Գործ
ԵԿԴ/0137/01/13

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,25,, մարտի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ

Քարտուղարությամբ՝ Կ. Կարապետյանի
ժ. Մինասյանի
Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`

Մեղադրողներ Հ.Մելքոնյանի
Կ. Հովհաննիսյանի
Տ.Ենոքյանի

Պաշտպաններ Հ.Բաղդասարյանի
Ս. Գուլքանյանի
Լ. Ներսիսյանի
Հ.Ճարոյանի

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանի`/ծնված 25.08.1988թ.
Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի,
խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, նախկինում դատված`

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի 28.09.2010թ. դատավճռով՝ ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ
կետերով՝ ազատազրկման երկու տարի ժամկետով,
պատժից ազատվել է 20.06.2011թ-ին՝ այն լրիվ կրելով,
դատվածությունը չմարած, հաշվառված է և բնակվել է ք.
Երևան, Կոնդի փողոցի թիվ 13 տանը, մեղադրվում է ՀՀ
քրեական օրենսգրքի 112-րդ
հոդվածի 1-ին մասով, խափանման միջոց է ընտրվել
կալանավորումը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ դատարան ներկայացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝

«2013թ. հունվարի 01-ին, ժամը 07.00-ին «Նաիրի» բժշկական կենտրոնից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ահազանգ է ստացվել այն մասին, որ «աջ ուսահոդի շրջանի կտրած-ծակած և որովայնի առաջային պատի կտրած-ծակած թափանցող վնասվածքներ» ախտորոշմամբ բուժօգնության է դիմել Երևան քաղաքի բնակիչ Ռոբերտ Արմենի Դանիելյանը։

Դեպքի կապակցությամբ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևանի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցված թիվ 13100113 քրեական գործի նախաքննությամբ պարզվել է հետևյալը.

Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 13 տան բնակիչ` սույն գործով մեղադրյալ Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանն ամանորյա տոնակատարությանը մասնակցելու նպատակով, 2013թ. հունվարի 01-ին, ժամը 02.00-ի սահմաններում իր ընկերուհի` Գայանե Մարկոսյանի հետ այցելել են Երևան քաղաքի Չկալովի փողոցի թիվ 70ա հասցեում գործող «Նարեկ» ռեստորանային համալիր, որտեղ զվարճացել են և ժամանակ անցկացրել։
Տոնակատարության ընթացքում` պարելու ժամանակ, ռեստորանային համալիրում գտնվող Ռոբերտ Դանիելյանը սիրահետել է Գ.Մարկոսյանին և նրա ուղղությամբ հայացք նետել, ինչը չի վրիպել մեղադրյալ Գ.Գևորգյանի աչքից, որի կապակցությամբ վերջինս նախատել է Ռ.Դանիելյանին։
Նույն օրը, ժամը 06.00-ի սահմաններում, երբ տուն վերադառնալու նպատակով Գ.Մարկոսյանը դուրս է եկել ռեստորանից և սպասել մեղադրյալ Գ.Գևորգյանին, Ռ.Դանիելյանը մոտեցել է փողոցում կանգնած Գ.Մարկոսյանին և փորձել է զրույցի բռնվել, ինչը նկատելով՝ մեղադրյալ Գ.Գևորգյանը մոտեցել է Ռ.Դանիելյանին, և առանց որևէ բան ասելու իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Ռ.Դանիելյանի աջ ուսահոդի և որովայնի շրջաններին ու նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս»։

Փաստի առթիվ 01.01.2013թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից հարուցվել Է թիվ 13100113 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

20.03.2013թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.07.2013թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Առաջադրված մեղադրանքում, ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատարանում, ամբաստանյալ Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը իր ընկերուհի Գայանե Մարկոսյանի հետ գտնվել են «Նարեկ» ռեստորանային համալիրում, որտեղ ցանկացել են անցկացրել ամանորյա գիշերը։ Ռեստորանում իրենք գտնվել են երկրորդ հարկում։ Բացի իրենցից, ռեստորանում ամանորը դիմավորելու նպատակով գտնվել են այլ անձինք, որոնց հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, որևէ մեկին չի ճանաչում։ Ամբաստանյալը նշել է, որ ռեստորանում գտնվելու ընթացքում որևէ անձի հետ խնդիրներ կամ խոսակցություն չի ունեցել, ամեն ինչ անցել է նորմալ։ Ավելին, երեկույթի ժամանակ իր ներկայությամբ Գայանեին որևէ անձ չի մոտեցել, նրա հետ արտառոց որևէ դեպք տեղի չի ունեցել։
Արդեն առավոտյան վաղ, խնջույքն ավարտելուց հետո, վճարելով պատվերի համար, դուրս են եկել ռեստորանից և Գայանեի հետ պատահական տաքսիով մեկնել են՝ նախ իրենց տուն՝ ապա նույն մեքենան Գայանեին տարել է արդեն նրանց տուն։
Նշել է, որ իրեն մեղսագրված արարքի հետ որևէ կապ չունի, դեպքի օրը որևէ անձի հետ վիճաբանության մեջ չի մտել, որևէ միջադեպի չի մասնակցել, իսկ տուժողին առաջին անգամ տեսել է ոստիկանությունում։
Դատարանում պաշտպանության կողմի միջնորդության հիման վրա, դատական վիճաբունությունների փուլում, դատարանը վերսկսել է դատաքննությունը՝ հաշվի առնելով այն, որ Գ.Գևորգյանը ցանկություն է հայտնել ցուցմունք տալ և հայտնել տուժողին իրականում դանակահարողի անունը։
Դատաքննությունը վերսկսելուց հետո ևս, ամբաստանյալը խուսանավելով իրեն առաջադրված հարցերին հստակ պատասխաններ տալուց, ի վերջո շարունակել է ժխտել իր մասնակցությունը կատարված հանցագործությանը և որևէ նոր բան չի հայտնել։

/տես` գ. թ. 182-184, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Գայանե Մարկոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գ.Գևորգյանի հետ վաղեմի ծանոթներ են։
01.01.2013թ. ժամը 01։00-ի սահմաններում Գ.Գևորգյանի հետ գնացել են «Նարեկ» ռեստորանային համալիր՝ ամանորյա գիշերային ծրագրին մասնակցելու և զվարճանալու նպատակով։ Նստել են երկու անձի համար նախատեսված սեղանի շուրջ։ Այդ օրն ինքը հագած է եղել զգեստ, որի գույնը կոչվում է «ֆուքսիա» և այն մոտ է բաց վարդագույնին՝ ռուսերեն՝ «лиловый»-ին։ Ռեստորանում պարել են ու հաճելի ժամանակ անցկացրել։ Այնտեղ իրենք եղել են երկուսով, իսկ իրենց կողքին նստած են եղել անծանոթ անձինք, որոնք ևս զվարճանում էին։ Ռեստորանում գտնվելու ժամանակ որևէ արտառոց դեպք, կամ միջադեպ՝ այդ թվում իրենց մասնակցությամբ չի եղել։ Հիշում է, որ այնտեղ, կողքի սեղաններից մեկի մոտ նստած անձանցից ինչ-որ մեկը հայացքներ է նետել իր ուղղությամբ, սակայն ինքը դրան ուշադրություն չի դարձրել։ Որոշ ժամանակ անց, պարելու ընթացքում լսել է, որ իր ետևում կանգնած ինչ-որ մեկն ասել է. «ինչ կա, արա», սակայն չի կարող ասել, թե դա ուղղված է եղել Գևորգին, թե ոչ։ Նկատել է նաև, որ Գևորգն իրենց կողքի սեղանին նստած տղաների հետ զրուցում է ու նրանք շնորհավորում են միմյանց, սակայն Գևորգի և այդ տղաների միջև որևէ լարվածություն չի նկատել։ Լավ ժամանակ են անցկացրել, որից հետո վճարել են պատվերի արժեքը և ժամը 06-ի սահմաններում Գևորգ Գևորգյանի հետ դուրս են եկել ռեստորանից և պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն։ Սկզբում Գևորգն է իջել, այնուհետև ինքը։ Տուն հասնելուց և մեքենայից իջնելուց հետո զանգահարել է Գևորգին և տեղեկացել, որ հասել է և ամեն ինչ նորմալ է։ Վկան կտրականապես հերքել է ինչպես այդ գիշերն իրենց մասնակցությամբ որևէ միջադեպ տեղի ունենալը, այնպես էլ դեպքից հետո, նաև տևական ժամանակ անց, տաքսիով Գ.Գևորգյանի հետ Նոր-Արեշ գնալու հանգամանքը։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ Գ.Գևորգյանի հետ ծանոթացել է մոտ մեկ տարի առաջ, ընկերական շրջապատում և շփվել նրա հետ։
01.01.2013թ. ժամը 01։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Գ.Գևորգյանը և առաջարկել հանդիպել ու ամանորյա գիշերն անցկացնել «Նարեկ» ռեստորանային համալիրում։ Համաձայնել է, հագել իր «վարդագույ»ն զգեստը և մոտ 30 րոպե անց փողոց դուրս գալով, հանդիպել է Գևորգին և նրա կողմից վարձակալած տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են «Նարեկ» ռեստորանային համալիր։ Ռեստորանում զվարճացել են, շամպայն խմել, պարել են ու հաճելի ժամանակ անցկացրել։ Ռեստորանում գտնվելու ժամանակ նկատել է, որ իրենց սեղանից դեպի աջ գտնվող սեղանի շուրջ նստած են եղել մի խումբ տղաներ և աղջիկներ։ Այդ տղաներից մեկը հայացքներ է նետել իր ուղղությամբ ու սիրահետել։ Գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, այդ տղային չի արձագանքել և ուշադրություն չի դարձրել։ Ինքը և Գևորգը նստած են եղել կողք կողքի ու իր կարծիքով, Գևորգը նույնպես նկատել է այդ տղայի պահվածքը։ Ռեստորանից դուրս գալուց առաջ, վերջին պարը պարելու ընթացքում, նկատել է, որ Գևորգը հայացք է նետել իր ետևում կանգնած ինչ-որ մեկին, որն էլ Գևորգին ասել է. «ինչ կա, արա»։ Շրջվել է և տեսել, որ Գևորգին նման բան ասողը եղել է քիչ առաջ իր ուղղությամբ հայացքներ նետող անձնավորությունը, որը մի կնոջ հետ քայլելով գնացել է դեպի իրենց սեղան։ Քանի որ եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, այդ տղայի և աղջկա արտաքինն իր մոտ չեն տպավորվել։ Կրկին շրջվել է դեպի Գ.Գևորգի կողմը, գրկել նրան և շարունակել պարել, որպեսզի վերջինս ուշադրություն չդարձնի այդ տղայի վրա։ Մի քանի րոպե հետո Գևորգին առաջարկել է տուն գնալ, մոտեցել է սեղանին, պայուսակի մեջից գումար հանել և դրել սեղանի վրա։ Իր մոտ եղած գումարը չի բավականացրել պատվերի դիմաց վճարելու համար, այդ պատճառով մատուցողին ասել է, որ գումարի մնացած մասը կտա ընկերը։ Այդ ընթացքում նկատել է, որ Գևորգը սեղանից քիչ հեռու կանգնած զրուցելիս է եղել մի խումբ տղաների հետ, որոնք, իր կարծիքով, եղել են դեպի իրեն հայացքներ նետած տղայի ընկերները։ Ինչ վերաբերվում է խնջույքից հետո իրեն հետապնդած, իսկ այնուհետև դանակահարված անձի մասին տեղեկություններին, ապա նման բան չի եղել։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին, վկան պատասխանել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, քանի որ այդտեղ ասել է այնպես, ինչպես, որ իրականում եղել է։ Որոշ հանգամանքներ հնարավոր է չհիշի, քանի որ անցել է երկար ժամանակ։ Կարող է միայն ասել, որ ինչպես եղել է այնպես էլ պատմվել ու արձանագրվել է քննիչի կողմից։
Վկա Մարկոսյանը դատարանում հարցաքննվել նաև լրացուցիչ` 17.01.2014թ-ին, որի ժամանակ նշել է, որ դեպքից հետո ոստիկանության աշխատակիցներն այցելել են իրենց տուն, իրեն տարել են ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն, որտեղ իրեն փորձել են համոզել, որ հայտնի Գևորգի գտնվելու վայրը, առաջարկելով, որ ոչ ոքի չեն ասի, թե ով է նրա տեղն ասել։ Բացի այդ, իրեն ասել են, որ նշված տեղեկություններն իրենց հայտնելուց հետո կարող են փոխել իր տվյալներն ու այդ կարգով իր ցուցմունքն ուղարկել դատարան /ըստ վկայի՝ փակ նամակով/, բացի այդ, ասել են, որ նման, տեղեկությունները հայտնելու պարագայում կարող է ազատորեն լքել Հայաստանը։
Վկան հաստատել է, որ քննիչի մոտ հարցաքննության ժամանակ իր նկատմամբ քննության համար որևէ խորթ մեդոթ չի կիրառվել, իսկ ցուցմունքն արձանագրվելուց հետո, այն ստորագրվել է իր կողմից։

/տես`հատոր 1, գ.թ. 51-58, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վահան Անտոնյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի քեռին։ Գևորգի ձերբակալելուց հետո, երբ ոստիկանության աշխատակիցներն այցելել են նրանց տուն՝ խուզարկություն կատարելու, նրանցից տեղեկացել է, որ ռեստորանում ինչ-որ դանակահարության դեպք է եղել և այդ նպատակով պետք է խուզարկեն իրենց բնակարանը։ Հետագայում է միայն տեղեկացել է, որ Գևորգը ռեստորանում ինչ-որ անձի է դանակահարել։ Ընդունել է, որ Գևորգն ունի մականուն և նրան դիմում են «Պզե» մականունով։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2013թ. հունվարի սկզբներին Գևորգի ընկերներից իմացել է, որ նա, ամանորի գիշերը, ռեստորանում վիճաբանել է իրեն անծանոթ տղայի հետ, որի ժամանակ դանակահարել է ինչ-որ մեկին։ Նշել է, որ Գ.Գևորգյանն ունի մականուն և շրջապատում հայտնի է որպես «կոնդեցի Պզե»։
Վկան իր լրացուցիչ ցուցմունքում /տրված 19.03.2013թ./ հավելել է նաև, որ մոտավորապես 20 օր առաջ ինքը պատահական տեսել է Գևորգին Երևան քաղաքի Սարյան փողոցում գտնվող փոստի մոտ։ Գևորգին հայտնել է, որ լսել է, թե ինչ-որ վայրում վիճաբանություն է եղել և նա դանակահարել է ինչ-որ անձի, ուստի ոնց է պատահել, որ նա ազատության մեջ է, ավելին, ազատ ման է գալիս, իսկ Գևորգը պատասխանել է, որ նման բան չի եղել, դրանք ընդամենը «քուչի» չար մարդկանց խոսակցություններ են, ապա Գևորգից տեղեկացել է, որ ապրում է ընկերների տանը, երբեմն ընկերուհու /ում չի տեսել և չի ճանաչում/, տուն չի վերադառնալու և այդ խոսակցությունից հետո բաժանվել են։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին՝ վկան պատասխանել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, բացառությամբ, որ ինքը չի ասել, թե Գևորգի ընկերներից է լսել, որ նա դանակահարել է ինչ-որ անձի։ Այդ մասին, դեպքից հետո տեղեկացել է ընդհանուր տարածված խոսակցություններից, հիմնականում հարևաններից։ Վկան պատասխանել է նաև, որ Երևան քաղաքի Սարյան փողոցում գտնվող փոստի մոտ հանդիպել է Գևորգին, սակայն նման խոսակցություն իրենց միջև չի եղել։ Միաժամանակ, վկան չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ այն հարցերից, թե ինչից ելնելով է քննիչի մոտ հայտնել այնպիսի տեղեկություններ, որոնք ժխտում է ներկայումս։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 116, հատոր 2, գ.թ. 146 դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արմեն Դանիելյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է սույն գործով տուժող Ռոբերտ Դանիելյանի հայրը։
Դեպքի մասին դատարանին կարող է հայտնել, որ ամանորը նշելու կապակցությամբ որդին գտնվել է ռեստորաններից մեկում, որտեղ վիճաբանության մեջ է մտել ինչ-որ անձանց հետ և այդ ընթացքում նրան դանակահարել են, սակայն չգիտի, թե ով է եղել դանակահարողը։ Հետագայում, պատահաբար լսել է որդու հեռախոսազրույցը, որի ժամանակ նա ինչ-որ մեկին ասում էր, որ դանակահարողի անունը եղել է Գևորգ։ Դեպքից մոտ 4-5 ամիս անց որդին մեկնել է արտերկիր և մինչ օրս չի վերադարձել։ Դեպքի մասին այլ մանրամասներ իրեն հայտնի չեն։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ «դեպքից հետո որոշ ժամանակ հիվանդանոցում պառկելուց և ապաքինվելուց հետո Ռոբերտը դուրս է գրվել հիվանդանոցից։ Չի հիշում, թե երբ՝ տանը գտնվելու ժամանակ, պատահաբար լսել է, որ որդին ինչ-որ մեկի հետ իր բջջային հեռախոսով զրուցելու ժամանակ ասել է, որ իրեն դանակով հարվածող և մարմնական վնասվածք պատճառող անձնավորությունը հանդիսանում է «կոնդեցի Պզեն»»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին վկան պատասխանել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են և դրանք համապատասխանում են իրականությանը։
Նույն վկան դատարան է կանչվել նաև լրացուցիչ հարցաքննության, որի ժամանակ արդեն առաջադրված հարցերին տալով խուսափողական պատասխաններ, ըստ էության, որդու հեռախոսազրույցի առումով տվել է նույն ցուցմունքն ինչ-որ նախկինում։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 81-82, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արամ Լիպարիտի Մաթևոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է տաքսու վարորդ։
2013թ. փետրվարի 11-ին, ժամը կոնկրետ չի հիշում, իր մեքենան են նստել մի աղջիկ, ով պատվիրել է իրեն տանել Երևան քաղաքի Ֆրիկի փողոց։ Հասնելով այնտեղ, նրան է միացել մի երիտասարդ, որին մինչ այդ երբևէ չի տեսել, չի ճանաչում։
Վկան, դատարանում նայելով ամբաստանյալ Գևորգյանին հայտնել է, որ չի կարող պնդել, թե նա է եղել այն երիտասարդը, ով նշված օրը նստել է իր մեքենան։ Ինչ վերաբերվում է նրանց՝ մեքենայում ունեցած խոսակցությանը, ապա ինքը չի լսել, թե հատկապես ինչի մասին են խոսել աղջիկն ու տղան, քանի որ մեքենայի մեջ առկա ձայնարկիչի ձայնը եղել է շատ բարձր։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ հարապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ «2013թ. փետրվարի 11-ին ժամը 18։00-ի սահմաններում Հալաբյան-Կիևյան փողոցների խաչմերուկի մոտից իր տաքսին է նստել մի աղջիկ, ով պատվիրել է իրեն տանել Ֆրիկի փողոց։ Հասնելով այնտեղ, աղջիկ պատվիրել է իրեն կանգնեցնել տաքսի մեքենան մի բարձրահարկ շենքի մոտ, ապա զանգահարել է ինչ-որ մեկին և հայտնել, որ արդեն բակում է։ Մոտ 15-20 րոպե անց նույն շենքից դուրս է եկել մի երիտասարդ, նստել մեքենայի հետևի նստատեղին, աղջկա կողքն ու պատվիրել իրենց տանել Նոր-Արեշ թաղամաս։ Աղջիկն առարկել է՝ ասելով, որ չի ցանկանում գնալ տուն։ Այնուհետև տղան հարցրել է, թե որտեղ է եղել նա անցած կամ դրան նախորդող գիշերը, իսկ աղջիկը պատասխանել է, որ եղել է «Սայաթ-Նովա» համալիրի մոտ գտնվող ոստիկանության մասնաշենքում։ Երիտասարդն ասել է, որ պետք է իմանա, թե ով և ինչու է աղջկան կանչել, և պատվիրել է իրենց տանել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության մասնաշենքի մոտ, որտեղ էլ աղջիկն ասել է, որ եղել է այդ շենքում, սակայն չի հիշում, թե որ հարկում և որ սենյակում։ Երիտասարդն ասել է, որ չի հավատում աղջկան, իսկ վերջինս էլ պատասխանել է, որ կզանգահարի մորը և կիմանա ոստիկանության աշխատակցի համարը։ Այնուհետև, մոր հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ աղջիկը մորից հարցրել ու բարձրաձայն կրկնել է ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսահամարը, որն ինքը ևս մտապահել է։ Դրանից հետո միայն երիտասարդը պատվիրել է իրենց տանել Նոր-Արեշ թաղամաս։ Չարենցի փողոցով ընթանալու ժամանակ տղան պահանջել է կանգնեցնել մեքենան, դուրս է եկել ավտոմեքենայից, զանգահարել ինչ-որ մեկին և խոսել հեռախոսով։ Այդ ընթացքում ինքը և աղջիկը եղել են ավտոմեքենայի մեջ նստած։ Մոտ 30 րոպե հետո երիտասարդը նստել է տաքսին և իրենք ուղևորվել են դեպի Նոր-Արեշ թաղամաս։ Ճանապարհին տղան և աղջիկը զրուցել են, իսկ ինքը լսել է նրանց խոսակցությունը։ Խոսակցության ընթացքում Տղան աղջկան հարցրել է, թե վերջինս ինչ է ասել ոստիկանությունում, իսկ նա պատասխանել է, որ ոստիկանությունում հայտնել է, որ վեց ամիս է, ինչ կապ չունի նրա /այդ տղայի/ հետ և որ իրենք այլևս չեն հանդիպում։ Տղան աղջկան ասել է, որ վերջինս անհոգ լինի, քանի որ տուժողին ինքն արդեն ուղարկել է Մոսկվա և, որ ինքը նույնպես շուտով մեկնելու է այնտեղ։ Նոր-Արեշ հասնելուց հետո տղան պատվիրել է տաքսին կանգնեցնել 39-րդ փողոցում, որից հետո աղջիկը դուրս է եկել ավտոմեքենայից, իսկ տղան հետևել է նրան։ Մտածել է, որ տղան ուղեկցում է աղջկան և քիչ հետո կվերադառնա, սակայն վերջինս այդպես էլ ետ չի եկել։ Մոտ մեկ ժամ սպասելուց հետո, հասկանալով, որ ուղևորները հեռացել են առանց վարձավճարը վճարելու՝ զանգահարել է ոստիկանության աշխատակցի այն հեռախոսահամարով, որն աղջիկը բարձրաձայն ասել էր մոր հետ հեռախոսազրույց ունենալիս և պատմել կատարվածի մասին, խնդրելով գտնել նրանց ու միջոցներ ձեռք առնել իր գումարը նրանցից պահանջելու համար։ Իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին, որտեղ ցուցմունք է տվել կատարվածի մասին ու պատմել եղելությունը։ Վկան նկարագրել է նշված օրն իր տաքսին նստած անձանց, հայտնելով, որ երիտասարդը եղել է մոտ 25-27 տարեկան, նիհարավուն կազմվածքով, մոտ 175 սմ հասակով։ Աղջիկը եղել է մոտ 25-30 տարեկան, շիկահեր, մոտ 160-165 սմ հասակով։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին վկան պատասխանել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, սակայն դատարանում հայտարարել է, որ իր մեքենան նստած անձը իր կարծիքով ամբաստանյալը չէ։


/տես` հատոր 2, գ.թ. 88-90, դատական նիստի արձանագրությունը/


Դատարանում հրապարակել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.

Տուժող Արմեն Ռոբերտի Դանիելյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2013թ. հունվարի 01-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում ինքը և կինը՝ Սաթենիկ Գալստյանը, իր ընկեր Զորիկ Պետրոսյանի և նրա կնոջ՝ Մանե Խաչատրյանի հետ, Զ.Պետրոսյանի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Չկալով փողոցի 70 հասցեում գործող «Նարեկ» ռեստորանային համալիր՝ ամանորյա գիշերը նշված ռեստորանային համալիրում անցկացնելու համար։ Ռեստորանային համալիրում իրենց սպասել են նաև իր ըկերներ Զորիկ Պետրոսյանը, Վռամ Շահբազյանը, Յուրի Ուզունյանը և ևս մի քանի հոգի՝ իրենց կանանց և ընկերուհիների հետ։ Մի քանի ժամ զվարճացել են և լավ ժամանակ անցկացրել։ Տոնակատարության ընթացքում, պարահրապարակում նկատել է մի աղջկա, որին հավանել է և սկսել է ոչ միանշանակ հայացքներ նետել վերջինիս ուղղությամբ։ Աղջիկը եղել է շիկահեր, մոտ 24-25 տարեկան և հագին եղել է վարդագույն զգեստ։ Նշել է, որ մինչև խնջույքի ավարրտ, պարահրապարակում պարելու ժամանակ ինչ-որ խոսակցություն է ունեցեցել այդ աղջկան ուղեկցող տղայի հետ՝ հավանաբար նրա կողմից իր հայացքները նկատելու պատճառով։
Նույն օրը, Ժամը 06։00-ի սահմաններում նկատել է, որ իր համակրած աղջիկը դուրս է եկել ռեստորանային համալիրից։ Ինքը, նրա հետ ծանոթանալու նպատակով իր ընկեր Զ.Պետրոսյանին ասել է, որ դուրս գան ռեստորանային համալիրից։ Վերջինիս հետ իջել են 1-ին հարկ, որտեղ Զ.Պետրոսյանը մտել է զուգարան, իսկ ինքը դուրս է եկել ռեստորանային համալիրից, մի քանի քայլ գնացել է ռեստորանի դիմացի փողոցով և հետևել դեպի նախկին «Դվին» հյուրանոց միայնակ քայլող աղջկան։ Հասնելով վերջինիս շնորհավորել է նրա ամանորը և առաջարկել ժամանակ անցկացնելու համար գնալ այլ վայր, սակայն աղջիկն իրեն չի պատասխանել։ Մոտ մեկ րոպե անց, ինչ-որ մեկը, իր համար անսպասելի ետևից քաշել է իր ուսից, որի հետևանքով ինքը շրջվել է։ Այդ պահին իր ուսից քաշող տղան երկու անգամ սուր գործիքով հարվածել է իր ուսի և որովայնի շրջանին, ինչից հետո վազել է դեպի ռեստորանային համալիր։ Այդ պահին նկատել, որ արյունահոսող վնասվածք ունի։ Իրեն սուր գործիքով հարվածներ հասցնողը եղել է մոտ 20-25 տարեկան, մոտ 170 սմ հասակով։ Հասնելով ռեստորանային համալիրի մոտ՝ դրա մուտքի մոտ տեսել է իր ընկեր Զ.Պետրոսյանին, որն էլ ավտոմեքենայով իրեն տեղափոխել է «Նաիրի» բժշկական կենտրոն, որտեղ իրեն վիրահատել են։
Հետագայում, դատավարական անվտանգության միջոցի կիրառմամբ հարցաքննված տուժող Արմեն Ռոբերտի Դանիելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախկինում իր կողմից ներկայացված այն փաստը, որ ինքն իրեն դանակահարողին չի ճանաչում, չի համապատասխանում իրականությանը, ուղղակի այդ մասին վախեցել է բացահայտ ասել՝ իր նկատմամբ հնարավոր հաշվեհարդարից խուսափելու համար։ Իրականում գիտի և պնդում է, որ դանակով իրեն մարմնական վնասվածք հասցնող անձը հանդիսանում է նախաքննության ժամանակ իրեն ճանաչման ներկայացված «Երևան քաղաքի Կոնդ թաղամասի բնակիչ «Պզե» մականունով Գևորգ Գևորգյանը»։ Նշել է, որ մինչև դեպքը չի ճանաչել Գևորգին և նրան առաջին անգամ տեսել է ճանաչման ժամանակ։ Ինչ վերաբերվում է նախկինում՝ ճանաչման ժամանակ նրան չճանաչելու մասին արված իր հայտարարությանը, ապա դա իրականությանը չի համապատասխանում և ճիշտ է այն ցուցմունքը, որն ինքը տալիս է ներկայումս։
Տուժողն իր լրացուցիչ նախաքննական ցուցմունքով հայտնել է նաև, որ իրականում, իր ընկերներից ինչ-որ մեկի հետ հեռախոսազրույց ունենալիս ասել է, որ իրեն դանակահարողը եղել է կոնդեցի «Պզեն», սակայն, թե ում է ասել և երբ՝ չի հիշում։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 29-30, 82-84, 187-188, հատոր 2 գ.թ. 195 , տուժող Ռ.Դանիելյանի՝ անվտանգության միջոցի կրռամամբ տրված ցուցմունքը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Սաթենիկ Գալստյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2013թ. հունվարի 01-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում ամուսնու՝ Ռոբերտ Դանիելյանի, հետ գնացել են Երևան քաղաքի Չկալով փողոցի 70 հասցեում գործող «Նարեկ» ռեստորանային համալիր՝ ամանորյա գիշերը նշված ռեստորանային համալիրում անցկացնելու համար։ Ռեստորանային համալիրում իրենց հետ են եղել նաև Ռ.Դանիելյանի ընկերներ Զորիկ Պետրոսյանը կնոջ՝ Մանե Խաչատրյանի հետ, Վռամ Շահբազյանը և Յուրի ՈՒզունյանը և ևս մի քանի հոգի իրենց կանանց հետ։ Մինչև ժամը 04։30-ը պարել են, ուրախացել։ Պարելու ժամանակ ամուսինը՝ Ռոբերտ Դանիելյանը, պարահրապարակում զրուցել է մի անծանոթ աղջկա հետ, և նրանց զրույցին միջամտել է մի տղա, որից հետո ամուսինը, կարծես, հանդարտեցրել է նրանց։ Աղջիկը եղել է շիկահեր, միջահասակ, մոտ 25-28 տարեկան և կրել է վարդագույն զգեստ։ Տղան եղել է մոտ 25-28 տարեկան, նիհարավուն կազմվածքով, միջահասակ։ Ժամը 05։00-ի սահմաններում իրենց սեղանակիցների մի մասը գնացել են տուն, և ռեստորանային համալիրում են մնացել ինքը, Ռ.Դանիելյանը, Յ.ՈՒզունյանը, Անին, Զ.Պետրոսյանը և նրա կինը՝ Մ.Խաչատրյանը։ Ժամը 06։00-ի սահմաններում Ռ.Դանիելյանը Զ.Պետրոսյանը ռեստորանային համալիրի հանդիսությունների սրահից իջել են ներքև, բայց թե ուր են գնացել, ինքը չի տեսել։ Եվս մոտ 30 րոպե ռեստորանային համալիրում մնալուց հետո, կարծելով, որ ամուսինն ինչ-որ տեղ է գնացել, ինքը, Անին և Մ.Խաչատրյանը վերջինիս ավտոմեքենայով գնացել են իրենց տուն։ Ժամը 12։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել եղբայրը և հայտնել, որ Ռոբերտին դանակահարել են և վերջինս բուժօգնություն է ստանում «Նաիրի» բժշկական կենտրոնում։

/տես` Հհտոր 1 գ.թ. 20-21,86-87, հատոր 2 գ.թ.41-42, 203, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Զորիկ Քերոբի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2013թ. հունվարի 01-ին, ժամը 01։30-ի սահմաններում ինքը և կինը՝ Մանե Խաչատրյանը, գնացել են «Նարեկ» ռեստորանային համալիր, որտեղ եղել են նաև իր ընկերներ Ռոբերտ Դանիելյանը կնոջ՝ Սաթենիկ Գալստյանի հետ, Յուրի ՈՒզունյանը ընկերուհու՝ Անիի հետ, և ևս մի քանի հոգի իրենց կանանց ու ընկերուհիների հետ։ Միասին նշել են ամանորը, իսկ ժամը 04։00-ի սահմաններում սեղանակիցների մի մասը գնացել են և ռեստորանում են մնացել ինքը, Մանեն, Յուրին, Անին, Ռոբերտն ու Սաթենիկը։ Այդ ժամին ռեստորանում եղել են իրենց անծանոթ ևս մի քանի հոգի։
Ժամը 06։00-ի սահմաններում ինքը և Ռոբերտը իջել են ռեստորանային համալիրի 1-ին հարկ, որտեղ ինքը գնացել է զուգարան։ Մոտ 5 րոպե անց դուրս է եկել զուգարանից և տեսել, որ Ռոբերտն այդտեղ։ Այդ ժամանակ հանդիպել է իր ծանոթներից Նարեկ Ղազարյանին, ապա մոտ 5 րոպե ռեստորանային համալիրում Ռոբերտին փնտրելուց հետո, տեսել է, որ վերջինս ռեստորանի մուտքից մտել է ներս և հայտնել, որ վատ է զգում ու անհրաժեշտ է իրեն շտապ հիվանդանոց տեղափոխել։ Նկատել է, որ Ռոբերտի թևի և կողքի հատվածից արյուն է գալիս։ Իր հարցին, թե ինչ է պատահել, Ռոբերտը պատասխանել է, որ ինչ-որ մեկն իրեն խփել է։ Իր ծանոթ Նարեկի ավտոմեքենայով Ռոբերտին տարել են «Նաիրի» բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ վերջինս անհրաժեշտ բուժօգնություն է ստացել։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 18-19, 171-174, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Նարեկ Ենոքի Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է «Նարեկ» ռեստորանային համալիրի սեփականատիրոջ որդին։
2013թ. հունվարի 01-ին ռեստորանային համալիրում հերթական անգամ ամանորյա միջոցառում է կազմակերպվել, որին մասնակցել են նաև իր եղբոր ընկեր Զորիկ Պետրոսյանը և նրա ընկերները՝ իրենց կանանց հետ։ Ռեստորանային համալիրում է եղել ժամը 00։30-ից մինչև 01։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, որից հետո գնացել է անձնական գործերով։
Ժամը 05։30-ի սահմաններում վերադարձել է ռեստորանային համալիր և բակում հանդիպել Զորիկին, որին բարևել և շնորհավորել է։ Քիչ անց ռեստորանի մուտքի դռնից ներս է մտել մի տղա, որն ինչպես հասկացել է, եղել է Զորիկի ընկեր Ռոբերտը։ Վերջինս Զորիկին հայտնել է, որ վատ է զգում, խնդրել է հիվանդանոց տեղափոխել։ Նկատել է, որ Ռոբերտն արյունահոսող վերք ունի, ապա առաջարկել և Զորիկի հետ իր «Օպել» մակնիշի ավտոմեքենայով նրան տեղափոխել են «Նաիրի» բժշկական կենտրոն։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 9-10, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Յուրի Ուզունյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2013թ. հունվարի 01-ին ժամը 03։00-ի սահմաններում ինքը և ընկերուհին՝ Անին, գնացել են «Նարեկ» ռեստորանային համալիր, որտեղ եղել են նաև իր ընկերներ Ռոբերտ Դանիելյանը կնոջ՝ Սաթենիկ Գալստյանի հետ, Զորիկ Պետրոսյանը կնոջ՝ Մանե Խաչատրյանի հետ և ևս մի քանի հոգի իրենց կանանց և ընկերուհիների հետ։ Մի քանի ժամ հաճելի ժամանակ են անցկացրել, իսկ ժամը 05։30-ի սահմաններում, երբ սեղանակիցների մի մասը գնացել են, ինքը, Մանեն, Անին և Սաթենիկը պարելիս են եղել պարահրապարակում, իսկ Զորիկը և Ռոբերտն իջել են ներքև։ Քիչ անց Մանեն ասել է, որ Ռոբերտին դանակահարել են և Զորիկը վերջինիս տանում է հիվանդանոց։ Անմիջապես իջել է ներքև և զանգահարել Զորիկին, որն էլ տեղեկացրել է, որ Ռոբերտին տեղափոխել են «Նաիրի» բժշկական կենտրոն։ Երբ հասել է բժշկական կենտրոն, Զորիկից իմացել է, որ ռեստորանից դուրս ինչ-որ վիճաբանություն է եղել, որի ընթացքում Ռոբերտը դանակահարվել է։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 33-34, դատական նիստի արձանագրությունը/

Բացի վերոգրյալներից, դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են՝

Գործով տուժող Ռոբերտ Դանիելյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությունը,

/տես՝ հատոր 1, գ.թ. 78-81, դատական նիստի արձանագրությունը/

Գործով վկա Գայանե Մարկոսյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությունը։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 73-77, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 22/հ եզրակացությունը, որի համաձայն` «Ռ.Դանիելյանի մոտ հայտնաբերվել է աջ ուսագոտու վերին եզրի, որովայնի առաջային մակերեսի աջ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի ձևով մարմնական վնասվածք, որոնք ուղեկցվել ենարտաքին և ներքին արյունահոսություններով, բարակ աղու վնասումով, հասցվել են սուր ծակող-կտրող գործիքով հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին և պատճառել են առողջության ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 138-139, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 300 եզրակացությունն այն մասին, որ «Ռ.Դանիելյանի հագուստների վրա առկա վնասվածքները՝ ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ ինչպես մեկ սայրանի, այնպես էլ երկսայրանի սրվածության, ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի /ների/, հնարավոր է դանակի /ների/ շեղբի ներգործությունների արդյունքում, որի շեղբի լայնությունը հագուստների մեջ ներթափանցման հատվածում չի գերազանցել 27մմ-ը։ Քանի որ փորձաքննությանը ներկայացված Ռ.Դանիելյանի հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած վնասվածքներում չկան ներգործող գործիքի /ների/ կողմից թողնված որևէ անհատականացնող հատկանիշներ, ուստի պատասխանել այն հարցին, թե հագուստների վրա առկա վնասվածքները պատճառվել են միևնույն, թե տարբեր գործիքներով, հնարավոր չէ։ Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Ռ.Դանիելյանի հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած վնասվածքները իրենց տեղակայություններով, չափերով և ուղղվածություններով հիմնականում համապատասխանում են դ/բ-ի կողմից տրված թիվ 22/հ եզրակացության մեջ նշված ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքների հետ»։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 173-175, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 3 եզրակացությւնը, որի համաձայն` «փորձաքննությանը ներկայացված՝ Ռոբերտ Դանիելյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին։
Փորձաքննության ներկայացված շապիկի, սվիտերի և 4 բամբակյա խծուծների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ նաև Ռ.Դանիելյանից»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 153-156, դատական նիստի արձանագրությունը/

Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` տուժող Ռոբերտ Դանիելյանի 35923704204137 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի ապարատից 2013թ. մարտի 05-ից մարտի 07-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումների ձայնագրության սկավառակը։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 140, դատական նիստի արձանագրությունը/

Ապացույց` նույն սկավառակի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, որում առկա հեռախոսային խոսակցությունների ձայնագրությունների համաձայն` 3-րդ պնակում 07.03.2013թ. ժամը 14.35.03-ին 077-84-75-10 հեռախոսահամարից /Տղամարդ 1/ 099-44-20-15 հեռախոսահամարին /Տղամարդ 2/ կատարված ելքային հեռախոսազանգի ձայնագրությունն է, որի տևողությունը կազմում է 3 րոպե 49 վայրկյան։ Հեռախոսայանի խոսակցության բովանդակությունը հետևյալն է.

«Տղամարդ 2- Հա Կար։
Տղամարդ 1-Ոնց ես Ռոբ։
Տղամարդ 2- Լավ ախպերս, լավ եմ ցավտ տանեմ։
Տղամարդ 1-Էն Մգստի ախպորը տեսա, ասի գնացեք իրար արեք, արա մերը / հայհոյանք/ ասի արա, հո քաքը չի ընկել էտ մարդը արա, ասի տանում բերում են սաղ տնեցիքով բանով, ընենց չի բոզը ասի իրա գործը պրծավ, հիմա ախպեր էտ մարդը պիտի ...... կոճկվի, էդքան ֆայմ չունի ասի, բա ախպեր կտենամ հեսա մի հատ Պզեին կկանչեմ, կասեմ։։
Տղամարդ 2-Հա։
Տղամարդ 1-Ախպեր ասի մարդուն տանում են ասում են կդատենք բան կանենք, բա ախպեր պռոստո փող են ուզում պոկեն, ինչ դատեն, ասի ես էլ գիտեմ, որ չեն դատի, պռոստո ախպեր էնքան են դավադիտ անում մարդուն, ընկեր ջան ասի էտ մոմենտնա, բա ախպեր մի հատ Պզեին կկանչեմ, կխոսամ, ասի դե կանչի, խոսա։
Տղամարդ 2- Ինքը գիտի, որ ես գիտեմ, որ դու գնացել ես տենաս իրան, թե չէ։
Տղամարդ 1-Չէ, չէ։
Տղամարդ 2-Ուզում եմ, ուզում եմ ջոգեմ ոնց ասիր իրան էլի։
Տղամարդ 1-Միամիտ Պռոշյան «Պանդոկ» նստած էի, հելա, հելավ դեմս, ասի ախպեր Պզեին թողել են, բա ապեր գործերը խառնա հլը չգիտեմ, ասի ախպեր խառը չի, թողել են արդեն, հենց ըտենց, ջոգում ես ապեր հլը տենանք, ուզում ենք տենանք, ասի ընկեր ջան ինքը իրա գործը արելա արդեն, թողել են ախպեր, թողել են չէ։
Տղամարդ 2-Հա, հա։
Տղամարդ 1- Դե հիմա տենամ ոնց կֆայմի ուղեղները, ոնց կաշխատի։
Տղամարդ 2-Հա։
Տղամարդ 1-Չէ կբռնենք բերանը ... կտանք, կասենք դե սիկտիր եղեք, գնացեք։
Տղամարդ 2-Հա, կամ էլ ըտենց, արա չգիտեմ Կար ջան»։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 141-145, դատական նիստի արձանագրությունը/

«Նաիրի» բժշկական կենտրոնից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Ռ.Դանիելյանի սվիտերն ու ուսաժապավեններով մայկան։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 268, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Գևորգ Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 62, դատական նիստի արձանագրությունը/

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում, որ սույն գործով ամբաստանյալ Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանը 2013թ. հունվարի 01-ին` ժամը 06։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չկալովի փողոցի թիվ 70ա հասցեում գործող «Նարեկ» ռեստորանային համալիրի մոտակայքում դանակով հարվածել է Ռոբերտ Դանիելյանին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել ծանր վնաս։
Այպես, Գ.Գևորգյանն ամանորյա տոնակատարությանը մասնակցելու նպատակով 2013թ. հունվարի 1-ին` ժամը 02։00-ի սահմաններում, իր ընկերուհի Գայանե Մարկոսյանի հետ այցելել են Երևան քաղաքի Չկալովի փողոցի թիվ 70ա հասցեում գործող «Նարեկ» ռեստորանային համալիր, որտեղ զվարճացել են և ժամանակ անցկացրել։
Տոնակատարության ընթացքում, պարելու ժամանակ, ռեստորանային համալիրում գտնվող Ռոբերտ Դանիելյանը սիրահետել է Գ.Մարկոսյանին և նրա ուղղությամբ հայացքներ նետել, ինչը չի վրիպել Գ.Գևորգյանի աչքից, որի կապակցությամբ վերջինս, պարահրապարակում պարելու ժամանակ նախատել է Ռ.Դանիելյանին։
Նույն օրը` ժամը 06։00-ի սահմաններում, երբ տուն վերադառնալու նպատակով Գ.Մարկոսյանը դուրս է եկել ռեստորանից և սպասել Գ.Գևորգյանին, Ռ.Դանիելյանը մոտեցել է փողոցում կանգնած Գ.Մարկոսյանին և փորձել է զրույցի բռնվել նրա հետ, ծանոթանալ և խնջույքը շարունակելու համար նրան հրավիրել մեկ այլ տեղ, ինչը նկատելով, Գ.Գևորգյանը մոտեցել է Ռ.Դանիելյանին և պարզաբանում պահանջել։ Այս կապակցությամբ Ռ.Դանիելյանի և Գ.Գևորգյանի միջև կարճատև վիճաբանություն է առաջացել, որի ընթացքում վերջինս իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Ռ.Դանիելյանի աջ ուսագոտու և որովայնի շրջաններին՝ նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս։
Դատարանը Գևորգ Գևորգյանի կողմից իրեն մեղսագրված հանցանքը կատարելը հիմնավորված է համարում տուժող Ռ.Դանիելյանի, վերջինիս հոր՝ Արմեն Դանիելյանի, գործով վկաներ Վահան Անտոնյանի, նախաքննական ցուցմունքներով, որոնք դիտարկում է առավել արժանահավատ, քան նրանցից Արմեն Դանիելյանի և Վահան Անտոնյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքների մի մասը։ Միևնույն ժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ նշված անձանց դատաքննական ցուցմունքները ամբաստանյալի կողից հանցանքը կատարելու փաստը հաստատված համարելու տեսանկյունից նույնպես բավարար են առաջադրված մեղադրանքում Գ.Գևորգյանի մասնակցությունը լիովին ապացուցվաշ համարելու տեսանկյունից։

Մասնավորապես, վկա Արմեն Դանիելյանի ցուցմունքները ամբողջության մեջ դիտարկելով որդու՝ գործով տուժող Ռոբերտ Դանիելյանի ցուցմունքի հետ, հստակ է, որ որդին ի սկզբանե տեղյակ է եղել, ավելին, այդ մաին հեռախոսով հայտնել է իր ինչ-որ զրուցակցի, ինչը լսել է նաև Արմեն Դանիելյանը։ Հավելելով, որ այդ մասին հետագայում, իր նկատմամբ անվտանգության միջոցի կիրառման պայմաններում, հայտնել է նաև տուժողը, դատարանն արձանագրում է, որ բավարար է ապացույների այն ամբողջությունը, որը կարող է դատարանին բերել այն հիմնավոր եզրահանգման, որ ապացուցված է ամբաստանյալի մասնակցությունն իրեն մեղսագրված հանցագործությանը։

Դատարանը՝ դեպքը, դրա հանգամանքները և Գևորգյանի կողմից տուժող Դանիելյանին մարմնական վնասվածք հասցնելու շարժառիթը հիմնավորված է համարում վկաներ Գայանե Մարկոսյանի, Սաթենիկ Գալստյանի և հենց իր՝ տուժողի ցուցմունքներով, իսկ հետագայում դրա վերաբերյալ ամբաստանյալի դրսևորած անհանգստությունն ու պատասխանատվությունից խուսափելու մասին իրականացված գործողությունները՝ վկա Արամ Լիպարիտի Մաթևոսյանի ցուցմունքով, ինչպես նաև՝ ապացույց ճանաչված` սկավառակի զննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ ամրագրված հեռախոսային խոսակցությունների ձայնագրություններով։

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գևորգյանի կողմից մեղքը չընդունելը հետապնդում է քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ, սակայն նրա մեղավորությունն ապացուցվեց վերը շարադրված ապացույցներովի բավարա ամբողջությամբ։

Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի դատարանը գտնում է, որ կատարած հանցավոր արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես Գևորգ Գևորգյանի անձը բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ։ Վերջինս, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 28.09.2010թ. դատավճռով, դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով՝ ազատազրկման երկու տարի ժամկետով, պատժից ազատվել է 20.06.2011թ-ին և սույն գործով հանցանքը կատարելիս, ինչպես նաև այս պահին՝ դատավճիռ կայացնելիս համարվում է դատվածությունը չմարած անձ։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 62, քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան, իսկ նրա արարքում պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է՝ հանցագործությունների կատարման հասարակ ռեցիդիվը։

/տես՝ հատոր 1, գ.թ 62, քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի՝ «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։

Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը` դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով։

Սույն գործով դատարանն արձանագրելով, որ Գ.Գևորգյանի արարքում, որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը խստացնող հանգամանք առկա է միայն հանցագործության կատարման ռեցիդիվը և չկան այլ ծանրացուցիչ հանգամանքեր, արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի պահանջների պահպանմամբ նրա նկատմամբ պետք է և կարող է նշանակվել մեղսագրված արարքի համար նախատեսված պատժի կեսից ոչ պակասը՝ ազատազրկում 3 տարի 6 ամիս ժամկետով։

Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով Գևորգ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման հարցին, գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Լուծելով իրեղեն ապացույցներիի տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույցը՝ տուժող Դանիելյանի սվիտերն ու ուսաժապավեններով մայկան, պետք է ոչնչացնել։

4. Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։

Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2013թ. մարտի 19-ից։

Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Ռ.Դանիելյանի սվիտերն ու ուսաժապավեններով մայկան՝ ոչնչացնել։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն