Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0082/01/13
Վիճակագրական տողի համար :
6.1
Պատասխանող
Անուշավան Նաղդալյան
Անուշավան Նաղդալյան Գրիգորի
Անուշավան Նաղդալյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Աիդա Հովհաննիսյան
Մասիս Ռեհանյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մնացական Մարտիրոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Ելիզավետա Դանիելյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Աիդա Հովհաննիսյան
Մասիս Ռեհանյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մնացական Մարտիրոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Ելիզավետա Դանիելյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2013-08-29 | 15:00 | 4 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-06-21 | 12:00 | 4 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-06-13 | 12:00 | 4 | Կայացել է |
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
29.08.2012թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0082/01/13
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՆԱՂԴԱԼՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Մելս Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում գնացել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող <<Աստղանիկ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ, որտեղ ամիսներ առաջ Ռոբերտ Հարությունյանի հետ հերթափոխով աշխատել է որպես գիշերային վաճառող։ Անուշավան Նաղդալյանը մտնելով կրպակ` ձեռքին եղած, որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ Ռոբերտ Հարությունյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս վրա և ատրճանակի նմանվող իրն ուղղելով Ռոբերտ Հարությունյանի վրա` հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա, զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել է փախուստի։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճռով Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտել` ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ-ի փետրվարի 28-ից:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները
Ամբաստանյալի պաշտպան Մ. Մանուկյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.06.2013թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով քրեական գործի վարույթը կարճել Ա.Նաղդալյանի գործողություններում հանցագործության դեպքի բացակայության և արարքի մեջ հանցակազմ չլինելու հիմքով կամ ամբողջությամբ բեկանել և գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մ. Մանուկյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<…Տուժող ճանաչված Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ավազակային հարձակումը ռեալ և իրատեսական չէ, ավելի պարզ ներկայացնելու դեպքում ունենք այն ստեղծված իրողությունը, որ վերջինիս կյանքի կամ առողջության նկատմամբ հարձակում կատարած անձի կողմից այդպես էլ չի իրականացվել և ոչ մի կարգի բռնություն և կամ դրան միտված իրական վտանգի սպառնալիք: Ասվածը հիմնավորվում է ինչպես քրեական գործի ողջ նյութերով, այնպես էլ դատարանում տուժողի և հարցաքննված վկաների տված ցուցմունքներով:
Այս դեպքում հարց է ծագում, ինչու քրեական վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմինը, իսկ հետագայում արդեն դատարանն անհրաժեշտաբար չեն որակել տուժող Ռ. Հարությունյանի նկատմամբ դրսևորած գործողությունների իրավաբանական որակումը: Չկատարելով սակայն Օրենքի պահանջը, այն իր հերթին հանգեցրել է դատական սխալի` այստեղից բխող հետևանքներով:
…Ներկայացվող վերաքննիչ բողոքով պաշտպանական կողմը ներկայացնում է Անուշավան Նաղդալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ ենթակետի հատկանիշներով մեղսագրված արարքի հիմնավորված չլինելու, Ա. Նաղդալյանի գործողություններում ավազակային հարձակման հանցակազմի` հանցագործության դեպքի բացակայության վերաբերյալ:
Ինչպես նախաքննության մարմնի, այնպես էլ դատարանի կողմից կատարվել է արարքի իրավաբանական սխալ որակում, այստեղից բխող իրավական հետևանքներով։
…Դատարանի վարույթում քննության առնվող սույն քրեական գործով նախաքննական մարմնի կողմից ձեռք բերված ապացույցները ամենևին էլ հիմնավոր ու համոզիչ չեն: Նշված քրեական գործով չունենք տուժողի կարգավիճակ, որը կարող է դասվել իբրև ավազակային հարձակման հետևանքով տուժված սուբյեկտի, կամ որ նույնն է մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում սույն քրեական գործի իրական և փաստական հանգամանքներին, կամ արարքի իրավաբանական որակումը չի համապատասխանում արարքի նկարագրությանը կամ չի բխում գործում առկա ապացույցների իրական և փաստական կազմից:
Նման իրավիճակում պաշտպանական կողմը լիարժեք համոզված է ու վստահաբար գտնում է, որ անհամեմատ շահեկան կլիներ, եթե դատարանը գործը դատական քննության նախապատրաստելիս ղեկավարվեր ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 292–րդ հոդ. 4-րդ կետով, 296–րդ հոդվածի պահանջներով գործը մեղադրողին վերադարձնելու համար, իսկ դրա շարժառիթները ավելի քան իրատեսական էին, քանի որ ակնհայտորեն առկա է արարքի իրավաբանական որակման անհրաժեշտությունը։ Մեղադրյալ Անուշավան Նաղդալյանին ՀՀ Քր. օր-ի 175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ ենթակետով մեղսագրված արարքի հանցակազմը ճիշտ չէ, բացարձակ առումով սխալ է տրվել արարքի իրավաբանական որակումը:
Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը իր ցուցմունքներում նշել է, որ ինքը իր վրա հարձակվողի ձեռքին զենք չի տեսել, դա է փաստում այն հանգամանքը, որ վերջինս չի կարողացել նկարագրել այդ զենքի տեսակը, չափը, այլ տարբերող հատկանիշներ, սակայն զարմանալիորեն նկատել է զենքի փողը, կամ երկաթյա անցքը կարծեցյալ տուժող Ռ. Հարությունյանի ցուցմունքների համադրումից ելնելով միանշանակ եզրակացվամ է, որ իրականում զենք, կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկա չի էլ եղել, և որ մնում է ընդամենը գուշակել, թե ի վերջո ինչ է տեսել նա 27.02.2013թ. այդ օրը՝ ժամը 22.30-ին կամ 22.38-ին:
Տեղին է նշել, որ ավազակային հարձակումը և դրանից բխող ծանր հետևանքները բավականին բարդ ու իր բնույթով ծանրագույն հանցակազմ է, ասել է թե <<Ավազակային հարձակում>> հանցակազմը պետք է չինի իրական ու առարկայական։ Պատշաճ է միաժամանակ նշել, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում չկան չեն եղել ու այսպիսով բացակայում են հանցագործության գործիքները, այսպես կոչված հնարովի զենքն ու շարֆը, հափշտակված հարյուր հազար ՀՀ դրամը: Պաշտպանական կողմը ասվածը հիմնավորում է հետևյալ իրավական և ապացույցների փաստական կազմի հիմնավորմամբ.
ԹԻՎ 13122413 քրեական գործով տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից ոստիկանության բաժնում տրված 27.02.2013թ. հայտարարությունում, այնպես էլ հետո արդեն որպես տուժողի տված հիմնական և վերջինիս լրացուցիչ ցուցմունքներում հայտնել է, որ Անուշավան Նաղդալյանը մուտք է գործել <<Աստղանիկ>> կրպակ իր ուղղությամբ ատրճանակ է պահել ու առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումարը և միանգամից դուրս գալով կրպակից հեռացել է: Տուժողը միաժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ ամենը տևել է վայրկյաններ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին միաժամանակ հայտնում եմ, որ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի բառացիորեն նմանատիպ ցուցմունքները ինչպես նախաքննական մարմնին, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանին հայտնել են սույն քրեական գործով հարցաքննված ու գործով անցնող բոլոր վկաները:
Ասվածից հետեում է, որ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի վրա <<Աստղանիկ>> կրպակում իր գտնվելու ժամանակ 2013թ. փետրվարի 27-ին իր նշմամբ ժամը 22.30 սահմաններում ավազակային հարձակում չի կատարվել, այն պարզ պատճառաբանությամբ, որ կրպակ մուտք գործած անձի կողմից տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդ. դիսպոզիցիայով որոշված ընթացակարգով հարձակում չի եղել, ինչպես և նրա կյանքի կամ աողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք իրականում չի եղել: Ասվածից հետևում է, որ Անուշավան Նաղդալյանի գործողություններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի հանցակազմը, կամ այդ հիմքով հանցագործության դեպքը հիմնավորված ու ապացուցված չէ, այստեղից բխող իրավական հետևանքներով։
…Վերլուծելով բջջային կապի սույն տվյալները, պաշտպանական կողմը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին առանձնակի խնդրում է առավել ուշադրություն դարձվի հետևյալ հանգամանքի վրա. այդ ինչպես է հնարավոր, երբ 22.30 րոպեի սահմաններում, և քանի որ տուժող Ռ. Հարությունյանը այդպես էլ բացարձակ ճշտությամբ չի նշել իր վրա կատարված հարձակման ժամանակը, դա կարող է լինել նաև ժամը 22.36 կամ 22.38 ու հանկարծ կարծեցյալ տուժող Ռ. Հարությունյանի նկատմամբ 22.38-ին հարձակումը կատարելուց հետո ռեակտիվային արագությամբ Ա. Նաղդալյանը պիտի հայտնվեր Օպերայի շենքի մոտ:
Նման իրավիճակում մենք գործ ունենք Անուշավան Նաղդալյանի օգտին առաջացած այլուրեքության հետ, որը բացարձակ առումով կատարված արարքի մեջ անձի մասնակցությունը բացառող հանգամանք է, որը ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քրեական գործով առկա մյուս ապացույցների փաստական կազմի հետ այդպես էլ չի ուսումնասիրվել ու իրավական գնահատականի չի արժանացրել>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպան Մ.Մանուկյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը պնդեց, ամբաստանյալ Ա.Նաղդալյանը հայտնելով, որ ինքը կատարվածի հետ որևէ առնչություն չունի, միացավ ներկայացված բողոքին, մեղադրող Ս.Հարությունյանը բողոքի դեմ առարկեց` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի ու ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Անուշավան Նաղդալյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ չի գնացել, կրպակի աշխատակցի վրա զենք չի պահել և կրպակից գումար չի գողացել։ Այդ օրը, ժամը 23-ի սահմաններում, միայնակ զբոսնել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայում, երբ իրեն է զանգահարել նշված կրպակի փոխտնօրեն Հովոն և հարցրել, թե կրպակից գումար հափշտակել է, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ գումար չի հափշտակել։ Դրանից հետո Հովոն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել։ Ինքը գնացել է կրպակի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հովոյին և նստել նրա ավտոմեքենան։ Նա իրեն մի քանի անգամ հարցրել է, թե գումարն ինքն է վերցրել, թե ոչ, որին պատասխանել է, որ ինքը որևէ գումար չի վերցրել։ Այնուհետև իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Թե ինչու է տուժող Ռ.Հարությունյանն իր դեմ սուտ ցուցմունքներ տալիս, չի կարող բացատրել, քանի որ նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ։
Ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ վերաքննիչ բողոքում պաշտպանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները կատարված ավազակային հարձակմանը Անուշավան Նիկողոսյանի մասնակից չլինելու վերաբերյալ, նպատակ են հետապնդում նրան զերծ պահել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և նրան մեղսագրված արարքը հիմնավորվում է գործի փաստական տվյալների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի ցուցմունքներ է տվել և Անուշավան Նաղդալյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ պնդել, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակում որպես գիշերային վաճառող, որտեղ նախկինում աշխատել է նաև Անուշավան Նաղդալյանը։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է կրպակում, երբ ներս է մտել Անուշավանը և իր վրա ուղղել ատրճանակ։ Անուշավանի դեմքը ծածկված է եղել շարֆով, սակայն աչքերից, հայացքից. շարժուձևից, մարմնի կառուցվածքից կարողացել է ճանաչել նրան։ Ինքն հանկարծակի է եկել, վախեցել է և նրան ասել. «լավ չե՞ս արա, ինչ ես անում»։ Անուշավանն առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին` այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և միանգամից դուրս գալով կրպակից` հեռացել է։ Նրա հետևից դուրս է եկել և տեսել, թե ինչպես է Անուշավանը վազում դեպի Սախարովի հրապարակի կողմը։ Մի քանի րոպե վախի ազդեցության տակ չի կողմնորոշվել ինչ անել։ Այնուհետև զանգահարել է կրպակի մենեջեր Հովհաննեսին և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կգա։ Այդ պահին տեսել է խաչմերուկում կանգնած, ոստիկանության համազգեստով երկու անձի, որոնց հետ կանգնած է եղել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ։ Մոտեցել է նրանց և պատմել կատարվածի մասին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Հովհաննեսը և զանգահարել Անուշավանին, որպեսզի կանչի իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում եկել է Անուշավանը, ավտոմեքենայի մեջ զրուցել Հովհաննեսի հետ, որից հետո ոստիկանները նրան տարել են ոստիկանություն։
Անուշավանի ձեռքին եղած ատրճանակի միայն փողի դիմային երկաթյա կլոր հատվածն է տեսել, սակայն համոզված է, որ այն եղել է իսկական։ Ատրճանակի փողն ուղղված է եղել իր դեմքին, տեսել է անցքը, տեսել է, որ այն երկաթյա է։
Բացի նախկին աշխատողներից, որևէ այլ անձ չէր կարող իմանալ, թե որտեղ է պահվում կրպակի գումարը և որ ժամին է տնօրինությունն այն վերցնում։
Անուշավանի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ, միմյանց նկատմամբ թշնամություն չեն ունեցել, նրան չի զրպարտում, այլ ասում է միայն ճշմարտությունը:
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Ալիկ Ազատյանի ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում իրենց դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանի և գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանի հետ կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում, երբ մոտեցել է մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Իրենց մոտեցած քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է այդ տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես իր աշխատողը հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով կապնվել է Անուշավանի հետ և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է դեպքի վայր, իսկ իրենք ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել են դեպքի վայր և Անուշավանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Իրենց օգնության դիմած տղային նրանք հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ վերջինս հանդիսանում է Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանը, իսկ բերման ենթակվածը` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը։
Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել նաև վկաներ, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանը և նույն գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանը:
Վկա Հովհաննես Հունանյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության արագ սննդի կրպակը պատկանում է իր հոր ընկեր Հակոբ Բեգջանյանին։ Քանի որ վերջինս զբաղված է այլ գործերով, իրեն խնդրել է զբաղվել այդ սննդի կետի աշխատանքներով։ Այդ պատճառով երբեմն այցելել է նշված կրպակ, որտեղից էլ ճանաչում է Անուշավան Նաղդալյանին և Ռոբերտ Հարությունյանին` որպես գիշերային վաճառողների։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 23-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռոբերտը և ասել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, զենքանման ինչ-որ առարկա պահելով իր վրա` դրամարկղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Կատարվածի մասին անմիջապես տեղեկացրել է տնօրեն Հակոբին։ Քանի որ վերջինիս ծննդյան օրն է եղել` նա խնդրել է գնալ և պարզել, թե ինչ է պատահել։ Դրանից հետո գնացել է կրպակ, որի դիմաց տեսել է Ռոբերտին և 2-ից 3 ոստիկանների։ Ռոբերտը կրկին պատմել է կատարվածի մասին։ Իր 094-79-51-40 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անուշավանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարին և կանչել իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է իրենց մոտ։ Ինքն Անուշավանին հարցրել է, թե ինչ է արել գումարները և ինչու է նման արարք կատարել։ Անուշավանը հերքել է` ասելով, որ նման արարք չի կատարել։ Դրանից հետո իրենց հետ կանգնած ոստիկանները զանգահարել են ոստիկանություն և լրացուցիչ ուժեր կանչելով` Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ իրեն և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Հակոբ Բեգջանյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը 2013թ-ի հունվարի 7-ից Երևան քաղաքի Նալբանդյան և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում իրականացնում է արագ սննդի սպասարկում։ Որպես գիշերային պահակ-վաճառող աշխատանքի է ընդունել Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ Անուշավան Նաղդալյանին` փորձաշրջանի կարգով որպես նրան փոխարինող։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին իր ծննդյան տարեդարձն է եղել և գտնվել է տանը, երբ ժամը 22-ի սահմաններում զանգահարել է Ռոբերտը և հայտնել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, վերցրել է կրպակում առկա գումարը և հեռացել։ Ինքը զանգահարել է Հովհաննեսին, խնդրել գնալ կրպակ և տեղում պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Որոշ ժամանակ անց Հովհաննեսը զանգահարել և հայտնել է, որ Ռոբերտի հետ գտնվում է կրպակում և վերջինս ասում է, որ Անուշավանը եկել է կրպակ` շարֆով բերանը փակած վիճակում, նրա վրա ինչ-որ առարկա է պահել, որից վախեցել է, իսկ Անուշավանը գումարը վերցրել է և դիմել փախուստի։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանին, կանչել կրպակ և պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Դրանից հետո Հովհաննեսը դարձյալ զանգահարել և հայտնել է, որ Անուշավանը եկել է, սակայն պնդում է, որ ինքը նման արարք չի կատարել։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանի ծնողներին և հայտնել կատարվածի մասին։ Քիչ անց Հովհաննեսը կրկին զանգահարել և ասել է, որ Անուշավանի ծնողները տեղյակ չեն կատարվածի մասին, ոստիկանները եկել և Անուշավանին տարել են ոստիկանություն։
Վկա Լիդա Ղազարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վաճառողուհի։ Ճանաչում է նույն ընկերության գիշերային պահակ-վաճառող Ռոբերտ Հարությունյանին, ինչպես նաև նրան փոխարինող Անուշավան Նաղդալյանին։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 21-ի սահմաններում աշխատանքն ավարտվել է։ Ամբողջ օրվա առևտրից գոյացած 100.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը հանձնել է Ռոբերտին և գնացել է տուն։ Հաջորդ օրը, նրան փոխարինելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Անուշավանը, որին որոշ ժամանակ առաջ տնօրինությունն ազատել էր աշխատանքից, ատրճանակով մտել է կրպակ և զենքը պահելով Ռոբերտի վրա` դրամարկղից հափշտակել է Ռոբերտին հանձնած գումարը։
Համաձայն դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ-ի ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացության` «Անուշավան Նաղդալյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Անուշավան Նաղդալյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին»։
Համաձայն անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ-ի փետրվարի 28-ի արձանագրության` տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը ճանաչել է Անուշավան Նաղդալյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում մտել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ և իր վրա պահել է ատրճանակ, որից ինքը վախեցել է և տեղից չի շարժվել։ Այնուհետև Անուշավան Նաղդալյանը բացել է դարակը, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Ռ. Հարությունյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինիս ճանաչել է հասակից, տարիքից, աչքերի, քթի, մազերի ձևից և ընդհանուր տեսքից։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Անուշավան Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանն իրեն վերագրվող արարքը կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում։
Պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
-Ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը ճիշտ քրեաիրավական գնահատական են տվել Անուշավան Նաղդալյանի արարքին` գործի փաստական հանգամանքներով ապացուցված համարելով, որ նա որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է ավազակային հարձակում, այսինքն` հանցանք, որ նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: Ավազակության հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ սպառնալիքը իրական լինի, այսինքն` տուժողը պետք է գիտակցի, որ եթե չկատարի հանցավորի պահանջը, ապառնալիքն անմիջապես կիրագործվի և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի:
-Սույն գործի քննության ամբողջ ընթացքում տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը հստակորեն պնդել է, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողը եղել է Անուշավան Նաղդալյանը, որն ատրճանակի փողն իր վրա պահելով` առանց ձայն հանելու մոտեցել է վաճառակետի դրամարկղին, այնտեղից վերցրել 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։
Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր վկայել տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից տված ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա և դրանք հաստատվում են նաև գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով` վկաներ Ալիկ Ազատյանի, Գեղամ Խաչատրյանի Գևորգ Զաքարյանի, Հովհաննես Հունանյանի, Լիդա Ղազարյանի, Հակոբ Բեգջանյանի ցուցմունքներով, անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են ամբաստանյալ Նաղդալյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
-Մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով ոչ թե հերքվում, այլ հաստատվում է, որ Անուշավան Նաղդալյանը ավազակային հարձակում կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում:
-Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398 հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական oրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Անուշավան Նաղդալյանի վերաբերյալ գործը քննելիս և լուծելիս թույլ չի տվել ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության որևէ խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ դատավճիռը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան` այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու համար, ուստի այդ մասով նույնպես ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման:
Այսպիսով, դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին, Անուշավան Նաղդալյանը որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ ավազակային հարձակում է գործել Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմանբ և հափշտակել զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումար, այսինքն` նրա հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով ճիշտ է որակված, իսկ ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատճառաբանությունները հերքված են գործի փաստական տվյալների վերոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
29.08.2012թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0082/01/13
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՆԱՂԴԱԼՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Մելս Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում գնացել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող <<Աստղանիկ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ, որտեղ ամիսներ առաջ Ռոբերտ Հարությունյանի հետ հերթափոխով աշխատել է որպես գիշերային վաճառող։ Անուշավան Նաղդալյանը մտնելով կրպակ` ձեռքին եղած, որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ Ռոբերտ Հարությունյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս վրա և ատրճանակի նմանվող իրն ուղղելով Ռոբերտ Հարությունյանի վրա` հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա, զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել է փախուստի։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճռով Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտել` ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ-ի փետրվարի 28-ից:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները
Ամբաստանյալի պաշտպան Մ. Մանուկյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.06.2013թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով քրեական գործի վարույթը կարճել Ա.Նաղդալյանի գործողություններում հանցագործության դեպքի բացակայության և արարքի մեջ հանցակազմ չլինելու հիմքով կամ ամբողջությամբ բեկանել և գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մ. Մանուկյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<…Տուժող ճանաչված Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ավազակային հարձակումը ռեալ և իրատեսական չէ, ավելի պարզ ներկայացնելու դեպքում ունենք այն ստեղծված իրողությունը, որ վերջինիս կյանքի կամ առողջության նկատմամբ հարձակում կատարած անձի կողմից այդպես էլ չի իրականացվել և ոչ մի կարգի բռնություն և կամ դրան միտված իրական վտանգի սպառնալիք: Ասվածը հիմնավորվում է ինչպես քրեական գործի ողջ նյութերով, այնպես էլ դատարանում տուժողի և հարցաքննված վկաների տված ցուցմունքներով:
Այս դեպքում հարց է ծագում, ինչու քրեական վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմինը, իսկ հետագայում արդեն դատարանն անհրաժեշտաբար չեն որակել տուժող Ռ. Հարությունյանի նկատմամբ դրսևորած գործողությունների իրավաբանական որակումը: Չկատարելով սակայն Օրենքի պահանջը, այն իր հերթին հանգեցրել է դատական սխալի` այստեղից բխող հետևանքներով:
…Ներկայացվող վերաքննիչ բողոքով պաշտպանական կողմը ներկայացնում է Անուշավան Նաղդալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ ենթակետի հատկանիշներով մեղսագրված արարքի հիմնավորված չլինելու, Ա. Նաղդալյանի գործողություններում ավազակային հարձակման հանցակազմի` հանցագործության դեպքի բացակայության վերաբերյալ:
Ինչպես նախաքննության մարմնի, այնպես էլ դատարանի կողմից կատարվել է արարքի իրավաբանական սխալ որակում, այստեղից բխող իրավական հետևանքներով։
…Դատարանի վարույթում քննության առնվող սույն քրեական գործով նախաքննական մարմնի կողմից ձեռք բերված ապացույցները ամենևին էլ հիմնավոր ու համոզիչ չեն: Նշված քրեական գործով չունենք տուժողի կարգավիճակ, որը կարող է դասվել իբրև ավազակային հարձակման հետևանքով տուժված սուբյեկտի, կամ որ նույնն է մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում սույն քրեական գործի իրական և փաստական հանգամանքներին, կամ արարքի իրավաբանական որակումը չի համապատասխանում արարքի նկարագրությանը կամ չի բխում գործում առկա ապացույցների իրական և փաստական կազմից:
Նման իրավիճակում պաշտպանական կողմը լիարժեք համոզված է ու վստահաբար գտնում է, որ անհամեմատ շահեկան կլիներ, եթե դատարանը գործը դատական քննության նախապատրաստելիս ղեկավարվեր ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 292–րդ հոդ. 4-րդ կետով, 296–րդ հոդվածի պահանջներով գործը մեղադրողին վերադարձնելու համար, իսկ դրա շարժառիթները ավելի քան իրատեսական էին, քանի որ ակնհայտորեն առկա է արարքի իրավաբանական որակման անհրաժեշտությունը։ Մեղադրյալ Անուշավան Նաղդալյանին ՀՀ Քր. օր-ի 175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ ենթակետով մեղսագրված արարքի հանցակազմը ճիշտ չէ, բացարձակ առումով սխալ է տրվել արարքի իրավաբանական որակումը:
Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը իր ցուցմունքներում նշել է, որ ինքը իր վրա հարձակվողի ձեռքին զենք չի տեսել, դա է փաստում այն հանգամանքը, որ վերջինս չի կարողացել նկարագրել այդ զենքի տեսակը, չափը, այլ տարբերող հատկանիշներ, սակայն զարմանալիորեն նկատել է զենքի փողը, կամ երկաթյա անցքը կարծեցյալ տուժող Ռ. Հարությունյանի ցուցմունքների համադրումից ելնելով միանշանակ եզրակացվամ է, որ իրականում զենք, կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկա չի էլ եղել, և որ մնում է ընդամենը գուշակել, թե ի վերջո ինչ է տեսել նա 27.02.2013թ. այդ օրը՝ ժամը 22.30-ին կամ 22.38-ին:
Տեղին է նշել, որ ավազակային հարձակումը և դրանից բխող ծանր հետևանքները բավականին բարդ ու իր բնույթով ծանրագույն հանցակազմ է, ասել է թե <<Ավազակային հարձակում>> հանցակազմը պետք է չինի իրական ու առարկայական։ Պատշաճ է միաժամանակ նշել, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում չկան չեն եղել ու այսպիսով բացակայում են հանցագործության գործիքները, այսպես կոչված հնարովի զենքն ու շարֆը, հափշտակված հարյուր հազար ՀՀ դրամը: Պաշտպանական կողմը ասվածը հիմնավորում է հետևյալ իրավական և ապացույցների փաստական կազմի հիմնավորմամբ.
ԹԻՎ 13122413 քրեական գործով տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից ոստիկանության բաժնում տրված 27.02.2013թ. հայտարարությունում, այնպես էլ հետո արդեն որպես տուժողի տված հիմնական և վերջինիս լրացուցիչ ցուցմունքներում հայտնել է, որ Անուշավան Նաղդալյանը մուտք է գործել <<Աստղանիկ>> կրպակ իր ուղղությամբ ատրճանակ է պահել ու առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումարը և միանգամից դուրս գալով կրպակից հեռացել է: Տուժողը միաժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ ամենը տևել է վայրկյաններ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին միաժամանակ հայտնում եմ, որ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի բառացիորեն նմանատիպ ցուցմունքները ինչպես նախաքննական մարմնին, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանին հայտնել են սույն քրեական գործով հարցաքննված ու գործով անցնող բոլոր վկաները:
Ասվածից հետեում է, որ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի վրա <<Աստղանիկ>> կրպակում իր գտնվելու ժամանակ 2013թ. փետրվարի 27-ին իր նշմամբ ժամը 22.30 սահմաններում ավազակային հարձակում չի կատարվել, այն պարզ պատճառաբանությամբ, որ կրպակ մուտք գործած անձի կողմից տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդ. դիսպոզիցիայով որոշված ընթացակարգով հարձակում չի եղել, ինչպես և նրա կյանքի կամ աողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք իրականում չի եղել: Ասվածից հետևում է, որ Անուշավան Նաղդալյանի գործողություններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի հանցակազմը, կամ այդ հիմքով հանցագործության դեպքը հիմնավորված ու ապացուցված չէ, այստեղից բխող իրավական հետևանքներով։
…Վերլուծելով բջջային կապի սույն տվյալները, պաշտպանական կողմը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին առանձնակի խնդրում է առավել ուշադրություն դարձվի հետևյալ հանգամանքի վրա. այդ ինչպես է հնարավոր, երբ 22.30 րոպեի սահմաններում, և քանի որ տուժող Ռ. Հարությունյանը այդպես էլ բացարձակ ճշտությամբ չի նշել իր վրա կատարված հարձակման ժամանակը, դա կարող է լինել նաև ժամը 22.36 կամ 22.38 ու հանկարծ կարծեցյալ տուժող Ռ. Հարությունյանի նկատմամբ 22.38-ին հարձակումը կատարելուց հետո ռեակտիվային արագությամբ Ա. Նաղդալյանը պիտի հայտնվեր Օպերայի շենքի մոտ:
Նման իրավիճակում մենք գործ ունենք Անուշավան Նաղդալյանի օգտին առաջացած այլուրեքության հետ, որը բացարձակ առումով կատարված արարքի մեջ անձի մասնակցությունը բացառող հանգամանք է, որը ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քրեական գործով առկա մյուս ապացույցների փաստական կազմի հետ այդպես էլ չի ուսումնասիրվել ու իրավական գնահատականի չի արժանացրել>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպան Մ.Մանուկյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը պնդեց, ամբաստանյալ Ա.Նաղդալյանը հայտնելով, որ ինքը կատարվածի հետ որևէ առնչություն չունի, միացավ ներկայացված բողոքին, մեղադրող Ս.Հարությունյանը բողոքի դեմ առարկեց` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի ու ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Անուշավան Նաղդալյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ չի գնացել, կրպակի աշխատակցի վրա զենք չի պահել և կրպակից գումար չի գողացել։ Այդ օրը, ժամը 23-ի սահմաններում, միայնակ զբոսնել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայում, երբ իրեն է զանգահարել նշված կրպակի փոխտնօրեն Հովոն և հարցրել, թե կրպակից գումար հափշտակել է, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ գումար չի հափշտակել։ Դրանից հետո Հովոն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել։ Ինքը գնացել է կրպակի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հովոյին և նստել նրա ավտոմեքենան։ Նա իրեն մի քանի անգամ հարցրել է, թե գումարն ինքն է վերցրել, թե ոչ, որին պատասխանել է, որ ինքը որևէ գումար չի վերցրել։ Այնուհետև իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Թե ինչու է տուժող Ռ.Հարությունյանն իր դեմ սուտ ցուցմունքներ տալիս, չի կարող բացատրել, քանի որ նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ։
Ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ վերաքննիչ բողոքում պաշտպանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները կատարված ավազակային հարձակմանը Անուշավան Նիկողոսյանի մասնակից չլինելու վերաբերյալ, նպատակ են հետապնդում նրան զերծ պահել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և նրան մեղսագրված արարքը հիմնավորվում է գործի փաստական տվյալների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի ցուցմունքներ է տվել և Անուշավան Նաղդալյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ պնդել, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակում որպես գիշերային վաճառող, որտեղ նախկինում աշխատել է նաև Անուշավան Նաղդալյանը։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է կրպակում, երբ ներս է մտել Անուշավանը և իր վրա ուղղել ատրճանակ։ Անուշավանի դեմքը ծածկված է եղել շարֆով, սակայն աչքերից, հայացքից. շարժուձևից, մարմնի կառուցվածքից կարողացել է ճանաչել նրան։ Ինքն հանկարծակի է եկել, վախեցել է և նրան ասել. «լավ չե՞ս արա, ինչ ես անում»։ Անուշավանն առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին` այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և միանգամից դուրս գալով կրպակից` հեռացել է։ Նրա հետևից դուրս է եկել և տեսել, թե ինչպես է Անուշավանը վազում դեպի Սախարովի հրապարակի կողմը։ Մի քանի րոպե վախի ազդեցության տակ չի կողմնորոշվել ինչ անել։ Այնուհետև զանգահարել է կրպակի մենեջեր Հովհաննեսին և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կգա։ Այդ պահին տեսել է խաչմերուկում կանգնած, ոստիկանության համազգեստով երկու անձի, որոնց հետ կանգնած է եղել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ։ Մոտեցել է նրանց և պատմել կատարվածի մասին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Հովհաննեսը և զանգահարել Անուշավանին, որպեսզի կանչի իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում եկել է Անուշավանը, ավտոմեքենայի մեջ զրուցել Հովհաննեսի հետ, որից հետո ոստիկանները նրան տարել են ոստիկանություն։
Անուշավանի ձեռքին եղած ատրճանակի միայն փողի դիմային երկաթյա կլոր հատվածն է տեսել, սակայն համոզված է, որ այն եղել է իսկական։ Ատրճանակի փողն ուղղված է եղել իր դեմքին, տեսել է անցքը, տեսել է, որ այն երկաթյա է։
Բացի նախկին աշխատողներից, որևէ այլ անձ չէր կարող իմանալ, թե որտեղ է պահվում կրպակի գումարը և որ ժամին է տնօրինությունն այն վերցնում։
Անուշավանի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ, միմյանց նկատմամբ թշնամություն չեն ունեցել, նրան չի զրպարտում, այլ ասում է միայն ճշմարտությունը:
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Ալիկ Ազատյանի ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում իրենց դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանի և գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանի հետ կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում, երբ մոտեցել է մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Իրենց մոտեցած քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է այդ տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես իր աշխատողը հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով կապնվել է Անուշավանի հետ և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է դեպքի վայր, իսկ իրենք ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել են դեպքի վայր և Անուշավանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Իրենց օգնության դիմած տղային նրանք հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ վերջինս հանդիսանում է Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանը, իսկ բերման ենթակվածը` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը։
Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել նաև վկաներ, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանը և նույն գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանը:
Վկա Հովհաննես Հունանյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության արագ սննդի կրպակը պատկանում է իր հոր ընկեր Հակոբ Բեգջանյանին։ Քանի որ վերջինս զբաղված է այլ գործերով, իրեն խնդրել է զբաղվել այդ սննդի կետի աշխատանքներով։ Այդ պատճառով երբեմն այցելել է նշված կրպակ, որտեղից էլ ճանաչում է Անուշավան Նաղդալյանին և Ռոբերտ Հարությունյանին` որպես գիշերային վաճառողների։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 23-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռոբերտը և ասել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, զենքանման ինչ-որ առարկա պահելով իր վրա` դրամարկղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Կատարվածի մասին անմիջապես տեղեկացրել է տնօրեն Հակոբին։ Քանի որ վերջինիս ծննդյան օրն է եղել` նա խնդրել է գնալ և պարզել, թե ինչ է պատահել։ Դրանից հետո գնացել է կրպակ, որի դիմաց տեսել է Ռոբերտին և 2-ից 3 ոստիկանների։ Ռոբերտը կրկին պատմել է կատարվածի մասին։ Իր 094-79-51-40 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անուշավանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարին և կանչել իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է իրենց մոտ։ Ինքն Անուշավանին հարցրել է, թե ինչ է արել գումարները և ինչու է նման արարք կատարել։ Անուշավանը հերքել է` ասելով, որ նման արարք չի կատարել։ Դրանից հետո իրենց հետ կանգնած ոստիկանները զանգահարել են ոստիկանություն և լրացուցիչ ուժեր կանչելով` Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ իրեն և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Հակոբ Բեգջանյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը 2013թ-ի հունվարի 7-ից Երևան քաղաքի Նալբանդյան և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում իրականացնում է արագ սննդի սպասարկում։ Որպես գիշերային պահակ-վաճառող աշխատանքի է ընդունել Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ Անուշավան Նաղդալյանին` փորձաշրջանի կարգով որպես նրան փոխարինող։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին իր ծննդյան տարեդարձն է եղել և գտնվել է տանը, երբ ժամը 22-ի սահմաններում զանգահարել է Ռոբերտը և հայտնել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, վերցրել է կրպակում առկա գումարը և հեռացել։ Ինքը զանգահարել է Հովհաննեսին, խնդրել գնալ կրպակ և տեղում պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Որոշ ժամանակ անց Հովհաննեսը զանգահարել և հայտնել է, որ Ռոբերտի հետ գտնվում է կրպակում և վերջինս ասում է, որ Անուշավանը եկել է կրպակ` շարֆով բերանը փակած վիճակում, նրա վրա ինչ-որ առարկա է պահել, որից վախեցել է, իսկ Անուշավանը գումարը վերցրել է և դիմել փախուստի։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանին, կանչել կրպակ և պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Դրանից հետո Հովհաննեսը դարձյալ զանգահարել և հայտնել է, որ Անուշավանը եկել է, սակայն պնդում է, որ ինքը նման արարք չի կատարել։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանի ծնողներին և հայտնել կատարվածի մասին։ Քիչ անց Հովհաննեսը կրկին զանգահարել և ասել է, որ Անուշավանի ծնողները տեղյակ չեն կատարվածի մասին, ոստիկանները եկել և Անուշավանին տարել են ոստիկանություն։
Վկա Լիդա Ղազարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վաճառողուհի։ Ճանաչում է նույն ընկերության գիշերային պահակ-վաճառող Ռոբերտ Հարությունյանին, ինչպես նաև նրան փոխարինող Անուշավան Նաղդալյանին։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 21-ի սահմաններում աշխատանքն ավարտվել է։ Ամբողջ օրվա առևտրից գոյացած 100.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը հանձնել է Ռոբերտին և գնացել է տուն։ Հաջորդ օրը, նրան փոխարինելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Անուշավանը, որին որոշ ժամանակ առաջ տնօրինությունն ազատել էր աշխատանքից, ատրճանակով մտել է կրպակ և զենքը պահելով Ռոբերտի վրա` դրամարկղից հափշտակել է Ռոբերտին հանձնած գումարը։
Համաձայն դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ-ի ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացության` «Անուշավան Նաղդալյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Անուշավան Նաղդալյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին»։
Համաձայն անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ-ի փետրվարի 28-ի արձանագրության` տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը ճանաչել է Անուշավան Նաղդալյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում մտել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ և իր վրա պահել է ատրճանակ, որից ինքը վախեցել է և տեղից չի շարժվել։ Այնուհետև Անուշավան Նաղդալյանը բացել է դարակը, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Ռ. Հարությունյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինիս ճանաչել է հասակից, տարիքից, աչքերի, քթի, մազերի ձևից և ընդհանուր տեսքից։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Անուշավան Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանն իրեն վերագրվող արարքը կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում։
Պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
-Ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը ճիշտ քրեաիրավական գնահատական են տվել Անուշավան Նաղդալյանի արարքին` գործի փաստական հանգամանքներով ապացուցված համարելով, որ նա որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է ավազակային հարձակում, այսինքն` հանցանք, որ նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: Ավազակության հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ սպառնալիքը իրական լինի, այսինքն` տուժողը պետք է գիտակցի, որ եթե չկատարի հանցավորի պահանջը, ապառնալիքն անմիջապես կիրագործվի և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի:
-Սույն գործի քննության ամբողջ ընթացքում տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը հստակորեն պնդել է, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողը եղել է Անուշավան Նաղդալյանը, որն ատրճանակի փողն իր վրա պահելով` առանց ձայն հանելու մոտեցել է վաճառակետի դրամարկղին, այնտեղից վերցրել 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։
Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր վկայել տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից տված ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա և դրանք հաստատվում են նաև գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով` վկաներ Ալիկ Ազատյանի, Գեղամ Խաչատրյանի Գևորգ Զաքարյանի, Հովհաննես Հունանյանի, Լիդա Ղազարյանի, Հակոբ Բեգջանյանի ցուցմունքներով, անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են ամբաստանյալ Նաղդալյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
-Մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով ոչ թե հերքվում, այլ հաստատվում է, որ Անուշավան Նաղդալյանը ավազակային հարձակում կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում:
-Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398 հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական oրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Անուշավան Նաղդալյանի վերաբերյալ գործը քննելիս և լուծելիս թույլ չի տվել ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության որևէ խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ դատավճիռը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան` այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու համար, ուստի այդ մասով նույնպես ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման:
Այսպիսով, դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին, Անուշավան Նաղդալյանը որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ ավազակային հարձակում է գործել Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմանբ և հափշտակել զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումար, այսինքն` նրա հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով ճիշտ է որակված, իսկ ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատճառաբանությունները հերքված են գործի փաստական տվյալների վերոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
21 հունիսի 2013թ. ք. Երևան
ԵԿԴ-0082/01/13
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան
մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
ավագ դատախազ Ս. Հարությունյանի,
պաշտպան Մ. Մանուկյանի,
տուժող Ռ. Հարությունյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի`
ծնված 1994թ. հունվարի 10-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, սովորում է Երևանի պետական ճարտարապետաշինարարական համալսարանի 3-րդ կուրսում, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, վատառողջ է, հաշվառված է ք. Երևան, Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 35 շենքի թիվ 23 բնակարանում, փաստացի բնակվել է ք. Երևան, Գրիբոյեդովի փողոցի թիվ 2/1 շենքի թիվ 32 բնակարանում, կալանքի տակ է 28.02.2013թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը
Թիվ 13122413 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. փետրվարի 28-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի կողմից ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ։
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա ավազակային հարձակման միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում, մուտք է գործել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊԸ-ին պատկանող արագ սննդի կրպակ և հարձակում գործել Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանի վրա, որի ընթացքում իր մոտ եղած որպես զենք օգտագործվող դեռևս չպարզված մակնիշի ատրճանակի գործադրմամբ, վերջինիս կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա` զգալի չափերի 100.000 ՀՀ դրամը։»։
2013թ. մայիսի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ, որտեղ ամիսներ առաջ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի հետ հերթափոխով աշխատել է որպես գիշերային վաճառող։ Ամբաստանյալ Ա. Նաղդալյանը մտնելով կրպակ` ձեռքին եղած, որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ Ռ. Հարությունյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս վրա և ատրճանակի նմանվող իրն ուղղելով Ռ. Հարությունյանի վրա` հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա, զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել է փախուստի։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանը նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է` տառապել է «Ձախակողմյան էքսուդատիվ պլևրիտ տուբերկուլյոզային էթիոլոգիայի» հիվանդությամբ։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակում որպես գիշերային վաճառող, որտեղ նախկինում աշխատել է նաև Անուշավան Նաղդալյանը։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է կրպակում, երբ ներս է մտել Անուշավանը և իր վրա ուղղել ատրճանակ։ Ինքն հանկարծակի է եկել, վախեցել է և նրան ասել. «լավ չե՞ս արա, ինչ ես անում»։ Անուշավանն առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին` այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և միանգամից դուրս գալով կրպակից` հեռացել է։ Ինքը դուրս է եկել նրա հետևից և տեսել, թե ինչպես է Անուշավանը վազում դեպի Սախարովի հրապարակի կողմը։ Ինքն Անուշավանին ճանաչել է նրա շարժուձևից, մարմնի կառուցվածքից, աչքերից և հայացքից։ Մի քանի րոպե վախի ազդեցության տակ չի կողմնորոշվել ինչ անել։ Այնուհետև զանգահարել է կրպակի մենեջեր Հովհաննեսին և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կգա։ Այդ պահին տեսել է խաչմերուկում կանգնած, ոստիկանության համազգեստով մի անձի, որի հետ կանգնած են եղել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ և ևս մի ոստիկան։ Մոտեցել է նրանց և պատմել կատարվածի մասին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Հովհաննեսը և զանգահարել Անուշավանին, որպեսզի կանչի իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում եկել է Անուշավանը, որից հետո ոստիկաններն Անուշավանին բերման են ենթարկել ոստիկանություն։
Անուշավանի ձեռքին եղած ատրճանակի միայն փողի դիմային երկաթյա կլոր հատվածն է տեսել, սակայն համոզված է, որ այն եղել է իսկական։ Ատրճանակի փողն ուղղված է եղել իր դեմքին, տեսել է անցքը, տեսել է, որ այն երկաթյա է։
Բացի նախկին աշխատողներից` որևէ այլ անձ չէր կարող իմանալ, թե որտեղ է պահվում կրպակի գումարը և որ ժամին է տնօրինությունն այն վերցնում։
Անուշավանի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ և միմյանց նկատմամբ թշնամություն չի եղել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 15-16, 74, 84-85, 159/
Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանն իր վերոհիշյալ ցուցմունքը պնդել է նաև Անուշավան Նաղդալյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
/գ.թ. 65-66/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Ալիկ Խաչատուրի Ազատյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, իրենց դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանի և գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանի հետ կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում, երբ իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Իրենց մոտեցած քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է այդ տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես իր աշխատողը հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով կապնվել է Անուշավանի հետ և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է դեպքի վայր, իսկ իրենք ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել են դեպքի վայր և Անուշավանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Իրենց օգնության դիմած տղային նրանք հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ վերջինս հանդիսանում է Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանը, իսկ բերման ենթակվածը` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 27-28/
Վկա Հովհաննես Վաղարշակի Հունանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակը պատկանում է իր հոր ընկեր Հակոբ Բեգջանյանին։ Քանի որ վերջինս զբաղված է այլ գործերով` իրեն խնդրել է զբաղվել այդ սննդի կետի աշխատանքներով։ Այդ պատճառով երբեմն այցելել է նշված կրպակ, որտեղից էլ ճանաչում է Անուշավան Նաղդալյանին և Ռոբերտ Հարությունյանին` որպես գիշերային վաճառողների։
2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռոբերտը և ասել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, զենքանման ինչ-որ առարկա պահելով իր վրա` դրամարկղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Կատարվածի մասին անմիջապես տեղեկացրել է տնօրեն Հակոբին։ Քանի որ վերջինիս ծննդյան օրն է եղել` նա խնդրել է գնալ և պարզել, թե ինչ է պատահել։ Դրանից հետո գնացել է կրպակ, որի դիմաց տեսել է Ռոբերտին և 2-ից 3 ոստիկանների։ Ռոբերտը կրկին պատմել է կատարվածի մասին։ Իր 094-79-51-40 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անուշավանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարին և կանչել իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է իրենց մոտ։ Ինքն Անուշավանին հարցրել է, թե ինչ է արել գումարները և ինչու է նման արարք կատարել։ Անուշավանը հերքել է` ասելով, որ նման արարք չի կատարել։ Դրանից հետո իրենց հետ կանգնած ոստիկանները զանգահարել են ոստիկանություն և լրացուցիչ ուժեր կանչելով` Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ իրեն և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 72-73/
Վկա Հակոբ Բեգջանի Բեգջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը 2013թ. հունվարի 7-ից Երևան քաղաքի Նալբանդյան և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում իրականացնում է արագ սննդի սպասարկում։ Որպես գիշերային պահակ-վաճառող աշխատանքի է ընդունել Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ Անուշավան Նաղդալյանին` փորձաշրջանի կարգով որպես նրան փոխարինող։ 2013թ. փետրվարի 27-ին իր ծննդյան տարեդարձն է եղել և գտնվել է տանը, երբ ժամը 22։00-ի սահմաններում զանգահարել է Ռոբերտը և հայտնել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, վերցրել է կրպակում առկա գումարը և հեռացել։ Ինքը զանգահարել է Հովհաննեսին, խնդրել գնալ կրպակ և տեղում պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Որոշ ժամանակ անց Հովհաննեսը զանգահարել և հայտնել է, որ Ռոբերտի հետ գտնվում է կրպակում և վերջինս ասում է, որ Անուշավանը եկել է կրպակ` շարֆով բերանը փակած վիճակում, նրա վրա ինչ-որ առարկա է պահել, որից վախեցել է, իսկ Անուշավանը գումարը վերցրել է և դիմել փախուստի։
Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանին, կանչել կրպակ և պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Դրանից հետո Հովհաննեսը դարձյալ զանգահարել և հայտնել է, որ Անուշավանը եկել է, սակայն պնդում է, որ ինքը նման արարք չի կատարել։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանի ծնողներին և հայտնել կատարվածի մասին։ Քիչ անց Հովհաննեսը կրկին զանգահարել և ասել է, որ Անուշավանի ծնողները տեղյակ չեն կատարվածի մասին, ոստիկանները եկել և Անուշավանին տարել են ոստիկանություն։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 112-113/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար Գևորգ Խաչատուրի Զաքարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևանի Նալբանդյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է Ալիկին և ծառայությունը ստուգող, գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանին, որը եղել է համազգեստով։ Զրուցելու ընթացքում իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Նա պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, դրա փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։
Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես, այդ քաղաքացին հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Անուշավանին և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Շուրջ 40 րոպե անց Անուշավանը եկել է և բոլորը հարցրել են, թե Ռոբերտն արդյոք ճիշտ է ասում, թե ոչ։ Անուշավանը պատասխանել է, որ ինքը նման արարք չի կատարել, որից հետո Հովհաննեսը զանգահարել է նրա հարազատներին և պատմել կատարվածի մասին։ Տեսնելով, որ Անուշավանը շարունակում է հերքել կատարվածը` նրան ոստիկանություն տանելու և այնտեղ դեպքի հանգամանքները պարզելու համար ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել և Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ Հովհաննեսին և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի վերաբերյալ Ա. Ազատյանը զեկուցագիր է ներկայացրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 130-131/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի հրամանատար Գեղամ Սմբատի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, համազգեստով ծառայություն իրականացնելիս` Երևանի Նալբանդյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է իրենց ստորաբաժանման 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ավագ ոստիկան Ալիկ Ազատյանին և 1-ին վաշտի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանին։ Զրուցելու ընթացքում իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա։ Նրա դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Այդ քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է նշված տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես այդ քաղաքացին հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Անուշավանին և նրան կանչել իրենց մոտ։ Շուրջ 40 րոպե անց Անուշավանը եկել է։ Երբ հարցրել են, թե Ռոբերտի պատմածն արդյոք իրականությունն է, նա հերքել է, որից հետո Հովհաննեսը զանգահարել է Անուշավանի հարազատներին և պատմել կատարվածի մասին։ Անուշավանին ոստիկանություն տանելու և այնտեղ դեպքի հանգամանքները պարզելու համար ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ Հովհաննեսին և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի վերաբերյալ Ա. Ազատյանը զեկուցագիր է ներկայացրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 206-207/
Վկա Լիդա Գագիկի Ղազարյանի ցուցմունքներոով այն մասին, որ աշխատում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վաճառողուհի։ Ճանաչում է նույն ընկերության գիշերային պահակ-վաճառող Ռոբերտ Հարությունյանին, ինչպես նաև նրան փոխարինող Անուշավան Նաղդալյանին։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 21։00-ի սահմաններում աշխատանքն ավարտվել է։ Ամբողջ օրվա առևտրից գոյացած 100.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը հանձնել է Ռոբերտին և գնացել է տուն։ Հաջորդ օրը, նրան փոխարինելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Անուշավանը, որին որոշ ժամանակ առաջ տնօրինությունն ազատել էր աշխատանքից, զենքով մտել է կրպակ և զենքը պահելով Ռոբերտի վրա` դրամարկղից հափշտակել է Ռոբերտին հանձնած գումարը։ Անուշավանին ճանաչել է համատեղ աշխատանքից և նրա մասին կարող է ասել միայն դրականը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 144-145/
Դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։»։
/գ.թ. 208-210/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. փետրվարի 28-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Ռ. Հարությունյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Ա. Նաղդալյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում մտել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ և իր վրա պահել է ատրճանակ, որից ինքը վախեցել է և տեղից չի շարժվել։ Այնուհետև Ա. Նաղդալյանը բացել է դարակը, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։
Տուժող Ռ. Հարությունյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինիս ճանաչել է հասակից, տարիքից, աչքերի, քթի, մազերի ձևից և ընդհանուր տեսքից։
/գ.թ. 17-18/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Ա. Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնց համաձայն` ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանն իրեն վերագրվող արարքը կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում։
/գ.թ. 162-166, 199-202/
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Դեպքից անմիջապես հետո հարցաքննվելով որպես կասկածյալ` նա հայտարարել է. «օգտվելով իմ իրավունքներից ես հրաժարվում եմ որևէ ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց»։
Հետագայում, նախաքննության ընթացքում որպես մեղադրյալ, այնուհետև դատարանում որպես ամբաստանյալ հարցաքննվելիս` նա հերքել է իրեն վերագրվող արարքը կատարելը և հայտնել, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում, Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ չի գնացել, կրպակի աշխատակցի վրա զենք չի պահել և կրպակից գումար չի գողացել։ Նույն օրը, ժամը 23։00-ի սահմաններում, միայնակ զբոսնել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայում, երբ իրեն է զանգահարել նշված կրպակի փոխտնօրեն Հովոն և հարցրել, թե կրպակից գումար հափշտակել է, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ գումար չի հափշտակել։ Դրանից հետո Հովոն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել։ Ինքը գնացել է կրպակի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հովոյին և նստել նրա ավտոմեքենան։ Հովոն իրեն մի քանի անգամ հարցրել է, թե գումարն ինքն է վերցրել, թե ոչ, որին պատասխանել է, որ ինքը որևէ գումար չի վերցրել։ Այնուհետև իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Դատարանում տալով նույնաբովանդակ ցուցմունք` Ա. Նաղդալյանը հայտարարեց նաև, որ չի կարող բացատրել, թե ինչու է տուժողն իր դեմ ցուցմունքներ տալիս։ Նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, դեպքի օրը միմյանց չեն զանգահարել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 44-45/
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի ցուցմունքները` ավազակություն չկատարելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Այդ վերլուծության արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, զենքի գործադրմամբ ավազակություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կե¬տով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալի պաշտպանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան` հանցագործության դեպքի կամ հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին` այն պատճառաբանությամբ, որ նախաքննության մարմնի կողմից կատարվել է արարքի սխալ իրավաբանական որակում, ձեռք բերված ապացույցները հիմնավոր և համոզիչ չեն, ավազակային հարձակման հետևանքով տուժված սուբյեկտ առկա չէ, մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում քրեական գործի իրական և փաստական հանգամանքներին, արարքի իրավաբական որակումը չի համապատասխանում արարքի նկարագրությանը և չի բխում գործում առկա ապացույցների փաստական կազմից։ Գտնում է, որ նման պայմաններում դատարանը պետք է որոշում կայացնի` քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու կամ այն լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասին։ Քրեական գործով հիմնավորվել է, որ կրպակ ներխուժած անձի կողմից տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում նկարագրված հարձակում չի եղել, ինչպես նաև նրա կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք չի եղել։
Քննարկելով միջնորդությունը` դատարանը գտնում է, որ այն ամբողջությամբ անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ամբաստանյալ Ա. Նաղդալյանի կողմից, զենքի գործադրմամբ ավազակություն կատարելը հիմնավորվել է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված վերոհիշյալ ապացույցներով, այդ թվում` տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի, վկաներ Ալիկ Ազատյանի, Հովհաննես Հունանյանի, Հակոբ Բեգջանյանի, Գևորգ Զաքարյանի, Լիդա Ղազարյանի, Գեղամ Խաչատրյանի ցուցմունքներով, դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. փետրվարի 28-ի արձանագրությամբ, որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Ա. Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով։
Քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու կամ այն լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասով նույնպես միջնորդությունն անհիմն է, քանի որ գործը մեղադրողին վերադարձնելու մասին որոշում դատարանն իրավասու է կայացնել` միայն գործը դատական քննության նախապատրաստելիս, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի 4-րդ կետով և 296-րդ հոդվածով սահմանված կարգով, իսկ քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի 5-րդ կետի և 297-րդ հոդվածի դրույթները ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2007թ. հուլիսի 24-ի ՍԴՈ-710 որոշմամբ ճանաչվել է ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածին հակասող և անվավեր։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանն իր կատարած, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. փետրվարի 28-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
21 հունիսի 2013թ. ք. Երևան
ԵԿԴ-0082/01/13
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան,
քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան
մասնակցությամբ`
մեղադրող`
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների դատախազության
ավագ դատախազ Ս. Հարությունյանի,
պաշտպան Մ. Մանուկյանի,
տուժող Ռ. Հարությունյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի`
ծնված 1994թ. հունվարի 10-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, սովորում է Երևանի պետական ճարտարապետաշինարարական համալսարանի 3-րդ կուրսում, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, վատառողջ է, հաշվառված է ք. Երևան, Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 35 շենքի թիվ 23 բնակարանում, փաստացի բնակվել է ք. Երևան, Գրիբոյեդովի փողոցի թիվ 2/1 շենքի թիվ 32 բնակարանում, կալանքի տակ է 28.02.2013թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը
Թիվ 13122413 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. փետրվարի 28-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի կողմից ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ։
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա ավազակային հարձակման միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում, մուտք է գործել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊԸ-ին պատկանող արագ սննդի կրպակ և հարձակում գործել Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանի վրա, որի ընթացքում իր մոտ եղած որպես զենք օգտագործվող դեռևս չպարզված մակնիշի ատրճանակի գործադրմամբ, վերջինիս կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա` զգալի չափերի 100.000 ՀՀ դրամը։»։
2013թ. մայիսի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ, որտեղ ամիսներ առաջ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի հետ հերթափոխով աշխատել է որպես գիշերային վաճառող։ Ամբաստանյալ Ա. Նաղդալյանը մտնելով կրպակ` ձեռքին եղած, որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ Ռ. Հարությունյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս վրա և ատրճանակի նմանվող իրն ուղղելով Ռ. Հարությունյանի վրա` հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա, զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել է փախուստի։
Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանը նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է` տառապել է «Ձախակողմյան էքսուդատիվ պլևրիտ տուբերկուլյոզային էթիոլոգիայի» հիվանդությամբ։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակում որպես գիշերային վաճառող, որտեղ նախկինում աշխատել է նաև Անուշավան Նաղդալյանը։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է կրպակում, երբ ներս է մտել Անուշավանը և իր վրա ուղղել ատրճանակ։ Ինքն հանկարծակի է եկել, վախեցել է և նրան ասել. «լավ չե՞ս արա, ինչ ես անում»։ Անուշավանն առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին` այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և միանգամից դուրս գալով կրպակից` հեռացել է։ Ինքը դուրս է եկել նրա հետևից և տեսել, թե ինչպես է Անուշավանը վազում դեպի Սախարովի հրապարակի կողմը։ Ինքն Անուշավանին ճանաչել է նրա շարժուձևից, մարմնի կառուցվածքից, աչքերից և հայացքից։ Մի քանի րոպե վախի ազդեցության տակ չի կողմնորոշվել ինչ անել։ Այնուհետև զանգահարել է կրպակի մենեջեր Հովհաննեսին և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կգա։ Այդ պահին տեսել է խաչմերուկում կանգնած, ոստիկանության համազգեստով մի անձի, որի հետ կանգնած են եղել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ և ևս մի ոստիկան։ Մոտեցել է նրանց և պատմել կատարվածի մասին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Հովհաննեսը և զանգահարել Անուշավանին, որպեսզի կանչի իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում եկել է Անուշավանը, որից հետո ոստիկաններն Անուշավանին բերման են ենթարկել ոստիկանություն։
Անուշավանի ձեռքին եղած ատրճանակի միայն փողի դիմային երկաթյա կլոր հատվածն է տեսել, սակայն համոզված է, որ այն եղել է իսկական։ Ատրճանակի փողն ուղղված է եղել իր դեմքին, տեսել է անցքը, տեսել է, որ այն երկաթյա է։
Բացի նախկին աշխատողներից` որևէ այլ անձ չէր կարող իմանալ, թե որտեղ է պահվում կրպակի գումարը և որ ժամին է տնօրինությունն այն վերցնում։
Անուշավանի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ և միմյանց նկատմամբ թշնամություն չի եղել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 15-16, 74, 84-85, 159/
Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանն իր վերոհիշյալ ցուցմունքը պնդել է նաև Անուշավան Նաղդալյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
/գ.թ. 65-66/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Ալիկ Խաչատուրի Ազատյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, իրենց դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանի և գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանի հետ կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում, երբ իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Իրենց մոտեցած քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է այդ տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես իր աշխատողը հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով կապնվել է Անուշավանի հետ և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է դեպքի վայր, իսկ իրենք ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել են դեպքի վայր և Անուշավանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Իրենց օգնության դիմած տղային նրանք հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ վերջինս հանդիսանում է Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանը, իսկ բերման ենթակվածը` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 27-28/
Վկա Հովհաննես Վաղարշակի Հունանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակը պատկանում է իր հոր ընկեր Հակոբ Բեգջանյանին։ Քանի որ վերջինս զբաղված է այլ գործերով` իրեն խնդրել է զբաղվել այդ սննդի կետի աշխատանքներով։ Այդ պատճառով երբեմն այցելել է նշված կրպակ, որտեղից էլ ճանաչում է Անուշավան Նաղդալյանին և Ռոբերտ Հարությունյանին` որպես գիշերային վաճառողների։
2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռոբերտը և ասել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, զենքանման ինչ-որ առարկա պահելով իր վրա` դրամարկղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Կատարվածի մասին անմիջապես տեղեկացրել է տնօրեն Հակոբին։ Քանի որ վերջինիս ծննդյան օրն է եղել` նա խնդրել է գնալ և պարզել, թե ինչ է պատահել։ Դրանից հետո գնացել է կրպակ, որի դիմաց տեսել է Ռոբերտին և 2-ից 3 ոստիկանների։ Ռոբերտը կրկին պատմել է կատարվածի մասին։ Իր 094-79-51-40 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անուշավանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարին և կանչել իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է իրենց մոտ։ Ինքն Անուշավանին հարցրել է, թե ինչ է արել գումարները և ինչու է նման արարք կատարել։ Անուշավանը հերքել է` ասելով, որ նման արարք չի կատարել։ Դրանից հետո իրենց հետ կանգնած ոստիկանները զանգահարել են ոստիկանություն և լրացուցիչ ուժեր կանչելով` Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ իրեն և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 72-73/
Վկա Հակոբ Բեգջանի Բեգջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը 2013թ. հունվարի 7-ից Երևան քաղաքի Նալբանդյան և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում իրականացնում է արագ սննդի սպասարկում։ Որպես գիշերային պահակ-վաճառող աշխատանքի է ընդունել Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ Անուշավան Նաղդալյանին` փորձաշրջանի կարգով որպես նրան փոխարինող։ 2013թ. փետրվարի 27-ին իր ծննդյան տարեդարձն է եղել և գտնվել է տանը, երբ ժամը 22։00-ի սահմաններում զանգահարել է Ռոբերտը և հայտնել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, վերցրել է կրպակում առկա գումարը և հեռացել։ Ինքը զանգահարել է Հովհաննեսին, խնդրել գնալ կրպակ և տեղում պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Որոշ ժամանակ անց Հովհաննեսը զանգահարել և հայտնել է, որ Ռոբերտի հետ գտնվում է կրպակում և վերջինս ասում է, որ Անուշավանը եկել է կրպակ` շարֆով բերանը փակած վիճակում, նրա վրա ինչ-որ առարկա է պահել, որից վախեցել է, իսկ Անուշավանը գումարը վերցրել է և դիմել փախուստի։
Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանին, կանչել կրպակ և պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Դրանից հետո Հովհաննեսը դարձյալ զանգահարել և հայտնել է, որ Անուշավանը եկել է, սակայն պնդում է, որ ինքը նման արարք չի կատարել։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանի ծնողներին և հայտնել կատարվածի մասին։ Քիչ անց Հովհաննեսը կրկին զանգահարել և ասել է, որ Անուշավանի ծնողները տեղյակ չեն կատարվածի մասին, ոստիկանները եկել և Անուշավանին տարել են ոստիկանություն։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 112-113/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար Գևորգ Խաչատուրի Զաքարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևանի Նալբանդյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է Ալիկին և ծառայությունը ստուգող, գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանին, որը եղել է համազգեստով։ Զրուցելու ընթացքում իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Նա պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, դրա փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։
Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես, այդ քաղաքացին հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Անուշավանին և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Շուրջ 40 րոպե անց Անուշավանը եկել է և բոլորը հարցրել են, թե Ռոբերտն արդյոք ճիշտ է ասում, թե ոչ։ Անուշավանը պատասխանել է, որ ինքը նման արարք չի կատարել, որից հետո Հովհաննեսը զանգահարել է նրա հարազատներին և պատմել կատարվածի մասին։ Տեսնելով, որ Անուշավանը շարունակում է հերքել կատարվածը` նրան ոստիկանություն տանելու և այնտեղ դեպքի հանգամանքները պարզելու համար ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել և Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ Հովհաննեսին և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի վերաբերյալ Ա. Ազատյանը զեկուցագիր է ներկայացրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 130-131/
Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի հրամանատար Գեղամ Սմբատի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, համազգեստով ծառայություն իրականացնելիս` Երևանի Նալբանդյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է իրենց ստորաբաժանման 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ավագ ոստիկան Ալիկ Ազատյանին և 1-ին վաշտի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանին։ Զրուցելու ընթացքում իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա։ Նրա դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Այդ քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է նշված տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես այդ քաղաքացին հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Անուշավանին և նրան կանչել իրենց մոտ։ Շուրջ 40 րոպե անց Անուշավանը եկել է։ Երբ հարցրել են, թե Ռոբերտի պատմածն արդյոք իրականությունն է, նա հերքել է, որից հետո Հովհաննեսը զանգահարել է Անուշավանի հարազատներին և պատմել կատարվածի մասին։ Անուշավանին ոստիկանություն տանելու և այնտեղ դեպքի հանգամանքները պարզելու համար ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ Հովհաննեսին և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի վերաբերյալ Ա. Ազատյանը զեկուցագիր է ներկայացրել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 206-207/
Վկա Լիդա Գագիկի Ղազարյանի ցուցմունքներոով այն մասին, որ աշխատում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վաճառողուհի։ Ճանաչում է նույն ընկերության գիշերային պահակ-վաճառող Ռոբերտ Հարությունյանին, ինչպես նաև նրան փոխարինող Անուշավան Նաղդալյանին։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 21։00-ի սահմաններում աշխատանքն ավարտվել է։ Ամբողջ օրվա առևտրից գոյացած 100.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը հանձնել է Ռոբերտին և գնացել է տուն։ Հաջորդ օրը, նրան փոխարինելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Անուշավանը, որին որոշ ժամանակ առաջ տնօրինությունն ազատել էր աշխատանքից, զենքով մտել է կրպակ և զենքը պահելով Ռոբերտի վրա` դրամարկղից հափշտակել է Ռոբերտին հանձնած գումարը։ Անուշավանին ճանաչել է համատեղ աշխատանքից և նրա մասին կարող է ասել միայն դրականը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 144-145/
Դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։»։
/գ.թ. 208-210/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. փետրվարի 28-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Ռ. Հարությունյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Ա. Նաղդալյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում մտել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ և իր վրա պահել է ատրճանակ, որից ինքը վախեցել է և տեղից չի շարժվել։ Այնուհետև Ա. Նաղդալյանը բացել է դարակը, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։
Տուժող Ռ. Հարությունյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինիս ճանաչել է հասակից, տարիքից, աչքերի, քթի, մազերի ձևից և ընդհանուր տեսքից։
/գ.թ. 17-18/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Ա. Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնց համաձայն` ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանն իրեն վերագրվող արարքը կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում։
/գ.թ. 162-166, 199-202/
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Դեպքից անմիջապես հետո հարցաքննվելով որպես կասկածյալ` նա հայտարարել է. «օգտվելով իմ իրավունքներից ես հրաժարվում եմ որևէ ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց»։
Հետագայում, նախաքննության ընթացքում որպես մեղադրյալ, այնուհետև դատարանում որպես ամբաստանյալ հարցաքննվելիս` նա հերքել է իրեն վերագրվող արարքը կատարելը և հայտնել, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում, Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ չի գնացել, կրպակի աշխատակցի վրա զենք չի պահել և կրպակից գումար չի գողացել։ Նույն օրը, ժամը 23։00-ի սահմաններում, միայնակ զբոսնել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայում, երբ իրեն է զանգահարել նշված կրպակի փոխտնօրեն Հովոն և հարցրել, թե կրպակից գումար հափշտակել է, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ գումար չի հափշտակել։ Դրանից հետո Հովոն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել։ Ինքը գնացել է կրպակի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հովոյին և նստել նրա ավտոմեքենան։ Հովոն իրեն մի քանի անգամ հարցրել է, թե գումարն ինքն է վերցրել, թե ոչ, որին պատասխանել է, որ ինքը որևէ գումար չի վերցրել։ Այնուհետև իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Դատարանում տալով նույնաբովանդակ ցուցմունք` Ա. Նաղդալյանը հայտարարեց նաև, որ չի կարող բացատրել, թե ինչու է տուժողն իր դեմ ցուցմունքներ տալիս։ Նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, դեպքի օրը միմյանց չեն զանգահարել։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 44-45/
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի ցուցմունքները` ավազակություն չկատարելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Այդ վերլուծության արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, զենքի գործադրմամբ ավազակություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կե¬տով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալի պաշտպանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան` հանցագործության դեպքի կամ հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին` այն պատճառաբանությամբ, որ նախաքննության մարմնի կողմից կատարվել է արարքի սխալ իրավաբանական որակում, ձեռք բերված ապացույցները հիմնավոր և համոզիչ չեն, ավազակային հարձակման հետևանքով տուժված սուբյեկտ առկա չէ, մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում քրեական գործի իրական և փաստական հանգամանքներին, արարքի իրավաբական որակումը չի համապատասխանում արարքի նկարագրությանը և չի բխում գործում առկա ապացույցների փաստական կազմից։ Գտնում է, որ նման պայմաններում դատարանը պետք է որոշում կայացնի` քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու կամ այն լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասին։ Քրեական գործով հիմնավորվել է, որ կրպակ ներխուժած անձի կողմից տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում նկարագրված հարձակում չի եղել, ինչպես նաև նրա կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք չի եղել։
Քննարկելով միջնորդությունը` դատարանը գտնում է, որ այն ամբողջությամբ անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ամբաստանյալ Ա. Նաղդալյանի կողմից, զենքի գործադրմամբ ավազակություն կատարելը հիմնավորվել է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված վերոհիշյալ ապացույցներով, այդ թվում` տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի, վկաներ Ալիկ Ազատյանի, Հովհաննես Հունանյանի, Հակոբ Բեգջանյանի, Գևորգ Զաքարյանի, Լիդա Ղազարյանի, Գեղամ Խաչատրյանի ցուցմունքներով, դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. փետրվարի 28-ի արձանագրությամբ, որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Ա. Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով։
Քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու կամ այն լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասով նույնպես միջնորդությունն անհիմն է, քանի որ գործը մեղադրողին վերադարձնելու մասին որոշում դատարանն իրավասու է կայացնել` միայն գործը դատական քննության նախապատրաստելիս, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի 4-րդ կետով և 296-րդ հոդվածով սահմանված կարգով, իսկ քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի 5-րդ կետի և 297-րդ հոդվածի դրույթները ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2007թ. հուլիսի 24-ի ՍԴՈ-710 որոշմամբ ճանաչվել է ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածին հակասող և անվավեր։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանն իր կատարած, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման։
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. փետրվարի 28-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0082/01/13
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 24-05-2013 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0082/01/13 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 13122413 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Անուշավան Նաղդալյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ավազակային հարձակման միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22:30-ի սահմաններում, մուտք է գործել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող <<Աստղանիկ>> ՍՊԸ-ին պատկանող աևագ սննդի կրպակ և հարձակում գործել Ռոբերտ Հարությունյանի վրա, որի ընթացքում իր մոտ եղած որպես զենք օգտագործվող դեռևս չպարզված մակնիշի ատրճանակի գործադրմամբ վերջինիս կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա` զգալի չափերի 100.000 ՀՀ դրամը: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Անուշավան |
| Ազգանուն | Նաղդալյան |
| Հայրանուն | Գրիգորի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 175 Մաս 2 Կետ 4 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.1 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 29-05-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մնացական |
| Ազգանուն | Մարտիրոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 29-05-2013 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 31-05-2013 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 31-05-2013 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 13-06-2013 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անուշավան |
| Ազգանուն | Նաղդակյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մելս |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ռոբերտ |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սամվել |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-06-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 21-06-2013 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Անուշավան |
| Ազգանուն | Նաղդալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 21-06-2013 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 21 հունիսի 2013թ. ք. Երևան ԵԿԴ-0082/01/13 Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով. նախագահող դատավոր` Մ. Մարտիրոսյան, քարտուղար` Ա. Հովհաննիսյան մասնակցությամբ` մեղադրող` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ս. Հարությունյանի, պաշտպան Մ. Մանուկյանի, տուժող Ռ. Հարությունյանի, դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ծնված 1994թ. հունվարի 10-ին Երևանում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, սովորում է Երևանի պետական ճարտարապետաշինարարական համալսարանի 3-րդ կուրսում, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, վատառողջ է, հաշվառված է ք. Երևան, Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 35 շենքի թիվ 23 բնակարանում, փաստացի բնակվել է ք. Երևան, Գրիբոյեդովի փողոցի թիվ 2/1 շենքի թիվ 32 բնակարանում, կալանքի տակ է 28.02.2013թ.-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։ Գործի դատավարական նախապատմությունը Թիվ 13122413 քրեական գործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարուցվել է 2013թ. փետրվարի 28-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի կողմից ավազակային հարձակում կատարելու դեպքի առթիվ։ Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով հետևյալ արարքի համար. «որ նա ավազակային հարձակման միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում, մուտք է գործել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊԸ-ին պատկանող արագ սննդի կրպակ և հարձակում գործել Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանի վրա, որի ընթացքում իր մոտ եղած որպես զենք օգտագործվող դեռևս չպարզված մակնիշի ատրճանակի գործադրմամբ, վերջինիս կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա` զգալի չափերի 100.000 ՀՀ դրամը։»։ 2013թ. մայիսի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։ Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը. Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը, 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ, որտեղ ամիսներ առաջ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի հետ հերթափոխով աշխատել է որպես գիշերային վաճառող։ Ամբաստանյալ Ա. Նաղդալյանը մտնելով կրպակ` ձեռքին եղած, որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ Ռ. Հարությունյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս վրա և ատրճանակի նմանվող իրն ուղղելով Ռ. Հարությունյանի վրա` հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա, զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել է փախուստի։ Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանը նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է` տառապել է «Ձախակողմյան էքսուդատիվ պլևրիտ տուբերկուլյոզային էթիոլոգիայի» հիվանդությամբ։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով. Տուժող Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակում որպես գիշերային վաճառող, որտեղ նախկինում աշխատել է նաև Անուշավան Նաղդալյանը։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է կրպակում, երբ ներս է մտել Անուշավանը և իր վրա ուղղել ատրճանակ։ Ինքն հանկարծակի է եկել, վախեցել է և նրան ասել. «լավ չե՞ս արա, ինչ ես անում»։ Անուշավանն առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին` այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և միանգամից դուրս գալով կրպակից` հեռացել է։ Ինքը դուրս է եկել նրա հետևից և տեսել, թե ինչպես է Անուշավանը վազում դեպի Սախարովի հրապարակի կողմը։ Ինքն Անուշավանին ճանաչել է նրա շարժուձևից, մարմնի կառուցվածքից, աչքերից և հայացքից։ Մի քանի րոպե վախի ազդեցության տակ չի կողմնորոշվել ինչ անել։ Այնուհետև զանգահարել է կրպակի մենեջեր Հովհաննեսին և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կգա։ Այդ պահին տեսել է խաչմերուկում կանգնած, ոստիկանության համազգեստով մի անձի, որի հետ կանգնած են եղել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ և ևս մի ոստիկան։ Մոտեցել է նրանց և պատմել կատարվածի մասին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Հովհաննեսը և զանգահարել Անուշավանին, որպեսզի կանչի իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում եկել է Անուշավանը, որից հետո ոստիկաններն Անուշավանին բերման են ենթարկել ոստիկանություն։ Անուշավանի ձեռքին եղած ատրճանակի միայն փողի դիմային երկաթյա կլոր հատվածն է տեսել, սակայն համոզված է, որ այն եղել է իսկական։ Ատրճանակի փողն ուղղված է եղել իր դեմքին, տեսել է անցքը, տեսել է, որ այն երկաթյա է։ Բացի նախկին աշխատողներից` որևէ այլ անձ չէր կարող իմանալ, թե որտեղ է պահվում կրպակի գումարը և որ ժամին է տնօրինությունն այն վերցնում։ Անուշավանի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ և միմյանց նկատմամբ թշնամություն չի եղել։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 15-16, 74, 84-85, 159/ Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանն իր վերոհիշյալ ցուցմունքը պնդել է նաև Անուշավան Նաղդալյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։ /գ.թ. 65-66/ Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Ալիկ Խաչատուրի Ազատյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, իրենց դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանի և գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանի հետ կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում, երբ իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Իրենց մոտեցած քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է այդ տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես իր աշխատողը հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով կապնվել է Անուշավանի հետ և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է դեպքի վայր, իսկ իրենք ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել են դեպքի վայր և Անուշավանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Իրենց օգնության դիմած տղային նրանք հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ վերջինս հանդիսանում է Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանը, իսկ բերման ենթակվածը` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 27-28/ Վկա Հովհաննես Վաղարշակի Հունանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակը պատկանում է իր հոր ընկեր Հակոբ Բեգջանյանին։ Քանի որ վերջինս զբաղված է այլ գործերով` իրեն խնդրել է զբաղվել այդ սննդի կետի աշխատանքներով։ Այդ պատճառով երբեմն այցելել է նշված կրպակ, որտեղից էլ ճանաչում է Անուշավան Նաղդալյանին և Ռոբերտ Հարությունյանին` որպես գիշերային վաճառողների։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռոբերտը և ասել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, զենքանման ինչ-որ առարկա պահելով իր վրա` դրամարկղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Կատարվածի մասին անմիջապես տեղեկացրել է տնօրեն Հակոբին։ Քանի որ վերջինիս ծննդյան օրն է եղել` նա խնդրել է գնալ և պարզել, թե ինչ է պատահել։ Դրանից հետո գնացել է կրպակ, որի դիմաց տեսել է Ռոբերտին և 2-ից 3 ոստիկանների։ Ռոբերտը կրկին պատմել է կատարվածի մասին։ Իր 094-79-51-40 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անուշավանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարին և կանչել իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է իրենց մոտ։ Ինքն Անուշավանին հարցրել է, թե ինչ է արել գումարները և ինչու է նման արարք կատարել։ Անուշավանը հերքել է` ասելով, որ նման արարք չի կատարել։ Դրանից հետո իրենց հետ կանգնած ոստիկանները զանգահարել են ոստիկանություն և լրացուցիչ ուժեր կանչելով` Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ իրեն և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 72-73/ Վկա Հակոբ Բեգջանի Բեգջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը 2013թ. հունվարի 7-ից Երևան քաղաքի Նալբանդյան և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում իրականացնում է արագ սննդի սպասարկում։ Որպես գիշերային պահակ-վաճառող աշխատանքի է ընդունել Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ Անուշավան Նաղդալյանին` փորձաշրջանի կարգով որպես նրան փոխարինող։ 2013թ. փետրվարի 27-ին իր ծննդյան տարեդարձն է եղել և գտնվել է տանը, երբ ժամը 22։00-ի սահմաններում զանգահարել է Ռոբերտը և հայտնել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, վերցրել է կրպակում առկա գումարը և հեռացել։ Ինքը զանգահարել է Հովհաննեսին, խնդրել գնալ կրպակ և տեղում պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Որոշ ժամանակ անց Հովհաննեսը զանգահարել և հայտնել է, որ Ռոբերտի հետ գտնվում է կրպակում և վերջինս ասում է, որ Անուշավանը եկել է կրպակ` շարֆով բերանը փակած վիճակում, նրա վրա ինչ-որ առարկա է պահել, որից վախեցել է, իսկ Անուշավանը գումարը վերցրել է և դիմել փախուստի։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանին, կանչել կրպակ և պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Դրանից հետո Հովհաննեսը դարձյալ զանգահարել և հայտնել է, որ Անուշավանը եկել է, սակայն պնդում է, որ ինքը նման արարք չի կատարել։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանի ծնողներին և հայտնել կատարվածի մասին։ Քիչ անց Հովհաննեսը կրկին զանգահարել և ասել է, որ Անուշավանի ծնողները տեղյակ չեն կատարվածի մասին, ոստիկանները եկել և Անուշավանին տարել են ոստիկանություն։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 112-113/ Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար Գևորգ Խաչատուրի Զաքարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևանի Նալբանդյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է Ալիկին և ծառայությունը ստուգող, գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանին, որը եղել է համազգեստով։ Զրուցելու ընթացքում իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Նա պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, դրա փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես, այդ քաղաքացին հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Անուշավանին և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Շուրջ 40 րոպե անց Անուշավանը եկել է և բոլորը հարցրել են, թե Ռոբերտն արդյոք ճիշտ է ասում, թե ոչ։ Անուշավանը պատասխանել է, որ ինքը նման արարք չի կատարել, որից հետո Հովհաննեսը զանգահարել է նրա հարազատներին և պատմել կատարվածի մասին։ Տեսնելով, որ Անուշավանը շարունակում է հերքել կատարվածը` նրան ոստիկանություն տանելու և այնտեղ դեպքի հանգամանքները պարզելու համար ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել և Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ Հովհաննեսին և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի վերաբերյալ Ա. Ազատյանը զեկուցագիր է ներկայացրել։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 130-131/ Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի հրամանատար Գեղամ Սմբատի Խաչատրյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, համազգեստով ծառայություն իրականացնելիս` Երևանի Նալբանդյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է իրենց ստորաբաժանման 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ավագ ոստիկան Ալիկ Ազատյանին և 1-ին վաշտի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանին։ Զրուցելու ընթացքում իրենց է մոտեցել մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա։ Նրա դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Այդ քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է նշված տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես այդ քաղաքացին հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Անուշավանին և նրան կանչել իրենց մոտ։ Շուրջ 40 րոպե անց Անուշավանը եկել է։ Երբ հարցրել են, թե Ռոբերտի պատմածն արդյոք իրականությունն է, նա հերքել է, որից հետո Հովհաննեսը զանգահարել է Անուշավանի հարազատներին և պատմել կատարվածի մասին։ Անուշավանին ոստիկանություն տանելու և այնտեղ դեպքի հանգամանքները պարզելու համար ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ Հովհաննեսին և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի վերաբերյալ Ա. Ազատյանը զեկուցագիր է ներկայացրել։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 206-207/ Վկա Լիդա Գագիկի Ղազարյանի ցուցմունքներոով այն մասին, որ աշխատում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վաճառողուհի։ Ճանաչում է նույն ընկերության գիշերային պահակ-վաճառող Ռոբերտ Հարությունյանին, ինչպես նաև նրան փոխարինող Անուշավան Նաղդալյանին։ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 21։00-ի սահմաններում աշխատանքն ավարտվել է։ Ամբողջ օրվա առևտրից գոյացած 100.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը հանձնել է Ռոբերտին և գնացել է տուն։ Հաջորդ օրը, նրան փոխարինելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Անուշավանը, որին որոշ ժամանակ առաջ տնօրինությունն ազատել էր աշխատանքից, զենքով մտել է կրպակ և զենքը պահելով Ռոբերտի վրա` դրամարկղից հափշտակել է Ռոբերտին հանձնած գումարը։ Անուշավանին ճանաչել է համատեղ աշխատանքից և նրա մասին կարող է ասել միայն դրականը։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 144-145/ Դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։»։ /գ.թ. 208-210/ Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. փետրվարի 28-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Ռ. Հարությունյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց մեջ ճանաչել է Ա. Նաղդալյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում մտել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ և իր վրա պահել է ատրճանակ, որից ինքը վախեցել է և տեղից չի շարժվել։ Այնուհետև Ա. Նաղդալյանը բացել է դարակը, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Տուժող Ռ. Հարությունյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինիս ճանաչել է հասակից, տարիքից, աչքերի, քթի, մազերի ձևից և ընդհանուր տեսքից։ /գ.թ. 17-18/ Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Ա. Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնց համաձայն` ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանն իրեն վերագրվող արարքը կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում։ /գ.թ. 162-166, 199-202/ Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Դեպքից անմիջապես հետո հարցաքննվելով որպես կասկածյալ` նա հայտարարել է. «օգտվելով իմ իրավունքներից ես հրաժարվում եմ որևէ ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց»։ Հետագայում, նախաքննության ընթացքում որպես մեղադրյալ, այնուհետև դատարանում որպես ամբաստանյալ հարցաքննվելիս` նա հերքել է իրեն վերագրվող արարքը կատարելը և հայտնել, որ 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում, Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ չի գնացել, կրպակի աշխատակցի վրա զենք չի պահել և կրպակից գումար չի գողացել։ Նույն օրը, ժամը 23։00-ի սահմաններում, միայնակ զբոսնել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայում, երբ իրեն է զանգահարել նշված կրպակի փոխտնօրեն Հովոն և հարցրել, թե կրպակից գումար հափշտակել է, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ գումար չի հափշտակել։ Դրանից հետո Հովոն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել։ Ինքը գնացել է կրպակի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հովոյին և նստել նրա ավտոմեքենան։ Հովոն իրեն մի քանի անգամ հարցրել է, թե գումարն ինքն է վերցրել, թե ոչ, որին պատասխանել է, որ ինքը որևէ գումար չի վերցրել։ Այնուհետև իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Դատարանում տալով նույնաբովանդակ ցուցմունք` Ա. Նաղդալյանը հայտարարեց նաև, որ չի կարող բացատրել, թե ինչու է տուժողն իր դեմ ցուցմունքներ տալիս։ Նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, դեպքի օրը միմյանց չեն զանգահարել։ /դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 44-45/ Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Վերլուծելով ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի ցուցմունքները` ավազակություն չկատարելու մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։ Այդ վերլուծության արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, զենքի գործադրմամբ ավազակություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կե¬տով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Ամբաստանյալի պաշտպանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան` հանցագործության դեպքի կամ հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին` այն պատճառաբանությամբ, որ նախաքննության մարմնի կողմից կատարվել է արարքի սխալ իրավաբանական որակում, ձեռք բերված ապացույցները հիմնավոր և համոզիչ չեն, ավազակային հարձակման հետևանքով տուժված սուբյեկտ առկա չէ, մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում քրեական գործի իրական և փաստական հանգամանքներին, արարքի իրավաբական որակումը չի համապատասխանում արարքի նկարագրությանը և չի բխում գործում առկա ապացույցների փաստական կազմից։ Գտնում է, որ նման պայմաններում դատարանը պետք է որոշում կայացնի` քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու կամ այն լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասին։ Քրեական գործով հիմնավորվել է, որ կրպակ ներխուժած անձի կողմից տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում նկարագրված հարձակում չի եղել, ինչպես նաև նրա կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք չի եղել։ Քննարկելով միջնորդությունը` դատարանը գտնում է, որ այն ամբողջությամբ անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Ամբաստանյալ Ա. Նաղդալյանի կողմից, զենքի գործադրմամբ ավազակություն կատարելը հիմնավորվել է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ժամանակ հետազոտված վերոհիշյալ ապացույցներով, այդ թվում` տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի, վկաներ Ալիկ Ազատյանի, Հովհաննես Հունանյանի, Հակոբ Բեգջանյանի, Գևորգ Զաքարյանի, Լիդա Ղազարյանի, Գեղամ Խաչատրյանի ցուցմունքներով, դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ. ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացությամբ, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ. փետրվարի 28-ի արձանագրությամբ, որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Ա. Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով։ Քրեական գործը մեղադրողին վերադարձնելու կամ այն լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասով նույնպես միջնորդությունն անհիմն է, քանի որ գործը մեղադրողին վերադարձնելու մասին որոշում դատարանն իրավասու է կայացնել` միայն գործը դատական քննության նախապատրաստելիս, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի 4-րդ կետով և 296-րդ հոդվածով սահմանված կարգով, իսկ քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության վերադարձնելու մասին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի 5-րդ կետի և 297-րդ հոդվածի դրույթները ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2007թ. հուլիսի 24-ի ՍԴՈ-710 որոշմամբ ճանաչվել է ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածին հակասող և անվավեր։ Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, վատառողջ է։ Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։ Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանն իր կատարած, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` առանց գույքի բռնագրավման։ Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն։ Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել։ Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը` Վ Ճ Ռ Ե Ց Ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ. փետրվարի 28-ից։ Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Դատավճիռը հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 21-06-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 24-07-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 233, 74 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 24-07-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 233, 74 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-19718 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 29-07-2013 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 14-11-2013 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 15-11-2013 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 18-11-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 233, 143 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 18-11-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 233, 143 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0082/01/13
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 22-07-2013 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 20-07-2013 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Մելս |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Անուշավան Նաղդալյան Ամբողջությամբ բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի /ՀՀ քր. օր.175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ կետով - ազատազրկում 6 տարի ժամկետով` առանց գւյքի բռնագրավման / վերաբերյալ 21.06.2013թ. դատավճիռը և կարճել քրեական գործի վարույթը կամ գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 26-07-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Աիդա |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մասիս |
| Ազգանուն | Ռեհանյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 29-07-2013 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկա |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 07-08-2013 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 16-08-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-08-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 29-08-2013 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Անուշավան |
| Ազգանուն | Նաղդալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն 29.08.2012թ. ք.Երևան ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0082/01/13 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՆԱՂԴԱԼՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Մելս Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում գնացել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող <<Աստղանիկ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ, որտեղ ամիսներ առաջ Ռոբերտ Հարությունյանի հետ հերթափոխով աշխատել է որպես գիշերային վաճառող։ Անուշավան Նաղդալյանը մտնելով կրպակ` ձեռքին եղած, որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ Ռոբերտ Հարությունյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս վրա և ատրճանակի նմանվող իրն ուղղելով Ռոբերտ Հարությունյանի վրա` հափշտակել է կրպակի դրամարկղում առկա, զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել է փախուստի։ Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճռով Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտել` ազատազրկման 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013թ-ի փետրվարի 28-ից: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները Ամբաստանյալի պաշտպան Մ. Մանուկյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.06.2013թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով քրեական գործի վարույթը կարճել Ա.Նաղդալյանի գործողություններում հանցագործության դեպքի բացակայության և արարքի մեջ հանցակազմ չլինելու հիմքով կամ ամբողջությամբ բեկանել և գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը: Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մ. Մանուկյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով: <<…Տուժող ճանաչված Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ավազակային հարձակումը ռեալ և իրատեսական չէ, ավելի պարզ ներկայացնելու դեպքում ունենք այն ստեղծված իրողությունը, որ վերջինիս կյանքի կամ առողջության նկատմամբ հարձակում կատարած անձի կողմից այդպես էլ չի իրականացվել և ոչ մի կարգի բռնություն և կամ դրան միտված իրական վտանգի սպառնալիք: Ասվածը հիմնավորվում է ինչպես քրեական գործի ողջ նյութերով, այնպես էլ դատարանում տուժողի և հարցաքննված վկաների տված ցուցմունքներով: Այս դեպքում հարց է ծագում, ինչու քրեական վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմինը, իսկ հետագայում արդեն դատարանն անհրաժեշտաբար չեն որակել տուժող Ռ. Հարությունյանի նկատմամբ դրսևորած գործողությունների իրավաբանական որակումը: Չկատարելով սակայն Օրենքի պահանջը, այն իր հերթին հանգեցրել է դատական սխալի` այստեղից բխող հետևանքներով: …Ներկայացվող վերաքննիչ բողոքով պաշտպանական կողմը ներկայացնում է Անուշավան Նաղդալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ ենթակետի հատկանիշներով մեղսագրված արարքի հիմնավորված չլինելու, Ա. Նաղդալյանի գործողություններում ավազակային հարձակման հանցակազմի` հանցագործության դեպքի բացակայության վերաբերյալ: Ինչպես նախաքննության մարմնի, այնպես էլ դատարանի կողմից կատարվել է արարքի իրավաբանական սխալ որակում, այստեղից բխող իրավական հետևանքներով։ …Դատարանի վարույթում քննության առնվող սույն քրեական գործով նախաքննական մարմնի կողմից ձեռք բերված ապացույցները ամենևին էլ հիմնավոր ու համոզիչ չեն: Նշված քրեական գործով չունենք տուժողի կարգավիճակ, որը կարող է դասվել իբրև ավազակային հարձակման հետևանքով տուժված սուբյեկտի, կամ որ նույնն է մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում սույն քրեական գործի իրական և փաստական հանգամանքներին, կամ արարքի իրավաբանական որակումը չի համապատասխանում արարքի նկարագրությանը կամ չի բխում գործում առկա ապացույցների իրական և փաստական կազմից: Նման իրավիճակում պաշտպանական կողմը լիարժեք համոզված է ու վստահաբար գտնում է, որ անհամեմատ շահեկան կլիներ, եթե դատարանը գործը դատական քննության նախապատրաստելիս ղեկավարվեր ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 292–րդ հոդ. 4-րդ կետով, 296–րդ հոդվածի պահանջներով գործը մեղադրողին վերադարձնելու համար, իսկ դրա շարժառիթները ավելի քան իրատեսական էին, քանի որ ակնհայտորեն առկա է արարքի իրավաբանական որակման անհրաժեշտությունը։ Մեղադրյալ Անուշավան Նաղդալյանին ՀՀ Քր. օր-ի 175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ ենթակետով մեղսագրված արարքի հանցակազմը ճիշտ չէ, բացարձակ առումով սխալ է տրվել արարքի իրավաբանական որակումը: Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը իր ցուցմունքներում նշել է, որ ինքը իր վրա հարձակվողի ձեռքին զենք չի տեսել, դա է փաստում այն հանգամանքը, որ վերջինս չի կարողացել նկարագրել այդ զենքի տեսակը, չափը, այլ տարբերող հատկանիշներ, սակայն զարմանալիորեն նկատել է զենքի փողը, կամ երկաթյա անցքը կարծեցյալ տուժող Ռ. Հարությունյանի ցուցմունքների համադրումից ելնելով միանշանակ եզրակացվամ է, որ իրականում զենք, կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկա չի էլ եղել, և որ մնում է ընդամենը գուշակել, թե ի վերջո ինչ է տեսել նա 27.02.2013թ. այդ օրը՝ ժամը 22.30-ին կամ 22.38-ին: Տեղին է նշել, որ ավազակային հարձակումը և դրանից բխող ծանր հետևանքները բավականին բարդ ու իր բնույթով ծանրագույն հանցակազմ է, ասել է թե <<Ավազակային հարձակում>> հանցակազմը պետք է չինի իրական ու առարկայական։ Պատշաճ է միաժամանակ նշել, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում չկան չեն եղել ու այսպիսով բացակայում են հանցագործության գործիքները, այսպես կոչված հնարովի զենքն ու շարֆը, հափշտակված հարյուր հազար ՀՀ դրամը: Պաշտպանական կողմը ասվածը հիմնավորում է հետևյալ իրավական և ապացույցների փաստական կազմի հիմնավորմամբ. ԹԻՎ 13122413 քրեական գործով տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից ոստիկանության բաժնում տրված 27.02.2013թ. հայտարարությունում, այնպես էլ հետո արդեն որպես տուժողի տված հիմնական և վերջինիս լրացուցիչ ցուցմունքներում հայտնել է, որ Անուշավան Նաղդալյանը մուտք է գործել <<Աստղանիկ>> կրպակ իր ուղղությամբ ատրճանակ է պահել ու առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումարը և միանգամից դուրս գալով կրպակից հեռացել է: Տուժողը միաժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ ամենը տևել է վայրկյաններ: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին միաժամանակ հայտնում եմ, որ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի բառացիորեն նմանատիպ ցուցմունքները ինչպես նախաքննական մարմնին, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանին հայտնել են սույն քրեական գործով հարցաքննված ու գործով անցնող բոլոր վկաները: Ասվածից հետեում է, որ տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի վրա <<Աստղանիկ>> կրպակում իր գտնվելու ժամանակ 2013թ. փետրվարի 27-ին իր նշմամբ ժամը 22.30 սահմաններում ավազակային հարձակում չի կատարվել, այն պարզ պատճառաբանությամբ, որ կրպակ մուտք գործած անձի կողմից տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդ. դիսպոզիցիայով որոշված ընթացակարգով հարձակում չի եղել, ինչպես և նրա կյանքի կամ աողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք իրականում չի եղել: Ասվածից հետևում է, որ Անուշավան Նաղդալյանի գործողություններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի հանցակազմը, կամ այդ հիմքով հանցագործության դեպքը հիմնավորված ու ապացուցված չէ, այստեղից բխող իրավական հետևանքներով։ …Վերլուծելով բջջային կապի սույն տվյալները, պաշտպանական կողմը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին առանձնակի խնդրում է առավել ուշադրություն դարձվի հետևյալ հանգամանքի վրա. այդ ինչպես է հնարավոր, երբ 22.30 րոպեի սահմաններում, և քանի որ տուժող Ռ. Հարությունյանը այդպես էլ բացարձակ ճշտությամբ չի նշել իր վրա կատարված հարձակման ժամանակը, դա կարող է լինել նաև ժամը 22.36 կամ 22.38 ու հանկարծ կարծեցյալ տուժող Ռ. Հարությունյանի նկատմամբ 22.38-ին հարձակումը կատարելուց հետո ռեակտիվային արագությամբ Ա. Նաղդալյանը պիտի հայտնվեր Օպերայի շենքի մոտ: Նման իրավիճակում մենք գործ ունենք Անուշավան Նաղդալյանի օգտին առաջացած այլուրեքության հետ, որը բացարձակ առումով կատարված արարքի մեջ անձի մասնակցությունը բացառող հանգամանք է, որը ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քրեական գործով առկա մյուս ապացույցների փաստական կազմի հետ այդպես էլ չի ուսումնասիրվել ու իրավական գնահատականի չի արժանացրել>>: Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպան Մ.Մանուկյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը պնդեց, ամբաստանյալ Ա.Նաղդալյանը հայտնելով, որ ինքը կատարվածի հետ որևէ առնչություն չունի, միացավ ներկայացված բողոքին, մեղադրող Ս.Հարությունյանը բողոքի դեմ առարկեց` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի ու ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևան Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Անուշավան Նաղդալյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում Երևանի Թումանյան և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող, «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ չի գնացել, կրպակի աշխատակցի վրա զենք չի պահել և կրպակից գումար չի գողացել։ Այդ օրը, ժամը 23-ի սահմաններում, միայնակ զբոսնել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայում, երբ իրեն է զանգահարել նշված կրպակի փոխտնօրեն Հովոն և հարցրել, թե կրպակից գումար հափշտակել է, թե ոչ։ Ինքը պատասխանել է, որ գումար չի հափշտակել։ Դրանից հետո Հովոն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել։ Ինքը գնացել է կրպակի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հովոյին և նստել նրա ավտոմեքենան։ Նա իրեն մի քանի անգամ հարցրել է, թե գումարն ինքն է վերցրել, թե ոչ, որին պատասխանել է, որ ինքը որևէ գումար չի վերցրել։ Այնուհետև իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և իրեն բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Թե ինչու է տուժող Ռ.Հարությունյանն իր դեմ սուտ ցուցմունքներ տալիս, չի կարող բացատրել, քանի որ նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ։ Ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ վերաքննիչ բողոքում պաշտպանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները կատարված ավազակային հարձակմանը Անուշավան Նիկողոսյանի մասնակից չլինելու վերաբերյալ, նպատակ են հետապնդում նրան զերծ պահել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և նրան մեղսագրված արարքը հիմնավորվում է գործի փաստական տվյալների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ: Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի ցուցմունքներ է տվել և Անուշավան Նաղդալյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ պնդել, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակում որպես գիշերային վաճառող, որտեղ նախկինում աշխատել է նաև Անուշավան Նաղդալյանը։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է կրպակում, երբ ներս է մտել Անուշավանը և իր վրա ուղղել ատրճանակ։ Անուշավանի դեմքը ծածկված է եղել շարֆով, սակայն աչքերից, հայացքից. շարժուձևից, մարմնի կառուցվածքից կարողացել է ճանաչել նրան։ Ինքն հանկարծակի է եկել, վախեցել է և նրան ասել. «լավ չե՞ս արա, ինչ ես անում»։ Անուշավանն առանց որևէ ձայն հանելու մոտենալով վաճառակետի դրամարկղին` այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և միանգամից դուրս գալով կրպակից` հեռացել է։ Նրա հետևից դուրս է եկել և տեսել, թե ինչպես է Անուշավանը վազում դեպի Սախարովի հրապարակի կողմը։ Մի քանի րոպե վախի ազդեցության տակ չի կողմնորոշվել ինչ անել։ Այնուհետև զանգահարել է կրպակի մենեջեր Հովհաննեսին և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կգա։ Այդ պահին տեսել է խաչմերուկում կանգնած, ոստիկանության համազգեստով երկու անձի, որոնց հետ կանգնած է եղել քաղաքացիական հագուստով մի տղամարդ։ Մոտեցել է նրանց և պատմել կատարվածի մասին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Հովհաննեսը և զանգահարել Անուշավանին, որպեսզի կանչի իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում եկել է Անուշավանը, ավտոմեքենայի մեջ զրուցել Հովհաննեսի հետ, որից հետո ոստիկանները նրան տարել են ոստիկանություն։ Անուշավանի ձեռքին եղած ատրճանակի միայն փողի դիմային երկաթյա կլոր հատվածն է տեսել, սակայն համոզված է, որ այն եղել է իսկական։ Ատրճանակի փողն ուղղված է եղել իր դեմքին, տեսել է անցքը, տեսել է, որ այն երկաթյա է։ Բացի նախկին աշխատողներից, որևէ այլ անձ չէր կարող իմանալ, թե որտեղ է պահվում կրպակի գումարը և որ ժամին է տնօրինությունն այն վերցնում։ Անուշավանի հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ, միմյանց նկատմամբ թշնամություն չեն ունեցել, նրան չի զրպարտում, այլ ասում է միայն ճշմարտությունը: Վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Ալիկ Ազատյանի ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում իրենց դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանի և գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանի հետ կանգնած են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում, երբ մոտեցել է մի քաղաքացի և խնդրել է օգնել։ Հարցրել են, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ 15-ից 20 րոպե առաջ, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում` խաչմերուկում գտնվող սննդի սպասարկման կետում, ներխուժել է մի տղա, որի դեմքին շարֆ է եղել, իսկ ձեռքին` ատրճանակ, որի փողը ուղղել է դեպի իրեն, դրամարկղից վերցրել է շուրջ 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Իրենց մոտեցած քաղաքացին հայտնել է նաև, որ ճանաչել է այդ տղային, որը հանդիսանում է իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանը։ Քիչ անց մոտեցել է նաև սննդի սպասարկման կետի մենեջերը, որը ներկայացել է Հովհաննես անունով։ Նրան նույնպես իր աշխատողը հայտնել է, որ գումարը հափշտակողն իրենց նախկին աշխատակից Անուշավանն է եղել։ Դրանից հետո Հովհաննեսն իր բջջային հեռախոսով կապնվել է Անուշավանի հետ և նրան կանչել է իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է դեպքի վայր, իսկ իրենք ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնից օպերատիվ խումբ են կանչել։ Նրանք եկել են դեպքի վայր և Անուշավանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Իրենց օգնության դիմած տղային նրանք հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Այնտեղ պարզվել է, որ վերջինս հանդիսանում է Ռոբերտ Աշոտի Հարությունյանը, իսկ բերման ենթակվածը` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը։ Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել նաև վկաներ, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի հրամանատար Գեղամ Խաչատրյանը և նույն գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար Գևորգ Զաքարյանը: Վկա Հովհաննես Հունանյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գործող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության արագ սննդի կրպակը պատկանում է իր հոր ընկեր Հակոբ Բեգջանյանին։ Քանի որ վերջինս զբաղված է այլ գործերով, իրեն խնդրել է զբաղվել այդ սննդի կետի աշխատանքներով։ Այդ պատճառով երբեմն այցելել է նշված կրպակ, որտեղից էլ ճանաչում է Անուշավան Նաղդալյանին և Ռոբերտ Հարությունյանին` որպես գիշերային վաճառողների։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 23-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Ռոբերտը և ասել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, զենքանման ինչ-որ առարկա պահելով իր վրա` դրամարկղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Կատարվածի մասին անմիջապես տեղեկացրել է տնօրեն Հակոբին։ Քանի որ վերջինիս ծննդյան օրն է եղել` նա խնդրել է գնալ և պարզել, թե ինչ է պատահել։ Դրանից հետո գնացել է կրպակ, որի դիմաց տեսել է Ռոբերտին և 2-ից 3 ոստիկանների։ Ռոբերտը կրկին պատմել է կատարվածի մասին։ Իր 094-79-51-40 հեռախոսահամարից զանգահարել է Անուշավանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարին և կանչել իրենց մոտ։ Ժամը 23։45-ի սահմաններում Անուշավանը եկել է իրենց մոտ։ Ինքն Անուշավանին հարցրել է, թե ինչ է արել գումարները և ինչու է նման արարք կատարել։ Անուշավանը հերքել է` ասելով, որ նման արարք չի կատարել։ Դրանից հետո իրենց հետ կանգնած ոստիկանները զանգահարել են ոստիկանություն և լրացուցիչ ուժեր կանչելով` Անուշավանին բերման են ենթարկել, իսկ իրեն և Ռոբերտին հրավիրել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Վկա Հակոբ Բեգջանյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերության տնօրենը, որը 2013թ-ի հունվարի 7-ից Երևան քաղաքի Նալբանդյան և Թումանյան փողոցների խաչմերուկում իրականացնում է արագ սննդի սպասարկում։ Որպես գիշերային պահակ-վաճառող աշխատանքի է ընդունել Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ Անուշավան Նաղդալյանին` փորձաշրջանի կարգով որպես նրան փոխարինող։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին իր ծննդյան տարեդարձն է եղել և գտնվել է տանը, երբ ժամը 22-ի սահմաններում զանգահարել է Ռոբերտը և հայտնել, որ Անուշավանը մտել է կրպակ, վերցրել է կրպակում առկա գումարը և հեռացել։ Ինքը զանգահարել է Հովհաննեսին, խնդրել գնալ կրպակ և տեղում պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Որոշ ժամանակ անց Հովհաննեսը զանգահարել և հայտնել է, որ Ռոբերտի հետ գտնվում է կրպակում և վերջինս ասում է, որ Անուշավանը եկել է կրպակ` շարֆով բերանը փակած վիճակում, նրա վրա ինչ-որ առարկա է պահել, որից վախեցել է, իսկ Անուշավանը գումարը վերցրել է և դիմել փախուստի։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանին, կանչել կրպակ և պարզել, թե ինչ է կատարվել։ Դրանից հետո Հովհաննեսը դարձյալ զանգահարել և հայտնել է, որ Անուշավանը եկել է, սակայն պնդում է, որ ինքը նման արարք չի կատարել։ Հովհաննեսին հանձնարարել է զանգահարել Անուշավանի ծնողներին և հայտնել կատարվածի մասին։ Քիչ անց Հովհաննեսը կրկին զանգահարել և ասել է, որ Անուշավանի ծնողները տեղյակ չեն կատարվածի մասին, ոստիկանները եկել և Անուշավանին տարել են ոստիկանություն։ Վկա Լիդա Ղազարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վաճառողուհի։ Ճանաչում է նույն ընկերության գիշերային պահակ-վաճառող Ռոբերտ Հարությունյանին, ինչպես նաև նրան փոխարինող Անուշավան Նաղդալյանին։ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 21-ի սահմաններում աշխատանքն ավարտվել է։ Ամբողջ օրվա առևտրից գոյացած 100.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը հանձնել է Ռոբերտին և գնացել է տուն։ Հաջորդ օրը, նրան փոխարինելու ժամանակ տեղեկացել է, որ Անուշավանը, որին որոշ ժամանակ առաջ տնօրինությունն ազատել էր աշխատանքից, ատրճանակով մտել է կրպակ և զենքը պահելով Ռոբերտի վրա` դրամարկղից հափշտակել է Ռոբերտին հանձնած գումարը։ Համաձայն դատահոգեբուժական փորձաքննության 2013թ-ի ապրիլի 26-ի թիվ 170/13 եզրակացության` «Անուշավան Նաղդալյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձ։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձ նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Անուշավան Նաղդալյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին»։ Համաձայն անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2013թ-ի փետրվարի 28-ի արձանագրության` տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը ճանաչել է Անուշավան Նաղդալյանին և հայտարարել, որ վերջինս 2013թ. փետրվարի 27-ին, ժամը 22։30-ի սահմաններում մտել է Երևանի Թումանյան-Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող «Աստղանիկ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող արագ սննդի կրպակ և իր վրա պահել է ատրճանակ, որից ինքը վախեցել է և տեղից չի շարժվել։ Այնուհետև Անուշավան Նաղդալյանը բացել է դարակը, այնտեղից վերցրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել է փախուստի։ Ռ. Հարությունյանը հայտարարել է նաև, որ վերջինիս ճանաչել է հասակից, տարիքից, աչքերի, քթի, մազերի ձևից և ընդհանուր տեսքից։ Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Հ. Հունանյանի 094-79-51-40 և Անուշավան Նաղդալյանի 055-38-68-58 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` ամբաստանյալ Անուշավան Նաղդալյանն իրեն վերագրվող արարքը կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում։ Պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով: -Ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը ճիշտ քրեաիրավական գնահատական են տվել Անուշավան Նաղդալյանի արարքին` գործի փաստական հանգամանքներով ապացուցված համարելով, որ նա որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է ավազակային հարձակում, այսինքն` հանցանք, որ նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: Ավազակության հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ սպառնալիքը իրական լինի, այսինքն` տուժողը պետք է գիտակցի, որ եթե չկատարի հանցավորի պահանջը, ապառնալիքն անմիջապես կիրագործվի և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի: -Սույն գործի քննության ամբողջ ընթացքում տուժող Ռոբերտ Հարությունյանը հստակորեն պնդել է, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին ժամը 22։30-ի սահմաններում իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարողը եղել է Անուշավան Նաղդալյանը, որն ատրճանակի փողն իր վրա պահելով` առանց ձայն հանելու մոտեցել է վաճառակետի դրամարկղին, այնտեղից վերցրել 100.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր վկայել տուժող Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից տված ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա և դրանք հաստատվում են նաև գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցներով` վկաներ Ալիկ Ազատյանի, Գեղամ Խաչատրյանի Գևորգ Զաքարյանի, Հովհաննես Հունանյանի, Լիդա Ղազարյանի, Հակոբ Բեգջանյանի ցուցմունքներով, անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով, որոնք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են ամբաստանյալ Նաղդալյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար: -Մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով ոչ թե հերքվում, այլ հաստատվում է, որ Անուշավան Նաղդալյանը ավազակային հարձակում կատարելուց առաջ և հետո գտնվել է դեպքի վայրին հարակից տարածքում: -Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398 հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական oրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության: Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Անուշավան Նաղդալյանի վերաբերյալ գործը քննելիս և լուծելիս թույլ չի տվել ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության որևէ խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ դատավճիռը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան` այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու համար, ուստի այդ մասով նույնպես ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման: Այսպիսով, դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ 2013թ-ի փետրվարի 27-ին, Անուշավան Նաղդալյանը որպես զենք օգտագործվող, ատրճանակի նմանվող իրի գործադրմամբ ավազակային հարձակում է գործել Ռոբերտ Հարությունյանի նկատմանբ և հափշտակել զգալի չափերի` 100.000 ՀՀ դրամ գումար, այսինքն` նրա հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով ճիշտ է որակված, իսկ ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատճառաբանությունները հերքված են գործի փաստական տվյալների վերոշարադրյալ ամբողջությամբ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 29-08-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 01-10-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 233, 121 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 01-10-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 233, 121 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-17151/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 04-10-2013 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0082/01/13
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 30-09-2013 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Մելս |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 03-10-2013 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-17151 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 04-10-2013 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 2 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԿԴ/0082/01/13 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 04-10-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ելիզավետա |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 01-11-2013 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԿԴ/0082/01/13 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 1 նոյեմբերի 2013 թվական ք.Եր¨ան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի օգոստոսի 29-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի պաշտպան Մ.Մանուկյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Եր¨անի Կենտրոն ¨ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճռով Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով ¨ դատապարտվել է ազատազրկման` 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Ամբաստանյալ Ա.Նաղդալյանի պաշտպան Մ.Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2013 թվականի օգոստոսի 29-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է` օրինական ուժի մեջ թողնելով Եր¨անի Կենտրոն ¨ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունիսի 21-ի դատավճիռը: Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Նաղդալյանի պաշտպան Մ.Մանուկյանը` խնդրելով քրեական գործի վարույթը կարճել Ա.Նաղդալյանի գործողություններում հանցագործության դեպքի բացակայության ¨ արարքի մեջ հանցակազմ չլինելու հիմքով կամ բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի օգոստոսի 29-ի որոշումը ¨ գործն ուղարկել ստորադաս դատարան` նոր քննության: Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ ¨ 3-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, վերանայվող դատական ակտն առեր¨ույթ հակասում է վճռաբեկ դատարանի` նախկինում ընդունված որոշումներին, ¨ վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առեր¨ույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետ¨անքներ: Վերլուծելով բողոքի փաստարկները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար չեն եզրահանգելու, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար: Հետ¨աբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի հիմնավորումները բավարար չեն եզրահանգելու, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված` գործի ելքի վրա ազդած դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտում, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետ¨անքներ: Հետ¨աբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ: Ինչ վերաբերում է բողոքը վարույթ ընդունելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված հիմքին, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքաբերը չի մատնանշել, թե Վճռաբեկ դատարանի նախկինում ընդունված որ որոշմանն է հակասում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշումը: Հետ¨աբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը նույնպես հիմնավորված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի ¨ 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքը ենթակա է վերադարձման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները ¨ ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին ¨ 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի օգոստոսի 29-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Անուշավան Գրիգորի Նաղդալյանի պաշտպան Մ.Մանուկյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ¨ ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 05-11-2013 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 11-11-2013 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 2 հատոր` 233, 135 թերթ: |