Գործ ԵԿԴ/0054/01/13

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


,,06,, մարտի 2014թ. ք.Երևան


ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ

Քարտուղարությամբ՝ Կ. Կարապետյանի
Մասնակցությամբ`

Մեղադրող Ա. Գևորգյանի

Պաշտպաններ Վ. Գրիգորյանի
Վ. Աթոյանի
Վ. Մարտիրոսյանի
Ա. Հարությունյանի

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

1. Սևակ Սերոբի Գևորգյանի` ծնված 29.06.1991թ.-ին Արարատ քաղաքում,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, չամուսնացած,
նախկինում չդատաված, աշխատում է «Արմաշ ալյուր» ալրաղացում՝ որպես
բանվոր, բնակվում է ք. Արարատ, Արարատյան զանգված 5-րդ շենք բն. 10,
խափանման միջոց ընտրվել է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին
կետով,

2. Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանի` ծնված 13.03.1990թ.-ին ք.Երևան,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, նախկինում դատված`
18.06.2007թ-ին Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն համայքների առաջին ատյանի
դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի
1-ին, 3-րդ և 5-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ
4-րդ կետերով ազատազրկման 4 տարի ժամկետով։ Նույն դատարանի
որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և
5-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ 4-րդ
կետերով ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքները համապատաս-
խանացվել են՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին,
2-րվ, 3-րդ և 4-րդ կետերին, 183-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 37-183
հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետին և նշանակված պատիժը թողնվել է
ամփոփոխ, պատժից ազատվել է 28.02.2011թ.-ին, չի աշխատում,
միջնակարգ, կրթությամբ, հաշվառված է ք.Երևան Արզումանյան փողոց 3
շենք 13, մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ
1-ին կետով,

3. Արման Վարազդատի Մարգարյանի` ծնված 08.11.1991թ.-ին ք.Երևան,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, խնամքին մեկ անչափահաս
երեխա, աշխատում, նախկինում դատված` 12.03.2011թ.-ին Աջափնյակ և
Դավիթաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 182-րդ հոդվածի 2-
րդ մասի 3-րդ կետով, 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ազատազրկման 5 տարի
ժամկետով։ 28.07.2011թ.-ի նույն դատարանի որոշմամբ ՀՀ քրեական
օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ
կետով ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքները
համապատասխանացվել են՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-
ին մասին և 182-րդ հոդվածի1-ին մասին և 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի
կարգով պատիժ է սահմանվել ազատազրկում՝ 4 տարի 6 ամիս ժամկետով։
26.05.2011թ.-ին ընդունված համաներման հիմքով նշանակված պատժի
չկրած մասը կրճատվել է և թողնվել է կրելու՝ ազատազրկում 3 տարի 2
ամիս 25 օր ժամկետով և նշանակված պատժից ազատվել է 15.03.2012
թ.-ին՝ նույն համաներման հիմքով։ Բնակվել է ք.Երևան Սիսակյան փողոցի
4-րդ շենքի 501 բն.-ում, խափանման միջոց է ընտրված կալանավորոմը,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին
կետով,

4. Կարեն Վարազդատի Մարգարյանի` ծնված 29.07.1994թ.-ին ք.Երևան,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չդատված, միջնակարգ
կրթությամբ, չի աշխատում, բնակվել է ք.Երևան Սիսակյան փողոցի 4-րդ
շենք, բն. 501, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, մեղադրվում
է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

5. Հրանտ Սամվելի Հարությունյանի` ծնված 10.11.1991.-ին ք.Երևան,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չդատված, ութամյա
կրթությամբ, չի աշխատում, բնակվել է ք.Երևան Տիգրան Մեծի պողոտա
53-րդ շենք, բն. 41, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին
կետով,

6. Խոսրով Լյովայի Ասատրյանի` ծնված 24.07.1990թ.-ին ք.Երևան,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չդատված, միջնակարգ
կրթությամբ, չի աշխատում, բնակվել է ք.Երևան Սարի Թաղ, 18-րդ փողոցի
33-րդ տանը, խափանման միջոց է կալանավորումը, մեղադրվում է ՀՀ
քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից հաստատված մեղադրական եզրակացության՝

«ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցված և քննված թիվ 15111212 քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել և հիմնավորվել է հետևյալը.

«Քրեական գործով մեղադրյալներ Սևակ Գևորգյանը, Խոսրով Ասատրյանը, եղբայրներ՝ Հրանտ և Մանվել Հարությունյանները, ծնվել և ընտանիքների հետ միասին բնակվել են Երևան քաղաքում և ծանոթ լինելով միմյանց հետ, ժամանակի ընթացքում մտերմացել են։ Իրենց հերթին, գործով մեղադրյալներ՝ եղբայրներ Արման և Կարեն Մարգարյաններն, ու Հովհաննես Ղազարյանը, նույնպես ծնվել ու ընտանիքների հետ միասին բնակվել են Երևան քաղաքում ու ծանոթ լինելով միմյանց հետ՝ նույնպես ժամանակի ընթացքում մտերմացել են։
2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 22.00-ի սահմաններում, մի կողմից՝ մեղադրյալներ Սևակ Գևորգյանը, Խոսրով Ասատրյանը, Հրանտ և Մանվել Հարությունյանները, իսկ մյուս կողմից՝ Հովհաննես Ղազարյանը, Արման և Կարեն Մարգարյանները, միմյանցից անկախ այցելել են Երևան քաղաքի «Օղակաձև զբոսայգու» 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարան և զբաղեցրել տարբեր սեղաններ։ Սրճարանում գտնվելու ընթացքում երկու կողմերն էլ օգտագործել են ոգելից խմիչք՝ մասնավորապես, մի քանի շիշ գարեջուր։ Արդեն ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Օղակաձև զբոսայգու» 6-րդ հատվածի «Արբատ» սրճարանում, մի կողմից Սևակ Գևորգյանը, Խոսրով Ասատրյանը, Հրանտ և Սանվել Հարությունյանները, իսկ մյուս կողմից Հովհաննես Ղազարյանը, Արման և Կարեն Մարգարյանները, գտնվելով ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, անհիմն վիճաբանության մեջ են մտել միմյանց հետ և շուրջ 10 րոպե տևողությամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության` նույն սրճարանի հաճախորդների նկատմամբ, միմյանց հասցեին բարձրաձայն տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում բռնություն գործադրելով՝ ձեռքերով հարվածներ են հասցրել միմյանց ու դիտավորությամբ պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որին միջամտել են ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի ծառայողները և վիճաբանության մասնակիցներին բերման ենթարկվել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին»։

04.10.2012թ. փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից հարուցվել Է թիվ 15111212 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով։

12.03.2013թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Սևակ Սերոբի Գևորգյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

13.03.2013թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

15.03.2013թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արամ և Կարեն Վարազդատի Մարգարյաններին որպես մեղադրյալներ ներգրավելու մասին և նրանց մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

18.03.2013թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հրանտ Սամվելի Հարությունյանին և Խոսրով Լյովայի Ասատրյանին որպես մեղադրյալներ ներգրավելու մասին և նրանց մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

18.03.2013թ. ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանի կողմից թիվ 15111212 քրեական գործով մեղադրյալ Մանվել Սամվելի Հարությունյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։

18.03.2013թ. ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանի կողմից թիվ 15111212 քրեական գործով միջնորդություն է ներկայացվել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` մեղադրյալ Մանվել Սանվելի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց երկու ամսով կալանավորում կիրառելու մասին և նույն օրը դատարանի կողմից բավարարվել է քննիչի միջնորդությունը` մեղադրյալ Մանվել Սանվելի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց երկու ամսով կիրառվել է կալանավորումը։

08.04.2013թ. ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի մասը անջատելու, իսկ 16.04.2013թ.-ին՝ քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին։

Հիշյալ հանցավոր արարքը կատարելուց հետո Մանվել Հարությունյանը թիվ 15111212 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում թաքնվել է քննությունից, ըստ որի՝ որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և որոշում է կայացվել նրա մասով թիվ 15111212 քրեական գործից մաս անջատելու և թիվ 15111212/1 քրեական գործի համարը շնորհելու մասին։

2013 թվականի նոյեմբերի 17-ին Մանվել Սամվելի Հարությունյանը հայտնաբերվել է։

2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Պետրոսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15111212/1 քրեական գործով վարույթը վերսկսելու մասին։

2013 թվականի նոյեմբերի 20-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից բավարարվել է քննիչի միջնորդությունը և մեղադրյալ Մանվել Սանվելի Հարությունյանի նկատմամբ երկու ամիս ժամկետով որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վեչահաստատվել է։

Քրեական գործը ՀՀ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 27.11.2013թ.-ին։

2014 թվականի հունվարի 13-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջաննելի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` Մանվել Սանվելի Հարությունյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում՝ 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կիրառելով ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված՝ «ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Մանվել Սամվելի Հարությունյանը ազատել նշանակված պատժից։

Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կնետրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 19.04.2013թ.։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Առաջադրված մեղադրանքում, դատաքննությամբ ամբաստանյալ Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ժխտելով խուլիգանություն կատարելու հանգամանքը, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը ընկերների հետ միասին գտնվել են Օղակաձև զբոսայգու «Արբատ» սրճարանում։ Այնտեղ, չի հիշում, թե ժամը քանիսին, իր բջջային հեռախոսին զանգ է եկել և խոսելու նպատակով դուրս է եկել սրճարանից։ Քիչ անց, սրճարանից դուրս իրեն են մոտեցել ոստիկանները և ասելով, որ պարզաբանելու հարցեր կան, որի համար պետք է գնա իրենց հետ, իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերի, ամբաստանյալը պատասխանել է, որ որևէ առնչություն չունի առաջադրված մեղադրանքի հետ։ Սրճարան են գնացել ընկերների` Հրանտի, Արմանի և Կարենի հետ, իր ընկերուհուն` Տաթևիկին, տեսնելու համար։ Նշել է, որ իր ընկերները, որոնք գտնվել են սրճարանում, որևէ անկարգություն թույլ չեն տվել, որևէ մեկի հետ չեն կռվել, չեն վիճաբանել, առավել ևս ոչինչ այնտեղ չեն կոտրել։ Ոստիկաններն իրեն բաժին են տարել առանց իր ընկերների, որտեղ իրեն մեղադրել են ինչ-որ կռիվ անելու մեջ, սակայն ինքը հերքել է այդ փաստը։ Հիշում է, որ երբ դրսում կանգանած է եղել, այդ ժամանակ սրճարան է եկել դրա տերը` Ապրեսը. այլ անձանց սրճարանում չի նկատել։ Մինչև իրեն բերման ենթարկելը, Արման և Կարեն Մարգարյանների վրա վնսավածքներ չի նկատել։
Պնդել է, որ իրենք սրճարանում կռիվ կամ անկարգություն չեն արել, այնտեղ որևէ կոտրված առարաներ չեն եղել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքում, դատաքննությամբ ամբաստանյալ Արման Մարգարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի օգոստոսի 24-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում եղբոր հետ գնացել են «Արբատ» սրճարան՝ եղբոր ընկերուհուն` Քրիստինե Հակոբյանին, տեսնելու նպատակով։ Երբ գտնվել են սրճարանում, այդ ժամանակ այնտեղ են եկել Հրանտը, Խոսրովը և Մանվելը, ովքեր բարևելով իրենց նստել են այլ սեղանի մոտ։ Դրանից հետո սրճարան է այցելել Հովհաննեսը, ով նույնպես իրենց բարևելուց հետո դուրս է եկել հեռախոսով զրուցելու։ Այդ պահին, թվով 13 ոստիկաններ, որոնք կանգնած են եղել դրսում, իսկ նրանցից մի քանիսը նստած են եղել սրճարանում, առանց որևէ պատճառի, սկզբից Հովհաննեսի, այնուհետև՝ իրենց ձեռքերը ոլորելով, հագուստները պատռելով, քաշել և տարել են դեպի ոստիկանական մեքենաները և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանությունում իրենց տարել են առանձին սենյակներ։ Երբ իրեն մտցրել են առանձին սենյակ, այնտեղ դրված են եղել մահակներ։ Ոստիկաններից մեկը վերցնելով այդ մահակներից, առանց որևէ պատճառի հարված է հասցրել իր որովայնին, որից ինքը ծնկաչոք ընկել է գետնին։ Երկրորդ անգամ նա հարվածել է իր գլխին, որից ինքն ուշաթափվել է։ Երբ մեկ այլ ոստիկան իրեն ուշքի է բերել, նրանք կանչել են շտապ օգնություն, որի բժիշկներն իրեն ցուցաբերել են բուժօգնություն։ Հետագայում իրենց ազատ են արձակել և ինքը մտածել է, որ միջադեպը դրանով ավարտված է։
Դեպքից որոշ ժամանակ անց՝ հոկտեմբեր ամսին, իրեն հրավիրել են Հատուկ քննչական ծառայություն, որտեղ քննիչ Թամամյանի հորդորով ցուցմունք է տվել այն մասին, թե իբր գլխի վնասվածքը ստացել է բերման ենթարկվելու ժամանակ՝ ոստիկանության «Գազել» մեքենային դռանը գլխով հարվածելու հետևանքով։ Որոշակի առումով խղճալով ոստիկաններին նրանց պատասխանատվության չենթարկելու առումով, ինչպես նաև լսելով քննիչի այն խոսքերը, թե հակառակ դեպքում նրանք նապայման վրեժխնդիր կլինեն, համաձայնվել և գրել է այնպես, ինչպես իրեն թելադրել է ՀՔԾ քննիչը։ Դրանից որոշ ժամանակ անց սակայն, իրեն հրավիրել են քննչական բաժին և նույն օրն առաջադրելով մեղադրանք իբր խուլիգանություն կատարելու համար՝ ձերբակալել են և տարել են դատարան՝ կալանավորման։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին, ամբաստանյալը պատասխանել է, որ սրճարանում եղել են իրենք ընկերներով՝ Հրանտը, Խոսրովը, Մանվելը և Հովհաննեսը, սրճարանի տերը` Ապրեսը, նրա ընկերը և երկու ոստիկան։ Նշել է, որ իրենք նստած են եղել տարբեր սեղանների մոտ։ Անսպասելի, առանց որևէ հիմնավոր պատճառի, ոստիկանները հարձակվել են իրենց վրա և բերման են ենթարկել բաժին։ Մինչ այդ, սակայան, սրճարանում իրենց միջև որևէ վիճաբանություն կամ խոսակցություն, առավել ևս քաշքշուկ՝ չի եղել։
Իրականում իր մարմնական վնասվածքներն առաջացել են ոչ թե ոստիկանական մեքենայի դռանը հարվածելու, այլ բերման ենթարկելու ժամանակ և դրանից հետո ոստիկանությունում՝ իրեն ծեծի նեթարկելու պատճառով։ Հայտնել է, որ իր համոզմամբ Հովհաննես Ղազարյանը ոստիկաններից «ապեր» մականունով մի անձնավորության հետ ունեցել է թշնամություն՝ կապված Հովհաննեսի նախկին ընկերուհու հետ, ով այդ ժամանակահատվածում եղել է այդ ոստիկանի ընկերուհին և ոստիկանները, բազմիցս Հովհաննեսի և այդ աղջկա կապը խզելու համար նրա ստեղծել են խնդիրներ, նրան մի քանի անգամ ծեծի են ենթարկել և, քանի որ դեպքի օրը իրենք գտնվել են Հովհաննեսի հետ, այդ իսկ պատճառով էլ իրենց վերջինիս հետ բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքում, դատաքննությամբ, ամբաստանյալ Հրանտ Սամվելի Հարությունյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակվել է ամբաստանյալ Հրանտ Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ թեև 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23.00-ի սահմաններում, եղբոր՝ Մ.Հարությունյանի և ընկերների հետ գտնվել է «Արբատ» սրճարանում և այնտեղ գարեջուր ըմպել, սակայն հերքել է վիճաբանության կամ ծեծկռտուքի հանգամանքը։

/տես` 2-րդ հատոր գ.թ. 74, դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքում, դատաքննությամբ, ամբաստանյալ Խոսրով Լյովայի Ասատրյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակվել է ամբաստանյալ Խոսրով Ասատրյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ թեև 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23.00-ի սահմաններում, ընկերների հետ գտնվել է «Արբատ» սրճարանում և այնտեղ գարեջուր ըմպել, սակայն հերքել է վիճաբանության կամ ծեծկռտուքի հանգամանքը։

/տես` 2-րդ հատոր գ.թ. 134, դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքում, դատաքննությամբ ամբաստանյալ Սևակ Սերոբի Գևորգյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակվել է ամբաստանյալ Սևակ Գևորգյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ թեև 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23.00-ի սահմաններում, ընկերների հետ գտնվել է «Արբատ» սրճարանում և այնտեղ գարեջուր ըմպել, սակայն հերքել է վիճաբանության կամ ծեծկռտուքի հանգամանքը։

/տես` 2-րդ հատոր գ.թ. 13, դատական նիստի արձանագրությունը/

Առաջադրված մեղադրանքում, դատաքննությամբ, ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակվել է ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ թեև 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23.00-ի սահմաններում, եղբոր՝ Ա.Մարգարյանի և ընկերների հետ գտնվել է «Արբատ» սրճարանում և այնտեղ գարեջուր ըմպել, սակայն հերքել է վիճաբանության կամ ծեծկռտուքի հանգամանքը։

/տես` 2-րդ հատոր գ.թ. 57, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքները կատարելը հերքող նախաքննական և դատաքննականն ցուցմունքներն անարժանահավատ են, մտացածին և հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ, քանի որ մեղսագրված հանցավոր արարքները վերջիններիս կողմից կատարելը հիմնավորվել է դատաքննությամբ ձեռք բերված և իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ.

վկա՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, Հայկ Հակոբյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ կոնկրետ օրը և ժամը չի հիշում, 2012թ.-ին ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանում և երբ գտնվել են Թումանյան փողոցի վրա, ժամը 23։00-ի սահմաններում ռադիոկապով տեղեկացել է, որ ՊՊԾ-ի ծառայողների համար օգնություն է պահանջվում։ Անմիջապես մոտեցել են նշված վայր։ Մոտենալով Խանջյան փողոցի վրա ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին, տեսել են, որ նրանք մի երիտասարդի ձեռքերը բռնած կանգնած են։ Այդ երիտասարդին նստեցրել են իրենց մեքենան և բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին` վկան պատասխանել է, որ ռադիոկապի միջոցով լսել է, որ «Արբատ» սրճարանում վիճաբանություն է տեղի ունեցել և մոտակայքում գտնվող ոստիկաններին կանչել են օգնության։ Երբ մոտեցել է նշված վայր տեսել է տղաներից մեկին ոստիկանների հետ կանգնած։ Այդ տղային, որի դեմքը չի հիշում բերման են ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։ Չի հիշում, թե այդ երիտասարդի դեմքին կամ մարմնի այլ հատվածներին վնասվածքներ եղել են, թե ոչ։ Ինքը չի պարզել, թե այդ անձը ով է, քանի որ մինչև նրանց հասնելը իրենց աշխատակիցներն արդեն նրան բռնել էին։ Նշել է, որ այդ վայրում եղել են այլ ոստիկանական մեքենաներ, իսկ թե քանի մեքենա՝ չի կարող ասել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արսեն Գալստյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. օգոստոս ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իրականացնլով իր ծառայողական պարտականությունները, գտնվել է Խանջյան փողոցի վրա և ռադիոկապի միջոցով լսել է իրենց աշխատակիցների պահանջը օգնության վերաբերյալ։ Քայլելով գնացել են դեպի Խանջյան փողոցի վրա գտնվող երաժշտական դպրոցի մոտ, որտեղ տեսել են սրճարանից վազքով դուրս եկող մի երրիտասարդ տղայի, ով Խանջյան փողոցը հատելով անցել է իրենց կողմը։ Նրա հետևից վազել ու բռնելուց հետո հարցրել, թե ինչու է վազում. պատասխանել է, որ ինչ-որ տղաների հետ կռիվ է արել, որից հետո դիմել է փախուստի։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին վկան պատասխանել է, որ դեպքի վայրի մոտ այդ տղան իր վարքով իրենց կասկածելի է թվացել այդ իսկ պատճառով էլ նրա ետևից վազել և բռնել են, սակայն նրա անունը և դեմքը չի հիշում։ Բռնելուց հետո իրենց հարցին պատասխանել է, որ սրճարանում կռիվ են արել, որից հետո ինքը փախչել է։ Չի հիշում, թե այդ տղայի վրա վնասվածքներ կային թե չէ։ Միաժամանակ, նշել է, որ այդ երիտասարդը չի պարզաբանել, թե ինքը մասնակցել է վիճաբանությանը, թե ոչ։ Դրանից հետո այդ տղային նստեցրել են ոստիկանության մեքենան և տեղափոխել են ոստիկանության բաժին։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքնեի մեջ առկա են էական հակասություններ հրապարակել է, վկայի նախաքննական ցուցմունքները։
Ըստ վկա Արսեն Գալստյանի նախաքննական ցուցմունքների` «2012թ. օգոստոսի 24-ին նույն ստորաբաժանման ոստիկան Հակոբ Հակոբյանի հետ ոտքով շրջիկ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական տարածքի առավել մարդաշատ վայրերում՝ զբոսայգիների, «Վերնրսաժ» տոնավաճառի և «Օղակաձև զբոսայգու» հարակից տարածքներում։ Նույն օրը, ժամը 23։00-ի սահմաններում գտնվելով Խանջյան փողոցի երաժշտական դպրոցի մայթին, նկատել են դիմացի «Օղակաձև զբոսայգու» 6-րդ հատվածի «Արբատ» սրճարանից վազելով դուրս եկող մի երիտասարդ տղայի, ով Խանջյան փողոցը հատելով անցել է իրենց կողմը։ Նրա հետևից վազել և բռնել են ու հարցրել, թե ինչու է վազում, պատասխանել է, որ ընկերներով ինչ-որ տղաների հետ կռիվ են արել, որին միջամտել են ոստիկանները և ինքն էլ չցանկանալով բերման ենթարկվել, դիմել է փախուստի։ Այդ ժամանակ նկատել է, որ նշված սրճարանի հարակից մայթի մոտ կանգնել է իրենց գնդի թիվ 0159 «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել թիվ 0306 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել է օրվա պատասխանատու Մ. Կոստանդյանը, ում զեկուցել է իրենց կողմից բռնած երիտասարդի մասին։ Այնուհետև, այդ երիտասարդին նստեցրել են ծառայողական ավտոմեքենան և Մ. Կոստանդյանը մյուս ավագ ոստիկան Հայկ Հակոբյանի հետ նրան բերմանեն ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան դատարանին հայտնել է, որ չի հիշում, թե իրականում այդ տղային ինչպիսի հարցադրում է կատարել, քանի որ անցել է բավականին ժամանակ։

/տես` հատոր 1, 148-149, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վահե Արտյուշյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. օգոստոսի 24-ին ոստիկան Հակոբ Սանթրոսյանի հետ թիվ 0159 պարեկային «Գազել» մակնիշի ավտոքենայով ընդգրկված է եղել ծառայության՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական տարածքում։ Ժամը 23։00-ի սահմաններում ռադիոկապով օգնություն Է կանչել Գեղամ Ստփանյանը, ասելով, որ մոտենան «Օղակաձև» զբոսայգու տարածքում գտնվող «Արբատ» սրճարանին։ Մոտենալով սրճարանին, Հ. Սանթրոսյանը մնացել Է ավտոմեքենայի մոտ, իսկ ինքը գնացել Է «Արբատ» սրճարանի ուղղությամբ, որտեղ տեսել Է հավաքված մարդկանց և լսել Է գոռգոռոցներ ու հայհոյանքներ։ Միջամտելով օգնել Է Գ.Ստեփանյանին և Գ.Գևորգյանին և բռնելով վիճաբանող տղաների ձեռքերից նրանց նստեցրել են «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան և բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ Գ. Ստեփանյանը կատարվածի մասին ներկայացրել Է զեկուցագիր։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին՝ վկան հայտնել է, որ ամբաստանյալներից դեմքով ճանաչում է Խոսրով Ասատրյանին։ Նշել է, երբ հասել են «Արբատ» սրճարան իր գործնկերները արդեն այնտեղ են եղել և նրանց օգնելով վեց տղաների բերման են ենթարկել ոտիկանության բաժին։ Այդ տղաներն իր ներկայությամբ սրճարանում հայհոյել են ու միմյանց քաշքշել, որը կանխել են իրենց աշխատակիցները։ Ոստիկանության բաժին գնալուց հետո, իրեն և Հ.Սանթրոսյանին հանձնարարվել Է վերադառնալ սրճարան և պահպանել դեպքի վայրը։ Տեղ հասնելուց հետո գետնին տեսել Է կոտրված գարեջրի շիշ, պոկված և գետնին ընկած սրճարանի հարակից լապտերը, իրարից պոկված աթոռներ։ Այդ տղաներից որևէ մեկի վրա վնասվածքներ չի նկատել, իսկ նրանց բերման ենթարկելու ժամանակ իրենք նրանց վնասվածքներ չեն պաճառել։ Չի հիշում, թե այդ տղաներին քանի մեքենայով են տեղափոխել ոստիկանության բաժին։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Գեղամ Ստեփանյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2012թ. օգոստոսի 24-ի ուշ երեկոյան, երբ նույն ստորաբաժանման ոստիկան Գևորգ Գևորգյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում, ժամը 23։00-ի մոտակայքում գտնվելով Արբատ սրճարանի մոտ, այնտեղից լսել է հայհոյանքի ձայներ ու տեսնելով վիճաբանություն, մոտեցել է սրճարանին և նկատել գետնին ընկած մարդկանց։ Նախ՝ փորձել է ինքնուրույն կանխել իրարանցումն ու ծեծկռտուքը, սակայն չկարողանալով միայնակ անել դա՝ ուստի ծառայողական օգնություն է խնդրել մյուս ոստիկաններից։ Քիչ անց վերակարգի մյուս աշխատակիցները մոտեցել են և օգնել իրեն։ Այնուհետև, խուլիգանություն կատարելու կասկածանքով, ծառայակիցների օգնությամբ ոստիկանության բաժին բերման է ենթարկել վիճաբանության մասնակիցներին։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին վկան պատասխանել է, որ դեպքի վայրից մոտ 40 մետրից լսել է վիճաբանության ձայներ և մոտեցել սրճարանին։ Հասնելով սրճարան, տեսել է, որ մի քանի հոգի ընկած են գետնին և խառնաշփոթ իրավիճակ է, ուստի՝ ռադիոկապով օգնություն է խնդրել։ Երբ հասել է սրճարան, տեսել է, որ այդ տղաները միմյանց հարվածներ են հասցնում, տալիս են սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Փորձել է նրանց հանդարտեցնել, կոչ անելով վերջ տալ իրենց անօրինական գործողություններին, սակայն տղաները չեն ենթարկվել իր օրինական պահանջներին։ Հայտնել է նաև, որ այն տղաները, ովքեր իրենց ուժերով բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին՝ իրենց որևէ դիմադրություն ցույց չեն տվել, իսկ բերման ենթարկելիս նրանցից ոչ ոք իրենց դիմադրություն ցույց չի տվել, սակայն նկատել է, որ տղաներից մեկի շապիկի վրա արյան հետքեր կան, իսկ մնացածների վրա վնասվածքներ չի տեսել։
Հաստատապես հիշում է, որ ամբաստանյալներ Արման և Կարեն Մարգարյանները և Խոսրով Ասատրյանը գտնվել են դեպքի վայրում՝ գետնին ընկած անձանց կողքին կանգնած, որոնց բերման են ենթարկել բաժին։ Բացի այդ, իրենք բերման են ենթարկել նաև սրճարանում գետնին ընկած տղաներից մի քանիսին ևս, սակայն չի հիշում, թե հատկապեսում։ Տեղյակ է, որ սրճարանում վիճաբանության հետևանքով կոտրվել են որոշակի առարկաներ, սակայն դրանց թիվը և տեսակները չի հիշում։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ՝ հրապարակել է վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ դեպքի օրը, ժամը 23։00-ի սահմաններում «Արբատ» սրճարանի կողմից վիճաբանության ձայներ և սեռական բնույթի հայհոյանքներ են լսել։ Անմիջապես մոտեցել են և տեսել, որ 7 երիտասարդ տղաներ իրար քաշքշում, հարվածում և սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցնում միմյանց հասցեին, ինչպես նաև սրճարանի աթոռները նետում իրար վրա։ Միջամտել են, փորձելով կանխել երիտասարդների խուլիգանական գործողությունները, սակայն քանի որ նրանցից ոգելից խմիչքի հոտ են զգացել և նրանք թվով իրենցից շատ են եղել, հասկացել են, որ երկուսով չեն կարող կարգի հրավիրել այդ անձանց ու կանխել նրանց գործողությունները՝ ռադիոկապով օգնություն են կանչել։ Մի քանի րոպե անց մոտեցել են ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ ստորաբաժանման ոստիկաններն ու համատեղ ուժերով այդ երիտասարդներին թիվ 0159 պարեկային «Գազել» մակնիշի ծառայողական ավտոմեքենայով բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ պարզվել է բերման ենթարկվածների ինքնությունները և կատարվածի մասին ներկայացրել է զեկուցագիր։ Վիճաբանության տևողությունը եղել է 10-15 րոպե։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան դատարանին հայտնել է, որ դեպքի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է բավականին ժամանակ, միաժամանակ հայտնել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են և պնդում է դրանք։

/տես` 1-ին հատոր գ.թ. 130-132, 139-140, 2-րդ հատոր գ.թ. 22-23, 159-160, 165-166,167-168, 171-172, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հակոբ Սանթրոսյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակում՝ որպես ջոկի հրամանատար։
2012թ. օգոստոսի 24-ին թիվ 0159 պարեկային «Գազել» մակնիշի ավտոքենայով ընդգրկված է եղել ծառայության՝ Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական տարածքում։ Նույն օրը ժամը 23։00-ի սահմաններում ռադիոկապով օգնություն է կանչել նույն տարակքում ծառայություն իրականացնող տեղաներից մեկը՝ ասելով, որ մոտենան «Օղակաձև զբոսայգու» 6-րդ հատվածի «Արբատ» սրճարանին։ Մոտենալով սրճարանին, ինքը մնացել է ավտոմեքենայի մոտ, իսկ Վ. Արտուշյանը մտել է այգի և գնացել «Արբատ» սրճարանի ուղղությամբ։ Քիչ անց, ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողներից մեկը մի երիտասարդի ձեռքը ոլորած բերել է իր ավտոմեքենայի մոտ և նրան միասին նստեցրել են ոստիկանության «Գազելը»։ Նստեցնելիս ծառայակցին հարցրել է, թե ով է այդ երիտասարդը և ոստիկանը պատասխանել է, որ սրճարանում կռվողներից մեկն է։ Այնուհետև 3-րդ հատուկ գումարտակի ծառայողը վերադարձել է սրճարան, իսկ քիչ անց նշված անձին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ ոստիկաններից Գեղամը կատարվածի մասին ներկայացրել է զեկուցագիր, իսկ իրենց հանձնարարել են վերադառնալ սրճարան և պահպանել դեպքի վայրը։ Այնտեղ հասնելուց հետո գետնին տեսել է կոտրված գարեջրի շիշ և սրճարանի հարակից լապտերը պոկված և գետնին ընկած, ինչպես նաև կոտրված աթոռներ։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին, վկան հայտնել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2012 թվականի օգոստոս ամսին, սակայն կոնկրետ օրը չի հիշում։ Նշել է, որ ամբաստանյալներից իր մեջ տպավորվել է միայն Կարեն Մարգարյանը, որին դեպքի վայրից բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, իսկ մյուս ամբաստանյալներին չի հիշում։ Կարեն Մարգարյանն իր մոտ տպավորվել է նրանով, որ նրա հագին վերնաշապիկ չի եղել, իսկ մարմինը եղել է կարմրած և քերծվածքներով լի։ Աշխատակիցներից տեղեկացել է նաև, որ բերման ենթարկվածները նրանք են, ովքեր դեպքի ժամանակ կռիվ են արել սրճարանում։ Երբ բաժնից վերադարձել են սրճարան, այնտեղ գտնվել են նաև սրճարանի աշխատողները և տերը։ Երբ սրճարան է վերադարձել տարածքը պահպանելու համար, այդ ժամանակ որևէ անձի հետ չի շփվել, քանի որ դեպքի վայրում արդեն գտնվել է հետաքննիչը և նա է իրականացրել համապատասխան գործողություններ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հակոբ Հակոբյանի դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում և դեպքի օրը ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Խանջյան փողոցի վրա Շրջիկ ծառայություն իրականացնելիս ռադիոկապով լսել է, թե ինչպես են ոստիկանության 1-ին գումարտակի աշխատակիցները իրենցից օգնություն պահանջում։ Հասկանալով, որ ինչ-որ արտառոց բան է պատահել, անմիջապես մոտեցել են սրճարանին և տեսել, որ այնտեղ վիճաբանություն է տեղի ունենում և խառնաշփոթ իրավիճակ է։ Սրճարանի տարածքից ոստիկանության բաժին բերման են ենթարկել երկու տղաների, որոնց դեմքեր սական չի հիշում։ Միաժամանակ, վկան ցուցմունք է տվել, որ մոտենալով սրճարանին տեսել են, որ այնտեղ ծեծկռտուք էր տեղի ունենում և տղաներից մեկին, որին այլ ոստիկան էր բռնել, ինքն ուղեկցել է ոստիկանության պարեկային մեքենա։ Հայտնել է, որ սրճարանում կլինեին մոտ 10 մարդ որոնք միմյանց հարվածել և քաշքշել են։ Սրճարանում նկատել է կոտրված իրեր, սրճարանի կողքի ցանցը եղել է վնասված, կոտրված են եղել աթոռները և այլն։ Դեպքի մասին որևէ անձից այդ թվում իրենց աշխատակիցներից՝ տեղեկություններ չի իմացել։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ որոշել է հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ` «2012թ. օգոստոսի 24-ին նույն ստորաբաժանման ոստիկան Արսեն Գալստյանի հետ ոտքով շրջիկ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական տարածքի առավել մարդաշատ վայրերում՝ զբոսայգիների, «Վերնիսաժ» տոնավաճառի և «Օղակաձև զբոսայգու» հարակից տարածքներում։ Նույն օրը ժամը 23։00-ի սահմաններում գտնվելով Խանջյան փողոցի երաժշտական դպրոցի մայթին նկատել են դիմացի «Օղակաձև զբոսայգու» 6-րդ հատվածի «Արբատ» սրճարանից վազելով դուրս եկող մի երիտասարդ տղայի, ով Խանջյան փողոցը հատելով անցել է իրենց կողմը։ Նրա հետևից վազել և բռնել են ու հարցրել, թե ինչու է վազում. պատասխանել է, որ ընկերներով ինչ-որ տղաների հետ կռիվ է արել, որին միջամտել են ոստիկանները և ինքն էլ չցանկանալով բերման ենթարկվել՝ դիմել է փախուստի։ Այդ ժամանակ նկատել է, որ նշված սրճարանի հարակից մայթի մոտ կանգնել է իրենց գնդի թիվ 0159 «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել թիվ 0306 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել է օրվա պատասխանատու Մ.Կոստանդյանը և Ա.Գալստյանը զեկուցել իրենց կողմից բռնած երիտասարդի մասին, այնուհետև, այդ երիտասարդին նստեցրել են ծառայողական մեքենան և Մ. Կոստանդյանը մյուս ավագ ոստիկան Հայկ Հակոբյանի հետ նրան բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանին հայտնել է, որ իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, համապատասխանում են իրականությանը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ապավեն Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Օղակաձև զբեսայգու տարածքում շահագործում է «Արբատ» սրճարանը։
Ամբաստանյալներից ճանաչում է Հովհաննես Ղազարյանին, ով եղել է իրենց սրճարանում աշխատող Տաթևիկի ընկերը։ Հրանտ Հարությունյանին տեսել է դեպքի օրը սրճարանում։ 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, գտնվել է սրճարանում, երբ նկատել է, որ սրճարանի 6-րդ և 8-րդ սեղանների մոտ նստած տղաները բոլորի համար անսպասելի սկսել են միամյանց քաշքշել, որից հետո ոստիկանները եկել և նրանց տարել են։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին, վկան պատասխանել է, որ այդ օրը, ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է «Արբատ» սրճարանում և հետևել է սրճարանի բնականոն աշխատանքին։ Մինչև միմյանց քաշքշելը սրճարանում որևէ աղմուկ կամ հայհոյանքներ տղաների կողմից չի լսել։ Երբ ոստիկանները տղաներին տարել են սրճարանից, նրանց վրա որևէ վնասվածք չի նկատել, նրանց հագուստները պատռված չի տեսել։ Նշել է, որ այդ տղաներին տանելուց հետո, ոստիկանության բաժին են տարել նաև սրճարանի մատուցողուհիներ Տաթևիկին և Քրիստինեին, սակայն սրճարանի աշխատանքը շարունակվել է առանց ընդմիջման։ Հայտնել է, որ միջադեպից հետո էլ սրճարանում որևէ կոտրված աթոռ, սեղան կամ այլ առարկա չի եղել։
Դատարան արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ՝ հրապարակել է նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ «Արբատ» սրճարանը պատկանում է «Գրին-Իսպիր» Ա/Ձ-ին, որի տնօրեն է հանդիսանում իր բարեկամ Վլադիմիր Սարգսյանը, ով խնդրել է իրեն երբեմն այցելել նշված սրճարան և հսկել դրա գործունեությունը։
2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է սրճարանում, նկատել է, որ մի խումբ տղաներ, որոնցից ոչ մեկին չի ճանաչել, իրենց սեղանը շրջելով վեր են կացել տեղից և վեճի բռնվել կողքի սեղանի տղաների հետ՝ գոռգոռալով, հայհոյանքներ տալով նրանց հասցեին և քաշքշելով միմյանց։ Դրան միջամտել են տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանները, որոնք չկարողանալով այդ 7 երիտասարդներին կարգի հրավիրել՝ օգնություն են կանչել այլ ոստիկանների և նրանց օգնությամբ միայն կարողացել են երիտասարդներին բերման եթարկել ոստիկանության բաժին»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանին հայտնել է, որ իրականում, նման ցուցմունքներ տվել է քննիչի թելադրանքով, քանի որ նա է իրեն հորդորել տալ նմանատիպ ցուցմունք։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Տաթևիկ Սամվելի Կարապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի ժամանակահատվածում աշխատել է «Արբատ» սրճարանում։ Հովհաննես Ղազարյանը հանդիսացել է իր նախկին ընկերը։
2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 22։00-ի սահմաններում, սրճարան են այցելել է իր ընկեր Հովհաննես Ղազարյանն ու նրա ծանոթներ՝ եղբայրներ Կարեն և Արման Մարգարյանները։ Սրճարանում նստած են եղել նաև Հրանտը, նրա եղբայրը, Խոսրովը և Սևակը, ինչպես նաև մեկ այլ սեղանի շուրջ նստած են եղել ոստիկանության աշխատակիցներ։ Նկատել է, որ Հովհաննեսենց սեղանին է մոտեցել ոստիկաններից մեկը, որից հետո վերջինս դուրս է եղել սրճարանից։ Նրա ետևից գնալով տեսել է, թե ինչպես է ինչ-որ քաղաքացի Հովհաննեսի ձեռքից բռնել և իր հարցին, թե ինչ է պատահել՝ այդ անձնավորությունը մեկական հարված է հասցրել իրեն և Հովհաննեսին։ Այնուհետև, տեսել է, որ ոստիկանները տղաներին նստացրել են ոստիկանության մեքենան և տեղափոխել ոստիկանության բաժին։ Դրանից հետո իրենց ստիպել են որպեսզի գրեն, որ իբր տղաների կողմից հայհոյանքներ են հնչեցվել, սակայն իրենք չեն գրել, որից հետո իրենց նույնպես տարել են ոստիկանություն։ Ոստիկանությունում իրենց մի քանի ժամ անօրինական պահել են և ստիպել, որպեսզի իրենց ասածով գրեն, որից հետո իրենց հավաստիացրել են, որ դատական գործ չի բացվի, որից հետո միայն ցուցմունք են տվել ոստիկանների թելադրանքվ։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին` վկան հայտնել է, որ դեպքի օրը Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գտնվող «Արբատ» սրճարանում մինչև ոստիկանների ժամանելը որևէ միջադեպ տեղի չի ունեցել։ Նշել է, որ Հրանտը, նրա եղբայրը, Խոսրովը և Սևակը եղել են իրենց մշտական հաճախորդները։ Այդ օրը նրանք պատվիրել են սուրճ և նստել սրճարանի առաջին սեղանի շուրջ և իրենց դրսևորել են պատշաճ։ Կողքի սեղանին նստած են եղել Հովհանները և նրա երկու ընկերները։ Սրճանարում գտնվել են նաև իրենց տնօրենը, նրա երկու ընկերները և ևս երկու ոստիկան, որնք պատվիրել էին սուրճ և գարեջուր։ Չի տեսել, որ սրճարանում Հովհաննեսը ինչ-որ անձի հարվածած լինի, սրճարանում հայհոյանքներ չի լսել։ Երբ կանգնած է եղել Հովհաննեսի հետ, այդ պահին նկատել է, թե ինչպես են ոստիկանները իրենց սրճարանում նստած տղաներին ծեծի ենթարկելով տեղափոխում ոստիկանության «Գազել» մեքենան և տանում այնտեղից։ Նշել է, որ ստիկանությունում իրենց հորդորել են, թե ինչպիսի ցուցմունքներ տան, ասելով, որ նման ձևով ցուցմունքներ տալը օգուտ է տղաներին։ Իրեն ասել են, որպեսզի գրի, որ ոստիկանների կողմից տղաներին բաժին բերելու ընթացքում բռնի գործողութուններ չեն եղել, որպիսի ձևով էլ ինքը ցուցմունքներ է տվել, իսկ հետագայում իրենց ասել են, որ չի կարող ցուցմունքը փոխել, քանի որ իր համար խնդիրներ կառաջանան։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ` որոշում է կայացրել հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները։
Ըստ հիշյալ ցուցմունքների` «աշխատել է Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գտնվող «Արբատ» սրճարանում։ 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 22.00-ի սահմաններում սրճարան են այցելել իր ընկեր Հովհաննես Ղազարյանն ու նրա ծանոթներ, եղբայրներ՝ Կարեն և Արման Մարգարյանները։ Դրանից որոշ ժամանակ անց, նկատել է, որ մի կողմից ընկերոջ և նրա ծանոթների, իսկ մյուս կողմից սեղաններրց մեկի շուրջ նստած թվով չորս երիտասարդների միջև սկսվել է վիճաբանություն, որի ընթացքում սրճարանում՝ այլ հաճախորդների ներկայությամբ, կողմերը ձեռքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել մրմյանց, այդ ընթացքում բարձրաձայն հնչել են հայհոյանքներ, իսկ մի քանի րոպե անց մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներ ու վիճաբանության բոլոր մասնակիցներին տարել ոստիկանության բաժին»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան դատարանին հայտնել է, որ ճիշտ են իր կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքները և դրանք են համապատասխանում իրականությանը, իսկ նախաքննական ցուցմունքները գրել է քննիչի և հետաքննիչի թելադրանքով։

/տես` հատոր 1, 158-159, 228, դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Քրիստինե Ռաֆայելի Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Արբատ» սրճարանում։ Ամբաստանյալներից ճանաչում է Կարենին, Արմանին և Հովհաննեսին։ Կարեն Մարգարյանը հանդիսացել է իր նախկին ընկերը։
2012թ. օգոստոսի 24-ին գտնվել է աշխատանքի վայրում։ Սրճարանում են գտնվել նաև իրենց տնօրենն իր երկու ընկերների հետ, իրենց մշտական հաճախորդ Հրանտը՝ իր ընկերների հետ և երկու ոստիկան, որոնք նաստած են եղել տարբեր սեղանների շուրջ։ Սրճարանի հարակից տարածքում նկատել է, որ ոստիկանության մեքենաներ են կանգնած, սակայն չի հասկացել, թե ինչի են կանգնել։ Այդ ընթացքում սրճարան են այցելել նաև Կարենը իր ընկերների հետ։ Որոշ ժամանակ նստելուց հետո, նկատել է, որ սրճարանում գտնվող ոստիկաններից մեկը մոտեցել է Կարենենց սեղանի մոտ։ Մոտենալով Կարենենց սեղանին, լսել է, որ ինչ-որ խոսակցություն է ընթանում, սակայն չի հասկացել, թե ինչի մասին կամ ինչ է տեղի ունեցել։ Դրանից հետո, սրճարանում գտնվող երկրորդ ոստիկանը նույնպես մոտեցել է տղաներին ու սկսել են քաշքշել նրանց։ Ինքը փորձել է միջամտել, հարցրել է, թե ինչ է պատահել, սակայն իրեն ոչ ոք ուշադրություն չի դարձրել։ Այդ ընթացքում դրսում կանգնած բոլոր ոստիկանները մտել են սրճարան և տղաներին քաշքշելով տարել են դեպի ոստիկանական մեքենաները։ Այդ քաշքշուկի հետևանքով սրճարանում կոտրվել են մի քանի առարկաներ, սակայն իրենց տնօրենն արագ կարգով այդ ամենը կարգավորել է և սրճարանի աշխատանքը շարունակվել է։ Տղաներին տանելուց հետո, ոստիկանները իրեն ու Տաթևիկին հարցաքննել են, միաժամանակ ստիպել են որպեսզի նրանք գրեն, թե տղաների կողմից հայհոյանքներ են հնչեցվել, վերջիններս անկարգություններ են արել և այլն, սակայն իրենք հրաժարվել են նման ցուցմունք տալուց, քանի որ նման բան իրականում տեղի չի ունեցել։ Այնուհետև, իրենց տարել են ոստիկանություն։ Ոստիկանությունում իրեն ու Տաթևիկին ստիպել են որպեսզի ցուցմունքներ տան այն մասին, թե իբր տղաները սրճարանում հայհոյանքներ են տվել ու քաշքշել են միմյանց, սակայն իրենք հրաժարվել են։ Իրենց կողմից ոստիկաններին նախընտրելի ցուցմունքներ չտալու հետևանքով իրենց տեղափոխել են առանձին սենյակ, որտեղ երկու քաղաքացիական համազգեստով անձինք սկսել են իրենց համոզել, ասելով, որ տղաներին ոչինչ չի սպառնում, ընդհակառակը նման ցուցմունքներ տալու դեպքում բոլորին ազատ կարձակեն։ Ոստիկաններին ցանկալի ցուցմունքներ տալուց հետո, նրանց խաբել են, ոչ ոքի ազատ չեն արձակել, ավելին, իրենց վերաբերվել են անպարկեշտ ձևով։
Ի պատասխան դատարանում իրեն տրված հարցերին՝ վկան պատասխանել է, որ մինչև ոստիկանների սրճարան գալը որևէ քաշքշոց կամ խառնաշփոթ չի եղել։ Նշել է, որ սրճարանում քաշքշոցը տեղի է ունեցել միայն այն բանից հետո, երբ ոստիկանները մոտեցել են Կարենենց սեղանին, որտեղ միմյանց հետ զրուցելուց հետո սրճարան են մտել դրսում կանգնած այլ համազգեստով ոստիկանները։ Հայտնել է, որ երբ իրենց տարել են ոստիկանություն, այնտեղ ինչ-որ ոստիկան իրենց սրճարանում տրված բացատրությունը պատռել և դեն է նետել՝ ասելով, որ սա չի համապատասխանում իրականաությանը և ցուցում է տվել այլ ոստիկանների, որպեսզի իրենց տեղափոխել այլ սենյակ։ Իսկ հետագայում, երբ արդեն ցանկացել են փոխել իրենց տրված ցուցմունքները, այդ ժամանակ իրենց ասել են, որ սուտ ցուցմունք տալու համար կարող են ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և հորդորել են, որպեսզի նախկինում տրված ցուցմունքները չփոխեն։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, վերլուծելով և համադրելով դատաքննությամբ ձեռք բերված, վերը շարադրված ապացույցները, գտնում է, որ դրանց բազմակողմանի համադրմամբ, վերլուծությամբ և գնահատմամբ հիմնավորվում է այն փաստը, որ իրականում 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում այցելելով Երևան քաղաքի Օղակաձև զբոսայգու «Արբատ» սրճարան ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանը, Արման Մարգարյանը, Կարեն Մարգարյանը, Խոսրով Ասատրյանը, Հրանտ Հարությունյանը և Սևակ Գևորգյանը խախտելով հասարակական կարգը, շուրջ 10-15 րոպե տևողությամբ, առանց հիմնավոր պատճառի, սեփական «ես»-ը այլ անձանցից վեր դասելու չհիմնավորված պատճառաբանությամբ աղմկել, հայհոյել ու քաշքշել են միմյանց, որը վերածվել է փոխադարձ ծեծկռտուքի։ Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել ինչպես սրճարանի աշխատակիցների, այնպես էլ այնտեղ գտնվող, այն շահագործող անձ Ապավեն Պետրոսյանի ու նրա հաճախորդ ընկերների, ինչպես նաև այնտեղ գտնվող ոստիկանների ներկայությամբ։ Ամբաստանյալները դրսևորելով սանձարձակ վարքագիծ, շրջել են սրճարանի սեղանները, աթոռները, կոտրել լուսարձակն ու ապակե շշեր, ինչի պատճառով տեղում գտնվող ոստիկանները, հասկանալով, որ միայնակ, առանց լրացուցիչ ուժեր կանչելու, չեն կարող կարգի հրավիրել երիտասարդներին, խնդրել և օգնության են կանչել ծառայություն իրականացնող այլ ոստիկանների, որոնց օգնությամբ միայն կարողացել են խափանել ամբաստանյալների հակաօրինական գործողությունները և նրանց բերման ենթարկել ոստիկանության համապատասխան բաժին։

Նշվածը դատարանին թույլ է տալիս հաստատված համարելու գործով վկաներ՝ ոստիկանության աշխատակիցներ՝ Հայկ Հակոբյանի, Արսեն Գալստյանի, Վահե Արտյուշյանի, Գեղամ Ստեփանյանի, Հակոբ Սանթրոսյանի և Հակոբ Հակոբյանի դատաքննական և նրանցից ոմանց նախաքննական ցուցմունքներով, ինչպես նաև վկաներ Ապավեն Հարությունյանի, Տաթևիկ Կարապետյանի և Քրիստինե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքներվ։
Անդրադառնալով վկաներ Ապավեն Հարությունյանի, Տաթևիկ Կարապետյանի և Քրիստինե Հակոբյանի դատաքննական ցուցմունքներին, դատարանը դրանք համարում է անարժանահավատ, քանի որ վերջիններս ամբաստանյալների հետ գտնվում են լավ փոխհարաբերությունների մեջ, ավելին, Տաթևիկ Կարապետյանն ու Քրիստինե Հակոբյանը նախկինում հանդիսացել են ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանի և Կարեն Մարգարյանի ընկերուհիները և բնականաբար տալիս են այնպիսի ցուցմունքեր, որպեսզի ազատեն վերջիններիս քրեական պատասխանատվությունից։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Արման Մարգարյանի այն պնդումներին, թե իրեն դեպքի վայրից ոստիկանություն բերման ենթարկելիս ծեծել են և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, ապա դատարանը դա համարում է անարժանահավատ, քանի որ ըստ վերջինիս դատաքննական ցուցմունքի՝ շարունակաբար, և՛ հատուկ քննչական ծառայությունում և՛ մինչ այդ «խղճալով» ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում իրեն ծեծի ենթարակած ոստիկաններին հայտարարել է, որ իրականում գլխի մարմնական վնասվածքը ստացել է այն ոստիկանության «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենայի դռանը հարվածելու հետևանքվ։ Դատարանում, սակայն Արման Մարգարյանը չկարողացավ տալ տրամաբանական պարզաբանումներ առ այն, թե ինչու իրեն ծեծի ենթարկելու մասին չի բարձրաձայնել նույնիսկ այն դեպքում, երբ հատուկ քննչական ծառայությունում ոստիկանների կողմից իրեն ծեծի ենթարկելու փաստերը հերքելուց հետո ձերբակալվել է, իսկ այնուհետև կալանավորվել։

Ամբաստանյալ Արման Մարգարյանն դատարանում չի կարողացել բացատրել այն հանգամանքները, թե իրեն բերման ենթարկելուց և ոստիկանության բաժնում ծեծի ենթարկելուց հետո ինչու տևական ժամանակ չի բողոքարկել ոստիկանների անօրինական գործողությունների դեմ, դրանից հետո դատաբժշկի մոտ փորձաքննության անցկացման ժամանակ փորձագետին ինչու չի հայտնել վնասվածք ստանալու իրական դեպքի մասին /տես փորձագետի եզրակացության համապատասխան հատվածը/, այնուհետև ինչու չի բողոքարկել ըստ իր վարկածի ՀՔԾ քննիչի Թամամյանի անօրինական գործողությունները՝ իրեն համոզելու, ցանկալի ցուցմունքներ ստանալու հանգամանքների մասին և ի վերջո նախաքննության ավարտին, երբ իր պաշտպանի ներկայությամբ ծանոթացել է քրեական գործի ամբողջ նյութերին և իրավունք է ունեցել ներկայացնելու համապատասխան միջնորդություններ, չի օգտվել իր /իրենց/ այդ իրավունքից, իսկ դատարանում ներկայացված պատճառաբանությունները դատարանը համարում է հիմնազուրկ, անարժանահավատ, քանի որ ամբաստանյալը նախկինում լինելով դատապարտված, ունենալով պաշտպան և ծանոթ լինելով, թե նախաքննության և, թե դատաքննության ընթացակարգերին չի ներկայացրել համապատսախան միջնորդություններ, որոնք դատարանում պատճառաբանել է օրենքնրի չիմացությամբ և անփորձությամբ։

Ավելին, դատարանն արձանագրում է, որ ամեն դեպքում /հաստատված համարելով, որ նա ծեծի չի ենթարկվել, քանի որ այդ առթիվ կա ՀՀ ՀՔԾ կողմից կայացված չվերացված որոշում/ Արման Մարգարյանը երբևէ չի ընդունել իր կողմից խուլիգանություն կատարելու փաստը և իրեն առհասարակ մեղավոր չի ճանաչել և նրա կատարած հանցանքը դատարանը հինմնավորված է համարում, ոչ թե նրանից բռնությամբ կորզված որևէ ցուցմունքի, այլ վերևում և ստորև թվարկված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

Ասվածից զատ, դատարանը ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանին, Արման Մարգարյանի, Կարեն Մարգարյանին, Խոսրով Ասատրյանին, Հրանտ Հարությունյանին և Սևակ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված է համարում նաև նաև դատարանում հետազոտված և ստորև ներկայացված հետևյալ ապացույցներով`

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Գևորգ Գևորգյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2012թ. օգոստոսի 24-ին նույն ստորաբաժանման ոստիկան Գեղամ Ստեփանյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական շրջանի «Օղակաձև զբոսայգու» 6-րդ հատվածում։ ժամը 23։00-ի սահմաններում «Արբատ» սրճարանի կողմից վիճաբանության ձայներ և սեռական բնույթի հայհոյանքներ են լսել։ Անմիջապես մոտեցել են և տեսել, որ 7 երիտասարդ տղաներ միմյանց քաշքշում, հարվածում և սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցնում միմյանց հասցեին, ինչպես նաև սրճարանի աթոռները նետում իրար վրա։ Միջամտել են, փորձելով կանխել երիտասարդների խուլիգանական գործողությունները, սակայն նրանցից ոգելից խմիչքի հոտ են զգացել։ Քանի որ նրանքթվով իրենցից շատ են եղել, հասկացել են, որ երկուսով չեն կարող կարգի հրավիրել նրանց և կանխել նրանց գործողությունները, ուստի՝ Գ. Ատեփանյանը ռադիոկապով օգնություն է կանչել ու մի քանի րոպե անց մոտեցել են ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ ստորաբաժանման ոստիկաններն ու համատեղ ուժերով այդ երիտասարդներին թիվ 0-159 պարեկային «Գազել» մակնիշի ծառայողական ավտոմեքենայով բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ պարզվել է բերման ենթարկվածների ինքնությունները և կատարվածի մասին Գ. Ատեփանյանը ներկայացրել է զեկուցագիր։

/տես` 1-ին հատոր գ.թ. 118-119, 137, դատական նիստի արձանագրությունը/

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն հրապարակված վկա` Մհեր Կոնստանդյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2012թ. օգոստոսի 24-ին թիվ 0306 երթուղով նույն ստորաբաժանման ոստիկան Հայկ Հակոբյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոնի վարչական տարածքում։ Երբ ժամը 23։00-ի սահմաններում գտնվել են Թումանյան փողոցի վրա, ռադիոկապով լսել Է, որ ՊՊԾ-ի գնդի ծառայողներին օգնություն Է հարկավոր Խանջյան փողոցի ոստիկանական հենակետի մոտ։ Անմիջապես մոտեցել են նշված վայր և դիմացի մայթին՝ երաժշտական դպրոցի դիմաց, տեսել են իրենց գումարտակի ոստիկաններ Արսեն Գալստյանին և Հակոբ Հակոբյանին, որոնք մի երիտասարդի ձեռքերը բռնած կանգնած են եղել։ Իջնելով մեքենայից՝ որպես պարեկային, այդ օրվա պատասխանատու Ա. Գալստյանը մոտեցել և զեկուցել Է, որ այդ երիտասարդը խուճապահար «Արբատ» սրճարանից դուրս Է եկել և վազել։ Բռնել են նրան ու հարցրել թե, ինչ Է եղել և ինչու Է փախչում. պատասխանել Է, որ ընկերների հետ սրճարանում կռիվ Է արել ինչ-որ տղաների հետ, որին միջամտել են ոստիկանները, ուստի փորձել Է հեռանալ։ Դրանից հետո, երբ 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկաններից պարզելով, որ նրանց թիվ 0159 ծառայողական ավտոմեքենայում այլևս տեղ չկա, իրենց կողմից բռնած երիտասարդին, ով հայտնել Է, որ հանդիսանում Է Խոսրով Լյովայի Ասատրյանը, նստեցրել են իրենց ծառայողական մեքենան և բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 144-145, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2589 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ քաղ. Ս.Գևորգյանի մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի արյունազեղումների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։

/տես՝ 1-ին հատոր գ.թ. 83-84, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2603 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ քաղ. Ա. Մարգարյանը մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի առաջնային և հետին մակերեսների, ձախ գոտկային շրջանի արյունազեղումների, աջ գագաթային շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6-օրից, սակայն ոչ ավելի, քան՝ 21-օր։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 91-92, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2604 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ քաղ. Մ. Հարությունյանի մարմնական վնասվածքները՝ ձախ ուսահոդի շրջանի, կրծքավանդակի ձախ առաջային մակերեսի արյունազեղումների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 93-94, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2590 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ քաղ. Կ.Մարգարյանի մարմնական վնասվածքները՝ դեմքի, կրծքավանդակի, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքների, արյունազեղումների, աջ աչքի ենթաշաղկապենինային արյունավաքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 98-99, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունով։

/տես` հատոր 1-ին, գթ. 31-38, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Հովհաննես Ղազարյանի, Արման Մարգարյանի, Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, Սևակ Գևորգյանի սթափության վիճակի զննության արձանագրությունը և նրանց վերաբերյալ բնութագրերը և տեղեկանքները։

/տես`, հատոր 1, գ.թ. 21, հատոր 2, գ.թ. 37-42, 110-115, դատական նիստի արձանագրությունը/

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված և հաստատված է համարում այն, որ՝ ամբաստանյալ Հովհաննես Ղազարյանը 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում ընկերների՝ Կարեն և Արման Սարգարյանների, հետ գտնվելով Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարանում, վիճաբանել է նույն սրճարանում գտնվող Մանվել և Հրանտ Հարությունյանների և նրանց ընկերներ Խոսրով Ասատրյանի ու Աևակ Գևորգյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ձեռքերով ծեծի է ենթարկել վերջիններիս, իր այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10-15 րոպե տևողությամբ խաթարել է սրճարանի բնականոն գործունեությունը, խանգարել գիշերային անդորրն ու ներկաների հանգիստը։
Այսինքն՝ Հովհաննես Ղազարյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Արման Մարգարյանը 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում եղբոր՝ Կարեն Մարգարյանի, և ընկերոջ՝ Հովհաննես Ղազարյանի, հետ գտնվելով Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարանում վիճաբանել է նույն սրճարանում գտնվող Մանվել և Հրանտ Հարությունյանների և նրանց ընկերներ Խոսրով Ասատրյանի ու Սևակ Գևորգյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ձեռքերով ծեծի է ենթարկել վերջիններիս, իր այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խաթարել է սրճարանի բնականոն գործունեությունը, խանգարել գիշերային անդորրն ու ներկաների հանգիստը։
Այսինքն՝ Արման Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Կարեն Մարգարյանը 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում եղբոր՝ Արման Մարգարյանի, և ընկերոջ՝ Հովհաննես Ղազարյանի, հետ գտնվելով Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարանում վիճաբանել է նույն սրճարանում գտնվող Մանվել և Հրանտ Հարությունյանների և նրանց ընկերներ Խոսրով Ասատրյանի ու Սևակ Գևորգյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ձեռքերով ծեծի է ենթարկել վերջիններիս, իր այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խաթարել է սրճարանի բնականոն գործունեությունը, խանգարել գիշերային անդորրն ու ներկաների հանգիստը։
Այսինքն՝ Կարեն Սարգարյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Խոսրով Ասատրյանը 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում ընկերների՝ Մանվել և Հրանտ Հարությունյանների ու Աևակ Գևորգյանի հետ գտնվելով Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարանում, վիճաբանել է նույն սրճարանում գտնվող Կարեն և Արման Մարգարյանների ու Հովհաննես Ղազարյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ձեռքերով ծեծի է ենթարկել վերջիններիս, իր այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խաթարել է սրճարանի բնականոն գործունեությունը, խանգարել գիշերային անդորրն ու ներկաների հանգիստը։
Այսինքն՝ Խոսրով Ասատրյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։



Հրանտ Հարությունյանը 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում եղբոր՝ Մանվել Հարությունյանի, և ընկերների՝ Խոսրով Ասատրյանի և Սևակ Գևորգյանի, հետ գտնվելով Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարանում վիճաբանել է նույն սրճարանում գտնվող Կարեն և Արման Մարգարյանների ու Հովհաննես Ղազարյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ձեռքերով ծեծի է ենթարկել վերջիններիս, իր այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խաթարել է սրճարանի բնականոն գործունեությունը, խանգարել գիշերային անդորրն ու ներկաների հանգիստը։
Այսինքն՝ Հրանտ Աամվելի Հարությունյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Սևակ Գևորգյանը 2012թ. օգոստոսի 24-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում ընկերների Մանվել և Հրանտ Հարությունյանների և Խոսրով Ասատրյանի հետ գտնվելով Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում գործող «Արբատ» սրճարանում, վիճաբանել է նույն սրճարանում գտնվող Կարեն և Արման Մարգարյանների ու Հովհաննես Ղազարյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ձեռքերով ծեծի է ենթարկել վերջիններիս, իր այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 10 րոպե տևողությամբ խաթարել է սրճարանի բնականոն գործունեությունը, խանգարել գիշերային անդորրն ու ներկաների հանգիստը։
Այսինքն, Սևակ Սերոբի Գևորգյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

Դատարանը գտնում է, որ կատարած հանցավոր արարքների համար ամբաստանյալները ենթակա են պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանցից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում «Աջափնյակ 1» համատիրության կառավարիչ Ժ.Բաբլոյանի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի`
«Երևան քաղաքի Մաշտոցի շրջանի Արզումանյան 3 բն. 29բն բնակիչ, ազատազրկման դատապարտված Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանը իր ընտանիքով ոչ միայն իր հարազատներին, այլև իր հարևաններին, իր ճանաչողների շրջանում հայտնի է դեռևս պատանեկան հասակից՝ որպես արտակարգ համեստ, աշխատասեր, իր հաշմանդամ ընտանիքին օգնող։ Բարձր մարդկային հատկանիշներով օժտված սիրելի մարդ։ Հովհաննեսը մշտապես օժանդակել է մորը, իր հարազատներին, հարևաններին, իր ճանաչողներին իր սիրալիր, օրինական ուշադրությամբ, մարդկային բաձր վերաբերմունքով։ Գիտենք, որ Հովհաննեսը եկեղեցու անդամ է, իր բարությամբ օգնել է Գավառի մանկատանը։ Մինչ այժմ գտնվելով պատժիչ հաստատությունում ամբողջովին փոխվել է, ավելացրել մարդկային բարձր հատկանիշները։ Հովհաննեսին ճանաչողները լիակատար համոզմունք ունեն այն բանի, որ եթե նա հնարավորինս շուտ գտնվի ազատության մեջ, բավարարելու է իրեն ճանաչողների բոլոր սպասելիքները»։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանի անձը բնութագրող բացասական հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատված`18.06.2007թ-ին Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն համայքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 5-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ 4-րդ կետերով՝ ազատազրկման 4 տարի ժամկետով։ Նույն դատարանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 5-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ 4-րդ կետերով ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքները համապատասխանացվել են՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րվ, 3-րդ և 4-րդ կետերին, 183-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 37-183 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետին և նշանակված պատիժը թողնվել է ամփոփոխ։ Պատժից ազատվել է 28.02.2011թ.-ին, դատվածությունը մարված չէ։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 240-240ա, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն ամբաստանյալ Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նրա խնամքին են գտնվում հաշմանդամ հայրը, մայրը և եղբայրը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ նա տառապում է «հեպատիտ Ց» հիվանդությամբ։

/տես՝ քրեական գործի դատաքննական նյութերը և
դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, ըստ որի՝ նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կանոններով։

/տես՝ հատոր 1, գ.թ. 240-240ա, քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Հրանտ Սամվելի Հարությունյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում Երևան քաղաքի Տիգրան-Մեծի 53 շենքի լիազոր Ե.Խաչատրյանի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի`
«Ես Ե. Խաչատրյանս, տեղեկացնում եմ այն մասին, որ Հրանտ Հարությունյանը, բնակվում է Տիգրան-Մեծի 53 շենքի 41 բնակարանում ծնողների և քրոջ հետ։ Ունի երրորդ կարգի հաշմանդամ հայր։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ծառայել է բանակում։ Ծառայությունն ավարտելուց հետո աշխատել է որպես բանվոր, ընտանիքի հոգսերը թեթևացնելու համար։ Նա իր էությամբ ծնողասեր, մեծերի նկատմամբ հարգանքով, փոքրերի նկատմամբ ուշադիր և անախորժություններ չառաջացնող անձնավորություն է։ Վայելում է հարևանների և ընկերների հարգանքը»։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Հրանտ Հարությունյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 114-115, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն ամբաստանյալ Հրանտ Հարությունյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նրա խնմաքին է գտնվում 3-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը։
/ տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Հրանտ Հարությունյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

/տես՝ քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Սևակ Սերոբի Գևորգյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում Արարատ քաղաքի քաղաքապետ Ա.Բաբայանի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի`
«2006թ. ավարտելով միջնակարգ դպրոցը, Սևակ Գևորգյանը ընդունվել է Երևանի «Երևանի հմուտ թիկնապահ» մասնագիտացված կենտրոն, որն ավարտել է 2007.թ.-ին՝ ստանալով թիկնապահի մասնագիտություն։ 2009-2001թթ. ծառայել է բանակում։ Ծառայությունն ավարտելուց հետո մասնավոր կարգով աշխատել է տարբեր տեղերում։ Այժմ ևս մշտական աշխատանք չունի։ Բնակվում է Արարատյան զանգվածում։ Բնակավայրում իրեն լավ է դրսևորում, վայելում է ընկերների ու հարևանների հարգանքը։ Ընտանիքում իրեն զուսպ է պահում։ Հարգալից է շրջապատի նկատմամբ։ Մեծ սեր ունի սպորտի նկատմամբ։ Մինչ բանակ մեկնելը ակտիվորեն զբաղվել է սպորտով։ Ամուսնացած չի, ապրում է ծնողների հետ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Սևակ Գևորգյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում թիվ 49971 զ/մ շտաբի պետ՝ Ա.Բաբյանի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի` «շարքային Սևակ Սերոբի Գևորգյանը շարունակելով իր ծառայությունը ԿՀՎ-ում, իրեն դրսևորել է որպես բարեխիղճ և օրինակելի զինծառայող։ Բնավորությամբ համեստ է և կատակասեր։ Շարային առումով ձգված է ֆիզիկապես կոփված և ամուր, իր զենքին տիրապետում է հմտորեն։Հրամանատարի հրամանները մշտապես կատարում է ճիշտ և ժամանակին։ Կարողանում է պահպանել ռազմական և պետական գաղտնիքը»։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Սևակ Գևորգյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում` նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 110-111, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Սևակ Գևորգյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

/տես՝ քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Կարեն Վարազդատի Մարգարյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում՝ նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 41-42, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նա տառապում է «վարքի և էմոցիաների խառը խանգարում» հիվանդությամբ։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 203-204, քրեական գործի նյութերը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Կարեն Մարգարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես Արման Վարազդատի Մարգարյանի անձը բնութագրող բացասական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատված և սույն դատավչռով պատիժ նշանակելու պահին դատվածությունը չմարած անձ.
Արման Վարազդատի Մարգարյանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավիթաշեն համայքների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 12.03.2011թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով։ Նույն դատարանի 28.07.2011թ.-ի որոշմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքները համապատասխանացվել են ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասին և 182-րդ հոդվածի 1-ին մասին և 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով պատիժ է սահմանվել՝ ազատազրկում 4 տարի 6 ամիս ժամկետով։ 26.05.2011թ.-ի համաներման ակտի հիմքով նշանակված պատժի չկրած մասը կրճատվել է և թողնվել է կրելու 3 տարի 2 ամիս 25 օր ժամկետով և նույն համաներման ակտով վերջինս 15.03.2012թ.-ին ազատվել է նշանակված պատժից, դատվածությունը չմարված։

/տես` հատոր 2, գ.թ.37-40, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն ամբաստանյալ Արման Մարգարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում` խնամքին մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը՝ Մարիա Արմանի Մարգարյան /ծնված 10.11.2011թ./։


/ տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն ամբաստանյալ Արման Մարգարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նա տառապում է «անձնային գծերի շեշտվածություն, կրկնվող իրավիճակի ռեակցիաներ» հիվանդությամբ։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 205-206, քրեական գործի նյութերը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածնների համաձայն ամբաստանյալ Արման Մարգարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, ըստ որի՝ նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կանոններով։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանի, Արման Մարգարյանի, Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի, Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով։

Միաժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Ղազարյանի և Արման Մարգարյանի նկատմամբ պատիժներ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով` առ այն, որ «Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից»։

Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների ընտրության, պատժաչափերի և այդպիսիք նրանց կողմից կրելու հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրեսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Դատարանը հանրության համար վտանգավորության բնույթը որոշելու ժամանակ պետք է պարզի և հաշվի առնի նաև պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը հանցանքի կատարման պահին»։

Սույն գործով պատիժ նշանակելիս դատարանը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորած վերոշարադրյալ դրիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի է առնում ամբաստանյալների՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և այս՝ կոնկրետ, գործով անհատականացնել պատիժը։

Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը։ Դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են անձի՝ որպես հանցավորի, հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա։

Քրեական օրենքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատժատեսակի և պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։

Այլ կերպ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատժաչափի նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61-րդ հոդվածների պահանջները։

Քննված քրեական գործով դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալներ Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի, Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի անձերը բնութագրվում են միայն դրական հատկանիշներով, բացառություն է կազմում միայն ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանը, Արման Մարգարյանը, ովքեր չնայած նույնպես ունեն մի շարք անձը բնութագրող դրական հատկանիշներ, սակայն դրանց կողքին ունեն բացասական անցյալ` չմարված դատվածություններ։

/տես՝ վերևում/

Բացի այդ, դատարանը կարևորում է այն փաստը, որ ամբաստանյալներ Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի, Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի արարքներում ի սպառ բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։

Դատարանը գտնում է, որ պատժի նշանակումը, իսկ այնուհետև` նշանակված պատժատեսակի և պատժաչափի նկատմամբ ընդունված համաներման ակտի տարածումը միմյանցից անկախ, երկփուլ իրավական գործընթացներ են և երկրորդը չպետք է պայմանավորվի առաջինով, ավելին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61-րդ հոդվածների պահանջների պահպանմամբ ամբաստանյալների նկատմամբ վերջնական պատիժներ նշանակելուց հետո միայն պետք է անդրադարձ կատարվի համաներման ակտի կիրառման հնարավորության կամ ահնհնարինության հարցին։

Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ վերը շարադրված բոլոր հիմնավորումների համակցությունն օբյեկտիվ հիմք են ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանի, Արման Մարգարյանի, Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի, Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով, յուրաքանչյուրի համար համաչափ պատիժներ սահմանելու համար, քանի որ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ դատարանի նշված մոտեցումը լիովին կարող է ապահովել պատժի նշանակման, հանցավորներին ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու օրենսդրական նպատակները։

Դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանի, Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի, Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մինչև երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժներ նշանակելու դեպքում «ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ազգային ժողովի 03.10.2013թ. որոշման կիրառելիության հարցին, գտնում է այն հնարավոր, քանի որ այն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի բովանդակությունից, ըստ որի`

«Հանցանք կատարած անձն օրենսդիր մարմնի կողմից ընդունվող համաներման ակտով կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից…»։

Այսպիսով, դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ համապատասխան պատիժներ նշանակելուց հետո պետք է անդրադառնա նաև ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված՝ «ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու հասին» որոշման կիրառման հնարավորության հարցին և որոշում կայացնի ամբաստանյալներ Հովհաննես Ղազարյանի, Կարեն Մարգարյանի, Խոսրով Ասատրյանի, Հրանտ Հարությունյանի և Սևակ Գևորգյանի նկատմամբ վերը նշված հոդվածի սանկցիայի սահմաններում ազատազրկման ձևով մինչև 3 տարի ժամկետով պատիժներ նշանակելու դեպքում՝ նրանց պատժի կրումից ազատելու մասին։

Միաժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում նշված ամբաստանյալների մասով բացակայում են «ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 03.10.2013թ. որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված սահմանափակումները, իսկ վերագրվող հանցագործությունները նրանք կատարել են մինչև 2013թ. սեպտեմբերի 1-ը։

Դատարանը գտնում է, որ Հովհաննես Ղազարյանին, Կարեն Մարգարյանին, Խոսրով Ասատրյանին և Հրանտ Հարությունյանին պատժի կրումից ազատելու դեպքում նրանց նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները` կալանավորումը, պետք է վերացվեն և նրանք պետք է անհապաղ ազատ արձակվեն դատական նիստերի դահլիճում, իսկ ամբաստանյալ Սևակ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է վերացվի։

Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Արման Մարգարյանի նկատմամբ համաներման ակտը կիրառելու հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն վերջինիս նկատմամբ կիրառելի չէ, քանի որ ըստ «ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 03.10.2013թ. որոշման 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետի բ/ մասի` համաներումը ենթակա չէ կիրառման՝

«2/ այն անձանց նկատմամբ, որոն /..ք/ վերջին տաս տարվա ընթացքում`

բ/. … պատիժը կրելուց ազատվել են Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի՝ ներում շնորհելու մասին հրամանագրի կամ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային Ժողովի՝ համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա և կարող են մեղադրվել կամ մեղադրվում են կրկին դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու մեջ կամ դատապարտվել են կրկին դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար... »։

Ըստ քրեական գործի նյութերի` ամբաստանյալ Արման Վարազդատի Մարգարյանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավիթաշեն համայքների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 12.03.2011թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով։ Նույն դատարանի 28.07.2011թ.-ի որոշմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքները համապատասխանացվել են ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասին և 182-րդ հոդվածի 1-ին մասին և 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով պատիժ է սահմանվել՝ ազատազրկում 4 տարի 6 ամիս ժամկետով։ 26.05.2011թ.-ի համաներման ակտի հիմքով նշանակված պատժի չկրած մասը կրճատվել է և թողնվել է կրելու 3 տարի 2 ամիս 25 օր ժամկետով և նույն համաներման ակտով վերջինս 15.03.2012թ.-ին ազատվել է նշանակված պատժից։

Պատժից ազատվելուց հետո, Արման Մարգարյանը 24.08.2012թ-ին կատարել է այն հանցանքը, որի համար դատապարտվում է սույն դատավճռով։ Նշվածից հետևում է, որ Արման Մարգարյանի նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ «ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 03.10.2013թ. որոշման 9-րդ կետի 2-րդ ենթակետի արգելքով, ուստի վերջինս իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է կրի։

Դատարանն անդրադառնալով Արման Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

4. Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված «ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Հովհաննես Վարուժանի Ղազարյանին ազատել նշանակված պատժից։

2.Արման Վարազդատի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Արման Վարազդատի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման կջոցը՝ կալանավորումը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2013թ. մարտի 15-ից։

3. Կարեն Վարազդատի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված «ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Կարեն Վարազդատի Մարգարյանին ազատել նշանակված պատժից։
Կարեն Վարազդատի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստի դահլիճում։

4. Խոսրով Լյովայի Ասատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված «ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Խոսրով Լյովայի Ասատրյանին ազատել նշանակված պատժից։
Խոսրով Լյովայի Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստի դահլիճում։

5. Հրանտ Սամվելի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված «ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Հրանտ Սամվելի Հարությունյանին ազատել նշանակված պատժից։
Հրանտ Սամվելի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստի դահլիճում։

6. Սևակ Սերոբի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 03.10.2013թ.-ին ընդունված «ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Սևակ Սերոբի Գևորգյանին ազատել նշանակված պատժից։
Սևակ Սերոբի Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացնել։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն