Գործ ԵԿԴ/0114/01/13

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


11.12.2013թ. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ս. Յուզբաշյանի
Ա. Ջուլհակյանի
Մասնակցությամբ`
Մեղադրողներ` Ա. Գալստյանի
Գ. Մարգարյանի
Պաշտպաններ` Վ. Մարտիրոսյանի
Կ. Թունյանի
Ամբաստանյալներ` Ա. Պետրոսյանի
Ա. Մանուկյանի

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննելով ամբաստանյալներ Աշոտ Անդրանիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով և Արթուր Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ` Դատարան/ 02.08.2013թ. դատավճռի դեմ ամբաստանյալների պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
27.11.2012թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15126912 քրեական գործը:
21.11.2012թ. Աշոտ Պետրոսյանը և Արթուր Մանուկյանը բերման են ենթարկվել ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին:
03.12.2012թ. որոշմամբ Աշոտ Պետրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Աշոտ Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը և որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել գրավը:
03.12.2012թ. որոշմամբ Արթուր Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով և որպես խափանման միջոց կիրառվել <<ստորագրություն չհեռանալու մասին>>:
24.06.2013թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան։
Դատարանի 02.08.2013թ. դատավճռով ամբաստանյալ Աշոտ Պետրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 3 տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ, հաշվակցելով կալանքի տակ պահելու 3 օրը, ամբաստանյալ Աշոտ Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 տարի 11 ամիս 27 օր ժամկետով՝ պատժի սկիզբը հաշվելով կալանավորման պահից։
Կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը որոշվել է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո, գրավի գումար հանդիսացող 1.000.000 դրամը, մուծված 03.12.2012թ. Վահրամ Բիշարյանի կողմից` Դատարանի թիվ 900013298014 հաշվին, հետ վերադարձնել Վահրամ Բիշարյանին։
Ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 6 ամիս ժամկետով՝ պատժի սկիզբը հաշվելով կալանավորման պահից։
Խափանման միջոց՝ <<ստորագրություն չհեռանալու մասին>> թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, 30.11.2012թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, 3,48 գրամ քաշով <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցը որոշվել է ոչնչացնել։
Ամբաստանյալներից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի որոշվել է բռնագանձել համապատասխանաբար 9.618-ական դրամ գումար` որպես դատական ծախսեր։
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալների պաշտպանները:
2.Գործի փաստական հանգամանքները
Ըստ դատական ակտի.
Ամբաստանյալ Աշոտ Պետրոսյանը, գործով չպարզված հանգամանքներում, իրացնելու նպատակով, ապօրինի պատրաստել և պահել է զգալի չափի` 3,48 գրամ <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց։ 21.11.2012թ., իր անձնական օգտագործման <<Վազ 2101>> մակնիշի, 33 LT 228 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, վերոհիշյալ թմրամիջոցն իրացնելու նպատակով, Աշոտ Պետրոսյանն այն փոխադրել է Երևան։ Նույն օրը, ժամը 19.45-ին, Երևանի Արամի փողոցի և Մաշտոցի պողոտայի հատման մասի մոտակայքում, նախնական պայմանավորվածության համաձայն, հանդիպելով Արթուր Մանուկյանին` իր ավտոմեքենայից նրա ավտոմեքենա են փոխադրել չորս հատ պոլիէթիլենից պատրաստված շշեր` մեծ պարկի մեջ դրված վիճակում։ Շշերի մեջ առկա է եղել կոնյակին նմանվող հեղուկ։ Այնուհետև Արթուր Մանուկյանը թղթադրամներ է փոխանցել Աշոտ Պետրոսյանին ու ձախ ձեռքի մատերը ծալելու, այսինքն ափը փակելու միջոցով իրեն որևէ իր հանձնելու ազդանշան է տվել նրան։ Այդ ազդանշանից հետո, Աշոտ Պետրոսյանն ավելի է մոտեցել Արթուր Մանուկյանին և իր մոտ պահվող, 3,48 գրամ <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցը թաքուն փոխանցել, այսինքն` իրացրել է Արթուր Մանուկյանին։ Մոտակայքում ծառայություն իրականացնող, ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԾ 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ Երվանդ Եղիազարյանն ու Արթուր Վարդանյանը նկատել են ամբաստանյալների վերոհիշյալ գործողությունները և մոտեցել են նրանց։ Ոստիկան Արթուր Վարդանյանն Արթուր Մանուկյանի ձեռքի շարժումից` ափը փակելու եղանակով արված ազդանշանից և ամբաստանյալների վարքագծից կռահել է, որ Աշոտ Պետրոսյանն Արթուր Մանուկյանին թմրամիջոց է իրացրել, քանի որ ծառայության բերումով առնչվել է թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեմ ոստիկանության քրեական հետախուզության աշխատակիցների հետ համատեղ միջոցառումներին։ Այդ պատճառով, անմիջապես մոտենալով` նրանք պահանջել են ներկայացնել փաթեթավորված իրը։ Արթուր Մանուկյանն իր մոտ եղած, զգալի չափի` 3,48 գրամ <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ փաթեթը ոստիկանների պահանջով ներկայացրել է։
3/. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
1. Ամբաստնյալ Աշոտ Պետրոսյանի պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Դատարանը գործը քննել է իր պաշտպանյալի նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով, որոնք բացասական ազդեցություն են թողել գործի ելքի վրա, ինչի արդյունքում կայացվել է սխալ դատական ակտ։
Աշոտ Պետրոսյանին առաջադրված մեղադրանքի համատեքստում, ըստ էության, մեղադրանքը հաստատող ապացույցներ են հանդիսանում միայն վկաներ Արթուր Վարդանյանի և Երվանդ Եղիազարյանի ցուցմունքերը, Դատարանի կողմից հետազոտված մնացած բոլոր ապացույցները մեղադրանքը հաստատող, այսինքն՝ Աշոտ Պետրոսյանի կողմից Արթուր Մանուկյանին թմրանյութ իրացնելու փաստը չեն ապացուցում։
Կատարված քննությամբ հիմնավորվել է, որ Աշոտ Պետրոսյանը մոտակայքում նկատել է ոստիկանության աշխատակիցների և նրանցից վախենալով, Արթուր Մանուկյանին փոխանցել է փաթեթ, որի մեջ եղել է թմրամիջոց՝ առանց տեղյակ պահելու դրա պարունակության մասին, հետագայում վերադարձնելու համար։ Այստեղ հատկանշական է այն, որ քրեական հետապնդման մարմիններն ու Դատարանն անտեսել են նշված փաստը, ամբաստանյալների արարքին իրավական գնահատական տալիս ճիշտ գնահատականի չեն արժանացրել վերը նշված փաստական հանգամանքները, այն, որ Աշոտ Պետրոսյանն Արթուր Մանուկյանին տեղյակ չի պահել փաթեթի պարունակության մասին, իսկ փաթեթը նրան է փոխանցել ոչ թե օտարման, այլ հետագայում վերադարձնելու նպատակով, որպիսի փաստական հանգամանքները փաստում են, որ իրացում չի կատարվել։
Ակնհայտ է, որ օտարումը ցանկացած եղանակով կատարելիս, կարևոր հատկանիշ է թմրամիջոցի անհատույց ուրիշի տիրապետմանը հանձնելը։ Այս դեպքում Պետրոսյանը թմրամիջոցը Մանուկյանին փոխանցելիս՝ օտարելիս, այն պետք է տրամադրեր նրան անհատույց, այնինչ՝ վերջինս տվել է ոստիկաններից վախենալու պատճառով: Հետևաբար որպես իրացման պարտադիր հատկանիշ օտարում չի կատարվել, ուստի Պետրոսյանի արարքում բացակայում է քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմի հատկանիշները։ Բացի այդ, վերջինիս արարքում բացակայում է նաև քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը։
Օրենսդիրը սահմանում է, որ քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ հանցավորը գիտակցում է, որ ինքն ապօրինի իրացնում է թմրամիջոց և ցանկանում է կատարել այդ գործողությունը։ Այս դեպքում քննությամբ ձեռք բերված տվյալներով պարզվել է, որ Պետրոսյանը թմրամիջոցը Մանուկյանին փոխանցել է այն հետագայում վերադարձնելու պայմանով, վերջինիս տեղյակ չի պահել փաթեթի պարունակության մասին։ Մանուկյանն երբևէ թմրամիջոց չի օգտագործել, նման կրիմինոգեն միջավայրի հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, որևէ վարկաբեկիչ նյութեր վերջինիս վերաբերյալ առկա չեն, ուստի քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը հիմնավորելու համար քրեական հետապնդման մարմինը և Դատարանը պարտավոր էին բացահայտել, թե ինչ նպատակով է Մանուկյանը ձեռք բերել Պետրոսյանից թմրամիջոցը, եթե ինքն անձամբ չէր օգտագործում, ապա ինչ էր անելու այդ թմրամիջոցն իր մոտ պահելով, ում էր փոխանցելու և նմանատիպ այլ հարցեր։
Ակնհայտ է, որ քննիչը, այնուհետև նաև Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարմության համապատասխան կանոնները, կանխակալ մոտեցում են ցուցաբերել քննությամբ ձեռք բերված ապացույցներին, մասնավորապես ոստիկանների ցուցմունքներին, դրանց տվել են առավել նշանակություն, իսկ իրենց ներքին համոզումը ձևավորել են ենթադրությունների ու չփարատված կասկածների, հիման վրա, ձեռք բերված ապացույցները չեն հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգով, չի ձեռնարկվել օբյեկտիվ, բազմակողմանի և լրիվ ծավալի քննություն իրականությունը բացահայտելու համար։
Փաստորեն, Պետրոսյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի հանցակազմի հատկանիշները, իսկ նրա արարքն ենթակա է վերաորակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածով՝ թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությունը՝ առանց իրացնելու նպատակի։
Ինչ վերաբերվում է վկա Արթուր Վարդանյանի և Երվանդ Եղիազարյանի ցուցմունքերին, ապա դրանք իրենց հերթին փաստում են միայն Պետրոսյանի կողմից Մանուկյանին թղթե փաթեթի ձեռքից ձեռք տալու փաստը, բայց ոչ մի դեպքում չեն ապացուցում Պետրոսյանի կողմից Մանուկյանին թմրանյութ իրացնելու փաստը։
Նախաքննություն իրականացնող մարմինը, իսկ այնուհետև նաև Դատարանը, սխալ գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, սխալ քրեաիրավական որակում են տվել իր պաշտպանյալի արարքին և որպես դրա հետևանք, Դատարանը կիրառել է օրենք, որը չպետք է կիրառեր ու հակառակը՝ չի կիրառել այն օրենքը, որը պետք է կիրառեր, դեռ ավելին՝ ենթադրությունները և չփարատված կասկածը դրել է դատավճռի հիմքում, այնինչ ըստ դատավարական կանոնների, պարտավոր էր դրանք մեկանբաներ ի օգուտ ամբաստանյալի։ Վերջնական արդյունքում Դատարանը կայացրել է սխալ վերջնական դատական ակտ, որի հիման վրա իր պաշտպանյալին դատապարտել է մի արարքի համար, որը նա չի կատարել։
Դատարանը դատական ակտ կայացնելիս և պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել արարքի հանրության համար իրական վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, նրա ընտանեկան դրությունը, նրա պատասխանատվությունը: / տես՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի, 61 հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի դրույթները/: Տվյալ պարագայում բողոքաբերը գտնում է, որ Դատարանը պետք է կայացներ ավելի մեղմ պատիժ։
Եթե Դատարանը կհամարի, որ Աշոտ Պետրոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական դատավարության 266 հողվածի 1-ին մասով ապացուցված է, ապա բողոքաբերը գտնում է, որ հաշվի առնելով գործի հանգամանքները, արարքի հանրության համար իրական վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, նրա ընտանեկան դրությունը, նրա պատասխանատվությունը՝ Դատարանն ունի լրիվ հիմքերը իր միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի դրույթները կիրառելու համար: (տես Հ. Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 28.11.2008թ. ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշման 24 կետը)։
Պատիժը պայմանականորեն կիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը։ (...) (տե՛ս Դ. Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թ. ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 12-րդ կետը, ինչպես նաև ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-124/07, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09 և մի շարք այլ որոշումներ)։
Դատարանն Աշոտ Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելով՝ հաշվի չի առել նրա անձը բնութագրող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք այլ հանգամանքներ, մասնավորապես՝ հանրորեն վտանգավոր արարքն առաջին անգամ կատարելը:
Նախաքննության ընթացքում իր պաշտպանյալն ուղղակի ձևով մասնակցել և նպաստել է գործի բացահայտմանն ու այլ հանցագործությունների կանխարգելմանը։
Մեջբերված փաստական տվյալների վերլուծությունը թույլ է տալիս հետևություն անել այն մասին, որ իր պաշտպանյալը կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատման կապակցությամբ ունեցել է բարեխիղճ մոլորություն, քանի որ <<մարիխուաննա>> տեսակի թմրանյութն ազատորեն չմշակված և բույսերի տեսքով աճում է բնության մեջ և վերջինս օգտվել է <<բնության բարիքներից>>՝ լիարժեք չգիտակցելով դրա հակաօրինական լինելը։ Չնայած օրենքի չիմացությունը՝ չի ազատում քրեական պատասխանատվությունից, այդուհանդերձ վերջինս իր կատարած արարքի համար զղջացել է։
Փաստորեն, Դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով ու 399 հոդվածի 1-ին մասով, որը հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358 հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող չհիմնավորված դատական ակտի կայացմանը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Սահամանդրության 18-20, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-18, 376-383, 394 հոդվածներով, 395 հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով և 399 հոդվածի 1-ին մասով, ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածով՝ բողոքաբերը խնդրում է՝ Աշոտ Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով Դատարանի 02.08.2013թ. դատական ակտը բեկանել՝ վերջինիս արդարացնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ կամ կայացնել նոր դատական ակտ՝ նշանակել դատավճռով նշանակած պատժից մեղմ պատիժ՝ կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի պահանջները։
2.Ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանի պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Դատարանի 02.08.2013թ. դատավճիռը անհիմն է, ոչ արդարացի, հետևապես՝ նաև անօրինական՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ։
Քրեական գրծի դատաքննությունն ընթացել է մի շարք խախտումներով, դրա ընթացքում ապացույցների հետազոտումն իրականացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմնված պահանջների խախտմամբ, ինչի արդյունքում դատավճիռն անարդար է։
Արթուր Մանուկյանին մեղսագրված արարքր՝ ապօրինի թմրանյութ ձեռք բերելը, կարող է կատարվել միայն ու բացառապես ուղղակի դիտավորությամբ:
Ըստ դատավճռի նշված հանգամանքն ապացուցված է երկու վկա հանդիսացող ոստիկանության աշխատակիցների ցուցմունքներով, քննչական փորձարարության արձանագրությամբ։ Նշված ապացույցներն իրենց ընդհանրությամբ ի վիճակի չեն նման հանգամանք ապացուցել, քանի որ հերքված են գործում այլ ապացույցներով, ամբաստանյալների ցուցմունքներով, պաշտպանի բերած փաստարկումներով ու դրանց գնահատումն իրականացվել է լրիվության, օբյեկտիվության և բազմակողմանիության սկզբունքների խախտմամբ։
Ըստ դատավճռի, երկու ոստիկաններն էլ ցուցմունք են տվել այն մասին, որ նկատել են թե ինչպես է Արթուր Մանուկյանը Աշոտ Պետրոսյանին իրեն ինչ որ բան հանձնելու շարժում կատարել։ Սակայն նման ցուցմունք տվել է միայն ոստիկաններից մեկը, իսկ մյուսը Դատարանում նշել է, որ ինքն այդպիսի շարժում չի նկատել։ <<Շարժում>> նկատած լինելու մասին ցուցմունք տված ոստիկանը Դատարանում պաշտպանի հարցին, թե կարող է արդյոք ցույց տալ, թե ինչպիսին էր այդ շարժումն ու ինչու է այն նրա կողմից դիտարկվել որպես ծածուկ հանձնման առաջարկ, նա ընդամենը նշել է, որ դա հատուկ շարժում է և նա այդ շարժմանը ծանոթ է, քանի որ եղել է օպերատիվ խմբերում։
Երկու ոստիկաններն էլ միաժամանակ չեն բացառել շրջակայքում այլ ոստիկան լինելու և Աշոտ Պետրոսյանի կողմից նրանց նկատած լինելու հանգամանքը։ Ավելին, մատնացույց են արել, որ շրջակայքում նաև այլ պարեկներ էին ծառայություն տանում։
Գործում առկա քննչական փորձարարության արձանագրությունից և լուսանկարներից հետևում է, որ ցուցմունք տվող ոստիկանները գտնվել են ամբաստանյալներից 24 մետր հեռավորության վրա։ Այս պարագայում ոստիկանները ցուցմունք են տալիս այն մասին, որ ընդամենն արագ քայլերով մոտեցել են ամբաստանյալներին մոտ 3 վայրկյանի ընթացքում, ինչն էապես հնարավոր չէ։ Ավելին, ոչ Դատարանում և ոչ էլ քննչական փորձարարությամբ հավաստված չէ, թե անգամ Արթուր Մանուկյանը ձեռքի շարժումով <<իշմար>> տված լիներ մյուս ամբաստանյալին, ապա տվյալ տեղում, նույն պայմաններում, նույն ժամին, 24 մետր հեռավորությունից հնարավոր էր այդ շարժումը նկատել, թե ոչ։ Ինչպես է, որ երկու ոստիկան ուշի ուշով հետևում են երկու հոգու ու նրանցից մեկն է նկատում ձեռքի շարժում։ Եթե ասվածին հավելվի նաև այն, որ <<աչալուրջ և ամենատես>> ոստիկանի իսկ պնդմամբ նախքան այդ շարժում կատարելը նաև նայել է կողմերը, զննել շրջապատը (մյուս ոստիկանը նման ցուցմունք չի տվել), ապա առավել քան տարօրինակ է, որ 24 մետր հեռավորությունից հնարավոր է տեսնել ձեռքի շարժումը, իսկ հատուկ զննելով շրջապատը՝ ենթադրաբար ոստիկանների առկայությունը ստուգելու համար մարդը չի տեսնում կանգնած ու իրեն հետևող ոստիկանին։ Նշված ապացույցների համադրումը թույլ չի տալիս, անգամ ցանկության դեպքում, ողջամտության սահմաններում հետևություն կատարել այն մասին, թե Դատարանի կողմից վկայակոչված և ոստիկաններից մեկի ցուցմունքում տեղ գտած՝ ենթադրաբար կատարված ձեռքի շարժումն եղել է կամ եթե անգամ եղել է, ապա հենց այն նպատակով, ինչը վերագրվում է այդ գործողությանը։
Նշվածն արդեն իսկ բավական է ողջամիտ կասկած հարուցված լինելու համար, թե ինչպես է եղել իրողությունը։ Սակայն գործում եղած, ինչպես նաև Դատարանում ձեռք բերված մյուս ապացույցներն այդ կասկածը վերածում են համոզմունքի, որ ոչ միայն մեղսագրվող արարքի փաստական կողմն այդպիսին չէ, այլև հակառակը՝ իրականությունն այլ է։ Այսպես, գործող վկա հանդիսացող ոստիկանների ցուցմունքներով փաստվել է, որ դեպից հետո ամբաստանյալներն այլևս շփում միմյանց հետ չեն ունեցել։ Այդ պարագայում բերման ենթարկվելով ոստիկանություն՝ տվել են բացատրություններ, որոնց համեմատությունն ուղղակիորեն և միանշանակ փաստում է մեկ հանգամանք, դրանք էապես ու գրեթե տառացի համընկնում են։ Նշվածը համադրելով նաև հետագայում տրված ցուցմունքների և գործում առկա մյուս ապացույցների հետ՝ հարկադրված են փաստել, որ նման համընկնում հնարավոր է միայն ու բացառապես մեկ դեպքում, եթե դա իրականություն է, քանի որ ոստիկանների հայտնվելու պահից մինչև բացատրություն տալը ամբաստանյալները միմյանց հետ չեն շփվել:
Դատարանում պարզվել է նաև մեկ այլ փաստական հանգամանք։ Ըստ երկու ոստիկանների ցուցմունքների, թմրանյութը հայտնաբերելուց հետո, իրենցից ոչ մեկի մոտ չի գտնվել և չեն կարող ասել, թե ով է հանձնել թմրանյութը ՆԳ բաժին։ Եթե թմրանյութը չի գտնվել նրանցից ոչ մեկի մոտ, ապա ողջամիտ հարցերի մի շարան է առաջանում, ինչ է հայտնաբերվել Արթուր Մանուկյանի մոտ է, ում մոտ է գտնվել հայտնաբերվածը, և արդյոք հայտնաբերված նյութն այն նյութն է, որը հանձնվել է ոստիկանություն։ Այս հանգամանքները Դատարանը չի գնահատել, չի քննել ու հետազոտել, դրանք հաշվի չեն առնվել ապացույցների գնահատման ժամանակ, ուստի և առկա է ապացույցների հետազոտման դատավարական իմպերատիվ պահանջների խախտում, ինչն իր հերթին փաստում է Դատարանի ներքին համոզմունքի՝ օրենսդրությամբ սահմանված պահանջների խախտմամբ ձևավորված լինելու հանգամանքը։
Ավելին, Դատարանը կատարելով եզրահանգում, իր իսկ վկայակոչած ապացույցների բովանդակությունը նկարագրել է միակողմանիորեն, միայն ու բացառապես այն փաստական հանգամանքների տեսանկյունից, որոնք իր կարծիքով բավարար էին մեղադրական եզրահանգման գալու համար՝ անտեսելով, որ դրանք նաև հանդիսանում են գործին վերաբերելի և ամբաստանյալների ցուցմունքների իրավացիությունը հավաստող տեղեկության կրիչներ, կամ որ նույնն է Դատարանը գործում առկա ապացույցները չի գնահատել անգամ յուրաքանչյուրն իր ամբողջության մեջ, որպիսի պարագայում ապացույցների հավաքական ամբողջության գնահատում՝ դրանց բազմակողմանիության, լրիվության ու օբյեկտիվության սկզբունքների պահպանմամբ անգամ ցանկության դեպքում հնարավոր չէ։
Դատավճռում բացակայում է մեղքի հիմնավորվածությունը, ապացույցների պարզ շարադրանքը մասնակի են, հատուկ ընտրովի՝ Արթուր Մանուկյանին մեղավոր համարելու տեսանկյունից։ Հետևաբար դատավճիռը պատճառաբանված, հիմնավորված և օրինական չէ։ Մեղադրական դատավճիռը չէր էլ կարող այդպիսին լինել, քանզի վերջինս չի գործել իրեն մեղսագրվող հանցանքը: Արթուր Մանուկյանի արարքում բացակայում է հանցակազմը՝ դրա սուբյեկտիվ կողմի բացակայության պարզ պատճառով:
Դատարանը քննելով կալանք նշանակելու հարցը՝ բացառել է այն, քանզի ամբաստանյալի խնամքին կա անչափահաս երեխա։ Նման պատճառաբանությունն ի ցույց է հանում Դատարանի կանխակալ վերաբերմունքը, քանզի դրանով օրենսդիրն երբևէ նպատակ չի ունեցել պարտադրելու պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով, այլև դատարանին պարտավորեցրել է այլընտրանք փնտրել, սակայն ոչ պատժի խստացման առումով։ Եթե նման պատճառաբանությունը հիմնավոր է, ապա օրենքով անձը 15 օրից մինչև երեք ամիս կալանքի տակ լինելու փոխարեն պետք է ազատազրկում կրի ոչ պակաս, քան երեք ամսից սկսած։ Տվյալ դեպքում Արթուր Մանուկյանի նկատմամբ ազատազրկումը որևէ դեպքում չպետք է գերազանցեր երեք ամիսը, և Դատարանը պարտավոր էր այս պատճառաբանությամբ առաջնորդվելիս նաև կիրառել օրենսդրի կողմից տրված չափորոշիչը՝ արգելքն ըստ էության անձին փաստացի ազատությունից զրկելու վերաբերյալ ու քննարկել նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 կամ 70 հոդվածների կիրառման հարցը։ Հակառակ պարագայում, ընդհանրապես հնարավոր չէ պահպանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով սահմանված պահանջները, կխեղաթյուրվի արդարադատության և արդարության սկզբունքներն ընդհանրապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 4 հոդվածով հռչակված սկզբունքները:
Ըստ բողոքաբերի, քննությունն իրականացվել է ՀՀ Սահմանադրության 21, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 25, 35, 105, 106, 115, 126, 127 հոդվածներով սահմանված պահանջների խախտմամբ, դատավճիռը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358 հոդվածի պահանջներին և նույն օրենսգրքի 366 հոդվածի համաձայն պետք է կայացվեր արդարացման դատավճիռ։
Վերոգրյալի հիման վրա՝ բողոքաբերը խնդրում է ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել դատավճիռը՝ Արթուր Մանուկյանին արդարացնելու առումով կամ այն փոփոխել՝ մասնակի կայացնելով արդարացման վերաբերյալ դատական ակտ կամ քննարկել ու կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 կամ 70 հոդվածները։
4/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալների ու նրանց պաշտպանների հիմնավորումները բողոքների կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը բողոքների վերաբերյալ, ներկայացված բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Քրեադատավարական ապացուցման տարրեր հանդիսացող ապացույցների ստուգման, գնահատման, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Պետրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով և Արթուր Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված և Դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ավագ ոստիկան Արթուր Վարդանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 21.11.2012թ., ժամը 19։45-ի սահմաններում, Երևանի Արամի փողոցի և Մաշտոցի պողոտայի հատման շրջակայքում, նույն դասակի ավագ ոստիկան Երվանդ Եղիազարյանի հետ ծառայություն իրականացնելու ժամանակ, նկատել է, որ Արամի փողոցի վրա գտնվող Մարգարյան հիվանդանոցի դիմաց կանգնած է <<Մերսեդես>> մակնիշի մի ավտոմեքենա, որին մոտեցել է <<ՎԱԶ-2101>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Դրա վարորդն իջնելով` մոտեցել է <<Մերսեդես>>-ի վարորդին ու նրա հետ ինչ-որ բան զրուցելուց հետո, իր ավտոմեքենայի բեռնախցիկից հանել է պարկով շշեր և հանձնել նրան, որն էլ դրանք դրել է <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայի բեռնախցիկի մեջ։ Այնուհետև նա գումար է տվել <<ՎԱԶ-2101>> ավտոմեքենայի վարորդին ու ձեռքի շարժումով ազդանշան տվել, որից հետո վերջինս գրպանից հանել է մի փաթեթ և փոխանցել <<Մերսեդես>>-ի վարորդին։ Վերջինս փաթեթը դրել է տաբատի հետևի գրպանում։ Վերոհիշյալ վերջին երկու գործողությունները նրանք կատարել են շատ զգուշավոր կերպով, իրենց շուրջը զննելով, փորձելով դրանք կատարել մյուսներից աննկատ։ Քանի որ դա իրենց կասկածելի է թվացել, անմիջապես մոտեցել են նրանց ու առաջարկել ցույց տալ գրպանների պարունակությունը։ Դրանից հետո <<Մերսեդես>>-ի վարորդը գրպանից հանել և ներկայացրել է թղթե փաթեթ, որը բացելով պարզել են, որ դրա մեջ առկա է թմրամիջոցի նմանվող, չորացված բուսական զանգված։ Այնուհետև, իրենք կանչել են պարեկային խմբին և նշված անձանց բերման են ենթարկել ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ <<Մերսեդես>>-ի վարորդը հանդիսանում է Արթուր Ահարոնի Մանուկյանը, իսկ <<ՎԱԶ-2101>>-ի վարորդը՝ Աշոտ Պետրոսյանը։
Մինչև Աշոտ Պետրոսյանին և Արթուր Մանուկյանին մոտենալը` իրենք նրանց տեսադաշտում չեն եղել։ Դեպքի պահին իր ուշադրությունն եղել է Արթուր Մանուկյանի ու Աշոտ Պետրոսյանի կողմը և նշված վայրում ոստիկանության աշխատակիցներ չի նկատել։ Ինքն ու Երվանդ Եղիազարյանը զննել են Աշոտ Պետրոսյանի կողմից Արթուր Մանուկյանին հանձնած պարկի պարունակությունը, որի մեջ առկա են եղել պլաստմասե չորս շշեր։ Դրանց մեջ եղել է կոնյակի գույն ունեցող հեղուկ։ Բացի դրանցից պարկի մեջ որևէ այլ իր չի եղել։ Չի կարող ասել, թե Արթուր Մանուկյանն ինչ թղթադրամներով և որքան գումար է փոխանցել Աշոտ Պետրոսյանին։
Մինչև Աշոտի կողմից թմրամիջոցը փոխանցելը, Արթուրը ձեռքի ափը փակելով, այսինքն մատերը բացել և ծալելու եղանակով ինչ-որ բան տալու ազդանշան է տվել նրան, այսինքն <<իշմար>> է տվել, որից հետո Աշոտը ձախ ձեռքով փաթեթը դրել է Արթուրի ձեռքի մեջ ու վերջինս այն միանգամից դրել է գրպանը։ Ինքը գիտի, որ ձեռքի այդ շարժումով Արթուրը և Աշոտը պայմանավորվել են թմրամիջոցը փոխանցելու մասին, քանի որ հաճախ քրեական հետախուզության աշխատակիցների հետ մասնակցել է թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության բացահայտման միջոցառումներին ու գիտի, որ թմրամիջոց իրացնողը և ձեռք բերողն այդ նշաններով են հաղորդակցվում։ Երբ իրենք մոտեցել են, Արթուրը սկզբում չի ցանկացել ցույց տալ գրպանների պարունակությունը, բայց հետո ցույց է տվել։ Սկզբում նա ցույց է տվել այն գրպանների պարունակությունը, որտեղ նշված փաթեթը չի եղել։ Երբ իրենց պահանջով նա գրպանից ներկայացրել է թմրամիջոցը, ինքն Արթուրին հարցրել է` <<ինչ է սա>>, նա էլ պատասխանել է` <<հա ինչ, էս ա>>։ Ինքը կարծում է, որ ամբաստանյալներն իրենց չեն նկատել, քանի որ հակառակ դեպքում նման բան չէին անի։ Իրենք ամբաստանյալներից գտնվել են 15-ից 20 քայլ հեռավորության վրա և նրանց մոտեցել են փաթեթը փոխանցելուց անմիջապես հետո։ /դ.ն.ա., գ.թ. 52-54, 72-73, 129-130/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ծառայության տեսուչ Երվանդ Եղիազարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 21.11.2012թ., ժամը 19։45-ի սահմաններում, Երևանի Արամի փողոցի և Մաշտոցի պողոտայի հատման շրջակայքում, նույն դասակի ոստիկան Արթուր Վարդանյանի հետ ծառայություն իրականացնելու ժամանակ, նկատել է, որ Արամի փողոցի վրա գտնվող Մարգարյան հիվանդանոցի դիմաց կանգնած է <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա, որին մոտեցել է <<ՎԱԶ-2101>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Դրա վարորդն իջնելով` մոտեցել է <<Մերսեդես>>-ի վարորդին և նրա հետ ինչ-որ բան զրուցելուց հետո, իր ավտոմեքենայի բեռնախցիկից հանել է պարկով շշեր ու հանձնել նրան, որն էլ դրանք դրել է <<Մերսեդեսի>> բեռնախցիկի մեջ։ Հետո նա գումար է հաշվել և տվել <<ՎԱԶ-2101>>-ի վարորդին։ Այնուհետև նկատել են, որ Մերսեդեսի վարորդը ձախ ձեռքը շալվարի գրպանին մոտ պահելով` մատերի շարժում է կատարել և իրեն թվացել է, որ մյուս ավտոմեքենայի վարորդին ինչ-որ բան է հասկացրել։ Վերջինս ավելի մոտենալով <<Մերսեդես>>-ի վարորդին` գրպանից հանել է մի փաթեթ ու փոխանցել նրան, որն էլ փաթեթը դրել է տաբատի հետևի գրպանում։ Քանի որ դա իրենց կասկածելի է թվացել, անմիջապես մոտեցել են նրանց և առաջարկել ցույց տալ գրպանների պարունակությունը։ Նրանք շփոթվել են, սկսել են դողալ, բայց հետո կրկին իրենց պահանջը լսելուց հետո ենթարկվել են դրան։ <<Մերսեդես>>-ի վարորդը գրպանից հանել և ներկայացրել է թղթե փաթեթ։ Այն բացելով պարզել են, որ դրա մեջ առկա է թմրամիջոցի նմանվող չորացված բուսական զանգված։ Դրանից հետո կանչել են պարեկային խումբ ու նշված անձանց բերման են ենթարկել ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզել են, որ <<Մերսեդես>>-ի վարորդը հանդիսանում է Արթուր Մանուկյանը, իսկ <<ՎԱԶ-2101>>-ի վարորդը՝ Աշոտ Պետրոսյանը։
Մինչև Աշոտ Պետրոսյանին և Արթուր Մանուկյանին մոտենալը` իրենք նրանց տեսադաշտում չեն եղել։ Դեպքից առաջ նկատել է, որ Մաշտոցի պողոտայում, բացի իրենցից, նույն երթուղում ծառայություն են իրականացրել նաև Կենտրոնականի բաժնի ՊՊԾ աշխատակիցները, սակայն դեպքի պահին ուշադրությունն եղել է Արթուր Մանուկյանի ու Աշոտ Պետրոսյանի կողմը և նշված վայրում ոստիկանության աշխատակիցներ չի նկատել։ Ինքն ու Արթուր Վարդանյանը զննել են Աշոտ Պետրոսյանի կողմից Արթուր Մանուկյանին հանձնած պարկի պարունակությունը, որի մեջ առկա են եղել պլաստմասե չորս շշեր, որոնց մեջ եղել է կոնյակի գույն ունեցող հեղուկ։ Բացի դրանցից, պարկի մեջ որևէ այլ իր չի եղել։ Չի կարող ասել, թե Արթուր Մանուկյանն ինչ թղթադրամներով ու որքան գումար է փոխանցել Աշոտ Պետրոսյանին։ /դ.ն.ա., գ.թ. 49-50, 72-73, 132-134/
Դատաքիմիական փորձաքննության 23.11.2012թ. թիվ 277Ք եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Փորձաքննության տրամադրված 3,48 գրամ հաստատուն քաշով նյութը հանդիսանում է չորացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց։ Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը պատրաստվում է կանեփի բույսից` տնայնագործական եղանակով։
Ծանոթություն. հետազոտությամբ ծախսվեց 0,1 գրամ մարիխուանայից։>> /գ.թ. 30-32/
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության 04.12.2012թ. թիվ 12-4638 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Աշոտ Պետրոսյանից վերցված մազի և մեզի փորձանմուշների մեջ հայտնաբերվել են կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ։>>։ /գ.թ. 112-114/
Դատանարկոլոգիական փորձաքննության 25.12.2012թ. թիվ 258-12 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Աշոտ Պետրոսյանի մոտ թմրանյութերի գործածումը կրում է էպիզոդիկ բնույթ, ուստի վերջինս հարկադիր բուժման կարիք չունի։ /գ.թ. 204-205/
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված, անձին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու մասին 21.11.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` նույն օրը, ժամը 19։55-ին, Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Արամի փողոցների խաչմերուկից, թմրանյութեր պահելու ու օգտագործելու կասկածանքով Արթուր Մանուկյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին։ /գ.թ. 6/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, անձին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու մասին 21.11.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` նույն օրը, ժամը 19։55-ին, Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Արամի փողոցների խաչմերուկից, թմրանյութ պահելու, օգտագործելու ու իրացնելու կասկածանքով Աշոտ Պետրոսյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ /գ.թ. 8/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, դեղնականաչավուն զանգվածը ներկայացնելու մասին 21.11.2012թ. արձանագրությամբ, որի համաձայն` նույն օրը, ժամը 20։15-ին, ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ (հատուկ) գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ծառայության տեսուչ Ե. Եղիազարյանը և նույն վաշտի ու դասակի ավագ ոստիկան Ա. Վարդանյանը, ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնում ներկայացրել են սպիտակ թղթի մեջ փաթեթավորված դեղնականաչավուն զանգված և հայտարարել, որ այն, նույն օրը, ժամը 19։45-ի սահմաններում, Երևանի Մաշտոցի պողոտայի ու Արամի փողոցի խաչմերուկում իրենց ներկայացրել է Արթուր Մանուկյանը։ Ներկայացված զանգվածը կշռվել է, որի քաշը կազմել է շուրջ 3,5 գրամ։ Այն փաթեթավորվել է նույն փաթեթով և կնիքվել է։ /գ.թ. 5/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ծառայության տեսուչ Ե. Եղիազարյանի զեկուցագրով, որի համաձայն` 21.11.2012թ., նույն գումարտակի նույն վաշտի ավագ ոստիկան Արթուր Վարդանյանի հետ ծառայության են իրականացրել Երևանի Կենտրոն վարչական տարածքում։ Ժամը 17։50-ի սահմաններում, Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Արամի փողոցների խաչմերուկի մոտ, Մարգարյան հիվանդանոցին հարող տարածքում, նկատել են միջին տարիք ունեցող, շագանակագույն կաշվե բաճկոնով մի տղամարդու, որը փոքր թղթե փաթեթ է փոխանցել միջին տարիք ունեցող, մոխրագույն սպորտային բաճկոնով մի տղամարդու։ Այդ փաստն իրենց մոտ կասկած է առաջացրել, քան որ դա կատարվել է շատ ծածուկ ու երկուսն էլ չեն ցանկացել, որ իրենց նկատեն։ Մոտեցել են նրանց, պահանջել են ներկայացնել տաբատի հետևի ձախ գրպանի պարունակությունը, որտեղ թաքցրել էին թղթե փաթեթը։ Կանգնեցրել են փաթեթը փոխանցողին և այդ պահին իրենց են մոտեցել 1-ին գումարտակի երթուղու ոստիկանները։ Իր պահանջից մոխրագույն սպորտային բաճկոնով քաղաքացին սկզբից հապաղել է, սակայն երկրորդ պահանջից հետո ներկայացրել է թղթե փոքր փաթեթը։ Ինքը պահանջել է բացել այն, որից հետո քաղաքացին բացել է այն, որի մեջ առկա է եղել յուրահատուկ հոտով դեղնականաչավուն խոտե զանգված։ Ռադիոկապով կանչել են պարեկային ավտոմեքենա և նշված երկու քաղաքացիներին, թմրանյութ օգտագործելու կասկածանքով բերման են ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ փաթեթը փոխանցողը հանդիսանում է Աշոտ Պետրոսյանը, իսկ ստացողը` Արթուր Մանուկյանը։ /գ.թ. 4/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 11.12.2012թ. արձանագրությամբ և դրան կից լուսանկարչական հավելվածով, որոնց համաձայն` դեպքի վայրում` Երևանի Արամի փողոցում գտնվող Մարգարյան հիվանդանոցի մոտ, Մաշտոցի պողոտայից դեպի Մարգարյան հիվանդանոց 30 մետր հեռավորության վրա, Աշոտ Պետրոսյանը և Արթուր Մանուկյանը հայտարարել են, որ դեպքի օրն իրենք կանգնած են եղել նշված վայրում։ Մանուկյանը հայտարարել է, որ ինքը կանգնած է եղել մայթի մոտ` դեմքով դեպի Արամի փողոցի կողմը։ Պետրոսյանը հայտարարել է, որ ինքը կանգնած է եղել Մանուկյանի դիմաց` դեմքով դեպի Մարգարյան հիվանդանոցի կողմը։ Վկաներ Արթուր Վարդանյանը և Երվանդ Եղիազարյանը հայտարարել են, որ իրենք կանգնած են եղել դեպի Մարգարյան հիվանդանոցի մուտք տանող միջանցիկ հատվածի մոտ, միջանցիկ հատվածից 15 մետր, իսկ Մանուկյանից և Պետրոսյանից` 24 մետր հեռավորության վրա և տեսել են, թե ինչպես է Մանուկյանը ձեռքի շարժումով ինչ-որ բան հասկացնում Պետրոսյանին, որից հետո վերջինս Մանուկյանին փոխանցել է թմրանյութով լցված թղթե փաթեթը։ Պետրոսյանը հայտարարել է, որ իրենց կանգնած հատվածից 20 մետր հեռավորության վրա, դեպի Մաշտոցի պողոտայի կողմը նկատել է ոստիկանության աշխատակցի ու մտածելով, որ իրեն հնարավոր է ստուգեն` խուճապի է մատնվել և իր մոտ եղած, թմրամիջոցով լցված թղթե փաթեթը փոխանցել է Մանուկյանին։ /գ.թ. 135-139/
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, 3,48 գրամ քաշով <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցով։ /գ.թ. 63/
Ամբաստանյալ Աշոտ Պետրոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ թմրամիջոցը նախատեսված է եղել իր համար, Արթուր Մանուկյանին թմրամիջոց չի իրացրել, այլ նրա հետ զրուցելու ընթացքում տեսնելով մոտակայքում շրջագայող ոստիկանության աշխատակիցներին` վախեցել և իր մոտ եղած թմրամիջոցի փաթեթը, առանց դրա պարունակության մասին Արթուրին հայտնելու` փոխանցել է նրան։
Արթուրի հետ ծանոթացել է շուրջ 2 տարի առաջ, նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2012թ. նոյեմբերին, Երևանից դեպի Արմավիր գնալիս, բնական կարիքները հոգալու նպատակով իջել է ավտոմեքենայից և ճանապարհի մոտակայքում նկատել է կանեփի թուփ։ Քանի որ երբեմն օգտագործել է կանեփի թփից պատրաստված թմրամիջոց, ուստի թուփը քաղել է, տեղափոխել է տուն, ընտանիքի անդամներից գաղտնի չորացրել է այն ու լցրել թղթե փաթեթի մեջ՝ հետագայում օգտագործելու նպատակով։ Իր կողմից պատրաստած թմրամիջոցը պահել է գրպանում, որպեսզի ընտանիքի անդամներն այն չնկատեն։ Աշնանը խաղողից շուրջ 30 լիտր օղի է պատրաստել, որի մեջ լցրել է ընկույզի կեղևներ, որի հետևանքով օղին կոնյակի գույն է ստացել։ Քանի որ Արթուրին տնական օղի է խոստացել, ուստի 21.11.2012թ. զանգահարել է նրան և հայտնել, որ գալիս է Երևան ու նրա համար օղի է բերում։ Պայմանավորվել և հանդիպել են Արամի փողոցում` Մարգարյան հիվանդանոցի դիմաց։ Իր <<ՎԱԶ-2101>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է պայմանավորված վայր, ավտոմեքենան կայանելուց հետո մոտեցել է Արթուրին, որից հետո ավտոմեքենայի բեռնախցիկից հանել է տոպրակի մեջ փաթեթավորված օղու շշերն ու հանձնել նրան, որն էլ դրանք տեղավորել է իր ավտոմեքենայի բեռնախցիկում։ Դրանից հետո ինքը և Արթուրը կանգնած զրուցել են, որի ընթացքում քիչ հեռվում՝ Երևանի Մաշտոցի պողոտայի և Արամի փողոցների խաչմերուկի մոտակայքում նկատել է ոստիկանության աշխատակիցների, որոնք քայլել են իրենց ուղղությամբ։ Այդ պահին հիշելով, որ թմրամիջոցով փաթեթը գրպանում է` շփոթվել է ու առանց դրա պարունակության մասին Արթուրին տեղյակ պահելու՝ փաթեթը տվել է նրան, որպեսզի պահի իր մոտ։ Մտածել է, որ ոստիկանության աշխատակիցները հնարավոր է, որ ստուգեն և իր մոտից հայտնաբերեն թմրամիջոցը։ Վախեցած լինելու պատճառով չի մտածել, որ հնարավոր է Արթուրին նույնպես ստուգեն ու նրա մոտից հայտնաբերեն նշված թմրամիջոցը։ Այդ պահին իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ Երվանդ Եղիազարյանը և Արթուր Վարդանյանը, որոնց պահանջով Արթուրը ներկայացրել է իր կողմից փոխանցված, թմրանյութով լցված փաթեթը։ Դրանից հետո իրենց տարել են ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Ինքն Արթուրին թմրամիջոց չի իրացրել, թմրամիջոցը նախատեսված է եղել իր համար։ Եթե այն Արթուրին իրացնելու նպատակ ունենար, ապա նախապես փաթեթը կդներ օղիների տոպրակի մեջ և այն աննկատ կփոխանցեր նրան։ Վերջինս իրեն թղթադրամներ չի փոխանցել։ /դ.ն.ա., գ.թ. 67-69, 87-89/
Ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Պետրոսյանից թմրամիջոց ձեռք չի բերել, ինքը թմրամիջոց չի օգտագործում ու տեղյակ չի եղել վերջինիս կողմից իրեն փոխանցված փաթեթի պարունակության մասին։ Աշոտն իր ընկերն է, նրան ճանաչում է շուրջ երկու տարի և նրա հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ։ Վերջինս հանդիպման ժամանակ իրեն հայտնել է, որ խաղողից տնական օղի է պատրաստել, որի մեջ գցել է ընկույզի տերևներ, ինչի հետևանքով էլ օղին կոնյակի գույն է ստացել։
21.11.2012թ., ժամը 13.00-ի սահմաններում, Աշոտը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իր համար օղի է բերում։ Պայմանավորվել ու հանդիպել են Մարգարյան հիվանդանոցի մոտ, որտեղ Աշոտն ավտոմեքենայի բեռնախցիկից հանել է տոպրակի մեջ դրված օղիով լցված շշերը, որոնք ինքը վերցրել և դրել է իր ավտոմեքենայի բեռնախցիկի մեջ։ Դրանից հետո կանգնած զրուցել են, որի ընթացքում Աշոտը պահելու համար իրեն տվել է թղթե փաթեթ` առանց դրա պարունակության մասին որևէ բան հայտնելու։ Նշված փաթեթն ինքը դրել է տաբատի գրպանում։ Այդ պահին իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ ու պահանջել, որպեսզի ցույց տան իրենց գրպանների պարունակությունը։ Ինքը գրպանից հանել է Աշոտի կողմից տրված փաթեթը և ներկայացրել ոստիկանության աշխատակիցներին։ Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակիցներն ասել են, որ փաթեթի մեջ թմրամիջոց է, որից հետո իրենց բերման են ենթարկել Կենտրոնական բաժին։
Ինքն Աշոտի տված փաթեթի պարունակության մասին ոչինչ չի իմացել, հակառակ դեպքում այն չէր վերցնի և չէր պահի իր գրպանում։ Աշոտից թմրամիջոց ձեռք չի բերել ու երբևէ թմրամիջոց չի օգտագործել։ Եթե նրանից թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակ ունենար, ապա նրա հետ չէր հանդիպի Մարգարյան հիվանդանոցի մոտ ցերեկային ժամին, այլ կհանդիպեր գաղտնի վայրում և այնտեղ էլ կվերցներ թմրամիջոցը։ Աշոտին ինքը գումար չի փոխանցել։ Ինքը շաքարախտով հիվանդ է, ուստի առողջական նպատակներով խմում է տնայնագործական պայմաններում քաշած օղի։ Այդ պատճառով է Աշոտից տնական օղի ձեռք բերել։ /դ.ն.ա., գ.թ. 120-122, 157/
Վերլուծելով ամբաստանյալներ Աշոտ Պետրոսյանի և Արթուր Մանուկյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ ու օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ ամբաստանյալների ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում ու հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը, նրանց ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները` Դատարանը պատճառաբանված կերպով գտել է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Պետրոսյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, իրացնելու նպատակով, զգալի չափերով թմրամիջոց ապօրինի պատրաստելը, պահելը, փոխադրելը և այն ապօրինի իրացնելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելն ու պահելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանի խնամքին, դատավճիռ կայացնելու պահին կա մինչև ութ տարեկան երեխա (Լուսինե Մանուկյանը` ծնված 29.10.2004թ.), Դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, կալանքը որպես պատիժ նրա նկատմամբ նշանակվել չի կարող։ Հետևաբար, իր կատարած հանցագործության համար ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանն ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով ու նա պետք է կրի նշանակված պատիժն, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Քննության առնելով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Դատարանը վերջիններիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս պահպանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և նշանակել է համաչափ պատիժ, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումը անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշանակված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում: Դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել:
Նշված հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալներ Արթուր Մանուկյանի և Աշոտ Պետրոսյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել վերաքննիչ բողոքներում մատնանշված բոլոր հանգամանքները, նրանց կողմից կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալները նախկինում դատված չեն եղել, բնութագրվում են դրական, յուրաքանչյուրը խնամքին ունի երկու անչափահաս զավակ, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնվել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորների խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան մեկական երեխայի առկայությունը և պատասխանատվություն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելով` Դատարանն իրավացիորեն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունն, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանությունները` ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, հիմնավորված և պատճառաբանված չեն և հաշվի առնելով վերջիններիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձանց:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառման հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով բացակայում են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, առողջության և այլ հանգամանքների հետ կապված այնպիսի բացառիկ հանգամանքներ, որոնք էականորեն կնվազեցնեն ամբաստանյալի կողմից կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ նշանակելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գալիս է համոզման, որ Դատարանի 02.08.2013թ. դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է գործի արդյունքի վրա, խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի` որպես արդարադատության ակտի իմաստը, խախտել է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը բեկանելու և վերաքննիչ բողոքները բավարարելու օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի:
Ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանը հրաժարվեց իր նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ. ընդունած <<Համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 5-րդ կետի 2-րդ ենթակետի կիրառումից:
Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ. ընդունած <<Համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն, պատժից ենթակա են ազատման այն անձինք, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի, որոնց նկատմամբ նշանակվել է առավելագույնը 3 տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ:
Վերոհիշյալ ակտով նախատեսված համաներման կիրառման սահմանափակումներն ամբաստանյալ Արթուր Մանուկյանի վրա չեն տարածվում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394, 402 հոդվածներով`ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.08.2013թ. դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Անդրանիկի Պետրոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով և Արթուր Ահարոնի Մանուկյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասով:
Արթուր Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ <<Համաներում հայտարարելու մասին>> 03.10.2013թ. ԱԺ Որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և նրան ազատել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.08.2013թ. դատավճռով նշանակված պատժից:
Արթուր Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ <<ստորագրություն չհեռանալու մասին>> թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ