Գործ հ. ԵԿԴ/0019/01/13


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«24» հուլիսի 2013թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ.ՉԱՐԽԻՖԱԼԱԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Թ.ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆԻ



Դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Լ. Չարխիֆալակյանի և ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի շահերի պաշտպան Թ. Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Հենրիկի Բարսեղյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Սերգեյ Խաչատուրի Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Անհայտ անձանց կողմից հրազենի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու և ապօրինաբար հրազեն կրելու դեպքերի առթիվ 2012 թվականի մայիսի 10-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի Կենտրոնականի քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասի և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13121512 քրեական գործը:
2012 թվականի մայիսի 12-ին ձերբակալվել է նույն օրը մեղայականով ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք ներկայացած Արթուր Բարսեղյանը, ով պարտավորվել է ներկայացնել հանցագործության գործիք հանդիսացած ատրճանակը, ինչպես նաև տուժող Ն.Բաղդասարյանի գազային ատրճանակը։
2012 թվականի մայիսի 15-ին Արթուր Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի մայիսի 15-ի որոշմամբ բավարարել է նախաքննական մարմնի միջնորդությունը և Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում։
2012 թվականի օգոստոսի 24-ին մեղայականով նախաքննական մարմին է ներկայացել Սերգեյ Սաղաթելյանը` ներկայացնելով հանցագործության գործիք որսորդական հրացանը։
2012 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Սերգեյ Սաղաթելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
2012 թվականի դեկտեմբերի 26-ին նախաքննական մարմինն Արթուր Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել, և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2013 թվականի հունվարի 22-ին թիվ 13121512 քրեական գործից անջատվել է Ա.Բարսեղյանի հետ խմբի կազմում խուլիգանություն կատարած, սակայն նախաքննությամբ դեռևս չպարզված անձանց վերաբերյալ մասը, որով նախաքննությունը շարունակվում է թիվ 13121512/1 համարով։
2013 թվականի հունվարի 23-ին նախաքննական մարմինը դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազի ցուցումի հիման վրա Արթուր Բարսեղյանին առաջադրած մեղադրանքը վերստին փոփոխել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2013 թվականի փետրվարի 22-ին քրեական գործն Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 13-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Արթուր Հենրիկի Բարսեղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել `
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկման` 2 (երկու) տարի 6 (վեց ) ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման` 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Արթուր Հենրիկի Բարսեղյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
Ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2012 թվականի մայիսի 12-ից:
Նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատավճռով ամբաստանյալ Սերգեյ Խաչատուրի Սաղաթելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման` 1 (մեկ) տարի ժամկետով։
Ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Որոշվել է, գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող` դեպքի վայրից զննմամբ հայտնաբերված և առգրավված հինգ պարկուճները, մեկ գնդակը, ինչպես նաև «Մերսեդես Ե 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սրահից փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված 6.35 մմ տրամաչափի դեֆորմացված գնդակը, նույն ավտոմեքենայի հետազոտմամբ հայտնաբերված 16 մմ տրամաչափի որսորդական փամփուշտով կրակված և դեֆորմացված պլաստմասե կոնտեյներն ու նախկինում կոտորակներ հանդիսացող չորս մետաղաբեկորներն ոչնչացնել, տուժող Նաիրա Բաղդասարյանին պատկանող և նրան ի պահ հանձնված «Մերսեդես Ե 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենան հանձնել վերջինիս տնօրինմանը, իսկ ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչությունում պահվող «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ակոսափող ատրճանակը և 1957թ. ԽՍՀՄ արտադրության «ԶեԿա» մոդելի «Էլ 15674» համարի մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանը` թողնել պետական այդ հիմնարկի տնօրինությանը` սույն դատական ակտն ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի կատարած հանցագործությամբ տուժող Նաիրա Բաղդասարյանին պատճառված գույքային վնասի փոխհատուցման հարցը համարվել է լուծված` վերջինիս կողմից նյութական պահանջ ներկայացնելուց հրաժարվելու հիմքով։
Դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Լ. Չարխիֆալակյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն մասնակի բեկանել, գործի փաստական հանգամանքների հիմքով ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
Նույն դատավճռի դեմ ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի շահերի պաշտպան Թ.Ալեքսանյանը նույնպես բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն` պատժի խստության առումով բեկանել և փոփոխել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել, և եթե դատարանը նպատակահարմար չգտնի այն, ապա դատարանի սահմանված 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով նշանակված ազատազրկումն էականորեն կրճատել, սահմանել ավելի մեղմ պատիժ:
Խնդրել է, ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 1/մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել որոշակի ժամկետով փորձաշրջան:
Վերաքննիչ բողոքների առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի հուլիսի 16-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննական մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա, գործով չպարզված ժամանակ ապօրինի ձեռք է բերել և պահել հրազեն հանդիսացող «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO» տեսակի ատրճանակ և 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 23.00-ի սահմաններում, ինքնությունը չպարզված անձանց հետ Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի մոտակայքում վերոհիշյալ հրազենի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես.
Արթուր Բարսեղյանը, նախնական համաձայնության գալով գործով չպարզված մի խումբ անձանց հետ, 2012 թվականի մայիսի 9-ին` ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի հարևանությամբ վիճաբանել են նշված ակումբի տնօրեն Նաիրա Սուրենի Բաղդասարյանի հետ, որի ընթացքում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Ն.Բաղդասարյանին, վերջինիս որդուն` Արտավազդ Արմանի Անդրեասյանին և եղբորը՝ Կարեն Սուրենի Բաղդասարյանին, որի ընթացքում Արթուր Բարսեղյանն իր կողմից ապօրինի ձեռք բերված և կրվող հրազենը` «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO» տեսակի ատրճանակը գործադրելով 5 կրակոցներ է արձակել մոտակայքում կայանված` Ն. Բաղդասարյանին պատկանող «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա և վնասել Նաիրա Բաղդասարյանի գույքը, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով շուրջ 15 րոպե տևողությամբ խաթարել բնակիչների հանգիստն ու գիշերային անդորրը։
Նախաքննական մարմինն ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասին 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա 2012 թվականի մայիսի 9-ին` ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի հարևանությամբ հանրավտանգ եղանակով` «15674» համարի որսորդական հրացանով մեկ կրակոց է արձակել մոտակայքում կայանված` Նաիրա Սուրենի Բաղդասարյանին պատկանող «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցին և դիտավորությամբ վնասել Նաիրա Բաղդասարյանի գույքը՝ վերջինիս պատճառելով զգալի չափի՝ 400.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը ներկայացնելով դատարանի կողմից քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների իրավական վերլուծությունը և պատճառաբանությունները գտել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը գործով առկա ապացույցների վերաբերյալ եզրահանգումներ կատարելիս, մասնավորապես Ա.Բարսեղյանին մինչդատական վարույթի ընթացքում մեղսագրված հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով վերաորակելով, պատշաճ գնահատական չի տվել գործի փաստական տվյալներին, կատարած հանցանքը գործելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորության մասին հետևության հանգելիս հիմնվել է բացառապես ենթադրությունների վրա, և չշեղվելով ընտրած վարկածից, փորձելով հիմնավորել առաջ քաշված ենթադրությունները, անտեսելով քրեական գործում առկա ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող բավարար ապացույցները, ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու հարցում հանգել է ակնհայտ սխալ` ենթադրությունների վրա հիմնված հետևության:
Անգամ, եթե հիմնավոր համարենք դատարանի այն եզրահանգումները, թե ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանը 2012 թվականի մայիսի 9-ին, ժամը 22-ից 23-ի սահմաններում հանդիպելով որդիներին և վերջիններիցս տեղեկանալով նրանց ընկերոջ` Հ.Յապուչյանի և <<Քուլ>> կարաոկե ակումբի տնօրինության միջև առկա գումարային խնդրի, Հ.Յապուչյանի կողմից ակումբ գնալու մասին, և դրանից անհանգստացած որդիների խնդրանքով է այցելել նշված ակումբ, ապա Արթուր Բարսեղյանի կողմից արդեն ակմումբում կատարած գործողությունները ենթակա են գնահատման որպես զենքի գործադրմամբ կատարված խուլիգանություն:
Բողոքաբերն ըստ էության ամբողջ ծավալով վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԱՎԴ/0014/01/11 գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշմամբ ներկայացված իրավական դիրքորոշումները և օրենքի մեկնաբանությունները, նշել է, որ սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցված գնահատման արդյունքում կարելի է հանգել այն հետևության, որ Արթուր Բարսեղյանի կատարած արարքն իր մեջ պարունակում է խուլիգանական դրդումներ, քանի որ վերջինս հաշվի չառնելով, որ ակումբում գտնվող անձինք որևէ առնչություն չունեն Հարություն Յապուչյանի հետ, իր կողմից կատարած գործողությունների հետևանքով նշված անձանց մոտ առաջացել է անհարմարություն, պատճառել լուրջ անհանգստություն, ինչպես նաև առաջացրել է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ:
Վերլուծելով օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու նպատակով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշմամբ սահմանված չափորոշիչները, դրանք համադրելով դատաքննությամբ հաստատված սույն քրեական գործի փաստական տվյալների հետ, բողոքաբերը հանգել է այն հետևության, որ Արթուր Բարսեղյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին:
Ըստ բողոքաբերի` դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ, խախտվել է գործով ձեռք բերված ապացույցներն այլ ապացույցների համակցության հետ համադրելու արդյունքում օբյեկտիվ գնահատելու, ստացված ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտելու օրենսդրությամբ սահմանված սկզբունքը, ինչի արդյունքում ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի կատարած արարքի հարցում դատարանը հանգել է սխալ հետևության:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 380.1-րդ, 381-րդ, 395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածների դրույթները, խնդրել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.06.2013 թվականի դատական ակտը մասնակի բեկանել, գործի փաստական հանգամանքների հիմքով ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
Ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի շահերի պաշտպան Թ.Ալեքսանյանը վկայակոչելով ամբաստանյալների արարքների քրեաիրավական որակման առումով դատարանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները, գտել է, որ դատավճիռն ամբաստանյալների արարքը գնահատման առումով օրինական և հիմնավորված է քանի որ, այն կայացվել է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների հիման վրա:
Փաստել է նաև, որ դատավճիռը` ամբաստանյալի պատժի խստության առումով հիմնավորված չէ, քանի որ, դատավճռով` Արթուր Բարսեղյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ է գնահատվել նախկինում դատապարտված չլինելը, Արթուր Բարսեղյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է գնահատվել մեղայականով ներկայանալը, հանցագործության բացահայտման աջակցելը` հաշվի առնելով այն, որ չբացահայտված հանցագործության պայմաններում քննվող դեպքի հանգամանքները հանգամանալից բացահայտվեն, այն կատարող անձի ինքնությունը պարզվել է վերջինիս ջանքերով, մեղայականով ներկայանալու, այդ թվում 2012 թվականի մայիսի 12-ին որպես կասկածյալ ցուցմունք տալու և նույն օրն իրականացված քննչական փորձարարության կատարմանը մասնակցելու և այդ ընթացքում հրազեն հանդիսացող իր ատրճանակի, ինչպես նաև տուժող Ն.Բաղդասարյանից ուժի գոչծադրմամբ վերցրած գազային ատրճանակի վայրը մատնացույց անելու եղանակով:
Նշել է, որ որպես ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ դատարանը գնահատել է նախկինում դատապարտված չլինելը, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում ուսանելը, ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դտել է անկեղծորեն զղջալը, իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելը, մեղայականով ներկայանալը և հանցագործության բացահայտելուն աջակցելը` հաշվի առնելով այն, որ չբացահայտված հանցագործության պայմաններում քննվող դեպքի հանգամանքները բացահայտվել, որսորդական հրացանով կրակոց կատարած անձի ինքնությունը պարզվել է վերջինիս ջանքերով, մեղայականով ներկայանալու, հանցագործության գործիք հանդիսացող որսորդական հրացանը ակմովին ներկայացնելու, այդ թվում 2012 թվականի օգոստոսի 24-ին ցուցմունք տալու եղանակով:
Բողոքաբերը փաստել է, որ դատարանն ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Վկայակոչեվ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսրքի 394-րդ հոդվածի 4-րդ կետի դրույթները, խնդրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 13.06.2013 թվականի դատավճիռը պատժի խստության առումով բեկանել և փոփոխել, այն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել, եթե դատարանը նպատակահարմար չգտնի այն, ապա դատարանի սահմանված 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով նշանակված ազատազրկումն էականորեն կրճատել, սահմանել ավելի մեղմ պատիժ:
Խնդրել է նաև, ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 1/մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել որոշակի ժամկետով փորձաշրջան:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Ըստ նույն օրենսգրքի 380.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 1-ին կետի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիմքերն են`
1. դատական սխալը` նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա:
(…):
Համաձայն նույն օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5.1-րդ կետի պահանջների` վերաքննիչ բողոքը պետք է բովանդակի`
(…)
5.1. վերաքննիչ բողոքում նշված նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտման, ինչպես նաև գործի ելքի վրա դրանց ազդեցության վերաբերյալ հիմնավորումները:
(…):
Ըստ նույն հոդվածի 6-րդ կետի պահանջների` վերաքննիչ բողոքը պետք է բովանդակի`
(…)
6. առկայության դեպքում` այն ապացույցները, որոնցով դիմողը հիմնավորում է իր պահանջները, և որոնք պետք է հետազոտվեն վերաքննիչ դատարանում, այդ թվում` նաև առաջին ատյանի դատարանում նախօրոք չհետազոտված ապացույցները:
(…)
Համաձայն նույն հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ինչպես մեղադրողի, այնպես էլ ամբաստանյալների շահերի պաշտպան` փաստաբան Թ.Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, մասնավորապես` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի համապատասխան որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշման և օրենքի մեկնաբանության շարադրանքը և դրա արդյունքում ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի արարքը խուլիգանական դրդումներ պարունակելու մասին հետևության հագելու հնարավորության մասին եզրահանգումները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն քրեական գործի շրջանակներում դատական ակտը` ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով վերաորակելու առումով բեկանելու համար:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում չեն ներկայացվել դատաքննությամբ հաստատված քրեական գործի այն փաստական հանգամանքները, որոնք համադրելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հիշյալ որոշմամբ սահմանված չափորոշիչների հետ հնարավոր է հանգել այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ նախաքննական մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ամբաստանյալ Սերգեյ Ալեքսանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքների և մեղադրական եզրակացության հիմքում դրել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցները.
Ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2012թ. մայիսի 9-ի երեկոյան բակում նկատել է իր որդիներին` Գևորգ և Հենրիկ Բարսեղյաններին, ովքեր անհանգստացած և հուզված հայտնել են, որ նրանց ընկեր, նույն բակի բնակիչ Հարություն Յապուչյանը խնդիրներ ունի, «Քուլ» ակումբի տիրոջը գումար է պարտք, ինչի համար վերջինիս կանչով գնացել է ակումբ՝ նշված խնդիրը պարզաբանելու։ Որդիների խնդրանքով գնացել է Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբ` պարզելու, թե ինչ խնդիրներ կան Հ.Յափունչյանի հետ, որտեղ հանդիպել է մի տղայի և շեկ մազերով կնոջ` ըստ նախաքննությամբ ձեռք բերած տվյալների` Կարեն և Նաիրա Բաղդասարյաններին։ Վերջիններիցս փորձել է պարզել, թե որտեղ է Հարությունը, սակայն նրանք պատասխանել են, որ նա ակումբում չէ։ Մտածելով, որ իրեն խաբում են, Հարությունին պահում են ինչ-որ մի տեղ` մի պահ հեռացել ու հեռվից հետևել է բար-ակումբի անցուդարձին։ Որոշ ժամանակ անց նորից վերադարձել է բար, որտեղ եղել են Ն.Բաղդասարյանը և Կ.Բաղդասարյանը, ևս մեկ անծանոթ տղա, որին ևս չի ճանաչել։ Կրկին նրանց հարցրել է Հարություն Յապուչյանի գտնվելու վայրը, պնդել, թե գիտի որ իրեն խաբում են։ Ն.Բաղդասարյանը պատասխանել է, որ բարի տերը ինքն է, Հարությունը եկել ու գնացել է` հարցնելով, թե ինչ է ուզում նրանցից։ Նշված տղաները միջամտել են այդ խոսակցությանը, ասել` Հարություն չկա, գնա այդտեղից, որից իրենց միջև կոնֆլիկտ է ծագել։ Այդ ընթացքում նկատել է, որ Ն.Բաղդասարյանը պայուսակից հանել է ատրճանակ ու մտածելով, որ կարող է նաև կրակել` նրան հրել և մի ձեռքով «խլել» է ատրճանակը, ապա, հանելով իր մոտ եղած «DOU» ատրճանակը` բոլորին սաստելու նպատակով կրակել է ավտոմեքենայի անվաթևի ու դիմապակու վրա։ Այդ գործողությունով փորձել է կանխել զենք գործադրելու ցանկացած այլ հավանականություն։ Այդ ընթացքում լսել է իր որդիների` Գևորգ և Հենրիկ Բարսեղյանների ձայնը, ովքեր, իրեն մոտենալով, հետաքրքրվել են, թե ինչ է եղել։ Նրանց հետ եղել են նաև Հարություն Յապուչյանը և Սերգեյ Սաղաթելյանը, ով փոքր-ինչ ուշ է եկել։ Եղել է բորբոքված և լարված վիճակում, չի հասկացել, թե ինչ է անում։ Լսել է ևս մեկ կրակոց, Սերգեյ Սաղաթելյանի ձեռքին նկատել է որսորդական հրացան և հասկացել, որ վերջինս է այդ կրակոցն արձակել։ Այդ պահին է միայն հասկացել, որ Հարություն Յապուչյանի հետ ամեն ինչ նորմալ է, որից հետո այդտեղից Սերգեյ Սաղաթելյանի ավտոմեքենայով հեռացել են։ Բակ վերադանալու ճանապարհին` ավտոմեքենայի մեջ է տեղեկացել, որ թյուրիմացություն է եղել. Հ.Յապուչյանը գնացել է բար և հետաձգել 40.000 ՀՀ դրամ պարտքի վճարումը, որից հետո բարից հեռացել է։ Բարկացել է որդիների վրա իրեն թյուրիմացության մեջ գցելու համար և դիմելով Սերգեյին` հետաքրքրվել, թե նա ինչու կրակեց։ Վերջինս պատասխանել է, որ եղել է վախեցած և կարծել է, թե իրեն ուզում են «խփել» և չհասկանալով է կրակել։ Ճանապարհին է նաև պարզել, որ Ն.Բաղդասարյանից «խլած» ատրճանակը գազային է, այն և իր ատրճանակը նետել է «Դինամո» մարզադաշտի մոտ, որոնք ավելի ուշ ներկայացրել է իրավապահներին` քննչական փորձարարության ժամանակ տեղն մատնացույց անելով։ Նշել է, որ երկրորդ միջադեպը տևել է մոտ հինգ րոպե, որի ընթացքում որևէ մեկին չի հայհոյել կամ հարվածել, իրեն ևս չեն հարվածել կամ հայհոյել։ Միայն ձեռքին զենք տեսնելիս է հրել մինչ այդ իրեն անծանոթ Ն.Բաղդասարյանին։ Մեքենայի դիմապակու վրա կրակելու ժամանակ ավտոմեքենայի սրահում մարդ չի եղել, որևէ մեկին սպանելու նպատակ չի ունեցել, ներկաներից որևէ մեկին չի ճանաչել, եթե որևէ մեկին սպանելու ցանկություն ունենար, կարող էր իրականացնել, քանի որ բոլորը եղել են շատ մոտ տարածության վրա։ Տեղում որևէ երեխա չի նկատել։ Չի կարողացել մեկնաբանել, թե ինչպես են մարմնական վնասվածքներ ստացել Ն.Բաղդասարյանը և վերջինիս փոքրահասակ որդին` պնդելով, որ որևէ մեկին ինքը չի հարվածել։ Իր, ինչպես նաև որոշ ժամանակ անց «Քուլ» ակումբին մոտեցած իր որդիների, Հարությունի և Սերգեյի ձեռքերին մահակ չի եղել։ Ատրճանակը մշտապես պահել է իր նկուղում, հանել էր դեպքի օրը` նկուղում առկա իրերը կարգավորելու ժամանակ։ Նպատակ է ունեցել այն օրինականացնել, որի պատճառով այն մնացել էր մոտը։
Ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներն այն մասին, որ քննվող դեպքի օրը Երևանի Խորենացի փողոցի մոտ պատահաբար հանդիպել է ընկերներից Գևորգ և Հենրիկ Բարսեղյաններին և Հարություն Յապուչյանին։ Վերջիններս խնդրել են նրանց տեղափոխել Չարենցի փողոցում գտնվող ակումբ` Արթուր Բարսեղյանի մոտ։ Փաստացի իրեն պատկանող «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենայով հասնելով Հարությունի նշած ակումբի մոտ` ավտոմեքենայից իջել են, Հարությունի ուղեկցությամբ գնացել են բարի մոտ, որտեղ լսել է գոռգոռոց։ Վերադարձել է իր ավտոմեքենայի մոտ, ապահովության նպատակով բեռնախցիկից վերցրել որսորդական հրացանը, որը պահում էր այդտեղ մոտակա օրերին որսի գնալու նպատակով։ Մոտենալով բարին` լսել է Արթուր Բարսեղյանի խոսքը. «Էս ինչ եք անում, ինչի եք խաբում»։ Իրեն թվացել է, թե վիճաբանություն է, Արթուր Բարսեղյանին հարվածում են, ուստի իրենից անկախ, չհասկանալով, կատարել է կրակոց, որը պատահաբար դիպել է «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցին։ Այնքան շփոթված է եղել, որ չի նկատել, թե ակումբում քանի մարդ է եղել։ Կրակոց կատարելու ժամանակ ավտոմեքենայի սրահում մարդ չի եղել, որևէ մեկին չի հարվածել կամ հայհոյել։ Թե Ա.Բարսեղյանն ում հետ է խոսել, քանի անձի հետ, չգիտի։ Կրակոցից հետո բոլորը նստել են իր ավտոմեքենան, որով հեռացել են։ Ճանապարհին Արթուր Բարսեղյանը բարկացել է նախ` որդիների` Գևորգի և Հենրիկի վրա` նրան թյուրիմացության մեջ գցելու, նաև իր վրա` կրակոց կատարելու համար։ Արդարացել է` պատասխանելով, որ պատահաբար է կրակոցն արձակել։ Ճանապարհին հասկացել է, որ Արթուր Բարսեղյանը, կարծելով, թե Հարությունին նեղացրել են, գնացել է ակումբ, սակայն պարզվել է, որ դա թյուրիմացություն է, նման բան չի եղել։
Տուժող Նաիրա Բաղդասարյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ հանդիսանում է «Քուլ» կարաոկե ակումբի տնօրենը: 2012թ. մայիսի 9-ին ակումբում եղել է փոքրահասակ որդու` Արտավազդ Անդրեասյանի և մատուցող Աննա Մաթևոսյանի հետ։ Երբ ժամը 22։00-ի սահմաններում ցանկացել է փակել ակումբի բացօթյա սրճարանը, Չարենցի փողոցի կողմից եկել են մոտ 20-25 տարեկան 7-8 երիտասարդներ, ովքեր մտել են ակումբ։ Մատուցող Աննա Մաթևոսյանը նրանց տեղեկացրել է, որ բարը փակ է, որից հետո նրանք դուրս են եկել, առաջացել բացօթյա սրճարանի ուղղությամբ և ոչինչ չասելով` իրեն աթոռից հրել են և անցել։ Անմիջապես որդուն վերցրել և վազելով մոտեցել են մոտակայքում կայանած իր «Մերսեդես E 500» 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենային` փախչելու նպատակով։ Սակայն նշված տղաները վերադարձել են, չի հասցրել փակել ավտոմեքենայի դռները, երբ նրանք սկսել են հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին։ Ինքնապաշտպանվելու նպատակով փորձել է պայուսակից հանել գազային ատրճանակը, սակայն նրանցից մեկը խլել է այն, մի քանի անգամ կրակել ավտոմեքենայի վրա։ Դրանից հետո այդ տղաները փախել են Չարենցի փողոցի ուղղությամբ։ Միջադեպը տևել է շուրջ 15 րոպե, որի ընթացքում այդ անձինք հարվածել են նաև իր որդուն։ Մթության և դեպքի կարճատևության պատճառով չի կարողացել նկարագրել այդ անձանց արտաքինը։ Նշել է նաև, որ կրակոցի պահին եղել է ավտոմեքենայից դուրս։
Տուժող Արտավազդ Անդրեասյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 23-ի սահմաններում, մոր` Նաիրա Բաղդասարյանի հետ գտնվել է իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե բարում, որտեղ սպասել են հորը՝ Արմեն Անդրեասյանին` միասին տուն վերադառնալու նպատակով։ Այդ պահին Չարենցի փողոցի կողմից եկել են մոտ 20-25 տարեկան 7-8 երիտասարդներ, որոնք հարձակվել են մոր վրա և սկսել են ծեծել, իսկ երբ միջամտել է, ծեծել են նաև իրեն։ Երբ մայրը պաշտպանվելու նկատառումներով փորձել է իրենց «Մերսեդեսի» միջից վերցնել ատրճանակը, տղաներից մեկին հաջողվել է «խլել» այն և կրակել իրենց մեքենայի վրա։ Դժվարացել է նկարագրել իրենց վրա հարձակված անձանց արտաքինը։
Վկա Արմեն Անդրեասյանի ցուցմունքն այն մասին, որ կինը՝ Նաիրա Բաղդասարյանը, հանդիսանում է Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե բարի տնօրենը։ Ունեն ընտանեկան ընդհանուր շահագործման «Մերսեդես E 500» 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենա։ 2012թ. մայիսի 9-ի երեկոյան իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է կարաոկե բարի շենքի բնակիչներից Լալիկ Խաչատրյանը և հայտնել, որ կրակում են իր կնոջ և ավտոմեքենայի ուղղությամբ` հետաքրքրվելով, թե ինքը որտեղ է գտնվում։ Պատասխանել է, որ «Մերգելյանի» այգում է, որից հետո պատրաստվել է գալ ակումբ։ Դրանից հետո զանգահարել է նաև կինը և ասել, որ չգա, քանի որ ոստիկանություն է կանչում։ Պատահական տաքսի մեքենայով գնացել է կարաոկե ակումբ, որտեղ նկատել է արդեն ոստիկանության աշխատակիցներին։ Կնոջից տեղեկացել է, որ մի քանի անծանոթ անձինք ծեծի են ենթարկել նրան և իրենց որդի Արտավազդ Անդրեասյանին, կրակել ավտոմեքենայի վրա, այլ մանրամասներից տեղյակ չէ։ Կնոջից տեղեկացել է նաև, որ երբ վերջինս նկատելով, որ Արտավազդին ծեծում են` ավտոմեքենայից վերցրել է գազային ատրճանակը` փորձելով պաշտպանվել, սակայն ատրճանակը նրանից խլել են։

Վկա, «Քուլ» կարաոկե ակումբի մատուցողուհի Աննա Մաթևոսյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2012թ. մայիսի 9-ին սովորականի նման գնացել է աշխատանքի։ Ժամը 19-ի սահմաններում կարաոկե բար է եկել տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը և զբաղվել ինչ-որ հաշվարկներով։ Մինչ այդ բար էր եկել վերջինիս ամուսին՝ Արմեն Անդրեասյանը 3-4 ընկերների հետ։ Նրանք պատվիրել են սուրճ, թեյ և սկսել են զրուցել։ Քանի-որ երաժշտությունը բարձր է եղել նրանց խոսակցությունը չի լսել։ Նկատել է, որ Արմենը և ընկերները անհանգիստ վիճակում են և անընդհատ գնացել-եկել են։ Այդ ժամանակ եկել է Արմենի ծանոթներից Սպոն՝ իր հետ բերելով Նաիրայի և Արմենի որդուն՝ Արտավազդ Անդրեասյանին, որից հետո «Հունդայի» ավտոմեքենայով բար է եկել Արմենի ծանոթ Արթուրը։ Որոշ ժամանակ անց Արմենը ընկերների հետ ոտքով հեռացել է, իսկ բարում մնացել են ինքը, Սպոն, Նաիրան, Նաիրայի եղբայր Կարեն Բաղդասյանը, Արտավազդ Անդրեասյանը։ Քիչ անց Սպոն նույնպես հեռացել է։ Ժամը 22-ի սահմաններում ակումբ են եկել 20-28 տարեկան մոտ 15 երիտասարդներ, ովքեր, առանց որևէ բան ասելու, մտել են ակումբի սենյակները, փնտրել են Արմեն Անդրեասյանին, նույնիսկ այն բանից հետո, երբ տեղեկացրել է, որ ակումբը փակ է։ Նրանք Կարեն Բաղդասարյանից հետաքրքվել են Արմենի գտնվելու վայրով և տեղեկանալով, որ վերջինս չգիտի` նրա հետ ակումբից դուրս են եկել։ Այդ ընթացքում Նաիրային տեղեկացրել է, որ վերջինիս ամուսնուն են փնտրում։ Այդ պահին նշված երիտասարդները ձեռքերով և փայտյա մահակներով սկսել են ծեծել Կարեն Բաղդասարյանին, տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նաիրա Բաղդասարյանը ցանկացել է պաշտպանել Կարենին, սակայն Նաիրային գցել են վերջինիս ավտոմեքենայի մեջ, ձեռքերով և բիտաներով ծեծել են և տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Տեսնելով, որ Կարեն և Նաիրա Բաղդասարյաններին ծեծում են` վախից պառկել է բացօթյա սրճարանի հատակին, որից հետո լսել է չորսից հինգ կրակոցներ, սակայն կրակող անձանց չի տեսել։ Երբ հասկացել է, որ այդ տղաները գնացել են, թաքստոցից դուրս է եկել և նկատել, որ Արտավազդի աչքը կապտած է։ Նշել է, որ միջադեպի մասնակիցներին չի ճանաչում, նրանց տեսել է կարճատև, նրանց արտաքինն իր մոտ չի տպավորվել։
Վկա, Երևան քաղաքի Կորյունի 5 հասեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի մենեջեր Արման Բաղդասարյանի ցուցմունքն այն մասին, 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 23։00-ի սահմաններում, իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է Նաիրա Բաղդասարյանը և լացելով խնդրել շտապ գալ Չարենցի 10 հասցեում գործող ակումբ։ Հասնելով ակումբի մոտ` նկատել է Նաիրային, նրա որդուն՝ Արտավազդ Անդրեասյանին, ամուսնուն` Արմեն Անդրեասյանին, վերջինիս ընկերոջը` Արթուրին։ Նաիրան եղել է ուշագնաց վճակում, նրան օգնություն են ցուցաբերել։ Նաիրային տեղափոխել է ակումբի ներսի հատված, իսկ Արմենն ու վերջինիս ընկերը մնացել են դրսում։ Այնուհետև նկատել է անծանոթ երկու երիտասարդների, ովքեր, վազելով և հայհոյանքներ տալով, մտել են բարի խորքը, որոնցից մեկի ձեռքում զենք է եղել։ Նաիրայի հետ միասին փախել են ակումբից, վերջինս գնացել է ներքև, իսկ ինքը` համալսարանի ուղղությամբ։ Ակումբից դուրս գալիս դրսում մարդ չի եղել։ Նկատել է, որ Նաիրայի մեքենայի վրա առկա են կրակոցի հետքեր։ Նշված երկու անձանց նախկինում չի տեսել, արտաքինը նկարագրել չի կարող։
Վկա Հարություն Յապուչյանի ցուցմունքն այն մասին, որ Արթուր Բարսեղյանին ճանաչում է շուրջ 10 տարի։ Առավել մտերիմ է նրա տղաների՝ իր հասակակիցներ Գևորգ և Հենրիկ Բարսեղյանների հետ։ 2012թ. մայիսի 9-ի երեկոյան` բակում Գևորգի և Հենրիկի հետ զրուցելիս, իրենց է մոտեցել նույն բակի բնակիչ Արտակ Երեմյանը, որի հետ առանձնազրույցի ընթացքում տեղեկացել է, որ Չարենցի փողոցում գտնվող «Քուլ» ակումբի տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը 30.000 ՀՀ դրամ պարտքը մարելու հարցով իրեն կանչում է։ Արտակի հեռանալուց հետո մոտեցել է Գևորգին ու Հենրիկին, վերջիններիս տեղեկացրել, որ «Քուլ» ակումբի տնօրենին գումար է պարտք, գնում է այդտեղ։ Ակումբում հանդիպել է Նաիրա Բաղդասարյանին, պայմանավորվել պարտքը վերադարձնել մի քանի օրից։ Դրանից հետո վերադարձել է բակ, հանդիպել Գևորգին ու Հենրիկին, ովքեր զարմացած հարցրել են` «պապային չես տեսել, եկել էր քո հետևից»։ Այդ ժամանակ ինքը, Գևորգը, Հենրիկը ու Սերգեյ Սաղաթելյանը, վերջինիս «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայով նորից գնացել են Չարենցի փողոցում գտնվող ակումբ` Արթուր Բարսեղյանի հետ միասին վերադառնալու համար։ Հասնելով ակումբ` տեսել են, որ Արթուրն այնտեղ չէ, նորից հետ են վերադարձել։ Քանի որ ավտոմեքենան վերև էին կանգնեցրել, իջնելուց նկատել են, որ Արթուրը քայլում է ակումբի ուղղությամբ։ Չեն հասցրել նրան կանգնեցնել, քանի որ մեքենաները շատ են եղել, Չարենցի փողոցի և Սայաթ-Նովա պողոտայի խաչմերուկից հետ են վերադարձել, որպեսզի գնան Արթուրի հետևից։ Երբ հասել են ակումբ, Արթուրը վիճաբանել է աշխատողների հետ։ Վազել են այդ կողմ ու Արթուրին տեղեկացրել, որ իրականում ոչ մի խնդիր չի եղել, սակայն չեն կարողացել վիճաբանությունը հանդարտեցնել։ Քանի որ Սերգեյի մոտ որսորդական հրացան է եղել, վերջինս հանել ու կրակել է, իր կարծիքով հանդարտեցնելու նպատակով։ Կրակոցը դիպել է այդտեղ կայանած «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենային։ Կրակոցից հետո ամեն ինչ խաղաղվել է, բոլորով հետ են վերադարձել։ Ճանապարհին Արթուր Բարսեղյանին պատմել է, որ իր հետ խնդիր չի եղել, իր հետ շատ հարգալից են խոսել։ Այդ ժամանակ Արթուր Բարսեղյանը բարկացել է որդիների և իր վրա՝ նրան թյուրիմացության մեջ գցելու համար։ Նախկինում չի իմացել, որ այդ դեպքով գործ է հարուցվել, Արթուր Բարսեղյանին ձերբակալել են և տեղեկանալով այդ մասին` իր պարտքն է համարել ներկայանալ ու պատմել ճշմարտությունը։ Ակումբի մոտ որևէ մեկի չի հարվածել։
Վկա, մեղադրյալ Ա.Բարսեղյանի որդի` Հենրիկ Բարսեղյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2012թ. մայիսին ինքն ու եղբայրը` Գևորգ Բարսեղյանը, բակում զրուցել են նույն բակի բնակիչ Հարություն Յապուչյանի հետ։ Այդ պահին բակի տղաներից մեկը, ում չի ճանաչել, մոտեցել է Հարությունին։ Նրանց առանձնազրույցից հետո Հարությունը վերադարձել և հայտնել է, որ գնում է Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցում գտնվող «Քուլ» ակումբ՝ գումար պարտք լինելու հարցով ակումբի տնօրենի հետ խոսելու։ Ինքն ու եղբայրը ցանկություն են հայտնել միանալ Հարությունին, սակայն վերջինս մերժել է։ Քիչ անց բակում հանդիպել են հորը՝ Արթուր Բարսեղյանին ու մտածելով, որ Հարությունը խնդիրներ ունի, որի մասին իրենց չի հայտնել, հորը հայտնել են, որ նշված ակումբի տնօրենը պարտքի խնդրով Հարությունին ակումբ է կանչել։ Իրենց խնդրանքով հայրը գնացել է ակումբ, իսկ իրենք սպասել են բակում, որտեղ որոշ ժամանակ անց Հարությունին վերստին նկատել են, հետաքրքրվելով, թե արդյոք վերջինս իրենց հորը չի տեսել։ Բացասական պատասխան ստանալով և մտածելով, որ կարող է խնդիրներ ծագեն` պատահաբար հանդիպած Սերգեյ Սաղաթելյանին խնդրել են «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց հասցնել «Քուլ» կարաոկե ակումբ։ Հասնելով ակումբ` նկատել են, որ հայրը բորբոքված խոսում է ինչ-որ մեկի հետ` հետաքրքրվելով, թե որտեղ է Հարությունը։ Մոտեցել են նրան, փորձել են հանգստացնել, սակայն այդ պահին լսել է կրակոցի ձայն և նկատել, որ Սերգեյ Սաղաթելյանի ձեռքին հրացան կա։ Կրակոցից հետո հորը կարողացել են բացատրել, որ Հարությունն իրենց հետ է, ամեն ինչ նորմալ է։ Դրանից հետո թողել և գնացել են այդտեղից։ Թե հայրը կոնկրետ ակումբում ինչ գործողություններ է կատարել, չի հիշում։ Ո՛չ ինքը, ո՛չ եղբայրը, ո՛չ էլ իրենց ընկերներն որևէ մեկին չեն հայհոյել և չեն հարվածել։ Իրենց մոտ մահակներ չեն եղել։
Մեղադրյալ Ա.Բարսեղյանի մյուս որդի, գործով վկա Գևորգ Բարսեղյանի` ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքը։
Վկա Արթուր Խուրշուդյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 19։00-ի սահմաններում իր անձնական օգտագործման «Հունդայի» 55 UV 555 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով կայանել է Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի մոտ։ Փողոցում տեսնելով իր ծանոթ Արտակ Երեմյանին` որոշել են ակումբի դրսի հատվածում սուրճ խմել։ Մոտ երեսուն րոպե անց եկել է ակումբի տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանն իր «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով ու կայանել իր ավտոմեքենայի հետևում։ Այնուհետև Արտակ Երեմյանի հետ դուրս են եկել ակումբից և ոտքով քայլել Սայաթ-Նովա պողոտայի ուղղությամբ։ Որոշ ժամանակ անց իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է Նաիրան և լացակումած ձայնով հայտնել, որ անծանոթ անձինք կրակել են իր ուղղությամբ, ավտոմեքենայի վրա, որից հետո հետաքրքրվել, թե որտեղ է նրա ամուսինը` Արմեն Անդրեասյանը։ Ինքը փորձել է իր հեռախոսահամարով զանգահարել վերջինիս հեռախոսահամարին, սակայն այն անհասանելի էր։ Դրանից հետո Արտակ Երեմյանի հետ եկել են կարաոկե ակումբ, նկատել ոստիկանների։ Իր ներկայությամբ ակումբի մոտ կռիվ կամ որևէ միջադեպ չի եղել։
Վկա Արտակ Երեմյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2012թ. մայիսի 9-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի մոտ հանդիպել է Արթուր Խուրշուդյանին։ Ակումբի դրսի հատվածում միասին սուրճ են խմել։ Այնուհետև Ա.Խուրշուդյանի հետ դուրս են եկել ակումբից և ոտքով քայլել Սայաթ-Նովա պողոտայի ուղղությամբ։ Դրանից հետո Ա.Խուրշուդյանի հետ վերադարձել են կարաոկե ակումբ, նկատել ոստիկանների։ Իր ներկայությամբ ակումբի մոտ կռիվ կամ որևէ միջադեպ չի եղել։
Վկա, Երևան քաղաքի Չարենցի 10 շենքի 18 բնակարանի բնակիչ Լալիկ Խաչատրյանի ցուցմունքն այն մասին, որ Արմեն Անդրեասյանի հոր հետ երկար տարիների մտերմություն ունի։ 2012թ. մայիսի 9-ին, ժամը 23։00-23։30-ն ընկած ժամանակահատվածում բնակարանում գտնվելով` բակից աղմուկ-աղաղակի, կրակոցի ձայներ է լսել, պատուհանից նկատել է երկու անծանոթ անձանց, ովքեր բարի աշխատակցուհուն մեքենայից դուրս են քաշել, գցել գետնին։ Կրակողին չի նկատել, բակում այլ մարդիկ չեն եղել։ Հեռացողներից մեկի ձեռքին փայտ է տեսել, սակայն զենք չի նկատել։ Անմիջապես զանգահարել է Արմեն Անդրեասյանին` հետաքրքրվել, թե ակումբին կից բակում ինչ է կատարվում, սակայն պարզել է, որ վերջինս ակումբում չէ։ Դրանից հետո Արմենին տեսել է ակումբի մոտ։ Այնուհետև ակումբի մոտ են եկել ևս երեք 20-25 տարեկան երիտասարդներ, որից հետո բարի աշխատակիցները խուճապի են մատնվել, փախչել տարբեր կողմեր, գոռալով «մեզ ծեծում են, զանգեք ոստիկանություն»։ Այդ պահին զանգահարել է ոստիկանություն, և կարճ ժամանակ անց ոստիկանության աշխատակիցներն եկել են։ 2-րդ անգամ եկած անձանց ձեռքին զենք կամ որևէ այլ առարկա չի տեսել։ Նշված երիտասարդների արտաքինը նկարագրել չի կարող, քանի որ մութ է եղել։ Միջադեպի ընթացքում լսել է մեկ կրակոցի ձայն։
Վկա Կարեն Բաղդասարյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 23։00-ի սահմաններում եկել է «Քուլ» կարաոկե ակումբ և նկատել, թե ինչպես մոտ 9 անծանոթ անձինք ծեծում են քրոջը` Նաիրա Բաղդասարյանին և վերջինիս որդուն` Արտավազդ Անդրեասյանին։ Միջամտել է, որի հետևանքով իրեն ևս ծեծի են ենթարկել՝ ձեռքերով, ոտքերով և մահակներով հարվածելով։
Վկաներ, Երևան քաղաքի Չարենցի 10-րդ շենքի բնակիչներ Նելլի Արմաղանյանի և Գագիկ Արծրունու ցուցմունքներն այն մասին, որ դեպքի օրը լսել են կրակոցի ձայներ, սակայն վիճաբանության պահը և կրակողին չեն տեսել։
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը`համաձայն որի` «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից ձախ 4 մետր հեռավորության վրա, վարորդի դռնից 40 սմ հեռավորության վրա, մեքենայի դիմացի ձախ հատվածում 1 մետր հեռավորության վրա, դրանից 1 մետր հեռավորության վրա, ավտոմեքենայի աջ հատվածում` հետևի դռնից 1 մետր հեռավորության վրա հայտնաբերվել է 1-ական պարկուճ։ Մեքենայի վարորդի ուղղությամբ, դիմապակու վրա` ստորին եզրից 20 սմ ձախ, եզրից 35 սմ հեռավորության վրա առկա է եղել 8մմ տրամագծով միջանցիկ անցք` եզրերում ապակու ճաքերով։ Մեքենայի ձախ անվաթևի վրա առկա են թվով 3 միջանցիկ անցքեր, իսկ մեքենայի ծածկոցի վրա առկա է թվով 1 անցք։ Մեքենայի ձախ անվաթևի վրա առկա վնասվածքների ուղղությամբ` անմիջապես անվադողի վրա, հայտնաբերվել է մխրճված տեսքով 1 գնդակ, այսինքն` զննության ընթացքում ընդհանուր առմամբ հայտնաբերվել է 5 պարկուճ և 1 գնդակ։
Արթուր Բարսեղյանի մասնակցությամբ 2012թ. մայիսի 12-ին կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն որի` Երևան քաղաքի Չարենցի 76 հասցեում գտնվող խոտածածկ հատվածից Ա.Բարսեղյանի մատնանշմամբ հայտնաբերվել են «Վոլտրան» 9մմ տրամաչափի U640256 համարի գազային ատրճանակ` 8 փամփուշտներով և «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ատրճանակ փամփշտատուփով` առանց փամփուշտների։
Սերգեյ Սաղաթելյանի` Կենտրոնականի քննչական բաժին ինքնակամ ներկայանալու և «15674» համարի մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանը ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությունը:
Դատաձգաբանական, դատահետքաբանական և դատապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 870-12 եզրակացությունը, ըստ որի` դեպքի վայրում հայտնաբերված և առգրավված 5 պարկուճները կրակվել են «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ատրճանակից։ «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցի տակ հայտնաբերված մեկ կոնտեյները, գորշավուն մետաղա 4 կտորներն հանդիսանում են որսորդական փամփուշտի բաղկացուցիչ մաս։ Նշված մեկ կոնտեյները և մետաղակտորներն իրենց վրա զենքի փողի նույնացման համար պիտանի հետքեր չեն պարունակում, ուստի` հնարավոր չէ պարզել, թե դրանք նախկինում մեկ ամբողջություն կազմել են, թե` ոչ։ Ավտոմեքենայի վրա առկա վնասվածքներն հրազենային-գնդակային և հրազենային-կոտորակային են` պատճառված լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից, 5 առանձին կրակոցների ներգործության հետևանքով։ Ավտոմեքենայի ձախ անվաթևի և դիմապակու վրա առկա հրազենային չորս վնասվածքները պատճառվել են 6.35 մմ տրամաչափի գնդակից։ Ավտոմեքենայի սրահի ղեկավարման վահանակի վերնամասի հատվածից հայտնաբերվել է 6.35 մմ տրամաչափի գնդակ։ Ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցի վրա առկա միակ վնասվածքը պատճառվել է հրազենային-կոտորակային փամփուշտով։ Բոլոր վնասվածքների ուղղությունը վերևից ներքև է։ Կրակոցների պահին զենքերի փողերն իրենց դիմային կտրվածքներով ուղղված են եղել դեպքի ավտոմեքենայի վրա առկա մուտքի միջանցիկ հրազենային-գնդակային բնույթի վնասվածքները։ Հրազենային-կոտորակային փամփուշտի կրակոցով (ամբաստանյալ Ս.Սաղաթելյանին վերագրվող կրակոց) «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցի վնասմամբ` ներքին պատյանով և պլաստմասյա օդահան վահականով հանդերձ, տուժող Ն.Բաղդասարյանին պատճառվել է 400.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, իսկ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին վերագրվող հրազենային-գնդակային կրակոցների հետևանքով առաջացած առջևի հողմապակու, օդազտիչի պլաստմասյա իրանի, առջևի ձախ անվաթևի, ցուցիչ սարքերի վահանակի վնասմամբ` 570.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 899-12 եզրակացությունը, համաձայն որի` «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ատրճանակը պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար, համարվում է ակոսափող հրազեն։ Դեպքի վայրում հայտնաբերված 5 պարկուճները, մեկ գնդակը, ինչպես նաև մեքենայի սրահից փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված 6.35 մմ տրամաչափի դեֆորմացված մեկ հատ գնդակը կրակվել են նշված ատրճանակից։ Նույն եզրակացության համաձայն` տուժող Ն.Բաղդասարյանին պատկանող «Վոլտրան» 9մմ տրամաչափի U640256 համարի ատրճանակն համարվում է գազային զենք, իսկ դրանում առկա 3-ը ձայնային և 5 գազային փամփուշտները ռազմամթերք չեն հանդիսանում։ Ավտոմեքենայի վրա հայտնաբերված 16 մմ տրամաչափի որսորդական փամփուշտի կրակված և դեֆորմացված պլաստմասյա կոնտեյները և հավանաբար կոտորակներ հանդիսացող թվով 4 մետաղաբեկորները վերոհիշյալ երկու ատրճանակներից չեն կրակվել։ AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ատրճանակի պահունակում հնարավոր է լիցքավորել մինչև 7 փամփուշտ, իսկ «Վոլտրան» 9մմ տրամաչափի U640256 համարի ատրճանակի պահունակում` մինչև 8 փամփուշտ։ Ատրճանակների փողերում առկա են կրակոցի արգասիքներ, սակայն դրանցով կրակոցներ կատարելու վաղեմությունը որոշել հնարավոր չէ։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1288 եզրակացությունը, համաձայն որի` Ն.Բաղդասարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ստորին շրթունքի, աջ բազկի միջին երրորդի հետին մակերեսի, ձախ բազկի ստորին երրորդի հետին մեկերեսի, ձախ ազդրի ստորին երրորդի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով, հասցվել են բութ առարկայով(ներով) և առողջության թեթև վնասի հատկանիշեր չեն պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1287 եզրակացությունը, ըստ որի` Արտավազդ Անդրեասյանի մարմնական վնասվածքները` աջ վերին կոպի քերծվածքի և արյունազեղման ձևով, հասցվել են բութ առարկայով և առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1531 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված 1957թ. ԽՍՀՄ գործարանային արտադրության 16 մմ տրամաչափի «ԶեԿա» մոդելի «Էլ 15674» համարի մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանը տեխնիկապես սարքին է, պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրազեն։ Որսորդական հրացանի փողում առկա են կրակոցի արգասիքներ` վառոդ, սակայն դրանցով կրակոցի վաղեմություն որոշելն հնարավոր չէ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված
-տուժող Ն. Բաղդասարյանին ի պահ հանձնված, հանցագործության նյութական հետքեր կրող «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի,
- ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական կենտրոնում ի պահ հանձնված, հանցագործոթյան գործիք «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ատրճանակի, ինչպես նաև
-դեպքի վայրից առգրավված և քրեական գործին կցված, հանցագործության նյութական հետքեր կրող 5 պարկուճների, մեկ գնդակի, ինչպես նաև ավտոմեքենայի սրահից փորձաքննությամբ հայտնաբերված 6.35 տրամաչափի դեֆորմացված մեկ գնդակի, ավտոմեքենայի վրայից հայտնաբերված 16մմ տրամաչափի որսորդական փամփուշտի կրակված և դեֆորմացված պլաստմասե կոնտեյների և կոտորակներ հանդիսացող 4 մետաղաբեկորների առկայությամբ:
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանն ապացուցված է համարել ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքները կատարելու փաստը` նաև արձանագրելով, որ նախաքննական մարմինը և մեղադրողն ամբաստանյալների այդ արարքներին տվել են ճիշտ որակում։
Դատարանը միևնույն ժամանակ փաստել է, որ նախաքննական մարմինն Արթուր Բարսեղյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման մեջ, ինչպես նաև մինչդատական վարույթն ամփոփող դատավարական փաստաթղթի` մեղադրական եզրակացության մեջ համակողմանի գնահատական չի տվել նախաքննությամբ ձեռք բերած ապացույցներին, վերջին հաշվով` ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին մեղսագրած արարքը որպես խուլիգանություն ճիշտ չի որակել, այն դեպքում, երբ նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների ստուգման, համադրման և պատշաճ գնահատման համար եղել են դրա փաստական և իրավական հիմքերը։
Դատարանն արձանագրել է, որ դատաքննության արդյունքներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին մեղսագրված հանցավոր արարքի հիմնավորվածությունը ևս չի ապացուցվել, որի պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի արարքը` ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների պահպանմամբ, ենթակա է վերաորակման ՀՀ օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Դատարանը նման հետևության է հանգել դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների գնահատման արդյունքներով.
Ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանն ընդունել է ապօրինաբար հրազեն հանդիսացող ատրճանակ ձեռք բերելու, պահելու և կրելու, ինչպես նաև արձակած կրակոցներով տուժող Ն.Բաղդասարյանի ավտոմեքենան դիտավորությամբ վնասելու փաստերը։ Խուլիգանության համար նրան առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր կարգավիճակից ու դրանից բխող դատավարական իրավունքներից` հրաժարվել է ցուցմունքներ տալ` պնդելով մինչդատական վարույթի ընթացքում տված և մեղադրողի միջնորդությամբ հրապարակված նախաքննական բոլոր ցուցմունքները։
Ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն` պնդելով, թե իբր որսորդական հրացանից մեկ անգամ կրակելով տուժող Ն.Բաղդասարյանի ավտոմեքենայի վրա` գործել է անզգուշորեն, ավտոմեքենան, առավել ևս` մոտակայքում կանգնած որևէ անձի վնասել չի ցանկացել, կրակոցն ստացվել է վախի ազդեցությամբ, պատահաբար։
Դատարանի համոզմամբ` ամբաստանյալ Ս.Սաղաթելյանի պատճառաբանությունը` տուժող Ն.Բաղդասարյանի գույքն անզգուշորեն վնասելու վերաբերյալ` անհիմն է, հետապնդում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի առավել խիստ հոդվածով հնարավոր քրեական պատասխանատվության ենթարկվելուց խուսափելու նպատակ։
Դատարանն անդրադառնալով խուլիգանության կատարման համար ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ պաշտպանական կողմի վիճարկումներին և փաստարկներին, փաստել է, որ դրանք նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացուցների բավարար ամբողջությամբ հերքված չեն, ինչը ենթակա է մեկնաբանման հօգուտ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի։
Դատարանը նման հետևությունների է հանգել դատաքննությամբ հետազոտված, ստորև թվարկվող ապացույցների գնահատման արդյունքներով.
Այսպես,
Տուժող Նաիրա Բաղդասարյանը, դատարանում հրաժարվելով սկզբնական նախաքննական ցուցմունքներից (վկայակոչված` մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում) և ըստ էության վերահաստատելով մինչդատական վարույթի ընթացքում` դեռևս 2012թ. օգոստոսի 31-ին տված ցուցմունքները, հայտնել է, որ 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 23-ի սահմաններում, կարաոկե ակումբում եղել է որդու` տասներկուամյա Արտավազդ Անդրեասյանի և մատուցող Աննա Մաթևոսյանի հետ, ում հետ բացօթյա հատվածում հաշվարկ է կատարել։ Մոտեցել է մի անձ (ըստ դատաքննության արդյունքների` ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանը), բորբոքված տոնով հարցրել է Հարությունին, ով իր հաճախորդն է և այդ կապակցությամբ դեռևս 2-3 շաբաթ առաջ ակումբին պարտք էր մնացել մոտ 40.000 գումար։ Այդ պարտքը վերադարձնելու նպատակով օրեր առաջ դիմել էր նույն բակի բնակիչ Արտակ Երեմյանի օգնությանը, որի արդյունքում Հարությունն այդ օրն եկել էր ակումբ, խնդրել էր մի քանի օր էլ սպասել` պարտավորվելով պարտքը վերադարձնել։ Բորբոքված ոճով խոսող տղամարդուն տեղեկացրել է, որ սրճարանում Հարություն անունով անձ չկա, որից հետո նա հեռացել է, սակայն որոշ ժամանակ անց նորից վերադարձել և վերստին հետաքրքրվել է Հարությունի գտնվելու վայրով։ Հավանաբար նրա հետ են եկել իր նկատած երեք անձինք, թեև չի բացառել, որ նրանք այդ տղամարդու հետ պատահականորեն հանդիպած լինեին։ Այդ տղամարդը մտել է ներս` հավանաբար Հարությունին փնտրելու նպատակով։ Վերջինս եղել է դեռևս բորբոքված վիճակում, ձայնից է ճանաչել, որ նույն տղամարդն է։ Զգալով, որ փոքրահասակ որդին ստեղծված իրավիճակից վախենում է` ակումբից հեռանալու նպատակով պայուսակը վերցրել և որդու հետ մոտեցել են «Մերսեդես» մակնիշի իր ավտոմեքենային, որի բանալին պայուսակից հանելու ժամանակ տեղաշարժել է պայուսակի ներսում գտնվող գազային ատրճանակը։ Իրենից մոտ կես մետր հեռավորության վրա գտնվող նույն տղամարդն ատրճանակը նկատել և ուժի գործադրմամբ ատրճանակն իր ձեռքից վերցրել է` թյուրիմացաբար կարծելով, թե ինքը ցանկանում է գործադրել այն։ Դրանից հետո լսել է կրակոցի ձայներ, հնարավոր է այդ տղամարդն իր ատրճանակով է կրակել, սակայն կրակոցների քանակը դժվարացավ վերհիշել։ Կորցրել է գիտակցությունը, ուստի դրան հաջորդող հանգամանքներն իր մոտ չեն տպավորվել։ Կրակոցների պահին գտնվել է իր ավոմեքենայի շարժիչի ծածկոցի մոտ, վարորդի կողմից, իսկ որդին` հակառակ կողմից` առջևի դռան մոտ։ Նշել է, որ եղբայրը` Կարեն Բաղդասարյանը, այդ պահին սրճարանի մոտ չի եղել, գիտակցությունը վերականգնվելուց հետո է նրան սրճարանի մոտ նկատել։
Դատարանում նշել է, որ այդ տղամարդու ձեռքին ատրճանակ կամ մահակ չի նկատել։ Կրակոցների հետևանքով վնասվել է ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցը, իսկ դիմապակին և ձախ անվաթևն արդյոք վնասվել է, թե` ոչ, ուշադրություն չի դարձրել։ Նշել է, որ մինչդատական վարույթի սկզբնամասում` 2012թ. մայիսի 9-ին և 10-ին ցուցմունքներ տալիս (վկայակոչված են մեղադրական եզրակացությունում), գտնվել է «շոկային» վիճակում, չի հիշում, թե դրանք ինչ բովանդակություն ունեն։ 2012թ. օգոստոսին հարցաքննվելիս է ճիշտ, իրականությանն համապատասխանող ցուցմունքներ տվել, որոնք և պնդում է։ Նշել է, որ քննվող դեպքի օրն իրեն և որդուն չեն հարվածել, դեպքի ժամանակ հայհոյանքներ չեն հնչել։ Մատուցողուհի Աննա Մաթևոսյանն իրեն չի մոտեցել, օգնություն չի ցուցաբերել։ Նշել է նաև, որ որևէ անձի նկատմամբ բողոք չունի։ Հայտնել է, որ դեպքից հետո որդին` Արտավազդ Անդրեասյանը, իրեն պատմել է, որ կրակոցները լսելուց վերջինս վախից մտել է սրճարան` բարի մոտ և վերադարձել է իր մոտ միայն այն պահին, երբ ինքը կորցրել է գիտակցությունը։
Դատարանը տուժող Ն.Բաղդասարյանի դատաքննական ցուցմունքներն համադրելով և վերլուծելով հրապարակված ու հետազոտված վերջինիս նախաքննական ցուցմունքների հետ` փաստել է, որ`
- 2012թ. օգոստոսի 31-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 3, գ.թ. 12-15) Ն.Բաղդասարյանը, իրոք, տվել է դատաքննական ցուցմունքների հետ ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, մասնավորապես` նշելով նաև, որ հաճախորդ Հ.Յապուչյանը իրեն պատկանող բարին պարտք է եղել 40.000 ՀՀ դրամ գումար։ Գիտենալով, որ վերջինս և Արտակ Երեմյանը նույն բակի բնակիչներ են, վերջինս 2012թ. մայիսի 9-ին կամ դրանից օրեր առաջ խնդրել է Հարությունին հանդիպելիս հիշեցնել պարտքը մարելու անհրաժեշտության, բար գալու, պարտքի կապակցությամբ իրեն կամ ամուսնուն տեսնելու վերաբերյալ։ Քննվող դեպքի օրն Հարությունը եկել և խնդրել է այդ պարտքի մարումը մի քանի օր էլ երկարաձգել, որին համաձայնել է։ Նույն հարցաքննության ժամանակ նշել է նաև, որ փոքրահասակ որդուն վերցրել և գնացել է մեքենայի ուղղությամբ, սակայն մոտեցած տղամարդն իրեն մի կողմ է քաշել, հարցրել, թե ով է բարի տերը, որտեղ է Հարությունը։ Ներկայացել է որպես բարի տնօրեն և ասել, որ Հարությունն այդտեղ չէ։ Այդ ժամանակ մոտեցել են երեք հոգի և փորձել է պայուսակից հանել գազային ատրճանակը, սակայն այն խլել են, որից հետո միայն լսել է կրակոցի ձայներ։ Անմիջապես կորցրել է գիտակցությունը, որը վերականգվելիս` նկատել է, որ գլխավերևում կանգնած է ամուսինը` Արմեն Անդրեասյանը։ Եկած երեք անձանց մեջ Հարությունին չի նկատել, քանի որ եղել է խառնված, իսկ իրեն մոտեցած տղամարդուն, նրա որդիներին առհասարակ չի ճանաչել։ Նշել է նաև, որ սրճարանում եղել են ինքը, որդին, ավելի ուշ մոտեցել է իր եղբայրը` Կարեն Բաղդասարյանը (մատուցող Ա.Մաթևոսյանի մասին չի նշել)։ Կրակոցների ժամանակ եղել է մեքենայից դուրս, ինչը պնդել է նաև մինչդատական վարույթի ընթացքում` 2012թ. փետրվարի 2-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս։
Դատարանը հետազոտելով 2012թ. մայիսի 10-ին և 2012թ. մայիսի 11-ին Ն.Բաղդասարյանի տված ցուցմունքները` փաստել է, որ նախաքննական մարմինը, առանց պատճառաբանման և հիմնավորման, դրանք է առավել կարևորել և վկայակոչել մեղադրական եզրակացությունում։ Սակայն 2012թ. մայիսի 10-ին հարցաքննվելիս (Հատոր 1, գ.թ. 30-32) Ն.Բաղդասարյանը նաև հայտնել է, որ իրենց վրա հարձակվողները ավտոմեքենայի աջ և ձախ դռներից մտել են սրահ, սկսել են հարվածել իր մարմնի տարբեր հատվածներին։ Ցանկացել է պայուսակից վերցնել իր գազային ատրճանակը` պաշտպանական նկատառումներով, սակայն այդ անձանցից մեկը խլել է այն, դուրս է եկել սրահից և մի քանի անգամ կրակել իր ուղղությամբ` վնասելով դիմապակին, այն պահին, երբ ինքը դեռևս ավտոմեքենայի սրահում էր։ Մնացած կրակոցները թե որ ուղղությամբ են կատարվել, չի նկատել։ Նույն ցուցմունքի համաձայն` չի կարողացել պատճառաբանել, թե ինչու են իր և որդու վրա հարձակվել։
-2012թ. մայիսի 11-ի լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 1, 81-85) Ն.Բաղդասարյանը հայտնել է նաև, որ քննվող դեպքի օրը` ժամը 23-ի սահմաններում, 20-ից 25 տարեկան 7-8 երիտասարդ և մոտ 40-43 տարեկան մի տղամարդ մտել են բար, որն այդ օրը փակ էր, ինչի մասին նրանց զգուշացրել են։ Դուրս գալով` նրանք վազելով մտել են սրճարանի բացօթյա հատված, իրեն հրել ու վազել են Երևանի պետական համալսարանի բակի ուղղությամբ։ Երեխայի հետ վազել է իր «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի մոտ, սակայն իրեն մոտեցել, հրելով մտել են մեքենայի սրահ, հարվածել են «բիտաներով»։ Ձեռքը տարել է դեպի պայուսակը` փորձելով հանել գազային ատրճանակը, սակայն դա նկատել են, այն «խլել են», պահել իր վրա և կրակել, իսկ կրակելուց հետո զարմացել` ասելով «վայ քու, ատրճանակը գազային ա»։ Դրանից հետո լսել է միայն կրակոցներ, ինչպես նաև որդու ձայնը` «մի խփի»։ Լսել է նաև հարվածողներից մեկի ձայնը` «պապ, փախանք»։ Հարձակվողները փախել են Չարենցի փողոցի ուղղությամբ, որից հետո ինքը կորցրել է գիտակցությունը։ Նշել է նաև, որ իրեն հարվածելու ընթացքում նաև հայհոյել են։ Դժվարացել է նկարագրել 43 տարեկան տղամարդուն, սակայն պնդել է, որ վերջինիս վերնազգեստի տակ զենք է նկատել։ Բոլորի ձեռքին էլ եղել են «բիտաներ», նաև զենքեր, քանի որ կրակոցի ձայները շատ էին։ Հայտնել է նաև, որ իր գազային ատրճանակն արտաքինից չի տարբերվում «Մակարով» տեսակի մարտական ատրճանակից։ Սրճարանում եղել է որդու և մատուցողուհու հետ, մտնելով ներս` այդ անձինք փնտրում էին ինչ-որ մեկին, սակայն չի հասկացել, թե կոնկրետ ում։
- 2012թ. հունիսի 4-ին վկա Աննա Մաթևոսյանի հետ առերես հարցաքննվելիս (Հատոր 2, գ.թ. 48) հայտնել է, որ քննվող դեպքի օրը` ժամը 23.30-ի սահմաններում, 8-10 տղաներ ներխուժել են բար։ Այդ պահին փոքրահասակ որդու հետ փորձել է մոտենալ իր մեքենային, սակայն այդ տղաները, առանց բան ասելու, սկսել են ծեծկռտուքը, կրակոցները։ Միջադեպը տևել է մոտ 10 րոպե, որից հետո այդ տղաները հեռացել են։
Դատարանն արձանագրել է, որ տուժող Արտավազդ Անդրեասյանի, ինչպես նաև վկաներ Արմեն Անդրեասյանի, Կարեն Բաղդասարյանի, Արման Բաղդասարյանի` դատարանում հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, որոնք վերը շարադրվել են (նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների հետազոտում և գնահատում բաժնում) և անհարկի կրկնությունից խուսափելու նպատակով (ողջ ծավալով) վերստին չեն ներկայացվում։ Մինչդեռ դրանք բովանդակում են նաև փաստական տվյալներ, որոնք, առանց պատճառաբանման, մեղադրական եզրակացությունում չեն արտացոլվել, թեև գործի ճիշտ լուծման տեսանկյունով ներկայացնում են որոշակի կարևորություն։
Այսպես,
2013թ. օգոստոսի 31-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս տուժող Արտավազդ Անդրեասյանը (նախաքննական վերջին ցուցմունքում), փոփոխելով սկզբնական ցուցմունքը, նշել է, որ մոր վրա հարձակվել են ոչ թե 7-8 երիտասարդներ, այլ սկզբից մորը քաշքշել է մի մարդ, որից հետո` եկած 3-4 անձինք։ Այդ և նախորդ ցուցմունքներում, ինչպես նաև մոր` Ն.Բաղդասարյանի ցուցմունքի հետ առկա հակասությունների վերաբերյալ առաջադրված հարցին պատասխանելիս` պատճառաբանել է, որ նախկինում եղել է շփոթված և շատ բաներ ճիշտ չի ընկալել, առավել ճշգրիտ դեպքը կարող է նկարագրել մայրը։
Վկա Արմեն Անդրեասյանը 2012թ. մայիսի 10-ին հարցաքննվելիս (Հատոր 1, գ.թ. 21-23), նշել է, որ կինը` Ն.Բաղդասարյանը պատմել է, որ քննվող դեպքի ժամանակ իրենց որդուն մի քանի անձ ծեծել են, ուստի վերջինս ավտոմեքենայից վերցրել է մոտը պահած գազային ատրճանակը, փորձել է դրանով պաշտպանվել, սակայն այդ անձինք ձեռքից խլել են, դրանով կրակել նրա ուղղությամբ։ Թե ինչու են հարձակվել իր և որդու վրա, կինը չի կարողացել մեկնաբանել, քանի որ նրան ոչինչ հայտնի չի եղել, իրեն ևս հայտնի չէ։ Նշել է նաև, որ որևէ անձի հետ գումարային խնդիրներ չունեն։
- 2012թ. մայիսի 11-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 1, գ.թ. 73-76) Արմեն Անդրեասյան հայտնել է, որ դեպքի վայր գալուց և կնոջն անգիտակից վիճակում հայտնաբերելուց հետո նկատել է իրենից մոտ 25 մետր հեռավորության վրա կանգնած մի անծանոթի, ով ձեռքին եղած ատրճանակը ցուցադրաբար ուղղել է իր վրա։ Փախել է, որի ընթացքում հետևից լսել մեկ կրակոց։ Այդ անծանոթն իրեն մի պահ հետապնդել է։ Կնոջ խոսքերից է տեղյակ, որ դեպքի պահին սրճարանում եղել են նա, իրենց որդին և Կարեն Բաղդասարյանը։ Երբ բար եկած անձինք հրել են իր կնոջը, միջամտել են որդին և Կարեն Բաղդասարյանը, որոնց ևս ծեծել են։ Թե նշված անձինք իրեն են փնտրել, թե` ոչ, տեղյակ չէ։ Սկզբնական ցուցմունքում իր հետևից կրակողի մասին չի նշել, քանի որ գտնվել է սթրեսի վիճակում։
- 2012թ. հունիսի 4-ին վկա Ա.Մաթևոսյանի հետ առերեսվելիս (Հատոր 2, գ.թ. 50-53) Արմեն Անդրեասյանը հայտնել է, որ Լալիկ Խաչատրյանը զանգել և հայտնել է, որ մի խումբ տղաներ ծեծում են իր կնոջը, երեխային, կրակում են` խորհուրդ տալով շտապ գալ։
- 2012թ. օգոստոսի 8-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 3, գ.թ. 20-22) Արմեն Անդրեասյանը նշել է, որ կնոջից տեղեկացել է, որ Հարություն անունով մի անձնավորություն բարին պարտք է 40.000 ՀՀ դրամ գումար, որը պարտավորվել է մարել որոշ ժամանակ հետո։ Տեղեկանալով, որ այդ Հարությունն իր ծանոթ Արտակ Երեմյանի հետ նույն բակի բնակիչներ են, վերջինիս խնդրել է նրան տեսնելու դեպքում զգուշացնել, որ գա բար և մարի պարտքը։ Լ.Խաչատրյանի հեռախոսազանգից հետո անմիջապես եկել է ակումբ, նկատել Արման Բաղդասարյանին, Կարեն Բաղդասարյանին և ևս 3-4 անձի, որոնցից մեկը բորբոքված գոռացել է` ուր է Հարությունը։ Ցանկացել է պարզել, թե ով է Հարությունը, սակայն լսել է կրակոցի ձայներ և նկատել, որ վնասվեց իրենց «Մերսեդեսի» շարժիչի ծածկոցը։ Դրանից հետո այդ անձինք փախել են։ Այդ պահին է նկատել, որ կինն ուշագնաց է եղել։ Հրաժարվել է իր նկատմամբ իբրև թե կատարված սպանության փորձի վերաբերյալ 2012թ. մայիսի 11-ին տված ցուցմունքից` պատճառաբանելով, որ դա սթրեսի հետևանք է, հնարավոր է, որ դա իրեն թվացել է (շփոթել է)։
- 2013թ. մարտի 22-ին դատարան հասցեագրած դիմումում` վկա Արմեն Անդրեասյանը նշել է, որ նախաքննության սկզբնամասում իր տված ցուցմունքները ճիշտ չեն, իրականությանը չեն համապատասխանում, սթրեսի և լարվածության հետևանք են։ Իրականում դեպքից հետո կնոջ` Նաիրա Բաղդասարյանի խոսքերից տեղեկացել է, որ Ա.Բարսեղյանը «Մերսեդեսի» վրա կրակել է միայն այն բանից հետո, երբ նկատել է կնոջ պայուսակում գտնվող ատրճանակը և ուժով վերջինիս ձեռքից վերցրել այն։
Վկա Կարեն Բաղդասարյանը 2012թ. մայիսի 11-ին հարցաքննվելիս (Հատոր 1, գ.թ. 66-67) հայտնել է, թե իբր դեպքին ականատես չի եղել։
- 2012թ. հունիսի 18-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 2, գ.թ. 100), վկա Կ.Բաղդասարյանը հրաժարվել է դատաբժշկական փորձաքննության ներկայանալուց` պատճառաբանելով, որ որևէ վնասվածք չի ստացել։
- 2012թ. հունիսի 18-ին վկա Ա.Մկրտչյանի հետ առերես հարցաքննվելիս (Հատոր 2, գ.թ. 101-103) վկա Կ.Բաղդասարյանն հայտնել է, որ միջադեպի սկզբից ակումբում չի եղել, եկել է այն պահին, երբ արդեն լսել էր կրակոցի երեք ձայն։ Մոտեցել է ակումբին և նկատել, որ նրանք ակումբի առջև ծեծել են իր քրոջը, վերջինիս որդուն։ Այդ պահին հարվածել են իր ուսին, հավանաբար` «բիտայով»։ Մեկ անգամ էլ նրանցից մեկն օդ է կրակել, որից հետո վերջիններս փախել են։ Դրանից հետո ոչինչ չի հիշում։
Վկա Արման Բաղդասարյանի` հրապարակված և հետազոտված 2012թ. մայիսի 10-ի ցուցմունքում (Հատոր 1, գ.թ. 54-56) վերջինս նաև հայտնել է, որ ակումբին մոտենալով` այդտեղ նկատել է Նաիրա Բաղդասարյանին, Արմեն Անդրեասյանին, վերջինիս ընկերոջը` Արթուրին (ըստ քրեական գործի նյութերի` Արթուր Խուրշուդյանը), Նաիրայի և Արմենի որդուն` Արտավազդ Անդրեասյանին։ Ն.Բաղդասարյանն ուշագնաց է եղել, ինքը և Արմեն Անդրեասյանը բարձրացրել և ջուր են տվել, իսկ գիտակցությունը վերակագնվելուց հետո նրան ուղեկցել է բարի ներս, իսկ Արմեն Անդրեասյանը և Արթուրը մնացել են դրսում։ Այդ պահին իրեն անծանոթ երկու երիտասարդներ մտել են ներս, վազել են բառի խորքը, որոնցից մեկի ձեռքին նկատել է զենք։ Տեսնելով, որ նրանք վերադառնում են` դիմել է փախուստի, իր առաջարկով փախել է նաև Նաիրան։ Բարից դուրս գալիս դրսում որևէ մարդու չի հանդիպել։
- 2012թ. սեպտեմբերի 14-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս Արման Բաղդասարյանը (Հատոր 3, գ.թ. 85-86) հայտնել է, որ Նաիրայի կանչով ակումբ գալով` նկատել է վերջինիս, նրա որդուն` Արտավազդ Անդրեասյանին, եղբորը` Կարեն Բաղդասարյանին, ևս մեկ անձի, ով բորբոքված հարցնում էր, թե ուր է Հարությունը։ Մոտեցել է Նաիրային` փորձելով հասկանալ, թե ինչ է կատարվում։ Այդ պահին նկատել է, որ իրենց են մոտենում երկու-երեք անձ, լսել է մեկ կրակոց, որից հետո 3-4 անձինք փախել են։ Նաիրան գիտակցությունը կորցրած վիճակում էր։ Այդ խառնաշփոթ վիճակում նկատել է Նաիրայի ամուսնուն` Արմեն Բաղդասարյանին, սակայն դժվարացել է նշել, թե վերջինս որ պահից էր այդտեղ։ Ծեծկռտուքի ականատես չի եղել, հայհոյանքներ չի լսել։ Կրակոցից հետո բոլորը փախել են։
Դատարանը, տուժող Ն.Բաղդասարյանի և վկա Արմեն Անդրեասյանի` մեղադրական եզրակացությունում չվայակոչված, ինչպես նաև նախաքննական մարմնի կողմից չարժևորած ցուցմունքների հետազոտության և համադրման արդյունքներով արձանագրել է, որ քննվող դեպքից հետո` 2012թ. մայիսի 11-ին հարցաքննվելիս, վերջիններս արհեստականորեն ծանրացրել են բարի վրա «հարձակված» անձանց գործողությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը` ըստ էության տալով ակնհայտ սուտ ցուցմունքներ` իբրև թե նրանցից յուրաքանչյուրի նկատմամբ, այն էլ առանձին-առանձին իրականացված սպանության անհաջող փորձեր կատարվելու վերաբերյալ, որպիսի ցուցմունքներից թեև առանց բավարար պատճառաբանության, սակայն հետագա ցուցմունքներում հրաժարվել են, փորձել են թաքցնել ծագած վիճաբանության իրական պատճառները։ Դա այն պարագայում, երբ այդ հարցաքննությունների պահին հանցանք կատարած անձանց ինքնությունները նախաքննական մարմնին դեռևս հայտնի չէին (ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանը մեղայականով ներկայացել է միայն 2012թ. մայիսի 1-ին), իսկ «հարձակում» կատարած անձանց վերաբերյալ «Քուլ» ակումբի տնօրինությանը` Արմեն Անդրեասյանին և Նաիրա Բաղդասարյանին, ինչպես նաև քննվող դեպքին ականատես որևէ անձի (ըստ նրանց ցուցմունքների) որևէ տվյալներ հայտնի չեն եղել։
Վկա Լալիկ Խաչատրյանը դատաքննական ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ բնակարանում աղմուկի ձայներ լսելով` դուրս է եկել բացօթյա պատշգամբ, լսել, որ աղմուկը գալիս է հարևանությամբ գտնվող «Քուլ» ակումբի նախասրահից։ Նկատել է մոտ ինն անձանց, որոնցից երկուսն հեռանալիս են եղել Չարենցի փողոցի ուղղությամբ։ Կրակոցանման ձայն լսելուց հետո ակումբի հարևանությամբ կայանած ավտոմեքենայի անվաթևի մոտ նկատել է հավաքված մարդկանց, որոնց ուշադրությունը սևեռված է եղել անվաթևի ուղղությամբ, իսկ հավաքվածները խոսել են դրա վրա առաջացած վնասվածքի վերաբերյալ։ Պնդել է, որ այդ պահին զանգահարել է ակումբի տնօրեն Արմեն Անդրեասյանին` տեղեկացնելով, որ բարի մոտակայքում ինչ-որ արտառոց բան է կատարվում։ Նույն օրը` որոշ ժամանակ անց, Ա.Անդրեասյանն իրենից հետաքրքրվել է կատարվածի հանգամանքներով, ուստի դրանից, ինչպես նաև վերջինիս հետ կայացած հեռախոսային խոսակցությունից համոզված է, որ նա քննվող դեպքին ականատես կամ մասնակից չի եղել։ Ակումբի նախասրահից դուրս վեճ չի նկատել, հայհոյանքներ չի լսել, քանի որ պատշգամբում մնացել է շատ կարճատև։ Իրականում չի նկատել, որ Ա.Բաղդասարյանի կնոջը` Նաիրա Բաղդասարյանին ավտոմեքենայի սրահից հանեն և ծեծի ենթարկեն։ Պնդել է, որ լսել է մի աղջկա օգնության կանչ, ով խնդրել է ոստիկանություն զանգել, սակայն մինչ այդ ինքն արդեն ահազանգել էր։
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքում առկա հակասությունները պայմանավորել է իրենց հանգիստն ու անդորրը մշտապես խանգարող «Քուլ» ակումբի գործունեության նկատմամբ շենքի բոլոր բնակիչների, այդ թվում` իր խիստ բացասական վերաբերմունքով, տվյալ պահին` նաև միջադեպի կապակցությամբ առաջացած զայրույթով։ Նշել է, որ լսել է ընդամենը մեկ կրակոցանման ձայն` դժվարանալով հստակեցնել, թե միջադեպի որ պահին է այն լսել։
Դատարանը, «Քուլ» կարաոկե ակումբ գնալու պատճառի և նպատակի վերաբերյալ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի փաստարկը համարելով հաստատված արձանագրել է հետևյալը.
Վկա Արտակ Երեմյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ քննվող դեպքի օրը Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող, Արմեն Անդրեսանյանին պատկանող «Քուլ» կարաոկե ակումբի մոտակայքում հանդիպել է Արթուր Խուրշուդյանին, որոշել և միասին այդ ակումբի բացօթյա հատվածում սուրճ են ըմպել, մի պահ իրենց է միացել նաև Արմեն Անդրեասյանը։ Չի հիշում, թե Նաիրա Բաղդասարյանին սրճարանում տեսել է, թե`ոչ։ Այնուհետև Ա.Խուրշուդյանի հետ դուրս են եկել ակումբից և ոտքով քայլել Սայաթ-Նովա պողոտայի ուղղությամբ։ Դրանից հետո Ա.Խուրշուդյանի հետ վերադարձել են կարաոկե ակումբ, որտեղ արդեն եղել են ոստիկանները։ Ակումբի մոտ կռվի կամ որևէ միջադեպի ականատես չի եղել։ Չի կարող ասել, թե ակումբից հեռանալուց հետո Նաիրա Բաղդասարյանն իր հետ գտնվող Արթուր Խուրշուդյանի բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է, թե` ոչ։ Հարություն Յապուչյանն ու ինքը նույն թաղամասի բնակիչներ են, սակայն նրա հետ առանձնակի մտերմություն չունի։ Նշել է, որ Նաիրա Բաղդասարյանը խնդրել էր Հարություն Յապուչյանին հանդիպելիս տեղեկացնել «Քուլ» ակումբ գալու և պարտքը մարելու անհրաժեշտության մասին, ինչը փոխանցել է Հարությունին` պատահական հանդիպումներից մեկի ժամանակ։ Իր և Հ.Յապուչյանի այդ զրույցը եղել է քննվող դեպքի օրը կամ դրանից օրեր առաջ, սակայն թե վերջինս այդ հարցով ակումբ արդյոք գնացել է, տեղյակ չէ։
- 2012թ. օգոստոսի 20-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 2, գ.թ. 290) վկա Ա.Երեմյանը նաև հայտնել էր, որ բարի տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը դիմել էր իրեն` խնդրելով իրենց բակի բնակիչ Հարություն Յապուչյանին տեղեկացնել պարտքի հետ կապված խնդրով բար հանդիպելու անհրաժեշտության մասին, ինչը 2012թ. մայիսի 9-ին փոխանցել է Հարությունին, սակայն վերջինիս հետ հանդիպման ժամն հստակ չի հիշում։ Տեղյակ չէ, թե Հարությունը Նաիրային հանդիպել է, թե` ոչ։
- 2012թ. հոկտեմբերի 15-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 3, գ.թ. 150-151) վկա Ա.Երեմյանը նշել է, որ Հարությունին պարտքի վերաբերյալ հիշեցնելու խնդրանքով իրեն դիմել է նաև Ն.Բաղդասարյանի ամուսին Արմեն Անդրեասյանը, որը եղել է այդ թեմայով Հարությունին հանդիպելուց մեկ կամ երկու օր առաջ։ Նշել է, որ Ն.Բաղդասարյանն իրեն նույն խնդրանքով դիմել է 2012թ. մայիսի 9-ին, սակայն թե որ ժամին, չի հիշում։
Դատարանը վկա Ա.Երեմյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական վերոնշյալ ցուցմունքների հետազոտմամբ փաստել է, որ «Քուլ» կարաոկե ակումբի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանը, իսկ քննվող դեպքի օրը` նաև տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը, դիմել են Ա.Երեմյանի աջակցությանը` նույն թաղամասի բնակիչ Հարություն Յապուչյանին հանդիպելու և ակումբի տնօրինության հանդեպ ունեցած պարտքը վերադարձնելու համար ակումբ հանդիպելու անհրաժեշտության մասին հիշեցնելու առումով, ինչն սույն գործի լուծման տեսանկյունով էական հանգամանք է, սակայն նախաքննական մարմինը, առանց բավարար պատճառաբանության, մեղադրական եզրակացության մեջ` վկա Ա.Երեմյանի ցուցմունքներում չի արտացոլել։
Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Հարություն Յապուչյանի դատաքննական ցուցմունքը, որն ըստ էության նույնաբովանդակ է մինչդատական վարույթում վերջինիս տված ցուցմունքներին, ինչպես նաև վկա Ա.Երեմյանի վերոնշյալ ցուցմունքներին, ուստի և վերստին չի շարադրվում։
Ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի մերձավոր ազգականներ, գործով որպես վկա հարցաքննված Հենրիկ և Գևորգ Բարսեղյանների հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները, որոնք հաստատում են նաև վկաներ Հարություն Յապուչյանի և Արտակ Երեմյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը` քննվող դեպքի օրը բակում վերջիններիս հանդիպման, դրանից հետո Հ.Յապուչյանի կողմից պարտքի հարցով «Քուլ» կարաոկե ակումբ գնալու վերաբերյալ։ Այդ ցուցմունքները ևս վերը շարադրվել են (նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների հետազոտում և գնահատում բաժնում), անհարկի կրկնությունից խուսափելու նպատակով դարձյալ չեն ներկայացվում։
Վկա Արթուր Խուրշուդյանը, դատարանում ըստ էության վերահաստատելով նախաքննական ցուցմունքը, հստակեցրել է, որ քննվող դեպքի օրն իր ծանոթ Արտակ Երեմյանի հետ «Քուլ» կարաոկե ակումբ գնալով` որոշել են ակումբի դրսի հատվածում սուրճ ըմպել, որտեղ իրենց է միացել ակումբի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանը։ Այդ պահին վերջինիս կինը` Նաիրա Բաղդասարյանը, հնարավոր է, որ ևս ակումբում եղած լինի։ Վկա Խուրշուդյանը պնդել է, որ քննվող դեպքին ականատես չի եղել, քանի որ այդ ընթացքում Արտակ Երեմյանի հետ քայլելով հեռացել էին ակումբի մոտակայքից։ Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հաստատել է, որ Ա.Երեմյանի հետ քայլելու ընթացքում Նաիրա Բաղդասարյանի հեռախոսազանգից հետո վերջինիս խնդրանքով փորձել է իր բջջայինից զանգահարելով գտնել վերջինս Արմեն Անդրեասյանին և տեղեկացնել ակումբում տեղի ունեցածի մասին։
Բարի մատուցողուհի, գործով որպես վկա հարցաքննված Աննա Մաթևոսյանը դատարանում ըստ էության հրաժարվել է նախաքննական ցուցմունքներից` պատճառաբանելով, որ հարցաքննվելիս գտնվել է սթրեսային վիճակում։ Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո նրան առաջադրված հարցերին պատասխանելիս` հայտնել է, որ 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 22-ին, ինքը, Նաիրա Բաղդասարյանը և վերջինիս փոքրահասակ որդին` Արտավազդ Անդրեասյանը, գտնվել են սրճարանի բացօթյա մասում, սպասել են հաճախորդների, իսկ սրճարանի ներսի հատվածը չի աշխատել։ Արմեն Անդրեասյանին այդ օրը տեսել է, սակայն միայնակ, թե այլ անձանց հետ, չի հիշում։ Մթության և միջադեպով պայմանավորված ստրեսային վիճակում հայտնվելու պատճառով չի հիշում, թե քննվող դեպքի օրը քանի հոգի էին եկել սրճարան։ Վերջիններս փնտրել են ինչ-որ անձի, կարծես թե բարի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանին, այդ նպատակով մի քանի հոգով մտել են ներս, փնտրել նաև ներսում։ Նշեց, որ Նաիրա Բաղդասարյանի եղբայր Կարեն Բաղդասարյանն այդ օրը սրճարանում ևս եղել է։ Կրակոցների ժամանակ ինքը թաքնվել է սրճարանի ներսում` գետնին, որի ժամանակ կրակողին չի տեսել, դրսից լսել է գոռգոռոցներ, սակայն դրանք հայհոյանքներ էին, թե`ոչ, դժվարացել է հստակ պատասխանել։ Դատարանում դժվարացել է նաև վերհիշել, թե այդ անձանց ձեռքին մահակ(բիտա) եղել է, թե`ոչ։
Դատարանը, վկա Ա.Մաթևոսյանի դատաքննական ցուցմունքը համադրելով և վերլուծելով հրապարակված ու հետազոտված վերջինիս նախաքննական ցուցմունքների հետ` փաստել է հետևյալը`
- 2012թ. մայիսի 10-ին հարցաքննվելիս (Հատոր 1, գ.թ. 41-43) վկա Ա.Մաթևոսյանը նաև հայտնել է, որ Նաիրա Բաղդասարյանի, Կարեն Բաղդասարյանի և Արտավազդ Անդրեասյանի հեռանալուց հետո եկել է Արմեն Անդրեասյանը` 10 ընկերներով, որից հետո վերադարձել են նաև «Սպոն» (ինքնությունը չի պարզվել), Ն.Բաղդասարյանը, Կ.Բաղդասարյանը և Արտ. Անդրեասյանը։ Մոտ յոթ րոպե անց այդ տղաները վերադարձել են, բարձրաձայն հայհոյանքեր տալով մտել բար, որտեղից ծեծկռտուքի, հայհոյանքների, աղմուկ-աղաղակի ձայներ են լսվել, որից վախեցել և դիմել է փախուստի։ Առաջին միջադեպի ժամանակ ծեծել են Ն.Բաղդասարյանին, Արտ. Անդրեասյանին և Կ.Բաղդասարյանին, իսկ երկրորդ անգամ ծեծել են Արմեն Անդրեասյանին։ Առաջին միջադեպը տևել է մոտ 15 րոպե, երկրորդը` 5 րոպե։
- վկա Ա.Մաթևոսյանն ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել 2012թ. մայիսի 23-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս (Հատոր 1, գ.թ. 246-247), ինչպես նաև տուժող Նաիրա Բաղդասարյանի հետ 2012թ. հունիսի 4-ին (Հատոր 2, գ.թ. 48-49), վկա Արմեն Անդրեասյանի հետ 2012թ. հունիսի 4-ին (Հատոր 2, գ.թ. 50-53), վկա Կարեն Բաղդասարյանի հետ 2012թ. հունիսի 18-ին իրականացված առերեսումների ժամանակ (Հատոր 2, գ.թ. 101-103)։
Դատարանը համադրելով վկա Ա.Մաթևոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները փաստել է, որ սթրեսային վիճակում հայտնվելու հիմքով քննվող դեպքի հանգամանքներն առհասարակ չվերհիշելու նրա պատճառաբանությունն ակնհայտ անհիմն է, հետևաբար` վերջինիս հակասական և իրարամերժ ցուցմունքներից առավել արժևորում է գլխավորապես նախաքննականը։ Այդ ցուցմունքներով է պարզվել քննվող դեպքին ականատես, «Քուլ» ակումբում ներկա գտնվող անձանց շրջանակը` ինքը, տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը, վերջինիս եղբայր Կարեն Բաղդասարյանը։ Միայն վկա Ա.Մաթևոսյանի հետ առերես հարցաքննությունից հետո է ընդունել գոնե կրակոցներ լսելու, վեճի վերջնամասին ներկա գտնվելու, ինչպես նաև ուսին հարված ստանալու փաստերը։ Թե՛ նախաքննական, թե՛ դատաքննական ցուցմունքներում վկա Ա.Գևորգյանը նշել է, որ բարի դրսում տեղի ունեցած կրակոցներ կատարած անձին, կրակոցների կատարման հանգամանքները չի նկատել, թաքնված վայրից լսել է միայն կրակոցի ձայները։
Դատարանն անդրադառնալով նախաքննական ցուցմունքներում հաղորդած այլ փաստական տվյալների, այդ թվում` բարի վրա «հարձակվող» անձանց քանակի, դրվագների, բարում վերջիններիս փնտրած անձի կամ անձանց, բարի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանին ևս ծեծելուն, վեճին ակումբի տնօրինության կողմից Կ.Բաղդասարյանի և այլոց մասնակցության, Կ.Բաղդասարյանի իրական մասնակցության պահի գնահատմանը, դրանց արժևորմանը կամ նվազ կարևորություն տալուն, փաստել է, որ այդ խնդրին կանդրադառնա այլ ապացույցների հետ համադրման և գնահատման արդյունքներով, ստորև։
Վկա Նելլի Արմաղանյանը դատարանում ըստ էության վերահաստատել է նախաքննական ցուցմունքը, նշելով, որ բնակվում է «Քուլ» կարաոկե ակումբին հարակից շենքի երկրորդ հարկում։ Հայտնել է, որ աղմուկ-աղաղակի ձայներից դուրս է եկել իր բնակարանի բացօթյա պատշգամբ, տեսել է շատ մարդկանց, լսել է վատ խոսքեր, չի կարող պնդել, թե դրանք հայհոյանքներ էին, թե`ոչ։ Նշել է, որ լսել է կրակոց, որից հետո անմիջապես ներս է մտել բնակարան և ծածկել պատուհանը։ Հայտնել է նաև, որ դատական նիստերի դահլիճում ներկա գտնվող ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում, նրանք իրեն անծանոթ են։
Վկա Գագիկ Արծրունին դատարանում ևս վերահաստատել է նախաքննական ցուցմունքը` հայտնելով, որ բնակվում է «Քուլ» կարաոկե ակումբին հարակից շենքում։ Նշել է, որ դատական նիստերի դահլիճում ներկա գտնվող ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում, իսկ քննվող դեպքի օրը` մինչև կրակոցը կամ դրանից հետո, վիճաբանության ձայներ կամ հայհոյանքներ չի լսել։
Դատարանն արձանագրել է, որ դատարանում հրապարկվել և հետազոտվել են նաև ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքի և մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված փաստաթղթերը և փորձագիտական եզրակացությունները, մասնավորապես` քննվող դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի մասնակցությամբ 2012թ. մայիսի 12-ին կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը (գազային և հրազեն հանդիսացող ատրճանակների գտնելու վայրն մատնացույց անելու վերաբերյալ), ամբաստանյալ Ս.Սաղաթելյանի կողմից ինքնակամ Կենտրոնականի քննչական բաժին ներկայանալու և «15674» համարի մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանը ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությունը, դատաձգաբանական, դատահետքաբանական և դատապրանքագիտական փորձաքննության 2012թ. հունիսի 14-ի թիվ 870-12 եզրակացությունը, դատաձգաբանական փորձաքննության 2012թ. հունիսի 14-ի թիվ 899-12 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. մայիսի 14-ի թիվ 1288 և թիվ 1287 եզրակացությունները, դատաձգաբանական փորձաքննության 2012թ. հոկտեմբերի 11-ի թիվ 1531 եզրակացությունը, զննվել են իրեղեն ապացույցները, սակայն դրանց արդյունքներն արդեն իսկ մանրամասնորեն ներկայացվել են սույն դատական ակտում, հետևաբար` վերստին չեն շարադրվում։
Դատարանը, դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցների վերլուծության, համադրման և ընդհանրացման արդյունքներով փաստել է, որ քննվող դեպքի և դրա փաստական հանգամանքների վերաբերյալ մինչդատական վարույթի ընթացքում հարցաքննված անձանցից հիմնականում անփոփոխ են մնացել վկաներ Աննա Մաթևոսյանի, Լալիկ Խաչատրյանի (հարցաքննվել է միայն մեկ անգամ), Գագիկ Արծրունու (հարցաքննվել է միայն մեկ անգամ) և Նելլի Արղամանյանի (հարցաքննվել է միայն մեկ անգամ), Հենրիկ և Գևորգ Բարսեղյանների (ըստ էության հարցաքննվել են մեկ անգամ) և Հարություն Յապուչյանի նախաքննական ցուցմունքները։
Մինչդեռ մեղադրական եզրակացությանը կից հավելվածով դատակոչված մյուս անձանց, այդ թվում` տուժողներ Նաիրա Բաղդասարյանի և Արտավազդ Անդրեասյանի, վկաներ Արմեն Անդրեասյանի, Կարեն Բաղդասարյանի, Արման Բաղդասարյանի ցուցմունքներում առկա են ոչ միայն հակասական, այլև իրարամերժ փաստական տվյալներ, որոնց ստուգումը, վերլուծությունը և համադրումը յուրաքանչյուր հարցաքննվողի (ներքին համադրման) և գործով անցնող մյուս անձանց ցուցմունքների և այլ ապացույցների (արտաքին համադրման) համատեքստում մինչդատական վարույթն ամփոփող դատավարական փաստաթղթում` մեղադրական եզրակացությունում, բովանդակային առումով առհասարակ բացակայում է։
Դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրական եզրակացությունում նախաքննական մարմինը նշել է միայն, որ «ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի պատճառաբանություններն անհիմն են, մտացածին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ, նրանց պատճառաբանություններն հերքվել են, իսկ մեղսագրված հանցավոր արարքներն հիմնավորվել են քրեական գործի նախաքննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ձեռք բերված ապացույցներով», այսինքն` «հերքումը» կատարվել է ապացույցների պարզ, կամայական շարադրմամբ։
Դատարանի համոզմամբ` մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասի հետազոտմամբ ակնհայտ է, որ առնվազն վկաներ Հենրիկ և Գևորգ Բարսեղյանները, Հարություն Յապուչյանը իրենց նախաքննական ցուցմունքներում ոչ թե հերքել, այլ հաստատել են քննվող դեպքի, դրա շարժառիթի և այլ հանգամանքների վերաբերյալ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի ներկայացրած վարկածը և պատճառաբանությունները։ Ավելին, դատաքննության ընթացքում հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համակողմանի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ դատակոչված այլ անձինք ևս` ամբաստանյալներին վերագրվող հանցագործություններից անմիջականորեն տուժած Նարինե Բաղդասարյանը և Արտավազդ Անդրեասյանը, ինչպես նաև վկաներ Արմեն Անդրեասյանը, Կարեն Բաղդասարյանը, Արման Բաղդասարյանը և Արտակ Երեմյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել են դեպքի, դրա շարժառիթի և մյուս հանգամանքների վերաբերյալ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի պատճառաբանություններն ամբողջությամբ կամ մասամբ հաստատող փաստական տվյալներ, որոնք, առանց վերլուծության և պատճառաբանության, դուրս են մնացել մեղադրական եզրակացությունից։
Դատարանը նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների հետազոտման և գնահատման արդյունքներով փաստել է, որ սույն գործով վարույթն իրականացրած նախաքննական մարմինը`
- մինչդատական վարույթի ընթացքում չի պահպանել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, քանի որ կամայական ընտրության սկզբունքով, այն է` առանց միմյանց, ինչպես նաև այլ ապացույցների հետ համադրման և գնահատման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին առաջադրած վերջնական մեղադրանքի, ինչպես նաև այդ մասով կազմած մեղադրական եզրակացության հիմքում դրել է հարցաքննած անձանց որոշակի ցուցմունքներ, այն դեպքում, երբ նույն անձինք մինչդատական վարույթի ընթացքում տվել են նաև այլ, այդ թվում` իրարամերժ և/կամ այլ անձանց ցուցմունքներին հակասող ցուցմունքներ։ Դրանով իսկ նախաքննական մարմինը, առանց պատշաճ հետազոտման, ի հաշիվ ապացույցների մի մասի կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել ապացույցների մյուս մասի նկատմամբ, առավել նշանակություն տվել ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի գործողություններին առերևույթ խուլիգանության հատկանիշներ վերագրող ցուցմունքներին` հարկ չհամարելով ղեկավարվել հակասական ապացույցների գնահատման վերաբերյալ քրեադատավարական օրենքի միատեսակ մեկնաբանմանն ու կիրառությանը միտված` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ /0632/01/08 քրեական գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումներով։ Ապացույցների գնահատումն Արթուր Բարսեղյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու վերաբերյալ որոշման և նախաքննությունն ամփոփող դատավարական փաստաթղթի` մեղադրական եզրակացության մեջ, պետք է արտահայտվեր պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են մեղադրանքի (մեղադրական եզրակացության) հիմքում, իսկ մյուսները՝ մերժվել են՝ ճանաչվելով ոչ հավաստի։ Բացի այդ, նախաքննական մարմինն անտեսել է ապացույցներն գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջը, ինչպես նաև չի ղեկավարվել ապացույցների բավարարության չափանիշների վերաբերյալ քրեադատավարական օրենքի միատեսակ մեկնաբանմանն ու կիրառմանն ուղղված` Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի նախադեպային որոշման մեջ արտահայտած իրավական դիրքորոշումով։
- նախաքննական մարմինը խախտել է նաև ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ և ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածների պահանջը` անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, քանի որ ի պաշտպանություն մեղադրյալ Ա.Բարսեղյանի` դեռևս մինչդատական վարույթից բերված փաստարկները (հանցանքի կատարման մղումների, շարժառիթի և կրակոց կատարելու հանգամանքների, մասնավորապես` որդիների խնդրանքով «Քուլ» կարաոկե-ակումբին պարտք մնացած նրանց ընկերոջը` Հարություն Յապուչյանին «ազատելու» նպատակով նույն կարաոկե ակումբ գնալու, տուժող Ն.Բաղդասարյանի և այլ անձանց հետ այդ խնդրի շուրջ վիճաբանելու, ուժի գործադրմամբ տուժող Ն.Բաղդասարյանի ձեռքից ատրճանակը վերցնելու, դրանից հետո միայն «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա կրակելու, «խլելու» պահին ատրճանակի գազային լինելը չգիտակցելու վերաբերյալ), պատշաճ դատավարական ընթացակարգի պահպանմամբ չի ստուգել` կրելով նման պարտականություն և առանց հերքելու` գործի քննությունն ավարտել և այն ուղարկել է հսկող դատախազին` մեղադրական եզրակացության հաստատման համար։
- թեև սույն գործի մինչդատական վարույթի ավարտական փուլում նախաքննական մարմինը դրսևորել է վերոնշյալ դատավարական խախտումները վերացնելուն ուղղված որոշակի քայլեր, սակայն միևնույն ժամանակ չի ցուցաբերել բավարար հետևողականություն` այդ և վերջին հաշվով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի արարքին ճիշտ որակում (քրեաիրավական գնահատական) տալու հարցերում, քանի որ 2012թ. դեկտեմբերի 26-ին, վերջինիս առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելով և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նոր մեղադրանք առաջադրելով, արդեն 2013թ. հունվարի 23-ին, այսինքն` մեղադրական եզրակացության կազմումից մոտ մեկ ամիս առաջ, նախաքննության ութ ամիսների (քրեական գործ հարուցելու օրվանից` 2012թ. մայիսի 12-ից մինչև 2013թ. հունվարի 23-ը) ընթացքում ձեռք բերած նույն ապացուցողական բազայի և դրանով պարզած նույն հանգամանքների պայմաններում, Ա.Բարսեղյանին առաջադրած մեղադրանքը բացառապես հսկող դատախազի ցուցումը կատարելու պատճառաբանությամբ վերստին փոփոխել և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Դատարանն արձանագրել է, որ քրեադատավարական օրենքի պահանջների վերոնշյալ խախտումները դեռևս մինչդատական վարույթից հանգեցրել են ապացույցների պատշաճ գնահատման ընթացակարգի, վերջին հաշվով` ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված արարքի ոչ ճիշտ որակման վրա, որպիսի հետևության դատարանը հանգել է բերելով հետևյալ իրավական վերլուծությունները.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով դատարանը հաստատված է համարել այն, որ ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանն ապօրինաբար ձեռք բերած, պահած և կրած հրազեն հանդիսացող «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO» տեսակի ատրճանակի գործադրմամբ 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը 23.00-ի սահմաններում, հանրավտանգ եղանակով` ավտոմեքենայի մոտակայքում կանգնած տուժող Նաիրա Բաղդասարյանի և այլ անձանց պայմաններում իրար հաջորդած հինգ կրակոցներ է արձակել Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 10 հասցեում գտվող «Քուլ» կարաոկե ակումբի հարևանությամբ կայանած, տուժող Նաիրա Բաղդասարյանին պատկանող «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի առջևի ձախ անվաթևի և առջևի հողմապակու վրա, դրանց, ինչպես նաև օդազտիչի պլաստմասյա իրանի, ցուցիչ սարքերի վահանակի վնասմամբ դիտավորությամբ պատճառելով խոշոր չափի՝ 570.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, այսինքն` մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարքներ« որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանը, նույն օրը` ժամը 23։00-ի սահմաններում, գործով մյուս ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի որդիներ Հենրիկ և Գևորգ Բարսեղյանների, ինչպես նաև Հարություն Յապուչյանի հետ փոքր-ինչ ավելի ուշ հասնելով Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի մոտ և վիճաբանության ականատես լինելով` հանրավտանգ եղանակով` ավտոմեքենայի մոտակայքում կանգնած Արթուր Բարսեղյանի, Նաիրա Բաղդասարյանի և այլ անձանց պայմաններում «15674» համարի որսորդական ողորկափող հրացանով արձակած մեկ կրակոցով դիտավորությամբ վնասել է տուժող Ն.Բաղդասարյանի գույքը՝ նրան պատկանող և ակումբի հարևանությամբ կայանած «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցը` պատճառելով զգալի չափի՝ 400.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, այսինքն` մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Դատարանի համոզմամբ` ամբաստանյալներից յուրաքանաչյուրը քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է վերոնշյալ հոդվածներով (համապատասխան մասերով և կետերով)։
Դատարանն ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքում համապատասխան փոփոխություն կատարելիս հաշվի է առել ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի պահանջը` այն, որ ամբաստանյալի վիճակը դրանով չի վատթարանում, նրա պաշպանության իրավունքը չի խախտվում։
Դատարանը նման հետևությունների է հանգել քննվող գործի փաստական հանգամանքերի վերաբերյալ կատարած դատողությունների և հետևյալ իրավական վերլուծությունների արդյունքներով.
Ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված արարքի որակման հիմնավորվածության (ապացուցվածության) ստուգումը.
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանների համար նույնանման փաստական հանգամանքներով այլ գործի քննության ժամանակ։
Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի նախադեպային որոշման մեջ դատարանը համակողմանիորեն անդրադարձել է արարքի քրեաիրավական որակման և ապացուցման հիմնախնդրին` փաստելով, որ քրեական դատավարությունը ճանաչողական գործունեություն է, որն ուղղված է նախկինում տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների հետազոտմանը և վերականգմանը։ Քրեադատավարական ճանաչողության բովանդակության և կառուցվածքի բացահայտումը սերտորեն կապված է ապացուցում հասկացության հետ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ ապացուցումը՝ գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է։
Ապացուցման նպատակը կազմող ապացուցման ենթակա հանգամանքների համակարգը սահմանված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, որի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով։
Նշված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար։ Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարել ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանն համապատասխան։ Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքն առանձին-առանձին վերցրած) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել` հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի (տվյալ դեպքում` խուլիգանության) հատկանիշները։
Ապացուցման առարկա կամ ապացուցման ենթակա հանգամանքներ հասկացության հետ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը կապում է «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունը, ուստի Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել, որ եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրել է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու առաջին չափանիշը վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքն է։ Վերջինիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցներն հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։
Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ներքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է առ այն, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նաև, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը, միևնույն ժամանակ փաստել է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երկրորդ չափանիշը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության պահանջն է։
Քրեական վարույթի ընթացքում ընդունվում են բազմաթիվ դատավարական որոշումներ, որոնցից յուրաքանչյուրը պահանջում է ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների ապացուցվածության տարբեր աստիճաններ, ընդ որում` մինչդատական վարույթն ամփոփող դատավարական որոշում` տվյալ դեպքում մեղադրական եզրակացություն և դատական քննությունն ամփոփող դատավարական որոշում` մեղադրական դատավճիռ կայացնելու դեպքում պահանջվում է այդ հանգամանքների հավաստի ապացուցվածություն։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երրորդ չափանիշը անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն է (անմեղության կանխավարկածի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր դիրքորոշումն է արտահայտել Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետում)։
Հիմք ընդունելով Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով վերը շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ապացուցումը սերտորեն կապված է «հանցագործությունների որակում» հասկացության հետ, որոնք փոխհարաբերակցվում են որպես գործունեություն և արդյունք։ Հանցագործությունների որակումն ենթադրում է գործով բացահայտված հանգամանքների հետազոտություն, օրենքի իմաստի բացահայտում, կոնկրետ նորմի ընտրություն, այդ նորմում ամրագրված հատկանիշների հարադրում բացահայտված փաստերի հետ և որպես արդյունք` համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում հետևության ձևավորում։
Դատարանն արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված արարքի ճիշտ որակման խնդրին հստակ պատասխանելու համար անհրաժեշտ է նախ` պարզել սույն գործով ապացուցման առարկան, մասնավորապես` տեղի ունեցած դեպքը և հանգամանքները, ապա` ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի առնչությունը վերագրվող դեպքին, այդ թվում` հանցավորի մղումները, հանցանքի կատարման շարժառիթը և նպատակը, այնուհետև` պարզված հանգամանքները և փաստերն համադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշնեերի հետ` կատարելով համապատասխան հետևություն (համապատասխան դատավարական փաստաթղթի կազմման միջոցով)։
Վճռաբեկ դատարանն Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի վերաբերյալ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 նախադեպային որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կարգավիճակի բնութագրական կողմերից մեկն էլ այն է, որ որպես քրեական գործը քննող անկախ և անկողմնակալ մարմին, դատարանը չի կարող հանդես գալ մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և պետք է արտահայտի միայն իրավունքի շահերը։ Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար պետք է ստեղծի գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ՝ դրանով իսկ ապահովելով մրցակցության սկզբունքի կենսագործումը և հասնելով քրեական դատավարության առջև դրված խնդիրների իրագործմանը»։
Վերոնշյալից հետևում է, որ դատարանը չի կրում մեղադրանքը ապացուցելու կամ քրեական հետապնդման մարմնի թույլ տված թերացումները, բացթողումները վերացնելու պարտականություն։ Ապացուցմանը մասնակցելը դատարանի իրավունքն է, այլ ոչ թե պարտականությունը, մեղադրանքը ապացուցելու պարտականությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ և 124-րդ հոդվածների ուժով կրում են քրեական հետապնդման մարմինները։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքը նույնպես ելնում է այն գաղափարից, որ ապացուցման պարտականությունը դրված է մեղադրանքի կողմի վրա և ցանկացած կասկած պետք է մեկնաբանվի հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Barbera, Messegue and Jabardo v. Spain, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռը, գանգատ թիվ 10590/83, կետ 77)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազն ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ։ Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի։ Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում։
Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ /0632/01/08 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն այն իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել, որ «թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կամայական լինել։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ Ապացույցների գնահատումն համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանական եզրակահանգումների ձևով՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները՝ մերժվել են՝ ճանաչվելով ոչ հավաստի»։ Համաձայն նույն նախադեպային որոշման` հակասական ապացույցների առկայության պարագայում, երբ հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ, վարույթն իրականացնող մարմինը միայն ապացույցների հետազոտությունից և գնահատումից հետո կարող է ապացույցների մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն տալ։
Դատարանը փաստել է, որ գործն ըստ էության քննող դատարանը կաշկանդված չէ քննվող դեպքի և դրա հանգամանքների, արարքի որակման (բացառությամբ ամբաստանյալի վիճակը վատթարացնելու) վերաբերյալ նախորդ դատավարական փուլերում տրված գնահատականներով, քանի որ ապացույցները գնահատելիս ղեկավարվում է իր ներքին համոզմունքով, ինչը կարող է տրամագծորեն տարբերվել մինչդատական վարույթի ընթացքում նույն ապացույցներին, դրանց թույլատրելիությանը, վերաբերելիությանը, գործի լուծման տեսանկյունով` բավարարության վերաբերյալ տրված գնահատականներից` պայմանով, որ ապացույցների գնահատումը լինի օրինական, փաստարկված և պատճառաբանված։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական գործով ամբաստանյալ Շահեն Հախվերդյանի և նրա պաշտպան Գ.Վարդանյանի բողոքի վերաբերյալ իր 2012թ. մարտի 30-ի որոշմամբ քրեաիրավական վերլուծության է ենթարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված խուլիգանության հանցակազմը` նպատակ ունենալով ապահովել դրա միատեսակ մեկնաբանումն ու կիրառությունը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը պատասխանատվություն է նախատեսում վերոնշյալ արարքի կատարման համար, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասը պատասխանատվություն է նախատեսում նույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքի կատարման համար, որը զուգորդվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը, հետևաբար` դատարանը սույն գործի շրջանակներում առավել հանգամանալից կանդրադառնա դրան։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքն ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը։
Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին)։ Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության« գույքի պահպանության կապակցությամբ։ Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով։ Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը։
Վերոնշյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։ Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ։
Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանը ձևավորել է Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հատուկ ընդգծել է, որ խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքն հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը։ (…)» (տե՛ս Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը)։
Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա։ Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն։
Սույն որոշման և ինչպես նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը։
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ։ Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից։
Վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն։ Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքն համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորն հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
Դատարանը դատաքննության արդյունքներով փաստել է, որ`
- գործով վկա Հարություն Յապուչյանը որպես հաճախորդ մոտ 40.000 ՀՀ դրամի պարտք է ունեցել Երևան քաղաքի Չարենցի 10 հասցեում գործող «Քուլ» կարաոկե ակումբի տնօրինությանը, որը թեև պարտավորվել է մարել, սակայն մինչև քննվող դեպքի օրը չի կատարել։
-Ակումբի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանը և տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը Հ.Յապուչյանին գործով վկա Արտակ Երեմյանի միջոցով 2012թ. մայիսի 9-ի երեկոյան փոխանցել և հիշեցրել են պարտքը վերադարձնելու խնդրով ակումբ գալու անհրաժեշտության վերաբերյալ, որի մասին նախքան ակումբ գնալը վերջինս պատմել է ընկերներին` Հենրիկ և Գևորգ Բարսեղյաններին, ովքեր միաժամանակ հանդիսանում են ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի որդիները։
-Հ.Յապուչյանը նույն օրը նախապես այցելել է ակումբ, հանդիպել ակումբի տնօրեն Ն.Բաղդասարյանին և վերջինիս հետ ձեռք բերել ընդհանուր պայմանավորվածություն` պարտքի վերադարձման ժամկետը մի քանի օր էլ երկարաձգելու վերաբերյալ, որից հետո ակումբից հեռացել է։
- Ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանը, 2012թ. մայիսի 9-ին` ժամը` 22-ից 23-ի սահմաններում հանդիպելով որդիներին, տեղեկացել է նրանց ընկերոջ` Հ.Յապուչյանի և «Քուլ» կարաոկե ակումբի տնօրինության միջև առկա գումարային խնդրի, Հ.Յապուչյանի կողմից ակումբ գնալու մասին և դրանից անհանգստացած որդիների խնդրանքով քննությամբ չպարզված անձանց հետ (ըստ նախաքննական մարմնի վարկածի և դեպքին ականատես մի շարք անձանց նախաքննական ցուցմունքների) այցելել է նշված ակումբ` տնօրինությանն հանդիպելու և խնդրի մանրամասներին ծանոթանալու նպատակով։
-Անմիջականորեն ակումբում Ա.Բարսեղյանը պարզել է ակումբի սեփականատիրոջ անձը` Արմեն Անդրեասյանին, փնտրել նրան, սակայն ակումբից վերջինիս բացակայության հանգամանքն ստուգելուց և պարզելուց հետո զրուցել է որպես տնօրեն ներկայացած Նաիրա Բաղդասարյանի (ակումբի սեփականատեր Ա.Անդրեասյանի կնոջ) հետ, վերջինիցս հետաքրքրվել ակումբում Հարություն Յապուչյանի գտնվելու հանգամանքով։ Բացասական պատասխան ստանալով` կասկածել, ակումբից սակայն հեռացել և հեռվից հետևել է ակումբի անցուդարձին (ըստ ամբաստանյալ Ա.Բաղդասարյանի ցուցմունքի)` որոշ ժամանակ անց վերստին վերադառնալով ակումբ` Հ.Յապուչյանի տեղն հայտնելու պահանջով դարձյալ դիմել է Ն.Բաղդասարյանին` ակումբի ներսային հատվածում նորից փնտրելով Հ.Յապուչյանին։
- 2012թ. մայիսի 9-ին ժամը` 23-ի սահմաններում, խաբելու և Հ.Յապուչյանին բարում «պահելու» փաստն իրենից թաքցնելու առիթով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի և տնօրեն Ն.Բաղդասարյանի միջև վերսկսված զրույցը վերաճել է վիճաբանության, ապա` ծեծկռտուքի, որին ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի կողմից մասնակցել են քննությամբ չպարզված անձինք ( ըստ հակասական ցուցմունքների` 3-ից մինչև 15 անձ), իսկ «Քուլ» կարաոկե-ակումբի տնօրեն Ն.Բաղդասարյանի կողմից` վերջինիս հարազատ եղբայր Կարեն Բաղդասարյանը, Ն.Բաղդասարյանի փոքրահասակ որդին` Արտավազդ Անդրեասյանը, ինչին ականատես է եղել ակումբի մատուցողուհի, գործով վկա Աննա Մաթևոսյանը։
-Վիճաբանությունից և հնարավոր անախորժություններից խուսանավելու, միջադեպիս վախեցած որդուն հեռացնելու նպատակով տուժող Ն.Բաղդասարյանը նրա հետ մոտեցել են ակումբի մոտ կայանած իրենց «Մերսեդես Յե 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենային, սակայն ենթարկվել են ծեծի (ըստ Ն.Բաղդասարյանի և Արտ.Անդրեասյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունների), որի ընթացքում Ն.Բաղդասարյանը փորձել է պայուսակից (նախաքննական որոշ ցուցմունքների համաձայն` ավտոմեքենայից) հանել և ինքնապաշտպանական նպատակով ցուցադրել կամ գործադրել արտաքուստ «Մակարով» տեսակի ատրճանակին նմանվող «Վոլտրան» 9մմ տրամաչափի U640256 համարի գազային ատրճանակը (ըստ տուժող Ն.Բաղդասարյանի նախաքննական ցուցմունքի), ինչը սակայն չի հաջողվել` ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի կողմից ուժի գործադրմամբ այն վերցնելու պատճառով (ըստ վերջինիս և տուժող Մ.Բաղդասարյանի ցուցմունքների)։
- Այդ վիճաբանության և ծեծկռտուքի ընթացքում ձեռքերով (մեղադրանքի որոշման մեջ նշված է բացառապես ձեռքերով հարվածներ ստանալու մասին) ծեծի ենթարկվելու հետևանքով մարմնական վնասվածքներ են ստացել`
ա. ակումբի տնօրեն Նաիրա Բաղդասարյանը` ստորին շրթունքի« աջ բազկի միջին երրորդի հետին մակերեսի« ձախ բազկի ստորին երրորդի հետին մակերեսի« ձախ ազդրի ստորին երրորդի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով, որոնք հասցվել են բութ առարկայով (առարկաներով) և առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում (ըստ դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. մայիսի 14-ի թիվ 1288 եզրակացության),
բ. վերջինիս փոքրահասակ որդին` Արտավազդ Անդրեասյանը` աջ վերին կոպի քերծվածքի և արյունազեղման ձևով, որոնք հասցվել են բութ առարկայով և առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում (ըստ դատաբժշկական փորձաքննության 2012թ. մայիսի 14-ի թիվ 1287 եզրակացության),
գ. տնօրեն Ն.Բաղդասարյանի եղբայրը` Կարեն Բաղդասարյանը (ըստ վկա Ա.Մկրտչյանի հետ վերջինիս առերես ցուցմունքի), ով թեև ընդունել է «բիտայով» ուսի հատվածում մարմնական վնասվածք ստանալու հանգամանքը, սակայն սկզբնական հարցաքննությունների ժամանակ հրաժարվել էր դատաբժշկական փորձաքննության ենթարկվելուց` պնդելով, որ դեպքին ականատես չի եղել, մեկ այլ դեպքում` որևէ մարմնական վնասվածք չի ստացել։
- Ն.Բաղդասարյանին զինաթափելուց հետո Ա.Բարսեղյանը նույն պահին իր մոտ ապօրինաբար կրած «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ակոսափող ատրճանակով, վեճին մյուս կողմից հանդես եկող այլ անձանց (Կարեն Բաղդասարյան, Արման Բաղդասարյան և այլոց) կողմից հնարավոր զենքի գործադրումը նախականխելու նպատակով (ըստ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի պատճառաբանության) հինգ կրակոցներ է արձակել տուժող Ն.Բաղդասարյանին պատկանող, բարի հարևանությամբ կայանված «Մերսեդես Յե 500» մակնիշի 71 QO 777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի առջևի ձախ անվաթևի և հողմապակու վրա` դրանց, ինչպես նաև օդազտիչի պլաստմասյա իրանի, ցուցիչ սարքերի վահանակի վնասմամբ դիտավորությամբ տուժող Ն.Բաղդասարյանին պատճառելով խոշոր չափի՝ 570.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
- Այդ կրակոցներն Ա.Բարսեղյանը կատարել է հանրավտանգ եղանակով, այն է` ապօրինաբար կրած հրազեն հանդիսացող ատրճանակով, հինգ անգամ, կրակոցների կատարման պահին ավտոմեքենայի մոտակայքում կանգնած Ն.Բաղդասարյանի, նրա որդի Արտավազդ Անդրեասյանի, վեճին մասնակցած, սակայն քննությամբ չպարզված անձանց գտնվելու պայմաններում։
- Դրանից գրեթե անմիջապես հետո «Մերսեդես E 500» մակնիշի 71 QO777 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկոցի վրա 1957թ. ԽՍՀՄ արտադրության «ԶեԿա» մոդելի «Էլ 15674» համարի մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանից դիտավորությամբ մեկ անգամ կրակել և տուժող Նաիրա Բաղդասարյանին զգալի չափի՝ 400.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս է պատճառել իր «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենայով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի հետևից վերջինիս որդիների և Հարություն Յապուչյանի առաջարկով ակումբի մոտ ժամանած, ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի և այլոց վեճին ականատես դարձած գործով մյուս ամբաստանյալը` Սերգեյ Սաղաթելյանը։ Այդ կրակոցից հետո Ա.Բարսեղյանը, նկատելով որոնած Հարություն Յապուչյանին, ինչպես նաև իր որդիներին և ամբաստանյալ Ս.Սաղաթելյանին և հասկանալով թյուրիմացության մեջ հայտնվելու փաստը ( ըստ վերջիններիս ցուցմունքների և ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի պատճառաբանության), «Վազ 2121» մակնիշի ավտոմեքենայով քննվող դեպքի վայրից դիմել են փախուստի` իր հետ տանելով նաև տուժող Ն.Բարսեղյանի ատրճանակը և ճանապարհին միայն պարզելով, որ այն գազային է (ըստ Ա.Բարսեղյանի պատճառաբանության և վերջինիս մասնակցությամբ իրականացված քննչական փորձարարության արձանագրության` գազային ատրճանակը ներկայացնելու)։
- 2012թ. մայիսի 12-ին մեղայականով ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք է ներկայացել Արթուր Բարսեղյանը, ով ներկայացնել է նաև ինչպես հանցագործության գործիք հանդիսացած «AUTOMAT PISTOLE DVO CAC 635 F DUSEK OPOCNO 12195» համարի ակոսափող ատրճանակը, այնպես էր քննվող դեպքի ժամանակ տուժող Ն.Բաղդասարյանից ուժի գործադրմամբ վերցրած «Վոլտրան» 9մմ տրամաչափի U640256 համարի գազային ատրճանակը։
- 2012թ. օգոստոսի 24-ին մեղայականով նախաքննական մարմին է ներկայացել Սերգեյ Սաղաթելյանը` ներկայացնելով իր գործադրած, հանցագործության գործիք հանդիսացած «ԶեԿա» մոդելի «Էլ 15674» համարի մեկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանը։
-Քրեական գործի նախաքննությամբ չեն պարզվել ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի հետ «Քուլ» կարաոկե ակումբ այցելած, նրան վերագրվող այդ արարքին մասնակցած այլ անձանց շրջանակը և ինքնությունները, որի կապակցությամբ սույն քրեական գործից թիվ 13121512/1 համարով մաս է անջատվել, թեև Ա.Բարսեղյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման և մեղադրական եզրակացության համաձայն` վերջինս նրան վերագրված խուլիգանությունը կատարել է գործով չպարզված մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնության գալով։ Վեճի ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանը մարմնական վնասվածքներ չի ստացել, իսկ նրա կողմում հանդես եկած, քննությամբ չպարզված այլ անձանց մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ տվյալները, նրանց ինքնությունները պարզված չլինելու կապակցությամբ, քրեական գործի նյութերում բացակայում են։
Դատարանը, խուլիգանության հանցակազմի քրեաիրավական որակման և ապացուցման հիմնախնդիրների վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական վերլուծություններն սույն գործով պարզված վերոնշյալ հանգամանքների վրա տարածելով փաստել է, որ (դատարանի դատողությունները)`
ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի` վիճաբանության առիթ հանդիսացած` «Քուլ» ակումբի տնօրինության կարծեցյալ անօրինական գործողությունների` Հ.Յապուչյանին պարտքի դիմաց բարում պահելու վերաբերյալ նրա պատճառաբանությունը մինչդատական վարույթի ընթացքում ոչ միայն չի հերքվել, այլև հաստատվել է նույնիսկ մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված բազմաթիվ ապացույցներով։ Այդ պատճառաբանությունը չեն հերքվել նաև դատաքննության արդյունքներով։
Դատարանը փաստել է, որ ինքնին ակումբի սեփականատեր Արմեն Բաղդասարյանին փնտրելը (որի մասին նախաքննության ընթացքում բազմիցս հստակ, իսկ դատարանում հավանական ցուցմունքներ էր տվել մատուցողուհի, գործով վկա Աննա Մաթևոսյանը) ամբաստանյալի վերը նշված պատճառաբանությանն հակադրվող, առավել ևս` այն բացառող բավարար փաստարկ չէ, հատկապես այն պայմաններում, երբ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ հետազոտված բազմաթիվ ապացույցներով, այդ թվում` ակումբի աշխատակիցների և նրանց մերձավոր ազգականների ցուցմունքներով, հաստատվել է, որ քննվող դեպքի օրն ակումբի վրա «հարձակված» մարդիկ ներխուժել և ուսումնասիրել են կարաոկե ակումբի գրեթե ողջ տարածքը, այդ թվում` ներսային հատվածը` ինչ-որ անձ փնտրելով` նույնիսկ ակումբի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանի բացակայության վերաբերյալ ակումբում ներկա գտնվող անձանցից նախապես տեղեկացվելուց հետո։ Տուժող Մ.Բաղդասարյանը և ակումբում ներկա գտնվող անձինք դժվարացել են նկարագրել, առավել ևս` ողջ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ճանաչել գործով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին և վերջինիս հետ ակումբ եկած անձանց` շատ, թե քիչ նկարագրելով միայն Հարությունի պարտքի թեմայով Ն.Բաղդասարյանին մոտեցած տղամարդու գործողությունները, ում ինքնությունն անհատականացվել է բացառապես Ա.Բարսեղյանի կողմից մեղայականով ներկայանալու և խոստովանական ցուցմունք տալու պարագայում։
Դատարանը փաստել է նաև, որ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի և նրա ենթադրյալ հանցակիցների գործողություններն ուղղված են եղել ոչ թե «Քուլ» կարաոկե ակումբի բնականոն գործունեության, ակումբում գտնվող աշխատակիցների (մասնավորապես նաև` մատուցողուհի Աննա Մաթևոսյանի), այլ իր գիտակցմամբ Հ.Յապուչյանի նկատմամբ ապօրինություն ցուցաբերած տնօրինության, տվյալ դեպքում` ակումբի սեփականատեր Արմեն Անդրեասյանի, իսկ վերջինիս բացակայության փաստն հայտնաբերելուց հետո` որպես ակումբի տնօրեն ներկայացած Նաիրա Բաղդասարյանի, ծեծկռտուքի վերաճած վեճին միջամտած, վերջինիս հարազատ եղբոր Կարեն Բաղդասարյանի, արդեն ծեծտռտուքի ընթացքում` Ն.Բաղդասարյանի որդու` Արտավազդ Անդրեասյանի դեմ, ինչն ակումբի տնօրինության հանդեպ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի և այլոց ընդգծված լարվածության և նպատակաուղղված գործողությունների հանգամանքն հաստատող բավարար փաստարկ է։ Այսինքն` քննվող դեպքի շրջանակներում ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի գործողությունները պայմանավորված են եղել ոչ թե խուլիգանական, այլ հուզական ֆոնով ուղեկցվող անձնական դրդապատճառով, ուղղված են եղել ոչ թե անձանց պատահական շրջանակի, այլ ակումբի տնօրինության, ի պաշտպանություն նրանց հանդես եկած անձանց դեմ։ Ինչ վերաբերում է մեղադրանքի որոշման մեջ արտացոլված այն մտքին, թե ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի գործողություններով շուրջ 15 րոպե տևողությամբ խաթարվել է ակումբին կից շենքերի բնակիչների հանգիստն ու գիշերային անդորրը, ապա դատարանը փաստել է, որ հասարակական կարգի նման խախտումը կոպիտ դիտարկելու պարագայում անգամ դրա նկատմամբ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի մեղքը դրսևորվել է անուղղակի դիտավորության ձևով, որն անհամատեղելի է խուլիգանության հանցակազմի հետ։
Դատարանի համոզմամբ` նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացուցողական վերոշարադրյալ բազայի պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի գործողություններն իրականում համընկնում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմերի հատկանիշներին, միևնույն ժամանակ արձանագրելով, որ` այդ գործողություններով վերջինս հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չի հետապնդել, ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի մոտ նման նպատակի առկայությունը հաստատող բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։ Որպես ակումբի տնօրեն ներկայացած Ն.Բաղդասարյանի հետ բարձր տոնայնությամբ կայացած լարված զրույցների, իբրև դրա հետևանք` ծագած վիճաբանության ընթացքում անձնական` իրեն խաբելու և Հարություն Յապուչյանին ակումբում «պահելու» հանգամանքը թաքցնելու (կարծեցյալ) դրդումներով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի կատարած հանցավոր գործողությունները` վիճաբանության և դրան հաջորդած ծեծռտուքի ընթացքում հրազեն հանդիսացող ատրճանակով տնօրեն Ն.Բաղդասարյանի ավտոմեքենայի վրա հանրավտանգ եղանակով միմյանց հաջորդած 5 կրակոցներ արձակելը, Դատարանի համոզմամբ չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման։
Դատարանի համոզմամբ` դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, այդ թվում` տուժող Ն.Բաղդասարյանի դատաքննական և դրան համապատասխանող նախաքննական ցուցմունքներով հաստատվել է, որ ապօրինաբար կրած հրազենն հանելուն և դրանով կրակոցներ կատարելուն անմիջականորեն նախորդել է նրա ձեռքին Ա.Բարսեղյանի կողմից ատրճանակ նկատելն ու նրան զինաթափելը, որն ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի մեկնաբանմամբ իրականացրել է վեճի մեջ Ն.Բաղդասարյանի կողմում ներքաշված անձանց սաստելու, վերջիններիս կողմից հնարավոր այլ զենքի գործադրման փորձերը նախականխելու նպատակով։
Ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի վերոնշյալ պատճառաբանություններն անմիջականորեն հաստատել է գործով տուժող Ն.Բաղդասարյանը` նախաքննական, դեռևս 2012թ. օգոստոսի 31-ի տված ցուցմունքները դատարանում վերահաստատելով։
Նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հավաստի և բավարար ապացույցներով այդ պատճառաբանությունները չեն հերքվել, հետևաբար` ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի ուժով պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 18-րդ, ինչպես նաև բարձրագույն իրավաբանական ուժ ունեցող ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածների համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեադատավարական օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։
Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը, նրա անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա։ Մեղադրանքի ապացուցման և մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։
Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների և դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, նույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ։
Դատարանը նաև փաստել է, որ առկա, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հակասական և իրարամերժ են, թույլ չեն տալիս առավել խորությամբ և լրիվությամբ պարզել քննվող դեպքի առնչությամբ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի գործողությունների (վարքագծի) մոտիվացիան` մղումները, շարժառիթը և նպատակը, հետևաբար` բավարար չեն խուլիգանության կատարման համար նրան առաջադրած մեղադրանքն ապացուցված համարելու համար։ Ավելին` մինչդատական վարույթն իրականացրած մարմինը խուլիգանության հանցակազմի վերաբերյալ գործերով ապացուցման առարկայի մեջ մտնող այդ վճռորոշ հանգամանքների առնչությամբ ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի պատճառաբանությունը նախաքննության արդյունքներով չի հերքել, մեղադրական եզրակացությունն այդ մասով հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, այդ բացը չի լրացվել նաև դատաքննության ընթացքում։
Նման պայմաններում դատարանի համոզմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին առաջադրած մեղադրանքը (նախաքննական մարմնի այդ հետևությունը) հենված չէ նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների բավարար համակցության վրա, այդ բացը չի լրացվել նաև դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով։
Ավելին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին առաջադրած մեղադրանքն անկողմնակալ դիտորդի մոտ հարուցել և հարուցում է արդարացի և ողջամիտ կասկածներ, ուստի` անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի գործողության ուժով չպետք է ամբաստանյալին մեղսագրվեր, առավել ևս` վերջինս չի կարող դատաքննության արդյունքներով այդ հոդվածով մեղավոր ճանաչվել և դատապարտվել։
Տուժողներ Նարինե և Արտավազդ Անդրեասյանների մարմնական վնասվածքների պատճառումը որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշմամբ և մեղադրական եզրակացությամբ մեղսագրվել է ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին և նրա հետ նախնական համաձայնությամբ խուլիգանություն կատարած, քննությամբ չպարզված անձանց, այն դեպքում, երբ վերոնշյալ տուժողները որևէ ցուցմունքում չեն նկարագրել, իսկ ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ մատնացույց չեն արել ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին` որպես նրանց հետ վիճաբանած, առավել ևս` կրակած և/կամ մարմնական վնասվածք պատճառած անձի։
Տուժողներին մարմնական վնասվածք պատճառելու հանգամանքն ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանն երբևէ չի ընդունել, դա հաստատող ցուցմունքներ չեն տվել նաև դեպքին ամբողջությամբ կամ մասամբ ականատես, որպես վկա հարցաքննված և դատակոչված անձինք։ Ավելին, տուժողների մարմնական վնասվածքները, համաձայն նույն որոշման և մեղադրական եզրակացության, պատճառվել են բացառապես ձեռքերով նրանց ծեծի ենթարկելու եղանակով (դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով` մահակի (բիտայի) գործադրման, այն նկատելու վերաբերյալ որպես տուժող և վկա հարցաքննված անձանց ցուցմունքների արժանահավատության գնահատմանը, այլ ապացույցների հետ համադրմանը դատարանը չի անդրադառձել` հաշվի առնելով, որ այն, ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն, դուրս է սույն գործով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների, հետևաբար նաև` դատական քննության սահմաններից)։
Դատարանն ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով մեղսագրված արարքը վերաորակելով` արձանագրել է, որ տուժողներին պատճառված մարմնական վնասվածքներն ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանին վերագրվել չեն կարող, ավելին` նա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով քրեական պատասխանատվության ենթակա չէ` անձի առողջության դեմ ուղղված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիմքով։
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը նաև արձանագրել է, որ մարմնական այդ վնասվածքների առաջացման հանգամանքների, դրանց առնչվող անձանց շրջանակի և ինքնությունների պարզմանը նախաքննական մարմինը կարող է անդրադառնալ սույն գործից անջատված թիվ 13121512/1 համարով շարունակվող քրեական գործի շրջանակներում։
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` հանգում է այն հետևության, որ դատարանն ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի հանցավոր արարքի որակման առումով հիմնավոր հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության և գնահատման է ենթարկել գործի լուծման համար անհրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում դատարանի կողմից ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման, ուստի սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի արարքը վերաորակելու հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման հարցին և այդ առթիվ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Համաձայն ՀՀ քրեական օրնեսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել մի շարք որոշումներում: Մասնավորապես, Հ.Բաղդասարյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արձանագրվել է, որ (...) պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին (...), (տե՛ս Հուսիկ Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը): Նույնանման մոտեցում է արտահայտվել նաև Վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-01/08 որոշումներում:
Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
(…) Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը» (տե՛ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը):Նույնանման մոտեցում է արտահայտվել նաև Ռոբերտ Խատոյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07 որոշմամբ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ օրենսդրական վերը նշված կարգավորումներից և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար անհրաժեշտ է դատարանի համոզվածությունը, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատժատեսակն իրական կրելու: Ընդ որում, այդ համոզվածությունը պետք է հիմնված լինի գործի օբյեկտիվ տվյալների վրա, և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանն ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս արձանագրել է հետևյալը.
Դատարանը վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ, 10-րդ, 61-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, ինչպես նաև օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածում, համաձայն որի` որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով այլ գործի քննության ժամանակ, փաստել է, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-149/07 գործով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված իրավանորմը, նշել է, որ այն դատարանին օժտել է անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ, քանի որ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք նույն հոդվածի առաջին մասում նշված չեն։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալ գնահատել է այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է գնահատել` մեղայականով ներկայանալը և հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը` հաշվի առնելով այն, որ չբացահայտված հանցագործության պայմաններում քննվող դեպքի հանգամանքներն հանգամանալից բացահայտվել, այն կատարող անձի ինքնությունը պարզվել է վերջինիս ջանքերով, մեղայականով ներկայանալու, այդ թվում` 2012թ. մայիսի 12-ին որպես կասկածյալ ցուցմունք տալու և նույն օրն իրականացված քննչական փորձարարության կատարմանը մասնակցելու և այդ ընթացքում հրազեն հանդիսացող իր ատրճանակի, ինչպես նաև տուժող Ն.Բաղդասարյանից ուժի գործադրամբ վերցրած գազային ատրճանակի գտնվելու վայրը մատնացույց անելու եղանակներով։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալներ գնահատել է այն, որ վերջինիս նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ուսանում է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է գնահատում` անկեղծորեն զղջալը և իրեն մասնակիորեն մեղավոր ճանաչելը, մեղայականով ներկայանալը և հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը` հաշվի առնելով այն, որ չբացահայտված հանցագործության պայմաններում քննվող դեպքի հանգամանքները բացահայտվել, որսորդական հրացանով կրակոց կատարած անձի ինքնությունը պարզվել է վերջինիս ջանքերով, մեղայականով ներկայանալու, հանցագործության գործիք հանդիսացող որսորդական ողորկափող հրացանը կամովին ներկայացնելու, այդ թվում` 2012թ. օգոստոսի 24-ին ցուցմունք տալու եղանակներով։
Դատարանը փաստել է, որ ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքները հաստատվել են գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված, թույլատրելիության ու վերաբերելիության չափանիշներին համապատասխանող ապացույցներով և ողջամտորեն նվազեցնում են ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի անձի հանրային վտանգավորությունը։
Ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել։
Դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակին և այն կրելու անհրաժեշտության հարցին` փաստել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմերի պատժամասը նախատեսում է պատիժ բացառապես ազատազրկման ձևով։ Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցակազմի պատժամասին, ապա այն այլընտրանքային է, նախատեսում է պատիժ կալանքի կամ ազատազրկման ձևով։
Դատարանի համոզմամբ` տվյալ պարագայում քննարկման ենթակա է ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ նշանակվող պատժաչափի, ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի դեպքում` հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժ նշանակելու, ինչպես նաև պատիժը ռեալ կրելու կամ չկրելու հարցերը։
Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի անձը, նրանց կատարած հանցագործության` Արթուր Բարսեղյանի դեպքում` հանցագործությունների, բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` հրազենի գործադրմամբ գույքային վնաս պատճառելու հանգամանքը, ամբաստանյալ Ա.Բարսեղյանի պարագայում` կրակոցների քանակը, հանցագործությունների բազմակիությունը և հանցագործությունների համակցությամբ պատիժ նշանակելու օրենսդրական պահանջը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի տեսանկյունով բացառիկ հանգամանքների բացակայությունը` գտել է, որ վերջիններիս նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով, որը պայմանականորեն չկիրառելու, ազատազրկման նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու հիմքերը բացակայում են։
Դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս նաև փաստել է, որ պատժամասում նախատեսված նվազ խիստ պատիժը, տվյալ դեպքում` կալանքը, նշանակվել չի կարող` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիմքով։ Տվյալ դեպքում ևս նշանակման ենթակա միակ պատժատեսակն ազատազրկումն է։
Պատժի նպատակներն իրացնելու առումով դատարանը փաստել է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանը և Սերգեյ Սաղաթելյանն իրենց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պետք է կրեն, այն արդարացի և անհրաժեշտ է նրանց ուղղելու, նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։ Ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ու անձը դրականորեն բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև նրանց նկատմամբ տուժող Նաիրա Բաղդասարյանի նյութաիրավական պահանջի և բողոքի բացակայությունը դատարանն հաշվի է առել ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ պատժաչափ` Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ` նաև վերջնական պատիժ սահմանելիս։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու կանոններով, այսինքն` ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործություններ կատարած ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս կիրառելի է նաև պատիժները մասնակիորեն գումարելու կանոնը։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանն ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն կրելու հարցը քննարկելիս բավարար չափով հաշվի առնելով ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, վերջիններիս անձը բնութագրող տվյալները, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում բացակայում են գործի այնպիսի օբյեկտիվ տվյալներ, որոնք կարող էին Վերաքննիչ դատարանի մոտ առաջ բերել համոզվածություն, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու, ուստի Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերջիններիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելի չէ, հետևաբար պաշտպան Թ. Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքը նույնպես ենթակա է մերժման:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ արձանագրում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս դատարանի կողմից քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանի կողմից սույն քրեական գործով կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցների հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք հիմնավոր են և պետք է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով Վերաքննիչ դատարանը,

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013 թվականի հունիսի 13-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի`Արթուր Հենրիկի Բարսեղյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Սերգեյ Խաչատուրի Սաղաթելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրողի, ինչպես նաև ամբաստանյալներ Արթուր Բարսեղյանի և Սերգեյ Սաղաթելյանի շահերի պաշտպան Թ. Ալեքսանյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալ Արթուր Բարսեղյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը` իսկ ամբաստանյալ Սերգեյ Սաղաթելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը` թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ








ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ