Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԿԴ/0010/01/13
21 մայիսի 2013թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Հ.ՏԵՐ- ԱԴԱՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
Լ.ՄՆՈՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Անանյայի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 19.02.2013թ դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
03.10.2012թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 15110912 քրեական գործը։
25.01.2013թ. որոշմամբ թիվ 15110912 քրեական գործով Արմեն Անանյայի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
25.01.2013թ. որոշմամբ Արմեն Անանյայի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
Ամբաստանյալ Արմեն Անանյայի Ավետիսյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ նա 2012թ. սեպտեմբերի 30-ին, ժամը 04։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա 1/4 հասցեում գործող «Այսբերգ» կարաոկե ակումբի պարասրահում պարելու ընթացքում մի քանի անգամ դիտավորյալ հպվել է նույն սրահում պարող Դիանա Փիրումյանին, ինչը նկատելով վերջինիս ամուսին Վլադիմիր Բադալյանը դիտողություն է արել, սակայն Ա. Ավետիսյանը, լինելով ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում, վրդովվելով այդ հանգամանքից և արհամարհելով պարասրահում գտնվող քաղաքացիներին` մասնավորապես Վ.Բադալյանին, Դ.Փիրումյանին և Է.Վարդանյանին, իր անձի գերազանցությունը մյուսների հանդեպ ցուցադրելու խեղաթյուրված արտահայտմամբ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով ակումբի հաճախորդների նկատմամբ` նրանց ներկայությամբ վեճի է բռնվել Վ.Բադալյանի հետ, ապա շարունակելով խուլիգանական գործողությունները` արդեն ակումբի ծառայողական միջանցքում հնչեցրել անհասցե հայհոյանքներ և բռնություն գործադրելով` քաշքշել է Վ. Բադալյանին, որի ընթացքում կոտրվել է նաև ակումբի գույք հանդիսացող նարգիլեն, իսկ այնուհետև բռնություն գործադրելով` անհիմն հարվածներ է հասցրել այնտեղ մտած իր ծանոթ Աշոտ Կարապետյանին»։
Քննիչի 30.01.2013թ. որոշմամբ տուժող Վլադիմիր Արմենի Բադալյանի կողմից Արմեն Անանյայի Ավետիսյանի առողջությանը թեթև մարմնական վնասվածք պատճառելու դրվագով Հհ քրեական օրենսգրքի 117 հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել Ա.Ավետիսյանի և Վ.Բադալյանի հաշտվելու պատճառաբանությամբ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 19.02.2013թ. դատավճռով դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ Արմեն Անանյայի Ավետիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել կալանքի 2 /երկու/ ամիս ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվվելով կալանավորման պահից։
Խափանման միջոց ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ինքը առաջին անգամ է կատարել ոչ մեծ ծանրության հանցանք, անկեղծորեն զղջացել է կատարվածի համար,տվել է խոստովանական ցուցմունքներ:Նախկինում դատապարտված և որևէ ձևով արատավորված չի եղել:
Իր նկատմամբ տվյալ հանցանքի համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի տեսակը` կալանքը, դատարանը նշանակել է հաշվի առնելով հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը: Նշված հանգամանքին տրվել է անարդարացի խիստ գնահատական, քանի որ ինքը ալկոհոլ օգտագործում է հազվադեպ և շատ սահմանափակ քանակությամբ:
Միևնույն ժամանակ չի պատճառաբանվել այն, թե ինչու նախատեսված պատիժներից նվազ տեսակը` տուգանքը, իր դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Իրեն մեղսագրված արարքը աչքի չի ընկնում առավել բարձր վտանգավորության աստիճանով: Իր անձը բնութագրվում է բացառապես դրական հատկանիշներով:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից, 2013թ. հունվարի 30-ի որոշմամբ Վլադիմիր Բադալյանի կողմից իր առողջությանը թեթև մարմնական վնասվածք պատճառելու համար քրեական հետապնդում չի իրականացվել` իրենց հաշտվելու պատճառաբանությամբ:
Իր նկատմամբ մեղմ պատիժ սահմանելու վերաբերյալ տուժողներն արտահայտել են իրենց դիրքորոշումը: Գործով մեղադրողն էլ իր հերթին միջնորդել է իր նկատմամբ պատիժ սահմանել տուգանքի ձևով: Ինքը տուժողներից ներողություն է խնդրել և հայցել նրանց ներողամտությունը:
Բացի վերը նշվածից, ինքն ունի առողջական խնդիրներ, ինչի կապակցությամբ ազատվել է պարտադիր զինվորական ծառայությունից: Դրա վերաբերյալ համապատասխան փաստաթղթերը ինքը ներկայացրել է քննիչին նախաքննության ընթացքում:
Ամբաստանյալը հայտնել է, որ բնակվում է ծնողների և քույրերի հետ համատեղ, մայրը վատառողջ է:Ինքը հանդիսանում է նրանց խնամողը, քանի որ ընտանիքում միայն ինքն է ապրուստի միջոց վաստակում մասնավոր աշխատանքով:
Վճռաբեկ դատարանը Ա.Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08 որոշմամբ հայտնել է իրավական դիրքորոշում այն մասին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող պատիժը անխուսափելիորեն ազդում է նրա ընտանիքի անդամների վրա, և կախված ընտանիքի կյանքում անձի ունեցած դերից, այն կարող է նաև ծանր կացության մեջ դնել վերջիններիս: Ընտանեկան դրությունը որպես այլ մեղմացնող հանգամանք անհրաժեշտ է հաշվի առնել ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս: Նույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը որևէ տեղ պաշտոնապես չի աշխատում, չի կարող հիմք հանդիսանալ եզրահանգելու, որ նա իր ընտանիքի միակ կերակրողը չի հանդիսանում:
Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը միջնորդել է իր նկատմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 19.02.2013թ. դատավճիռը բեկանել և փոփոխել` մեղմացնել սահմանված պատիժը և պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները ներկայացված բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի համաձայնությունը բողոքի հետ, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն ու քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 ու 48 հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, որի համաձայն հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին և բնույթին: Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման մեջ, որի համաձայն` <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի ու շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտանգավորության վրա` հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>> (տես Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 17.02.2009թ. ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում` անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները` վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության, հասարակության առջև և այլն:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումը անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշանակված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 և 63 հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին, բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունն, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերոգրյալ դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Արմեն Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Դատարանն արձանագրել է, որ հաշվի է առնում հանցագործության
բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել:Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որի արդյունքում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է պատիժ, որը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածով սահմանված հանցանքի ծանրությանը, հանցավորի անձնավորությանը և չի կարող ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակի հարցը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատավճռում ամբաստանյալ Արմեն Ավետիսյանի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի մասին նշումն իր արտացոլումը չի գտել դատարանի կողմից նշանակած պատժատեսակում, ինչպես նաև ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բազմակողմանի ստուգման ու պատշաճ գնահատության չի ենթարկել գործի բոլոր հանգամանքները, մասնավորապես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներն ամբողջությամբ, բացի այդ, քննության առարկա չի դարձրել ու չի հիմնավորել, թե ինչու ամբաստանյալի նկատմամբ չի նշանակել սույն հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել մեղմ պատիժ և չի պատճառաբանել, թե ինչու այն չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Արմեն Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 2-րդ մասով, ըստ վտանգավորության աստիճանի դասակարգվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին:
Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ է դիտում այն, որ վերջինս նախկինում դատված կամ այլ կերպ արատավորված չի եղել, դրական է բնութագրվում բնակության վայրից, վատառողջ է` տառապում է <<Օրգանական ծագման էմոցիոնալ անկայուն խանգարում>> ախտորոշում հիվանդությամբ, որի պատճառով ազատվել է զինվորական ծառայությունից, տուժողները բողոք կամ պահանջ չեն ներկայացրել, միջնորդել են ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել:Նման դիրքորոշում հայտնել է նաև մեղադրողը:Գույքային վնասի հատուցման պահանջ չկա:
Որպես ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալն իրեն մեղավոր է ճանաչել առաջադրված մեղադրանքում, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջում է կատարածի համար, հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողը, վերջինիս խնամքին են գտնվում վատառողջ մայրը, ով տառապում է <<զարկերակային հիպերտոնիա, ռեֆլյուքս էզոֆագիտ, խորացված գաստրիտ. աջակողմյան սկոլիոզ>> ախտորոշմամբ հիվանդություններով: Արարքը կատարելուց հետո, այսօրվա դրությամբ ամբաստանյալը դրսևորել է միայն դրական վարքագիծ և որևէ խախտում թույլ չի տվել:
Վերոգրյալից հետևում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Ավետիսյանի անձը բնութագրող, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող վերոգրյալ տվյալների գնահատումը իրենց համակցության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջինիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող անձ, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս և էական նշանակություն ունեն դատարանի կողմից նրա նկատմամբ պատժի տեսակի հարցը որոշելիս:
Վերոնշյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և օբյեկտիվ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործի նյութերը, մասնավորապես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալ հանգամանքներն իրենց համակցությամբ ողջամտորեն նվազեցնում են հանցանքի և հանցավորի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, որի պայմաններում Արմեն Ավետիսյանի նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածի 2-րդ մասով վերջինիս մեղսագրված արարքի համար սահմանված առավել մեղմ պատժատեսակ, որով սույն քրեական գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների իրականացմանը, արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 61 հոդվածներով սահմանված պատասխանատվության անհատականացման ու պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Այսպիսով, վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, վերաքննիչ քրեական դատարանը գալիս է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 19.02.2013թ. դատավճիռը պետք է փոփոխել` պատժի մեղմացման առումով:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ հոդվածներով` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Ամբաստանյալ Արմեն Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենբսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 19.02.2013թ. դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով:
Արմեն Անանյայի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտել տուգանքի 150.000/հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև որոշման ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ`