը 5.000 ՀՀ դրամ գումարով և ամեն շաբաթ Անուշ Մկրտչյանին է տվել 30.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես օրավարձ։ Դրանից հետո Անուշի հետ պայմանավորվել է գնել այդ մեքենան միաժամանակ վճարելով օրավարձ և մեքենայի գումար։ Ժամանակ առ ժամանակ Անուշին վճարել է, թե օրավարձը և թե մեքենայի գումարը։ Դրանից հետո Անուշից տոկոսով վերցրել է 120.000 ՀՀ դրամ գումար, որը վերադարձրել է։ Ինչ վերաբերվում է 1000 ԱՄՆ դոլարին, ապա Անուշից խնդրել է, որպեսզի իր համար տոկոսով գումար ճարի և Անուշի ընկերուհուց վերցրել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 400 ԱՄՆ դոլարը տվել Է Անուշ Մկրտչյանին երեխայի ուսման վարձը վճարելու համար, իսկ 600 ԱՄՆ դոլարով վերանորոգել է մեքենան։ Հայտնել է, որ ինքը հաճախակի գումարներ է տվել Անուշ Մկրտչյանին, սական ստացականներ չի վերցրել։
Նշել է նաև, որ մեքենան վաճառել է Վազգենին, թաքցնելով, որ մեքենան պատկանում է Անուշ Մկրտչյանին։ Հետագայում Վազգենը մեքենան վաճառել է Ֆյոդոր Հարությունյանին։ Ինքը զանգահարել է Ֆյոդոր Հարությունյանին և նրանից տեղեկացել է, որ մեքենայի գումարից պարտք է մնացել 2500 ԱՄՆ դոլար։ Պայմանավորվել է Անուշի հետ որպեսզի 2500 ԱՄՆ դոլար վճարելու դեպքում մեքենան ձևակերպեն Ֆյոդորի անվամբ, սակայն Ֆյոդորը գումար չի ունեցել, որի պատճառով էլ չեն ձևակերպել։ Ինչ վերաբերվում է ճաղավանդակներին, ապա դրանք վերցրել է Անուշ Մկրտչյանից՝ պայմանով, որ մեքենայի գումարը վերադարձնելուց հետո դրա գումարը ևս վերադարձնի, սակայն դա նույն պես չի վերադարձրել, քանի որ աշխատանք չի ունեցել։
Ամբաստանյալը հայտնել է, որ Անուշ Մկրտչյանից վերցրել է ընդհանուր 3500 ԱՄՆ դոլար, որից վերադարձրել է մոտ 700.000 ՀՀ դրամը։ Տուժող Անուշ Մկրտչյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը չի ընդունել հայտնելով, որ այն անհիմն է։
Տուժող Անուշ Մկրտչյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինտերնետ կայքում հայտարարություն է տվել, որ վաճառում է իրեն պատկանող «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 հ/հ ավտոմեքենան 3.000 ԱՍՆ դոլար գումարով։ Դավիթ Եսայանն ընկերների հետ միասին գալով իրենց տուն ստուգել է ավտոմեքենայի տեխնիկական վիճակը, վարել է ավտոմեքենան և հավանելուց հետո առաջարկել է այն գնել 300 ԱՄՆ դոլարով՝ մաս-մաս վճարելու պայմանով։ Համաձայնվել է Դավիթ Եսայանի առաջարկած պայմանին նշված ավտոմեքենան վաճառել է նրան։ Դրա հետ կապված Դավիթ Եսայանը գրել է պարտավորագիր։ Ավտոմեքենան գնելուց հետո Դավիթ Եսայանը տարբեր պատճառաբանություններով չի վճարել գումարը։ 2012 թվականի հուլիս ամսվա ընթացքում երբ պահանջել է Դավիթ Եսայանից ավտոմեքենայի համար գումար վճարել, Դավիթ Եսայանը հայտնել է, որ 2012 թվականի հունիս ամսին ԼՂՀ-ում ավտոմեքենան վթարի է ենթարկել և այդ պատճառով գումար չի կարող վճարել, ավելին` ավտոմեքենան վերանորոգելու պատրվակով Դավիթ Եսայանն իրենից խնդրել է պարտքով գումար՝ մեքենան շուտ վերանորոգելու նպատակով։ Սակայն վերցնելով այդ գումարը՝ նույնպես չի վերադարձրել։ Դրանից բավականին ժամանակ հետո Դավիթ Եսայանի վարած մեկ այլ մեքենայով գնացել են Իջևան քաղաքում գտնվող իրեն պատկանող առանձնատուն։ Առանձնատան բակում նկատել է մետաղյա ճաղավանդակներ և իրենից խնդրել է այդ ճաղավանդակները հողամասը պարսպապատելու նպատակով՝ դրանց գումարը նույնպես մաս-մաս վճարելու նպատակով։ Դրանից հետո կատարվածի մասին ոստիկանությունում հաղորդում է տվել։
Տուժողն իր ցուցմունքում նշել է նաև, որ Դավիթի հետ պայմանավորվել էին ավտոմեքենան նրան տալ մաս-մաս` ամսական 200 ԱՄՆ դոլար վճարելու պայմանով, սակայն Դավիթն իրեն երբևիցե գումար չի վճարել։ Առաջին ամիսը լրանալուց հետո, ինքը 10 օրը մեկ զանգահարել է և պահանջել գումարը, սակայն Դավիթն ամեն անգամ տարբեր պատճառաբանություններով չի վճարել։ Երկրորդ անգամ Դավիթն իրենից խնդրել է 1.000 ԱՍՆ դոլար գումար մեքենան վերանորոգելու համար, որը նույնպես չի վերադարձրել։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Դավիթն իր մեքենան ապամոնտաժելու միջոցով վաճառել է։
Նշել է, որ Դավիթ Եսայանը մի քանի անգամ իր փոխարեն կատարել է վճարումներ` 9000 ՀՀ դրամ կոմունալ վճարումներ, 70.000 ՀՀ դրամ գրավատան տոկոսի գումար և 17.000 ՀՀ դրամ այլ գումար։ Տուժողը հայտնել է, որ իրեն պատճառվել է 5000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամի չափով վնաս, որից Դավիթ Եսայանը վերադարձրել է 98.000 ՀՀ դրամը։
Տուժողին դատարանում բացատրվել է քաղաքացիական հայց ներկայացնելու կարգը և իր իրավունքը և վերջինս 09.11.2013 թվականին ընդդեմ ամբաստանյալի ներկայացրել է քաղաքացիական հայց, խնդրելով նրանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 6.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
Վկա Արուսյակ Խլխլյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ տուժող Անուշ Մկրտչյանն իր մտերիմ ընկերուհին է։ Կոնկրետ օրը չի հիշում, երբ գտնվել է Անուշ Մկրտչյանի բնակարանում, այնտեղ են եղել նաև Դավիթ Եսայանը ընկերոջ` Արտակի հետ։ Նշել է, որ Անուշ Մկրտչյանից տեղեկացել է, որ Դավիթ Եսայանին է վաճառել իր մեքենան՝ գումարը մաս-մաս վճարելու պայմանով։ Երբ գտնվել է Անուշենց տանը, լսել է, որ Դավիթն Անուշից գումար է խնդրել մեքենան վերանորոգելու համար։ Գումարը վերցնելու պահին ինքը զբաղված է եղել և չի տեսել, թե Անուշ Մկրտչյանը ինչքան գումար կամ ինչ թղթադրամներ է տվել Դավիթին, սակայն լսել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումարի մասին։ Տեղյակ է, որ Դավիթ Եսայանը ոչ մեքենայի գումարն է վերադարձրել, ոչ էլ մեքենան վերանորոգելու համար վերցրած գումարը։
Վկա Արտակ Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Դավիթ Եսայանին, ով հանդիսանում իր ընկերը։ Դավիթ Եսայանից տեղեկացել է, որ Անուշ Մկրտչյանից վերցրել է «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 պ/հ մեքենա օրավարձով այն շահագործելու նպատակով։ Դրանից հետո կրկին Դավիթից տեղեկացել է, որ այդ մեքենան գնել է գումարը մաս-մաս վճարելու պայմանով։ Այնուհետև, ԼՂՀ-ում Դավիթն այդ մեքենայով վթարի է ենթարկվել։ Իր անձնական մեքենայով մի անգամ Դավիթի հետ միասին գնացել է Անուշենց տուն, որտեղ Դավիթը Անուշից վերցրել է 1000 ԱՄՆ դոլար ավտոմեքենան վերանորոգելու համար, որից նույն պահին 400 ԱՄՆ դոլարը վերադարձրել է Անուշ Մկրտչյանին, որպես մեքենայի օրավարձի գումար։ Իր գիտենալով Դավիթն այդ մեքենան վաճառել է, սակայն չգիտի, թե գումարը վերադարձրել է Անուշին, թե` ոչ։ Նշել է, որ Անուշն այդ 1000 ԱՄՆ դոլարը Դավիթին տվել էր ամսական 10 տոկոս տոկոսադրույքով, որի վերաբերյալ ստացական են գրել, որի տակ ստորագրել է նաև ինքը։ Տեղյակ է նաև, որ Անուշն այդ 1000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերցրել էր ընկերուհուց։ Դրանից հետո Դավիթի խնդրանքով «Գազել» մակնիշի մեքենայով գնացել են Իջևան քաղաք, որտեղ Անուշենց տանից բեռնել են 10 հատ վանդակաճաղեր և տեղափոխել Զվարթնոց, որից հետո ինքը գնացել է իր գործերով։
Վկա Վազգեն Ավոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ կոնկրետ օրը չի հիշում Դավիթ Եսայանից գնել է «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 պ/հ ավտոմեքենան՝ 600.000 ՀՀ դրամ գումարով։ Նշված ավտոմեքենան գնելուց հետո վերավաճառել է Ֆյոդոր Հարությունյանին՝ 3500 ԱՄՆ դոլար գումարով՝ մաս-մաս վճարելու պայմանով, սակայն նա իր գումարը չի տվել։
Վկան նշել է, որ այդ մեքենան գնելուց հետո եղել է ոչ բարվոք վիճակում, սակայն դժվարությամբ վարել է և ընթացքում վերանորոգել է։ Նշել է, որ այդ մեքենան իր վիճակով համապատասխանել է իր տված 600.000 ՀՀ դրամ գումարին։ Դավիթ Եսայանը հայտնել է, որ մեքենան պատկանում է ազգականին, ով գտնվում է արտերկրում հանգստանալիս և երբ ժամանի ՀՀ այն կձևակերպի իր անվամբ։ Մեքենան երեք ամիս վարելուց հետո վաճառել են մեկ այլ անձի։ Դրանից հետո ոստիկանությունից պարզել է, որ Դավիթ Եսայանն այդ մեքենան այլ անձից է գնել, սակայն գումարը չի տվել, որի պատճառով էլ այդ մեքենան վերցրել են։
Վկա Ֆյոդոր Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի նոյեմբերի 29-ին Վազգեն Ավոյանից 3.000 ԱՍՆ դոլար գումարով գնել է «Աուդի մակնիշի» 04 OS 666 պ/հ ավտոմեքենան՝ գումարը մաս-մաս վճարելու պայմանով, որի վերբերյալ գրել է ստացական։ Ավտոմեքենայի գումարը վճարելուց հետո Վազգեն Ավոյանը պարտավորվել է ավտոմեքենան վերաձևակերպել իր անվամբ, սակայն մեքենայի սեփականատերը ՀՀ-ից բացակայելու պատճառով իր անվամբ չի գրանցել։ Նշել է, որ մեքենան գնելու ժամանակ այն եղել է ոչ բարվոք վիճակում։ Հետագայում, երբ հրավիրել են ոստիկանություն, այնտեղ տեղեկացել է, որ ավտոմեքենան պատկանում է ոչ թե Վազգեն Ավոյանին, այլ Անուշ Մկրտչյանին։ Դրանից հետո զանգահարել է Վազգենին, ով պատասխանել է, որ մեքենան պատկանում է Դավիթին և հավաստիացրել է, որ խնդիր չկա. կվերաձևակերպեն իր անունով, սակայն այպես էլ չեն ձևակերպել։
Ըստ դատահետքաբանական և դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 16401302 եզրակացության՝ հետազոտման պահին փորձաքննությանը տրամադրված «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 հ/հ ավտոմոբիլի, մասնավորապես առջևի վահանի ու շարժիչի ծածկոցի վրա առկա են կոշտ առարկաների հետ փոխազդեցության մեջ մտնելուն բնորոշ վնասվածքներ և հետքեր։
Փորձաքննությանը տրամադրված «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 հ/հ ավտոմոբիլի շարժիչի ծածկոցից, առջևի աջակողմյան և ձախակողմյան անվաթևերից վերցված ներկածածկույթի նմուշները վերաներկված չեն, սակայն միայն ավտոմոբիլի շարժիչի ծածկոցի առջևի ձախ անկյունային հատվածը և առջևի ձախ անվաթևի առջևի եզրը վերաներկված են։ Որոշել վերաներկման վաղեմությունը հնարավոր չէ՝ գիտականորեն մշակված մեթոդիկայի բացակայության պատճառով։
Փորձաքննությանը տրամադրված «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 հ/հ ավտոմեքենայի առկա վիճակի շուկայական արժեքը, 2012 թվականի ապրիլի 30-ի դրությամբ ՀՀ գործող շուկայական գներով, կարող էր կազմել 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ։

Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ԼՂՀ Քաշաթադի ՇՈԲ-ից ստացված հեռախոսագրի համաձայն` Դավիթ Եսայանի կողմից 16.06.2012 թվականից մինչև 25.12.2012 թվականը «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 պ/հ ավտոմեքենայով Բերդաձոր-Վակունիս ավտոճանապարհին վթարի ենթարկվելու փաստ, ինչպես շրջբաժնում, այնպես էլ ՃՈ-ում չի արձանագրվել։
Դավիթ Եսայանի կինը՝ Անահիտ Սամվելի Համբարձումյանը, հայտարարել է, որ Դավիթ Եսայանը վերը նշված ավտոմեքենայով երբևիցե ԼՂՀ տարածք չի մտել։
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված` ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի վերաբերյալ պահանջագիրը, նրա վերաբերյալ բնութագիրը, պարտավորագրերը և ստացականը, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.02.2011 թվականի դատաճիռը, ՀՀ Արդարադատության նախարարության կողմից տրված տեղեկանքը և ՃՈ հատուկ պահպանվող տարածք ի պահ տված «Աուդի» մակնիշի 04 OS 666 հ/հ ավտոմեքենան ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց և կցվել են գործին:
Դատարանը, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարել Դավիթ Եսայանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարումը:
Վերաքննիչ դատարանն ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, հանգում է այն հետևության, որ դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքներ` հիմնավոր են և բխում են ինչպես գործող օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի հանցավոր արարքի որակման առումով հիմնավոր հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության և գնահատման է ենթարկել գործի լուծման համար անհրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի արարքներին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման, ուստի այդ առումով դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան, հետևաբար ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին և այդ առթիվ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Դատական ակտի ուսումնասիությունը ցույց է տալիս, որ դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առել Էջմիածին քաղաքի Օրջոնիկիձե փողոցի թիվ 25 շենքի թաղային լիազոր` Յ.Հովսեփյանի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի. «Դավիթ Խաչատուրի Եսայանը 2010 թվականից առանց գրանցման ժամանակավոր բնակվում է Էջմիածին քաղաքի Օրջոնիկիձե փողոցի թիվ 25 շենքի թիվ 14 բնակարանում։ Նա աշխատում է և հնարավորության սահմաններում օգնում եղբոր ընտանիքին։ Քանի որ եղբայրը բացակայում է ՀՀ-ից նա իր վրա է վերցրել եղբոր երեխաների խնամքը։ Բարեհամբյուր, մարդամոտ երիտասարդ է»։
Որպես ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի անձը բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում երկու անգամ դատապարտված` վերջին անգամ՝ 18.04.2011 թվականին Արաբկիր և Քանաքեռ Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկման 3 տարի ժամկետով, կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և փորձաշրջան է սահմանվել 2 տարի ժամկետով, վերոգրյալ հանցագործությունները կատարելիս ամբաստանյալը գտնվել է պայմանական փորձաշրջանի մեջ։
Դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Միևնույն ժամանակ, դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է` հանցագործությունները կատարելու ռեցիդիվը։
Դատարանը վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, և նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համապատասխան դրույթները, գտել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է նշանակվի պատիժներ ազատազրկման ձևով` որպիսի պատիժները նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի հարցին, դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա մոտ առկա է հանցանքի կատարման ռեցիդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ կետի՝ փորձաշրջանի ընթացքում անձի կողմից միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապեu ծանր դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում դատարանը վերացնում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և պատիժ նշանակում uույն oրենuգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեuված կանոններով ... ։
Ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանն իրեն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված միջին ծանրության արարքը կատարել է 2012 թվականի ապրիլի 30-ին, այսինքն այն ժամանակահատվածում, երբ գտնվել է 18.04.2011 թվականի Արաբկիր և Քանաքեռ Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով սահմանված փորձաշրջանի մեջ։
Հիմք ընդունելով վերը նշվածը դատարանը գտել է, որ պետք է վերացնել ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ 18.04.2011 թվականի Արաբկիր և Քանաքեռ Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով սահմանված պատժի պայմանականորեն չկիրառումը և պատիժ նշանակել նույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով։
Դատարանը փաստել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով` դատավճիռների համակցությամբ, համաձայն որի՝ եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բավարար չափով հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, վերջինիս անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, ուստի մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն այդ առումով պետք է մերժել:
Տվյալ դեպքում, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ թեև դատական ակտում դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը բացասական բնութագրող հանգամանք, արձանագրել է, որ վերջինս ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, սակայն հիշյալ հանգամանքի վերաբերյալ դատավճռի շարադրանքը ցույց է տալիս, որ տեղի է ունեցել համակարգչային վրիպակ, քանի որ նշելով հիշյալ հանգամանքը, դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալը նախկինում երկու անգամ դատապարտված է` վերջին անգամ՝ 18.04.2011 թվականին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկման 3 տարի ժամկետով, կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և փորձաշրջան է սահմանվել 2 տարի ժամկետով, վերոգրյալ հանցագործությունները կատարելիս ամբաստանյալը գտնվել է պայմանական փորձաշրջանի մեջ։
Այդ մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դիտել է հանցագործության ռեցիդիվը:
Այս պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատական ակտում տեղ գտած հիշյալ վրիպակն ինքնին չի կարող հիմք հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու համար:
Ինչ վերաբերվում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկին այն մասին, որ դատական ակտում ներկայացված բնութագիրը չի կարող նվազեցնել ամբաստանյալի վտանգավորության աստիճանը և չի կարող դրվել ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքում, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Այս պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանն իրավաչափորեն` որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ հիշատակել է նրա բնակության վայրից տրված բնութագիրը և ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է համաչափ պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ արձանագրում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս դատարանի կողմից քրեադատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 26-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Դավիթ Խաչատուրի Եսայանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Մ.Գեղամյանի և ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալ Դավիթ Եսայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ




















ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ


Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ