ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №ԵԿԴ/0134/01/13

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր` Մ. Մակյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

4 հունիսի 2014 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ
մեղադրող` Կ. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
պաշտպան` Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա. ՄՈՒՇԵՂՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանի պաշտպան Լյուդվիգ Ավետիսյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ գլխավոր դատախազության պետական շահերի պաշտպանության վարչության պետ Ա. Նիկողոսյանի 2011թ.-ի մայիսի 16-ի որոշմամբ ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության սոցիալական ապահովության պետական ծառայության պաշտոնատար անձանց կողմից իրենց լիազորությունները չարաշահելու, առանձնապես խոշոր չափի գումար յուրացնելու, ինչի արդյունքում պետությանը պատճառվել է ծանր հետևանքներ առաջացնող էական վնաս և պաշտոնեական կեղծիք կատարելու վերաբերյալ նյութերով հարուցվել է թիվ 61203311 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2 մասով և 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 4/

2. Թիվ 61203311 քրեական գործի նախաքննության կատարումը 2011թ. մայիսի 23-ին հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի ղեկավար է նշանակվել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանը: /հ.1 գ-թ 6/

3. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանի 2011թ. մայիսի 23-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 7/

4. ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ, ՔԳՎ պետ Գ. Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի ղեկավար է նշանակվել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանը: /հ.1 գ-թ 83-86/

5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանի 2011թ. սեպտեմբերի 22-ի որոշմամբ` Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանը թիվ 61203311 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրա նկատմամբ մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.1 գ-թ 111-113/

5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանի 2011թ. սեպտեմբերի 22-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործով մեղադրյալ Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 117-118/

6. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանի 2012թ. օգոստոսի 10-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործով Ա. Մուշեղյանին 22.09.2011թ. առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է նրա յուրացրած գումարի չափով և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 173-174/

7. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 1-ին բաժնի պետի տեղակալ Էդ. Հակոբյանի 2012թ. օգոստոսի 10-ի որոշմամբ Ա. Մուշեղյանը թիվ 61203311 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրա նկատմամբ մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 175-177/

8. ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ, ՔԳՎ պետ Գ. Համբարձումյանի 2013թ. հունիսի 8-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի ղեկավար է նշանակվել ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ. Սահակյանը: /հ.2 գ-թ 15-16/

9. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության քննչական խմբի ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ. Սահակյանի 2013թ. հունիսի 8-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.2 գ-թ 17/

10. ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ. Սահակյանի 2013թ. հուլիսի 2-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործով Ա. Մուշեղյանին 10.08.2012թ.-ին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.2 գ-թ 173-174/

11. ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ. Սահակյանի 2013թ. հուլիսի 2-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործով Ա. Մուշեղյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրա նկատմամբ մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.2 գ-թ 175-177/

12. ՀԿԳ ավագ քննիչ Կ. Սահակյանի 2013թ. հուլիսի 4-ի որոշմամբ թիվ 61203311 քրեական գործից անջատվել է մեղադրյալ Ա. Մուշեղյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 69106713 համարը: /հ.1 գ-թ 1/

13. 2013թ. հուլիսի 16-ին թիվ 69106713 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2013թ. հուլիսի 18-ին: /հ.2 գ-թ 185-195, հ.3 գ-թ 1/

14. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հուլիսի 19-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0134/01/13 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. օգոստոսի 2-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.3 գ-թ 2, 5/

15. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 9-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0134/01/13 քրեական գործով ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեկան հետապնդումը դադարեցվել է` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով: /հ.4 գ-թ 63-66/

16. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 9-ի դատավճռով ամբաստանյալ Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 12-րդ և 13-րդ հոդվածների կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է, և Ա. Մուշեղյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի որոշվել է բռնագանձել 3.062.580 /երեք միլիոն վաթսուներկու հազար հինգհարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` կենսաթոշակառուների տվյալները պարունակող կենսաթոշակների վճարային ցուցակների և այլ փաստաթղթի կարգով որպես ապացույց ճանաչված` ՀՀ Ֆինանսների նախարարության աշխատակազմի ֆինանսական վերահսկողության տեսչության կողմից 2011թ. ապրիլի 7-ին կազմված թիվ 8 միջանկյալ ակտի և դրան կից հավելվածների պատճենները, որոշվել է պահել քրեական գործի հետ միասին: /հ.4 գ-թ 67-77/

17. Ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի պաշտպան Լ. Ավետիսյանը 2014թ. մայիսի 8-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարանում չի ստացվել:

18. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014թ. մայիսի 14-ին:
Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. մայիսի 16-ի որոշմամբ պաշտպան Լ. Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները

19. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար.
Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանը, ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության սոցիալական ապահովության պետական ծառայության աշխատակազմի վճարումների ծառայության /այսուհետև` Վճարային ծառայության/ պետի 2004թ. հունվարի 13-ի թիվ 03-Կ հրամանով մինչև 2010թ. դեկտեմբերն աշխատել է վճարային ծառայության Երևան քաղաքի «Կենտրոն-1» տարածքային բաժանմունքում որպես վճարող-տեսուչ։
Հանդիսանալով նյութական պատասխանատու անձ` Անահիտ Մուշեղյանը վճարումների ծառայության կանոնադրության համաձայն լիազորված է եղել ստորաբաժանման կենսաթոշակների վճարման լիազորություններով և կենսաթոշակների գումարները, ըստ սպասարկման հասցեների, վճարել է տարածքային բաժանմունքից, իսկ որոշ դեպքերում` կենսաթոշակառուների բնակարաններ այցելելու միջոցով։
ՀՀ-ից բացակայած կամ մահացած, սակայն կենսաթոշակների վճարային ցուցակներից չհանված կենսաթոշակառուների տվյալները պարզելով և այդ հանգամանքներից օգտվելով, պետությունից յուրացման եղանակով առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2006-2010թթ. ընթացքում Ա. Մուշեղյանն իրավունք վերապահող և պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող վճարային ցուցակներում ընդգրկված այդ կենսաթոշակառուների ստորագրությունները կեղծելով` նրանց անվամբ անհիմն ելքագրել և յուրացման եղանակով հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի, ընդհանուր` 3.136.212 ՀՀ դրամ կենսաթոշակի գումարները:
Այսպես, Ա. Մուշեղյանը վերը նկարագրված եղանակով յուրացմամբ հափշտակել է հանգուցյալ կենսաթոշակառուներ Հրաչիկ Գրիգորյանի անվամբ` 2006թ. հուլիսից 2010թ. հուլիսն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված, ընդհանուր 1.029.560 ՀՀ դրամ, Թամարա Ալեքսանյանի անվամբ 2010թ. փետրվարին անհիմն ելքագրված 30.246 ՀՀ դրամ, Արթուր Մանուկյանի անվամբ 2010թ. ապրիլին անհիմն ելքագրված 11.400 ՀՀ դրամ, Արմենուհի Հունանյանի անվամբ 2010թ. ապրիլին անհիմն ելքագրված 30.464 ՀՀ դրամ, Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայած կենսաթոշակառուներ` Ռոզա Աղավելյանի անվամբ 2009թ. հունիսից 2010թ. դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված, ընդհանուր 298.888 ՀՀ դրամ, Մարինե Ամիրխանյանի անվամբ 2009թ. օգոստոսից 2010թ. դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված ընդհանուր 220.914 ՀՀ դրամ, Ադելլա Թորոսյանի անվամբ 2009թ. հոկտեմբերից 2010թ. դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված ընդհանուր 314.540 ՀՀ դրամ, Ալլա Շահնազարովայի անվամբ 2009թ. նոյեմբերից 2010թ. նոյեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված ընդհանուր 422.112 ՀՀ դրամ, ժաննա Հակոբյանի անվամբ 2010թ. հունվարից դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված ընդհանուր 404.912 ՀՀ դրամ, Իրինա Գասպաոյանի անվամբ 2010թ. հուլիսից դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված ընդհանուր 143.736 ՀՀ դրամ, Վարսենիկ Պետրոսյանցի անվամբ 2010թ. օգոստոսից դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում անհիմն ելքագրված ընդհանուր 135.270 ՀՀ դրամ, Արամ Դանիելյանի անվամբ 2010թ. նոյեմբերին և դեկտեմբերին անհիմն ելքագրված ընդհանուր 73.632 ՀՀ դրամ և Ազատուհի Չոլակյանի անվամբ 2010թ. դեկտեմբերին անհիմն ելքագրված 20.538 ՀՀ դրամ կենսաթոշակների գումարները։
Արդյունքում, Ա. Մուշեղյանը պետությունից յուրացմամբ հափշտակել է 13 կենսաթոշակառուների անվամբ անհիմն ելքագրած, առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուրը 3.136.212 ՀՀ դրամ կենսաթոշակների գումարը, որը ծախսել է իր կարիքների համար:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

20. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի պաշտպան Լ. Ավետիսյանը նշել է, որ պաշտպանության կողմը համաձայն չէ ստորադաս դատարանի կայացրած ակտի հետ, քանի որ այն կայացվել է դատավարական իրավունքի նորմերի էական խախտումներով, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա:
Դատարանը ամբողջությամբ չի ուսումնասիրել ու գնահատել ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամաններն ու նրա անձը բնութագրող տվյալները և գտել է, որ նրա կողմից կատարած արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման:
Դատարանը չի անդրադարձել Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները կիրառելու մասին պաշտպանական կողմի միջնորդությանը, և ընդհանրապես, դատավճռով չի անդրադարձել ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու հիմքերի առկայության հարցին:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգմանք է դիտել միայն հանցագործությամբ պատճառված վնասը մասամբ` 73.632 ՀՀ դրամի չափով, կամովին հատուցելը:
Որպես Ա. Մուշեղյանի անձը բնութագրվող հանգամանք դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, ինչպես նաև, որ 2010թ.-ի դեկտեմբեր ամսից ունի գործազուրկի կարգավիճակ:
Քրեական գործի դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Ա. Մուշեղյանը նախաքննության ընթացքում կամովին հատուցել է Ռոզա Աղավելյանի անվամբ 2009թ. հունիս ամսին ելքագրված թոշակի 21.000 ՀՀ դրամ գումարը, Արամ Դանիելյանի անվամբ 2010թ. նոյմբեր և դեկտեմբեր ամիսների համար ելքագրված ընդհանուր 73.635 ՀՀ դրամ կենասաթոշակի գումարը, և Ժաննա Հակոբյանի անվամբ 2009թ. դեկտեմբերից 2010թ. դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում ելքագրված 404.912 ՀՀ դրամ կենսաթոշակի ընդհանուր գումարից 160.000 ՀՀ դրամ գումարը:
Պարզվել է, որ Ա. Մուշեղյանը մինչև գործով որպես մեղադրյալ ներգրավվելը, անհիմն ելքագրված և յուրացման եղանակով հափշտակված առանձնապես խոշոր չափերի 3.136.212 ՀՀ դրամ կենսաթոշակի գումարից նշված կենսաթոշակառուներին կամովին վերադարձրել է ընդհանուր 254.632 ՀՀ դրամ գումար: Մինչդեռ հիմնավորված է համարվել միայն Արամ Դանիելյանին 73.635 ՀՀ դրամ կենասաթոշակի գումար վերադարձնելու հանգամանքը:
Բացի այդ, պատճառած վնասը հատուցելու նպատակով 2014թ. ապրիլի 28-ին Ա. Մուշեղյանը «Կոնվերս Բանկ» ՓԲԸ-ի «Զեյթուն» մասնաճյուղում շահառուի` ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության «աշխատանքային կենսաթոշակներ» հաշվին կատարել է 180.000 ՀՀ դրամի վճարում:
Առաջադրված մեղադրանքում Ա. Մուշեղյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ: Իր վարքագծով օժանդակել է գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, խնդրել է իրեն ներել: Այսինքն, պատժի նպատակներից սոցիալական արդարության վերականգնումն, արդեն իսկ, իրագործվել է:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերը, 63-րդ հոդվածը` պաշտպան Լ. Ավետիսյանը նշել է, որ Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հետևյալ հանգամանքներն ու նրա անձը բնութագրող տվյալները, այն է` նախկինում դատապարտված ու արատավորված չլինելու հանգամանքը, նախաքննության ընթացքում ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալու, հանցագործության բացահայտմանն աջակցելու, կատարած վատ արարքը գիտակցելու և զղջալու հանգամանքը, պատճառած վնասը կամավոր, մասնակիորեն /254.632-ին գումարած 180.000 ՀՀ դրամ հավասար կլինի 434.632 ՀՀ դրամ/ վերականգնելու հանգամանքը, 2010թ.-ի դեկտեմբեր ամսից գործազուրկի կարգավիճակը, դրական բնութագիրը, մշտական բնակության վայր ունենալու հանգամանքը, «Զարկերակային հիպերտենազիա, հիպերտոնիկ կրիզ» և «Ձախ ստորին վերջույթի վարիկոզ հիվանդություն, առոզիվ արյունահոսություն սրունք-թաթային հատվածում» ախտորոշումներով հիվանդությամբ տառապելու հանգամանքը, 61 տարեկան հասակը, այրի, զավակներ չունենալու և խնամքի կարիք ունենալու հանգամանքներր, բնակարան չունենալու, հարազատների տանը բնակվելու և նյութական անապահով վիճակը:
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող թվարկված հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից չեն դիտվել որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և նրա անձը բնութագրող հանգամանքներ:
2007-2009թթ. Ա. Մուշեղյանի ամուսին Մեսրոպ Բաբայանը տառապել է «Քաղծկեղային ինտոքսիկացիա, ուղիղ աղիքի քաղծկեղ» հիվանդությամբ: Ամուսնուն բուժելու, իսկ ապա 2009թ. հունվարի 19-ին նրա հուղարկավորության և այլ արարողությունները կազմակերպելու ու հոգալու համար չունենալով ֆինանսական միջոցներ և օգտվելով այն հանգամանքից, որ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող վճարային ցուցակներում նշված անձինք չեն ներկայացել կենսաթոշակի գումարներն ստանալու համար, կեղծել է նրանց ստորագրությունները, գումարներն ստացել ու հոգացել է իր նշված կարիքները: ՌԴ-ում արտագնա աշխատանքի մեկնած նրա խորդ որդին խոստացել է օգնել իր հոր բուժման ու հուղարկավորության նպատակով ծախսած նշված գումարները` դրանք թոշակառուներին հետ վերադարձնելու համար, սակայն վերջինս գումար չի ուղարկել, իսկ Ա. Մուշեղյանը չի կարողացել վերադարձնել անօրինական ելքագրած գումարները:
Հանցագործության կատարմանը նպաստել է նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության սոցիալական ապահովության պետական ծառայության աշխատակազմի վճարային ծառայության համակարգում, տվյալ ժամանակահատվածում, տեղ գտած թերությունների ու տեղեկատվության բացակայության պայմաններում, կենսաթոշակներ վճարող տեսուչը ժամանակին չի տեղեկացվել կենսաթոշակառուների մահվան կամ հանրապետությունից բացակայելու մասին, ծառայության կողմից շարունակվել է մահացած ու բացակա անձանց անուններով կենսաթոշակի գումարներ ելքագրվել, որի պայմաններում էլ հնարավոր է եղել նման հանցավոր արարք կատարելը:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-8-րդ, 13-րդ կետերը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշման իրավական դրույթերը` պաշտպան Լ. Ավետիսյանը նշել է, որ քրեական գործով իր պաշտպանյալի անձը բնութագրող բավարար տվյալները հիմք են տալիս հանգել հետևության, որ նրա անձը դադարել է հանրության համար վտանգավորություն ներկայացնել` նկատի ունենալով քրեական գործի նախաքննության ու դատաքննության ընթացքում նրա դրսևորած պատշաճ վարքագիծը, այն, որ նա անկախ իր նյութական վիճակից միջոցներ է ձեռնարկում պատճառած նյութական վնասը հատուցելու ուղղությամբ, որը շարունակական է լինելու` հաշվի առնելով նրա տարիքր և առողջական վիճակը, նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու և նրա նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշում կայացնելը բխում է քրեական գործի նյութերից ու օրենքի պահանջից` նրա կողմից կատարած հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը կարող է ապահովել պատժի նպատակները:
Վերը նշված դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի վերաբերյալ պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերի, 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա դատական ակտը բեկանելու, փոփոխելու հիմք են:

21. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 3761-րդ, 3801-րդ, 381-րդ, 395-րդ և 398-րդ հոդվածների պահանջներով` ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի պաշտպան Լ. Ավետիսյանը խնդրել է Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ թիվ ԵԿԴ/0134/01/13 քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի 09.04.2014թ. դատավճռով նշանակված 4 /չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկումը փոփոխել, նրա նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները, կայացնել դատական ակտ` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի ելույթները, լսելով դատախազի պատասխան ելույթը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ ստորադաս դատարանի դատական ակտը քաղաքացիական հայցի մասով փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

22. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասը նշում է. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

24. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:

25. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի, գործով վկաների ցուցմունքները, մեղադրյալ Անահիտ Մուշեղյանի մասնակցությամբ կազմված զննության արձանագրությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ՀՀ ֆինանսների նախարարության աշխատակազմի ֆինանսական վերահսկողության տեսչության կողմից կազմված 2011թ.-ի ապրիլի 7-ի թիվ 8 միջանկյալ ակտը, իրեղեն ապացույց ճանաչված` կենսաթոշակառուների տվյալները պարունակող կենսաթոշակների վճարային ցուցակները, գտել է, որ ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը և որ վերջինս ենթակա է պատժի:
Պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ` նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:

26. Որպես Ա. Մուշեղյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, ինչպես նաև` այն, որ նա 2010թ.-ի դեկտեմբեր ամսից ունի գործազուրկի կարգավիճակ:
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել հանցագործությամբ պատճառված վնասը մասամբ` 73.632 ՀՀ դրամի չափով, կամովին հատուցելը, նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը։
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման, քանի որ գործի նյութերով հիմնավորված է, որ նա չունի իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող որևէ գույք և նշված լրացուցիչ պատժի նշանակումը կկրի ձևական բնույթ:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրել է, որ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժն ամբաստանյալը պետք է կրի:

27. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը կարևորում է կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատումը` օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզնունքներին համապատասխան:

28. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայի սահմաններում Ա. Մուշեղյանին դատապարտել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որը համապատասխանում է հանցագործույան ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:

29. Առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ընդդեմ Ա. Մուշեղյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցն` Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` 3.062.580 ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանի կողմից հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում:

30. Վերաքննիչ դատարան ներկայացված վերաքննիչ բողոքին կից` պաշտպանության կողմը ներկայացրել է վճարման հանձնարարագրի անդորրագիր /թիվ` 000254 /250144144/ / առ այն, որ ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանը 2014թ. ապրիլի 28-ին «Կոնվերս Բանկ» ՓԲԸ-ի «Զեյթուն» մասնաճյուղում շահառուի` ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության «աշխատանքային կենսաթոշակներ» հաշվին կատարել է 180.000 /հարյուր ութսուն հազար/ ՀՀ դրամի վճարում:
Վերաքննիչ դատարանում մեղադրող Կ. Հովհաննիսյանը դատաքննության ժամանակ հայտնեց, որ հաշվի առնելով այն, որ ամբաստանյալ Ա. Մուշեղյանը մասնակի վերականգնել է պատճառված վնասը` կամովին կատարել է 180.000 /հարյուր ութսուն հազար/ ՀՀ դրամի վճարում, ուստի ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պնդում է 2.882.580 /երկու միլիոն ութ հարյուր ութսուներկու հազար հինգ հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամի չափով:

31. Հաշվի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ընդդեմ Ա. Մուշեղյանի ներկայացված 3.062.580 /երեք միլիոն վաթսուներկու հազար հինգ հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամի չափով քաղաքացիական հայցը ենթակա է փոփոխման` 180.000 /հարյուր ութսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով և Ա. Մուշեղյանից պետք է հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 2.882.580 /երկու միլիոն ութ հարյուր ութսուներկու հազար հինգ հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում:

32. ՀՀ ԱԺ «ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» 26.05.2011թ. թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման /այսուհետ նաև` Համաներման ակտ/ 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը Համաներման ակտի 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետի համաձայն. «8. Պատժաչափի չկրած մասը կրճատել`/…/
5/ մեկ քառորդով` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի /…/ 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ:/…/»:
Համաներման ակտի 13-րդ կետի համաձայն. «13. սույն որոշման կատարումը վերապահել`/…/
4/ Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության քրեակատարողական հիմնարկների պետերին` այն անձանց նկատմամբ, որոնք պատիժը կրում են քրեակատարողական հիմնարկներում/…/»:
Համաներման ակտի 15-րդ հոդվածի համաձայն. «15. Սույն որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2011 թվականի մայիսի 1-ը ներառյալ:»:


Հիմք ընդունելով վերագրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ՀՀ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի վարչակազմի կողմից Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ պետք է կիրառվի Համաներման ակտի 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.04.2014թ. դատավճռով Ա. Մուշեղյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժաչափի չկրած մասը պետք է կրճատել մեկ քառորդով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածով, 402-րդ հոդվածով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի ապրիլի 9-ի դատավճիռը` Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, փոփոխել քաղաքացիական հայցի մասով:
ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել:
Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 2.882.580 /երկու միլիոն ութ հարյուր ութսուներկու հազար հինգ հարյուր ութսուն/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում:
3. Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Անահիտ Գուրգենի Մուշեղյանի նկատմամբ կիրառել <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ազգայի ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 8-րդ կետի 5-րդ ենթակետը և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի ապրիլի 9-ի դատավճռով նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժաչափի չկրած մասը կրճատել մեկ քառորդով:
4. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ