Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԿԴ/0055/01/13
25 նոյեմբերի 2013թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ՋՈՒԼՀԱԿՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԱՄԻՐԶԱԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՍԻՐՈՒՆՅԱՆԻ
Լ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Գ.ԳԱԼՈՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Վ.ՍԵԴՐԱԿՅԱՆԻ
Խ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Պ.ՀԱՅՐԻԿՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Լ.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով տուժող Պ.Հայրիկյանի, ամբաստանյալ Վ.Սեդրակյանի պաշտպան Ա.Սիրունյանի, ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի պաշտպան Լ.Ավետիսյանի և ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի պաշտպան Գ.Գալոյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վարդան Ժորժիկի Սեդրակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածով, Խաչատուր Ալբերտի Պողոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-305-րդ հոդվածով և Սամվել Արամայիսի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. սեպտեմբերի 23-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ ՔՎ պետ Մ.Մարուքյանը 01.02.2013թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 58200813 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 58200813 քրեական գործով կազմել է քննչական խումբ։
07.02.2013թ. ձերբակալվել են Խ.Պողոսյանը և Ս.Հարությունյանը։
ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ ՔՎ պետ Մ.Մարուքյանի 10.02.2013թ. որոշմամբ Խ.Պողոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով ու 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ս.Հարու-թյունյանն է ներգրավվել որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.02.2013թ. որոշումներով Խ.Պողոսյանի ու Ս.Հարությունյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ ՔՎ պետ Մ.Մարուքյանի 05.03.2013թ. որոշմամբ Վ.Սեդրակյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.03.2013թ. որոշմամբ Վ.Սեդրակյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ ՔՎ պետ Մ.Մարուքյանի 16.04.2013թ. որոշմամբ Վ.Սեդրակյանին նախ-կինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածով։
ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ ՔՎ պետ Մ.Մարուքյանի 16.04.2013թ. որոշմամբ Ս.Հարությունյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջա-դըրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով։
ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ ՔՎ պետ Մ.Մարուքյանի 16.04.2013թ. որոշմամբ Խ.Պողոսյանին նախկի-նում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով ու 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Վարդան Սեդրակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, առաջադրվելով 2013 թվականի փետրվարի 18-ին կայանալիք ընտրություններում ՀՀ Նախագահի թեկնածու, քարոզարշավի ընթացքում իր մտերիմներ Սամվել Հարությունյանին և Խաչատուր Պողոսյանին 2013 թվականի հունվարի սկզբներին պատվիրել է <<Ազգային Ինքնորոշում Միավորում>> կուսակցության առաջնորդ, ՀՀ Նախագահի մեկ այլ թեկնածուի՝ քաղաքական գործիչ Պարույր Արշավիրի Հայրիկյանի սպանությունը՝ նրա քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելու նպատակով, որն իրականացնելու նպատակով՝ զենք ձեռք բերելու համար, հանցակիցներին է տվել 1000 ԱՄՆ դոլար, ինչը Խաչատուր Պողոսյանը և Սամվել Հարությունյանը հավասարապես կիսել են միմյանց միջև։ Սակայն ծրագրված հանցագործությունն իրականացնելու համար Խաչատուր Պողոսյանն օգտագործել է իր կողմից 1995-1996 թվականներին ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահված՝ 1941թ. գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի <<НГ 201>> համարի <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակը։
Զենքի պիտանելիությունն ստուգելու և հանցագործությունը կատարելու ժամանակ կրակոցի աղմուկը խլացնելու նպատակով Խաչատուր Պողոսյանը և Սամվել Հարությունյանը զենքն երկու անգամ փորձարկել են, որից հետո որոշել են՝ որպես խլացուցիչ, օգտագործել պոլիմերի շիշ՝ ատրճանակի փողին ամրացնելու եղանակով։
Սպանության պատվերն ստանալուց հետո, Սամվել Հարությունյանը և Խաչատուր Պողոսյանը ճշտել են Հայրիկյանի երթուղին և նրա օրակարգը՝ պարբերաբար հետևելով նրան, իսկ 2013 թվականի հունվարի 31-ին, հանցագործությունն իրականացնելու համար հարմար պահ ընտրելով, երբ 23 անց 20 րոպեի սահմաններում Պարույր Հայրիկյանն ավտոմեքենայից իջել և շարժվել է դեպի Տպագրիչների 9 հասցեում գտնվող իր բնակարանի շքամուտք, Խաչատուր Պողոսյանն արագ մոտեցել է նրան և մոտ մեկ մետր հեռավորությունից նախապես հարմարեցված և քողարկված վերոհիշյալ ատրճանակից երկու անգամ կրակել է Պարույր Հայրիկյանի կրծքավանդակին։
Արձակված կրակոցներից Պարույր Հայրիկյանի պաշտպանական շարժումներից, նրա բղավոցներից, կրակոցների ձայներից օգնության հասնող հարևաններից վախենալով, Խաչատուր Պողոսյանը դիմել է փախուստի՝ չկարողանալով հանցագործությունը մինչև վերջ հասցնել իր կամքից անկախ հանգամանքներով։ Ընկնելով խուճապի մեջ, ստեղծված իրավիճակում վերջինս չի կարողացել անգամ վերադառնալ՝ պայմանավորվածության համաձայն, Տպագրիչների փողոցի վրա իր <<Վոլվո>> մակնիշի ավտոմեքենայով իրեն սպասող Սամվել Հարությունյանի մոտ, փախել է դեպքի վայրից այլ ուղղությամբ, ճանապարհին նստել է պատահական տաքսի և դրանից հետո միայն Սամվել Հարությունյանին հեռախոսով հայտնել հանգամանքների բերումով իր փախուստի մասին։
Խաչիկ Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-305-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ,1995-1996 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության Բագրատաշեն համայնքի տարածքում քննությամբ չպարզված անձից ապօրինի կերպով ձեռք բերելով 1941թ. գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի <<НГ 201>> համարի <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակ և այդ ատրճանակից կրակելու համար նախատեսված՝ 9 հատ 7,62մմ տրամաչափի փամփուշտներ, մինչև 2013 թվականի հունվարի 31-ը դրանք ապօրինի կերպով պահել է տանը։
Այնուհետև, իր ընկերոջ՝ Սամվել Հարությունյանի հետ Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի 2013 թվականի փետրվարի 18-ի ընտրություններում ՀՀ Նախագահի թեկնածու Վարդան Սեդրակյանից 2013 թվականի հունվարի սկզբներին ստանալով պատվեր՝ <<Ազգային Ինքնորոշում Միավորում>> կուսակցության առաջնորդ, ՀՀ Նախագահի մեկ այլ թեկնածու, քաղաքական գործիչ Պարույր Արշավիրի Հայրիկյանի սպանությունն իրագործելու վերաբերյալ՝ նրա քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելու նպատակով, տվել են իրենց համաձայնությունը և զենք ձեռք բերելու համար Վարդան Սեդրակյանից ստացել 1000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Սակայն ծրագրված հանցագործությունն իրականացնելու համար Խաչատուր Պողոսյանն օգտագործել է իր կողմից ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահած վերոհիշյալ ատրճանակը, որի պիտանելիությունը ստուգելու և հանցագործությունը կատարելու ժամանակ կրակոցի աղմուկը խլացնելու նպատակով Խաչատուր Պողոսյանը և Սամվել Հարությունյանը զենքը երկու անգամ փորձարկել են, որից հետո որոշել են՝ որպես խլացուցիչ, օգտագործել պոլիմերի շիշ՝ այն ամրացնելով ատրճանակի փողին։
Սպանության պատվերն ստանալուց հետո Խաչատուր Պողոսյանը և Սամվել Հարությունյանը ճշտել են Պարույր Հայրիկյանի երթուղին և նրա օրակարգը՝ պարբերաբար հետևելով նրան, իսկ 2013 թվականի հունվարի 31-ին, հանցագործությունն իրականացնելու համար հարմար պահ ընտրելով, երբ 23 անց 20 րոպեի սահմաններում Պարույր Հայրիկյանն ավտոմեքենայից իջել է և շարժվել դեպի Տպագրիչների 9 հասցեում գտնվող իր բնակարանի շքամուտք, Խաչատուր Պողոսյանն արագ մոտեցել է նրան և մոտ մեկ մետր հեռավորությունից նախապես հարմարեցված և քողարկված <<Նագան>> տեսակի ատրճանակից 2 անգամ կրակել է Պարույր Հայրիկյանի կրծքավանդակին։
Արձակված կրակոցներից Պարույր Հայրիկյանի պաշտպանական շարժումներից, նրա բղավոցներից, կրակոցների ձայներից օգնության հասնող հարևաններից վախենալով, Խաչատուր Պողոսյանը դիմել է փախուստի՝ չկարողանալով հանցագործությունը մինչև վերջ հասցնել իր կամքից անկախ հանգամանքներով։ Ընկնելով խուճապի մեջ, ստեղծված իրավիճակում վերջինս չի կարողացել անգամ վերադառնալ՝ պայմանավորվածության համաձայն, Տպագրիչների փողոցի վրա իր <<Վոլվո>> մակնիշի ավտոմեքենայով իրեն սպասող Սամվել Հարությունյանի մոտ, փախել է դեպքի վայրից այլ ուղղությամբ, ճանապարհին նստել է պատահական տաքսի և դրանից հետո միայն Սամվել Հարությունյանին հեռախոսով հայտնել հանգամանքների բերումով իր փախուստի մասին։
Սամվել Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, իր ընկերոջ՝ Խաչատուր Պողոսյանի հետ Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի 2013 թվականի փետրվարի 18-ի ընտրություններում ՀՀ Նախագահի թեկնածու Վարդան Սեդրակյանից 2013 թվականի հունվարի սկզբներին ստանալով պատվեր՝ <<Ազգային Ինքնորոշում Միավորում>> կուսակցության առաջնորդ, ՀՀ Նախագահի մեկ այլ թեկնածու, քաղաքական գործիչ Պարույր Արշավիրի Հայրիկյանի սպանությունն իրագործելու վերաբերյալ՝ նրա քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելու նպատակով, տվել են իրենց համաձայնությունը և զենք ձեռք բերելու համար Վարդան Սեդրակյանից ստացել 1000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Սակայն Խաչատուր Պողոսյանի առաջարկով ծրագրված հանցագործությունն իրականացնելու համար օգտագործել են վերջինիս կողմից 1995-1996 թվականներին ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահած՝ 1941թ. գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի <<НГ 201>> համարի <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակը, որի պիտանելիությունը ստուգելու և հանցագործությունը կատարելու ժամանակ կրակոցի աղմուկը խլացնելու նպատակով միասին զենքն երկու անգամ փորձարկել են, որից հետո որոշել են՝ որպես խլացուցիչ, օգտագործել պոլիմերի շիշ՝ այն ամրացնելով ատրճանակի փողին։
Սպանության պատվերն ստանալուց հետո Սամվել Հարությունյանը և Խաչատուր Պողոսյանը ճշտել են Պարույր Հայրիկյանի երթուղին և նրա օրակարգը, պարբերաբար հետևել են նրան և պայմանավորվել, որ սպանությունն անմիջականորեն կիրականացնի Խաչատուր Պողոսյանը, իսկ Սամվել Հարությունյանը կսպասի ավտոմեքենայի ղեկին՝ դեպքի վայրից արագ փախուստն ապահովելու նպատակով։ 2013 թվականի հունվարի 31-ին, հանցագործությունն իրականացնելու համար հարմար պահ ընտրելով, երբ 23 անց 20 րոպեի սահմաններում Պարույր Հայրիկյանն ավտոմեքենայից իջել է և շարժվել դեպի Տպագրիչների 9 հասցեում գտնվող իր բնակարանի շքամուտք, Խաչատուր Պողոսյանն արագ մոտեցել է նրան և մոտ մեկ մետր հեռավորությունից նախապես հարմարեցված և քողարկված <<Նագան>> տեսակի ատրճանակից երկու անգամ կրակել է Պարույր Հայրիկյանի կրծքավանդակին։
Արձակված կրակոցներից Պարույր Հայրիկյանի պաշտպանական շարժումներից, նրա բղավոցներից, կրակոցների ձայներից օգնության հասնող հարևաններից վախենալով՝ Խաչատուր Պողոսյանը դիմել է փախուստի՝ չկարողանալով հանցագործությունը մինչև վերջ հասցնել իր կամքից անկախ հանգամանքներով։ Ընկնելով խուճապի մեջ, ստեղծված իրավիճակում վերջինս չի կարողացել անգամ վերադառնալ՝ պայմանավորվածության համաձայն, Տպագրիչների փողոցի վրա իր <<Վոլվո>> մակնիշի ավտոմեքենայով իրեն սպասող Սամվել Հարությունյանի մոտ, փախել է դեպքի վայրից այլ ուղղությամբ, ճանապարհին նստել է պատահական տաքսի և դրանից հետո միայն Սամվել Հարությունյանին հեռախոսով հայտնել հանգամանքների բերումով իր փախուստի մասին:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում դատաքննության ընթացքում մեղադրողը հայտարարել է, որ հրաժարվում է ամբաստանյալ Խ. Պողոսյանի կողմից արձակված երկրորդ կրակոցով տուժող Պ.Հայրիկյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու մասով մեղադրանքից, նկատի ունենալով, որ դատաքննությամբ դա չի հիմնավորվել։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 23.09.2013թ. դատավճռով Վարդան Ժորժիկի Սեդրակյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածով և դատապարտվել ազատազրկման 14 (տասնչորս) տարի ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013թ. մարտի 5-ից։
Վ.Սեդրակյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Խաչատուր Ալբերտի Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 34-305-րդ հոդվածով, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել ազատազրկման 1 (մեկ) տարի ժամկետով, իսկ 34-305-րդ հոդվածով՝ ազատազրկման 13 (տասներեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդված 4-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ նշանակվել է ազատազրկում 14 (տասնչորս) տարի ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013թ. փետրվարի 7-ից։
Խ.Պողոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Սամվել Արամայիսի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով և դատապարտվել ազատազրկման 12 (տասներկու) տարի ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013թ. փետրվարի 7-ից։
Ս.Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 1941թ. գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի <<НГ 201>> համարով <<Նագան» տեսակի թմբուկավոր ատրճանակը վճռվել է թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ տնօրինմանը, նշված ատրճանակից կրակված փամփուշտների երկու գնդակը՝ վճռվել է ոչնչացնել, Պ.Հայրիկյանի հագուստները՝ կարճաթև ու երկարաթ և վերնաշապիկները, բաճկոնը և վերարկուն, վերադարձնել նրան, իսկ Խ.Պողոսյանի հագուստները՝ սև գույնի հնամաշ բաճկոնն ու ջինսե տաբատը, հանձնել նրա կնոջը։
Պարույր Հայրիկյանի` ընդդեմ Վարդան Սեդրակյանի, Խաչատուր Պողոսյանի և Սամվել Հարությունյանի՝ գումարի բռնագանձման պահանջի մասին հայցը թողնվել է առանց քննության։
Վարդան Սեդրակյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ։
2/. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել տուժող Պ.Հայրիկյանը, ամբաստանյալ Վ.Սեդրակյանի պաշտպան Ա.Սիրունյանը, ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի պաշտպան Լ.Ավետիսյանը և ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի պաշտպան Գ.Գալոյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Տուժողը գտել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. դատավճիռը` քաղաքացիական հայցն առանց քննության թողնելու մասով, իրավաչափ չէ, բացակայում է գործի հետ կապված և' իրավական, և' փաստական գնահատականը, որը դատական ակտը սույն դրվագով դարձնում է <<ոչ հեղինակավոր>>:
Ըստ տուժողի` այն, որ ինքը ֆիզիկական վնաս է կրել, ապացուցվում է պետական լիազոր մարմնի` ՀՀ առողջապահության նախարարության կողմից տրված գրավոր փաստաթղթով: Ավելին, հանցագործությամբ պատճառված ֆիզիկական վնասը հաշվարկվել է ՀՀ Կառավարության կողմից, որը ենթակա չէ վիճարկման:
Գործում առկա է ապացույց, որ հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառված ֆիզիկական վնասի հետևանքով` առողջությունը վերականգնելու, մասնավորապես 28.03.2013թ. մինչև 16.05.2013թ. ախտորոշվելու, վիրահատվելու և հետվիրահատական կուրս անցնելու համար հաշվարկվել, այնուհետև տրամադրվել է 20.500.000 ՀՀ դրամ: Ընդ որում պետությունը այդ գումարը տրամադրելով տուժողին, հանցագործությամբ պատճառված ֆիզիկական վնասը վերականգնելու համար հետագայում չի պահանջել այն ամբաստանյալներից, իսկ դատաքննության փուլում պետական մեղադրողը սույն դրվագով հայտնել է իր դիրքորոշումը, որ համապատասխան ապացույցների առկայության պայմաններում քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման, ուստի այն կարծրատիպը, որ ՀՀ Կառավարությունն արդեն վճարել է, ենթակա չէ ամբաստանյալներից բռնագանձման, իրավաչափ չէ, քանի որ ներպետական օրենքն իմպերատիվ է, որտեղ պարտադիր պայման է դիտվում հանցագործությամբ պատճառված վնասը բռնագանձել տվյալ հանցագործությունը կատարած անձից:
Ավելին, գործում առկա է ապացույց, որտեղ նմանատիպ վիրահատությունը պարտադիր պետք է կատարել կրկնակի, երկու տարի անց, որը ևս կազմում է ՀՀ Կառավարության հաշվարկած գումարը` 20.500.000 ՀՀ դրամ:
Սկսած 2013թ. փետրվարի 1-ից մինչև երկրորդ վիրահատության օրն ընկած ժամանակահատվածի համար, որպես դեղամիջոցների, վիտամինների և բուժման հետ կապված այլ հավելումներ ստանալու համար ընդամենը հաշվարկվել է օրը 3.000 ՀՀ դրամ, որի հանրագումարը կազմում է այդ ժամանակաշրջանի համար 2.424.000 ՀՀ դրամ, ընդհանուրը` 43.424.000 ՀՀ դրամ:
Հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասն ավելին է. /Մի քանի օրից ինքը կրկին հետազոտվելու և բուժվելու համար մեկնելու է արտերկիր, քանի որ վիրահատությունը կատարվել է այնտեղ/: Ընդ որում հանցագործությամբ պատճառված ֆիզիկական վնասն այն աստիճանի բարդացում է տվել իր մոտ, որ Հայաստանի բժշկական մասնագետների կոլեգիան` ՀՀ Առողջապահության նախարարի գլխավորությամբ, որոշում են կայացրել բուժումը և վիրահատությունը կատարելու արտերկրում: Դա է պատճառը, որ իր հետագա բուժումը կատարվել է և կատարվելու է արտերկրում:
Ելնելով վերոգրյալից` տուժողը միջնորդել է քաղաքացիական հայցն առանց քննության թողնելու մասով բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. դատավճիռը, բավարարել իր քաղաքացիական հայցը և Վարդան Սեդրակյանից, Սամվել Հարությունյանից, Խաչատուր Պողոսյանից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 43.424.000 ՀՀ դրամ:
Ամբաստանյալ Վ.Սեդրակյանի պաշտպան Ա.Սիրունյանը գտել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ, որն արտահայտվում է հետևյալում.
Վարդան Սեդրակյանի մասով դատավճիռն ամբողջությամբ կայացվել է ենթադրությունների հիման վրա` առանց ապացույցների: Բացի այդ, ընդհանուր իրավասության դատարանը սխալ քրեաիրավական գնահատական է տվել դեպքին ընդհանրապես:
Պետական, քաղաքական կամ հասարակական գործչի սպանությունը իր բնույթով քաղաքական աստառ ունի և ի տարբերություն սովորական սպանության, ուղղված է ոչ միայն անձի, այլև` քաղաքական համակարգի դեմ:
Ըստ պաշտպանի` տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 305-րդ հոդվածի մասին սույն գործով խոսել չենք կարող, քանի որ, եթե նույնիսկ Վարդան Սեդրակյանն ունի առնչություն Հայրիկյանի վրա կատարված հարձակմանը /թեև, չունի, բայց այդ մասին ավելի ուշ/, չի ապացուցվել, որ հարձակումը կատարվել է քաղաքական գործիչ Հայրիկյանի վրա, այլ ոչ թե քաղաքացի Հայրիկյանի վրա, հարձակումն ուներ քաղաքական, այլ ոչ թե կենցաղային բնույթ, նպատակը Հայրիկյանի քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելն էր, այլ ոչ թե նրան պարզապես կյանքից զրկելը:
Այսինքն, ըստ պաշտպանի, սույն գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 305-րդ հոդվածի մասին խոսելն ավելորդ է: Որակման առումով լավագույն դեպքում պետք է խոսք գնար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի մասին:
Ըստ պաշտպանի` Պ.Հայրիկյանի նկատմամբ կատարված հարձակման մեջ Վարդան Սեդրակյանը չպետք է պատասխանատվություն կրի հանցակցի ասհմանազանցման համար:
Պաշտպանի կարծիքով` հստակ չէ նաև Վ.Սեդրակյանի կարգավիճակը տվյալ հանցագործության մեջ: Մասնավորապես, ըստ մեղադրանքի` Վարդան Սեդրակյանը պատվիրել է Պ.Հայրիկյանի սպանությունը, մինչդեռ օրենքում չկա <<պատվիրատու>> հասկացությունը: Օրենքում հացակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը: Մինչդեռ, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, նկարագրելով Վ.Սեդրակյանի <<դրդչական>> գործողությունները, նրան դիտարկել է որպես կազմակերպիչ:
Պաշտպանի կարծիքով` ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներ Խ.Պողոսյանի և Ս.Հարությունյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունները մեկնաբանել է ի վնաս Վ.Սեդրակյանի:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճիռ կայացնելիս խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ հոդվածների պահանջները:
Սույն քրեական գործը, ըստ պաշտպանի, քննվել է առանց դատախազի: Մասնավորապես, գործի հարուցման պահից գործով դատավարական ղեկավարումն իրականացվել է ՀՀ գլխավոր դատախազության վարչության պետի տեղակալ Հ.Սարգսյանի կողմից: Գործի նախաքննության ընթացքում դրա ղեկավարումը սկսել է իրականացնել նույն վարչության դատախազ Ա.Ամիրզադյանը, որը նաև հաստատել է մեղադրական եզրակացությունը ու դատարանում պաշտպանել մեղադրանքը:
Պաշտպանական կողմի կողմից արված համապատասխան հարցադրման կապակցությամբ Ա.Ամիրզադյանի կողմից բերվել են անհիմն պատճառաբանություններ, որ դատախազ Հ.Սարգսյանը նշանակվել է Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազ, ուստի գործով մեղադրողը պետք է լինի Ա.Ամիրզադյանը: Ըստ պաշտպանի` սույն գործի վարույթին Ա.Ամիրզադյանի մասնակցությունն ապօրինի է:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպան Ա.Սիրունյանը միջնորդել է Վարդան Սեդրակյանի մասով բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. դատավճիռը, այն փոփոխել և վերջինիս արդարացնել:
Ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի պաշտպան Լ.Ավետիսյանը գտել է, որ սույն քրեական գործով անտեսվել են քրեագիտության հանրահայտ նորմերը, համաձայն որոնց` հանցավոր արաքի որակման հարցում որպես չափանիշ է համարվում հանցագործության սուբյեկտիվ կողմի, այսինքն հանցավոր արաքը կատարած անձի դիտավորության, հանցավորի նպատակի պարզաբանումը և Խաչատուր Պողոսյանի արարքը որակելու համար հիմք է ընդուբնել միայն գործով տուժող Պարույր Հյրիկյանի հակասական, իրարամերժ պնդումները, որ Խաչատուր Պողոսյանն իրեն սպանելու նպատակով, սառնասիրտ ձևով, երկու անգամ կրակել է իր կրծքավանդդակին և միայն իր ինքնապաշտպանական շարժումների շնորհիվ և հրաշքով է փրկվել մահից:
Ըստ պաշտպան Լ.Ավետիսյանի` քրեական գործի նախաքննությամբ և դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Խաչատուր Պողոսյանը Պարույր Հայրիկյանին սպանելու դիտավորություն ու նպատակ չի ունեցել, բուն դեպքի վայրի ու Խաչատուր Պողոսյանի գործողությունների վերլուծությունը և գործով առկա ապացույցները թույլ են տալիս պնդելու, որ նա, ցանկության դեպքում, բոլոր հնարավորություններն ունեցել է, և ոչ ոք, այդ թվում և տուժողը, որևէ կերպ չէր կարող խոչընդոտել նրան իրականացնելու իր մտադրությունը: Նա նույնիսկ Պարույր Հայրիկյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու առաջադրանք ու մտադրություն չի ունեցել: Տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառելու հանգամանքը պայմանավորվել է զուտ տուժողի գործողություններով, ով իր շարժումներով հայտնվել է իր աջ կողքով դեպի շենքի շքամուտքը սլացող գնդակի ճանապարհին: Տուժողի կողմից դեպքի վերաբերյալ սուբյեկտիվ ընկալումը, որ Խաչատուր Պողոսյանը սառնասրտորեն ցանկացել է իրեն սպանել և միայն պաշտպանության նպատակով իր կատարած շարժումները և բարձրյալի կամքն է փրկել իր կյանքը, չեն համապատասխանում իրականությանը և անհիմն են, ինչպես պնդել է, որ երկրորդ կրակոցը վնասել է իր մարմնի աջ կողային մասը:
Ոչ քրեական գործի նախաքննության, և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում իր պաշտպանյալ Խաչատուր Պողոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարելու հանգամանքը հիմնավորող ապացույց ձեռք չի բերվել: Քրեական գործով ապացուցված չէ, թե վերջին հաշվով Խաչատուր Պողոսյանի արարքը, նրա դիտավորությունն ուղղված է եղել հասարակական ու պետական գործիչ Պարույր Հայրիկյանի, թե ֆիզիկական անձ, քաղաքացի Պարույր Հայրիկյանի դեմ:
Ըստ պաշտպան Լ.Ավետիսյանի` խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 360-րդ, 365-րդ, 366-րդ հոդվածների պահանջները:
Ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքն անհիմն է, իր պաշտպանյալը տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցանք չի կատարել: Խաչատուր Պողոսյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմերին` այն է, ապօրինի կերպով զենք և ռազմամթերք ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը և կրելը և մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ, շահադիտական դրդումներով մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զգալի կայուն կորուստ: Խնդրել է իր պաշտպանյալ Խ.Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ու նրա անձը բնութագրող տվյալները` խնամքին մինչև 14 տարեկան մեկ անչափահաս երեխայի առկայությունը, <<շաքարային դիաբետ>> ախտորոշմամբ տառապելու հանգամանքը, նախաքննության ընթացքում հանցագործության բացահայտմանն աջակցելը, հանցագործության գործիք հրազենն ու փամփուշտները ներկայացնելը, ռեալ, փաստացի կատարած հանցավոր արարքը գիտակցելը, դրանում իրեն մեղավոր ճանաչելը և կատարածի համար զղջալը, ընտանիքի միակ կերակրող ձեռքը հանդիսանալու հանգամանքը:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպան Լ.Ավետիսյանը միջնորդել է գործի քննությունը կատարել վերաքննության կարգով, Խաչատուր Պողոսյանի մասով մասնակիորեն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. դատավճիռը, նրա արարքին տալ քրեաիրավական ճիշտ գնահատական և նրա նկատմամբ սահմանել արդարացի պատիժ:
Ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի պաշտպան Գ.Գալոյանը գտել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թույլ է տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, դատարանը չի կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 127-րդ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ, 113-րդ, 305-րդ հոդվածները, որը պետք է կիրառեր:
Ըստ պաշտպանի` ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանը երբևէ մտադրություն չի ունեցել քաղաքական, հասարակական գործիչ Պ.Հայրիկյանին մահ պատճառել, առավել ևս` երբևէ նպատակ չի հետապնդել նրա գործունեությունը դադարեցնել, նրա դիտավորությունն ուղղված է եղել նախագահի թեկնածուին վախեցնելուն:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը և նախաքննական մարմինը ձեռք չեն բերել բավարար ապացույցներ, որ Հարությունյանը և Պողոսյանը ծրագրել են Պ.Հայրիկյանի սպանությունը` նրա քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելու նպատակով: Քրեական գործում առկա չէ որևէ վկայի ցուցմունք, ուղղակի կամ անուղղակի ապացույց, որ ամբաստանյալները ծրագրել են Պ.Հայրիկյանի սպանությունը` նրա քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելու նպատակով:
Ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի նկատմամբ մեղադրանքը կառուցված է ենթադրությունների վրա, հետևաբար քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները վերաբերելի չեն: Դատարանն ապացույցները չի գնահատել ըստ վերաբերելիության և թույլատրելիության: Ս.Հարությունյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող արարքում ապացուցված չէ:
Չի ապացուցվել, որ Խ.Պողոսյանը և Ս.Հարությունյանն ուղղակի դիտավորություն են ունեցել կյանքից զրկելու քաղաքական գործչին: Անգամ տուժողը դատաքննության ընթացքում հստակ նշել է, որ Հարությունյանն իր քաղաքական գործունեության հետ որևէ կապ չունի, ինչն ապացուցում է, որ Ս.Հարությունյանի դիտավորությունն ուղղված է եղել Սեդրակյանից իր չստացած գումարները ստանալուն: Երկու ամբաստանյալներն էլ ընդունել են Պ.Հայրիկյանի վրա կրակելու փաստը, սակայն ի սկզբանե հայտնել են, որ երբևէ սպանելու դիտավորություն չեն ունեցել, այլ միայն ցանկացել են վախեցնել:
Ելնելով վերոգրյալից` ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի պաշտպան Գ.Գալոյանը միջնորդել է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ և նշանակել դատաքննության վերաքննության կարգով, մասնակի` Սամվել Հարությունյանի մասով բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.09.2013թ. դատավճիռը, անհնարինության դեպքում բեկանել և ուղարկել նույն դատարան` նոր քննության:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով տուժողի և պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և նրանց, մեղադրողի պատասխանները բողոքների դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վարդան Ժորժիկի Սեդրակյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածով, ամբաստանյալ Խաչատուր Ալբերտի Պողոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-305-րդ հոդվածով և ամբաստանյալ Սամվել Արամայիսի Հարությունյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ հաստատված է, նշանակվել է արդարացի պատիժ, իսկ պաշտպանական կողմից բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքների փաստարկները հերքված են ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում դատաքննությամբ ամբաստանյալ Վարդան Սեդրակյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ պատճառաբանելով, որ թեև ճանաչում է ամբաստանյալներ Խ.Պողոսյանին և Ս.Հարությունյանին, սակայն որևէ առնչություն չունի նրանց կողմից կատարված հանցագործությանը։
Ամբաստանյալ Վ.Սեդրակյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանը վերանորոգել է Քանաքեռում գտնվող իր առանձնատունը և այդ ժամանակ նրա միջոցով ծանոթացել է ամբաստանյալ Խաչատուր Պողոսյանի հետ, ով ավտոմեքենայով ծառայություն է մատուցել ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանին՝ նրան տեղափոխելով ք.Եղվարդ, որտեղ նույնպես վերջինս վերանորոգել է իր ամառանոցը։
Ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանին վաճառել է իր <<Վոլվո>> մակնիշի ավտոմեքենան, քանի որ այն եղել է հին և վաղուց ցանկություն է ունեցել այն վաճառելու։
Ամբաստանյալներ Ս.Հարությունյանն ու Խ.Պողոսյանը նաև տարածել են իր <<բուկլետները>>՝ քարոզարշավի ժամանակ, որի դիմաց գումար է տվել նրանց։ Նրանք իրենից դժգոհելու առիթ չեն ունեցել և եթե ունենային նման առիթ, ապա չէին աշխատի իր մոտ։
Ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանը, իրեն մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգքրի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում և տուժող Պ.Հայրիկյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու մեջ, պատճառաբանել է, որ քաղաքական գործիչ Պ.Հայրիկյանի նկատմամբ՝ նրա քաղաքական գործունեությունը դադարեցնելու նպատակով, սպանության փորձ չի կատարել։
Թեև նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Վ.Սեդրակյանն է իրենց պատվիրել վախեցնել Պ.Հայրիկյանին՝ իր աշխատասենյակում մատը դնելով Պ.Հայրիկյանի՝ թերթում տպված նկարի վրա, սակայն դա այդպես չէ, քանի որ Ս.Հարությունյանի առաջարկով են այդպես ասել, մտածելով, որ Վ.Սեդրակյանն իրենց մտերիմն է, ՀՀ Նախագահի թեկնածու, և եթե բռնվելիս ասեն, որ նա է պատվիրել վախեցնել Պ.Հայրիկյանին, ապա նա կօգնի իրենց։
Իր և Ս.Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքները նույնն են, քանի որ նախա-պես՝ մինչև բռնվելը, նրա հետ որոշել և համաձայնեցրել են, թե ինչ ցուցմունք պետք է տան, եթե բռնվեն։
Իրականում Պ.Հայրիկյանի ուղղությամբ հրազենով կրակելու և նրան այդ եղանակով վախեցնելու առաջարկն իրեն արել է Սամվել Հարությունյանը։ Սկզբում նրան չի հարցրել, թե ինչու է պետք վախեցնել Պ.Հայրիկյանին, սակայն Պ.Հայրիկյանին վախեցնելուց հետո Ս.Հարությունյանից տեղեկացել է, որ նա դժգոհ է եղել Վ.Սեդրակյանից, քանի որ վերջինս իր տան վրա կատարած աշխատանքների դիմաց անհրաժեշտ վարձատրություն չի կատարել Ս.Հարությունյանին, որի համար էլ Ս.Հարությունյանը՝ իրեն հասանելիք գումարը չստանալու դեպքում, պետք է հայտներ, որ Վ.Սեդրակյանի պատվերով են կրակել Պ.Հայրիկյանի վրա։
Եթե Պ.Հայրիկյանին սպանելու նպատակ ունենար, ապա դա կարող էր անել հեշտությամբ, սակայն նման նպատակ չի ունեցել, ու կրակոցը պետք է կատարվեր նրանից երկու մետր հեռու՝ պատի կամ դռան վրա, իր կողմից 20 տարի առաջ ձեռք բերված զենքով։ Եթե կրակոցների ընթացքում Պ.Հայրիկյանն անկանոն շարժումներ չաներ, ապա նրան որևէ վնաս չէր պատճառվի, ինչը հաստատվում է իր հետագա գործողություններով. որ ատրճանակի պահունակում ունենալով ևս 5 փամփուշտ և մասնակցած լինելով Աֆղանստանում տեղի ունեցած պատերազմին՝ ցանկության դեպքում կարող էր հեշտությամբ սպանել տուժողին, սակայն դա չի արել։
Պ.Հայրիկյանի ուղղությամբ երկու կրակոց արձակելը նախապես որոշված չի եղել։ Երկրորդ անգամ կրակել է, որպեսզի նա սուս մնա։ Չնայած նրան ասել է, որ չաղմկի, սակայն նա շարունակել է գոռգոռալ և օգնություն կանչել, ինչի համար էլ փախել է, սակայն գնացել է ոչ թե իր ավտոմեքենայով իրեն սպասող Ս.Հարությունյանի մոտ, այլ հակառակ ուղղությամբ, քանի որ մոտ 60 մետր ճանապարհ պետք է անցներ և իրեն կարող էին նկատել։
Կրակոցների ժամանակ՝ որպես խլացուցիչ, օգտագործել է ատրճանակի փողին ամրացրած պոլիէթիլային շիշ, որպեսզի ուրիշ մարդ չլսի կրակոցներն ու չվախենա։
Ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն` նա 2012թ. սկզբներին իր հետ նույն թաղամասում բնակվող ընկերոջ՝ Սամվել Հարությունյանի միջոցով ծանոթացել է Վարդան Սեդրակյանի հետ՝ որպես էպոսագետի։ Ս.Հարությունյանն աշխատել է Վ.Սեդրակյանի՝ Եղվարդում գտնվող տանը և կատարել է վերանորոգման աշխատանքներ։ Ինքն ունեցել է <<Լադա>> մակնիշի ավտոմեքենա, որով մասնավոր կարգով տաքսի ծառայություններ է մատուցել և Ս.Հարությունյանի առաջարկով սկսել է աշխատել Վ.Սեդրակյանի տան համար՝ տեղափոխել է նրա տանն աշխատող բանվորներին։ Այդ ընթացքում՝ 2012թ. օգոստոս ամսին, Վ.Սեդրակյանի առաջարկով 4.500 ԱՄՆ դոլարով գնել է նրա <<Վոլվո>> մակնիշի ավտոմեքենան, քանի որ իր ավտոմեքենան արդեն շարքից դուրս եկած է եղել և վերանորոգման կարիք է ունեցել։ Գործարքի վերաբերյալ փաստաթուղթ չի կազմվել և պայմանավորվել են, որ ամեն ամիս նրան կվճարի 500 դոլար։ 2012թ. օգոստոսից Վ.Սեդրակյանին վճարել է չորս ամսվա փող՝ 2.000 դոլար և նրան պարտք է մնացել 2.500 դոլար։
Վ.Սեդրակյանի հետ իր հարաբերությունները եղել են նորմալ և աստիճանաբար սկսել են մտերմանալ։ Ինքը և Սամվելը երբեմն օգնել են Վ.Սեդրակյանին՝ լուծելու նաև նրան անհանգստացնող մի շարք խնդիրներ։
2013թ. հունվար ամսին՝ Նոր տարվա տոներից հետո, Ս.Հարությունյանի հետ միասին գնացել են Վ.Սեդրակյանի գրասենյակ, որը գտնվում է ք.Երևանի <<Կինո Երևան>>-ի հետնամասում գտնվող շենքերից մեկում։ Գրասենյակում Սամվելից իմացել է, որ Վ.Սեդրակյանն ինչ-որ մեկին ցանկանում է վախեցնել։ Մտել են Վ.Սեդրակյանի աշխատասենյակ, որտեղ նա, ցույց տալով իր աշխատասեղանի վրա գտնվող շաբաթաթերթը կամ օրաթերթը, որում պատկերված են եղել ՀՀ Նախագահի թեկնածուների լուսանկարները, մատը դրել է Պ.Հայրիկյանի լուսանկարի վրա և ասել, որ նրան պետք է շատ ուժեղ վախեցնել։ Նա նաև ասել է, որ դա պետք է անել Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենան այրելու, նրան ծեծելու կամ նրա վրա հրազենով կրակելու միջոցով, սակայն վերջում նախընտրել է վախեցնել զենքի գործադրմամբ` նրա վրա կրակելու միջոցով։ Վ.Սեդրակյանը նաև ասել է, որ Պ.Հայրիկյանին վախեցնելն ազգի համար է պետք։ Նրան հարցրել է, թե ինչ նպատակով է պատվիրում, որ վախեցնեն Պ.Հայրիկյանին, բայց նա պատասխանել է, որ դա իրենց չի վերաբերվում և որ զբաղվեն իրենց գործերով։ Այդ օրն ինքը և Սամվելը Վ.Սեդրակյանի առաջարկությունը լուրջ չեն ընդունել ու հեռացել են նրա մոտից։
Վերը նշվածից մոտ 15 օր հետո Սամվելը զանգահարել է իր բջջային 077-977-507 հեռախոսահամարին ու ասել, որ Վարդանը կանչում է իր գրասենյակ` հանդիպման։ Սամվելի հեռախոսազանգից մոտավորապես մեկ ժամ հետո իր <<Վոլվո Ս80>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է Սամվելենց տուն, վերցրել է նրան և միասին գնացել են Վ.Սեդրակյանի գրասենյակ, որտեղ Վարդանն ասել է, որ պետք է արագացնել Պ.Հայրիկյանին վախեցնելու գործընթացը, քանի որ ինքը շտապում է։ Նաև ասել է, որ եթե զենքը ճարեն՝ դրա համար կվարձատրի։ Այդ խոսակցության ժամանակ Սամվելը՝ զենք գնելու համար, գումար է խնդրել Վարդանից, սակայն նա պատասխանել է, որ զենքը ճարելու դեպքում գումարը կտա։
Դրանից հետո Սամվելին հայտնել է, որ ինքը զենք ունի, որի համար կարող են Վ.Սեդրակյանից գումար վերցնել, և Պ.Հայրիկյանին վախեցնելու ժամանակ կարող են օգտագործել իր <<Նագան>> տեսակի ատրճանակը, որը պահել է իր տանը կամ ավտոտնակում։
Նշված ատրճանակն ինքը ձեռք է բերել 1995 կամ 1996 թվականին՝ Բագրատաշեն գյուղում, ազգությամբ հայ` Մառնեուլի կամ Շուլավերի բնակիչ, Գևորգ կամ Գարիկ անունով 30-35 տարեկան տղամարդուց։
Վ.Սեդրակյանի հետ 2-րդ հանդիպումից հետո վերադարձել են տուն և հստակ որոշել են, որ պետք է վախեցնեն Պ.Հայրիկյանին։ Երեկոյան՝ ժամը 20-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում, զանգահարել է տեղեկատու՝ 187 կամ քաղաքային 5151 համարով սկսվող հեռախոսահամարով, և պարզել, որ Պ.Հայրիկյանի <<ԱԻՄ>> կուսակցության գրասենյակը գրանցված է Ձոր 1, տուն 14 հասցեում։ Դրանից հետո գանցել են նշված հասցե, սակայն պարզվել է, որ այնտեղ միայն կիսակառույց շինություն է։ Հաջորդ օրը՝ հետուստացույցով երեկոյան լուրերը դիտելիս, տեղեկացել է, որ Պ.Հայրիկյանի շտաբը գտնվում է Բաղրամյան 11 հասցեում։ Հաջորդ օրը Սամվելի հետ միասին գնացել են նշված հասցե, տեսել և հետևել են Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենան ու պարզել են, որ նա բնակվում է Տպագրիչների փողոցում։ Հաջորդ օրը կրկին հետևել են Պ.Հայրիկյանին և ուշ երեկոյան, երբ նա ավտոմեքենայով գրասենյակից ուղևորվել է տուն և Տպագրիչների փողոցից <<դալանով>> մտել է բակ, իր ավտոմեքենան կանգնեցրել է <<դալանից>> 50 մետր ներքև, իջել է ավտոմեքենայից, վերցրել է զենքը, որը նախօրոք ցելոֆանի տոպրակով դրած է եղել ավտոմեքենայի մեջ և քայլելով գնացել է դեպի Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենան։ Երբ հասել է նրա ավտոմեքենային, իր դեմ դիմաց դուրս է եկել Պ.Հայրիկյանը, ում ուղղությամբ պահել է զենքը, որպեսզի կրակոցով վախեցնի նրան։ Այդ պահին նա սկսել է շարժումներ անել, թռել է դեպի զենքը և այդ ժամանակ կրակել է, ու գնդակը կպել է նրա ուսին։ Դրանից հետո, նա մի քայլ առաջ է կատարել, սակայն ոտքը <<լյուկին>> կպնելու հետևանքով ընկել է գետնին` քսվելով կողքի ավտոմեքենային։ Նա սկսել է գոռալ՝ օգնեցեք, որից հետո ինքը նրա ուղղությամբ 2-րդ անգամ է կրակել, որպեսզի նա վախենա ու չգոռա։ Դրանից հետո պտտվել է դեպի դպրոցի կողմը, վազքով դուրս է եկել բակից, անցել փողոցը, թեքվել դեպի Թումանյան փողոց և տաքսի է կանգնեցրել ու գնացել է դեպի Քանաքեռ։ Ճանապարհին՝ Աբովյանի տուն թանգարան չհասած, զանգահարել է դեռևս Տպագրիչների փողոցում իր <<Վոլվո>> ավտոմեքենայում իրեն սպասող Սամվելին ու ասել, որ ինքը հասնում է տուն։
Քանի որ իր <<Նագան>> տեսակի զենքից՝ մինչև վերը նկարագրված դեպքը, ոչ մի անգամ կրակած չի եղել և չի իմացել, թե կոնկրետ, որ դեպքում ինչպես է կրակոցը արձագանքում, մինչև կոնկրետ գործողություն կատարելը՝ Սամվելի հետ որոշել են այն փորձարկել։ Որովհետև որ Պ.Հայրիկյանին վախեցնելու գործողությունը պլանավորած են եղել կատարել ուշ ժամի՝ մթության պայմաններում, դեպքից 4-5 օր առաջ փորձարկումը նույնպես կատարել են մթության ժամանակ, որպեսզի հստակ կարողանային պարզել կրակոցի ձայնի արձագանքը։ Այդ նպատակով երեկոյան՝ ժամը 22։30-23-ի սահմաններում, իր ավտոմեքենայով Սամվելի հետ միասին գնացել են իր բնակության վայր՝ Ֆանարջյան 40 հասցե, Սամվելը մնացել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ ինքը, մտնելով ավտոտնակ, վերջում՝ ձախ կողմում դրված տակառի հետևից վերցրել է իր կողմից պահված՝ շորի մեջ փաթաթված, <<Նագան>> տեսակի ատրճանակը, որը դնելով ձախ գոտկատեղի հատվածում՝ վերադարձել է ավտոմեքենայի մոտ և շարժվել են դեպի Թբիլիսյան խճուղի, քանի որ մինչ այդ որոշած են եղել փորձարկումը կատարել Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող անմարդաբնակ տարածքում։ Սամվելի հետ ավտոմեքենայով հասնելով այդ տարածք՝ <<Էտնա>> ռեստորանային համալիրից դեպի <<ռադիոմաչտ>> տանող ճանապարհի աջ հատված, կանգնել են և առանց ավտոմեքենայից իջնելու՝ ավտոմեքենայի աջ կողմում նստած, պատուհանից ատրճանակը հանել է դուրս և մեկ անգամ կրակել։ Կրակոցի ձայնը շատ բարձր է եղել։
Դրանից հետո, վերադարձել են, Սամվելը մտել է տուն, իսկ ինքը՝ ավտոտնակ, և նույն տակառի հետևում պահել է ատրճանակը։ Քանի որ կրակոցի արձագանքը շատ բարձր է եղել, որոշել է այն ինչ-որ եղանակով խլացնել և այդ ժամանակ հիշել է իր կողմից սիրված <<Բրատ>> ֆիլմում գլխավոր հերոսի կողմից կրակելու հետ կապված գործողությունները, երբ վերջինս ֆիլմում <<պլաստմասե>> շիշը ամրացնելով ատրճանակի փողին՝ շուկայում կրակում է չեչենի վրա ու ոչ ոք կրակոցի ձայնը չի լսում։
Ֆիլմի այդ հատվածը իր մոտ լավ տպավորված է եղել, ուստի որոշել է նույն ձևով կրակոցի ձայնը խլացնել, սակայն նախապես փորձարկել <<պլաստմասե>> շշով։ Դեպքից երկու օր առաջ՝ ժամը 12-ից 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ իրենց տանը բացի իրենից և Սամվելից մարդ չի եղել, ավտոտնակից վերցրել է ատրճանակը, փողի վրա կպչուն ժապավենով ամրացրել է <<Ջերմուկ>>-ի <<պլաստմասե>> 0.5 լիտր տարողությամբ շիշը, որից հետո տան այգում՝ թոնրին չհասած 3-4 մետր հեռավորության վրա, մեկ անգամ կրակել է հողի ուղղությամբ։ Կրակոցի ձայնն առաջին փորձարկման ձայնի հետ համեմատած խլացված է եղել։ Տեսնելով, որ <<պլաստմասե>> շիշը խլացնում է կրակոցի ձայնը, ատրճանակի վրայից հանել է փորձարկված շիշը և նույն եղանակով ամրացրել նոր 0.5 լիտր տարողությամբ շիշ, իսկ օգտագործված շիշն ու 2 փորձարկումների ժամանակ կրակված փամփուշտների պարկուճները հանելով ատրճանակի թմբուկից՝ միասին նետել է <<Ռայկոմի>> խաչմերուկ չհասած՝ Զ.Քանաքեռցու փողոցում գտնվող երկու մթերային խանութների մոտ դրված աղբարկղի մեջ։
Զենք ձեռք բերելու համար Վ.Սեդրակյանից ստացած գումարը Ս.Հարությունյանն իր հետ չի կիսել։
Ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ պատճառաբանելով, որ Պ.Հայրիկյանին սպանելու դիտավորություն չեն ունեցել, այլ ցանկացել են վախեցնել նրան։
Ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ նա 2011թ-ից աշխատել է Վ.Սեդրակյանի տան շինարարությունում, որի ընթացքում շատ դեպքեր են եղել, որ գործի հետ կապված գումարներ են պայմանավորվել նրա հետ, սակայն նա միշտ իրեն պակաս գումար է տվել ու քիչ-քիչ իր մեջ հավաքվել է նրա հանդեպ վատություն անելու ցանկությունը։ Մտածել է` նրա մոտիկներից մեկի նկատմամբ դա անի, սակայն չի գտել այդ մեկին, որի համար որոշել է այնպիսի մարդու նկատմամբ դա անել, որ աղմուկ բարձրանա։ Խաչիկին ասել է, որ նման բան պետք է արվի, բայց չի մանրացել։ Դեկտեմբեր ամսին Վարդանից գումար է ուզել, սակայն նա քիչ գումար է տվել և հունվարին որոշել է այնպիսի բան անել, որ կարողանա Վարդանից վերադարձնել պակաս ստացած գումարները, քանի որ Խաչիկին էլ է պարտք մնացած եղել ու չի կարողացել տալ ինչպես նրան, այնպես էլ Վարդանի աշխատողներին պակաս վճարած գումարները։ Մտածելով, որ Պարույր Հայրիկյանը ճանաչված մարդ է և աղմուկը ավելի շատ կլինի, որոշել է նման բան կազմակերպել, բայց ոչ թե զենքով այլ <<գազովի պուգաչով>>։ Սակայն չի կարողացել <<պուգաչ>> գտնել և, իմանալով, որ Խաչիկը զենք ունի, որոշել են դա զենքով անել, բայց որպես զենք չօգտագործել։ Այդ նպատակով զենքի փողին շիշ են դրել, որ ձայն չգա։
Այդ ամենն անելուց հետո՝ մինչև Խաչիկին բռնելը, նրա հետ պայմանավորվել են բռնվելու դեպքում ասել, որ Վարդան Սեդրակյանն է իրենց ասել, որ վախեցնեն Պ.Հայրիկյանին։
Վ.Սեդրակյանից չի կարողացել ստանալ իր գումարները՝ մոտ 5.000 ԱՄՆ դոլարը, դրա համար էլ ցանկացել է վատություն անել նրան։
Ամբաստանյալ Ս.Հարությունյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն` ՀՀ Նախագահի թեկնածու Վարդան Սեդրակյանն իրենց հարևանն է և բնակվում է իր տան հարևանությամբ, սակայն առանձնապես մտերիմ չի եղել նրա հետ։ Մոտ 3 տարի առաջ նա իրեն ասել է, որ մտադիր է վերանորոգել սեփական տունը՝ սալիկապատել առաջին հարկը և առաջարկել է անել այդ գործը։ Նրա տանը պայմանավորվել են աշխատանքի գնի վերաբերյալ, սակայն գործն սկսել է մի քանի ամիս անց, երբ Վարդանը կանչել է իրեն։ Նրա ասելով այդ ձգձգումը պայմանավորված է եղել գումարի բացակայությամբ։ Նրա տան միջանցքի սալիկապատումը տևել է մի քանի օր, հետո նա առաջարկել է սալիկապատել նաև խոհանոցը, որը կատարել է մոտ 10 օրվա ընթացքում։
2011թ. ապրիլ ամսվա ընթացքում վերանորոգել է Վ.Սեդրակյանի տան բաղնիքը, զուգարանը և կիսանկուղային հարկը, այնուհետև՝ հյուրասենյակը, ննջասենյակները և սալիկապատել է տան բակը։ Զգացել է, որ նրա ֆինանսական վիճակը բարելավվել է, սակայն թե ինչի՞ հաշվին, չի հետաքրքրվել։ Նա նոր ավտոմեքենա է գնել, տունն է բարեկարգել, որից հետո ասել է, որ Եղվարդում հողատարածք է ձեռք բերել, այնտեղ պետք է տուն կառուցել, և իրեն ու իր գործընկերոջը՝ Համլետին, հարցրել է, թե կարո՞ղ են շենք կառուցել, ինչին դրական են պատասխանել։ Մի քանի օր անց նա ասել է, որ Եղվարդում բարեկամները կկառուցեն շենքը, իսկ դրանից հետո իրենք կզբաղվեն տան ներսի շինարարական աշխատանքներով։ 2012թ. գարնանը նա ասել է, որ կարող են Եղվարդում կառուցած տան տանիքը կառուցել և անցնել ներսի աշխատանքներին։ Դրանից հետո սկսել են այդ աշխատանքները, որոնք շարունակվել են մինչև իր ձերբակալվելը։
2012թ. ամռանը Վ.Սեդրակյանը, վերադառնալով արտասահմանից, ուր մեկնել էր հանգստանալու, խոսակցության մեջ հիշատակել է, որ մտադիր է իր թեկնածությունն առաջադրել 2013թ-ին կայանալիք ՀՀ Նախագահի ընտրությունների ժամանակ։ Ինքն էլ խոստացել է իր հնարավորությունների սահմաններում օգնել նրան։ Որոշ ժամանակ անց նա առաջարկել է տարածել իր հարցազրույցներով լազերային սկավառակները, որոնց վրա տպագրված են եղել նրա լուսանկարը, Սասունցի Դավթի պատկերը և <<Վերևում Աստված կա>> կարգախոսը։ Այդ սկավառակները տարածելու գործին մասնակցել է նաև իր ընկեր Խաչատուր Պողոսյանը, ում ճանաչում է մանկուց, սակայն ընկերացել են վերջին երկու տարվա ընթացքում։ Վ.Սեդրակյանի լազերային սկավառակները տարածել են անշահախնդիր, քանի որ վերանորոգման աշխատանքների ընթացքում բավականին մտերմացած է եղել նրա հետ։ Խաչիկն էլ հաճախակի իր տաքսի ավտոմեքենայով սպասարկել է Վարդանին և նույնպես մտերմացել է նրա հետ։ Լազերային սկավառակների հետ մեկտեղ Վ.Սեդրակյանը պատվիրել է տպագրել նաև ինչ-որ <<բրոշյուրներ>>, որոնք նույնպես տվել է իրենց՝ տարածելու նպատակով։ Դրա համար իրենց չի վարձատրել, միայն ճանապարհածախսի համար գումարներ է տվել։ Սկավառակները և <<բրոշյուրները>> վերցրել են Վ.Սեդրակյանի գրասենյակից, որը գտնվել է ք.Երևանի Դեղատան փողոցում՝ <<Երևան>> կինոթատրոնից դեպի ներքև՝ ոսկու շուկայի փողոցին զուգահեռ փողոցում։
2012թ. դեկտեմբերի կեսերին Վ.Սեդրակյանից պարտքով 3000 ԱՄՆ դոլար է խնդրել, քանի որ եղբոր՝ Ռոբերտ Հարությունյանին, կալանավորած են եղել ավազակային հարձակմանն օժանդակելու մեղադրանքով, ընթանալիս է եղել նրա դատավարությունը և փաստաբանին վարձատրելու, հանձնուքների և այլ ծախսերի համար գումարի կարիք է ունեցել։ Վարդանը չի մերժել և տվել է այդ գումարը։
2012թ. դեկտեմբերի վերջերին՝ Նոր Տարուց առաջ, քարոզարշավի հետ կապված Վ. Սեդրակյանն իրեն ասել է, որ մի մարդ կա, որին պետք է վախեցնել, սակայն ոչ մեկի անունն այդ ժամանակ չի տվել, և նրա խոսքերը լուրջ չի ընդունել։
2013թ. հունվարի 3-ին գնացել է Վ.Սեդրակյանի տուն՝ Նոր տարվա տոնը շնորհավորելու։
Քանի որ Վ.Սեդրակյանն ասած է եղել, որ քարոզարշավի հետ կապված աշխատանքներն սկսելու են Ամանորյա տոներից հետո, 2012թ. հունվարի 7-ին կամ 8-ին իր բջջային 093-58-90-90 հեռախոսահամարից զանգահարել է Վ.Սեդրակյանի 099-94-04-94 հեռախոսահամարին ու քանի որ տոներն արդեն անցած են եղել, հարցրել է, թե նա գրասենյակում է գտնվում, որին նա դրական է պատասխանել։ Ընկերոջ՝ Խաչիկի հետ գնացել են Վ.Սեդրակյանի գրասենյակ՝ ճշտելու, թե երբ է նա սկսելու քարոզարշավը, քանի որ նա մինչ այդ ասած է եղել, որ քարոզարշավի ժամանակ այն ծանոթները, ովքեր պետք է բաժանեն նրա <<բուկլետները>>, վարձատրվելու են աշխատանքի համար։ Վ.Սեդրակյանն իր աշխատասենյակում միայնակ է եղել, երբ երկուսով մտել են նրա մոտ։ Նա համակարգչով աշխատելիս է եղել և նրա սեղանին դրված է եղել մի օրաթերթ, որում տպագրված են եղել ՀՀ Նախագահի բոլոր թեկնածուների լուսանկարները։ Վարդանն այդ թերթի մեջ մատնացույց է արել Պ.Հայրիկյանի լուսանկարը և, անվայել խոսքով հիշատակելով նրան, ասել է, որ նրա մասին է եղել խոսքը, երբ ասել է, որ ինչ-որ մեկին պետք է վախեցնել։ Ընդ որում, թեկնածուների լուսանկարների վրա մատով ցույց տալիս՝ ասել է. <<սա չէ, սա չէ>> և ուղղակի մատնացույց է արել Պ.Հայրիկյանի լուսանկարը։
Թեկնածուներից մեկի վրա մատնացույց անելով, ասել է, որ մեղք է, 5 երեխա ունի։ Վ.Սեդրակյանը հարցրել է, թե ինքը գիտի մարդկանց, ովքեր կարող են Պ.Հայրիկյանին վախեցնել։ Ընդ որում, ասել է, որ պետք է կամ վերջինիս ավտոմեքենան վառել, կամ կրակոցով վախեցնել։ Ինքը պատասխանել է, որ ունի այդ գործն անելու ունակ ծանոթներ, իսկ Վարդանն ասել է, որ եթե կրակոցով վախեցնեն Պ.Հայրիկյանին, նրանց վարձահատույց կլինի, եթե զենք չունենան և դրա համար գումար պետք լինի, ապա զենքի համար փողը կտա։ Գումարի չափը այդ ժամանակ չի նշել, սակայն հիշատակել է, որ կատարողները գոհ կմնան։ Դրանից հետո ինքն ու Խաչիկը հեռացել են։
Խաչիկի հետ քննարկել են Վարդանի առաջարկը և, ի վերջո, քանի որ խոսքը գնացել է միայն Պ.Հայրիկյանին վախեցնելու մասին, որոշել են ինքնուրույն կատարել դա։ Խաչիկն էլ ասել է, որ զենք ունի՝ <<Նագան>> տեսակի ատրճանակ, դրա համար գումարը կարելի է կիսել միմյանց միջև։ Մի քանի օր անց ինքն ու Խաչիկը նորից գնացել են Վարդան Սեդրակյանի գրասենյակ՝ մինչ այդ զանգահարելով նրան և զգուշացրել իրենց գալու մասին։ Վարդանի աշխատասենյակ են մտել ցերեկը՝ ժամը 13-ից 14-ի սահմաններում։ Նա ասել է, որ Պ.Հայրիկյանին վախեցնելու գործը պետք է արագացնել, ինքն էլ պատասխանել է, որ զենքի համար գումար է պետք՝ 1000 ԱՄՆ դոլար։ Վ.Սեդրակյանը բաճկոնի ծոցագրպանից հանել և 1.000 ԱՄՆ դոլար է տվել է իրեն։ Այդ խոսակցության ընթացքում Խաչիկը ներս ու դուրս է եկել աշխատասենյակից և ստույգ չի հիշում, նա այդ խոսակցությանը ներկա է եղել և տեսել է, արդյոք, փողը տալու պահը։
Վարդանից ստացած 1000 ԱՄՆ դոլարը Խաչիկի հետ հավասար կիսել են, որից հետո Խաչիկն իմացել է Պ.Հայրիկյանի շտաբի հասցեն, այնուհետև, հետևել են նրան ու ճշտել են նրա բնակության հասցեն։ Այդ ընթացքում մի քանի անգամ գնացել է Վ.Սեդրակյանի մոտ, ով հետաքրքրվել է պատվերի իրականացման ընթացքի մասին և հարցրել է, թե ինչ նորություններ կան։ Նրան ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, բայց ավտոմեքենան լիցքավորելու և այլ ընթացիկ ծախսերի համար գումարներ են պետք։ Մանրամասնություններ չեն քննարկվել, և նա տրամադրել է տարբեր չափերով գումարներ՝ 1.000 ԱՄՆ դոլար, 200.000 դրամ, 100.000 դրամ, 60.000 դրամ։
Քանի որ որոշած են եղել Պ.Հայրիկյանին վախեցնել Խաչիկի <<Նագան>>-ից կրակոց արձակելով, Խաչիկի ավտոմեքենայով գնացել են զենքը փորձարկելու։ Ուշ երեկոյան, Թբիլիսյան խճուղով անցնելիս, երբ ինքն է վարել Խաչիկի ավտոմեքենան ու հասել են առանց մարդկանց և շինությունների հատված, Խաչիկն ավտոմեքենայի ընթացքի ժամանակ կրակել է ատրճանակից։ Զգացել են, որ կրակոցի ձայնը բավականին բարձր է և հասկացել են, որ Պ. Հայրիկյանի հարևանները կարող են լսել այն, դուրս գալ և տեսնել իրենց։ Մոտ երկու օր անց, երբ գնացել է Խաչիկի տուն, նա ասել է, որ կրակոցի ձայնը խլացնելու մի ձև է գտել։ Ատրճանակի փողի վրա սպիտակ գույնի կպչուն լենտով 0.5 լիտր տարողության շիշ է ամրացրել և գնացել են նրանց սեփական տան բակ՝ դա փորձարկելու։ Խաչիկն իրենից առաջ է անցել և կրակոց է իրականացրել, իր կարծիքով գետնի ուղղությամբ։ Կրակոցի ձայնն ավելի ցածր է լսվել։ Դա եղել է Պ.Հայրիկյանի վրա կրակելու օրից մեկ կամ երկու օր առաջ։
Խաչիկի հետ որոշել են, որ կրակոցը պետք է իրականացնի Խաչիկը, քանի որ ինքը զենքից հեռու է և զենքը նրանն է։ Ուսումնասիրել են Պ.Հայրիկյանի շենքի բակը, այնտեղ մուտք գործելու և հեռանալու հնարավորությունները։ Սկզբից Խաչիկն առաջարկել է միասին գնալ կրակոց իրականացնելու, սակայն ի վերջո որոշել են, որ ավելի ճիշտ կլինի, որ մեկը մնա ավտոմեքենայի ղեկի մոտ՝ փախուստն ապահովելու համար։ Ինչ վերաբերվում է հարձակման վայրին և ժամին, ապա որոշել են դա իրականացնել ըստ հնարավորության, հարմար պահ առաջանալու դեպքում։ Որևիցե ստույգ օր կամ վայր ընտրված չի եղել։ Պ.Հայրիկյանին հետևելուց ոչ միշտ է զենքը եղել Խաչիկի մոտ, այն նրա մոտ եղել է հարձակման օրն ու նախօրեին, և այն դրված է եղել ավտոմեքենայի հետևի նստարանին՝ սև գույնի ցելոֆանի տոպրակի մեջ ու դրա փողին արդեն ամրացված է եղել շիշը։ Այսինքն, <<Նագան>>-ը պատրաստ է եղել հարմար պահին օգտագործելու համար։
2013թ. հունվարի 31-ին՝ առավոտյան, Խաչիկի հետ՝ նրա <<Volvo>> մակնիշի ավտոմեքենայով, գնացել են Դավթաշենի <<Ձոր-1>> թաղամաս՝ Պ.Հայրիկյանի տան մոտ և, տեսնելով, որ այնտեղ մարդ չկա, գնացել են ք.Երևանի Տպագրիչների փողոց, որտեղ որոշ ժամանակ սպասելուց հետո՝ գնացել են ք.Երևանի Բաղրամյան պողոտա՝ Պ.Հայրիկյանի շտաբի մոտ, սակայն այն փակ է եղել։ Ժամը 18.00-ի սահմաններում Խաչիկի հետ՝ նրա ավտոմեքենայով, նորից գնացել են Տպագրիչների փողոց՝ Պ.Հայրիկյանի տան մոտ և կանգնել են <<դալանից>> մոտ 50-60 մետր հեռավորության վրա, որպեսզի տեսնեն, թե երբ է նա գալու։ Մի փոքր սպասելուց հետո տեսել են Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենան, երկուսով իջել և մտել են նրա բակ։ Տեսնելով, որ Պ.Հայրիկյանը 2 հոգու ուղեկցությամբ մտել է շենք, վերադարձել են իրենց ավտոմեքենայի մոտ։ Սպասել են մոտ կես ժամ, Պ.Հայրիկյանը դուրս է եկել նույն մարդկանց ուղեկցությամբ, ովքեր նստել են նրա ավտոմեքենան և շարժվել են։ Իրենք շարժվել են նրանց հետևից, ճանապարհին Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենայի ուղևորներից մեկը դուրս է եկել, իսկ Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենան ուղևորվել է դեպի Դավթաշեն թաղամաս՝ <<Արմենիա>> հեռուստաընկերության մոտ։ Պ.Հայրիկյանը մտել և մոտ 15-20 րոպե անց դուրս է եկել հեռուստաընկերությունից, ուղեկցողի հետ նստել է <<Ջիպ>>-ի մեջ և շարժվել են դեպի <<Ձոր-1>> թաղամաս։ Մոտ 40 րոպե անց Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենան դուրս է եկել այդ թաղամասից՝ ինչ-որ սև գույնի <<Ջիպ>> տեսակի ավտոմեքենայի ուղեկցությամբ, և նրանք գնացել են Բաղրամյան պողոտա՝ Հայրիկյանի նախընտրական շտաբի մոտ։ Մոտ 1 ժամ անց Պ.Հայրիկյանը 3 հոգու ուղեկցությամբ դուրս է եկել շտաբից, հրաժեշտ է տվել ուղեկցողներին, միայնակ նստել է իր <<Գրանդ Չերոկի>> ավտոմեքենայի ղեկի դիմաց և Բաղրամյան պողոտայով շարժվել դեպի ներքև։ Հասկանալով, որ նա գնում է տուն, որոշել են օգտագործել պահը և այդ օրը վախեցնել նրան, քանի որ նա միայնակ է եղել։ Ք.Երևանի Սայաթ-Նովա պողոտայում անցել են նրա ավտոմեքենայից և առաջինը հասել Տպագրիչների փողոց։ Խաչիկն ավտոմեքենան կանգնեցրել է Տպագրիչների փողոցի և Վարդանանց անցուղու անկյունում, իջել է ավտոմեքենայից, հետևի նստարանից վերցրել է ցելոֆանի տոպրակի մեջ թաքցված <<Նագան>>-ը, որի փողին ամրացված է եղել շիշը, և գնացել է դեպի Պ.Հայրիկյանի տուն։ Թե որ <<դալանից>> է նա մտել բակ, ինքը չի տեսել, քանի որ այդ պահին նստած է եղել վարորդի նստատեղին և նրա բակ մտնելու պահը չի <<ֆիքսել>>։ Նրա հագին եղել է սև գույնի <<դուբլյոնկա>> և սև գլխարկ, որպեսզի որևիցե մեկը նրան չճանաչի։ Ինքը նստել է վարորդի տեղում և ավտոմեքենայի շարժիչը թողել է աշխատող վիճակում։ Ըստ պլանի՝ կրակոցն իրականացնելուց հետո, Խաչիկը պետք է վերադառնար, նստեր ավտոմեքենան և շարժվեին, բայց մոտ 5-10 րոպե անց նա իր 055-40-03-33 հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն և, ասելով, որ արդեն տաքսի ավտոմեքենայի մեջ է և բարձրանում է Քանաքեռ, առաջարկել է, որ ինքն էլ գնա <<Օնկոլոգիա>>-ի ինստիտուտի մոտ։ Խաչիկի ավտոմեքենայով գնացել է պայմանավորված վայր, որտեղ Խաչիկը սպասել է տաքսու մեջ։ Դուրս գալով տաքսուց, նա նստել է իր ավտոմեքենան, որից հետո քշել է դեպի իր տուն։ Ճանապարհին հարցրել է, թե ինչ է եղել, և նա ասել է, որ շատ վատ բան է եղել. որ կրակոցը դիպել է Պ.Հայրիկյանին։ Ինքը հարցրել է, թե ինչպես է դա եղել, և նա պատասխանել է, որ քաշքշուկ է տեղի ունեցել, Պ.Հայրիկյանն օգնություն է կանչել, հարևաններն են դուրս եկել և ինքը միամտաբար կրակել է։ Խաչիկն ասել է, որ երկրորդ անգամ էլ է կրակել՝ Պ.Հայրիկյանին վախեցնելու և փախչելու նպատակով։ Ըստ նրա, <<Նագան>>-ն իր մոտ է մնացել, սակայն ցելոֆանի տոպրակ նրա ձեռքին չի եղել, գլխարկը նույնպես գլխին չի եղել։ Դրանից հետո գնացել են տուն։ Խաչիկի կրակոցներն ինքը չի լսել, և չի նկատել, թե ինչպես է Պ. Հայրիկյանն ավտոմեքենայով բակ մտել։
Շուրջ երկու օր մնացել է տանը, սակայն հասկացել է, որ մեծ աղմուկ է բարձրացել և ուշ թե շուտ իրենց բռնելու են։ Դրանից հետո, մի գիշեր անցկացրել է Նոր Նորք համայնքում՝ կնոջ տանը, այնուհետև, Խաչիկի հետ որոշել են թաքնվել նրա կնոջ մորաքրոջ տանը՝ ք.Երևանի Ավետիսյան փողոցում, որտեղ էլ իրենց ի վերջո բռնել են։ Այդ ընթացքում Խաչիկից հարցրել է, թե որտեղ է զենքը, և նա պատասխանել է, որ այն այլևս չկա։ Թե ինչ է այն արել, չգիտի։ Նաև տեղյակ չէ, թե այդ զենքը նա որտեղից է ձեռք բերել։
Դեպքից հետո հանդիպել է Վ.Սեդրակյանին և նրան պատմել է տեղի ունեցածը։
Տուժող Պարույր Հայրիկյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013 թվականի հունվարի 31-ին՝ ժամը 23:20-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն՝ ավտոմեքենան կայանել է իր տան՝ ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի 9-րդ շենքի բակում։ Ավտոմեքենայից իջնելուց հետո հիշել է, որ մոռացել է պայուսակը, որի համար վերադարձել և վերցրել է պայուսակը։ Երբ փակել է ավտոմեքենայի դուռն ու շրջվել դեպի շենքի մուտքը, տեսել է ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանին՝ իր դեմ դիմաց կանգնած, ձեռքը բարձրացրած ու պարզած իր ուղղությամբ։ Թեև նրա ձեռքի զենքը չի տեսել, քանի որ այն ինչ-որ բանով փաթաթված է եղել, սակայն անմիջապես հասկացել է, որ նրա ձեռքին զենք է և որ ոչ խոսելու ժամանակն է, ոչ էլ՝ հարց տալու։ Գոռացել է՝ հեյ, և անմիջապես լսել է կրակոցի ձայն ու ցավ է զգացել կրծքավանդակում։ Սկսել է ճոճվել, ձեռքից ընկել է պայուսակն ու նկատել է, որ ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանը երկրորդ անգամ է նշան բռնում, որ կրակի իր վրա։ Երկրորդ կրակոցից խուսափելու համար՝ կիսականգնած վիճակում կտրուկ շարժումներ է կատարել և ենթադրում է, որ ուսով խփել է հարևանի ավտոմեքենայի հետնամասի մի կտորին, որը կոտրվել է և բավականին ժամանակ ցավ է ունեցել ուսի հատվածում։ Կտրուկ շարժումներ կատարելու հետ միասին գոռոցով օգնություն է կանչել, միացել է ինչ-որ ավտոմեքենայի ազդանշանային համակարգը, որից հետո լսել է հարևանների ձայները և զգացել է, որ ուժերն սպառվում են։ Երկրորդ կրակոցի ձայնը լսել է, սակայն հետևանքը չի զգացել։
Հետո բժիշկներից է տեղեկացել, որ երկրորդ գնդակն իր մարմինը չի խոցել, իսկ առաջին կրակոցով գնդակը կրծքավանդակի աջ մասով մտել և մարմնից դուրս չի եկել։
Երկրորդ կրակոցից հետո, երբ ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանը հեռացել է թիվ 71 դպրոցի ուղությամբ, բարձրացել է մուտքի աստիճաններով, ընկել է երկրորդ հարկի հարթակի վրա և զգացել, որ քունը տանում է։ Զգացել է նաև, որ հարևանները թեթև ապտակում են իր դեմքին և ասում են, որ աչքերը բացի ու չքնի։ Դրանից հետո հիշում է, որ գտնվել է շտապ օգնության ավտոմեքենայի մեջ և շատ հանգիստ է եղել։ Հիվանդանոցում իրեն վիրահատել են և պարզվել է, որ կյանքին ոչին չի սպառնում։
Կարծում է, որ կատարվածը քաղաքական նկատառումներով սպանություն է եղել։
Ամբաստանյալներ Սամվել Հարությունյանին և Խաչատուր Պողոսյանին չի ճանաչել, իսկ Վարդան Սեդրակյանի մասին իմացել է, երբ դեպքից հետո նա ասել է, որ իր ավտոմեքենան Պարույր Հայրիկյանից ավելի թանկ արժի։
Իր և ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի միջև երկխոսություն չի եղել, նա միայն կրակել է և իրեն պահել է պրոֆեսիոնալ մարդասպանի նման։ Նրա արձակած կրակոցների ձայնը սովորականից ցածր է եղել, և նա կրակել է, որպեսզի սպանի իրեն։ Պարզապես, նրա և իր բախտը բերել է, որ սպանությունը դարձել է փորձ։
Վկա՝ ք.Երևանի Տպագրիչների 9-րդ շենքի հ. 88 բնակարանի բնակիչ, Կարեն Հայրապետյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը և վերանորոգելիս է եղել լվացքի մեքենան, բակի կողմից երկու ճտտոց և օգնության ձայն է լսել։ Բացելով պատուհանն ու դուրս նայելով՝ շքամուտքի մոտ տեսել է օգնություն կանչող Պ.Հայրիկյանին։ Նկատել է նաև թիվ 71 դպրոցի ուղղությամբ հեռացող, սև հագուստով մարդու։ Երբ իջել է բակ, տեսել է շքամուտքում ընկած Պ.Հայրիկյանին։
Վկա՝ ք.Երևանի Տպագրիչների 9-րդ շենքի հ. 98 բնակարանի բնակիչ, Արտավազդ Դավթյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է իր բնակարանում՝ համակարգչի առջև, շքամուտքից ձայներ լսելով՝ բացել է բնակարանի մուտքի դուռն ու տեսել, որ հավաքված հարևաններն օգնություն են ցույց տալիս գետնին ընկած Պ.Հայրիկյանին։ Լսելով, որ նրա վրա կրակել են, զանգահարել է 911 համարով և ասել այդ մասին։
Վկա՝ ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի 9-րդ շենքի հ. 22 բնակարանի բնակիչ, Արթուր Վարդանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին տուն վերադառնալիս տեսել է Պարույր Հայրիկյանին պատկանող <<Գրանդ Չերոկի>> մակնիշի ջիպ տեսակի ավտոմեքենան, որի հետևի նստատեղի մասում նա ինչ-որ բան է անելիս եղել։ Այնուհետև, շարունակել է ճանապարհը և շքամուտքում լսել է երկու պայթյունի ձայն՝ երեխաների կողմից օգտագործվող փոքրիկ հրավառության ձայնին նմանվող ճտտոցների նման, ու տղամարդու գոռոցներ և օգնության կանչեր։ Շարունակել է շքամուտքից դեպի բնակարան տանող ճանապարհը, հասկանալով, որ լսված օգնության կանչին արձագանքողներ կան։
Վկա՝ ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի 9-րդ շենքի հ. 100 բնակարանի բանկիչ, Խաչատուր Ջանազյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013 թվականի հունվարի 31-ի լույս փետրվարի 1-ի գիշերը՝ ժամը 24-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, բակից՝ պատուհանների կողմից, լսվել է 2 կրակոցի ձայն, բայց շատ թույլ, խլացուցիչով կրակոցի տպավորություն թողնող, որից հետո լսվել են նաև բղավոցներ։ Նայելով պատուհանից՝ տեսել է, որ Պ.Հայրիկյանը վնասվածքներ է ստացել և բղավում է ցավից։ Շենքի բնակիչները խառնվել են իրար և շտապօգնություն հրավիրել, որից հետո Հայրիկյանին տեղափոխել են հիվանդանոց։
Վկա՝ տուժող Պ.Հայրիկյանի կին, Սուսաննա Ավագյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 22։30-ից 23-ի սահմաններում, երբ դստեր՝ Նարեի հետ տանը հեռուստացույց են դիտել, ուժեղ աղմուկ է լսվել, և Նարեն անջատել է հեռուստացույցը, վազելով գնացել դեպի պատուհանը և բղավել՝ հայրիկն է մամ։ Պատուհանին մոտենալուց հետո վազքով նետվել է դեպի շքամուտք և նկատել է աստիճաններով բարձրացող Պարույրին։ Առաջին պահին իրեն թվացել է, որ նա սրտի կաթված է ստացել, սակայն մոտենալով նրան՝ տեսել է, որ կրծքավանդակից արյուն է հոսում։ Հարևանների հետ միասին օգնություն են ցույց տվել ամուսնուն, իսկ շտապօգնության ավտոմեքենայի գալուց հետո նրան տեղափոխել են <<Գրիգոր Լուսավորիչ>> հիվանդանոց, որտեղ նրան վիրահատել են։
Վկա՝ տուժող Պ.Հայրիկյանի դուստր, Նարե Հայրիկյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23։30-ի սահմաններում, երբ մոր հետ միասին հյուրասենյակում հեռուստացույց են դիտել, դրսից պայթյունի կամ կրակոցի նմանվող երկու ձայն է լսվել։ Անմիջապես անջատել է հեռուստացույցն ու, վազելով պատուհանի մոտ, տեսել հորը, ում ձեռքից այդ պահին ընկել է պայուսակը։ Գոռալով, որ հայրիկն է, մոր հետ միասին դուրս են եկել շքամուտք, առաջին և երկրորդ հարկերի միջնամասի հարթակ, որտեղ տեսել են ամբողջությամբ արյունոտ շորերով գետնին ընկնող հորը։ Այդ պահին հավաքվել են նաև հարևանները և շտապօգնություն ու ոստիկանություն են կանչել։ Երբ եկել է շտապօգնության ավտոմեքենան, հորը տեղափոխել են <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> հիվանդանոց։
Վկա՝ ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի 9-րդ շենքի հ. 106 բնակարանի բանկիչ, Ամալիա Խաչատրյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23։30-24-ի սահմաններում, երբ ամուսնու հետ գտնվել են իրենց բնակարանի խոհանոցում, ամուսինն ինչ-որ ձայն լսելով՝ բացել է պատուհանը և լսել են օգնություն կանչող ձայն։ Ամուսնու հետ միասին դուրս են եկել բնակարանից և տեսել են աստիճանավանդակի վրա ուժասպառ ընկած Պ.Հայրիկյանին։ Նրա վիճակը շատ վատ է եղել, փորձել են ինչ-որ ձևով օգնել նրան և զանգահարել են շտապօգնություն ու ոստիկանություն։ Երբ եկել է շտապօգնության ավտոմեքենան՝ աջ ուսի հատվածում վիրավորված և արյունի մեջ թաթախված Պ.Հայրիկյանին տարել են հիվանդանոց։
Վկա՝ ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի 9-րդ շենքի հ. 98 բնակարանի բանկիչ, Սեդա Գևորգյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23։30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է իր բնակարանի հյուրասենյակում, բակից երկու թույլ թրմփոց է լսել, որից հետո բղավոցներ՝ օգնեցեք, օգնեցեք։ Անմիջապես պատուհանից դուրս է նայել և տեսել, որ բղավողը Պ.Հայրիկյանն է, ով վնասվածք է ունեցել։ Հասկացել է, որ նրա վրա կրակել են։ Դրանից հետո շենքի բնակիչները խառնվել են իրար և շտապօգնություն կանչել։ Պ.Հայրիկյանը վնասված վիճակով բարձրացած է եղել 1-ին և 2-րդ հարկերի հարթակ։ Քիչ հետո ժամանած շտապօգնության աշխատակիցները նրան տեղափոխել են հիվանդանոց։
Վկա՝ <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> բժշկական կենտրոնի վիրաբույժ, Արմեն Խանոյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23.50-ի սահմաններում, երբ հերթապահել է վերակենդանացման բաժանմունքում, վնասվածքներով բաժանմունք է ընդունվել Պ.Հայրիկյանը, որի մարմնի զննությամբ հայտնաբերվել են աջ անրակի շրջանում անհարթ եզրով վերք՝ քիչ արնահոսող, ինչպես նաև՝ աջ կրծքավանդակի միջին գծով 5-րդ միջկողի մակարդակում մաշկի քերծվածք։ Նշված վերքերը մշակել է անտիսեպտիկ հեղուկով, որից հետո վերքի վրա դրվել է վիրակապ։ Այնուհետև, իրականացվել է ռենտգեն հետազոտություն, որի արդյունքում հայտնաբերվել է մետաղյա օտար մարմին՝ հավանաբար հրազենային գնդակ, որից ելնելով եզրակացրել է, որ աջ անրակի շրջանում ստացած մարմնական վնասվածքը հրազենային է։ Նույնը չի կարողացել այդ պահին հաստատապես ասել երկրորդ վնասվածքի վերաբերյալ։
Վկա Կարեն Զաքարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ նա 2012թ. սեպտեմբերի սկզբներին վարձակալել է <<Օպել Վեկտրա Բ>> մակնիշի 5565 պետհամարանիշով արծաթագույն ավտոմեքենան և զբաղվել է տաքսի ծառայության մատուցմամբ։ 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23-ի սահմաններում, երբ ավտոմեքենայով անցնելիս է եղել ք.Երևանի Հանրապետության և Թումանյան փողոցների խաչմերուկով, իրեն կանգնեցրել է թուխ մաշկով, մոտ 40-45 տարեկան մի տղամարդ և խնդրել է տանել <<Ռայկոմ>>։ Այդ տղամարդու հագին եղել է սովորական սև գույնի սպորտային տիպի ձմեռային գլխարկ, սև գույնի <<դուբլյոնկա>>՝ թևերի և վզի հատվածում արհեստական մորթով։ Թումանյան փողոցից շարժվել են դեպի Նալբանդյան, որից հետո, բարձրանալով այդ փողոցով, մտել են Մոսկովյան փողոց, այնուհետև՝ Աբովյան փողոցով բարձրանալով <<Մոնումենտ>>, մոտեցել են <<Ռայկոմին>>։ Այդ պահին ուղևորն առաջարկել է շարունակել ճանապարհը դեպի Քանաքեռ։ Ճանապարհին նա իր բջջային հեռախոսով 3-4 անգամ խոսել է ինչ-որ մեկի հետ, և բոլոր խոսակցությունները վերաբերվել են այդ պահին նրա գտնվելու վայրին, այսինքն` թե ուր է հասել, և այն հանգամանքին, որ գումար չունի, որի համար նա ինչ-որ մեկին առաջարկել է մոտենալ՝ ուղևորավարձը վճարելու համար։ Ուղևորի ձեռքին որևէ փաթեթ կամ իր չի տեսել, սակայն ճանապարհին նա հաճախ ձեռքը տարել է դեպի <<դուբլյոնկայի>> ներսի մաս՝ սրտի կողմը, որի ժամանակ ցելոֆանի ձայն է լսվել։ Դա իր մոտ տպավորվել է այն պատճառով, որ, աշխատանքի բերումով մշտապես ուշադիր է լինում երեկոյան և գիշերային ժամերին տաքսի նստող տղամարդկանց նկատմամբ՝ վախենալով, որ կարող են վնաս տալ և թալանել, որպիսի դեպքեր այդ աշխատանքում հաճախ են լինում։ Ուստի, քանի որ ուշ ժամ է եղել, ուղևորը գումար չի ունեցել և չնայած դրան՝ տաքսի է նստել, այդ ամենն իրեն մի փոքր լարել է, և ինքն ուշադիր է եղել նրա գործողություններին։ Բարձրանալով Սարկավագի փողոցով՝ ուղևորը խնդրել է աջ թեքվել՝ դեպի Ֆանարջյան փողոց, որից հետո, որոշ ճանապարհ անցնելով և մոտենալով <<Ռենտգեն>> ինստիտուտին, առաջարկել է կանգնել և մի քանի րոպե սպասել՝ մինչև ընկերը մոտենա և նրանից վարձավճարի գումարը՝ մոտ 1700 դրամը, վերցնի։ 3-4 րոպե անց իր ավտոմեքենայի հետևում կանգնել է սև գույնի <<Վոլվո>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի պետհամարանիշը չի տեսել, քանի որ դրա լուսարձակներն ուղղված են եղել իր ավտոմեքենայի վրա։ Ուղևորն իջել է, մոտեցել այդ ավտոմեքենային և վերադառնալով, մանրով վճարել է 1700 դրամ, որից հետո նստել է նշված ավտոմեքենան և հեռացել։
Դրանից մի քանի օր անց, երբ մի պահ հեռուստացույցով դիտել է ՀՀ նախագահի թեկնածու Պ.Հայրիկյանի նկատմամբ մահափորձ կատարելու մեջ կասկածվող անձանց վերաբերյալ հաղորդումը, դրանցից մեկին, ով ավելի տարիքով է եղել, սակայն անուն, ազգանունը չգիտի, ճանաչել է որպես այն ուղևորի, ում 2013թ. հունվարի 31-ին՝ ժամը 23։30-ի սահմաններում, վերցրել է ք.Երևանի Թումանյան և Հանրապետության փողոցների խաչմերուկի հատվածից և տարել մինչև Քանաքեռում գտնվող <<Ռենտգեն>> ինստիտուտի մոտ։
Վկա՝ ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի զոքանչ, Կարինե Էլչակյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալները միմյանց ճանաչել են, նրանք Քանաքեռի բնակիչներ են և լավ հարաբերությունների մեջ են եղել։ Գիտի, որ Ս.Հարությունյանն աշխատում էր Վ.Սեդրակյանի տանը, իսկ Խ.Պողոսյանն առավոտներն իր ավտոմեքենայով նրան տանելիս է եղել Վ.Սեդրակյանի՝ Եղվարդում գտնվող առանձնատուն, իսկ երեկոյան՝ ժամը 18։30-ին, նրան և մյուս աշխատող բանվորին հետ է բերել ք.Երևան, որի համար նրան վարձատրելիս է եղել Սամվելը։
Խաչատուրը Պ.Հայրիկյանի հետ որևէ կապ չի ունեցել և չէր կարող ունենալ, սակայն նա ուրիշի ազդեցության տակ ընկնող է, դա նրա միակ թերությունն է, ու նա կարող էր ազդեցության տակ ընկնելով՝ կատարել հանցանք։
Խաչատուրին ձերբակալելուց հետո խուզարկության ժամանակ ներկա է եղել, բայց չի իմացել, որ տանը զենք է եղել։
Եթե Խաչիկն ու Սամվելը կատարել են այդ քայլը, ապա ենթադրում է, որ նրանց դրդել, պարտադրել կամ ստիպել է Վ.Սեդրակյանը։
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 05.04.2013թ. որոշման համաձայն՝ 1941թ. գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի <<НГ 201>> համարով <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակը, որը ներկայացվել է ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի կնոջ կողմից, դրանից կրակված՝ դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված ու վիրահատությամբ տուժող Պ.Հայրիկյանի մարմնից հանված, գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի փամփուշտների երկու գնդակը, դեպքի պահին Պ.Հայրիկյանի հագին եղած հագուստները՝ կարճաթև ու երկարաթև վերնաշապիկները, բաճկոնը, վերարկուն, և Խ.Պողոսյանի հագին եղած հագուստները՝ սև գույնի հնամաշ բաճկոնն ու ջինսե տաբատը, ճանաչվել են իրեղեն ապացույց։
<<Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին>> 06.03.2013թ. որոշմամբ ապացույց է ճանաչվել 05.03.2013թ. ամբաստանյալ Վ.Սեդրակյանի աշխատասենյակի խուզարկությամբ հայտնաբերված <<Հայկական Ժամանակ>> օրաթերթի 2013թ. հունվարի 9-ի (771829238004 և 13001 շտրիխ ծածկագրերով) թողարկումը և կցվել գործին։
<<Verbatim>> ֆիրմայի <<DVD-R DL>> տեսակի, PH25F6MB099214X3 գործարանային համարով, ձեռագիր <<1>> գրառմամբ լազերային սկավառակի, <<Verbatim>> ֆիրմայի <<DVD-R DL>> տեսակի, PH25F6MB088223X4 գործարանային համարով, ձեռագիր կատարված <<2>> գրառմամբ լազերային սկավառակի, <<Verbatim>> ֆիրմայի MAP7050D26032818 գործարանային համարի, <<Տպագրիչների 8>> գրառումով լազերային սկավառակի և <<Verbatim>> ֆիրմայի MAP7050D26032406 գործարանային համարի <<58200813>> ձեռագիր գրառմամբ լազերային սկավառակի վրա առկա տեսագրություններն ուսումնասիրելու և անհրաժեշտ տեսագրություններն առանձին կրիչի (կրիչների) վրա ամրագրելու մասին 13.03.2013թ. արձանագրության համաձայն՝ Խ.Պողոսյանը՝ սև գույնի գլխարկով, ձմեռային բաճկոնով և ձեռքին պոլիէթիլենային փաթեթով, Պ.Հայրիկյանի ավտոմեքենայի հետևից մուտք գործելով Տպագրիչների 9-րդ շենքի բակ տանող կամարամուտքով, արագ քայլերով շարժվում է դեպի վերջինիս շքամուտք։ Տեսագրությամբ երևում է, որ Խ.Պողոսյանը, <<Մամա Միյա>> սրճարանի դիմացի հատվածով վազելով, գնում է դեպի Հանրապետության փողոց՝ գլխից հանելով գլխարկը և բաճկոնի տակ քողարկելով ատրճանակը։ Այնուհետև, Խ.Պողոսյանը, Հանրապետության փողոցով վազելով դեպի Թումանյան-Հանրապետության փողոցների խաչմերուկ, թեքվում է դեպի ձախ, որից հետո նստելով արտասահմանյան մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա՝ ուղևորվում է դեպի Խանջյան փողոց։ Տեսաձայնագրություններում երևում է, որ Խ.Պողոսյանին պատկանող, սակայն տվյալ պահին Ս.Հարությունյանի կողմից շահագործվող <<Վոլվո>> մակնիշի սև գույնի ավտոմեքենան՝ գիշերային ժամին առանց լուսարձակները միացնելու, Տպագրիչների փողոցից արագ ընթացքով թեքվում է դեպի Վարդանանց փողոց։
Վ.Սեդրակյանի կողմից օգտագործված 099-94-04-94, Ս.Հարությունյանի կողմից օգտագործված 093-58-90-90 և Խ.Պողոսյանի կողմից օգտագործված 055-40-03-33 ու 077-97-75-07 հեռախոսահամարներից 2013թ. հունվարի 1-ից մինչև փետրվարի 7-ն ընկած ժամանակահատվածում կայացած մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներն ուսումնասիրելու, վերլուծելու և այլ ապացույցների՝ ամբաստանյալների ցուցմունքների հետ համադրելու մասին 16.04.2013թ. արձանագրության համաձայն՝ Խ.Պողոսյանը և Ս.Հարությունյանը 31.01.2013թ-ին գտնվել են ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի հ. 9 հասցեում գտնվող շենքի մոտակայքում, որտեղ բնակվում է Պ.Հայրիկյանն, այնուհետև, հետևել են տուժող Պ.Հայրիկյանին՝ մինչև <<Արմենիա>> հեռուստատեսության շենք, դարանել են վերջինիս <<Ձոր-1>> թաղամասի առանձնատան մոտակայքում, որից հետո գտնվել են դեպքի վայրում՝ ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի հ. 9 հասցեում գտնվող շենքի մոտակայքում, որտեղ բնակվում է Պ.Հայրիկյանը։
08.01.2013թ-ին՝ ժամը 11.45-ին, Ս.Հարությունյանի կողմից օգտագործվող 093-58-90-90 հեռախոսահամարից զանգ է կատարվել Վ.Սեդրակյանի կողմից օգտագործվող 099-94-04-94 հեռախոսահամարին։
Դատաբժշկական փորձաքննության 04.02.2013թ. թիվ 183/հ եզրակացության և փորձագետ Վ.Ադամյանի պարզաբանումների (ցուցմունքի) համաձայն՝ Պ.Հայրիկյանի ստացած մարմնական վնասվածքը պատճառված է գնդակ/ներով/ով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցով, որը նրա առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով։
Տուժողի մարմնի զննությամբ աջ ուսագոտու փափուկ հյուսվածքներում՝ կրծքային մկաններից 7 սմ խորությամբ հայտնաբերվել է օվալաձև վնասվածք` 1,2x0.7 սմ չափերով վերքի տեսքով, և հանվել է 1,9x0,6 սմ չափերով գնդակ, որը հեռացվել է աջ թիակի դրսային հատվածում։
Դատաձգաբանական, դատաքիմիական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության 12.02.2013թ. հ. 238 եզրակացության ու փորձագետ Ա.Ասլանյանի պարզաբանումների (ցուցմունքի) համաձայն՝
- տուժող Պ.Հայրիկյանի մարմնից վիրահատությամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված 2 հատ գնդակը կրակված են 1941թ. գործարանային արտադրության 7.62մմ տրամաչափի <<НГ 201>> համարի <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակի փողից,
- տուժող Պ.Հայրիկյանի՝ փորձաքննությանը ներկայացված հագուստների վրա հայտնաբերված վնասվածքները հանդիսանում են հրազենային-գնդակային բնույթի կույր և միջանցիկ վնասվածքներ՝ պատճառված պղինձ պարունակող, հավանաբար 7.62մմ տրամաչափի գնդակների ներգործության հետևանքով,
- հրազենային-գնդակային վնասվածքներն ստանալու պահին տուժողը հագուստի վրա առկա մուտքի կույր և միջանցիկ հրազենային-գնդակային վնասվածքների մասով հնարավոր բոլոր դիրքերով ուղղված է եղել դեպի կրակող զենքի փողի դիմային կտրվածքը,
- դեպքի վայրից հայտնաբերված գնդակի իրանի միջնամասում հայտնաբերվել են պոլիմերային՝ պոլիէթիլենային թաղանթի միկրոմասնիկներ, սև գույնի, քիմիական ծագում ունեցող միկրոմանրաթելեր, որոնք ունեն ընդհանուր սեռային պատկանելիություն Պ.Հայրիկյանի վերարկուի աստառի գործվածքի կազմի մեջ մտնող մանրաթելերի հետ,
- եթե կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել, ապա դա նշանակում է, որ նշված հանգամանքը պայմանավորված է զենքի առանձնահատկություններով՝ կախված դրա ձգանահարվածական մեխանիզմից, այսինքն՝ այն թմբուկավոր է, թե առանց թմբուկի։ Ցելոֆանե տոպրակի օգտագործման պարագայում կարող էր նաև չլինել արգասիք, այսինքն՝ այդ ար-գասիքները կնստեին ցելոֆանե տոպրակի արտաքին մակերեսի վրա և համապատասխան հագուստի վրա չէին արտահայտվի։ Նշված արգասիքները շատ չնչին են լինում և տևական ժամանակ չեն մնում ու շուտ են վերանում։
Դատաձգաբանական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության 10.02.2013թ. թիվ 287 եզրակացության համաձայն՝ 1941թ. գործարանային արտադրության 7.62մ տրամաչափի <<НГ 201>> համարի <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակը՝ նախատեսված 7.62 տրամաչափի <<Նագան>> տեսակի ռևոլվերային փամփուշտներով կրակելու համար, սարքին է, պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է ակոսավոր հրազեն։
Դատաձգաբանական փորձաքննության 15.02.2013թ. հ. 324 եզրակացության համա-ձայն՝ թվով հինգ հատ գործարանային արտադրության 7.62մմ տրամաչափի ռևոլվերային փամփուշտները՝ նախատեսված համապատասխան տրամաչափի <<Նագան>> տեսակի թմբուկավոր ատրճանակներից կրակելու համար, պիտանի են կրակելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
<<Դեպքի վայրի զննության մասին>> 01.02.2013թ. արձանագրությունների համաձայն՝ դեպքը տեղի է ունեցել ք.Երևանի Տպագրիչների փողոցի 9-րդ շենքի բակում։
<<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> բժշկական կենտրոնի կրիմինալ դեպքերի գրանցման ընթացիկ մատյանի զննման արձանագրության համաձայն՝ 31.01.2013թ-ին՝ ժամը 23 անց 55 րոպեին, Պ.Հայրիկյանը բերվել է ԲԿ վերակենդանացման բաժանմունք շտապօգնության 2-րդ բրիգադի կողմից՝ աջ անրակի շրջանի հրազենային վնասվածք ախտորոշմամբ։
Անդրադառնալով պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների փաստարկներին վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանական կողմից կատարվել է ապացույցների յուրօրինակ գնահատում, պաշտպանների կողմից արտահայտած դիրքորոշումները չեն համապատասխանում գործով հաստատված փաստական հանգամանքներին, դատարանի կողմից արտահայտած դիրքորոշումները պատշաճ կարգով պատճառաբանվել են դատավճռում, ինչը հաստատված է վերոհիշյալ ապացույցներով:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի պաշտպան Լ.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքի պահանջին` իր պաշտպանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի առնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ու նրա անձը բնութագրող տվյալները և նրա նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ, ապա Վերաքննիչ քրեական դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի մատնանշած վերոհիշյալ հանգամանքներն արդեն իսկ հաշվի են առնվել ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից` ամբաստանյալ Խ.Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Վարդան Ժորժիկի Սեդրակյանին, Խաչատուր Ալբերտի Պողոսյանին և Սամվել Արամայիսի Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված և հաստատված են գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալների նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն ամբաստանյալ Վարդան Ժորժիկի Սեդրակյանին մեղսագրված արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածի, ամբաստանյալ Խաչատուր Ալբերտի Պողոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 34-305-րդ հոդվածի և ամբաստանյալ Սամվել Արամայիսի Հարությունյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածի հատկանիշներին, որոնց համար պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության և նշանակված պատիժը պետք է կրեն ազատազրկման ձևով:
Անդրադառնալով տուժող Պ.Հայրիկյանի վերքննիչ բողոքի պահանջին` Վարդան Սեդրակյանից, Սամվել Հարությունյանից և Խաչատուր Պողոսյանից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 43.424.000 ՀՀ դրամ, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այն ևս ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ:
Քաղաքացիական հայցը հարուցվում է … նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օպրենսգրքի 162-րդ հոդվածի համաձայն քաղաքացիական հայցը քննվում է քրեական գործի հետ միասին` ըստ վերջինիս ընդդատության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս: Տուժող է ճանաչվում նաև այն անձը, ում կարող էր անմիջականորեն պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, եթե ավարտվեր քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը:
Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին:
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: Մինչդեռ տուժող Պ.Հայրիկյանը պահանջել է հատուցել նաև ապագայում կատարվելիք ծախսերը, մասնավորապես, երկու տարի հետո կրկնակի վիրահատություն կատարելու համար անհրաժեշտ 20.500.000 ՀՀ դրամը, ուստի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ տուժողի հայցը պետք է թողնվի առանց քննության` դրանում նշված վեճը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծման ենթակա լինելու հիմքով, որի համար էլ ամբաստանյալ Վ.Սեդրակյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողել է անփոփոխ:
Գործի նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ:
Ելնելով վերոգրյալից` վերաքննիչ քրեական դատարանը եկավ հետևության, որ կայացված դատավճիռը հիմնավորված և պատճառաբանված է, մեղադրանքները` ապացուցված, մեղավորությունը հաստատված, ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվել է արդարացի և համաչափ պատիժ, հետևաբար դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալներին արդարացնելու, արարքները վերաորակելու կամ գործը նոր դատաքննության վերադարձնելու և տուժողի քաղաքացիական հայցը դատավարության այս փուլում բավարարելու հիմքեր չկան: Հանցագործությամբ պատճառված և բուժման ծախսերի հետ կապված վեճն ու հայցապահանջը կարող է լուծվել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Դատաքննությունների արդյունքների հիման վրա ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ և 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 23.09.2013թ. դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վարդան Ժորժիկի Սեդրակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-305-րդ հոդվածով, Խաչատուր Ալբերտի Պողոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-305-րդ հոդվածով և Սամվել Արամայիսի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-305-րդ հոդվածով, թողնել օրինական ուժի մեջ, մերժելով տուժողի և պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:





ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ