Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0146/01/13
Վիճակագրական տողի համար :
6.1
Պատասխանող
Արամ Վարդանյան
Արամ Վարդանյան Ժորայի
Արամ Վարդանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մնացական Մարտիրոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Ելիզավետա Դանիելյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մնացական Մարտիրոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Ելիզավետա Դանիելյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2013-12-09 | 14:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-09-20 | 11:30 | 4 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2013-09-19 | 12:00 | 4 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-09-09 | 15:00 | 4 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-08-29 | 12:00 | 4 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-08-26 | 12:00 | 4 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0146/01/13
նախագահող դատավոր` Մ.Մարտիրոսյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
9 դեկտեմբերի 2013թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Պապոյանի
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.Վարդանյանի
Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 15107209 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2. 2009թ. դեկտեմբերի 21-ին Արամ Ժորայի Վարդանյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
3. Նույն օրը մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզումը:
4. 2009թ. դեկտեմբերի 22-ին Արամ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
5. Քննիչի 2010թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ, թիվ 15107209 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի, ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև մեղադրյալ Կ.Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/1 համարը:
6. 2010թ. հունիսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ և մինչև մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի հայտնաբերվելը:
7. Քննիչի 2010թ. հունիսի 11-ին որոշմամբ Ա.Վարդանյանի կողմից 5,65 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելու և իր ննջասենյակի պահարանում ապօրինի պահելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
8. 2013թ. հունիսի 20-ին մեղադրյալ Ա.Վարդանյանը հայտնաբերվել է:
9. Քննիչի 2013թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
10. Քննիչի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործից անջատվել է ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև Կ.Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/2 համարը:
11. 2013թ. օգոստոսի 2-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետև նաև` Դատարան):
12. Առաջին ատյանի դատարանն իր 20.09.2013թ. դատավճռով վճռել է`
<<Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. հունիսի 20-ից:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, թողնել առանց քննության:
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը:>>:
13. Առաջին ատյանի դատարանի 20.09.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանը:
14. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 1-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
15. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
16. Արամ Ժորայի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա` առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը: Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ:
Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով, ուսումնասիրել և պարզել են, որ Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանը հարևանությամբ գտնվող հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթությունում, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան:
2009թ. դեկտեմբերի 3-ին` ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա` կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները: Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների` նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի` Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
17. Վերաքննիչ բողոքները բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 դատավճիռը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, այն կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության 3, 14, 18, 19, 21 և 22-րդ հոդվածների, Մարդու իրավունքների և հիմնանարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և նույն հոդվածի 3-րդ մասի <<ժ>> կետի, ինչպես նաև քրեական նյութական և դատավարական իավունքի բազմաթիվ նորմերի խախտմամբ, հետևաբար ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ, 14-րդ, 18-19-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 365-րդ, 360-րդ, 124-127-րդ հոդվածները` նշել է, որ վկայակոչած իրավանոմերի իմաստով Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիռը պատճառաբանված չէ: Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, որոնց վրա հղում է կատարել դատարանը, ինչպես առանձին առանձին վերցրած, այնպես էլ իրենց համակցության մեջ, չեն հիմնավորում Ա.Վարդանյանի մեղսակցությունը կատարված հանցագործությանն ընդհանրապես և նրա մեղքը` տուժող Գ.Փիլիպոսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու միջոցով առանձնապես խոշոր չափի գուքի հափշտակություն կատարելու մասին առաջադրված մեղադրանքում:
Դատարանն Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատված է համարել գործով տուժող, այժմ հանգուցյալ Գ.Փիլիպոսյանի նախաքննական, ինչպես նաև վկա, նրա անչափահաս որդու` Արմեն Փիլիպոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնին տված հաղորդման հիման վրա նախաքննության կատարման ընթացքում նույն բաժնի աշխատակիցներից իրենց հայտի է դարձել, որ 03.12.2009թ.-ին ժամը 05:00-ի սահմաններում պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ իրենց բնակարանում գտնվող մետաղյա պահարանից 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերի հափշտակությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետին, 106-րդ հոդվածին` նշել է, որ պաշտպանական ճառում արտահայտել և այժմ էլ պնդում է այն դիրքորոշումը, որ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքներն այն մասին, որ իրավապահ մարմնի գործողության տարածքում և այդ մարմնի աշխատակիցների խոսակցություններից կամ թեկուզ կոնկրետ վարույթ իրականացնող մարմնից ստացած տեղկությունն այն մասին, որ հանցագործություն, տվյալ դեպքում իրենց նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողներից մեկը եղել է Ա.Վարդանյանը, չի կարող ճանաչվել որպես ապացույց և դրվել մեղադրանքի ու դատավճռի հիմքում, այսինքն` հանդիսանալ թույլատրելի և վերաբերելի ապացույց:
Նշված իրավանորմերի իմաստով տուժողի և վկայի վերը նշված ապացույցներում կոնկրետ վկայակոչված չէ ավազակային հարձակմանը Ա.Վարդանյանի մասնակցության կամ նրա կողմից այն անձամբ կատարելու վերաբերյալ տուժողի ու վկայի ստացած տեղեկատվությունների աղբյուրը, հետևաբար դրանք սույն գործով վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներ չեն: Այսինքն` դատարանը խախտելով ապացույցների հավաքման, ստուգման, օգտագործման և գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127 հոդվածների պահանջները, Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների դատարանում չբացահայտված անհայտ աղբյուրից ստացված տեղեկության հիման վրա տրված ցուցմունքներին տվել է ապացուցողական նշանակություն:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի 1-ին մասը` նշել է, որ սույն իրավանորմի իմաստով ավազակային հարձակման հանգամանքների, այն կատարած անձանց գործողությունների կոնկրետ նկարգրության վերաբերյալ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքները Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի մասով` նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելիս գուցեև վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներ են եղել, քանի որ հանցագործությունը նրանց կողմից կատարված լինելու մասին ոստիկանության աշխատողներից լսելուց բացի, տուժողն ու նրա որդին ճանաչել են վերջիններիս և առերես հարցաքննվել նրանց հետ: Մինչդեռ տուժողի ու նրա որդու վերը նշված ցուցմունքները չեն կարող գնահատվել որպես կատարված հանցագործությանը Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույց, քանի որ դեպքից գրեթե անմիջապես հետո վերջինս բերման է ենթարկվել և ճանաչման ներկայացվել տուժողին ու նրա որդուն, որին առաջինը չի ճանաչել, իսկ երկրորդը, թեև Ա.Վարդանյանի աչքերն ու քիթը նմանեցրել է ավազակային հարձակումը կատարած դիմակավոր անձին, սակայն հաստատապես չի պնդել որ դա նույն անձն է, որի պատճառով Ա.Վարդանյանը բաց է թողնվել:
Բացի այդ, երբ հետագայում, Ա.Վարդանյանը հայտնաբերվել էր, վարույթն իրականացնող մարմինը նախաքննության ընթացքում վերջինիս և Արմեն Փիլիպոսյանին առերես չի հարցաքննել, հավանաբար մտավախություն ունենաով, որ Ա.Փիլիպոսյանը Ա.Վարդանյանին առերես մեղադրող ցուցմունքներ չի տա կամ նրա մեղադրող ցուցմունքները կհերքվեին Ա.Վարդանյանի այլուրեքություններով ու պատճառաբանություններով, որն էլ իր հերթին կթուլացներ մեղադրանքի հիմքերն ու հիմնավորումները:
Վերը նշվածները հաշվի առնելով` Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով, ավազակային հարձակում կատարած անձանցից մեկի Ա.Վարդանյանի հանդիսանալը ոստիկանության աշխատոեղներից լսելու մասին դատաքննությամբ հետազոտված տուժողի ու նրա որդու ցուցմունքներն ապացույցների շարքից հանելու փոխարեն, դրանց տվել է ապացուցողական նշանակություն, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջները և արդյունքում հանգել սխալ հետևության:
Տուժող Գ.Փիլիպոսյանին և նրա որդուն, վկա Ա.Փիլիպոսյանին իր պաշտպանյալ Ա.Վարդանյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին 05.12.09թ.-ի արձանագրությունները, որոնք դատարանը դիտել է մեղսագրված արարքում Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմնավորող ապացույցներ, նույնպես հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Հանցագործությունից գրեթե անմիջապես հետո Ա.Վարդանյանը ճանաչման է ներկայացվել տուժողին ու նրա որդուն: Նրանից տուժողը Ա.Վարդանյանին ընդհանրապես չի ճանաչել, իսկ Ա.Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ վերջինիս աչքերը և քիթը նմանեցնում է ավազակային հարձակում կատարած դիմակավոր անձի աչքերին և քթին, սակայն հստակ չի կարող պնդել, որ Արամ Վարդանյանն է հանդիսանում է իրենց բնակարան ներխուժած դիմակավոր անձը:
Նույն վկան, Ա.Վարդանյանի հայտնաբերումից հետո, արդեն չափահաս տարիքում, սույն գործի դատաքննության ժամանակ կրկին վերահաստատել է իր դիքորոշումն այն մասին, որ ինքն ընդհամենը Ա.Վարդանյանի աչքերն ու քիթն է նմանեցրել ավազակայնի հարձակումը կատարած դիմակավոր անձի համապաատասխան մասերին, սակայն դարձյալ պնդել է, որ հաստատապես չի կարող ասել, որ դրանք նույն անձինք են:
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը` նշել է, որ Դատարանը, խախտելով վերը նշված իրավանորմերի պահանջները, Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռը կայացրել է անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358, 360 և 365 հոդվածների խախտմամբ և 03.12.2009թ.-ին տեղի ունեցած ավազակային հարձակմանը մասնակից` դիմակավորված անձի ինքնության վերաբերյալ նախաքննության և անչափահաս, իսկ դատաքննության ժամանակ` չափահաս վկա Ա.Փիլիպոսյանի ենթադրություններն ու չփարատված կասկածները մեկնաբնել է ի վնաս ամբաստանյալի:
Բացի այդ, քանի որ նախաքննական մարմինը, բացի վերը նշված /տուժողի և վկայի ցուցմուքներ, անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններ/ քննչական գործողություններից, այլ գործողություններով, իսկ դատարանը` պատշաճ ընթացակարգով կատարված դատաքննությամբ չեն պարզել անձի նույնացման համար անհրաժեշտ այլ` /քայլվածքի, մարմնակառուցվածքի, հասակի և այլն/ առանձնահատկությունները, որոնք անրաժեշտ, գուցէ և բավարար կլինեին նույնացնել դիմակավորին Ա.Վարդանյանի հետ կամ բացառել այդ հանգամանքը, ապա միայն աչքերի և քթի նմանությունների վերաբերյալ կցկտուր ենթադրություններով դատավարական գործողության վերը նշված արձանագրությունն այլ ապացույցների համադրման արդյունքում որևէ կերպ չեն փարատել մեղադրանքի կողմի և դատարանի կասկածներն առ այն, որ իր պաշտպանյալն ու դիմակավոր հանցագործը նույն անձինք են: Սակայն և մեկը և մյուսն այդ չփարատված տեղեկությունը մեկնաբանել են ի վնաս իր պաշտպանյալի, որը կարծում է, որ վերադաս ատյանի կողմից պատշաճ իրավական գնահատման կարժանանա: Նախաքննական մարմինը մերժել էր Ա.Վարդանյանին և վկա Ա.Փիլիպոսյանին առերես հարցաքննելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի միջնորդությունը, հավանաբար մտավախություն ունենալով, որ այդ քննչական գործողությամբ չփարատված կասկածների նժարը էլ ավելի կթեքվեր դեպի պաշտպանական կողմը: Նախաքննական մարմինը մերժել էր նաև բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Վարդանյանից վերցված նրա բջջային հեռախոսով կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների հիման վրա օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի քննություն կատարելու միջնորդությունը` պատճառանբանելով, որ օրենքով սահմանված կարգով ստացված այդ տվյալների ստուգմամբ արդեն իսկ հիմնավորվել ու ապացուցվել է, որ դեպքին նախորդող, դեպքի ժամանակ և դրանից հետո Ա.Վարդանյանի վերը նշված հեռախոսահամարից Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հեռախոսահամարներին և հակառակ ուղղությամբ հեռախոսազանգեր չեն արձանագրվել, Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի տվյալ ժամակաշրջանի ակտիվ և փոխադարձ հեռախոսազանգերի համեմատ: Բացի այդ տվյալ ժամականշրջաններում Ա.Վարդանյանը մշտապես գտնվել է Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցն ու դրա հարակից տարածքը սպասարկող հեռաշտարակի սպասարկման գոտում:
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարանում հետազոտվել են ոչ միայն Ա.Վարդանյանի, Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները, այլև պաշտպանական կողմի վերը նշված միջնորդությունը մերժելու մասին որոշումը, սակայն դատական ակտում այդ ապացույցները հետազոտելու վերաբերյալ հետևություններ չեն արվել և դրանց իրավական գնահատական չի տրվել: Դա հավանաբար այն պատճառով, որ դրանց վերլուծությունն ու իրավական գնահատումը կբացառեին Ա.Վարդանյանի մեղքը կատարված հանցագործության մեջ և նրա մեղսակցությունն ընդհանրապես:
Այս առումով դատավճռով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ կետի պահանջը:
Դատարանը հաշվի չի առել նաև մեղադրանքի կողմից թույլ տրված այս նորմի խախտման հանգամանքը, որի ուժով դատարանը պետք է կատարված նախաքննությունն այս առումով համարեր թերի, ոչ բազմակոմանի և ոչ օբկտիվ, իսկ չփարատված կասկածները մեկնաբարեր հօգուտ պաշտպանյալի:
Իր պաշտպանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքում դատարանը հաստատված է համարել նաև` 03.12.2009թ. դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, 06.12.2009թ. տուժող Գագիկ Փիլիպոսյաի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, 15.12.2009թ. կասկածյալ Կ.Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126, 127 հոդվածները` նշել է, որ մեղադրական եզրակացության մեջ` նախաքննական մարմինը և դատավճռում` դատարանը, դեպքի վայրի զննության և Գ.Փիլիպոսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, չպետք է ընդգրկեին Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույցների մեջ, քանի որ դրանցում նշված տվյալները կատարված հանցագործության մեջ Ա.Վարդանյանի մասնակցությունը հաստատող որևէ փաստական հանգամանք չեն պարունակում: Դրանք դեպքի վայրի և հանցագործների գործողությունների նկարգրություններ են:
Ինչ վերաբերվում է Կ.Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությանն, ապա վարույթն իրականացնող մարմինները, այդ թվում դատարանը, աղավաղված են ներկայացրել դրա բովանդակությունը: Կ.Միքայելյանը մատնացույց անելով Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան մուտք գործելու, այնտեղ տուժողի ու նրա որդու նկատմամբ բռնի գործողություններ կատարելու և դրանց արդյուքում դրամն ու ոսկյա զարդերը հափշտակելու հանգամանքերը, ոչ մի տեղ չի նշել Մ.Մեսրոպյանի ու Ա.Վարդանյանի անունները, ինչպես նաև նրանցից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողություններից թեկուզև մեկը, մինչդեռ վարույթն իրականացնող մարմինները Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմնավորելու նպատակով, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127 հոդվածների պահանջները, օբյեկտիվ գնահատման չեն արժանացրել սույն ապացույցը և աղավաղելով դրա բովանդակությունը` դրան հաղորդել են մեղադրական ապացուցի նշանակություն: Դատավճռում այն ձևակերպվել է հետևյալ տեսքով` <<..որոնց համաձայն` Կ.Միքայելյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է իր, Արամ Վարդանյանի և Մելիք Մեսրոպյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները>>:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետին` նշել է, որ բողոքարկվող դատական ակտով իր պաշտպանյալի մեղքը դատարանը հաստատված է համարել նաև դատապարտյալ, այժմ հանգուցյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ:
Կարելի է ասել, որ մեղադրանքի կողմի և դատարանի համար սույն ապացույցը հաղթաթղթի նշանակություն է ունեցել, քանի որ դրանք Ա.Վարդանյանին մեղսագրվող արաքում միակ ուղղակի տրված վկայություններն են: Սակայն, եթե փաստենք, որ որպես կասկածյալ, մեղադրյալ և ամբաստանյալ հարցաքննվելիս Կ.Միքայելյանն ամեն անգամ տվել է հակասական ցուցմունքներ` հանցագործությանը ինչպես Ա.Վարդանյանի և Մ.Մեսրոպյանի, անպես էլ տուժողի որդու` Ա.Փիլիպոսյանի մասնակցության վերաբերյալ, ապա սույն ապացույցը դեպքի վայրի զննության հետ համադրելիս ավազակային հարձակման իրականացման մեջ հաստատում է ավելի շատ և ավելի շուտ տուժողի որդու մեղսակցությունը, քան Ա.Վարդանյանի: Ասվածը հիմավորվում է ոչ միայն Կ.Միքայելյանի վերը նշված ցուցմունքներով, այն մասին, որ ըստ իր հանցակիցների հավաստման տուժողի որդին պետք է բաց թողներ հոր ննջասենյակի պատուհանը: Անհրաժեշտ է փաստել, որ դեպքի վայրի զննության արձանագրության մեջ ննջասենյակի պատուհանի այն փեղկը, որտեղով մուտք են գործել հանցագործները, արտաքին ազդեցության կամ վնասվածքի հետքերի վրա, որտեղից հանցագործները ներս են մտել, արտաքին ներգործության հետք չի պարունակում: Սա նշանակում է, որ պատուհանն իրոք նախապես բաց է թողնվել հանցագործության կատարումը հեշտացնելու համար, որով հաստատվում է Կ.Միքայելյանի ցուցմունքները, հետևաբար, եթե վարույթն իրականացնող մարմնի համար ապացուցված չէ տուժողի որդու մեղքը կատարված հանցագործության մեջ, նրա մասնակցությունը հատատող բավարար ապացույցների առկայության պայմաններում /Կ.Միքայելյանի և Արմեն Փիլիպոսյանի ցուցմունքները, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, Գագիկ Պիլիպոսյանի 03.12.2013թ. սկզբնական ցուցմունքն այն մասին, որ առաջին հանցագործն իրեն անհասկանալի պատճառով ննջասենյակից հանել է միջանցք, իսկ որի ընթացքում մյուսները որդուն տարել են իր ննջասենյակ, որտեղից որևէ ձայն աղմուկ կամ սպառնալիք չի լսվել, իսկ երբ որդին ազատել է իրեն կապանքներից, հայտնել է, որ սպառնալիքի ազդեցության տակ, ինքը բացել է մետաղյա պահարանի դռներն ու փողն ու ոսկյա զարդերը հանձնել հանցագործներին: Այս հանգամանքը կասկածելի է թվացել նույնիսկ հորը, որը սակայն պաշտպանության տակ առնելով որդուն, փոխել է իր վերը նշված ցուցմունքը/:
Բացի այդ, նկատի ունենալով, որ Ա.Վարդանյանն իր վերաբերյալ գործի նախաքննության ընթացքում, դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի մահվան պատճառով հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու իր վերաբերյալ մեղադրական ցուցմունք տված վերը նշված անձին, պաշտպանական կողմը միջնորդել էր այն հանել ապացույցների շարքից, որպես <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <<ժ>> ենթակետով սահմանված ամբաստանյալի իրավունքի խախտմամբ ապացույցների շարքում ընդգրկված ապացույցի: Սակայն դատարանը ոչ իրավաչափորեն մերժել է սույն միջնորդությունը` պատճառանբանելով, որ նախաքննության ընթացքում թաքնվելով վարույթն իրականացնող մարմինից Ա.Վարդանյանն ինքն իրեն զրկել է Կ.Միքայելյանին հարցաքննելու հնարավորությունից: Դատարանի սույն պատճառաբանությունն անհիմն է և հակասում է վերը նշված միջազգային իրավանորմի իմպերատիվ պահանջին: Այն հակասում է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջներին: Պաշտպանյալի կողմից իր պաշտպանության իրականացման եղանակը, չի կարող վատթարացնել նրա` որպես մեղադրյալի ու ամբաստանյալի վիճակը, կամ մեկնաբանվել ի վնաս նրա, հետևաբար դատարանի վերը նշված հետևությունը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ:
Քանի որ Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի վերաբերյալ կայացված դատավճիռը դատարանը հանել է ապացույցների շարքից և Կ.Միքայելյանի կողմից Ա.Վարդանյանի մեղադրող դատարանում տրված ցուցմունքն ապացուցողական նշանակություն այլևս չունի, ապա մինչ այս իր կողմից վերլուծված ապացույցները վերադաս ատյանի կողմից ոչ վերաբերելի և ոչ թույլատրելի ճանաչվելու դեպքում, իր պաշտպանյալի մեղքը կատարված ավազակային հարձակման մեջ հիմնավարող որևէ ապացույց չի մնա, քանի որ դատավճռում վկայակոչած մյուս ապացույցները /մատնադրոշմային և այլ փորձաքննությունների եզրակացույուններն, ընդհանրապես չեն առնչվում Ա.Վարդանյանին, քանի որ դրանք ոչ հաստատում և ոչ էլ հերքում են նրան վերագրվող արաքը:
Դատավճռի դատարանի արված հետևության մասին, որ <<Ա.Վարդանյանը նախկինում բնակվել է իր հաշվառման վայրի բնակարանում և մինչև 2009թ. նոյեմբերի կեսերը պարբերաբար այցելել այնտեղ բնակվող իր հարազատներին մասին>>` անհիմն է և մտացածին, քանի որ գործում նման ապացույց ընդհանրապես առկա չէ: Ընդհակառակն, իր պաշտպանյալը դատարանում պնդել է իր նախաքննական ցուցմումնքն այն մասին, որ իր հաշվառման վայրի` մորական տատիկին և պապիկին պատկանող վերը նշված հասցեում ընդհանրապես չի բնակվել, այլ մշտաապես բնակվել է իր ծողների ու քրոջ հետ միասին Երևան քաղաքի Արաբկիր թաղամասում, ընդ որում, մինչև 2003 թվականը` բնակվել է Սունդուկյան 64 հասցեում, իսկ դրանից հետո` Հ.Էմինի 119 հասցեում: Ավելին, նախաքննության ընթացքում իր, որպես Ա.Վարդանյանի պաշտպանի կողմից միջնորդություն էր արվել հարցաքննելու վերջինիս ինչպես Չարենցի փողոցում, այնպես էլ մշտական և փաստացի բնակության վայրում բնակվող Ա.Վարդանյանի մերձավորներին ու ընկերներին` պարզելու համար վերչինիս այլուրեքությունները դեպքից առաջ և դեպքից հետո նրա գտնվելու վայրի և գործողությունների վերաբերյալ, սակայն նախաքննական մարմինը ոչ միայն մերժել է դրանց կատարումը, այլև նախաքննություն անհապաղ ավարտելով, մեղադրական եզրակացությամբ գործն ուղարկել է դատարան:
Ինչևէ, գործի տվյալներով չհաստատված, վերը նշված մտացածին հետևությամբ դատարանը ստեղծել է արհեստական պատճառահետևանքային կապ Ա.Վարդանյանի, որպես տուժողի բնակության վայրում նախկինում բնակված և տեղանքին, տուժողի գույքին ու կենցաղին, նրա անչափահաս որդուն ճանաչող բնակչի ու 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ ավազակային հարձակմամբ գույքի հափշտակության հանցագործության կատարման միջև, ընդ որում` Ա.Վարդանյանին վերպահելով հանցագործության իրականացման մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Գործի տվյալներին չհամապատասխանող սույն հետևությամբ դատարանը թույլ է տվել դատավարական նորմի էական խախտում:
Իր պաշտպանյալի մեղքը կատարված հանցագործության մեջ, ներկայացված և դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցներով չի ապացուցվել, հետևաբար քրեական գործը նրա մասով ենթակա էր կարճման, իսկ Ա.Վարդանյանն արդարացման, մինչդեռ դատարանը խախտելով վերը նշված իրավանորմերի և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը պաշտպանյալին ոչ միայն մեղավոր է ճանաչել նրան վերագրվող արարքի կատարման մեջ, այլև նրան դատապարտել է խիստ պատժի:
Պաշտպանության կողմը, վերլուծելով մեղսագրվող արարքում Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմավորված և ապացուցված չլինելու հանգամարները և միջնորդելով նրա նկատմամբ արդարացման դատավաճիռ կայացնել միաժամանակ դատարան էր ներկայացրել Ա.Վարդանյանի աձը բնութագրող, նրա պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող փաստաթղթեր` դրական բնութագիր, խնամքին 3-րդ խմբի հաշմանդամ մոր և սոցիալապաես անապահով ու նրա հետ միասին նույն հասցեում բնակվող քրոջ` Նելլի Վարդանյանի ու նրա անչափահաս մինչև 14 տարեկան 2 երեխաների առկայությունը հավաստող փաստաթղթեր և խնդրել դրանք հաշվի առնել Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս: Սակայն դատարանն, անտեսելով ինչպես այդ, այնպես էլ ՀՀ ՈԾ ԻԿ տեղեկանքն այն մասին, որ վերջինիս կողմից նախկինում` 2004թ. կատարված, ընդ որում` ոչ համասեռ հանցագործությունը մարված է, որից հետո մինչև սույն հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը քրեորեն հետապնդելի արարք չի կատարել, այնուամենայնիվ դատավճռում ուղղակիորեն նշել է, որ դատարանը ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի գտել, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցագործության մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել, որն էլ հիմք ընդունելով նրան դատապարտել է առավել խիստ պատժի` 11 տարի ժամկետով ազատազրկման գույքի բռնագրավմամբ: Սույնով դատարանը խախտել է պատժի նպատակների և դրա կիրառման վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 և 62-րդ հոդվածների պահանջներն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի խախտմամբ սահմանել կատարված հանցագործությանը /եթե նույնիսկ այն հաստատված է համարել/ ոչ համաչափ պատիժ, որը նույնպես ենթակա է բեկանման:
Դատավճռում Ա.Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը նույնիսկ չի անդրադարձել վերը նշված իրավանորմերին և չի նշել թե ինչու հատկապես նրա գույքի կեսի բռնագրավմամբ 11 տարի ժամկետով ազատազրկումը կարող է ծառայել պատժի նպատակներին, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, կանխել այդ բնույթի հանցագործությունները և վերջապես վերակագնել սոցիալական արդարությունը: Ընդ որում օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջն է, որպեսզի դատարանը պատճառաբանի առավել խիստ պատժի կիրառումը, նշելով, որ <<Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>: Մինչդեռ դատարանը, խախտելով պատժի անատականացման, անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության, մարդասիրության, ինչպես նաև նյութական ու դատավարական այլ սկզբունքներ, իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել է տվյալ հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու պաշտպանյալի անձը բնութագրող, նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներին ոչ համարժեք պատիժ, որով խախտվել է պաշտպանյալի արդար դատաքննության իրավունքը, հետևաբար նաև արդարադատության շահը, ուստի սույն դատավճիռը ենթակա է բեկանման:
Խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչելու և նրան գույքի կեսի /բայց ոչ ավել քան 8.0 մլն. ՀՀ դրամի չափով/ բռնագրավմամբ 11 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու վերաբերյալ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ կամ` Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակել համարժեք պատիժ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
18. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` <<Ավազակությունը, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին:
Դատարանի դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, այն հաստատվում է դատավճռում շարադրված ապացույցներով` մասնավորապես տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանի, վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանի ցուցմունքներով, դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3004 եզրակացությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 4-ի եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 26-ի թիվ 665, 682 եզրակացություններով, մատնադրոշմային փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 3407 եզրակացությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 5-ի արձանագրությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրություններով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ, դեպքի վայրի զննության մասին 2009թ. դեկտեմբերի 3-ի արձանագրությամբ, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, մկրատով, մետաղյա ձողով, պտուտակահանով, կպչուն ժապավենով, տղամարդու սպորտային գլխարկով, ստվարաթղթե տուփով, գրտնակով և ոսկյա մատանիով:
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը դեպքի ժամանակ եղել է տանը և որևէ առնչություն չունի կատարված հանցագործության հետ, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով: Ավելին` այդ պատճառաբանություններով պաշտպանը նպատակ է հետապնդում ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին զերծ պահելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են:
Այսպես, գործի նյութերով հիմնավորապես հաստատվել է, որ Արամ Ժորայի Վարդանյանը 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում հենց ինքն է Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա` առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը: Կ.Միքայելյանը Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ նախնական համաձայնության է եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ:
Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ են կատարել:
2009թ. դեկտեմբերի 3-ին` ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա` կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները: Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների` նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի` Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի` դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներն ապացույցների շարքից հանելու պահանջին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` << Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են` վկայի ցուցմունքները>>:
Նույն օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Ապացույցի թույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունն ընկած է այն ձեռք բերող կողմի վրա: Եթե ապացույցը ձեռք բերելիս պահպանվել են սույն օրենսգրքի բոլոր պահանջները, ապացույցի անթույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունը կրում է դրա թույլատրելիությունը վիճարկող կողմը:>>:
Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածում սահմանված են որպես ապացույց չթույլատրվող նյութերը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի կողմից որևէ հիմնավոր փաստարկ չի ներկայացվել Դատարան, որը կհաստատեր դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքների` որպես ապացույցի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով սահմանված անթույլատրելիությունը: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված ապացույցը ձեռք է բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, ուստի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այդ պահանջը ենթակա է մերժման:
Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին այն մասին, որ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքներով, ինչպես նաև անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով չի ապացուցվում ավազակային հարձակմանն Ա.Վարդանյանի մասնակցությունը, դեպքի վայրի զննության և Գ.Փիլիպոսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, չպետք է ընդգրկեին Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույցների մեջ, և մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերը հավաքված ապացույցները մեկնաբանել է յուրովի և արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից այդ հարցերի շուրջ տարվել է բազմակողմանի քննություն և տրվել են համապատասխան հիմնավորված գնահատականներ, ուստի դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
20. Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու խնդրանքին` վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն ևս անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. (…) >>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
21. Գործի նյութերից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, հաշվի է առել նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա անձը բնութագրող տվյալները:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրել:
Իսկ որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկներին, որ ամբաստանյալի խնամքին են 3-րդ խմբի հաշմանդամ մայրը և սոցիալապես անապահով ու նրա հետ միասին նույն հասցեում բնակվող քույրը` Նելլի Վարդանյանը ու նրա անչափահաս մինչև 14 տարեկան 2 երեխաները, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նշված հանգամանքները չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի պնդումը` պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ անհիմն է, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նշանակել է ամբաստանյալի անձին և կատարած հանցագործության ծանրությանը համապատասխան պատիժ:
Այսպիսով վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 22-րդ, 48-րդ, 61-63-րդ հոդվածներով, պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ նշանակվել է համաչափ պատիժ, որն արդարացի է և համապատասխանում է նրա անձին և հանցանքի ծանրությանը:
Իսկ ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ նշանակված անձնական գույքի կեսի բռնագրավման վերացման պաշտպանության կողմի միջնորդությանն, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այն նույնպես ենթակա է մերժման, քանի որ գույք չունենալու և գույքի բռնագրավման անհնարինության պատճառաբանությունը հիմք չի տալիս այդ մասով դատական ակտը փոփոխել` նկատի ունենալով, որ այդ հարցի կարգավորումը վերապահված է դատավճռի կատարման փուլին:
Ելնելով վերոգրյալից` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0146/01/13
նախագահող դատավոր` Մ.Մարտիրոսյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
9 դեկտեմբերի 2013թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Պապոյանի
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.Վարդանյանի
Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
1. 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 15107209 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2. 2009թ. դեկտեմբերի 21-ին Արամ Ժորայի Վարդանյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
3. Նույն օրը մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզումը:
4. 2009թ. դեկտեմբերի 22-ին Արամ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
5. Քննիչի 2010թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ, թիվ 15107209 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի, ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև մեղադրյալ Կ.Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/1 համարը:
6. 2010թ. հունիսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ և մինչև մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի հայտնաբերվելը:
7. Քննիչի 2010թ. հունիսի 11-ին որոշմամբ Ա.Վարդանյանի կողմից 5,65 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելու և իր ննջասենյակի պահարանում ապօրինի պահելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
8. 2013թ. հունիսի 20-ին մեղադրյալ Ա.Վարդանյանը հայտնաբերվել է:
9. Քննիչի 2013թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
10. Քննիչի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործից անջատվել է ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև Կ.Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/2 համարը:
11. 2013թ. օգոստոսի 2-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետև նաև` Դատարան):
12. Առաջին ատյանի դատարանն իր 20.09.2013թ. դատավճռով վճռել է`
<<Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. հունիսի 20-ից:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, թողնել առանց քննության:
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը:>>:
13. Առաջին ատյանի դատարանի 20.09.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանը:
14. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 1-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
15. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
16. Արամ Ժորայի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա` առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը: Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ:
Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով, ուսումնասիրել և պարզել են, որ Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանը հարևանությամբ գտնվող հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթությունում, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան:
2009թ. դեկտեմբերի 3-ին` ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա` կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները: Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների` նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի` Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
17. Վերաքննիչ բողոքները բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 դատավճիռը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, այն կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության 3, 14, 18, 19, 21 և 22-րդ հոդվածների, Մարդու իրավունքների և հիմնանարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և նույն հոդվածի 3-րդ մասի <<ժ>> կետի, ինչպես նաև քրեական նյութական և դատավարական իավունքի բազմաթիվ նորմերի խախտմամբ, հետևաբար ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ, 14-րդ, 18-19-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 365-րդ, 360-րդ, 124-127-րդ հոդվածները` նշել է, որ վկայակոչած իրավանոմերի իմաստով Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիռը պատճառաբանված չէ: Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, որոնց վրա հղում է կատարել դատարանը, ինչպես առանձին առանձին վերցրած, այնպես էլ իրենց համակցության մեջ, չեն հիմնավորում Ա.Վարդանյանի մեղսակցությունը կատարված հանցագործությանն ընդհանրապես և նրա մեղքը` տուժող Գ.Փիլիպոսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու միջոցով առանձնապես խոշոր չափի գուքի հափշտակություն կատարելու մասին առաջադրված մեղադրանքում:
Դատարանն Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատված է համարել գործով տուժող, այժմ հանգուցյալ Գ.Փիլիպոսյանի նախաքննական, ինչպես նաև վկա, նրա անչափահաս որդու` Արմեն Փիլիպոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնին տված հաղորդման հիման վրա նախաքննության կատարման ընթացքում նույն բաժնի աշխատակիցներից իրենց հայտի է դարձել, որ 03.12.2009թ.-ին ժամը 05:00-ի սահմաններում պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ իրենց բնակարանում գտնվող մետաղյա պահարանից 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերի հափշտակությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետին, 106-րդ հոդվածին` նշել է, որ պաշտպանական ճառում արտահայտել և այժմ էլ պնդում է այն դիրքորոշումը, որ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքներն այն մասին, որ իրավապահ մարմնի գործողության տարածքում և այդ մարմնի աշխատակիցների խոսակցություններից կամ թեկուզ կոնկրետ վարույթ իրականացնող մարմնից ստացած տեղկությունն այն մասին, որ հանցագործություն, տվյալ դեպքում իրենց նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողներից մեկը եղել է Ա.Վարդանյանը, չի կարող ճանաչվել որպես ապացույց և դրվել մեղադրանքի ու դատավճռի հիմքում, այսինքն` հանդիսանալ թույլատրելի և վերաբերելի ապացույց:
Նշված իրավանորմերի իմաստով տուժողի և վկայի վերը նշված ապացույցներում կոնկրետ վկայակոչված չէ ավազակային հարձակմանը Ա.Վարդանյանի մասնակցության կամ նրա կողմից այն անձամբ կատարելու վերաբերյալ տուժողի ու վկայի ստացած տեղեկատվությունների աղբյուրը, հետևաբար դրանք սույն գործով վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներ չեն: Այսինքն` դատարանը խախտելով ապացույցների հավաքման, ստուգման, օգտագործման և գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127 հոդվածների պահանջները, Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների դատարանում չբացահայտված անհայտ աղբյուրից ստացված տեղեկության հիման վրա տրված ցուցմունքներին տվել է ապացուցողական նշանակություն:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի 1-ին մասը` նշել է, որ սույն իրավանորմի իմաստով ավազակային հարձակման հանգամանքների, այն կատարած անձանց գործողությունների կոնկրետ նկարգրության վերաբերյալ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքները Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի մասով` նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելիս գուցեև վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներ են եղել, քանի որ հանցագործությունը նրանց կողմից կատարված լինելու մասին ոստիկանության աշխատողներից լսելուց բացի, տուժողն ու նրա որդին ճանաչել են վերջիններիս և առերես հարցաքննվել նրանց հետ: Մինչդեռ տուժողի ու նրա որդու վերը նշված ցուցմունքները չեն կարող գնահատվել որպես կատարված հանցագործությանը Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույց, քանի որ դեպքից գրեթե անմիջապես հետո վերջինս բերման է ենթարկվել և ճանաչման ներկայացվել տուժողին ու նրա որդուն, որին առաջինը չի ճանաչել, իսկ երկրորդը, թեև Ա.Վարդանյանի աչքերն ու քիթը նմանեցրել է ավազակային հարձակումը կատարած դիմակավոր անձին, սակայն հաստատապես չի պնդել որ դա նույն անձն է, որի պատճառով Ա.Վարդանյանը բաց է թողնվել:
Բացի այդ, երբ հետագայում, Ա.Վարդանյանը հայտնաբերվել էր, վարույթն իրականացնող մարմինը նախաքննության ընթացքում վերջինիս և Արմեն Փիլիպոսյանին առերես չի հարցաքննել, հավանաբար մտավախություն ունենաով, որ Ա.Փիլիպոսյանը Ա.Վարդանյանին առերես մեղադրող ցուցմունքներ չի տա կամ նրա մեղադրող ցուցմունքները կհերքվեին Ա.Վարդանյանի այլուրեքություններով ու պատճառաբանություններով, որն էլ իր հերթին կթուլացներ մեղադրանքի հիմքերն ու հիմնավորումները:
Վերը նշվածները հաշվի առնելով` Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով, ավազակային հարձակում կատարած անձանցից մեկի Ա.Վարդանյանի հանդիսանալը ոստիկանության աշխատոեղներից լսելու մասին դատաքննությամբ հետազոտված տուժողի ու նրա որդու ցուցմունքներն ապացույցների շարքից հանելու փոխարեն, դրանց տվել է ապացուցողական նշանակություն, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջները և արդյունքում հանգել սխալ հետևության:
Տուժող Գ.Փիլիպոսյանին և նրա որդուն, վկա Ա.Փիլիպոսյանին իր պաշտպանյալ Ա.Վարդանյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին 05.12.09թ.-ի արձանագրությունները, որոնք դատարանը դիտել է մեղսագրված արարքում Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմնավորող ապացույցներ, նույնպես հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Հանցագործությունից գրեթե անմիջապես հետո Ա.Վարդանյանը ճանաչման է ներկայացվել տուժողին ու նրա որդուն: Նրանից տուժողը Ա.Վարդանյանին ընդհանրապես չի ճանաչել, իսկ Ա.Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ վերջինիս աչքերը և քիթը նմանեցնում է ավազակային հարձակում կատարած դիմակավոր անձի աչքերին և քթին, սակայն հստակ չի կարող պնդել, որ Արամ Վարդանյանն է հանդիսանում է իրենց բնակարան ներխուժած դիմակավոր անձը:
Նույն վկան, Ա.Վարդանյանի հայտնաբերումից հետո, արդեն չափահաս տարիքում, սույն գործի դատաքննության ժամանակ կրկին վերահաստատել է իր դիքորոշումն այն մասին, որ ինքն ընդհամենը Ա.Վարդանյանի աչքերն ու քիթն է նմանեցրել ավազակայնի հարձակումը կատարած դիմակավոր անձի համապաատասխան մասերին, սակայն դարձյալ պնդել է, որ հաստատապես չի կարող ասել, որ դրանք նույն անձինք են:
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը` նշել է, որ Դատարանը, խախտելով վերը նշված իրավանորմերի պահանջները, Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռը կայացրել է անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358, 360 և 365 հոդվածների խախտմամբ և 03.12.2009թ.-ին տեղի ունեցած ավազակային հարձակմանը մասնակից` դիմակավորված անձի ինքնության վերաբերյալ նախաքննության և անչափահաս, իսկ դատաքննության ժամանակ` չափահաս վկա Ա.Փիլիպոսյանի ենթադրություններն ու չփարատված կասկածները մեկնաբնել է ի վնաս ամբաստանյալի:
Բացի այդ, քանի որ նախաքննական մարմինը, բացի վերը նշված /տուժողի և վկայի ցուցմուքներ, անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններ/ քննչական գործողություններից, այլ գործողություններով, իսկ դատարանը` պատշաճ ընթացակարգով կատարված դատաքննությամբ չեն պարզել անձի նույնացման համար անհրաժեշտ այլ` /քայլվածքի, մարմնակառուցվածքի, հասակի և այլն/ առանձնահատկությունները, որոնք անրաժեշտ, գուցէ և բավարար կլինեին նույնացնել դիմակավորին Ա.Վարդանյանի հետ կամ բացառել այդ հանգամանքը, ապա միայն աչքերի և քթի նմանությունների վերաբերյալ կցկտուր ենթադրություններով դատավարական գործողության վերը նշված արձանագրությունն այլ ապացույցների համադրման արդյունքում որևէ կերպ չեն փարատել մեղադրանքի կողմի և դատարանի կասկածներն առ այն, որ իր պաշտպանյալն ու դիմակավոր հանցագործը նույն անձինք են: Սակայն և մեկը և մյուսն այդ չփարատված տեղեկությունը մեկնաբանել են ի վնաս իր պաշտպանյալի, որը կարծում է, որ վերադաս ատյանի կողմից պատշաճ իրավական գնահատման կարժանանա: Նախաքննական մարմինը մերժել էր Ա.Վարդանյանին և վկա Ա.Փիլիպոսյանին առերես հարցաքննելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի միջնորդությունը, հավանաբար մտավախություն ունենալով, որ այդ քննչական գործողությամբ չփարատված կասկածների նժարը էլ ավելի կթեքվեր դեպի պաշտպանական կողմը: Նախաքննական մարմինը մերժել էր նաև բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Վարդանյանից վերցված նրա բջջային հեռախոսով կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների հիման վրա օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի քննություն կատարելու միջնորդությունը` պատճառանբանելով, որ օրենքով սահմանված կարգով ստացված այդ տվյալների ստուգմամբ արդեն իսկ հիմնավորվել ու ապացուցվել է, որ դեպքին նախորդող, դեպքի ժամանակ և դրանից հետո Ա.Վարդանյանի վերը նշված հեռախոսահամարից Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հեռախոսահամարներին և հակառակ ուղղությամբ հեռախոսազանգեր չեն արձանագրվել, Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի տվյալ ժամակաշրջանի ակտիվ և փոխադարձ հեռախոսազանգերի համեմատ: Բացի այդ տվյալ ժամականշրջաններում Ա.Վարդանյանը մշտապես գտնվել է Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցն ու դրա հարակից տարածքը սպասարկող հեռաշտարակի սպասարկման գոտում:
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարանում հետազոտվել են ոչ միայն Ա.Վարդանյանի, Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները, այլև պաշտպանական կողմի վերը նշված միջնորդությունը մերժելու մասին որոշումը, սակայն դատական ակտում այդ ապացույցները հետազոտելու վերաբերյալ հետևություններ չեն արվել և դրանց իրավական գնահատական չի տրվել: Դա հավանաբար այն պատճառով, որ դրանց վերլուծությունն ու իրավական գնահատումը կբացառեին Ա.Վարդանյանի մեղքը կատարված հանցագործության մեջ և նրա մեղսակցությունն ընդհանրապես:
Այս առումով դատավճռով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ կետի պահանջը:
Դատարանը հաշվի չի առել նաև մեղադրանքի կողմից թույլ տրված այս նորմի խախտման հանգամանքը, որի ուժով դատարանը պետք է կատարված նախաքննությունն այս առումով համարեր թերի, ոչ բազմակոմանի և ոչ օբկտիվ, իսկ չփարատված կասկածները մեկնաբարեր հօգուտ պաշտպանյալի:
Իր պաշտպանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքում դատարանը հաստատված է համարել նաև` 03.12.2009թ. դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, 06.12.2009թ. տուժող Գագիկ Փիլիպոսյաի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, 15.12.2009թ. կասկածյալ Կ.Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126, 127 հոդվածները` նշել է, որ մեղադրական եզրակացության մեջ` նախաքննական մարմինը և դատավճռում` դատարանը, դեպքի վայրի զննության և Գ.Փիլիպոսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, չպետք է ընդգրկեին Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույցների մեջ, քանի որ դրանցում նշված տվյալները կատարված հանցագործության մեջ Ա.Վարդանյանի մասնակցությունը հաստատող որևէ փաստական հանգամանք չեն պարունակում: Դրանք դեպքի վայրի և հանցագործների գործողությունների նկարգրություններ են:
Ինչ վերաբերվում է Կ.Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությանն, ապա վարույթն իրականացնող մարմինները, այդ թվում դատարանը, աղավաղված են ներկայացրել դրա բովանդակությունը: Կ.Միքայելյանը մատնացույց անելով Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան մուտք գործելու, այնտեղ տուժողի ու նրա որդու նկատմամբ բռնի գործողություններ կատարելու և դրանց արդյուքում դրամն ու ոսկյա զարդերը հափշտակելու հանգամանքերը, ոչ մի տեղ չի նշել Մ.Մեսրոպյանի ու Ա.Վարդանյանի անունները, ինչպես նաև նրանցից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողություններից թեկուզև մեկը, մինչդեռ վարույթն իրականացնող մարմինները Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմնավորելու նպատակով, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127 հոդվածների պահանջները, օբյեկտիվ գնահատման չեն արժանացրել սույն ապացույցը և աղավաղելով դրա բովանդակությունը` դրան հաղորդել են մեղադրական ապացուցի նշանակություն: Դատավճռում այն ձևակերպվել է հետևյալ տեսքով` <<..որոնց համաձայն` Կ.Միքայելյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է իր, Արամ Վարդանյանի և Մելիք Մեսրոպյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները>>:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետին` նշել է, որ բողոքարկվող դատական ակտով իր պաշտպանյալի մեղքը դատարանը հաստատված է համարել նաև դատապարտյալ, այժմ հանգուցյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ:
Կարելի է ասել, որ մեղադրանքի կողմի և դատարանի համար սույն ապացույցը հաղթաթղթի նշանակություն է ունեցել, քանի որ դրանք Ա.Վարդանյանին մեղսագրվող արաքում միակ ուղղակի տրված վկայություններն են: Սակայն, եթե փաստենք, որ որպես կասկածյալ, մեղադրյալ և ամբաստանյալ հարցաքննվելիս Կ.Միքայելյանն ամեն անգամ տվել է հակասական ցուցմունքներ` հանցագործությանը ինչպես Ա.Վարդանյանի և Մ.Մեսրոպյանի, անպես էլ տուժողի որդու` Ա.Փիլիպոսյանի մասնակցության վերաբերյալ, ապա սույն ապացույցը դեպքի վայրի զննության հետ համադրելիս ավազակային հարձակման իրականացման մեջ հաստատում է ավելի շատ և ավելի շուտ տուժողի որդու մեղսակցությունը, քան Ա.Վարդանյանի: Ասվածը հիմավորվում է ոչ միայն Կ.Միքայելյանի վերը նշված ցուցմունքներով, այն մասին, որ ըստ իր հանցակիցների հավաստման տուժողի որդին պետք է բաց թողներ հոր ննջասենյակի պատուհանը: Անհրաժեշտ է փաստել, որ դեպքի վայրի զննության արձանագրության մեջ ննջասենյակի պատուհանի այն փեղկը, որտեղով մուտք են գործել հանցագործները, արտաքին ազդեցության կամ վնասվածքի հետքերի վրա, որտեղից հանցագործները ներս են մտել, արտաքին ներգործության հետք չի պարունակում: Սա նշանակում է, որ պատուհանն իրոք նախապես բաց է թողնվել հանցագործության կատարումը հեշտացնելու համար, որով հաստատվում է Կ.Միքայելյանի ցուցմունքները, հետևաբար, եթե վարույթն իրականացնող մարմնի համար ապացուցված չէ տուժողի որդու մեղքը կատարված հանցագործության մեջ, նրա մասնակցությունը հատատող բավարար ապացույցների առկայության պայմաններում /Կ.Միքայելյանի և Արմեն Փիլիպոսյանի ցուցմունքները, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, Գագիկ Պիլիպոսյանի 03.12.2013թ. սկզբնական ցուցմունքն այն մասին, որ առաջին հանցագործն իրեն անհասկանալի պատճառով ննջասենյակից հանել է միջանցք, իսկ որի ընթացքում մյուսները որդուն տարել են իր ննջասենյակ, որտեղից որևէ ձայն աղմուկ կամ սպառնալիք չի լսվել, իսկ երբ որդին ազատել է իրեն կապանքներից, հայտնել է, որ սպառնալիքի ազդեցության տակ, ինքը բացել է մետաղյա պահարանի դռներն ու փողն ու ոսկյա զարդերը հանձնել հանցագործներին: Այս հանգամանքը կասկածելի է թվացել նույնիսկ հորը, որը սակայն պաշտպանության տակ առնելով որդուն, փոխել է իր վերը նշված ցուցմունքը/:
Բացի այդ, նկատի ունենալով, որ Ա.Վարդանյանն իր վերաբերյալ գործի նախաքննության ընթացքում, դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի մահվան պատճառով հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու իր վերաբերյալ մեղադրական ցուցմունք տված վերը նշված անձին, պաշտպանական կողմը միջնորդել էր այն հանել ապացույցների շարքից, որպես <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <<ժ>> ենթակետով սահմանված ամբաստանյալի իրավունքի խախտմամբ ապացույցների շարքում ընդգրկված ապացույցի: Սակայն դատարանը ոչ իրավաչափորեն մերժել է սույն միջնորդությունը` պատճառանբանելով, որ նախաքննության ընթացքում թաքնվելով վարույթն իրականացնող մարմինից Ա.Վարդանյանն ինքն իրեն զրկել է Կ.Միքայելյանին հարցաքննելու հնարավորությունից: Դատարանի սույն պատճառաբանությունն անհիմն է և հակասում է վերը նշված միջազգային իրավանորմի իմպերատիվ պահանջին: Այն հակասում է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջներին: Պաշտպանյալի կողմից իր պաշտպանության իրականացման եղանակը, չի կարող վատթարացնել նրա` որպես մեղադրյալի ու ամբաստանյալի վիճակը, կամ մեկնաբանվել ի վնաս նրա, հետևաբար դատարանի վերը նշված հետևությունը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ:
Քանի որ Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի վերաբերյալ կայացված դատավճիռը դատարանը հանել է ապացույցների շարքից և Կ.Միքայելյանի կողմից Ա.Վարդանյանի մեղադրող դատարանում տրված ցուցմունքն ապացուցողական նշանակություն այլևս չունի, ապա մինչ այս իր կողմից վերլուծված ապացույցները վերադաս ատյանի կողմից ոչ վերաբերելի և ոչ թույլատրելի ճանաչվելու դեպքում, իր պաշտպանյալի մեղքը կատարված ավազակային հարձակման մեջ հիմնավարող որևէ ապացույց չի մնա, քանի որ դատավճռում վկայակոչած մյուս ապացույցները /մատնադրոշմային և այլ փորձաքննությունների եզրակացույուններն, ընդհանրապես չեն առնչվում Ա.Վարդանյանին, քանի որ դրանք ոչ հաստատում և ոչ էլ հերքում են նրան վերագրվող արաքը:
Դատավճռի դատարանի արված հետևության մասին, որ <<Ա.Վարդանյանը նախկինում բնակվել է իր հաշվառման վայրի բնակարանում և մինչև 2009թ. նոյեմբերի կեսերը պարբերաբար այցելել այնտեղ բնակվող իր հարազատներին մասին>>` անհիմն է և մտացածին, քանի որ գործում նման ապացույց ընդհանրապես առկա չէ: Ընդհակառակն, իր պաշտպանյալը դատարանում պնդել է իր նախաքննական ցուցմումնքն այն մասին, որ իր հաշվառման վայրի` մորական տատիկին և պապիկին պատկանող վերը նշված հասցեում ընդհանրապես չի բնակվել, այլ մշտաապես բնակվել է իր ծողների ու քրոջ հետ միասին Երևան քաղաքի Արաբկիր թաղամասում, ընդ որում, մինչև 2003 թվականը` բնակվել է Սունդուկյան 64 հասցեում, իսկ դրանից հետո` Հ.Էմինի 119 հասցեում: Ավելին, նախաքննության ընթացքում իր, որպես Ա.Վարդանյանի պաշտպանի կողմից միջնորդություն էր արվել հարցաքննելու վերջինիս ինչպես Չարենցի փողոցում, այնպես էլ մշտական և փաստացի բնակության վայրում բնակվող Ա.Վարդանյանի մերձավորներին ու ընկերներին` պարզելու համար վերչինիս այլուրեքությունները դեպքից առաջ և դեպքից հետո նրա գտնվելու վայրի և գործողությունների վերաբերյալ, սակայն նախաքննական մարմինը ոչ միայն մերժել է դրանց կատարումը, այլև նախաքննություն անհապաղ ավարտելով, մեղադրական եզրակացությամբ գործն ուղարկել է դատարան:
Ինչևէ, գործի տվյալներով չհաստատված, վերը նշված մտացածին հետևությամբ դատարանը ստեղծել է արհեստական պատճառահետևանքային կապ Ա.Վարդանյանի, որպես տուժողի բնակության վայրում նախկինում բնակված և տեղանքին, տուժողի գույքին ու կենցաղին, նրա անչափահաս որդուն ճանաչող բնակչի ու 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ ավազակային հարձակմամբ գույքի հափշտակության հանցագործության կատարման միջև, ընդ որում` Ա.Վարդանյանին վերպահելով հանցագործության իրականացման մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Գործի տվյալներին չհամապատասխանող սույն հետևությամբ դատարանը թույլ է տվել դատավարական նորմի էական խախտում:
Իր պաշտպանյալի մեղքը կատարված հանցագործության մեջ, ներկայացված և դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցներով չի ապացուցվել, հետևաբար քրեական գործը նրա մասով ենթակա էր կարճման, իսկ Ա.Վարդանյանն արդարացման, մինչդեռ դատարանը խախտելով վերը նշված իրավանորմերի և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը պաշտպանյալին ոչ միայն մեղավոր է ճանաչել նրան վերագրվող արարքի կատարման մեջ, այլև նրան դատապարտել է խիստ պատժի:
Պաշտպանության կողմը, վերլուծելով մեղսագրվող արարքում Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմավորված և ապացուցված չլինելու հանգամարները և միջնորդելով նրա նկատմամբ արդարացման դատավաճիռ կայացնել միաժամանակ դատարան էր ներկայացրել Ա.Վարդանյանի աձը բնութագրող, նրա պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող փաստաթղթեր` դրական բնութագիր, խնամքին 3-րդ խմբի հաշմանդամ մոր և սոցիալապաես անապահով ու նրա հետ միասին նույն հասցեում բնակվող քրոջ` Նելլի Վարդանյանի ու նրա անչափահաս մինչև 14 տարեկան 2 երեխաների առկայությունը հավաստող փաստաթղթեր և խնդրել դրանք հաշվի առնել Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս: Սակայն դատարանն, անտեսելով ինչպես այդ, այնպես էլ ՀՀ ՈԾ ԻԿ տեղեկանքն այն մասին, որ վերջինիս կողմից նախկինում` 2004թ. կատարված, ընդ որում` ոչ համասեռ հանցագործությունը մարված է, որից հետո մինչև սույն հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը քրեորեն հետապնդելի արարք չի կատարել, այնուամենայնիվ դատավճռում ուղղակիորեն նշել է, որ դատարանը ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի գտել, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցագործության մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել, որն էլ հիմք ընդունելով նրան դատապարտել է առավել խիստ պատժի` 11 տարի ժամկետով ազատազրկման գույքի բռնագրավմամբ: Սույնով դատարանը խախտել է պատժի նպատակների և դրա կիրառման վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 և 62-րդ հոդվածների պահանջներն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի խախտմամբ սահմանել կատարված հանցագործությանը /եթե նույնիսկ այն հաստատված է համարել/ ոչ համաչափ պատիժ, որը նույնպես ենթակա է բեկանման:
Դատավճռում Ա.Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը նույնիսկ չի անդրադարձել վերը նշված իրավանորմերին և չի նշել թե ինչու հատկապես նրա գույքի կեսի բռնագրավմամբ 11 տարի ժամկետով ազատազրկումը կարող է ծառայել պատժի նպատակներին, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, կանխել այդ բնույթի հանցագործությունները և վերջապես վերակագնել սոցիալական արդարությունը: Ընդ որում օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջն է, որպեսզի դատարանը պատճառաբանի առավել խիստ պատժի կիրառումը, նշելով, որ <<Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>: Մինչդեռ դատարանը, խախտելով պատժի անատականացման, անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության, մարդասիրության, ինչպես նաև նյութական ու դատավարական այլ սկզբունքներ, իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել է տվյալ հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու պաշտպանյալի անձը բնութագրող, նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներին ոչ համարժեք պատիժ, որով խախտվել է պաշտպանյալի արդար դատաքննության իրավունքը, հետևաբար նաև արդարադատության շահը, ուստի սույն դատավճիռը ենթակա է բեկանման:
Խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչելու և նրան գույքի կեսի /բայց ոչ ավել քան 8.0 մլն. ՀՀ դրամի չափով/ բռնագրավմամբ 11 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու վերաբերյալ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ կամ` Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակել համարժեք պատիժ:
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
18. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:
Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` <<Ավազակությունը, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին:
Դատարանի դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, այն հաստատվում է դատավճռում շարադրված ապացույցներով` մասնավորապես տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանի, վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանի ցուցմունքներով, դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3004 եզրակացությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 4-ի եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 26-ի թիվ 665, 682 եզրակացություններով, մատնադրոշմային փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 3407 եզրակացությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 5-ի արձանագրությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրություններով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ, դեպքի վայրի զննության մասին 2009թ. դեկտեմբերի 3-ի արձանագրությամբ, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, մկրատով, մետաղյա ձողով, պտուտակահանով, կպչուն ժապավենով, տղամարդու սպորտային գլխարկով, ստվարաթղթե տուփով, գրտնակով և ոսկյա մատանիով:
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը դեպքի ժամանակ եղել է տանը և որևէ առնչություն չունի կատարված հանցագործության հետ, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով: Ավելին` այդ պատճառաբանություններով պաշտպանը նպատակ է հետապնդում ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին զերծ պահելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են:
Այսպես, գործի նյութերով հիմնավորապես հաստատվել է, որ Արամ Ժորայի Վարդանյանը 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում հենց ինքն է Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա` առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը: Կ.Միքայելյանը Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ նախնական համաձայնության է եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ:
Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ են կատարել:
2009թ. դեկտեմբերի 3-ին` ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա` կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները: Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների` նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի` Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի` դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներն ապացույցների շարքից հանելու պահանջին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` << Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են` վկայի ցուցմունքները>>:
Նույն օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Ապացույցի թույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունն ընկած է այն ձեռք բերող կողմի վրա: Եթե ապացույցը ձեռք բերելիս պահպանվել են սույն օրենսգրքի բոլոր պահանջները, ապացույցի անթույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունը կրում է դրա թույլատրելիությունը վիճարկող կողմը:>>:
Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածում սահմանված են որպես ապացույց չթույլատրվող նյութերը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի կողմից որևէ հիմնավոր փաստարկ չի ներկայացվել Դատարան, որը կհաստատեր դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքների` որպես ապացույցի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով սահմանված անթույլատրելիությունը: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված ապացույցը ձեռք է բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, ուստի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այդ պահանջը ենթակա է մերժման:
Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին այն մասին, որ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքներով, ինչպես նաև անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով չի ապացուցվում ավազակային հարձակմանն Ա.Վարդանյանի մասնակցությունը, դեպքի վայրի զննության և Գ.Փիլիպոսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, չպետք է ընդգրկեին Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույցների մեջ, և մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերը հավաքված ապացույցները մեկնաբանել է յուրովի և արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից այդ հարցերի շուրջ տարվել է բազմակողմանի քննություն և տրվել են համապատասխան հիմնավորված գնահատականներ, ուստի դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
20. Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու խնդրանքին` վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն ևս անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. (…) >>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
21. Գործի նյութերից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, հաշվի է առել նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա անձը բնութագրող տվյալները:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրել:
Իսկ որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկներին, որ ամբաստանյալի խնամքին են 3-րդ խմբի հաշմանդամ մայրը և սոցիալապես անապահով ու նրա հետ միասին նույն հասցեում բնակվող քույրը` Նելլի Վարդանյանը ու նրա անչափահաս մինչև 14 տարեկան 2 երեխաները, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նշված հանգամանքները չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի պնդումը` պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ անհիմն է, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նշանակել է ամբաստանյալի անձին և կատարած հանցագործության ծանրությանը համապատասխան պատիժ:
Այսպիսով վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 22-րդ, 48-րդ, 61-63-րդ հոդվածներով, պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ նշանակվել է համաչափ պատիժ, որն արդարացի է և համապատասխանում է նրա անձին և հանցանքի ծանրությանը:
Իսկ ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ նշանակված անձնական գույքի կեսի բռնագրավման վերացման պաշտպանության կողմի միջնորդությանն, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այն նույնպես ենթակա է մերժման, քանի որ գույք չունենալու և գույքի բռնագրավման անհնարինության պատճառաբանությունը հիմք չի տալիս այդ մասով դատական ակտը փոփոխել` նկատի ունենալով, որ այդ հարցի կարգավորումը վերապահված է դատավճռի կատարման փուլին:
Ելնելով վերոգրյալից` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
20 սեպտեմբերի 2013թ. ք. Երևան
ԵԿԴ-0146/01/13
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,
մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
ավագ դատախազ Ա. Բեգինյանի,
պաշտպան Գ. Պապոյանի,
տուժողի իրավահաջորդ Ն. Փիլիպոսյանի,
տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ Լ. Ներսիսյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Արամ Ժորայի Վարդանյանի`
ծնված 1978թ. հունվարի 09-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում դատված` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 16.04.2004թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է տուգանքի 500.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, հաշվառված է ք. Երևան, Չարենցի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 13 բնակարանում, փաստացի բնակվել է ք. Երևան, Հ. Էմինի փողոցի թիվ 119 տանը, կալանքի տակ է 20.06.2013թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը
Թիվ 15107209 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Քննիչի 2009թ. դեկտեմբերի 21-ի որոշմամբ հայտարարվել է մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի հետախուզումը։
Քննիչի 2010թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ, թիվ 15107209 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի, ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև մեղադրյալ Կ. Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/1 համարը։
2010թ. հունիսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ և մինչև մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի հայտնաբերվելը։
Քննիչի 2010թ. հունիսի 11-ին որոշմամբ, Ա. Վարդանյանի կողմից 5,65 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելու և իր ննջասենյակի պահարանում ապօրինի պահելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
2013թ. հունիսի 20-ին մեղադրյալ Ա. Վարդանյանը հայտնաբերվել է։
Քննիչի 2013թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Քննիչի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ, թիվ 15107209/1 քրեական գործից անջատվել է ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև Կ. Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/2 համարը։
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա՝ առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ։
Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով, ուսումնասիրել և պարզել են, որ Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանը հարևանությամբ գտնվող հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթությունում, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա՝ կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա՝ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների՝ նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի՝ Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի՝ 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։»։
2013թ. օգոստոսի 02-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ, Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 13 բնակարանում հաշվառված և նախկինում այդտեղ բնակված Արամ Ժորայի Վարդանյանը մինչև 2009թ. նոյեմբերի կեսերը պարբերաբար այցելել է այդ շենքում բնակվող իր հարազատներին, ճանաչել է տուժողի որդի, վկա Արմեն Փիլիպոսյանին` որպես նույն բակում բնակվողի։ Ա. Վարդանյանին դիմել են նաև «Վիցին» մականունով։
2009թ. նոյեմբերի կեսերին, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանը, իր ընկեր, այժմ դատապարտյալ Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար երկու անգամ դատապարտված, այժմ հանգուցյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, հայտնել` որ տուժող, այժմ հանգուցյալ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում, չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ. Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ. Միքայելյանը համաձայնվել է Ա. Վարդանյանի և Մ. Մեսրոպյանի հետ ավազակությամբ Գ. Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակել, այսինքն նախնական համաձայնության է եկել նրանց հետ։
Դրանից երկու-երեք օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Կ. Միքայելյանը, Մ. Մեսրոպյանը և Ա. Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ ուսումնասիրել և պարզել են, որ տուժող Գ. Փիլիպոսյանի բնակարանը` հարևան հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթության վրա, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական չորս հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում, Կ. Միքայելյանը, Մ. Մեսրոպյանը, Ա. Վարդանյանը և վերջինիս կողմից ներգրավված, ինքնությունը չպարզված անձը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ, նախապես մշակված պլանի համաձայն` Մ. Մեսրոպյանը, Ա. Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձը վերցրել են Կ. Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո նրանք ձեռքերով քաշելով ճաղաշարը` ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը։ Ինքնությունը չպարզված անձը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով` Կ. Միքայելյանի և Մ. Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ. Փիլիպոսյանի բնակարան։ Մ. Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է տուժող Գ. Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ. Միքայելյանի և Ա. Վարդանյանի հետ միասին, որպես զենք օգտագործվող առարկաների՝ նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ, տուժող Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի, վկա Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով` ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափի՝ 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։
2010թ. մայիսի 31-ին Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի և Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2010թ. դեկտեմբերի 01-ի կայացրել է դատավճիռ, որով դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը. «ամբաստանյալ Մելիք Մեսրոպյանը 2009թ. նոյեմբերի կեսերին հանցակցի հետ միասին այցելել է նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար երկու և ավելի դատվածություն ունեցող ամբաստանյալ Կորյուն Միքայելյանին, ում հայտնելով, որ տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանի տանը` ք.Երևանի Չարենցի փողոցի 43-րդ շենքի հ. 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող մետաղյա պահարանում, մեծ քանակությամբ գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, առաջարկել են ավազակային հարձակմամբ միասին հափշտակել դրանք։ Ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` ամբաստանյալներն ու նրանց հանցակիցը երկու-երեք օր անց` ժամը 22-ի սահմաններում, հանդիպել են ք.Երևանի Չարենցի փողոցի հ. 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով` ուսումնասիրել և պարզել են, որ տուժողի բնակարանը և դրան կից հողամասը գտնվում են միևնույն հարթության վրա, իսկ տուժողի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղավանդակն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին` ժամը 0500-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Մ.Մեսրոպյանը, Կ.Միքայելյանը, նրանց հանցակիցն ու վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված՝ նախաքննությամբ անձը չպարզված չորրորդ հանցակիցը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են ք.Երևանի Չարենցի փողոցի հ. 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն` ամբաստանյալներ Մ.Մեսրոպյանը և նրա երկու հանցակիցը վերցրել են ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցված մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողն ու պտուտակահանը, մկրատով կտրել են տուժողի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղավանդակի ստորին երկու հենակը, քաշելով ճաղավանդակը` այն ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, որից հետո ամբաստանյալները և դիմակով դեմքը քողարկած նրանց հանցակիցը բաց պատուհանով մուտք են գործել տուժողի բնակարան, իսկ անձը չպարզված նրանց մյուս հանցակիցը մնացել է շենքի մոտ` հանցակիցների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկելով տարածքը։ Տուժողի բնակարան մուտք գործելուց հետո ամբաստանյալ Մ.Մեսրոպյանն ու նրա դիմակով հանցակիցն իրենց մոտ ունցած կպչուն ժապավենով կապել են տուժողի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի և մյուս հանցակցի հետ, նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանով, դանակով և ատրճանակով սպառնալով տուժողին ու նրա անչափահաս որդուն՝ վկա Արամ Փիլիպոսյանին` հափշտակել են տուժողին պատկանող 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։
Ընդ որում, երբ ամբաստանյալները և նրանց հանցակիցը մտել են տուժողի բնակարան, ձայներից արթնացած վկա Ա.Փիլիպոսյանը խոհանոցից վերցրած գրտնակով հարձակվել է ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի վրա, ու չնայած վերջինս կարողացել է դիմադրել վկային և գցել գետնին, սակայն գրտնակի հարվածից ստացել է վնասվածքներ։
Դատաքննությամբ նաև հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանը չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել ու Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի հ. 17 տանը պահել է հրազեն հանդիսացող՝ 7,62 մմ տրամաչափի, «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 7,62 մմ տրամաչափի 7 հատ փամփուշտ, որոնք հայտնաբերվել են 2009թ. դեկտեմբերի 14-ին` նշված տանը կատարված խուզարկության ընթացքում։»։
Դատարանը վճռել է`
«1. Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով նրան դատապարտել ազատազրկման 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, իսկ 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ, նշանակել ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2009թ. դեկտեմբերի 14-ից։
Կ.Միքայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Կ.Միքայելյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։
2. Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 9 (ինը) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2009թ. դեկտեմբերի 14-ից։
Մ.Մեսրոպյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Մ.Մեսրոպյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը և ստվարաթղթե արկղը հանձնել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին` թիվ 15107209/1 քրեական գործով հետագայում դրանք տնօրինելու համար, իսկ մատանին և գրտնակը վերադարձնել Գ.Փիլիպոսյանին` թիվ 15107209/1 քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո տնօրինելու համար։
Գագիկ Փիլիպոսյանի ընդդեմ Կորյուն Միքայելյանի և Մելիք Մեսրոպյանի` պատճառված վնասի հատուցման պահանջի մասին հայցը բավարարել ու Կորյուն Միքայելյանից և Մելիք Մեսրոպյանից հօգուտ Գագիկ Փիլիպոսյանի համապարտությամբ բռնագանձել 8.662.500 (ութ միլիոն վեց հարյուր վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։»։
Վերոհիշյալ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2011թ. մայիսի 13-ին։
Քրեական գործում առկա, թիվ 116490 մահվան վկայականի պատճենի համաձայն` տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը 2012թ. հունվարի 12-ին մահացել է «Լյարդի պորտալ ցիրոզ, կերակրափողի երակների լայնացում» հիվանդության պատճառով։
ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության կալանավորված անձանց և դատապարտյալների հաշվառման բաժնի պետի 11.07.2013թ. թիվ Ե40/3-2399 գրության համաձայն` 2012թ. մարտի 06-ին դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանը մահացել է։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը հանցագործության մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել։
Տուժողի իրավահաջորդ Ն. Փիլիպոսյանի կողմից, 26.08.2013թ. քաղաքացիական հայց է ներկայացվել ամբաստանյալի դեմ, որի համաձայն պահանջել է ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը քաղաքացիական հայցի դեմ առարկել է։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։00-ի սահմաններում, երեք անհայտ անձինք, ննջասենյակի պատուհանին ամրացված ճաղաշարը պոկելու և պատուհանը բացելու միջոցով մուտք են գործել իրեն պատկանող, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարան, որտեղ հանցագործներից մեկը հարձակվել է իր վրա, իսկ մյուսները գնացել են դեպի միջանցք։ Անծանոթը ձեռքին եղած պտուտակահանով իրեն սպառնալիքներ է տվել, քաշել և գցել է հատակին, ապա կպչուն ժապավենով կապկպել է իրեն, որից հետո պահանջել է ոսկյա զարդեր և գումարներ տալ։ Հրաժարվել է նրա պահանջը կատարել և պատճառաբանել է, որ այդպիսիք տանը չկան։ Այդ անծանոթը շարունակել է սպառնալ և ծեծի ենթարկել իրեն։ Գտնվել է խիստ հուզված վիճակում, որի պատճառով հետագա իրադարձությունները չի հիշում։ Որոշ ժամանակ անց, իր որդի Արմենը, իր ձեռքերն ու ոտքերն ազատել է կպչուն ժապավենից, որից հետո տեղեկացել է, որ վերջինս հանցագործների սպառնալիքների պատճառով բացել է չհրկիզվող պահարանը, որտեղից էլ հանցագործները հափշտակել են իրեն պատկանող, 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։
Դրանից հետո դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին և կատարվածի մասին հաղորդում է տվել։ Նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ հանցագործությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը։ Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում տեսել և ճանաչել է կպչուն ժապավենով իրեն կապած և պտուտակահանով սպառնալիքներ տված Մելիք Մեսրոպյանին, ինչպես նաև Կորյուն Միքայելյանին։
/հատոր 1, գ.թ. 41-43, 50, 60-61, 168-170, 194, հատոր 2, գ.թ. 32, 220, հատոր 3, գ.թ. 184-185, 193-194/
Վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։00-ի սահմաններում, քնից արթնացել է իր հայր Գագիկ Փիլիպոսյանի` ննջասենյանից լսվող ձայներից, որից հետո գնացել է ննջասենյակ և վառել է լույսը։ Ննջասենյակում տեսել է, որ մի անծանոթ անձնավորություն հորը գցել է գետնին և քաշքշել է։ Վազելով գնացել է հյուրասենյակ և միջանցքում տեսել է ևս մեկ անծանոթ անձնավորության։ Մտել է խոհանոց, վերցրել է փայտե գրտնակը, դուրս է եկել հյուրասենյակ և գրտնակով հարվածել է իրեն մոտեցող անձնավորությանը։ Վերջինս ձեռքը դեմքի շրջանին պահելով` կասեցրել է հարվածը, ապա իրեն գրկելով տապալել է գետնին։ Այնուհետև հյուրասենյակ է մտել դիմակավորված մեկ այլ անձնավորություն, որը դանակը պահել է իր պարանոցի շրջանին և պահանջել է իրեն հանգիստ պահել։ Դրանից հետո երկու անծանոթ անձինք իրեն տեղափոխել են հոր ննջասենյակ, որտեղ շարունակել են իրեն և հորը սպառնալիքներ տալ, իսկ նրանցից մեկն ատրճանակը պահելով իր ուղղությամբ` պահանջել է հայտնել գումարի և ոսկյա զարդերի տեղը։ Հանցագործների սպառնալիքների պատճառով, հոր անկողնու տակից վերցրել է ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի բանալին, բացել է պահարանի դռները, որտեղից հանցագործները հափշտակել են հորը պատկանող գումարներն ու ոսկյա զարդերը, որից հետո ննջասենյակի պատուհանից ցատկելով` հեռացել են։ Հանցագործների հեռանալուց հետո հոր ձեռքերն ազատել է կպչուն ժապավեններից, որից հետո զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։
Նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ հանցագործությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը։ Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության կատարման ժամանակ տեսել և ճանաչել է Կորյուն Միքայելյանին և Մելիք Մեսրոպյանին։ Ինչ վերաբերվում է Արամ Վարդանյանին, ապա անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում Ա.Վարդանյանի աչքերի և քթի հատվածները նմանեցրել է հանցագործության մասնակիցներից` դիմակավորված անձի աչքերին ու քթին։
Նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, իբրև թե ինքն է օգնել հանցագործներին և կազմակերպել ավազակային հարձակումը, մինչդեռ այդ ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում և տրվել են այլ անձանց հորդորով։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 46-48, 57, հատոր 2, գ.թ. 31, 105, 195, հատոր 4, գ.թ 190-191/
Վկա Ա.Փիլիպոսյանն իր նախաքննական ցուցմունքները պնդել է նաև Մ. Մեսրոպյանի և Կ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
/հատոր 2, գ.թ. 124-126, հատոր 4, գ.թ. 209-210/
Դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իրեն են այցելել համագյուղացի Մելիք Մեսրոպյանը և նրա ընկեր, «Վիցին» մականունով Արամ Վարդանյանը։ Նրանք խոսակցության ժամանակ պատմել են, որ տեղեկություններ ունեն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքում բնակվող, Գագիկ անունով անձնավորությունը գտնվում է ֆինանսապես լավ վիճակում և նրա տան ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակությամբ գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, որից հետո առաջարկել են միասին իրականացնել դրանց հափշտակությունը։ Համաձայնել է Արամի և Մելիքի առաջարկին ու նրանց հետ հանցանքը համատեղ կատարելու համաձայնություն է ձեռք բերել։
Դրանից երկու-երեք օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Մելիքի և Արամի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոց, որտեղ Արամի կողմից մատնանշված շենքի շրջակայքն ուսումնասիրելով` պարզել են, որ Գագիկի բնակարանը շենքի հետնամասում գտնվող հողատարածության հետ գտնվում է նույն հարթության վրա, ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել այդ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում, հափշտակություն կատարելու նպատակով, Մելիքի, Արամի և վերջինիս հետ եկած անծանոթ անձնավորության հետ հանդիպել են նախապես ուսումնասիրված, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ, պայմանավորվածության համաձայն, Մելիքը, Արամը և անծանոթ տղան վերցրել են իր կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա կտրել են Գագիկի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը` ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը։ Անծանոթը տարածքը հսկելու համար մնացել է դրսում, Արամը դիմակով քողարկել է դեմքը, որից հետո վերջինիս և Մելիքի հետ պատուհանից մտել են նշված բնակարան։ Ինքը ննջասենյակից քայլելով գնացել է միջանցք, որտեղ նկատել է վազքով դեպի հյուրասենյակ գնացող անչափահաս տղայի։ Հետևել է նրան, սակայն վերջինս անսպասելիորեն հարձակվել է իր վրա և գրտնակով հարվածել։ Ձեռքը դեմքի շրջանին պահելով` կարողացել է կասեցնել հարվածը, սակայն գրտնակը դիպել է իր ձախ այտի շրջանին, որի հետևանքով վնասվածք է ստացել։ Ձեռքերով ամուր փաթաթվել է տանը գտնվող անչափահասին, նրան հրելով տապալել է գետնին, որից հետո նրան ոտքի կանգնեցնելով` սպառնալիքներ է տվել, քաշքշելով տեղափոխել է ննջասենյակ և պահանջել է առանց դիմադրություն ցույց տալու իրենց տրամադրել տանը եղած գումարները և ոսկյա զարդերը։ Ննջասենյակում տեսել է կպչուն ժապավենով կապկպված մի տղամարդու։ Սպառնալիքների հետևանքով անչափահասը բացել է ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի դռները, որտեղից վերցրել և Մելիքին ու Արամին է փոխանցել տոպրակի մեջ լցված գումարներն ու ոսկյա զարդերը։ Դրանից հետո նույն ճանապարհով դուրս են եկել բնակարանից և հեռացել են։
Մի քանի օր անց հանդիպել է Արամին, որն իրեն տվել է հափշտակված գումարներից 1.800 ԱՄՆ դոլար գումար, ոսկյա շղթա, երկու մատանի և մեկ զույգ ականջօղ։ Գումարները հետագայում ծախսել է իր անձնական կարիքների համար, իսկ ոսկյա զարդերն իրացրել է Երևանի Խորենացի փողոցում գործող տոնավաճառում՝ անծանոթ գնորդի։
2009թ. դեկտեմբերի 14-ին բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ խոստովանել է իր, Մելիքի, Արամի և անծանոթի հետ կատարած հանցագործությունը։
Դատապարտյալ Կ. Միքայելյանը հետագայում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ իր նկարագրած գործողություններն իր կարծիքով համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի հատկանիշներին։ Բացի այդ, Մելիք Մեսրոպյանը վերոհիշյալ հանցագործությանը չի մասնակցել, տեղյակ չի եղել դրա մասին և որևէ առնչություն չունի կատարվածի հետ։
/հատոր 2, գ.թ. 14-19, 121-123, 137-138, հատոր 3, գ.թ. 60, հատոր 4, գ.թ. 235-238/
Դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3004 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Քաղ. Կ.Միքայելյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ այտային, ձախ սրունքի շրջանների քերծվածքների ձևով, հասցվել են` բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
/հատոր 3, գ.թ. 43-44/
Դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 04-ի եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Քաղ. Գ.Փիլիպոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ նախաբազկի միջին երրորդականի ներսային մակերեսի, աջ նախաբազկի վերին երրորդականի հետին մակերեսի և ձախ ուսահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։»։
/հատոր 2, գ.թ. 80-81/
Դատակենսաբանական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 26-ի թիվ 665, 682 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1. Փորձաքննության ներկայացված Գ.Փիլիպոսյանի, Մ.Մեսրոպյանի արյան նմուշներն, ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում են B խմբին։
2. Փորձաքննության ներկայացված` Ա.Փիլիպոսյանի, Վ.Ֆրունզյանի և Կ.Միքայելյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են A խմբին։
3. Փորձաքննության ներկայացված Պ.Վարդանյանի, Մ.Խաչիկյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են 0 խմբին։
4. Փորձաքննության ներկայացված Վ.Քրմոյանի և Ա.Վարդանյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են AB խմբին։
5. Փորձաքննության ներկայացված ստվարաթղթե փոքրիկ արկղի և կպչուն ժապավենի կոճի ներսային մակերեսին հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի B խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Մ.Մեսրոպյանից, այնպես էլ Գ.Փիլիպոսյանից։
6. Փորձաքննության ներկայացված կպչուն ժապավենի խճճված հատվածների վրա հայտնաբերված մազանման թելիկները հանդիսանում են մարդու մազեր, ունեն տեղային ծագում և կարող էին թողնվել Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերի մազերի հաշվին։
7. Փորձաքննության ներկայացված գխարկի վրա հայտնաբերված թվով 7 մազանման թելիկներից 6-ը մարդկային ծագման մազեր են, թողնվել են գլխի մազերի հաշվին, մազերից թվով 4 շագանակագույն մազերն իրենց կազմաբանական հատկանիշներով նման են Կ.Միքայելյանի գլխից ներկայացված մազերի նմուշներին, հետևաբար կարող էին թողնվել վերջինիս գլխի մազերի հաշվին, սակայն հարկ է նշել, որ ինչպես նույն մարդու գլխի տարբեր հատվածների մազեր կարող են ունենալ տարբերիչ նշաններ, այնպես էլ տարբեր մարդկանց գլխի մազերը կարող են իրար նման լինել շատ հատկանիշներով։ Հայտնաբերված մազերից մնացած 2-ը սպիտակ մազեր են և չնայած այն հանգամանքին, որ կառուցվածքային կարևոր հատկանիշները բացակայում են և նպատակահարմար չէր համեմատել գործով անցնող անձանց գլխից ներկայացված մազերի նմուշների հետ, այնուամենայնիվ, կարող էին թողնվել Գ. Փիլիպոսյանի և Կ.Միքայելյանի գլխից, քանի որ վերջինների գլխից ներկայացված մազերի նմուշներում առկա են նաև սպիտակ մազեր։ Մազերի առավել հավաստի տարբերակում կարելի էր կատարել սերոլոգիական հետազոտությամբ, սակայն մազերի երկարության 4,5սմ-ից կարճ լինելու հանգամանքը թույլ չտվեց անցնել նշված հետազոտությանը։
Հայտնաբերված թվով 7 մազերից մեկը հանդիսանում է կենդանու մազ։
8. Փորձաքննության ներկայացված պտուտակահանից, գրտնակից վերցված քսվածքներում արյուն և քրտինք չի հայտնաբերվել։
9. Փորձաքննության ներկայացված գլխարկից կտրված կտորներում քրտինք չի հայտնաբերվել։»։
/հատոր 3, գ.թ. 45-50/
Մատնադրոշմային փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 3407 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1. Թիվ 15107209 քր. գործով փ/ք-յան ներկայացված թիվ 1.39x34մմ, թիվ 2.33x27մմ կողային չափերով դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված մատնահետքերը պիտանի են անձի նույնացման համար։
2. 1.39x34մմ, թիվ 2.33x27մմ կողային չափերով դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված և անձի նույնացման համար պիտանի ճանաչված մատնահետքերը համապատասխանաբար թողնված են ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում Կորյուն Գարուշի Միքաելյանի /ծնվ. 1954/ անվամբ հաշվառված աջ ձեռքի միջնապատի և ձախ ձեռքի մատնեմատի կողմից։
3. Թիվ 3. 35x24մմ կողային չափերով դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված ձեռքի հետքը պիտանի չէ անձի նույնացման համար։»։
/հատոր 1, գ.թ. 226-228/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 05-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Արամ Ժորայի Վարդանյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է իր նախկին ընկերոջ մորաքրոջ որդին, որի աչքերը, հոնքերը, քիթը շատ նման են այն անձի աչքերի և քթի շրջանին, որը 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում մուտք է գործել իրենց բնակարան։
Վերոհիշյալ քննչական գործողության վերջում Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ իր կողմից մատնացույց արված անձի աչքերի և քթի շրջանը նմանեցրել է իրենց տուն ներխուժած դիմակավորված անձին, սակայն չի կարող հստակ պնդել, որ նրանք նույն անձինք են, այլ միայն նրանց նմանեցնում է։
/հատոր 1, գ.թ. 105-107/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին ավազակային հարձակմամբ իրենց բնակարան մուտք գործած և գումար ու ոսկեղեն հափշտակած անձը։ Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինս հարձակվել է իր վրա և ձեռքին եղած պտուտակահանով սպառնալով` դուրս է հանել ննջասենյակից, գցել է միջանցքի հատակին և կապկպել կպչուն ժապավենով։ Նրան ճանաչել է աչքերից, քթից, հոնքերից, դեմքի ձևից, մազերից և կազմվածքից։
/հատոր 1, գ.թ. 250-251/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինս դեպքի ժամանակ նստել է իր հոր վրա և սև ատրճանակն ուղղելով իր ուղղությամբ` դրա սպառնալիքով գումար է պահանջել։ Մ. Մեսրոպյանին ճանաչել է դիմագծերից, աչքերից, ճակատից, քթի ձևից, շրթունքներից և դեմքի կառուցվածքից։
/հատոր 2, գ.թ. 1-2/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Նրան ճանաչել է հասակից, կազմվածքից, աչքերից, քթի և դեմքի ձևից։
/հատոր 2, գ.թ. 5-6/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ Կ. Միքայելյանը դեպքի ժամանակ իրենց հյուրասենյակում դուրս է եկել իր դիմաց, որից հետո ինքը հարձակվել է նրա վրա և գրտնակով հարվածել։ Նրան ճանաչել է հասակից, քթի ձևից, աչքերից, շրթունքներից, կազմվածքից և դիմագծերից։
/հատոր 2, գ.թ. 7-8/
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Կորյուն Միքայելյանը լուսանկարով ճանաչել է Արամ Վարդանյանին և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է իր, Մելիք Մեսրոպյանի և մեկ այլ անձի հետ միասին, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանից գումար և ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։
/հատոր 2, գ.թ. 91-92/
Դեպքի վայրի զննության մասին 2009թ. դեկտեմբերի 03-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` դեպքի վայրը Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանն է, որի մուտքի դուռը երկփեղկանի է, սպիտակ, մետաղյա և արտաքինից պատված է փայտե շագանակագույն ծածկով։ Մուտքից դեպի ներս առկա է նախասրահ, որից դեպի ձախ առկա է մուտք, որը տանում է դեպի լոգարան և խոհանոց։ Նախասրահից դեպի աջ առկա է երկփեղկանի, սպիտակ փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի ննջասենյակ։ Նախասրահի դիմաց գտնվում է հյուրասենյակը, որից դեպի ձախ առկա է մեկ այլ ննջարան։ Հյուրասենյակի առջև առկա է նախասրահ, որի ձախակողմյան մասում առկա է փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի ննջարան։ Այդ ննջարանի աջ անկյունային մասում, դռան հետնամասում առկա է չհրկիզվող պահարան, որի երկու դռները զննության պահին գտնվել են բաց վիճակում։ Չհրկիզվող պահարանի երկու խցիկներում անկանոն դրված են եղել փաստաթղթեր, մալուխներ, սև պայուսակ, բանալիներ, մարտկոցներ և այլ իրեր։ Նշված պահարանի հարևանությամբ տեղադրված է մահճակալ, որի անկողնային պարագաները գտնվել են խառնված վիճակում, իսկ պահարանի վրա առկա է եղել սպիտակի թղթե պատճռված արկղիկ, որի անկյունային հատվածում նկատվել է արնանման հետք։ Ննջասենյակում առկա հեռուստացույցի տակդիրի դիմաց, 30սմ հեռավորության վրա, գետնին առկա է եղել կպչուն ժապավեն, իսկ տակդիրի աջակողմյան հատվածում գետնին ընկած է եղել փայտե գրտնակ։ Նշված նախասրահից դեպի ձախ առկա է փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի փոքր միջանցք, իսկ դրա վերջնամասում առկա է մետաղյա դուռ, որից դեպի ներս առկա է փոքր պատշգամբ։ Դռնից դեպի աջ առկա է եռափեղկ պատուհան, որը պատված է մետաղյա ճաղավանդակով, որի վերին մասը գտնվել է անվնաս վիճակում, իսկ ստորին ձախ և աջ ամրանները կտրված են եղել։ Նշված պատշգամբից 10մ հեռավորության վրա, այգու մեջ առկա է եղել 10.5սմ երկարությամբ կարմիր մկրատ։ Հյուրասենյակի հարևանությամբ գտնվող 2-րդ նախասրահում` աջ և դիմացի կողմերում առկա են երկու ննջասենյակներ։ Նշված չհրկիզվող պահարանի վրա առկա է եղել նաև փայտյա զարդատուփ։ Ննջասենյակ տանող մուտքի դռան մոտ, որտեղ առկա է եղել չհրկիզվող պահարանը, հայտնաբերվել է տղամարդու սև սպորտային գլխարկ։
Զննության մասնակից Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երեք անհայտ անձինք, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ կտրելով ննջասենյակի ճաղավանդակը` պատուհանից ապօրինի մուտք են գործել ներս և դանակի ու պտուտակահանի սպառնալիքով հափշտակել են 10.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար և ոսկյա զարդեր` պատճառելով 7.600.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնաս։ Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ իր որդի Արմեն Փիլիպոսյանը, փայտյա գրտնակով հարվածել է այդ երեք անձանցից մեկին։ Ննջասենյակի, որտեղ առկա է եղել չհրկիզվող պահարանը, ձախակողմյան բազկաթոռի վրա առկա է եղել սև բռնակով պտուտակահան, որն ըստ Գ. Փիլիպոսյանի հայտարարության` եղել է այդ երեք անձանցից մեկի ձեռքում։
/հատոր 1, գ.թ. 1-4/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` Կորյուն Միքայելյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է իր, Արամ Վարդանյանի և Մելիք Մեսրոպյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները։
/հատոր 2, գ.թ. 66-67/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները։
/հատոր 1, գ.թ. 114-115/
Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, մկրատով, մետաղյա ձողով, պտուտակահանով, կպչուն ժապավենով, տղամարդու սպորտային գլխարկով, ստվարաթղթե տուփով, գրտնակով և ոսկյա մատանիով։
/հատոր 4, գ.թ. 211/
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանը նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հայտնել է, որ որևէ կապ չունի կատարված հանցագործության հետ, երբեք ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն չի կատարել և օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց։
/հատոր 4, գ.թ. 293/
Արամ Վարդանյանը դատարանում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Կորյուն Միքայելյանին ինքը չի ճանաչել և չի կարող ասել, թե ինչու է նա իր դեմ ցուցմունք տվել։ Ինքը հաճախակի է գտնվել Աբովյան քաղաքում և հավանաբար այդտեղից է Կորյուն Միքայելյանն իր մականունն իմացել։ Մելիք Մեսրոպյանին նույնպես չի ճանաչում։ Տուժողի և նրա ընտանիքի հետ ընդհանրապես չի առնչվել։ Նրանց անչափահաս որդուն երբեմն տեսել է շենքի բակում խաղալիս։ Դեպքի օրն ինքը տանը քնած է եղել և իր տան անդամները կարող են այդ հանգամանքը հաստատել։ Ինքը թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից, քանի որ տեղյակ է, որ շատ անմեղ մարդիկ են դատապարտվում։ 2009թ. դեկտեմբերի 02-ին իրենց տանը խնջույք է եղել, որն ավարտվել է ժամը 24։00-ին։ Խնջույքին մասնակցել է իր փեսա Հրաչը, նրա հայրը, ինչպես նաև իրենց հարևանները, որոնց անունները չի հիշում։ Ինքը գումարի կարիք չի ունեցել, որպեսզի ավազակային հարձակմամբ գումար հափշտակեր։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի ցուցմունքները` ավազակություն չկատարելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Այդ վերլուծության արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կե¬տով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Քննարկելով ԵԿԴ/0133/01/10 քրեական գործով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 01-ին կայացված դատավճռի` որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցը` դատարանը գտնում է, որ այն որպես ապացույց թույլատրելի չէ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) Արգելվում է օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործումը։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։
2. Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
1) կասկածյալի ցուցմունքները.
2) մեղադրյալի ցուցմունքները.
3) տուժողի ցուցմունքները.
4) վկայի ցուցմունքները.
4.1) տվյալ գործի մեղադրանքի հետ առնչվող` մեկ այլ քրեական գործով կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի ցուցմունքները.
5) դատապարտյալի ցուցմունքները.
6) փորձագետի եզրակացությունը.
7) իրեղեն ապացույցները.
8) քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները.
9) այլ փաստաթղթերը։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։
(…)»։
Վերոհիշյալ դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված, որպես ապացույց թույլատրվող փաստաթղթերի ցանկում ներառված չէ, որի պատճառով թույլատրելի ապացույց չէ և պետք է հանվի ապացույցների շարքից։
Քննարկելով պաշտպանի ճառում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ իր պաշտպանյալը հնարավորություն չի ունեցել առերես հարցաքննվել Կորյուն Միքայելյանի հետ, որպիսի հանգամանքը պաշտպանության կողմին զրկել է այդ ապացույցի արժանահավատությունը ստուգելու հնարավորությունից, ուստի այդ ցուցմունքը թույլատրելի ապացույց չէ` դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, քանի որ Կ. Միքայելյանի ցուցմունքները որպես ապացույց ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։ Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում թաքնվելով վարույթն իրականացնող մարմնից և գտնվելով հետախուզման մեջ` Արամ Վարդանյանը դրանով ինքն իրեն զրկել է իր դեմ ցուցմունք տվող անձանց հետ առերես հարցաքննվելու և նրանց հարցեր տալու հնարավորությունից։ Հետագայում, Արամ Վարդանյանի հայտնաբերվելուց հետո նախաքննության մարմինը Ա. Վարդանյանին և Կ. Միքայելյանին առերես հարցաքննելու հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ դեռևս 2012թ. մարտի 06-ին Կ. Միքայելյանը մահացել է։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել։
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանն իր կատարած, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժներն ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը պետք է կրի, քանի որ դրանց խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցվոր Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։
2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն (…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով։
3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին։»։
ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 91-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն՝ «Դատավորը մերժում է հայցադիմումի ընդունումը, եթե նույն անձանց միջև, նույն առարկայի մասին և միևնույն հիմքերով վեճի վերաբերյալ առկա է դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից` ԼԴ/0327/01/10 գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման 21-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։ Միևնույն ժամանակ, եթե չկա հանցագործություն, ապա չի կարող լինել նաև քրեական դատավարությունում քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։
Շարադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը։»։
Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։»։
Հաշվի առնելով, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին դատարանի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 01-ին ԵԿԴ/0133/01/10 քրեական գործով կայացված և օրինական ուժի մեջ դատավճռով արդեն իսկ բավարարվել է տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում Կորյուն Միքայելյանից և Մելիք Մեսրոպյանից համապարտությամբ 8.662.500 (ութ միլիոն վեց հարյուր վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը գտնում է, որ տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, պետք է թողնել առանց քննության, ինչն արգելք չի հանդիսանում հայցը հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով հարուցելու համար։
Քննարկելով գույքի վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 12.05.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը, ստվարաթղթե տուփը, գրտնակը և ոսկյա մատանին պետք է թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 154-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. հունիսի 20-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, թողնել առանց քննության։
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 12.05.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը, ստվարաթղթե տուփը, գրտնակը և ոսկյա մատանին թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
20 սեպտեմբերի 2013թ. ք. Երևան
ԵԿԴ-0146/01/13
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան,
մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
ավագ դատախազ Ա. Բեգինյանի,
պաշտպան Գ. Պապոյանի,
տուժողի իրավահաջորդ Ն. Փիլիպոսյանի,
տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ Լ. Ներսիսյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Արամ Ժորայի Վարդանյանի`
ծնված 1978թ. հունվարի 09-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում դատված` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 16.04.2004թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է տուգանքի 500.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, հաշվառված է ք. Երևան, Չարենցի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 13 բնակարանում, փաստացի բնակվել է ք. Երևան, Հ. Էմինի փողոցի թիվ 119 տանը, կալանքի տակ է 20.06.2013թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը
Թիվ 15107209 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Քննիչի 2009թ. դեկտեմբերի 21-ի որոշմամբ հայտարարվել է մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի հետախուզումը։
Քննիչի 2010թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ, թիվ 15107209 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի, ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև մեղադրյալ Կ. Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/1 համարը։
2010թ. հունիսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ և մինչև մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի հայտնաբերվելը։
Քննիչի 2010թ. հունիսի 11-ին որոշմամբ, Ա. Վարդանյանի կողմից 5,65 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելու և իր ննջասենյակի պահարանում ապօրինի պահելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
2013թ. հունիսի 20-ին մեղադրյալ Ա. Վարդանյանը հայտնաբերվել է։
Քննիչի 2013թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Քննիչի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ, թիվ 15107209/1 քրեական գործից անջատվել է ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև Կ. Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/2 համարը։
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա՝ առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ։
Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով, ուսումնասիրել և պարզել են, որ Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանը հարևանությամբ գտնվող հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթությունում, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա՝ կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա՝ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների՝ նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի՝ Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի՝ 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։»։
2013թ. օգոստոսի 02-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ, Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 13 բնակարանում հաշվառված և նախկինում այդտեղ բնակված Արամ Ժորայի Վարդանյանը մինչև 2009թ. նոյեմբերի կեսերը պարբերաբար այցելել է այդ շենքում բնակվող իր հարազատներին, ճանաչել է տուժողի որդի, վկա Արմեն Փիլիպոսյանին` որպես նույն բակում բնակվողի։ Ա. Վարդանյանին դիմել են նաև «Վիցին» մականունով։
2009թ. նոյեմբերի կեսերին, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանը, իր ընկեր, այժմ դատապարտյալ Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար երկու անգամ դատապարտված, այժմ հանգուցյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, հայտնել` որ տուժող, այժմ հանգուցյալ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում, չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ. Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ. Միքայելյանը համաձայնվել է Ա. Վարդանյանի և Մ. Մեսրոպյանի հետ ավազակությամբ Գ. Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակել, այսինքն նախնական համաձայնության է եկել նրանց հետ։
Դրանից երկու-երեք օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Կ. Միքայելյանը, Մ. Մեսրոպյանը և Ա. Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ ուսումնասիրել և պարզել են, որ տուժող Գ. Փիլիպոսյանի բնակարանը` հարևան հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթության վրա, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական չորս հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում, Կ. Միքայելյանը, Մ. Մեսրոպյանը, Ա. Վարդանյանը և վերջինիս կողմից ներգրավված, ինքնությունը չպարզված անձը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ, նախապես մշակված պլանի համաձայն` Մ. Մեսրոպյանը, Ա. Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձը վերցրել են Կ. Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո նրանք ձեռքերով քաշելով ճաղաշարը` ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը։ Ինքնությունը չպարզված անձը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով` Կ. Միքայելյանի և Մ. Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ. Փիլիպոսյանի բնակարան։ Մ. Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է տուժող Գ. Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ. Միքայելյանի և Ա. Վարդանյանի հետ միասին, որպես զենք օգտագործվող առարկաների՝ նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ, տուժող Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի, վկա Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով` ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափի՝ 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։
2010թ. մայիսի 31-ին Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի և Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2010թ. դեկտեմբերի 01-ի կայացրել է դատավճիռ, որով դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը. «ամբաստանյալ Մելիք Մեսրոպյանը 2009թ. նոյեմբերի կեսերին հանցակցի հետ միասին այցելել է նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար երկու և ավելի դատվածություն ունեցող ամբաստանյալ Կորյուն Միքայելյանին, ում հայտնելով, որ տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանի տանը` ք.Երևանի Չարենցի փողոցի 43-րդ շենքի հ. 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող մետաղյա պահարանում, մեծ քանակությամբ գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, առաջարկել են ավազակային հարձակմամբ միասին հափշտակել դրանք։ Ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` ամբաստանյալներն ու նրանց հանցակիցը երկու-երեք օր անց` ժամը 22-ի սահմաններում, հանդիպել են ք.Երևանի Չարենցի փողոցի հ. 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով` ուսումնասիրել և պարզել են, որ տուժողի բնակարանը և դրան կից հողամասը գտնվում են միևնույն հարթության վրա, իսկ տուժողի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղավանդակն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին` ժամը 0500-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Մ.Մեսրոպյանը, Կ.Միքայելյանը, նրանց հանցակիցն ու վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված՝ նախաքննությամբ անձը չպարզված չորրորդ հանցակիցը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են ք.Երևանի Չարենցի փողոցի հ. 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն` ամբաստանյալներ Մ.Մեսրոպյանը և նրա երկու հանցակիցը վերցրել են ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցված մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողն ու պտուտակահանը, մկրատով կտրել են տուժողի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղավանդակի ստորին երկու հենակը, քաշելով ճաղավանդակը` այն ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, որից հետո ամբաստանյալները և դիմակով դեմքը քողարկած նրանց հանցակիցը բաց պատուհանով մուտք են գործել տուժողի բնակարան, իսկ անձը չպարզված նրանց մյուս հանցակիցը մնացել է շենքի մոտ` հանցակիցների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկելով տարածքը։ Տուժողի բնակարան մուտք գործելուց հետո ամբաստանյալ Մ.Մեսրոպյանն ու նրա դիմակով հանցակիցն իրենց մոտ ունցած կպչուն ժապավենով կապել են տուժողի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի և մյուս հանցակցի հետ, նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանով, դանակով և ատրճանակով սպառնալով տուժողին ու նրա անչափահաս որդուն՝ վկա Արամ Փիլիպոսյանին` հափշտակել են տուժողին պատկանող 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։
Ընդ որում, երբ ամբաստանյալները և նրանց հանցակիցը մտել են տուժողի բնակարան, ձայներից արթնացած վկա Ա.Փիլիպոսյանը խոհանոցից վերցրած գրտնակով հարձակվել է ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի վրա, ու չնայած վերջինս կարողացել է դիմադրել վկային և գցել գետնին, սակայն գրտնակի հարվածից ստացել է վնասվածքներ։
Դատաքննությամբ նաև հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանը չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել ու Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի հ. 17 տանը պահել է հրազեն հանդիսացող՝ 7,62 մմ տրամաչափի, «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 7,62 մմ տրամաչափի 7 հատ փամփուշտ, որոնք հայտնաբերվել են 2009թ. դեկտեմբերի 14-ին` նշված տանը կատարված խուզարկության ընթացքում։»։
Դատարանը վճռել է`
«1. Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով նրան դատապարտել ազատազրկման 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, իսկ 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ, նշանակել ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2009թ. դեկտեմբերի 14-ից։
Կ.Միքայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Կ.Միքայելյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։
2. Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 9 (ինը) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2009թ. դեկտեմբերի 14-ից։
Մ.Մեսրոպյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Մ.Մեսրոպյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը և ստվարաթղթե արկղը հանձնել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին` թիվ 15107209/1 քրեական գործով հետագայում դրանք տնօրինելու համար, իսկ մատանին և գրտնակը վերադարձնել Գ.Փիլիպոսյանին` թիվ 15107209/1 քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո տնօրինելու համար։
Գագիկ Փիլիպոսյանի ընդդեմ Կորյուն Միքայելյանի և Մելիք Մեսրոպյանի` պատճառված վնասի հատուցման պահանջի մասին հայցը բավարարել ու Կորյուն Միքայելյանից և Մելիք Մեսրոպյանից հօգուտ Գագիկ Փիլիպոսյանի համապարտությամբ բռնագանձել 8.662.500 (ութ միլիոն վեց հարյուր վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։»։
Վերոհիշյալ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2011թ. մայիսի 13-ին։
Քրեական գործում առկա, թիվ 116490 մահվան վկայականի պատճենի համաձայն` տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը 2012թ. հունվարի 12-ին մահացել է «Լյարդի պորտալ ցիրոզ, կերակրափողի երակների լայնացում» հիվանդության պատճառով։
ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության կալանավորված անձանց և դատապարտյալների հաշվառման բաժնի պետի 11.07.2013թ. թիվ Ե40/3-2399 գրության համաձայն` 2012թ. մարտի 06-ին դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանը մահացել է։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը հանցագործության մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել։
Տուժողի իրավահաջորդ Ն. Փիլիպոսյանի կողմից, 26.08.2013թ. քաղաքացիական հայց է ներկայացվել ամբաստանյալի դեմ, որի համաձայն պահանջել է ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը քաղաքացիական հայցի դեմ առարկել է։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։00-ի սահմաններում, երեք անհայտ անձինք, ննջասենյակի պատուհանին ամրացված ճաղաշարը պոկելու և պատուհանը բացելու միջոցով մուտք են գործել իրեն պատկանող, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարան, որտեղ հանցագործներից մեկը հարձակվել է իր վրա, իսկ մյուսները գնացել են դեպի միջանցք։ Անծանոթը ձեռքին եղած պտուտակահանով իրեն սպառնալիքներ է տվել, քաշել և գցել է հատակին, ապա կպչուն ժապավենով կապկպել է իրեն, որից հետո պահանջել է ոսկյա զարդեր և գումարներ տալ։ Հրաժարվել է նրա պահանջը կատարել և պատճառաբանել է, որ այդպիսիք տանը չկան։ Այդ անծանոթը շարունակել է սպառնալ և ծեծի ենթարկել իրեն։ Գտնվել է խիստ հուզված վիճակում, որի պատճառով հետագա իրադարձությունները չի հիշում։ Որոշ ժամանակ անց, իր որդի Արմենը, իր ձեռքերն ու ոտքերն ազատել է կպչուն ժապավենից, որից հետո տեղեկացել է, որ վերջինս հանցագործների սպառնալիքների պատճառով բացել է չհրկիզվող պահարանը, որտեղից էլ հանցագործները հափշտակել են իրեն պատկանող, 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։
Դրանից հետո դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին և կատարվածի մասին հաղորդում է տվել։ Նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ հանցագործությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը։ Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում տեսել և ճանաչել է կպչուն ժապավենով իրեն կապած և պտուտակահանով սպառնալիքներ տված Մելիք Մեսրոպյանին, ինչպես նաև Կորյուն Միքայելյանին։
/հատոր 1, գ.թ. 41-43, 50, 60-61, 168-170, 194, հատոր 2, գ.թ. 32, 220, հատոր 3, գ.թ. 184-185, 193-194/
Վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։00-ի սահմաններում, քնից արթնացել է իր հայր Գագիկ Փիլիպոսյանի` ննջասենյանից լսվող ձայներից, որից հետո գնացել է ննջասենյակ և վառել է լույսը։ Ննջասենյակում տեսել է, որ մի անծանոթ անձնավորություն հորը գցել է գետնին և քաշքշել է։ Վազելով գնացել է հյուրասենյակ և միջանցքում տեսել է ևս մեկ անծանոթ անձնավորության։ Մտել է խոհանոց, վերցրել է փայտե գրտնակը, դուրս է եկել հյուրասենյակ և գրտնակով հարվածել է իրեն մոտեցող անձնավորությանը։ Վերջինս ձեռքը դեմքի շրջանին պահելով` կասեցրել է հարվածը, ապա իրեն գրկելով տապալել է գետնին։ Այնուհետև հյուրասենյակ է մտել դիմակավորված մեկ այլ անձնավորություն, որը դանակը պահել է իր պարանոցի շրջանին և պահանջել է իրեն հանգիստ պահել։ Դրանից հետո երկու անծանոթ անձինք իրեն տեղափոխել են հոր ննջասենյակ, որտեղ շարունակել են իրեն և հորը սպառնալիքներ տալ, իսկ նրանցից մեկն ատրճանակը պահելով իր ուղղությամբ` պահանջել է հայտնել գումարի և ոսկյա զարդերի տեղը։ Հանցագործների սպառնալիքների պատճառով, հոր անկողնու տակից վերցրել է ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի բանալին, բացել է պահարանի դռները, որտեղից հանցագործները հափշտակել են հորը պատկանող գումարներն ու ոսկյա զարդերը, որից հետո ննջասենյակի պատուհանից ցատկելով` հեռացել են։ Հանցագործների հեռանալուց հետո հոր ձեռքերն ազատել է կպչուն ժապավեններից, որից հետո զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։
Նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ հանցագործությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը։ Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության կատարման ժամանակ տեսել և ճանաչել է Կորյուն Միքայելյանին և Մելիք Մեսրոպյանին։ Ինչ վերաբերվում է Արամ Վարդանյանին, ապա անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում Ա.Վարդանյանի աչքերի և քթի հատվածները նմանեցրել է հանցագործության մասնակիցներից` դիմակավորված անձի աչքերին ու քթին։
Նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, իբրև թե ինքն է օգնել հանցագործներին և կազմակերպել ավազակային հարձակումը, մինչդեռ այդ ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում և տրվել են այլ անձանց հորդորով։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 46-48, 57, հատոր 2, գ.թ. 31, 105, 195, հատոր 4, գ.թ 190-191/
Վկա Ա.Փիլիպոսյանն իր նախաքննական ցուցմունքները պնդել է նաև Մ. Մեսրոպյանի և Կ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
/հատոր 2, գ.թ. 124-126, հատոր 4, գ.թ. 209-210/
Դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իրեն են այցելել համագյուղացի Մելիք Մեսրոպյանը և նրա ընկեր, «Վիցին» մականունով Արամ Վարդանյանը։ Նրանք խոսակցության ժամանակ պատմել են, որ տեղեկություններ ունեն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքում բնակվող, Գագիկ անունով անձնավորությունը գտնվում է ֆինանսապես լավ վիճակում և նրա տան ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակությամբ գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, որից հետո առաջարկել են միասին իրականացնել դրանց հափշտակությունը։ Համաձայնել է Արամի և Մելիքի առաջարկին ու նրանց հետ հանցանքը համատեղ կատարելու համաձայնություն է ձեռք բերել։
Դրանից երկու-երեք օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Մելիքի և Արամի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոց, որտեղ Արամի կողմից մատնանշված շենքի շրջակայքն ուսումնասիրելով` պարզել են, որ Գագիկի բնակարանը շենքի հետնամասում գտնվող հողատարածության հետ գտնվում է նույն հարթության վրա, ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել այդ բնակարան։
2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում, հափշտակություն կատարելու նպատակով, Մելիքի, Արամի և վերջինիս հետ եկած անծանոթ անձնավորության հետ հանդիպել են նախապես ուսումնասիրված, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ, պայմանավորվածության համաձայն, Մելիքը, Արամը և անծանոթ տղան վերցրել են իր կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա կտրել են Գագիկի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը` ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը։ Անծանոթը տարածքը հսկելու համար մնացել է դրսում, Արամը դիմակով քողարկել է դեմքը, որից հետո վերջինիս և Մելիքի հետ պատուհանից մտել են նշված բնակարան։ Ինքը ննջասենյակից քայլելով գնացել է միջանցք, որտեղ նկատել է վազքով դեպի հյուրասենյակ գնացող անչափահաս տղայի։ Հետևել է նրան, սակայն վերջինս անսպասելիորեն հարձակվել է իր վրա և գրտնակով հարվածել։ Ձեռքը դեմքի շրջանին պահելով` կարողացել է կասեցնել հարվածը, սակայն գրտնակը դիպել է իր ձախ այտի շրջանին, որի հետևանքով վնասվածք է ստացել։ Ձեռքերով ամուր փաթաթվել է տանը գտնվող անչափահասին, նրան հրելով տապալել է գետնին, որից հետո նրան ոտքի կանգնեցնելով` սպառնալիքներ է տվել, քաշքշելով տեղափոխել է ննջասենյակ և պահանջել է առանց դիմադրություն ցույց տալու իրենց տրամադրել տանը եղած գումարները և ոսկյա զարդերը։ Ննջասենյակում տեսել է կպչուն ժապավենով կապկպված մի տղամարդու։ Սպառնալիքների հետևանքով անչափահասը բացել է ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի դռները, որտեղից վերցրել և Մելիքին ու Արամին է փոխանցել տոպրակի մեջ լցված գումարներն ու ոսկյա զարդերը։ Դրանից հետո նույն ճանապարհով դուրս են եկել բնակարանից և հեռացել են։
Մի քանի օր անց հանդիպել է Արամին, որն իրեն տվել է հափշտակված գումարներից 1.800 ԱՄՆ դոլար գումար, ոսկյա շղթա, երկու մատանի և մեկ զույգ ականջօղ։ Գումարները հետագայում ծախսել է իր անձնական կարիքների համար, իսկ ոսկյա զարդերն իրացրել է Երևանի Խորենացի փողոցում գործող տոնավաճառում՝ անծանոթ գնորդի։
2009թ. դեկտեմբերի 14-ին բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ խոստովանել է իր, Մելիքի, Արամի և անծանոթի հետ կատարած հանցագործությունը։
Դատապարտյալ Կ. Միքայելյանը հետագայում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ իր նկարագրած գործողություններն իր կարծիքով համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի հատկանիշներին։ Բացի այդ, Մելիք Մեսրոպյանը վերոհիշյալ հանցագործությանը չի մասնակցել, տեղյակ չի եղել դրա մասին և որևէ առնչություն չունի կատարվածի հետ։
/հատոր 2, գ.թ. 14-19, 121-123, 137-138, հատոր 3, գ.թ. 60, հատոր 4, գ.թ. 235-238/
Դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3004 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Քաղ. Կ.Միքայելյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ այտային, ձախ սրունքի շրջանների քերծվածքների ձևով, հասցվել են` բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
/հատոր 3, գ.թ. 43-44/
Դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 04-ի եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Քաղ. Գ.Փիլիպոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ նախաբազկի միջին երրորդականի ներսային մակերեսի, աջ նախաբազկի վերին երրորդականի հետին մակերեսի և ձախ ուսահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։»։
/հատոր 2, գ.թ. 80-81/
Դատակենսաբանական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 26-ի թիվ 665, 682 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1. Փորձաքննության ներկայացված Գ.Փիլիպոսյանի, Մ.Մեսրոպյանի արյան նմուշներն, ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում են B խմբին։
2. Փորձաքննության ներկայացված` Ա.Փիլիպոսյանի, Վ.Ֆրունզյանի և Կ.Միքայելյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են A խմբին։
3. Փորձաքննության ներկայացված Պ.Վարդանյանի, Մ.Խաչիկյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են 0 խմբին։
4. Փորձաքննության ներկայացված Վ.Քրմոյանի և Ա.Վարդանյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են AB խմբին։
5. Փորձաքննության ներկայացված ստվարաթղթե փոքրիկ արկղի և կպչուն ժապավենի կոճի ներսային մակերեսին հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի B խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Մ.Մեսրոպյանից, այնպես էլ Գ.Փիլիպոսյանից։
6. Փորձաքննության ներկայացված կպչուն ժապավենի խճճված հատվածների վրա հայտնաբերված մազանման թելիկները հանդիսանում են մարդու մազեր, ունեն տեղային ծագում և կարող էին թողնվել Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերի մազերի հաշվին։
7. Փորձաքննության ներկայացված գխարկի վրա հայտնաբերված թվով 7 մազանման թելիկներից 6-ը մարդկային ծագման մազեր են, թողնվել են գլխի մազերի հաշվին, մազերից թվով 4 շագանակագույն մազերն իրենց կազմաբանական հատկանիշներով նման են Կ.Միքայելյանի գլխից ներկայացված մազերի նմուշներին, հետևաբար կարող էին թողնվել վերջինիս գլխի մազերի հաշվին, սակայն հարկ է նշել, որ ինչպես նույն մարդու գլխի տարբեր հատվածների մազեր կարող են ունենալ տարբերիչ նշաններ, այնպես էլ տարբեր մարդկանց գլխի մազերը կարող են իրար նման լինել շատ հատկանիշներով։ Հայտնաբերված մազերից մնացած 2-ը սպիտակ մազեր են և չնայած այն հանգամանքին, որ կառուցվածքային կարևոր հատկանիշները բացակայում են և նպատակահարմար չէր համեմատել գործով անցնող անձանց գլխից ներկայացված մազերի նմուշների հետ, այնուամենայնիվ, կարող էին թողնվել Գ. Փիլիպոսյանի և Կ.Միքայելյանի գլխից, քանի որ վերջինների գլխից ներկայացված մազերի նմուշներում առկա են նաև սպիտակ մազեր։ Մազերի առավել հավաստի տարբերակում կարելի էր կատարել սերոլոգիական հետազոտությամբ, սակայն մազերի երկարության 4,5սմ-ից կարճ լինելու հանգամանքը թույլ չտվեց անցնել նշված հետազոտությանը։
Հայտնաբերված թվով 7 մազերից մեկը հանդիսանում է կենդանու մազ։
8. Փորձաքննության ներկայացված պտուտակահանից, գրտնակից վերցված քսվածքներում արյուն և քրտինք չի հայտնաբերվել։
9. Փորձաքննության ներկայացված գլխարկից կտրված կտորներում քրտինք չի հայտնաբերվել։»։
/հատոր 3, գ.թ. 45-50/
Մատնադրոշմային փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 3407 եզրակացությամբ, որի համաձայն`
«1. Թիվ 15107209 քր. գործով փ/ք-յան ներկայացված թիվ 1.39x34մմ, թիվ 2.33x27մմ կողային չափերով դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված մատնահետքերը պիտանի են անձի նույնացման համար։
2. 1.39x34մմ, թիվ 2.33x27մմ կողային չափերով դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված և անձի նույնացման համար պիտանի ճանաչված մատնահետքերը համապատասխանաբար թողնված են ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում Կորյուն Գարուշի Միքաելյանի /ծնվ. 1954/ անվամբ հաշվառված աջ ձեռքի միջնապատի և ձախ ձեռքի մատնեմատի կողմից։
3. Թիվ 3. 35x24մմ կողային չափերով դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված ձեռքի հետքը պիտանի չէ անձի նույնացման համար։»։
/հատոր 1, գ.թ. 226-228/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 05-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Արամ Ժորայի Վարդանյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է իր նախկին ընկերոջ մորաքրոջ որդին, որի աչքերը, հոնքերը, քիթը շատ նման են այն անձի աչքերի և քթի շրջանին, որը 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում մուտք է գործել իրենց բնակարան։
Վերոհիշյալ քննչական գործողության վերջում Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ իր կողմից մատնացույց արված անձի աչքերի և քթի շրջանը նմանեցրել է իրենց տուն ներխուժած դիմակավորված անձին, սակայն չի կարող հստակ պնդել, որ նրանք նույն անձինք են, այլ միայն նրանց նմանեցնում է։
/հատոր 1, գ.թ. 105-107/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին ավազակային հարձակմամբ իրենց բնակարան մուտք գործած և գումար ու ոսկեղեն հափշտակած անձը։ Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինս հարձակվել է իր վրա և ձեռքին եղած պտուտակահանով սպառնալով` դուրս է հանել ննջասենյակից, գցել է միջանցքի հատակին և կապկպել կպչուն ժապավենով։ Նրան ճանաչել է աչքերից, քթից, հոնքերից, դեմքի ձևից, մազերից և կազմվածքից։
/հատոր 1, գ.թ. 250-251/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինս դեպքի ժամանակ նստել է իր հոր վրա և սև ատրճանակն ուղղելով իր ուղղությամբ` դրա սպառնալիքով գումար է պահանջել։ Մ. Մեսրոպյանին ճանաչել է դիմագծերից, աչքերից, ճակատից, քթի ձևից, շրթունքներից և դեմքի կառուցվածքից։
/հատոր 2, գ.թ. 1-2/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Նրան ճանաչել է հասակից, կազմվածքից, աչքերից, քթի և դեմքի ձևից։
/հատոր 2, գ.թ. 5-6/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ Կ. Միքայելյանը դեպքի ժամանակ իրենց հյուրասենյակում դուրս է եկել իր դիմաց, որից հետո ինքը հարձակվել է նրա վրա և գրտնակով հարվածել։ Նրան ճանաչել է հասակից, քթի ձևից, աչքերից, շրթունքներից, կազմվածքից և դիմագծերից։
/հատոր 2, գ.թ. 7-8/
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Կորյուն Միքայելյանը լուսանկարով ճանաչել է Արամ Վարդանյանին և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է իր, Մելիք Մեսրոպյանի և մեկ այլ անձի հետ միասին, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանից գումար և ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։
/հատոր 2, գ.թ. 91-92/
Դեպքի վայրի զննության մասին 2009թ. դեկտեմբերի 03-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` դեպքի վայրը Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանն է, որի մուտքի դուռը երկփեղկանի է, սպիտակ, մետաղյա և արտաքինից պատված է փայտե շագանակագույն ծածկով։ Մուտքից դեպի ներս առկա է նախասրահ, որից դեպի ձախ առկա է մուտք, որը տանում է դեպի լոգարան և խոհանոց։ Նախասրահից դեպի աջ առկա է երկփեղկանի, սպիտակ փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի ննջասենյակ։ Նախասրահի դիմաց գտնվում է հյուրասենյակը, որից դեպի ձախ առկա է մեկ այլ ննջարան։ Հյուրասենյակի առջև առկա է նախասրահ, որի ձախակողմյան մասում առկա է փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի ննջարան։ Այդ ննջարանի աջ անկյունային մասում, դռան հետնամասում առկա է չհրկիզվող պահարան, որի երկու դռները զննության պահին գտնվել են բաց վիճակում։ Չհրկիզվող պահարանի երկու խցիկներում անկանոն դրված են եղել փաստաթղթեր, մալուխներ, սև պայուսակ, բանալիներ, մարտկոցներ և այլ իրեր։ Նշված պահարանի հարևանությամբ տեղադրված է մահճակալ, որի անկողնային պարագաները գտնվել են խառնված վիճակում, իսկ պահարանի վրա առկա է եղել սպիտակի թղթե պատճռված արկղիկ, որի անկյունային հատվածում նկատվել է արնանման հետք։ Ննջասենյակում առկա հեռուստացույցի տակդիրի դիմաց, 30սմ հեռավորության վրա, գետնին առկա է եղել կպչուն ժապավեն, իսկ տակդիրի աջակողմյան հատվածում գետնին ընկած է եղել փայտե գրտնակ։ Նշված նախասրահից դեպի ձախ առկա է փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի փոքր միջանցք, իսկ դրա վերջնամասում առկա է մետաղյա դուռ, որից դեպի ներս առկա է փոքր պատշգամբ։ Դռնից դեպի աջ առկա է եռափեղկ պատուհան, որը պատված է մետաղյա ճաղավանդակով, որի վերին մասը գտնվել է անվնաս վիճակում, իսկ ստորին ձախ և աջ ամրանները կտրված են եղել։ Նշված պատշգամբից 10մ հեռավորության վրա, այգու մեջ առկա է եղել 10.5սմ երկարությամբ կարմիր մկրատ։ Հյուրասենյակի հարևանությամբ գտնվող 2-րդ նախասրահում` աջ և դիմացի կողմերում առկա են երկու ննջասենյակներ։ Նշված չհրկիզվող պահարանի վրա առկա է եղել նաև փայտյա զարդատուփ։ Ննջասենյակ տանող մուտքի դռան մոտ, որտեղ առկա է եղել չհրկիզվող պահարանը, հայտնաբերվել է տղամարդու սև սպորտային գլխարկ։
Զննության մասնակից Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երեք անհայտ անձինք, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ կտրելով ննջասենյակի ճաղավանդակը` պատուհանից ապօրինի մուտք են գործել ներս և դանակի ու պտուտակահանի սպառնալիքով հափշտակել են 10.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար և ոսկյա զարդեր` պատճառելով 7.600.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնաս։ Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ իր որդի Արմեն Փիլիպոսյանը, փայտյա գրտնակով հարվածել է այդ երեք անձանցից մեկին։ Ննջասենյակի, որտեղ առկա է եղել չհրկիզվող պահարանը, ձախակողմյան բազկաթոռի վրա առկա է եղել սև բռնակով պտուտակահան, որն ըստ Գ. Փիլիպոսյանի հայտարարության` եղել է այդ երեք անձանցից մեկի ձեռքում։
/հատոր 1, գ.թ. 1-4/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` Կորյուն Միքայելյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է իր, Արամ Վարդանյանի և Մելիք Մեսրոպյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները։
/հատոր 2, գ.թ. 66-67/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները։
/հատոր 1, գ.թ. 114-115/
Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, մկրատով, մետաղյա ձողով, պտուտակահանով, կպչուն ժապավենով, տղամարդու սպորտային գլխարկով, ստվարաթղթե տուփով, գրտնակով և ոսկյա մատանիով։
/հատոր 4, գ.թ. 211/
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանը նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հայտնել է, որ որևէ կապ չունի կատարված հանցագործության հետ, երբեք ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն չի կատարել և օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց։
/հատոր 4, գ.թ. 293/
Արամ Վարդանյանը դատարանում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Կորյուն Միքայելյանին ինքը չի ճանաչել և չի կարող ասել, թե ինչու է նա իր դեմ ցուցմունք տվել։ Ինքը հաճախակի է գտնվել Աբովյան քաղաքում և հավանաբար այդտեղից է Կորյուն Միքայելյանն իր մականունն իմացել։ Մելիք Մեսրոպյանին նույնպես չի ճանաչում։ Տուժողի և նրա ընտանիքի հետ ընդհանրապես չի առնչվել։ Նրանց անչափահաս որդուն երբեմն տեսել է շենքի բակում խաղալիս։ Դեպքի օրն ինքը տանը քնած է եղել և իր տան անդամները կարող են այդ հանգամանքը հաստատել։ Ինքը թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից, քանի որ տեղյակ է, որ շատ անմեղ մարդիկ են դատապարտվում։ 2009թ. դեկտեմբերի 02-ին իրենց տանը խնջույք է եղել, որն ավարտվել է ժամը 24։00-ին։ Խնջույքին մասնակցել է իր փեսա Հրաչը, նրա հայրը, ինչպես նաև իրենց հարևանները, որոնց անունները չի հիշում։ Ինքը գումարի կարիք չի ունեցել, որպեսզի ավազակային հարձակմամբ գումար հափշտակեր։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի ցուցմունքները` ավազակություն չկատարելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Այդ վերլուծության արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կե¬տով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Քննարկելով ԵԿԴ/0133/01/10 քրեական գործով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 01-ին կայացված դատավճռի` որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցը` դատարանը գտնում է, որ այն որպես ապացույց թույլատրելի չէ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) Արգելվում է օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործումը։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։
2. Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
1) կասկածյալի ցուցմունքները.
2) մեղադրյալի ցուցմունքները.
3) տուժողի ցուցմունքները.
4) վկայի ցուցմունքները.
4.1) տվյալ գործի մեղադրանքի հետ առնչվող` մեկ այլ քրեական գործով կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի ցուցմունքները.
5) դատապարտյալի ցուցմունքները.
6) փորձագետի եզրակացությունը.
7) իրեղեն ապացույցները.
8) քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները.
9) այլ փաստաթղթերը։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։
(…)»։
Վերոհիշյալ դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված, որպես ապացույց թույլատրվող փաստաթղթերի ցանկում ներառված չէ, որի պատճառով թույլատրելի ապացույց չէ և պետք է հանվի ապացույցների շարքից։
Քննարկելով պաշտպանի ճառում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ իր պաշտպանյալը հնարավորություն չի ունեցել առերես հարցաքննվել Կորյուն Միքայելյանի հետ, որպիսի հանգամանքը պաշտպանության կողմին զրկել է այդ ապացույցի արժանահավատությունը ստուգելու հնարավորությունից, ուստի այդ ցուցմունքը թույլատրելի ապացույց չէ` դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, քանի որ Կ. Միքայելյանի ցուցմունքները որպես ապացույց ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։ Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում թաքնվելով վարույթն իրականացնող մարմնից և գտնվելով հետախուզման մեջ` Արամ Վարդանյանը դրանով ինքն իրեն զրկել է իր դեմ ցուցմունք տվող անձանց հետ առերես հարցաքննվելու և նրանց հարցեր տալու հնարավորությունից։ Հետագայում, Արամ Վարդանյանի հայտնաբերվելուց հետո նախաքննության մարմինը Ա. Վարդանյանին և Կ. Միքայելյանին առերես հարցաքննելու հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ դեռևս 2012թ. մարտի 06-ին Կ. Միքայելյանը մահացել է։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել։
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանն իր կատարած, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժներն ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը պետք է կրի, քանի որ դրանց խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցվոր Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։
2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն (…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով։
3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին։»։
ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 91-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն՝ «Դատավորը մերժում է հայցադիմումի ընդունումը, եթե նույն անձանց միջև, նույն առարկայի մասին և միևնույն հիմքերով վեճի վերաբերյալ առկա է դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից` ԼԴ/0327/01/10 գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման 21-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։ Միևնույն ժամանակ, եթե չկա հանցագործություն, ապա չի կարող լինել նաև քրեական դատավարությունում քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։
Շարադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը։»։
Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։»։
Հաշվի առնելով, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին դատարանի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 01-ին ԵԿԴ/0133/01/10 քրեական գործով կայացված և օրինական ուժի մեջ դատավճռով արդեն իսկ բավարարվել է տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում Կորյուն Միքայելյանից և Մելիք Մեսրոպյանից համապարտությամբ 8.662.500 (ութ միլիոն վեց հարյուր վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը գտնում է, որ տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, պետք է թողնել առանց քննության, ինչն արգելք չի հանդիսանում հայցը հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով հարուցելու համար։
Քննարկելով գույքի վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 12.05.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը, ստվարաթղթե տուփը, գրտնակը և ոսկյա մատանին պետք է թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 154-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. հունիսի 20-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, թողնել առանց քննության։
Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 12.05.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը, ստվարաթղթե տուփը, գրտնակը և ոսկյա մատանին թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0146/01/13
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 05-08-2013 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0146/01/13 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15107209/1 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արամ Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր րնկեր Մելիք ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա՝ առաջարկելէ համատեղ իրականացնել Գ.Փիփպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
| Հայրանուն | Ժորայի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 175 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.1 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 05-08-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մնացական |
| Ազգանուն | Մարտիրոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 05-08-2013 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 06-08-2013 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 06-08-2013 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-08-2013 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժողի իրավահաջորդ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Նելլի |
| Ազգանուն | Փիլիպոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Բեգինյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-08-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-09-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-09-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-09-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 20-09-2013 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 20-09-2013 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Լրացուցիչ պատիժ | Գույքի բռնագրավում |
| Բռնագանձնված գույքի չափը | սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 20 սեպտեմբերի 2013թ. ք. Երևան ԵԿԴ-0146/01/13 Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով. նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան, քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան, մասնակցությամբ` մեղադրող` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա. Բեգինյանի, պաշտպան Գ. Պապոյանի, տուժողի իրավահաջորդ Ն. Փիլիպոսյանի, տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ Լ. Ներսիսյանի, դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ծնված 1978թ. հունվարի 09-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում դատված` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 16.04.2004թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 334-րդ հոդվածով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է տուգանքի 500.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, հաշվառված է ք. Երևան, Չարենցի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 13 բնակարանում, փաստացի բնակվել է ք. Երևան, Հ. Էմինի փողոցի թիվ 119 տանը, կալանքի տակ է 20.06.2013թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Գործի դատավարական նախապատմությունը Թիվ 15107209 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Քննիչի 2009թ. դեկտեմբերի 21-ի որոշմամբ հայտարարվել է մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի հետախուզումը։ Քննիչի 2010թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ, թիվ 15107209 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի, ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև մեղադրյալ Կ. Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/1 համարը։ 2010թ. հունիսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ և մինչև մեղադրյալ Ա. Վարդանյանի հայտնաբերվելը։ Քննիչի 2010թ. հունիսի 11-ին որոշմամբ, Ա. Վարդանյանի կողմից 5,65 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելու և իր ննջասենյակի պահարանում ապօրինի պահելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։ 2013թ. հունիսի 20-ին մեղադրյալ Ա. Վարդանյանը հայտնաբերվել է։ Քննիչի 2013թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։ Քննիչի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ, թիվ 15107209/1 քրեական գործից անջատվել է ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև Կ. Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/2 համարը։ Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա՝ առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ։ Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով, ուսումնասիրել և պարզել են, որ Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանը հարևանությամբ գտնվող հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթությունում, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա՝ կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա՝ ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների՝ նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի՝ Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի՝ 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։»։ 2013թ. օգոստոսի 02-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։ Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը. Ամբաստանյալ, Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 42 շենքի թիվ 13 բնակարանում հաշվառված և նախկինում այդտեղ բնակված Արամ Ժորայի Վարդանյանը մինչև 2009թ. նոյեմբերի կեսերը պարբերաբար այցելել է այդ շենքում բնակվող իր հարազատներին, ճանաչել է տուժողի որդի, վկա Արմեն Փիլիպոսյանին` որպես նույն բակում բնակվողի։ Ա. Վարդանյանին դիմել են նաև «Վիցին» մականունով։ 2009թ. նոյեմբերի կեսերին, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանը, իր ընկեր, այժմ դատապարտյալ Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար երկու անգամ դատապարտված, այժմ հանգուցյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, հայտնել` որ տուժող, այժմ հանգուցյալ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում, չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ. Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը։ Կ. Միքայելյանը համաձայնվել է Ա. Վարդանյանի և Մ. Մեսրոպյանի հետ ավազակությամբ Գ. Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակել, այսինքն նախնական համաձայնության է եկել նրանց հետ։ Դրանից երկու-երեք օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Կ. Միքայելյանը, Մ. Մեսրոպյանը և Ա. Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ ուսումնասիրել և պարզել են, որ տուժող Գ. Փիլիպոսյանի բնակարանը` հարևան հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթության վրա, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական չորս հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում, Կ. Միքայելյանը, Մ. Մեսրոպյանը, Ա. Վարդանյանը և վերջինիս կողմից ներգրավված, ինքնությունը չպարզված անձը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ, նախապես մշակված պլանի համաձայն` Մ. Մեսրոպյանը, Ա. Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձը վերցրել են Կ. Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո նրանք ձեռքերով քաշելով ճաղաշարը` ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը։ Ինքնությունը չպարզված անձը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով` Կ. Միքայելյանի և Մ. Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ. Փիլիպոսյանի բնակարան։ Մ. Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է տուժող Գ. Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ. Միքայելյանի և Ա. Վարդանյանի հետ միասին, որպես զենք օգտագործվող առարկաների՝ նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ, տուժող Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի, վկա Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով` ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափի՝ 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։ 2010թ. մայիսի 31-ին Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի և Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2010թ. դեկտեմբերի 01-ի կայացրել է դատավճիռ, որով դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը. «ամբաստանյալ Մելիք Մեսրոպյանը 2009թ. նոյեմբերի կեսերին հանցակցի հետ միասին այցելել է նախկինում գույքի հափշտակություններ կատարելու համար երկու և ավելի դատվածություն ունեցող ամբաստանյալ Կորյուն Միքայելյանին, ում հայտնելով, որ տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանի տանը` ք.Երևանի Չարենցի փողոցի 43-րդ շենքի հ. 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող մետաղյա պահարանում, մեծ քանակությամբ գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, առաջարկել են ավազակային հարձակմամբ միասին հափշտակել դրանք։ Ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` ամբաստանյալներն ու նրանց հանցակիցը երկու-երեք օր անց` ժամը 22-ի սահմաններում, հանդիպել են ք.Երևանի Չարենցի փողոցի հ. 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով` ուսումնասիրել և պարզել են, որ տուժողի բնակարանը և դրան կից հողամասը գտնվում են միևնույն հարթության վրա, իսկ տուժողի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղավանդակն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան։ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին` ժամը 0500-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Մ.Մեսրոպյանը, Կ.Միքայելյանը, նրանց հանցակիցն ու վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված՝ նախաքննությամբ անձը չպարզված չորրորդ հանցակիցը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են ք.Երևանի Չարենցի փողոցի հ. 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն` ամբաստանյալներ Մ.Մեսրոպյանը և նրա երկու հանցակիցը վերցրել են ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցված մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողն ու պտուտակահանը, մկրատով կտրել են տուժողի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղավանդակի ստորին երկու հենակը, քաշելով ճաղավանդակը` այն ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, որից հետո ամբաստանյալները և դիմակով դեմքը քողարկած նրանց հանցակիցը բաց պատուհանով մուտք են գործել տուժողի բնակարան, իսկ անձը չպարզված նրանց մյուս հանցակիցը մնացել է շենքի մոտ` հանցակիցների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկելով տարածքը։ Տուժողի բնակարան մուտք գործելուց հետո ամբաստանյալ Մ.Մեսրոպյանն ու նրա դիմակով հանցակիցն իրենց մոտ ունցած կպչուն ժապավենով կապել են տուժողի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի և մյուս հանցակցի հետ, նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանով, դանակով և ատրճանակով սպառնալով տուժողին ու նրա անչափահաս որդուն՝ վկա Արամ Փիլիպոսյանին` հափշտակել են տուժողին պատկանող 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։ Ընդ որում, երբ ամբաստանյալները և նրանց հանցակիցը մտել են տուժողի բնակարան, ձայներից արթնացած վկա Ա.Փիլիպոսյանը խոհանոցից վերցրած գրտնակով հարձակվել է ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանի վրա, ու չնայած վերջինս կարողացել է դիմադրել վկային և գցել գետնին, սակայն գրտնակի հարվածից ստացել է վնասվածքներ։ Դատաքննությամբ նաև հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Կ.Միքայելյանը չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել ու Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի հ. 17 տանը պահել է հրազեն հանդիսացող՝ 7,62 մմ տրամաչափի, «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 7,62 մմ տրամաչափի 7 հատ փամփուշտ, որոնք հայտնաբերվել են 2009թ. դեկտեմբերի 14-ին` նշված տանը կատարված խուզարկության ընթացքում։»։ Դատարանը վճռել է` «1. Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով նրան դատապարտել ազատազրկման 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ, իսկ 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ, նշանակել ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։ Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2009թ. դեկտեմբերի 14-ից։ Կ.Միքայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Կ.Միքայելյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։ 2. Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 9 (ինը) տարի ժամկետով` 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ։ Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2009թ. դեկտեմբերի 14-ից։ Մ.Մեսրոպյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Մ.Մեսրոպյանի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել։ Իրեղեն ապացույց ճանաչված մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը և ստվարաթղթե արկղը հանձնել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժին` թիվ 15107209/1 քրեական գործով հետագայում դրանք տնօրինելու համար, իսկ մատանին և գրտնակը վերադարձնել Գ.Փիլիպոսյանին` թիվ 15107209/1 քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո տնօրինելու համար։ Գագիկ Փիլիպոսյանի ընդդեմ Կորյուն Միքայելյանի և Մելիք Մեսրոպյանի` պատճառված վնասի հատուցման պահանջի մասին հայցը բավարարել ու Կորյուն Միքայելյանից և Մելիք Մեսրոպյանից հօգուտ Գագիկ Փիլիպոսյանի համապարտությամբ բռնագանձել 8.662.500 (ութ միլիոն վեց հարյուր վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։»։ Վերոհիշյալ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2011թ. մայիսի 13-ին։ Քրեական գործում առկա, թիվ 116490 մահվան վկայականի պատճենի համաձայն` տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը 2012թ. հունվարի 12-ին մահացել է «Լյարդի պորտալ ցիրոզ, կերակրափողի երակների լայնացում» հիվանդության պատճառով։ ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության կալանավորված անձանց և դատապարտյալների հաշվառման բաժնի պետի 11.07.2013թ. թիվ Ե40/3-2399 գրության համաձայն` 2012թ. մարտի 06-ին դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանը մահացել է։ Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը հանցագործության մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել։ Տուժողի իրավահաջորդ Ն. Փիլիպոսյանի կողմից, 26.08.2013թ. քաղաքացիական հայց է ներկայացվել ամբաստանյալի դեմ, որի համաձայն պահանջել է ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։ Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը քաղաքացիական հայցի դեմ առարկել է։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով. Տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։00-ի սահմաններում, երեք անհայտ անձինք, ննջասենյակի պատուհանին ամրացված ճաղաշարը պոկելու և պատուհանը բացելու միջոցով մուտք են գործել իրեն պատկանող, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարան, որտեղ հանցագործներից մեկը հարձակվել է իր վրա, իսկ մյուսները գնացել են դեպի միջանցք։ Անծանոթը ձեռքին եղած պտուտակահանով իրեն սպառնալիքներ է տվել, քաշել և գցել է հատակին, ապա կպչուն ժապավենով կապկպել է իրեն, որից հետո պահանջել է ոսկյա զարդեր և գումարներ տալ։ Հրաժարվել է նրա պահանջը կատարել և պատճառաբանել է, որ այդպիսիք տանը չկան։ Այդ անծանոթը շարունակել է սպառնալ և ծեծի ենթարկել իրեն։ Գտնվել է խիստ հուզված վիճակում, որի պատճառով հետագա իրադարձությունները չի հիշում։ Որոշ ժամանակ անց, իր որդի Արմենը, իր ձեռքերն ու ոտքերն ազատել է կպչուն ժապավենից, որից հետո տեղեկացել է, որ վերջինս հանցագործների սպառնալիքների պատճառով բացել է չհրկիզվող պահարանը, որտեղից էլ հանցագործները հափշտակել են իրեն պատկանող, 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերը։ Դրանից հետո դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին և կատարվածի մասին հաղորդում է տվել։ Նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ հանցագործությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը։ Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում տեսել և ճանաչել է կպչուն ժապավենով իրեն կապած և պտուտակահանով սպառնալիքներ տված Մելիք Մեսրոպյանին, ինչպես նաև Կորյուն Միքայելյանին։ /հատոր 1, գ.թ. 41-43, 50, 60-61, 168-170, 194, հատոր 2, գ.թ. 32, 220, հատոր 3, գ.թ. 184-185, 193-194/ Վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։00-ի սահմաններում, քնից արթնացել է իր հայր Գագիկ Փիլիպոսյանի` ննջասենյանից լսվող ձայներից, որից հետո գնացել է ննջասենյակ և վառել է լույսը։ Ննջասենյակում տեսել է, որ մի անծանոթ անձնավորություն հորը գցել է գետնին և քաշքշել է։ Վազելով գնացել է հյուրասենյակ և միջանցքում տեսել է ևս մեկ անծանոթ անձնավորության։ Մտել է խոհանոց, վերցրել է փայտե գրտնակը, դուրս է եկել հյուրասենյակ և գրտնակով հարվածել է իրեն մոտեցող անձնավորությանը։ Վերջինս ձեռքը դեմքի շրջանին պահելով` կասեցրել է հարվածը, ապա իրեն գրկելով տապալել է գետնին։ Այնուհետև հյուրասենյակ է մտել դիմակավորված մեկ այլ անձնավորություն, որը դանակը պահել է իր պարանոցի շրջանին և պահանջել է իրեն հանգիստ պահել։ Դրանից հետո երկու անծանոթ անձինք իրեն տեղափոխել են հոր ննջասենյակ, որտեղ շարունակել են իրեն և հորը սպառնալիքներ տալ, իսկ նրանցից մեկն ատրճանակը պահելով իր ուղղությամբ` պահանջել է հայտնել գումարի և ոսկյա զարդերի տեղը։ Հանցագործների սպառնալիքների պատճառով, հոր անկողնու տակից վերցրել է ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի բանալին, բացել է պահարանի դռները, որտեղից հանցագործները հափշտակել են հորը պատկանող գումարներն ու ոսկյա զարդերը, որից հետո ննջասենյակի պատուհանից ցատկելով` հեռացել են։ Հանցագործների հեռանալուց հետո հոր ձեռքերն ազատել է կպչուն ժապավեններից, որից հետո զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։ Նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ հանցագործությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը։ Անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության կատարման ժամանակ տեսել և ճանաչել է Կորյուն Միքայելյանին և Մելիք Մեսրոպյանին։ Ինչ վերաբերվում է Արամ Վարդանյանին, ապա անձին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում Ա.Վարդանյանի աչքերի և քթի հատվածները նմանեցրել է հանցագործության մասնակիցներից` դիմակավորված անձի աչքերին ու քթին։ Նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, իբրև թե ինքն է օգնել հանցագործներին և կազմակերպել ավազակային հարձակումը, մինչդեռ այդ ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում և տրվել են այլ անձանց հորդորով։ /դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 46-48, 57, հատոր 2, գ.թ. 31, 105, 195, հատոր 4, գ.թ 190-191/ Վկա Ա.Փիլիպոսյանն իր նախաքննական ցուցմունքները պնդել է նաև Մ. Մեսրոպյանի և Կ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։ /հատոր 2, գ.թ. 124-126, հատոր 4, գ.թ. 209-210/ Դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իրեն են այցելել համագյուղացի Մելիք Մեսրոպյանը և նրա ընկեր, «Վիցին» մականունով Արամ Վարդանյանը։ Նրանք խոսակցության ժամանակ պատմել են, որ տեղեկություններ ունեն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքում բնակվող, Գագիկ անունով անձնավորությունը գտնվում է ֆինանսապես լավ վիճակում և նրա տան ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակությամբ գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, որից հետո առաջարկել են միասին իրականացնել դրանց հափշտակությունը։ Համաձայնել է Արամի և Մելիքի առաջարկին ու նրանց հետ հանցանքը համատեղ կատարելու համաձայնություն է ձեռք բերել։ Դրանից երկու-երեք օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն, Մելիքի և Արամի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոց, որտեղ Արամի կողմից մատնանշված շենքի շրջակայքն ուսումնասիրելով` պարզել են, որ Գագիկի բնակարանը շենքի հետնամասում գտնվող հողատարածության հետ գտնվում է նույն հարթության վրա, ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել այդ բնակարան։ 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05.00-ի սահմաններում, հափշտակություն կատարելու նպատակով, Մելիքի, Արամի և վերջինիս հետ եկած անծանոթ անձնավորության հետ հանդիպել են նախապես ուսումնասիրված, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ, պայմանավորվածության համաձայն, Մելիքը, Արամը և անծանոթ տղան վերցրել են իր կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա կտրել են Գագիկի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները։ Դրանից հետո ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը` ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը։ Անծանոթը տարածքը հսկելու համար մնացել է դրսում, Արամը դիմակով քողարկել է դեմքը, որից հետո վերջինիս և Մելիքի հետ պատուհանից մտել են նշված բնակարան։ Ինքը ննջասենյակից քայլելով գնացել է միջանցք, որտեղ նկատել է վազքով դեպի հյուրասենյակ գնացող անչափահաս տղայի։ Հետևել է նրան, սակայն վերջինս անսպասելիորեն հարձակվել է իր վրա և գրտնակով հարվածել։ Ձեռքը դեմքի շրջանին պահելով` կարողացել է կասեցնել հարվածը, սակայն գրտնակը դիպել է իր ձախ այտի շրջանին, որի հետևանքով վնասվածք է ստացել։ Ձեռքերով ամուր փաթաթվել է տանը գտնվող անչափահասին, նրան հրելով տապալել է գետնին, որից հետո նրան ոտքի կանգնեցնելով` սպառնալիքներ է տվել, քաշքշելով տեղափոխել է ննջասենյակ և պահանջել է առանց դիմադրություն ցույց տալու իրենց տրամադրել տանը եղած գումարները և ոսկյա զարդերը։ Ննջասենյակում տեսել է կպչուն ժապավենով կապկպված մի տղամարդու։ Սպառնալիքների հետևանքով անչափահասը բացել է ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի դռները, որտեղից վերցրել և Մելիքին ու Արամին է փոխանցել տոպրակի մեջ լցված գումարներն ու ոսկյա զարդերը։ Դրանից հետո նույն ճանապարհով դուրս են եկել բնակարանից և հեռացել են։ Մի քանի օր անց հանդիպել է Արամին, որն իրեն տվել է հափշտակված գումարներից 1.800 ԱՄՆ դոլար գումար, ոսկյա շղթա, երկու մատանի և մեկ զույգ ականջօղ։ Գումարները հետագայում ծախսել է իր անձնական կարիքների համար, իսկ ոսկյա զարդերն իրացրել է Երևանի Խորենացի փողոցում գործող տոնավաճառում՝ անծանոթ գնորդի։ 2009թ. դեկտեմբերի 14-ին բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ խոստովանել է իր, Մելիքի, Արամի և անծանոթի հետ կատարած հանցագործությունը։ Դատապարտյալ Կ. Միքայելյանը հետագայում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ իր նկարագրած գործողություններն իր կարծիքով համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի հատկանիշներին։ Բացի այդ, Մելիք Մեսրոպյանը վերոհիշյալ հանցագործությանը չի մասնակցել, տեղյակ չի եղել դրա մասին և որևէ առնչություն չունի կատարվածի հետ։ /հատոր 2, գ.թ. 14-19, 121-123, 137-138, հատոր 3, գ.թ. 60, հատոր 4, գ.թ. 235-238/ Դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3004 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Քաղ. Կ.Միքայելյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ այտային, ձախ սրունքի շրջանների քերծվածքների ձևով, հասցվել են` բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։ /հատոր 3, գ.թ. 43-44/ Դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 04-ի եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Քաղ. Գ.Փիլիպոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ նախաբազկի միջին երրորդականի ներսային մակերեսի, աջ նախաբազկի վերին երրորդականի հետին մակերեսի և ձախ ուսահոդի շրջանի առաջային մակերեսի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։»։ /հատոր 2, գ.թ. 80-81/ Դատակենսաբանական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 26-ի թիվ 665, 682 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «1. Փորձաքննության ներկայացված Գ.Փիլիպոսյանի, Մ.Մեսրոպյանի արյան նմուշներն, ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում են B խմբին։ 2. Փորձաքննության ներկայացված` Ա.Փիլիպոսյանի, Վ.Ֆրունզյանի և Կ.Միքայելյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են A խմբին։ 3. Փորձաքննության ներկայացված Պ.Վարդանյանի, Մ.Խաչիկյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են 0 խմբին։ 4. Փորձաքննության ներկայացված Վ.Քրմոյանի և Ա.Վարդանյանի արյան նմուշներն ըստ արյան իզոշճաբանական համակարգի պատկանում են AB խմբին։ 5. Փորձաքննության ներկայացված ստվարաթղթե փոքրիկ արկղի և կպչուն ժապավենի կոճի ներսային մակերեսին հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի B խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ ինչպես Մ.Մեսրոպյանից, այնպես էլ Գ.Փիլիպոսյանից։ 6. Փորձաքննության ներկայացված կպչուն ժապավենի խճճված հատվածների վրա հայտնաբերված մազանման թելիկները հանդիսանում են մարդու մազեր, ունեն տեղային ծագում և կարող էին թողնվել Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերի մազերի հաշվին։ 7. Փորձաքննության ներկայացված գխարկի վրա հայտնաբերված թվով 7 մազանման թելիկներից 6-ը մարդկային ծագման մազեր են, թողնվել են գլխի մազերի հաշվին, մազերից թվով 4 շագանակագույն մազերն իրենց կազմաբանական հատկանիշներով նման են Կ.Միքայելյանի գլխից ներկայացված մազերի նմուշներին, հետևաբար կարող էին թողնվել վերջինիս գլխի մազերի հաշվին, սակայն հարկ է նշել, որ ինչպես նույն մարդու գլխի տարբեր հատվածների մազեր կարող են ունենալ տարբերիչ նշաններ, այնպես էլ տարբեր մարդկանց գլխի մազերը կարող են իրար նման լինել շատ հատկանիշներով։ Հայտնաբերված մազերից մնացած 2-ը սպիտակ մազեր են և չնայած այն հանգամանքին, որ կառուցվածքային կարևոր հատկանիշները բացակայում են և նպատակահարմար չէր համեմատել գործով անցնող անձանց գլխից ներկայացված մազերի նմուշների հետ, այնուամենայնիվ, կարող էին թողնվել Գ. Փիլիպոսյանի և Կ.Միքայելյանի գլխից, քանի որ վերջինների գլխից ներկայացված մազերի նմուշներում առկա են նաև սպիտակ մազեր։ Մազերի առավել հավաստի տարբերակում կարելի էր կատարել սերոլոգիական հետազոտությամբ, սակայն մազերի երկարության 4,5սմ-ից կարճ լինելու հանգամանքը թույլ չտվեց անցնել նշված հետազոտությանը։ Հայտնաբերված թվով 7 մազերից մեկը հանդիսանում է կենդանու մազ։ 8. Փորձաքննության ներկայացված պտուտակահանից, գրտնակից վերցված քսվածքներում արյուն և քրտինք չի հայտնաբերվել։ 9. Փորձաքննության ներկայացված գլխարկից կտրված կտորներում քրտինք չի հայտնաբերվել։»։ /հատոր 3, գ.թ. 45-50/ Մատնադրոշմային փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 3407 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «1. Թիվ 15107209 քր. գործով փ/ք-յան ներկայացված թիվ 1.39x34մմ, թիվ 2.33x27մմ կողային չափերով դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված մատնահետքերը պիտանի են անձի նույնացման համար։ 2. 1.39x34մմ, թիվ 2.33x27մմ կողային չափերով դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված և անձի նույնացման համար պիտանի ճանաչված մատնահետքերը համապատասխանաբար թողնված են ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում Կորյուն Գարուշի Միքաելյանի /ծնվ. 1954/ անվամբ հաշվառված աջ ձեռքի միջնապատի և ձախ ձեռքի մատնեմատի կողմից։ 3. Թիվ 3. 35x24մմ կողային չափերով դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված ձեռքի հետքը պիտանի չէ անձի նույնացման համար։»։ /հատոր 1, գ.թ. 226-228/ Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 05-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Արամ Ժորայի Վարդանյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է իր նախկին ընկերոջ մորաքրոջ որդին, որի աչքերը, հոնքերը, քիթը շատ նման են այն անձի աչքերի և քթի շրջանին, որը 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում մուտք է գործել իրենց բնակարան։ Վերոհիշյալ քննչական գործողության վերջում Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ իր կողմից մատնացույց արված անձի աչքերի և քթի շրջանը նմանեցրել է իրենց տուն ներխուժած դիմակավորված անձին, սակայն չի կարող հստակ պնդել, որ նրանք նույն անձինք են, այլ միայն նրանց նմանեցնում է։ /հատոր 1, գ.թ. 105-107/ Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին ավազակային հարձակմամբ իրենց բնակարան մուտք գործած և գումար ու ոսկեղեն հափշտակած անձը։ Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինս հարձակվել է իր վրա և ձեռքին եղած պտուտակահանով սպառնալով` դուրս է հանել ննջասենյակից, գցել է միջանցքի հատակին և կապկպել կպչուն ժապավենով։ Նրան ճանաչել է աչքերից, քթից, հոնքերից, դեմքի ձևից, մազերից և կազմվածքից։ /հատոր 1, գ.թ. 250-251/ Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինս դեպքի ժամանակ նստել է իր հոր վրա և սև ատրճանակն ուղղելով իր ուղղությամբ` դրա սպառնալիքով գումար է պահանջել։ Մ. Մեսրոպյանին ճանաչել է դիմագծերից, աչքերից, ճակատից, քթի ձևից, շրթունքներից և դեմքի կառուցվածքից։ /հատոր 2, գ.թ. 1-2/ Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Նրան ճանաչել է հասակից, կազմվածքից, աչքերից, քթի և դեմքի ձևից։ /հատոր 2, գ.թ. 5-6/ Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վկա Արմեն Փիլիպոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 2009թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երկու այլ անձանց հետ միասին իրենց բնակարան մուտք գործած և ավազակային հարձակմամբ գումար ու ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ Ա. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ Կ. Միքայելյանը դեպքի ժամանակ իրենց հյուրասենյակում դուրս է եկել իր դիմաց, որից հետո ինքը հարձակվել է նրա վրա և գրտնակով հարվածել։ Նրան ճանաչել է հասակից, քթի ձևից, աչքերից, շրթունքներից, կազմվածքից և դիմագծերից։ /հատոր 2, գ.թ. 7-8/ Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Կորյուն Միքայելյանը լուսանկարով ճանաչել է Արամ Վարդանյանին և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է իր, Մելիք Մեսրոպյանի և մեկ այլ անձի հետ միասին, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանից գումար և ոսկյա զարդեր հափշտակած անձը։ /հատոր 2, գ.թ. 91-92/ Դեպքի վայրի զննության մասին 2009թ. դեկտեմբերի 03-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` դեպքի վայրը Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի թիվ 6 բնակարանն է, որի մուտքի դուռը երկփեղկանի է, սպիտակ, մետաղյա և արտաքինից պատված է փայտե շագանակագույն ծածկով։ Մուտքից դեպի ներս առկա է նախասրահ, որից դեպի ձախ առկա է մուտք, որը տանում է դեպի լոգարան և խոհանոց։ Նախասրահից դեպի աջ առկա է երկփեղկանի, սպիտակ փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի ննջասենյակ։ Նախասրահի դիմաց գտնվում է հյուրասենյակը, որից դեպի ձախ առկա է մեկ այլ ննջարան։ Հյուրասենյակի առջև առկա է նախասրահ, որի ձախակողմյան մասում առկա է փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի ննջարան։ Այդ ննջարանի աջ անկյունային մասում, դռան հետնամասում առկա է չհրկիզվող պահարան, որի երկու դռները զննության պահին գտնվել են բաց վիճակում։ Չհրկիզվող պահարանի երկու խցիկներում անկանոն դրված են եղել փաստաթղթեր, մալուխներ, սև պայուսակ, բանալիներ, մարտկոցներ և այլ իրեր։ Նշված պահարանի հարևանությամբ տեղադրված է մահճակալ, որի անկողնային պարագաները գտնվել են խառնված վիճակում, իսկ պահարանի վրա առկա է եղել սպիտակի թղթե պատճռված արկղիկ, որի անկյունային հատվածում նկատվել է արնանման հետք։ Ննջասենյակում առկա հեռուստացույցի տակդիրի դիմաց, 30սմ հեռավորության վրա, գետնին առկա է եղել կպչուն ժապավեն, իսկ տակդիրի աջակողմյան հատվածում գետնին ընկած է եղել փայտե գրտնակ։ Նշված նախասրահից դեպի ձախ առկա է փայտյա դուռ, որը տանում է դեպի փոքր միջանցք, իսկ դրա վերջնամասում առկա է մետաղյա դուռ, որից դեպի ներս առկա է փոքր պատշգամբ։ Դռնից դեպի աջ առկա է եռափեղկ պատուհան, որը պատված է մետաղյա ճաղավանդակով, որի վերին մասը գտնվել է անվնաս վիճակում, իսկ ստորին ձախ և աջ ամրանները կտրված են եղել։ Նշված պատշգամբից 10մ հեռավորության վրա, այգու մեջ առկա է եղել 10.5սմ երկարությամբ կարմիր մկրատ։ Հյուրասենյակի հարևանությամբ գտնվող 2-րդ նախասրահում` աջ և դիմացի կողմերում առկա են երկու ննջասենյակներ։ Նշված չհրկիզվող պահարանի վրա առկա է եղել նաև փայտյա զարդատուփ։ Ննջասենյակ տանող մուտքի դռան մոտ, որտեղ առկա է եղել չհրկիզվող պահարանը, հայտնաբերվել է տղամարդու սև սպորտային գլխարկ։ Զննության մասնակից Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 05։30-ի սահմաններում, երեք անհայտ անձինք, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ կտրելով ննջասենյակի ճաղավանդակը` պատուհանից ապօրինի մուտք են գործել ներս և դանակի ու պտուտակահանի սպառնալիքով հափշտակել են 10.000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումար և ոսկյա զարդեր` պատճառելով 7.600.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնաս։ Գ. Փիլիպոսյանը հայտարարել է նաև, որ իր որդի Արմեն Փիլիպոսյանը, փայտյա գրտնակով հարվածել է այդ երեք անձանցից մեկին։ Ննջասենյակի, որտեղ առկա է եղել չհրկիզվող պահարանը, ձախակողմյան բազկաթոռի վրա առկա է եղել սև բռնակով պտուտակահան, որն ըստ Գ. Փիլիպոսյանի հայտարարության` եղել է այդ երեք անձանցից մեկի ձեռքում։ /հատոր 1, գ.թ. 1-4/ Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` Կորյուն Միքայելյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է իր, Արամ Վարդանյանի և Մելիք Մեսրոպյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները։ /հատոր 2, գ.թ. 66-67/ Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 06-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները։ /հատոր 1, գ.թ. 114-115/ Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, մկրատով, մետաղյա ձողով, պտուտակահանով, կպչուն ժապավենով, տղամարդու սպորտային գլխարկով, ստվարաթղթե տուփով, գրտնակով և ոսկյա մատանիով։ /հատոր 4, գ.թ. 211/ Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանը նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հայտնել է, որ որևէ կապ չունի կատարված հանցագործության հետ, երբեք ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն չի կատարել և օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց։ /հատոր 4, գ.թ. 293/ Արամ Վարդանյանը դատարանում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Կորյուն Միքայելյանին ինքը չի ճանաչել և չի կարող ասել, թե ինչու է նա իր դեմ ցուցմունք տվել։ Ինքը հաճախակի է գտնվել Աբովյան քաղաքում և հավանաբար այդտեղից է Կորյուն Միքայելյանն իր մականունն իմացել։ Մելիք Մեսրոպյանին նույնպես չի ճանաչում։ Տուժողի և նրա ընտանիքի հետ ընդհանրապես չի առնչվել։ Նրանց անչափահաս որդուն երբեմն տեսել է շենքի բակում խաղալիս։ Դեպքի օրն ինքը տանը քնած է եղել և իր տան անդամները կարող են այդ հանգամանքը հաստատել։ Ինքը թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից, քանի որ տեղյակ է, որ շատ անմեղ մարդիկ են դատապարտվում։ 2009թ. դեկտեմբերի 02-ին իրենց տանը խնջույք է եղել, որն ավարտվել է ժամը 24։00-ին։ Խնջույքին մասնակցել է իր փեսա Հրաչը, նրա հայրը, ինչպես նաև իրենց հարևանները, որոնց անունները չի հիշում։ Ինքը գումարի կարիք չի ունեցել, որպեսզի ավազակային հարձակմամբ գումար հափշտակեր։ /դատական նիստի արձանագրություն/ Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Վերլուծելով ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի ցուցմունքները` ավազակություն չկատարելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։ Այդ վերլուծության արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կե¬տով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Քննարկելով ԵԿԴ/0133/01/10 քրեական գործով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 01-ին կայացված դատավճռի` որպես ապացույցի թույլատրելիության հարցը` դատարանը գտնում է, որ այն որպես ապացույց թույլատրելի չէ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) Արգելվում է օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործումը։ (…)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։ 2. Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են` 1) կասկածյալի ցուցմունքները. 2) մեղադրյալի ցուցմունքները. 3) տուժողի ցուցմունքները. 4) վկայի ցուցմունքները. 4.1) տվյալ գործի մեղադրանքի հետ առնչվող` մեկ այլ քրեական գործով կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի ցուցմունքները. 5) դատապարտյալի ցուցմունքները. 6) փորձագետի եզրակացությունը. 7) իրեղեն ապացույցները. 8) քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները. 9) այլ փաստաթղթերը։ (…)»։ Նույն օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։ (…)»։ Վերոհիշյալ դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված, որպես ապացույց թույլատրվող փաստաթղթերի ցանկում ներառված չէ, որի պատճառով թույլատրելի ապացույց չէ և պետք է հանվի ապացույցների շարքից։ Քննարկելով պաշտպանի ճառում նշված պատճառաբանությունն այն մասին, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ իր պաշտպանյալը հնարավորություն չի ունեցել առերես հարցաքննվել Կորյուն Միքայելյանի հետ, որպիսի հանգամանքը պաշտպանության կողմին զրկել է այդ ապացույցի արժանահավատությունը ստուգելու հնարավորությունից, ուստի այդ ցուցմունքը թույլատրելի ապացույց չէ` դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, քանի որ Կ. Միքայելյանի ցուցմունքները որպես ապացույց ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։ Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում թաքնվելով վարույթն իրականացնող մարմնից և գտնվելով հետախուզման մեջ` Արամ Վարդանյանը դրանով ինքն իրեն զրկել է իր դեմ ցուցմունք տվող անձանց հետ առերես հարցաքննվելու և նրանց հարցեր տալու հնարավորությունից։ Հետագայում, Արամ Վարդանյանի հայտնաբերվելուց հետո նախաքննության մարմինը Ա. Վարդանյանին և Կ. Միքայելյանին առերես հարցաքննելու հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ դեռևս 2012թ. մարտի 06-ին Կ. Միքայելյանը մահացել է։ Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել։ Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանն իր կատարած, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ։ Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժներն ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը պետք է կրի, քանի որ դրանց խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։ Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցվոր Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ 2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն (…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով։ 3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։ (…)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին։»։ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 91-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն՝ «Դատավորը մերժում է հայցադիմումի ընդունումը, եթե նույն անձանց միջև, նույն առարկայի մասին և միևնույն հիմքերով վեճի վերաբերյալ առկա է դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ»։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից` ԼԴ/0327/01/10 գործով 2011թ. հոկտեմբերի 20-ին կայացված որոշման 21-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։ Միևնույն ժամանակ, եթե չկա հանցագործություն, ապա չի կարող լինել նաև քրեական դատավարությունում քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։ Շարադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը։»։ Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։»։ Հաշվի առնելով, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին դատարանի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 01-ին ԵԿԴ/0133/01/10 քրեական գործով կայացված և օրինական ուժի մեջ դատավճռով արդեն իսկ բավարարվել է տուժող Գագիկ Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում Կորյուն Միքայելյանից և Մելիք Մեսրոպյանից համապարտությամբ 8.662.500 (ութ միլիոն վեց հարյուր վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը գտնում է, որ տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, պետք է թողնել առանց քննության, ինչն արգելք չի հանդիսանում հայցը հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով հարուցելու համար։ Քննարկելով գույքի վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։ Քննարկելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 12.05.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը, ստվարաթղթե տուփը, գրտնակը և ոսկյա մատանին պետք է թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։ Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 154-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը` Վ Ճ Ռ Ե Ց Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. հունիսի 20-ից։ Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, թողնել առանց քննության։ Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։ Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 12.05.2010թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույցներ ճանաչված մկրատը, մետաղյա ձողը, պտուտակահանը, կպչուն ժապավենը, տղամարդու սպորտային գլխարկը, ստվարաթղթե տուփը, գրտնակը և ոսկյա մատանին թողնել քրեական գործից անջատված մասով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։ Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 20-09-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 27-09-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 242, 334, 306, 443, 274, 389, 258, 304, 194, 280, 198, 221, 93,140, 97, 136, 225, 166 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 25-10-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251,251,252,407,83 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-28773 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 21-10-2013 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 26-02-2014 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 28-02-2014 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 03-03-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 251, 251, 252, 407, 202 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 04-03-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251, 251, 252, 407, 202 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0146/01/13
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 21-10-2013 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 21-10-2013 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արամ Վարդանյան Ամբողջությամբ բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Արամ Ժորայի Վարդանյանի /ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով - ազատազրկում 11 տարի ժամկետով` գույքի կեսի , բայց ոչ ավել քան 8.0 մլն ՀՀ դրամի չափով բռնագրավմամբ / վերաբերյալ 20.09.2013թ. դատավճիռը և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ կամ բեկանել դատավճիռը և նշանակել համարժեք մեղմ պատիժ |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 24-10-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 28-10-2013 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 01-10-2013 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-11-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | դատախազի չներկայանալու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-11-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | դատախազի չներկայանալու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 09-12-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 09-12-2013 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռ գործ թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 նախագահող դատավոր` Մ.Մարտիրոսյան Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 9 դեկտեմբերի 2013թ. ք.Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ԲՈՂՈՔ ԲԵՐԱԾ ԱՆՁ ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.Պապոյանի ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.Վարդանյանի Դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 1. 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 15107209 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2. 2009թ. դեկտեմբերի 21-ին Արամ Ժորայի Վարդանյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 3. Նույն օրը մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզումը: 4. 2009թ. դեկտեմբերի 22-ին Արամ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 5. Քննիչի 2010թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ, թիվ 15107209 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի, ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև մեղադրյալ Կ.Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/1 համարը: 6. 2010թ. հունիսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ և մինչև մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի հայտնաբերվելը: 7. Քննիչի 2010թ. հունիսի 11-ին որոշմամբ Ա.Վարդանյանի կողմից 5,65 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելու և իր ննջասենյակի պահարանում ապօրինի պահելու մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: 8. 2013թ. հունիսի 20-ին մեղադրյալ Ա.Վարդանյանը հայտնաբերվել է: 9. Քննիչի 2013թ. հունիսի 21-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է: 10. Քննիչի 2013թ. հուլիսի 26-ի որոշմամբ թիվ 15107209/1 քրեական գործից անջատվել է ավազակային հարձակմանը մասնակցած չորրորդ անձնավորության, ինչպես նաև Կ.Միքայելյանին ապօրինաբար հրազեն և ռազմամթերք իրացրած անձնավորության վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 15107209/2 համարը: 11. 2013թ. օգոստոսի 2-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետև նաև` Դատարան): 12. Առաջին ատյանի դատարանն իր 20.09.2013թ. դատավճռով վճռել է` <<Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 8.000.000 /ութ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարից, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. հունիսի 20-ից: Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժողի իրավահաջորդ Նելլի Փիլիպոսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանից հօգուտ իրեն 4.000.000 /չորս միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, թողնել առանց քննության: Ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի գույքի վրա նախաքննության մարմնի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը:>>: 13. Առաջին ատյանի դատարանի 20.09.2013թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանը: 14. Վերաքննիչ դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 1-ի որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով: 15. Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ. 16. Արամ Ժորայի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա` առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը: Կ.Միքայելյանը համաձայնել է Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ, նախնական համաձայնության են եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ: Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ կատարելով, ուսումնասիրել և պարզել են, որ Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանը հարևանությամբ գտնվող հողամասի հետ գտնվում է միևնույն հարթությունում, իսկ ննջասենյակի պատուհանին տեղադրված ճաղաշարն ամրացված է մետաղական 4 հենակներով, որոնց տեղահանումով հնարավոր կլինի անարգել մուտք գործել հիշյալ բնակարան: 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին` ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա` կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները: Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների` նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի` Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ, ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ. 17. Վերաքննիչ բողոքները բերվել է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 դատավճիռը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, այն կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության 3, 14, 18, 19, 21 և 22-րդ հոդվածների, Մարդու իրավունքների և հիմնանարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և նույն հոդվածի 3-րդ մասի <<ժ>> կետի, ինչպես նաև քրեական նյութական և դատավարական իավունքի բազմաթիվ նորմերի խախտմամբ, հետևաբար ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ, 14-րդ, 18-19-րդ հոդվածները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 365-րդ, 360-րդ, 124-127-րդ հոդվածները` նշել է, որ վկայակոչած իրավանոմերի իմաստով Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիռը պատճառաբանված չէ: Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, որոնց վրա հղում է կատարել դատարանը, ինչպես առանձին առանձին վերցրած, այնպես էլ իրենց համակցության մեջ, չեն հիմնավորում Ա.Վարդանյանի մեղսակցությունը կատարված հանցագործությանն ընդհանրապես և նրա մեղքը` տուժող Գ.Փիլիպոսյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու միջոցով առանձնապես խոշոր չափի գուքի հափշտակություն կատարելու մասին առաջադրված մեղադրանքում: Դատարանն Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատված է համարել գործով տուժող, այժմ հանգուցյալ Գ.Փիլիպոսյանի նախաքննական, ինչպես նաև վկա, նրա անչափահաս որդու` Արմեն Փիլիպոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնին տված հաղորդման հիման վրա նախաքննության կատարման ընթացքում նույն բաժնի աշխատակիցներից իրենց հայտի է դարձել, որ 03.12.2009թ.-ին ժամը 05:00-ի սահմաններում պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ իրենց բնակարանում գտնվող մետաղյա պահարանից 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդերի հափշտակությունը կատարել են Մելիք Մեսրոպյանը, Կորյուն Միքայելյանը և Արամ Վարդանյանը: Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետին, 106-րդ հոդվածին` նշել է, որ պաշտպանական ճառում արտահայտել և այժմ էլ պնդում է այն դիրքորոշումը, որ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքներն այն մասին, որ իրավապահ մարմնի գործողության տարածքում և այդ մարմնի աշխատակիցների խոսակցություններից կամ թեկուզ կոնկրետ վարույթ իրականացնող մարմնից ստացած տեղկությունն այն մասին, որ հանցագործություն, տվյալ դեպքում իրենց նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողներից մեկը եղել է Ա.Վարդանյանը, չի կարող ճանաչվել որպես ապացույց և դրվել մեղադրանքի ու դատավճռի հիմքում, այսինքն` հանդիսանալ թույլատրելի և վերաբերելի ապացույց: Նշված իրավանորմերի իմաստով տուժողի և վկայի վերը նշված ապացույցներում կոնկրետ վկայակոչված չէ ավազակային հարձակմանը Ա.Վարդանյանի մասնակցության կամ նրա կողմից այն անձամբ կատարելու վերաբերյալ տուժողի ու վկայի ստացած տեղեկատվությունների աղբյուրը, հետևաբար դրանք սույն գործով վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներ չեն: Այսինքն` դատարանը խախտելով ապացույցների հավաքման, ստուգման, օգտագործման և գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127 հոդվածների պահանջները, Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների դատարանում չբացահայտված անհայտ աղբյուրից ստացված տեղեկության հիման վրա տրված ցուցմունքներին տվել է ապացուցողական նշանակություն: Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի 1-ին մասը` նշել է, որ սույն իրավանորմի իմաստով ավազակային հարձակման հանգամանքների, այն կատարած անձանց գործողությունների կոնկրետ նկարգրության վերաբերյալ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքները Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի մասով` նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելիս գուցեև վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներ են եղել, քանի որ հանցագործությունը նրանց կողմից կատարված լինելու մասին ոստիկանության աշխատողներից լսելուց բացի, տուժողն ու նրա որդին ճանաչել են վերջիններիս և առերես հարցաքննվել նրանց հետ: Մինչդեռ տուժողի ու նրա որդու վերը նշված ցուցմունքները չեն կարող գնահատվել որպես կատարված հանցագործությանը Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույց, քանի որ դեպքից գրեթե անմիջապես հետո վերջինս բերման է ենթարկվել և ճանաչման ներկայացվել տուժողին ու նրա որդուն, որին առաջինը չի ճանաչել, իսկ երկրորդը, թեև Ա.Վարդանյանի աչքերն ու քիթը նմանեցրել է ավազակային հարձակումը կատարած դիմակավոր անձին, սակայն հաստատապես չի պնդել որ դա նույն անձն է, որի պատճառով Ա.Վարդանյանը բաց է թողնվել: Բացի այդ, երբ հետագայում, Ա.Վարդանյանը հայտնաբերվել էր, վարույթն իրականացնող մարմինը նախաքննության ընթացքում վերջինիս և Արմեն Փիլիպոսյանին առերես չի հարցաքննել, հավանաբար մտավախություն ունենաով, որ Ա.Փիլիպոսյանը Ա.Վարդանյանին առերես մեղադրող ցուցմունքներ չի տա կամ նրա մեղադրող ցուցմունքները կհերքվեին Ա.Վարդանյանի այլուրեքություններով ու պատճառաբանություններով, որն էլ իր հերթին կթուլացներ մեղադրանքի հիմքերն ու հիմնավորումները: Վերը նշվածները հաշվի առնելով` Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով, ավազակային հարձակում կատարած անձանցից մեկի Ա.Վարդանյանի հանդիսանալը ոստիկանության աշխատոեղներից լսելու մասին դատաքննությամբ հետազոտված տուժողի ու նրա որդու ցուցմունքներն ապացույցների շարքից հանելու փոխարեն, դրանց տվել է ապացուցողական նշանակություն, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջները և արդյունքում հանգել սխալ հետևության: Տուժող Գ.Փիլիպոսյանին և նրա որդուն, վկա Ա.Փիլիպոսյանին իր պաշտպանյալ Ա.Վարդանյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին 05.12.09թ.-ի արձանագրությունները, որոնք դատարանը դիտել է մեղսագրված արարքում Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմնավորող ապացույցներ, նույնպես հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, հետևյալ պատճառաբանությամբ. Հանցագործությունից գրեթե անմիջապես հետո Ա.Վարդանյանը ճանաչման է ներկայացվել տուժողին ու նրա որդուն: Նրանից տուժողը Ա.Վարդանյանին ընդհանրապես չի ճանաչել, իսկ Ա.Փիլիպոսյանը հայտարարել է, որ վերջինիս աչքերը և քիթը նմանեցնում է ավազակային հարձակում կատարած դիմակավոր անձի աչքերին և քթին, սակայն հստակ չի կարող պնդել, որ Արամ Վարդանյանն է հանդիսանում է իրենց բնակարան ներխուժած դիմակավոր անձը: Նույն վկան, Ա.Վարդանյանի հայտնաբերումից հետո, արդեն չափահաս տարիքում, սույն գործի դատաքննության ժամանակ կրկին վերահաստատել է իր դիքորոշումն այն մասին, որ ինքն ընդհամենը Ա.Վարդանյանի աչքերն ու քիթն է նմանեցրել ավազակայնի հարձակումը կատարած դիմակավոր անձի համապաատասխան մասերին, սակայն դարձյալ պնդել է, որ հաստատապես չի կարող ասել, որ դրանք նույն անձինք են: Մեջբերելով ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը` նշել է, որ Դատարանը, խախտելով վերը նշված իրավանորմերի պահանջները, Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռը կայացրել է անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358, 360 և 365 հոդվածների խախտմամբ և 03.12.2009թ.-ին տեղի ունեցած ավազակային հարձակմանը մասնակից` դիմակավորված անձի ինքնության վերաբերյալ նախաքննության և անչափահաս, իսկ դատաքննության ժամանակ` չափահաս վկա Ա.Փիլիպոսյանի ենթադրություններն ու չփարատված կասկածները մեկնաբնել է ի վնաս ամբաստանյալի: Բացի այդ, քանի որ նախաքննական մարմինը, բացի վերը նշված /տուժողի և վկայի ցուցմուքներ, անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններ/ քննչական գործողություններից, այլ գործողություններով, իսկ դատարանը` պատշաճ ընթացակարգով կատարված դատաքննությամբ չեն պարզել անձի նույնացման համար անհրաժեշտ այլ` /քայլվածքի, մարմնակառուցվածքի, հասակի և այլն/ առանձնահատկությունները, որոնք անրաժեշտ, գուցէ և բավարար կլինեին նույնացնել դիմակավորին Ա.Վարդանյանի հետ կամ բացառել այդ հանգամանքը, ապա միայն աչքերի և քթի նմանությունների վերաբերյալ կցկտուր ենթադրություններով դատավարական գործողության վերը նշված արձանագրությունն այլ ապացույցների համադրման արդյունքում որևէ կերպ չեն փարատել մեղադրանքի կողմի և դատարանի կասկածներն առ այն, որ իր պաշտպանյալն ու դիմակավոր հանցագործը նույն անձինք են: Սակայն և մեկը և մյուսն այդ չփարատված տեղեկությունը մեկնաբանել են ի վնաս իր պաշտպանյալի, որը կարծում է, որ վերադաս ատյանի կողմից պատշաճ իրավական գնահատման կարժանանա: Նախաքննական մարմինը մերժել էր Ա.Վարդանյանին և վկա Ա.Փիլիպոսյանին առերես հարցաքննելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի միջնորդությունը, հավանաբար մտավախություն ունենալով, որ այդ քննչական գործողությամբ չփարատված կասկածների նժարը էլ ավելի կթեքվեր դեպի պաշտպանական կողմը: Նախաքննական մարմինը մերժել էր նաև բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Վարդանյանից վերցված նրա բջջային հեռախոսով կատարված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների հիման վրա օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի քննություն կատարելու միջնորդությունը` պատճառանբանելով, որ օրենքով սահմանված կարգով ստացված այդ տվյալների ստուգմամբ արդեն իսկ հիմնավորվել ու ապացուցվել է, որ դեպքին նախորդող, դեպքի ժամանակ և դրանից հետո Ա.Վարդանյանի վերը նշված հեռախոսահամարից Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հեռախոսահամարներին և հակառակ ուղղությամբ հեռախոսազանգեր չեն արձանագրվել, Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի տվյալ ժամակաշրջանի ակտիվ և փոխադարձ հեռախոսազանգերի համեմատ: Բացի այդ տվյալ ժամականշրջաններում Ա.Վարդանյանը մշտապես գտնվել է Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցն ու դրա հարակից տարածքը սպասարկող հեռաշտարակի սպասարկման գոտում: Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարանում հետազոտվել են ոչ միայն Ա.Վարդանյանի, Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները, այլև պաշտպանական կողմի վերը նշված միջնորդությունը մերժելու մասին որոշումը, սակայն դատական ակտում այդ ապացույցները հետազոտելու վերաբերյալ հետևություններ չեն արվել և դրանց իրավական գնահատական չի տրվել: Դա հավանաբար այն պատճառով, որ դրանց վերլուծությունն ու իրավական գնահատումը կբացառեին Ա.Վարդանյանի մեղքը կատարված հանցագործության մեջ և նրա մեղսակցությունն ընդհանրապես: Այս առումով դատավճռով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ կետի պահանջը: Դատարանը հաշվի չի առել նաև մեղադրանքի կողմից թույլ տրված այս նորմի խախտման հանգամանքը, որի ուժով դատարանը պետք է կատարված նախաքննությունն այս առումով համարեր թերի, ոչ բազմակոմանի և ոչ օբկտիվ, իսկ չփարատված կասկածները մեկնաբարեր հօգուտ պաշտպանյալի: Իր պաշտպանյալի մեղքը նրան մեղսագրվող արարքում դատարանը հաստատված է համարել նաև` 03.12.2009թ. դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, 06.12.2009թ. տուժող Գագիկ Փիլիպոսյաի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, 15.12.2009թ. կասկածյալ Կ.Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով: Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126, 127 հոդվածները` նշել է, որ մեղադրական եզրակացության մեջ` նախաքննական մարմինը և դատավճռում` դատարանը, դեպքի վայրի զննության և Գ.Փիլիպոսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, չպետք է ընդգրկեին Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույցների մեջ, քանի որ դրանցում նշված տվյալները կատարված հանցագործության մեջ Ա.Վարդանյանի մասնակցությունը հաստատող որևէ փաստական հանգամանք չեն պարունակում: Դրանք դեպքի վայրի և հանցագործների գործողությունների նկարգրություններ են: Ինչ վերաբերվում է Կ.Միքայելյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությանն, ապա վարույթն իրականացնող մարմինները, այդ թվում դատարանը, աղավաղված են ներկայացրել դրա բովանդակությունը: Կ.Միքայելյանը մատնացույց անելով Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան մուտք գործելու, այնտեղ տուժողի ու նրա որդու նկատմամբ բռնի գործողություններ կատարելու և դրանց արդյուքում դրամն ու ոսկյա զարդերը հափշտակելու հանգամանքերը, ոչ մի տեղ չի նշել Մ.Մեսրոպյանի ու Ա.Վարդանյանի անունները, ինչպես նաև նրանցից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողություններից թեկուզև մեկը, մինչդեռ վարույթն իրականացնող մարմինները Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմնավորելու նպատակով, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127 հոդվածների պահանջները, օբյեկտիվ գնահատման չեն արժանացրել սույն ապացույցը և աղավաղելով դրա բովանդակությունը` դրան հաղորդել են մեղադրական ապացուցի նշանակություն: Դատավճռում այն ձևակերպվել է հետևյալ տեսքով` <<..որոնց համաձայն` Կ.Միքայելյանը դեպքի վայրում մանրամասն նկարագրել է իր, Արամ Վարդանյանի և Մելիք Մեսրոպյանի կողմից կատարված ավազակային հարձակման հանգամանքները>>: Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետին` նշել է, որ բողոքարկվող դատական ակտով իր պաշտպանյալի մեղքը դատարանը հաստատված է համարել նաև դատապարտյալ, այժմ հանգուցյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ: Կարելի է ասել, որ մեղադրանքի կողմի և դատարանի համար սույն ապացույցը հաղթաթղթի նշանակություն է ունեցել, քանի որ դրանք Ա.Վարդանյանին մեղսագրվող արաքում միակ ուղղակի տրված վկայություններն են: Սակայն, եթե փաստենք, որ որպես կասկածյալ, մեղադրյալ և ամբաստանյալ հարցաքննվելիս Կ.Միքայելյանն ամեն անգամ տվել է հակասական ցուցմունքներ` հանցագործությանը ինչպես Ա.Վարդանյանի և Մ.Մեսրոպյանի, անպես էլ տուժողի որդու` Ա.Փիլիպոսյանի մասնակցության վերաբերյալ, ապա սույն ապացույցը դեպքի վայրի զննության հետ համադրելիս ավազակային հարձակման իրականացման մեջ հաստատում է ավելի շատ և ավելի շուտ տուժողի որդու մեղսակցությունը, քան Ա.Վարդանյանի: Ասվածը հիմավորվում է ոչ միայն Կ.Միքայելյանի վերը նշված ցուցմունքներով, այն մասին, որ ըստ իր հանցակիցների հավաստման տուժողի որդին պետք է բաց թողներ հոր ննջասենյակի պատուհանը: Անհրաժեշտ է փաստել, որ դեպքի վայրի զննության արձանագրության մեջ ննջասենյակի պատուհանի այն փեղկը, որտեղով մուտք են գործել հանցագործները, արտաքին ազդեցության կամ վնասվածքի հետքերի վրա, որտեղից հանցագործները ներս են մտել, արտաքին ներգործության հետք չի պարունակում: Սա նշանակում է, որ պատուհանն իրոք նախապես բաց է թողնվել հանցագործության կատարումը հեշտացնելու համար, որով հաստատվում է Կ.Միքայելյանի ցուցմունքները, հետևաբար, եթե վարույթն իրականացնող մարմնի համար ապացուցված չէ տուժողի որդու մեղքը կատարված հանցագործության մեջ, նրա մասնակցությունը հատատող բավարար ապացույցների առկայության պայմաններում /Կ.Միքայելյանի և Արմեն Փիլիպոսյանի ցուցմունքները, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, Գագիկ Պիլիպոսյանի 03.12.2013թ. սկզբնական ցուցմունքն այն մասին, որ առաջին հանցագործն իրեն անհասկանալի պատճառով ննջասենյակից հանել է միջանցք, իսկ որի ընթացքում մյուսները որդուն տարել են իր ննջասենյակ, որտեղից որևէ ձայն աղմուկ կամ սպառնալիք չի լսվել, իսկ երբ որդին ազատել է իրեն կապանքներից, հայտնել է, որ սպառնալիքի ազդեցության տակ, ինքը բացել է մետաղյա պահարանի դռներն ու փողն ու ոսկյա զարդերը հանձնել հանցագործներին: Այս հանգամանքը կասկածելի է թվացել նույնիսկ հորը, որը սակայն պաշտպանության տակ առնելով որդուն, փոխել է իր վերը նշված ցուցմունքը/: Բացի այդ, նկատի ունենալով, որ Ա.Վարդանյանն իր վերաբերյալ գործի նախաքննության ընթացքում, դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի մահվան պատճառով հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու իր վերաբերյալ մեղադրական ցուցմունք տված վերը նշված անձին, պաշտպանական կողմը միջնորդել էր այն հանել ապացույցների շարքից, որպես <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի <<ժ>> ենթակետով սահմանված ամբաստանյալի իրավունքի խախտմամբ ապացույցների շարքում ընդգրկված ապացույցի: Սակայն դատարանը ոչ իրավաչափորեն մերժել է սույն միջնորդությունը` պատճառանբանելով, որ նախաքննության ընթացքում թաքնվելով վարույթն իրականացնող մարմինից Ա.Վարդանյանն ինքն իրեն զրկել է Կ.Միքայելյանին հարցաքննելու հնարավորությունից: Դատարանի սույն պատճառաբանությունն անհիմն է և հակասում է վերը նշված միջազգային իրավանորմի իմպերատիվ պահանջին: Այն հակասում է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջներին: Պաշտպանյալի կողմից իր պաշտպանության իրականացման եղանակը, չի կարող վատթարացնել նրա` որպես մեղադրյալի ու ամբաստանյալի վիճակը, կամ մեկնաբանվել ի վնաս նրա, հետևաբար դատարանի վերը նշված հետևությունը հիմնավորված և պատճառաբանված չէ: Քանի որ Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի վերաբերյալ կայացված դատավճիռը դատարանը հանել է ապացույցների շարքից և Կ.Միքայելյանի կողմից Ա.Վարդանյանի մեղադրող դատարանում տրված ցուցմունքն ապացուցողական նշանակություն այլևս չունի, ապա մինչ այս իր կողմից վերլուծված ապացույցները վերադաս ատյանի կողմից ոչ վերաբերելի և ոչ թույլատրելի ճանաչվելու դեպքում, իր պաշտպանյալի մեղքը կատարված ավազակային հարձակման մեջ հիմնավարող որևէ ապացույց չի մնա, քանի որ դատավճռում վկայակոչած մյուս ապացույցները /մատնադրոշմային և այլ փորձաքննությունների եզրակացույուններն, ընդհանրապես չեն առնչվում Ա.Վարդանյանին, քանի որ դրանք ոչ հաստատում և ոչ էլ հերքում են նրան վերագրվող արաքը: Դատավճռի դատարանի արված հետևության մասին, որ <<Ա.Վարդանյանը նախկինում բնակվել է իր հաշվառման վայրի բնակարանում և մինչև 2009թ. նոյեմբերի կեսերը պարբերաբար այցելել այնտեղ բնակվող իր հարազատներին մասին>>` անհիմն է և մտացածին, քանի որ գործում նման ապացույց ընդհանրապես առկա չէ: Ընդհակառակն, իր պաշտպանյալը դատարանում պնդել է իր նախաքննական ցուցմումնքն այն մասին, որ իր հաշվառման վայրի` մորական տատիկին և պապիկին պատկանող վերը նշված հասցեում ընդհանրապես չի բնակվել, այլ մշտաապես բնակվել է իր ծողների ու քրոջ հետ միասին Երևան քաղաքի Արաբկիր թաղամասում, ընդ որում, մինչև 2003 թվականը` բնակվել է Սունդուկյան 64 հասցեում, իսկ դրանից հետո` Հ.Էմինի 119 հասցեում: Ավելին, նախաքննության ընթացքում իր, որպես Ա.Վարդանյանի պաշտպանի կողմից միջնորդություն էր արվել հարցաքննելու վերջինիս ինչպես Չարենցի փողոցում, այնպես էլ մշտական և փաստացի բնակության վայրում բնակվող Ա.Վարդանյանի մերձավորներին ու ընկերներին` պարզելու համար վերչինիս այլուրեքությունները դեպքից առաջ և դեպքից հետո նրա գտնվելու վայրի և գործողությունների վերաբերյալ, սակայն նախաքննական մարմինը ոչ միայն մերժել է դրանց կատարումը, այլև նախաքննություն անհապաղ ավարտելով, մեղադրական եզրակացությամբ գործն ուղարկել է դատարան: Ինչևէ, գործի տվյալներով չհաստատված, վերը նշված մտացածին հետևությամբ դատարանը ստեղծել է արհեստական պատճառահետևանքային կապ Ա.Վարդանյանի, որպես տուժողի բնակության վայրում նախկինում բնակված և տեղանքին, տուժողի գույքին ու կենցաղին, նրա անչափահաս որդուն ճանաչող բնակչի ու 2009թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների ընթացքում Կ.Միքայելյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ ավազակային հարձակմամբ գույքի հափշտակության հանցագործության կատարման միջև, ընդ որում` Ա.Վարդանյանին վերպահելով հանցագործության իրականացման մեջ առանձնապես ակտիվ դերը: Գործի տվյալներին չհամապատասխանող սույն հետևությամբ դատարանը թույլ է տվել դատավարական նորմի էական խախտում: Իր պաշտպանյալի մեղքը կատարված հանցագործության մեջ, ներկայացված և դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցներով չի ապացուցվել, հետևաբար քրեական գործը նրա մասով ենթակա էր կարճման, իսկ Ա.Վարդանյանն արդարացման, մինչդեռ դատարանը խախտելով վերը նշված իրավանորմերի և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը պաշտպանյալին ոչ միայն մեղավոր է ճանաչել նրան վերագրվող արարքի կատարման մեջ, այլև նրան դատապարտել է խիստ պատժի: Պաշտպանության կողմը, վերլուծելով մեղսագրվող արարքում Ա.Վարդանյանի մեղքը հիմավորված և ապացուցված չլինելու հանգամարները և միջնորդելով նրա նկատմամբ արդարացման դատավաճիռ կայացնել միաժամանակ դատարան էր ներկայացրել Ա.Վարդանյանի աձը բնութագրող, նրա պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող փաստաթղթեր` դրական բնութագիր, խնամքին 3-րդ խմբի հաշմանդամ մոր և սոցիալապաես անապահով ու նրա հետ միասին նույն հասցեում բնակվող քրոջ` Նելլի Վարդանյանի ու նրա անչափահաս մինչև 14 տարեկան 2 երեխաների առկայությունը հավաստող փաստաթղթեր և խնդրել դրանք հաշվի առնել Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս: Սակայն դատարանն, անտեսելով ինչպես այդ, այնպես էլ ՀՀ ՈԾ ԻԿ տեղեկանքն այն մասին, որ վերջինիս կողմից նախկինում` 2004թ. կատարված, ընդ որում` ոչ համասեռ հանցագործությունը մարված է, որից հետո մինչև սույն հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը քրեորեն հետապնդելի արարք չի կատարել, այնուամենայնիվ դատավճռում ուղղակիորեն նշել է, որ դատարանը ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի գտել, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցագործության մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել, որն էլ հիմք ընդունելով նրան դատապարտել է առավել խիստ պատժի` 11 տարի ժամկետով ազատազրկման գույքի բռնագրավմամբ: Սույնով դատարանը խախտել է պատժի նպատակների և դրա կիրառման վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61 և 62-րդ հոդվածների պահանջներն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի խախտմամբ սահմանել կատարված հանցագործությանը /եթե նույնիսկ այն հաստատված է համարել/ ոչ համաչափ պատիժ, որը նույնպես ենթակա է բեկանման: Դատավճռում Ա.Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը նույնիսկ չի անդրադարձել վերը նշված իրավանորմերին և չի նշել թե ինչու հատկապես նրա գույքի կեսի բռնագրավմամբ 11 տարի ժամկետով ազատազրկումը կարող է ծառայել պատժի նպատակներին, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, կանխել այդ բնույթի հանցագործությունները և վերջապես վերակագնել սոցիալական արդարությունը: Ընդ որում օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջն է, որպեսզի դատարանը պատճառաբանի առավել խիստ պատժի կիրառումը, նշելով, որ <<Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>: Մինչդեռ դատարանը, խախտելով պատժի անատականացման, անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության, մարդասիրության, ինչպես նաև նյութական ու դատավարական այլ սկզբունքներ, իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակել է տվյալ հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու պաշտպանյալի անձը բնութագրող, նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներին ոչ համարժեք պատիժ, որով խախտվել է պաշտպանյալի արդար դատաքննության իրավունքը, հետևաբար նաև արդարադատության շահը, ուստի սույն դատավճիռը ենթակա է բեկանման: Խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0146/01/13 դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Արամ Ժորայի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչելու և նրան գույքի կեսի /բայց ոչ ավել քան 8.0 մլն. ՀՀ դրամի չափով/ բռնագրավմամբ 11 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտելու վերաբերյալ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ կամ` Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակել համարժեք պատիժ: ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. 18. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով: (…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: 2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:>>: Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>: Իսկ նույն օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>: 19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով` պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>: Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` <<Ավազակությունը, որը կատարվել է` առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով` պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:>>: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին: Դատարանի դատավճռում հիմնավորապես պատճառաբանված է մեղսագրված արարքն ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, այն հաստատվում է դատավճռում շարադրված ապացույցներով` մասնավորապես տուժող Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանի, վկա Արմեն Գագիկի Փիլիպոսյանի ցուցմունքներով, դատապարտյալ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի թիվ 3004 եզրակացությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 4-ի եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 26-ի թիվ 665, 682 եզրակացություններով, մատնադրոշմային փորձաքննության 2009թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 3407 եզրակացությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 5-ի արձանագրությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 14-ի արձանագրություններով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ, դեպքի վայրի զննության մասին 2009թ. դեկտեմբերի 3-ի արձանագրությամբ, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 15-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2009թ. դեկտեմբերի 6-ի արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, մկրատով, մետաղյա ձողով, պտուտակահանով, կպչուն ժապավենով, տղամարդու սպորտային գլխարկով, ստվարաթղթե տուփով, գրտնակով և ոսկյա մատանիով: Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը դեպքի ժամանակ եղել է տանը և որևէ առնչություն չունի կատարված հանցագործության հետ, ոչ միայն չեն հաստատվում և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլև հերքվում են գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատավճռում շարադրված օբյեկտիվ տվյալներով: Ավելին` այդ պատճառաբանություններով պաշտպանը նպատակ է հետապնդում ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին զերծ պահելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցները մեղադրական բնույթի են: Այսպես, գործի նյութերով հիմնավորապես հաստատվել է, որ Արամ Ժորայի Վարդանյանը 2009թ. նոյեմբերի կեսերին իր ընկեր Մելիք Ժիրայրի Մեսրոպյանի հետ այցելել է իր ծանոթ, Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղի 1-ին փողոցի թիվ 17 տան բնակիչ Կորյուն Գարուշի Միքայելյանին, որի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում հենց ինքն է Կ.Միքայելյանին հայտնել են, որ Գագիկ Խաչիկի Փիլիպոսյանը գտնվում է բարվոք ֆինանսական վիճակում և նրան պատկանող՝ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 43 շենքի թիվ 6 բնակարանի ննջասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում մեծ քանակության գումարներ և ոսկյա զարդեր են պահվում, ապա` առաջարկել է համատեղ իրականացնել Գ.Փիլիպոսյանի գույքի հափշտակությունը: Կ.Միքայելյանը Ա.Վարդանյանի ու Մ.Մեսրոպյանի հետ նախնական համաձայնության է եկել ավազակությամբ Գ.Փիլիպոսյանի գույքը հափշտակելու շուրջ: Դրանից երկու օր անց, ժամը 22.00-ի սահմաններում, պայմանավորվածության համաձայն Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ հանցագործության կատարմանն ուղղված նախապատրաստական գործողություններ են կատարել: 2009թ. դեկտեմբերի 3-ին` ժամը 05.00-ի սահմաններում հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և վերջինիս կողմից հանցագործության կատարմանը ներգրավված ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 43 շենքի բակում, որտեղ նախապես մշակված պլանի համաձայն Մ.Մեսրոպյանը, Ա.Վարդանյանը և ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը վերցրել են Կ.Միքայելյանի կողմից մոտակայքում թաքցրած մետաղահատ մկրատը, մետաղյա ձողը և պտուտակահանը, ապա` կտրել են Գ.Փիլիպոսյանի բնակարանի ննջասենյակի պատուհանի մետաղյա ճաղաշարի ստորին երկու հենակները: Դրանից հետո Մ.Մեսրոպյանը և մյուսները ձեռքերով ամուր քաշելով ճաղաշարը ճկել են դեպի վեր, պտուտակահանի գործադրմամբ բացել են պատուհանի փեղկը, ապա` ինքնությունը չպարզված անձնավորությունը մնացել է շենքի մոտ և հանցակիցների գործողությունների անվտանգությունն ապահովելու նպատակով հսկել է տարածքը, իսկ Ա.Վարդանյանը դիմակով դեմքը քողարկելով, Կ.Միքայելյանի և Մ.Մեսրոպյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել Գ.Փիլիպոսյանի բնակարան։ Այնուհետև, Մ.Մեսրոպյանը նախապես իր մոտ եղած կպչուն ժապավենով կապկպել է Գ.Փիլիպոսյանի ոտքերն ու ձեռքերը, որից հետո Կ.Միքայելյանը, Մ.Մեսրոպյանը և Ա.Վարդանյանը որպես զենք օգտագործվող առարկաների` նախապես իրենց հետ վերցրած պտուտակահանի, դանակի և ատրճանակի գործադրմամբ Գ.Փիլիպոսյանի և վերջինիս անչափահաս որդի` Արմեն Փիլիպոսյանի կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով, ավազակությամբ հափշտակել են Գ.Փիլիպոսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափի` 5.775.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը և 2.887.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր: Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի` դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներն ապացույցների շարքից հանելու պահանջին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` << Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են` վկայի ցուցմունքները>>: Նույն օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Ապացույցի թույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունն ընկած է այն ձեռք բերող կողմի վրա: Եթե ապացույցը ձեռք բերելիս պահպանվել են սույն օրենսգրքի բոլոր պահանջները, ապացույցի անթույլատրելիությունը հիմնավորելու պարտականությունը կրում է դրա թույլատրելիությունը վիճարկող կողմը:>>: Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածում սահմանված են որպես ապացույց չթույլատրվող նյութերը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի կողմից որևէ հիմնավոր փաստարկ չի ներկայացվել Դատարան, որը կհաստատեր դատապարտյալ Կ.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքների` որպես ապացույցի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով սահմանված անթույլատրելիությունը: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված ապացույցը ձեռք է բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, ուստի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի այդ պահանջը ենթակա է մերժման: Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի մյուս պատճառաբանություններին այն մասին, որ Գագիկ և Արմեն Փիլիպոսյանների ցուցմունքներով, ինչպես նաև անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով չի ապացուցվում ավազակային հարձակմանն Ա.Վարդանյանի մասնակցությունը, դեպքի վայրի զննության և Գ.Փիլիպոսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունները, չպետք է ընդգրկեին Ա.Վարդանյանի մեղքը հաստատող ապացույցների մեջ, և մյուս պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերը հավաքված ապացույցները մեկնաբանել է յուրովի և արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից այդ հարցերի շուրջ տարվել է բազմակողմանի քննություն և տրվել են համապատասխան հիմնավորված գնահատականներ, ուստի դրանք հիմք չեն կարող հանդիսանալ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը բացառելու համար: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավորության վերաբերյալ, հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան: 20. Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու խնդրանքին` վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն ևս անհիմն է և ենթակա է մերժման, հետևյալ նկատառումներով. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…) 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. (…) >>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: 2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները: Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>: 21. Գործի նյութերից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, հաշվի է առել նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա անձը բնութագրող տվյալները: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրել: Իսկ որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, որն արտահայտվել է նրանում, որ տեղեկություններ ձեռք բերելով իր նախկին բնակության վայրի հարևանությամբ բնակվող տուժողի վերաբերյալ` առաջարկել է իր հանցակիցներին միասին ավազակային հարձակում կատարել: Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկներին, որ ամբաստանյալի խնամքին են 3-րդ խմբի հաշմանդամ մայրը և սոցիալապես անապահով ու նրա հետ միասին նույն հասցեում բնակվող քույրը` Նելլի Վարդանյանը ու նրա անչափահաս մինչև 14 տարեկան 2 երեխաները, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նշված հանգամանքները չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու համար: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի պնդումը` պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ անհիմն է, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նշանակել է ամբաստանյալի անձին և կատարած հանցագործության ծանրությանը համապատասխան պատիժ: Այսպիսով վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 22-րդ, 48-րդ, 61-63-րդ հոդվածներով, պատիժ նշանակելու ընդհանուր դրույթներով, նկատի ունենալով ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ նշանակվել է համաչափ պատիժ, որն արդարացի է և համապատասխանում է նրա անձին և հանցանքի ծանրությանը: Իսկ ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ նշանակված անձնական գույքի կեսի բռնագրավման վերացման պաշտպանության կողմի միջնորդությանն, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այն նույնպես ենթակա է մերժման, քանի որ գույք չունենալու և գույքի բռնագրավման անհնարինության պատճառաբանությունը հիմք չի տալիս այդ մասով դատական ակտը փոփոխել` նկատի ունենալով, որ այդ հարցի կարգավորումը վերապահված է դատավճռի կատարման փուլին: Ելնելով վերոգրյալից` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի շահերի պաշտպան Գագիկ Պապոյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: 2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Ժորայի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 09-12-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 16-01-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-251,2-251,3-252,4-407,5-159 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 16-01-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 251, 251, 252, 407, 159 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-473/14 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 23-01-2014 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0146/01/13
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 13-01-2014 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Արամ Ժորայի Վարդանյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 16-01-2014 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-473 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 20-01-2014 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 5 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԿԴ/0146/01/13 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 20-01-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ելիզավետա |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 17-02-2014 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԿԴ/0146/01/13 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 17 փետրվարի 2014 թվական ք.Եր¨ան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Եր¨անի Կենտրոն ¨ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ի դատավճռով Արամ Ժորայի Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ¨ դատապարտվել է ազատազրկման` 11 տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի, քան 8.000.000 ՀՀ դրամը: Ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2013 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է` օրինական ուժի մեջ թողնելով Եր¨անի Կենտրոն ¨ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը: Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանը` խնդրելով վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշումը ¨ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ կամ նրա նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ: Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով սահմանված հիմքը, այն է` վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առեր¨ույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետ¨անքներ: Վերլուծելով բողոքի փաստարկները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար չեն եզրահանգելու, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված` գործի ելքի վրա ազդած դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտում, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետ¨անքներ: Հետ¨աբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Բացի այդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 21-րդ մասի համաձայն՝ բողոքին կցվում են բողոքի պատճենը, գործը քննած դատարան ¨ դատավարության մասնակիցներին (բացառությամբ քննիչի ¨ հետաքննության մարմնի) ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթղթերը: Բողոքի ուսումնասիրությունից եր¨ում է, որ բացակայում է բողոքի պատճենը տուժողի իրավահաջորդին ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթուղթը: Այսինքն, պահպանված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 21-րդ մասի պահանջը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի ¨ 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքը ենթակա է վերադարձման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները ¨ ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին ¨ 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Արամ Ժորայի Վարդանյանի պաշտպան Գ.Պապոյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ¨ ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 18-02-2014 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 21-02-2014 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 5 հատոր` 251, 251, 252, 407, 192 թերթ: |