ԵԿԴ/0103/01/13





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«17» սեպտեմբերի 2013թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ` Դատարան)


Նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղարներ

մեղադրող
տուժող

Մ.Պապոյան
Կ.Կարապետյան
Էդ.Մկրտչյան
Ա.Գևորգյան
Հ.Չիչյան
դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի` ծնված 1990 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում դատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Շարուրի փողոցի 13-րդ շենքի 26-րդ բնակարանում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, արգելանքի տակ է 2013 թվականի մայիսի 18-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2013 թվականի ապրիլի 3-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ասատրյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13138713 քրեական գործը:
2013 թվականի մայիսի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ասատրյանի որոշմամբ թիվ 13138713 քրեական գործով Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2013 թվականի մայիսի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ասատրյանի որոշմամբ թիվ 13138713 քրեական գործով Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2013 թվականի հունիսի 14-ին Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի վերաբերյալ թիվ 13138713 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0103/01/13 համարը:
Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա, 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 89 հասցեի մոտ բացահայտ հափշտակել է Հայկան Անդրանիկի Չիչյանին պատկանող զգալի չափի` 100.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսը:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ Տիգրան Պետրոսյանը դատական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Տիգրան Պետրոսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբ ինքը գտնվել է «Հրազդան» ՔԿ հիմնարկում հեռախոսով ծանոթացել է Հայկան Չիչյանի հետ: Իրենք հաճախ հեռախոսազրույցներ են ունեցել և իրենց մեջ զգացմունք է առաջացել: Պատժից ազատվելուց հետո ինքն ու Հայկանը սկսել են ընկերություն անել, հաճախ զրուցել են հեռախոսով և հանդիպել են տարբեր վայրերում: Հայկանն օգտագործել է «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոս: Որոշ ժամանակ անց ինքը և Հայկանը վիճել են, իսկ 2013 թվականի փետրվարին Հայկանն իրեն ասել է, որ չի ցանկանում իր հետ շփվել: Ինքը նրան սիրել է և անընդհատ փորձել վերականգնել իրենց հարաբերությունները: 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում, ինքը զանգահարել է Հայկանին և նրա հետ պայմանավորվել հանդիպել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 89-րդ հասցեում գտնվող «Դեբենհամս» խանութի մոտ: Այդ հանդիպմանը Հայկանը եղել է իրեն անծանոթ մի աղջկա հետ, սակայն երբ ինքն ու Հայկանն առանձնացել են, այդ աղջիկը գնացել է խանութ: Հայկանի հետ զրուցելու ժամանակ ինքը վերցրել է նրա «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսը, որպեսզի զանգահարի: Զրույցի ընթացքում իր և Հայկանի միջև վեճ է առաջացել, որից ինքը բարկացել է և Հայկանին ասել է, որ ետ չի տա նրա հեռախոսը մինչև նա «չբարիշի» իր հետ: Հայկանը սկսել է բղավել: Այդ ժամանակ ինքը նկատել է, որ Հայկանի բղավոցի պատճառով իրենց ուղղությամբ են գալիս այդտեղ շրջող ոստիկանները: Այդ ժամանակ ինքը Հայկանին ասել է, որ նրա հեռախոսն ինքը կվերադարձնի, իսկ եթե նա ոստիկանությանը հայտնի այդ դեպքի մասին, ապա ինքը նրան երբեք չի ների: Տեսնելով, որ ոստիկանության աշխատակիցները մոտենում են, հեռախոսը ձեռքին վախից փախուստի է դիմել: Վազելով անցել է մոտ 50մ, կանգ առել, հեռախոսի միջից հանել քարտը և կոտրել այն: Դրանից հետո հարևանությամբ գտնվող շենքի պատին շպրտել է հեռախոսն ու այդ կերպ կոտրել նաև հեռախոսը: Հեռախոսը և քարտը կոտրել է զայրույթից, քանի որ Հայկանը չի ցանկացել ընկերություն անել իր հետ: Դրանից հետո ինքը Հայկանին չի տեսել, սակայն հեռախոսազրույց է ունեցել նրա հետ և պատրաստվել նրան վերադարձնել իր կողմից վերցրած և կոտրած հեռախոսի արժեքը: Ինքը դիտավորություն չի ունեցել հափշտակել Հայկանի հեռախոսը:
Տուժող Հայկան Չիչյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 11:00-ի սահմաններում, իր նախկին ընկեր Տիգրան Պետրոսյանը զանգահարել է իրեն և առաջարկել հանդիպել: Նույն օրը` ժամը 12:00-ի սահմաններում, ինքն ու իր ընկերուհի Արմինե Բիլբուլյանը Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում հանդիպել են Տիգրանին: Այդ ժամանակ Տիգրանն իրեն առաջարկել է առանձին զրուցել, ինչի պատճառով Արմինեն գնացել է խանութ, իսկ ինքն ու Տիգրանը շարունակել են զրուցել: Այդ ժամանակ Տիգրանը վերցրել է իր «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսը, որպեսզի զանգահարի ընկերոջը, որից հետո նա ասել է, որ հեռախոսը չի վերադարձնելու: Ինքը նրանից պահանջել է ետ վերադարձնել իր հեռախոսը, սակայն նա ասել է, որ չի վերադարձնելու և եթե ինքը այդ մասին որևէ մեկին հայտնի, ապա իր համար վատ կլինի: Դրանից հետո Տիգրանը փախել է: Տիգրանը ստում է, որ հեռախոսը վերցնելուց հետո նա այն կոտրել է: Ինքը եղել է շատ հուզված, որի պատճառով իրեն մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները, հարցրել, թե ինչ է պատահել, և լսելով կատարվածի մասին, իրեն ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Իր հեռախոսն ինքը գնել էր դեպքից մոտ մեկ ամիս առաջ` 100.000 ՀՀ դրամով: Ինքը Տիգրանից որևէ պահանջ չունի, քանի որ դրանից հետո նրա քույրն իրեն վերադարձրել է իր պահանջած 80.000 ՀՀ դրամը:
Վկա Արմինե Բիլբուլյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Հայկան Չիչյանն իր ընկերուհին է: 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, ինքն ու Հայկանը «Դեբենհամս» խանութի մոտ հանդիպել են Տիգրան Պետրոսյանին: Այդ ժամանակ Տիգրանն ու Հայկանը ցանկացել են առանձին զրուցել, ինչի պատճառով ինքը մտել է խանութ: Մոտ 15 րոպե հետո Հայկանը մեկ այլ հեռախոսով զանգահարել է իրեն և ասել, որ Տիգրանը հափշտակել է նրա հեռախոսը: Այնուհետև Հայկանն իրեն պատմել է, որ Տիգրանը նրանից վերցրել է հեռախոսը, որպեսզի զանգահարի, սակայն նա վերցնելով այն, փախել է:
Վկա Սյուզաննա Պետրոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Տիգրան Պետրոսյանն իր եղբայրն է: Դեպքից հետո Հայկանը նամակ է գրել իրեն և ասել, որ Տիգրանը վերցրել է նրա հեռախոսը ու խնդրել վերադարձնել այն: Ինքն այդ մասին ասել է Տիգրանին, ով ասել է, որ նա Հայկանի հեռախոսը չի վերցրել: Ամբաստանյալի հարցին վկան պատասխանեց նաև, որ Տիգրանն ասել է, որ բարկացած է եղել, որի պատճառով Հայկանի հեռախոսը կոտրել է:
Վկա Պարույր Մարգարյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության գլխավոր վարչության Կենտրոնականի բաժնում` որպես ոստիկան: Դեպքի օրը` ժամը 12:00-ի սահմաններում, ինքն ու Արայիկ Խաչատրյանը ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի շրջակայքում: Այդ ժամանակ իրենք նկատել են սույն քրեական գործով տուժողին, ով լացելիս է եղել: Իրենք մոտեցել են նրան և հարցրել, թե ինչ է պատահել, իսկ նա պատասխանել է, որ նրա հեռախոսը գողացել են:
Վկա Արայիկ Խաչատրյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության գլխավոր վարչության Կենտրոնականի բաժնում` որպես ոստիկան: 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, երբ ինքն ու իր գործընկեր Պարույր Մարգարյանը ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում, նկատել են, որ հավաքված մարդկանց: Ինքը և Պարույրը մոտեցել են այդ հավաքված մարդկանց և տեղեկացել, որ Հայկան Չիչյանի նախկին ընկերը` Տիգրան Պետրոսյանը հափշտակել է նրա բջջային հեռախոսը և փախել:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013 թվականի ապրիլի 5-ի արձանագրության համաձայն` Հայկան Չիչյանը ուսումնասիրել է լուսանկարները և հայտնել, որ իրեն լուսանկարով ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է թիվ 1-ին լուսանկարում պատկերված անձին և հայտնել, որ նա Տիգրան Պետրոսյանն է, ով 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 89-րդ հասցեի մոտ հափշտակել է իր բջջային հեռախոսը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 6-ի թիվ ԵԿԴ/0222/01/11 դատավճռով Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2011 թվականի հուլիսի 18-ից:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով: 2013 թվականի հունվարի 18-ին Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանը ազատվել է պատժը կրելուց:
2008 թվականի նոյեմբերի 5-ի առողջական վիճակի հետազոտման թիվ 2/225-6690 ակտի պատճենի համաձայն` Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի մոտ ախտորոշվել է թույլ արտահայտված վեգետո-անոթադիստոնիա:
2008 թվականի նոյեմբերի 13-ի առողջական վիճակի հետազոտման թիվ 1062 ակտի պատճենի համաձայն` Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի մոտ ախտորոշվել է անձի շեշտվածություն ինքնավնասումներով:
2009 թվականի հոկտեմբերի 13-ի առողջական վիճակի հետազոտման թիվ 3509 ակտի պատճենի համաձայն` Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի մոտ ախտորոշվել է անիզոմետրոպիա, աջ բարձր աստիճանի բարդացած կարճատեսություն, բարդ միոպիկ աստիզմզտիզմ, ձախ հիպերմետրոպիա ցածր աստիճանի, բարդ հիպերմետրոպիկ աստիզմատիզմ:
Որպես խափանման միջոց կալանավորման հարցը վերստին քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի մայիսի 18-ի որոշման համաձայն` Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի մայիսի 18-ից:
Դատարանը գտնում է, որ մտացածին են և գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հերքվում են ամբաստանյալ Տիգրան Պետրոսյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը Հայկան Չիչյանի հեռախոսը հափշտակելու մտադրություն չի ունեցել, այլ վերցրել է նրա հեռախոսը, որպեսզի նա շարունակի իր հետ ընկերություն անել: Իսկ ինչ վերաբերում է վկա Սյուզաննա Պետրոսյանի ցուցմունքին, ապա Դատարանը գտնում է, որ այն չպետք է դնել սույն դատավճռի հիմքում, քանի որ նա մեղադրողի հարցին պատասխանել այլ կերպ, իսկ ամբաստանյալի հարցին մեկ այլ կերպ, ինչը վկայում է այն մասին, որ նա շահագրգռված է քրեական գործի լուծման` ամբաստանյալի (հարազատ եղբոր) համար բարենպաստ ելքով:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերոգրյալ ապացույցները վերլուծելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ 2013 թվականի մարտի 29-ին` ժամը 12:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 89-րդ հասցեի մոտ Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանը բացահայտ, ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով և առանց վերադարձնելու մտադրության, տիրացել է Հայկան Անդրանիկի Չիչյանի «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսին` պատճառելով գույքային վնաս, այսինքն` կատարել է ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն` կողոպուտ:
Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ հափշտակության չափին, ինչը որոշվում է հափշտակված գույքի արժեքով` հափշտակության պահին շուկայական միջին գնով:
Ըստ տուժող Հայկան Չիչյանի «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսը նա գնել է դեպքից մոտ մեկ ամիս առաջ 100.000 ՀՀ դրամով:
Դատարանը, գնահատելով տուժողի վերը նշված ցուցմունքը, գտնում է, որ դրանով հստակ պատասխան չի տրվել այն հարցին, թե հափշտակության պահին, որքան է կազմել տուժող Հայկան Չիչյանի «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը, քանի որ ցանկացած բջջային հեռախոսի արժեք մեկ ամիս օգտագործելուց հետո նվազում է:
Նման պարագայում` Դատարանը չի կարող գալ եզրահանգման, որ ամբաստանյալի կողմից հափշտակված «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը հենց 100.000 ՀՀ դրամ է:
Ապացուցված է Տիգրան Պետրոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ:
Դատարանն արձանագրում է, որ Տիգրան Պետրոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ սույն քրեական գործում առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ Տիգրան Պետրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են տուժողին պատճառված վնասը փոխհատուցելը և վատառողջ չլինելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Տիգրան Պետրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքները կատարելու ռեցիդիվը, քանի որ նա 2011 թվականի դեկտեմբերի 6-ին դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դիտավորյալ հանցագործություններ կատարելու համար, որի դատվածությունը մարված չէ:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Տիգրան Պետրոսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Տիգրան Պետրոսյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Տիգրան Պետրոսյանի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց: Տիգրան Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2013 թվականի մայիսի 18-ից, քանի որ նա այդ օրվանից գտնվում է արգելանքի տակ:
Դատարանը գտնում է, որ Տիգրան Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալ Տիգրան Պետրոսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Հայկան Չիչյանին պատճառված վնասը վերականգնված է: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 3-5-րդ կետով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարանին չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013 թվականի մայիսի 18-ից:
Տիգրան Սարոյի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ