ԵԿԴ/0002/01/13
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`


Նախագահող դատավոր` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`

մեղադրող` Ռ.Երիցյանի
պաշտպան` Կ.Հակոբյանի
ամբաստանյալ` Վ.Վարդանյանի


2016 թվականի մայիսի 31-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ, գործով մեղադրող` Ռ.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վաղինակ Վահագնի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և մյուսների,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Տոնոյանի 13.12.2012թ.-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցել է թիվ 62210612 քրեական գործ:
2012 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Վաղինակ Վարդանյանը ձերբակալվել է:
Նախաքննական մարմնի կողմից 15.12.2012թ-ի որոշմամբ Վաղինակ Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ նա, մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնությամբ՝ շորթմամբ, պահանջել են առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք, ինչն արտահայտվել է հետևյալում.
Վաղինակ Վարդանյանը, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի 3-րդ բաժանմունքի պետի պաշտոնում և հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, 2012թ.-ի դեկտեմբերի 12-ին թմրանյութ օգտագործելու կասկածանքով նույն վարչություն բերման ենթարկված Դավիթ Եդիգարյանից շորթմամբ, առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք ստանալու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել հիշյալ բաժանմունքի ավագ օպերլիազոր Էդուարդ Զաքարյանի և օպերլիազոր Գևորգ Գևորգյանի հետ: Իրենց պաշտոնեական լիազորությունների շրջանակում Դավիթ Եդիգարյանին պատասխանատվության չենթարկելու, վերջինիս տոքսիկոքիմիական փորձաքննության չներկայացնելու նպատակով և նրա համար այլ անբարենպաստ հետևանքներ չառաջացնելու սպառնալիքով, խմբի հանցավոր մտադրությունն ի կատար ածելու համար Էդուարդ Զաքարյանը 2012թ-ի դեկտեմբերի 12-ին Երևան քաղաքի վարչության վարչական շենքի մոտ միջնորդի` Գևորգ Մարտիրոսյանի միջոցով Դավիթ Եդիգարյանից ու վերջինիս բարեկամ Խաչատուր Մանուկյանից պահանջել է 1.217.940 ՀՀ դրամին համարժեք 3.000 ԱՄՆ դոլար առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.12.2012թ-ի որոշմամբ Վաղինակ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը` 2 ամիս ժամկետով` կալանքի սկիզբը հաշվելով 2012թ-ի դեկտեմբերի 13-ից:
2012 թվականի դեկտեմբերի 27-ին թիվ 62210612 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.11.2013թ-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 4 տարի 6 ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նշված դատավճիռը բողոքարկվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան և 25.03.2014թ-ին կայացվել է որոշում, որով մեղադրողի, պաշտպաններ Կ.Հակոբյանի, Վ.Էլբակյանի և Ա.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքները մերժվել են ու օրինական ուժի մեջ է թողնվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.11.2013թ-ի դատավճիռը:
Մեղադրողի, պաշտպաններ Կ.Հակոբյանի և Վ.Էլբակյանի վճռաբեկ բողոքների հիման վրա ԵԿԴ/0002/01/13 քրեական գործը 17.04.2014թ-ին ուղարկվել է ՀՀ վճռաբեկ դատարան:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատի 15.08.2014թ-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է մասնակիորեն՝ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.11.2013թ-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 25.03.2014թ-ի որոշումը բեկանվել են ու գործն ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` նոր քննության:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճռով Վաղինակ Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նույն դատավճռով ամբաստանյալ Էդուարդ Զաքարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 7 (յոթ) տարի ժամկետով, Գևորգ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 7 (յոթ) տարի ժամկետով:
Վերոնշյալ դատավճռի դեմ, Վաղինակ Վարդանյանի մասով, վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ռ.Երիցյան:
Ամբաստանյալներ Էդուարդ Զաքարյանի և Գևորգ Գևորգյանի վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքներ չեն ներկայացվել:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ներկայացրել պաշտպան Կ.Հակոբյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 17.05.2016թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ռ.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության 2016 թվականի մայիսի 31-ին, ժամը 13:00-ին, Երևան քաղաքում, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի շենքում (թիվ 5-րդ դատական նիստերի դահլիճում):

2.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոք բերած անձ` ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ, գործով մեղադրող` Ռ.Երիցյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճիռն անհիմն է, անօրինական և ենթակա է բեկանման:
Բողոքաբերը նշել է, որ սույն քրեական գործով դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ի դատավճռով Վաղինակ Վարդանյանը, Գևորգ Գևորգյանը և էդուարդ Զաքարյանը մեղավոր են ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և դատապարտվել են ազատազրկման 4 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
Նշված դատավճռի դեմ մեղադրողի կողմից վերաքննիչ բողոք է բերվել՝ դատավճիռը բեկանելու և Էդուարդ Զաքարյանին, Վաղինակ Վարդանյանին, Գևորգ Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտելու խնդրանքով, որը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ մերժվել է:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի որոշմամբ մեղադրողի վճռաբեկ բողոքը բավարարել է մասնակիորեն՝ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի մարտի 25-ի որոշումը բեկանվել է ու գործն ուղարկվել է նույն դատարան՝ նոր քննության: Կայացված որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ գործի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Էդուարդ Զաքարյանը, նախնական համաձայնության գալով Գևորգ Գևորգյանի և Վաղինակ Վարդանյանի հետ, Դավիթ Եդիգարյանին քրեական պատասխանատվության չենթարկելու նպատակով 2012 թվականի դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 12:00-ի սահմաններում կաշառք տալու պահանջ է ներկայացրել սկզբում Գևորգ Մարտիրոսյանին, այնուհետև՝ Խաչատուր Մանուկյանին: Էդուարդ Զաքարյանը նրանց աոաջարկել է համապատասխան գումարը ձեռք բերելու համար հանդիպել Դավիթ Եդիգարյանի ընկերներին ու ծանոթներին, խորհուրդ է տվել չդիմել ուրիշ ոստիկանի, քանի որ գործին կտրվի օրինական ընթացք և Դավիթ Եդիգարյանը լուրջ խնդիրներ կունենա: Այնուհետև, կրկին զանգահարել և հետաքրքրվել է գումարի վերաբերյալ: Տեղեկանալով, որ ընդամենը 300.000 ՀՀ դրամ է հավաքվել՝ պնդել է, որ գումարը քիչ է, և առաջարկել է ավելացնել:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ հիմնավորված չեն ստորադաս դատարանների հետևություններն այն մասին, որ առանձնապես խոշոր չափերով կաշառքի վերաբերյալ ամբաստանյալների ներկայացրած պահանջն իրական չի եղել:
Դատարանները, իրավացիորեն հիմնավորված համարելով կաշառքի շորթման փաստը, սխալ հետևության են հանգել պահանջվող գումարի չափի վերաբերյալ:
Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ինչպես Առաջին ատյանի դատարանը, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանը սույն որոշմամբ նշված փաստական տվյալները պատշաճ գնահատականի չեն արժանացրել, այլ ապացույցների բավարար համակցությամբ չեն հերքել դրանք և այդ պայմաններում հաստատված են համարել Էդուարդ Զաքարյանի, Գևորգ Գևորգյանի և Վաղինակ Վարդանյանի կողմից խոշոր չափերով՝ 2.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ ներկայացրած պահանջը: Հետևաբար, ամբաստանյալներ Էդուարդ Զաքարյանի, Գևորգ Գևորգյանի և Վաղինակ Վարդանյանի արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետից նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով վերավորակելու մասին որոշում կայացնելիս ինչպես Առաջին ատյանի դատարանը, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանը պատշաճ չեն գնահատել սույն գործի փաստական հանգամանքները:
Արդյունքում չի կիրառվել քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն՝ տեղի է ունեցել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում:
Վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները հաշվի առնելով` Վճռաբեկ դատարանը բեկանել է ստորադաս դատարանների դատական ակտերը և գործն ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:
2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճռով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության աոաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի 3-րդ բաժանմունքի ավագ օպերլիազոր Էդուարդ Զաքարյանը, ավագ օպերլիազոր Վահան Հակոբյանը և օպերլիազոր Գևորգ Գևորգյանը թմրամիջոց գործածելու կասկածանքով «Նարեդենդ» ատամնաբուժական կլինիկայից ատամնաբույժ Դավիթ Եդիգարյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն:
Մինչև նրան բերման ենթարկելը՝ նույն կլինիկայի ատամնաբույժ Գևորգ Մարտիրոսյանը, ճանաչելով ամբաստանյալ Էդուարդ Զաքարյանին, նրանից հետաքրքրվելով ու տեղեկանալով իր գործընկերոջը՝ Դավիթ Եդիգարյանին բերման ենթարկելու պատճառի մասին, Էդուարդ Զաքարյանին է տվել իր հեռախոսահամարը և խնդրել Դավիթ Եդիգարյանին օգնելու հնարավորության դեպքում դիմել իրեն:
Դավիթ Եդիգարյանին ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն բերման ենթարկելուց հետո Էդուարդ Զաքարյանը, նախնական համաձայնության գալով ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության 3-րդ բաժանմունքի օպերլիազոր Գևորգ Գևորգյանի և նույն բաժանմունքի պետ` ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանի հետ, որոշել է Դավիթ Եդիգարյանից պահանջել կաշառք՝ նրան պատասխանատվության չենթարկելու, տոքսիկոքիմիական փորձաքննության չներկայացնելու և նրա համար այլ անբարենպաստ հետևանքներ չառաջացնելու, մասնավորապես՝ բժշկական արտոնագրից չզրկելու համար: Դրանից հետո Էդուարդ Զաքարյանը զանգահարել է Գևորգ Մարտիրոսյանին և հայտնել, որ եթե նա ցանկանում է օգնել ընկերոջը, ապա պետք է ներկայանա ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն:
Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շենքի մոտ Գևորգ Մարտիրոսյանը հանդիպել է Էդուարդ Զաքարյանին, ով Դավիթ Եդիգարյանին պատասխանատվության չենթարկելու դիմաց նրանից, այնուհետև նրա միջոցով ծանոթացած ընկերոջից՝ Խաչատուր Մանուկյանից, պահանջել է 1.217.940 ՀՀ դրամին համարժեք 3000 ԱՄՆ դոլար կաշառք:
Խաչատուր Մանուկյանը փորձել է սակարկել կաշառքի գումարի չափը, սակայն դա նրան չի հաջողվել, և պահանջված գումարը հայթայթելու նպատակով Դավիթ Եդիգարյանի գիտությամբ զանգահարել է Արմեն Դարբինյանին, ով նրան և Գևորգ Մարտիրոսյանին ուղարկել է Աշտարակ քաղաքում գտնվող «Գոլդեն Փալաս» խաղատուն՝ ընկերոջ՝ Գուրգեն Սարգսյանի մոտ, ումից նրանք վերցրել են 200.000 ՀՀ դրամ, ապա մեկնել են քաղաք Արտաշատ ու «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանի բուժքույր Լիլիթ Գրիգորյանից պարտքով վերցրել 50.000 ՀՀ դրամ:
Խմբի կազմում շորթմամբ կաշառք ստանալու նախնական հանցավոր դիտավորությամբ գործող ամբաստանյալները փաստացի ժամը 12:00-ից բերման ենթարկած տուժող Դավիթ Եդիգարյանին բերման ենթարկելու փաստի արձանագրումը հերթապահ մասի թիվ 2 մատյանում և բերման ենթարկված անձանց հաշվառման գրքում տևական ժամանակ ձգձգել են, այդ կապակցությամբ նյութեր չեն նախապատրաստել:
Նույն օրը` ժամը 17:00-ի սահմաններում, Խաչատուր Մանուկյանն Էդուարդ Զաքարյանին Գևորգ Մարտիրոսյանի միջոցով տեղեկացրել է, որ հավաքվել է ընդամենը 300.000 ՀՀ դրամ և խնդրել է բավարարվել այդ գումարով, որին Էդուարդ Զաքարյանը չի համաձայնել, միայն դրանից հետո ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում կազմվել են Դավիթ Եդիգարյանին բերման ենթարկելու վերաբերյալ նյութեր, ինչը Վաղինակ Վարդանյանի հանձնարարությամբ իրականացրել է ավագ օպերլիազոր՝ Արման Մացակյանը, ով կազմել է Դավիթ Եդիգարյանին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու արձանագրությունները, նրանից վերցրել է բացատրություն, որով Դավիթ Եդիգարյանի թմրամիջոց գործածելու հանգամանքը չի ընդունել: Նաև նշանակվել է տոքսիկոքիմիական փորձաքննություն և ժամը 17:30-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Էդուարդ Զաքարյանն ու Գևորգ Գևորգյանը Դավիթ Եդիգարյանին ուղեկցել են ՀՀ ԳԱԱ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» ՊՈԱԿ, որտեղ վերջինիս մազի և մեզի փորձանմուշներ տալուց հետո նրան ազատ են արձակել: Ազատ արձակվելուց առաջ Էդուարդ Զաքարյանը Դավիթ Եդիգարյանին ասել է, որ նրա հարցը կլուծվի 2.000 ԱՄՆ դոլար կաշառքով:
Գևորգ Գևորգյանը, լսելով դա, ամբաստանյալ Էդուարդ Զաքարյանին հարցրել է, թե մնացած 1.000 ԱՄՆ դոլարը երբ է լինելու, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ այդ 1.000 դոլարը «զիջել են»: Մինչև հաջորդ օրը՝ տուժող Դավիթ Եդիգարյանը և Խաչատուր Մանուկյանը Գևորգ Մարտիրոսյանի միջնորդությամբ և միջոցով կաշառքի գումարի չափը վերստին սակարկել ու հասցրել են 400.000 ՀՀ դրամի, ինչին ամբաստանյալ Էդուարդ Զաքարյանը համաձայնվել է: Նույն օրը, ժամը 16:07-ին, Էդուարդ Զաքարյանը զանգահարել է Վաղինակ Վարդանյանին և տեղեկացրել վերը նշված գումարի մասին:
Նույն օրը, երեկոյան, Դավիթ Եդիգարյանն իրենից կաշառք շորթելու վերաբերյալ կամավոր հայտնել և հաղորդում է տվել ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում, ու ձեռնարկած օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 17:45-ին, 400.000 ՀՀ դրամ կաշառքի փոխանցումն Էդուարդ Զաքարյանին խափանվել է:
Միաժամանակ Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ առանձնապես խոշոր չափով կաշառք պահանջելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը չի ապացուցվել նախաքննությամբ, դրա վերաբերյալ նախաքննությամբ վերաբերելի ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, և նշված մեղադրանքը հիմնված է միայն որևէ փաստական տվյալով չհիմնավորված ենթադրությունների վրա, այսինքն՝ նախաքննության մարմինը, խախտելով ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները, չփարատված կասկածները հօգուտ Վաղինակ Վարդանյանի մեկնաբանելու փոխարեն մեկնաբանելով ի վնաս նրա, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ նրա մեղավորության մասին հետևությունը հիմնվելով ենթադրությունների վրա, գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջության բացակայության պայմաններում նրան մեղադրանք է առաջադրել առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք պահանջելու համար:
Ըստ Առաջին ատյանի դատարանի, ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանի մասով կաշառքի չափի վերաբերյալ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված միակ ապացույցն ամբաստանյալներ Էդուարդ Զաքարյանի և Վաղինակ Վարդանյանի գաղտնալսված հեռախոսազրույցն է, որի ընթացքում ամբաստանյալ Էդուարդ Զաքարյանը վերջինիս տեղեկացրել է կաշառքի գումարի մասին՝ այն ներկայացնելով որպես «չորս հատ, չորրորդ մասիվ», ինչի մասին դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանը բացատրել է, որ իր կարծիքով դա նշանակում է 400 ԱՄՆ դոլար:
Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ ու փաստական հանգամանքների վերլուծությամբ վերը նշված արտահայտությունները մեկնաբանել և գնահատել է որպես 400.000 ՀՀ դրամի չափով կաշառքի գումարի վերաբերյալ համաձայնության առկայության հիմնավորում ու նշված ապացույցի գնահատմամբ հանգել է եզրակացության, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանը համաձայնվել է հանցակիցների հետ միասին շորթման միջոցով պահանջել խոշոր չափով կաշառք, այսինքն՝ նա կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն, հետևաբար նրան առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերավորակվի և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման համար:
Առաջին ատյանի դատարանը, բավարար կերպով չգնահատելով գործի փաստական հանգամանքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները, անհիմն կերպով ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետից վերավորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից բերված պատճառաբանությունները չեն բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից՝ հակասելով անգամ նույն գործով Վճռաբեկ դատարանի կողմից 2015 թվականի օգոստոսի 15-ին կայացված որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշմանը:
Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ ու փաստական հանգամանքների վերլուծությամբ Էդուրադ Զաքարյանի «չորս հատ, չորրորդ մասիվ» արտահայտությունները մեկնաբանել և գնահատել է որպես 400.000 ՀՀ դրամի չափով կաշառքի գումարի վերաբերյալ համաձայնություն, այսինքն՝ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր չի համարել Վաղինակ Վարդանյանի պատճառաբանությունն այն մասին, որ «չորս հատ, չորրորդ մասիվ» արտահայտությունը նշանակում է 400 ԱՄՆ դոլար: Այս պայմաններում անհասկանալի է Առաջին ատյանի դատարանիդիրքորոշումը, քանի որ 2012 թվականի դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 16:07-ին, կայացած հեռախոսազրույցի ժամանակ Վաղինակ Վարդանյանը, տեղեկանալով 400.000 ՀՀ դրամ կաշառքն արդեն Գևորգ Մարտիրոսյանի մոտ գտնվելու մասին, ակնարկել է կաշառքի գումարի նախորդ չափի, այսինքն՝ գումարի սակարկության վերաբերյալ տեղեկացված լինելու մասին, ինչը վկայում է, որ Վաղինակ Վարդանյանն ի սկզբանե տեղյակ է եղել Դավիթ Եդիգարյանին 3.000 ԱՄՆ դոլարի պահանջ ներկայացված լինելու մասին:
Վերը նշված իրավական վերլուծությունը հաշվի առնելով, բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը սխալ է վորակել Վաղինակ Վարդանյանի արարքը, չի կիրառվել քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման, տեղի է ունեցել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397- րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում:
Վերոգրյալի հիման վրա, մեղադրող Ռ.Երիցյանը բառացիորեն խնդրել է հետևյալը.
«1.Վերաքննիչ բողոք բաց թողնելու ժամկետը համարել հարգելի և այն վերականգնել,
2.Սույն բողոքն ընդունել վարույթ,
3.Բեկանել թիվ ԵԿԴ/0002/01/13 րեական գործով Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը ու Վաղինակ Վարդանյանին դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` նշանակելով համաչափ պատիժ»:

3.Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ ներկայացված գրավոր պատասխանի փաստարկները.
ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ռ.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի պաշտպան Կ.Հակոբյանը, միջնորդելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել, Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Նշել է, որ 15.03.2016թ. Առաջին ատյանի դատարանի ԵԿԴ/0002/01/13 քրեական գործով կայացված դատավճռով ամբաստանյալներ Էդուարդ Աշոտի Զաքարյանը և Գևորգ Ավետիքի Գևորգյանը մեղավոր են ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման 7 (յոթ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժը պետք է կրեն ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Էդ.Զաքարյանի և Գ.Գևորգյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը թողնվել է անփոփոխ` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2012թ. դեկտեմբերի 13-ից:
Նույն դատավճռով Վաղինակ Վահագնի Վարդանյանին մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Վ.Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը թողնվել է անփոփոխ, նրա պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2012թ. դեկտեմբերի 13-ից:
22.04.2016թ. նշված դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի մասով նյութական իրավունքների խախտման հիմքով՝ արարքի որակման մասով, վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել մեղադրող Ռ.Երիցյանը, խնդրել է բեկանել ԵԿԴ/0002/01/13 քրեական գործով կայացված դատավճիռն ու Վ.Վարդանյանին դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով՝ նշանակելով համաչափ պատիժ:
Վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բավարար կերպով չի գնահատել գործի փաստական հանգամանքները և գործով ձեռք բերված ապացույցները, անհիմն կերպով ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետից վերավորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով: Նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից բերված պատճառաբանությունները չեն բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից՝ հակասելով անգամ նույն գործով Վճռաբեկ դատարանի կողմից 2015թ. օգոստոսի 15-ին կայացված որոշմամբ արտահայտված դիրքորոշմանը:
Նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ ու փաստական հանգամանքների վերլուծությամբ Էդուարդ Զաքարյանի «չորս հատ, չորրորդ մասիվ» արտահայտությունները մեկնաբանել և գնահատել է որպես 400.000 ՀՀ դրամի չափով կաշառքի գումարի վերաբերյալ համաձայնություն, այսինքն՝ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր չի համարել Վաղինակ Վարդանյանի պատճառաբանությունն այն մասին, որ «չորս հատ, չորրորդ մասիվ» արտահայտությունը նշանակում է 400 ԱՄՆ դոլար: Այս պայմաններում անհասկանալի է Առաջին ատյանի դատարանի դիրքորոշումը, քանի որ 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 16:07-ին կայացած հեռախոսազրույցի ժամանակ Վաղինակ Վարդանյանը, տեղեկանալով 400.000 ՀՀ դրամ կաշառքն արդեն Գևորգ Մարտիրոսյանի մոտ գտնվելու մասին, ակնարկել է կաշառքի գումարի նախորդ չափի, այսինքն՝ գումարի սակարկության վերաբերյալ տեղեկացված լինելու մասին, ինչը վկայում է, որ Վաղինակ Վարդանյանն ի սկզբանե տեղյակ է եղել Դավիթ Եդիգարյանին 3.000 ԱՄՆ դոլարի պահանջ ներկայացված լինելու մասին:
Ի վերջո, մեղադրողը վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը սխալ է որակել Վաղինակ Վարդանյանի արարքը, չի կիրառել քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման:
Պաշտպան Կ.Հակոբյանը գտել է, որ մեղադրող Ռ.Երիցյանի բողոքն անհիմն է, այն չի բխում ինչպես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2015թ. օգոստոսի 15-ին կայացված որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից, այնպես էլ գործով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից:
Նախ, անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռին, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծությունների հիմքում դրել է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի որոշման դիրքորոշումներն ու հետևությունները և նշել. «(...) Վերլուծելով ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանին և Գ.Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանի և Գ.Գևորգյանի կատարած արարքներին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապացույցները՝ Գ.Մարտիրոսյանի և տուժողի նախաքննական ցուցմունքները, վկաների ցուցմունքներն ու մյուս ապացույցները, ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող ու փոխկապակցված հիշյալ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանն ու Գ.Գևորգյանը՝ որպես պաշտոնատար անձինք, նախնական համաձայնությամբ, շորթմամբ, միջնորդի միջոցով և անձամբ տուժողից պահանջել են առանձնապես խոշոր չափով կաշառք, այսինքն՝ կատարել են հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով, որով և պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն:
(...)Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով նաև հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը թեև անմիջականորեն կաշառքի պահանջ չի ներկայացրել կաշառք առաջարկած կամ այդ միջնորդությամբ դիմած անձանց և նրանց կամ նրանց ներկայացուցիչների հետ այդ թեմայով չի հաղորդակցվել, սակայն ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանի կողմից կաշառքի պահանջը ներկայացվել է նրա գիտությամբ և համաձայնությամբ՝ այսինքն կաշառքի պահանջը ներկայացվել է նաև նրա հետ նախնական համաձայնության պայմաններում:
Ամբաստանյալներ Վ.Վարդանյանի և Էդ.Զաքարյանի հեռախոսային խոսակցությունից՝ դրա գաղտնալսման արձանագրությունից, հետևում է, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանն իրազեկված է եղել պահանջվող կաշառքի մասին:
Նախնական համաձայնությամբ և շորթմամբ կաշառք պահանջելու մեղադրանքում ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի մեղավորությունը դատարանը հաստատված է համարում նաև իրադարձություններից հետ ընկած և հետին ժամանակով կազմված ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանի զեկուցագրի առկայությամբ, որի վրա առկա է նաև ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի մակագրությունը, որպես բաժանմունքի ղեկավար` նրա ցուցաբերած անգործությամբ և անհրաժեշտ հետևողականության չցուցաբերմամբ` բերման ենթարկելու փաստը, վարչական իրավախախտման դեպքը տևական ժամանակ համապատասխան մատյանում ու գրքում չարձանագրելու, ժամանակին նյութեր կազմելու հարցում, նկատի ունենալով, որ նա նախապես տեղյակ է եղել Դ.Եդիգարյանին բերման ենթարկելու մասին և նրան բերման ենթարկելու ընթացքում անմիջական հեռախոսակապ է պահպանել ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանի հետ:
Միաժամանակ, դատարանը հետազոտված և համակցության մեջ գնահատված վերոգրյալ ապացույցների վերլուծությամբ եզրահանգում է, որ նախաքննությամբ չի ապացուցվել, իսկ դատաքննությամբ չհաստատվեց, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը, ով տուժողից շորթմամբ կաշառք ստանալու համար գործել է ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանի և Գ.Գևորգյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, տուժողից պահանջել է առանձնապես խոշոր չափով կաշառք կամ նախապես տեղյակ է եղել առանձնապես խոշոր չափով պահանջվող կաշառքի (գումարի չափի) մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետը պատասխանատվություն է նախատեսում առանձնապես խոշոր չափերով պաշտոնատար անձի կողմից կաշառք ստանալու, այսինքն՝ պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով իր կամ այլ անձի համար դրամ, գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն ստանալու կամ պահանջելու կամ ստանալու խոստումը կամ առաջարկն ընդունելու՝ կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձի օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կատարելու կամ չկատարելու կամ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն նպաստելու կամ ծառայության գծով հովանավորչության կամ թողտվության համար:
Մեջբերված դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ է հանդիսանում կաշառքի գումարի չափը:
Սույն գործով՝ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի մասով, դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնվա՞ծ է արդյոք գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջության վրա:
Պաշտպան Կ.Հակոբյանը, հղում կատարելով ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածին, ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածին, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասին, նշել է, որ շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն ենթակա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (ամբաստանյալի):
Դատարանը, հիմնվելով դատաքննությամբ հետոզոտված ապացույցների վրա, հանգում է հետևության, որ առանձնապես խոշոր չափով կաշառք պահանջելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը չի ապացուցվել նախաքննությամբ, դրա վերաբերյալ նախաքննությամբ վերաբերելի ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, և նշված մեղադրանքը հիմնված է միայն որևէ փաստական տվյալով չհիմնավորված ենթադրությունների վրա, այսինքն՝ նախաքննության մարմինը, խախտելով ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները, չփարատված կասկածները հօգուտ Վ.Վարդանյանի մեկնաբանելու փոխարեն մեկնաբանելով ի վնաս նրա, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ նրա մեղավորության մասին հետևությունը հիմնելով ենթադրությունների վրա, գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջության բացակայության պայմաններում նրան մեղադրանք է առաջադրել առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք պահանջելու համար:
Ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի մասով կաշառքի չափի վերաբերյալ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված միակ ապացույցն ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանի և Վ.Վարդանյանի գաղտնալսված հեռախոսազրույցն է, որի ընթացքում ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանը վերջինիս տեղեկացրել է կաշառքի գումարի մասին՝ այն ներկայացնելով որպես «չորս հատ, չորրորդ մասիվ», ինչի մասին դատաքննությամբ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը բացատրեց, որ իր կարծիքով դա նշանակում է 400 ԱՄՆ դոլար:
Տվյալ դեպքում դատարանը գտնում է, որ նախաքննությամբ չի ապացուցվել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ դատաքննությամբ ձեռք չբերվեցին և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Դատարանը, չփարատված կասկածները մեկնաբանելով հօգուտ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ ու փաստական հանգամանքների վերլուծությամբ վերը նշված արտահայտությունները մեկնաբանում և գնահատում է որպես 400.000 ՀՀ դրամի չափով կաշառքի գումարի վերաբերյալ համաձայնության առկայության հիմնավորում ու նշված ապացույցի գնահատմամբ հանգում է եզրակացության, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը համաձայնվել է հանցակիցների հետ միասին շորթման միջոցով պահանջել խոշոր չափով կաշառք, այսինքն՝ նա կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն, հետևաբար նրան առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերաորակվի, և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման համար:
Ինչ վերաբերվում է սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 15.08.2014թ. որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին և իրավական վերլուծություններին, ապա դատարանը, ընդունելով դրանք, հարկ է համարում նշել, որ Վճռաբեկ դատարանը կոնկրետ անդրադարձ չի կատարել ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության հարցին և այդ մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների վերլուծությանը:
Վճռաբեկ դատարանը, արձանագրելով, որ բողոքարկված դատական ակտը վճռաբեկ վերանայման ենթարկելու նպատակն օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման, ինչպես նաև իրավունքի զարգացման գործառույթի իրացումն է, գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` կաշառք պահանջելու հանցակազմի մեկնաբանման կապակցությամբ առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման խնդիր, ուստի անհրաժեշտ է համարել սույն գործով արտահայտել իրավական դիրքորոշումներ, որոնք կարող են ուղղորդող նշանակություն ունենալ նման գործերով դատական պրակտիկայի ճիշտ ձևավորման համար:
Նույն որոշմամբ նշվել է, որ սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորվա՞ծ են արդյոք ստորադաս դատարանների հետևություններն այն մասին, որ առանձնապես խոշոր չափերով կաշառքի վերաբերյալ ամբաստանյալների ներկայացրած պահանջն իրական չի եղել:
Այսինքն՝ որոշման հիմքում դնելով ստորադաս դատարանների դատական ակտերով որոշված՝ բոլոր ամբաստանյալների արարքների վերավորակման իրավաչափության հարցը, Վճռաբեկ դատարանն առանձին-առանձին չի անդրադարձել ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրին, մասնավորապես՝ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին, առաջադրված մեղադրանքներին և դրանք հիմնավորող ապացույցներին՝ հիմնականում տալով հարցի տեսական վերլուծություն:
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալների և Գ.Մարտիրոսյանի դատաքննական ու տուժող Դ.Եդիգարյանի՝ նախորդ դատական քննության ընթացքում տված և սույն դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքներին, գտնում է, որ կաշառքի գումարի չափի մասով ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանի, Գ.Մարտիրոսյանի ու տուժող Դ.Եդիգարյանի, իրենց վերագրվող արարքները կատարած չլինելու մասին ամբաստանյալներ Գ.Գևորգյանի և Վ.Վարդանյանի հիշյալ ցուցմունքները արժանահավատ չեն ու հերքվում են դատարանի կողմից որպես արժանահավատ ընդունված և գնահատված մյուս ապացույցներով ու գործի փաստական հանգամանքներով: (…)»:
Պաշտպանը գտել է, որ Վճռաբեկ դատարանը նշված որոշմամբ չի լուծել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ամբաստանյալների մեղավորության հարցը, քանի որ հակառակ դեպքում դատարանն իր որոշմամբ իրավասու էր և կարող էր մեղավոր ճանաչել և պատիժ նշանակել: Նման որոշման բացակայությունը հաստատում է դատարանի գնահատականները:
Ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ դատաքննությամբ հաստատվել է, որ տուժող Դ.Եդիգարյանին ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ 12.12.2012թ. ժամը 12-ի սահմաններում Վ.Վարդանյանը բացակայել է, գտնվել է խորհրդակցության, որտեղից վերադարձել է ժամը 14:30-ի սահմաններում, իսկ մինչ այդ ժամը 12:00-ի սահմաններում արդեն իսկ ամբաստանյալ Է.Զաքարյանը բանակցություններ էր սկսել տուժողի, վերջինիս մտերիմ, գործով վկա Խ.Մանուկյանի և միջնորդ Գ.Մարտիրոսյանի հետ: Մինչ խորհրդակցությունից բաժին վերադառնալը ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը հեռախոսային խոսակցություններ չի ունեցել նաև մյուս ամբաստանյալների հետ (հիմք՝ դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերծանումները):
Բացի այդ, մեղադրողի փաստարկներն այն մասին, որ դատարանը ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի ցուցմունքն անարժանահավատ գնահատելու պայմաններում կարող էր նաև հիմնավորված համարել մյուս ամբաստանյալների հետ նախնական համաձայնությամբ 3.000 ԱՄՆ դոլար պահանջելը, հակասում է ինչպես վերը վկայակոչված անմեղության կանխավարկածի վերաբերյալ հանրահայտ սկզբունքի բովանդակությանը, ինչպես նաև Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով ապացույցների գնահատմանը ներկայացվող պահանջներին:
Դեռ ավելին, դատական վիճաբանությունների փուլում Դատարանը մեղադրող Ա.Երիցյանից պահանջել է ամբաստանյալների ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղավորության վերաբերյալ ընդհանրական վերլուծությունները եզրափակել յուրաքանչյուր ամբաստանյալի վերաբերյալ կոնկրետ ապացույցների համակցության ներկայացմամբ, սակայն մեղադրողը չի կարողացել ներկայացնել հիմնավորումներ իր պաշտպանյալի վերաբերյալ, միայն վկայակոչել է ամբաստանյալներ Է.Զաքարյանի և Վ.Վարդանյանի միջև դատավճռում վերը նշված հեռախոսային խոսակցությունը և իր ներքին համոզմունքը:
Ըստ պաշտպանի, ներկայացված վերաքննիչ բողոքում բացակայում են կոնկրետ փաստական հանգամանքների վկայակոչումները, որոնցով հաստատվում են ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասով արգելված արարք կատարելու հանգամանքը: Հաշվի առնելով նշված հանգամանքները, պաշտպան Կ.Հակոբյանը խնդրել է` որոշում կայացնել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ԵԿԴ/0002/01/13 քրեական գործով 15.03.2016թ. մեղադրական դատավճռի դեմ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժելու, ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին:
Վերաքննիչ դատարանում մեղադրող Ռ.Երիցյանն ամբողջությամբ պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց բավարարել այն:
Ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը միացավ պաշտպան Հ.Հակոբյանի դիրքորոշմանը:


4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, գործով մեղադրող Ռ. Երիցյանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում քննության առնելով բողոքարկվող դատական ակտը (վերաքննիչ բողոքը բերվել է միայն ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով վերավորակելու պահանջով), լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքի հեղինակի հիմնավորումները, ամբաստանյալ Վաղինակ Վարդանյանի պաշտպան Կ.Հակոբյանի գրավոր պատասխանը, ամբաստանյալի բացատրությունները, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ դատախազի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.03.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0002/01/13 դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վաղինակ Վահագնի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով և մյուսների` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական պատասխանատվության հիմքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած արարքի համար:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:

Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3)հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքի, անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության, քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատությյան, ապացուցման ենթական հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.03.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0002/01/13 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված հանցանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պատճառաբանելով, որ որևէ մեկի հետ նախնական համաձայնությամբ Դ. Եդիգարյանից որևէ գումար չի պահանջել:
Ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին իր աշխատասենյակում Էդ. Զաքարյանն իրեն ասել է, որ տեղեկություն ունի Աջափնյակում գտնվող ատամնաբուժարանում աշխատող Արտաշատի բնակչի կողմից «Մարիխուաննա» տեսակի թմրամիջոց գործածելու և իրացնելու մասին։ Նրան ասել է, որ զեկուցագիր գրի ու ներկայացնի վարչության պետին։ Համապատասխան ցուցում ստանալուց հետո՝ աշխատողներին ուղարկել է նշված հասցե` տվյալ անձին բերման ենթարկելու համար, իսկ ինքը գնացել է խորհրդակցության, որտեղից վերադարձել է ժամը 14-15-ի սահմաններում ու մտել է Գ.Գևորգյանի կամ Ա.Մացակյանի սենյակ, որտեղ նստած է եղել նաև Դ.Եդիգարյանը։ Իր հարցին նա պատասխանել է, որ իրեն թմրամիջոց պահելու համար են բերման ենթարկել, սակայն մոտը չունի ու չի գործածում թմրամիջոց։ Դրանից հետո հանձնարարել է նրան տանել փորձաքննության և ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթն ու տվել նրան ուղեկցողներին։
Մինչև Դ.Եդիգարյանին բերման ենթարկելը Էդ.Զաքարյանի հետ ոչ մի խոսակցութ-յուն չի ունեցել, խորհրդակցության մասնակցելուց առաջ իր հեռախոսն անջատել է, Դ.Եդիգարյանից գումար չի ուզել և նման խոսակցությունների չի մասնակցել։
Դեկտեմբերի 11-ի երեկոյան իրեն զանգած է եղել իր ծանոթ Վահագնը, ով ասել է, որ Էդ.Զաքարյանն իրեն 2.500 ԱՄՆ դոլար է պարտք և խնդրել է նրան փոխանցել, որ զանգահարի իրեն՝ պատճառաբանելով, որ նա չի պատասխանում իր զանգերին։ Նրա խնդրանքը կատարել է և Էդ.Զաքարյանին ասել է, որ Վահագի հետ լուծի իր փողային հարցերը։
Իր տեղեկությամբ Գ.Գևորգյանը խոստացած է եղել որոշակի գումար տալ Էդ.Զաքարյանին՝ պարտքը վերադարձնելու համար։
Կարծում է, որ իր և Էդ.Զաքարյանի գաղտնալսված հեռախոսազրույցում վերջինիս կողմից նշված «4 հատը» և «4-րդ մասիվ»-ը նշանակում է 400 դոլար։
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ քննության առնելով ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանի` Առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները, ներկայացրած պատճառաբանությունները, Վերաքննիչ դատարանում բերված պատճառաբանությունները, այն համադրելով քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցների հետ, ստուգելով ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ապացույցների ամբողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի ցուցմունքները, պատճառաբանությունները մտացածին են, չեն բխում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, արժանահավատ չեն, նպատակ ունեն խուսափել կատարած հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Առաջին ատյանի դատարանում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ պատճառաբանելով, որ տուժողից պահանջել է ոչ թե 3.000 այլ 2.000 ԱՄՆ դոլար, ինչի մասին ամբաստանյալներ Գ.Գևորգյանն ու Վ.Վարդանյանը տեղյակ չեն եղել։
Էդ.Զաքարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին աշխատանքի վայրում ինքը մտել է ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի մոտ և ասել, որ տեղեկություն ունի Դ.Եդիգարյանի կողմից թմրամիջոց գործածելու, պահելու և իրացնելու վերաբերյալ։ Վ.Վարդանյանի հանձնարարությամբ զեկուցագիր է գրել վարչության նախկին պետ Ն.Նազարյանի անվամբ, որից հետո խորհրդակցություն է տեղի ունեցել Վ.Վարդանյանի մոտ, ով իրենց տեղեկացնելով, որ ինքը խորհրդակցության է գնում 6-րդ վարչություն՝ հանձնարարել է բերման ենթարկել Դ.Եդիգարյանին։
Դրանից հետո՝ ժամը 11:30-ի սահմաններում, Գևորգ Գևորգյանի և Վահան Հակոբյանի հետ միասին գնացել են «Նարեդենտ» ատամնաբուժարան, որտեղ իրեն է մոտեցել իր հետ նույն թաղամասում բնակվող Գևորգ Մարտիրոսյանը, ով ասելով, որ ինքն էլ է նշված ատամնաբուժարանում աշխատում, հետաքրքրվել է, թե ինչու են իրենք փնտրում իր ընկերոջը՝ Դ. Եդիգարյանին։ Ավելորդ հարցերից խուսափելու համար նրան ասել է, որ հարցը կապված է «լիցենզիայի» հետ։ Նույնն ասել է նաև Դ.Եդիգարյանին, երբ քիչ անց տեսել են նրան։ Ատամնաբուժարանից դուրս գալիս նորից իրեն է մոտեցել Գ.Մարտիրոսյանը և, տալով իր հեռախոսահամարը, խնդրել է հնարավորության դեպքում օգտակար լինել Դ.Եդիգարյանին։ Ինքն էլ նրան է տվել իր հեռախոսահամարը՝ անհրաժեշտության դեպքում իրեն զանգահարելու համար։
Երբ Դ.Եդիգարյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության 6-րդ վարչություն, նա, մինչ այդ տեսնելով, որ Գ.Մարտիրոսյանի հետ ծանոթներ են, մոտեցել է իրեն և առաջարկել է խոսել։ Նա իրեն հարցրել է, թե ինչ պետք է անեն, որ ամեն ինչ լավ լինի, ինչին պատասխանել է, որ նրան օգնել հնարավոր կլինի, եթե նրա անալիզները փորձաքննությամբ մաքուր լինեն։ Որոշ ժամանակ անց իրեն զանգահարել է Գ.Մարտիրոսյանը, ում խնդրանքով նրա հետ հանդիպել է դրսում և նրան նույնպես ասել է, որ Դ.Եդիգարյանին օգնելու միակ տարբերակն այն է, որ «ՊՈԱԿ»-ից նրա անալիզները մաքուր գան։ Նաև ասել է, որ նման հար-ցերը լուծվում են 10.000 ԱՄՆ դոլարով, կարող են լուծվել նաև 5.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն նրանց համար այն կլուծվի 2.000 ԱՄՆ դոլարով։ Նույնն ասել է նաև Դ.Եդիգարյանին՝ որ նրա հարցը կլուծվի 2.000 ԱՄՆ դոլարով։
Որոշ ժամանակ անց վերադարձել է Վ.Վարդանյանը, ով բարկացել է՝ տեղեկանալով, որ դեռևս թղթերը չեն պատրաստել և Դ.Եդիգարյանին չեն տարել փորձաքննության։
Դրանից հետո, Ա.Մացակյանը կազմել է նյութերը, սակայն որոշ ժամանակ սպասել են, որպեսզի Դ.Եդիգարյանին պետական ավտոմեքենայով տանեն փորձաքննության, բայց ի վերջո նրան իր ավտոմեքենայով են տարել ՊՈԱԿ։
Ճանապարհին ինքը հաճախ խոսել է հեռախոսով, այդ թվում նաև Վահագն անունով անձի հետ, ում իր հանգուցյալ հոր շիրմաքարի դիմաց դեռ պարտք է եղել 2.500 ԱՄՆ դոլար։ Քանի որ վերջինս եղել է Վ.Վարդանյանի ընկերը կամ մտերիմը, Վ.Վարդանյանը նույնպես իրեն ասել է, որ արագ լուծի պարտքի հարցը, որպեսզի ղեկավարությունն այդ մասին չիմանա։ Այդ կապակցությամբ Գ.Գևորգյանն ասել է, որ վաճառել է իր ավտոմեքենան և կարող է 500 ԱՄՆ դոլար տալ իրեն։ Իսկ Վահագն էլ հեռախոսով ասել է, որ պարտքից 1.500 ԱՄՆ դոլարը տալու դեպքում իրեն կզիջվի պարտքի մնացած 1.000 ԱՄՆ դոլարը, ինչին ինքը համաձայնվել է։
«ՊՈԱԿ»-ում Դ.Եդիգարյանից վերցրել են մեզի և մազի նմուշներ, իսկ այնտեղից ժամը 16:30-ից 17-ի սահմաններում դուրս գալուց հետո՝ Դ.Եդիգարյանին ավտոմեքենայից իջեցնելիս, պտտվել է դեպի նա և կամաց ասել, որ 2.000 ԱՄՆ դոլարը տալու դեպքում ամեն ինչ լավ կլինի։
Երբ գտնվել է աշխատավայրում, նորից զանգահարել է Գ.Մարտիրոսյանը և խնդրել է ցած իջնել։ Դրսում հանդիպել է նրան և նրա կողմից՝ որպես Դ.Եդիգարյանի աներորդի կամ խնամի ներկայացված Խաչիկին, ով ցանկացել է պարզել, թե ինչքան փող է պետք Դ.Եդիգարյանին օգնելու համար, սակայն նրան չոր պատասխանել է, որ ինչ-որ պետք է արդեն ասվել է Գևորգին։
Դրանից հետո նորից զանգահարել է Գ.Մարտիրոսյանն ու, ասելով, որ չեն կարողանում փողը բերել, հարցրել է, թե կլինի, որ 400.000 դրամ բերեն, ինչին պատասխանել է, որ պետք է գոնե 600.000 դրամ բերեն։ Երբ նա կրկին զանգահարել է և ասել, որ չի կարողանում պահանջված գումարը ճարել, համաձայնվել է, որ 400.000 դրամը բերեն։
Հաջորդ օրը Գ.Մարտիրոսյանին հեռախոսով ասել է, որ 400.000 դրամը տանեն «Պեգաս» բենզալցակայան ու տան Էդոին կամ Աբոին՝ ասելով, որ այն իր համար է։ Քիչ անց իրեն է զանգահարել Աշոտ Հարությունյանն ու ասել, որ գումարն ինքը պետք է տանի։
Դրանից հետո նրանց բռնել են։
Իր կողմից պահանջված գումարն իրեն պետք է եղել, որպեսզի պարտքի դիմաց տա Վահագնին և պրծնի նրանից, քանի որ մինչ այդ հանգուցյալ հոր շիրմաքարի համար արդեն իսկ տված է եղել 7.500 ԱՄՆ դոլար և երկար ժամանակ ձգձգել ու չի կարողացել տալ մնացած 2.500 ԱՄՆ դոլարը։ Հետո, երբ վերջինս ասել է, որ կարող է զիջվել 1.000 ԱՄՆ դոլարը, մտածել է, որ Գ.Գևորգյանի խոստացած 500 ԱՄՆ դոլարին ավելացնելով Դ.Եդիգարյանից պահանջած 400.000 դրամը՝ կարող է պրծնել պարտքից։
Եթե Դ.Եդիգարյանի փորձաքննության եզրակացությունը մաքուր չգար, ապա ինքը ժամանակ կշահեր և հետո կվերադարձներ վերցրած գումարը։
Դ.Եդիգարյանին ասել է, որ պահանջվող 2.000 ԱՄՆ դոլարն անհրաժեշտ է, որպեսզի նրա մազի և մեզի անալիզները մաքուր գան, որի դեպքում միայն հնարավոր կլինի օգնել նրան։ Նրան նաև ասել է, որ այդ մասին հանկարծ որևէ մեկը չպիտի իմանա՝ անգամ իր հետ աշխատողը։
Ինչ վերաբերվում է 3.000 ԱՄՆ դոլար պահանջելուն, ապա դա ճիշտ չէ, տուժողն էլ է շեշտել, որ քննիչն իրեն ասել է, թե որևէ տարբերություն չկա՝ 2.000 ԱՄՆ դոլար է, թե 3.000, որի համար էլ նա ասել է 3.000 ԱՄՆ դոլարի մասին։
Գ.Մարտիրոսյանն ու Խ.Մանուկյանը սուտ ցուցմունք են տվել։ Վերջինիս նույնպես 2.000 ԱՄՆ դոլար է ասել, ու չի բացառվում, որ նա ցանկացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար աշխատել՝ ասելով, որ 3.000 ԱՄՆ դոլար է ինքը պահանջել։
Առաջին ատյանի դատարանում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գ.Գևորգյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ պատճառաբանելով, որ թեև մասնակցել է Դ.Եդիգարյանին բերման ենթարկելու հանձնարարության կատարմանը, և նրան բերման են ենթարկել ոստիկանություն, սակայն որևէ մեկի հետ նախնական համաձայնությամբ Դ.Եդիգարյանից որևէ գումար չի պահանջել։
Ամբաստանյալ Գ.Գևորգյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ատամնաբուժարանում, որտեղից բերման են ենթարկել Դ.Եդիգարյանին, տեսել է Գ.Մարտիրոսյանին, ով մոտեցել է Էդ. Զաքարյանին և նրանք զրուցել են իրեն անհայտ ինչ-որ թեմայով։
Էդ.Զաքարյանի հետ միասին Դ.Եդիգարյանին փորձաքննության տանելիս՝ ավտոմեքենայում Էդ.Զաքարյանի հետ խոսել են իր և նրա ունեցած պարտքերի մասին, ինքն իմացել է, որ նա հոր շիրմաքարի համար 2.500 ԱՄՆ դոլար է պարտք Վ.Վարդանյանի ծանոթին, ով այդ գումարից 1.000 ԱՄՆ դոլարը զիջել է, բայց պահանջել է վճարել մնացած 1.500-ը, ինչի համար Էդ. Զաքարյանին խոստացել է 500 ԱՄՆ դոլար տալ, քանի որ մինչ այդ վաճառած է եղել իր ավտոմեքենան, որի համար իրեն ամսեկան 400 ԱՄՆ դոլար են վճարելիս եղել։
Էդ. Զաքարյանի հետ տարբեր գումարների մասին զրուցել են նաև հեռախոսով, սակայն դրանք Դ.Եդիգարյանի հետ կապ չեն ունեցել։
Ինչ վերաբերվում է Վ.Վարդանյանին, ապա Դ.Եդիգարյանին բերման ենթարկելու հանձնարարությունը նա է տվել, որից հետո նա գտնվել է խորհրդակցությունում, ու նրան տեսել է Դ.Եդիգարյանին բերման ենթարկելուց բավականին ժամանակ անց, նա եղել է հա-մազգեստով և, տեղեկանալով, որ դեռևս Դ.Եդիգարյանի վերաբերյալ նյութեր չեն նախապատրաստվել, պահանջել է արագ կատարել դա։
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ քննության առնելով ամբաստանյալներ Էդ. Զաքարյանի և Գ. Գևորգյանի ցուցմունքները, մասնավորապես` ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանին նախաքննության փուլում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված հանցանքի վերաբերելիության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ նշված ամբաստանյալների ցուցմունքները չեն հիմնավորում, որ ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանը, լինելով նախնական համաձայնության խմբի կազմում, տեղյակ է եղել խմբի անդամների կողմից շորթման եղանակով պահանջվող կաշառքի առանձնապես խոշոր չափերի` 3.000/երեք հազար/ ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ:
Ամբաստանյալ Վաղինակ Վահագնի Վարդանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը հիմնավորված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված Գևորգ Մարտիրոսյանի՝ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, իր աշխատանքի վայր` «Նարեդենտ» ատամնաբուժարան է այցելել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերլիազոր Էդ.Զաքարյանը` ոստիկանության երկու այլ աշխատակցի հետ, որտեղից նույն վարչություն են բերման ենթարկել ատամնաբուժարանի աշխատակից Դ.Եդիգարյանին` ինչ-որ պարզաբանումների համար։ Էդ.Զաքարյանին ինքը խնդրել է Դավիթին օգտակար լինել ու նրան է փոխանցել իր այցեքարտը` հեռախոսահամարներով։ Ժամը 12-ի սահմաններում Էդ.Զաքարյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել է հանդիպել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության մոտ։ Հանդիպման ժամանակ նա հայտնել է, որ Դավիթը կասկածվում է թմրանյութ օգտագործելու մեջ, նրան պետք է տանեն նարկոլոգիական հետազոտության, և եթե հաստատվի այդ հանգամանքը, ապա Դավիթը կզրկվի բժշկական գործունեություն ծավալելու իրավունքից, իսկ խնդիրներ չունենալու համար նա իրենց նույն օրվա ընթացքում պետք է 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տա։ Միաժամանակ, Էդուարդը հետաքրքրվել է Դավիթի վճարունակության մասին։ Ինքը կասկած է հայտնել, թե Դավիթը նման գումար կարող է տալ, բայց խոստացել է հանդիպել Դավիթի ընկերներին ու ծանոթներին` անհրաժեշտ գումարը ճարելու համար։ Դավիթի քրոջ նշանածի` Խ.Մանուկյանի հետ պայմանավորվել ու հանդիպել է ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության մոտակայքում, նրան պատմել է կատարվածի և կաշառքի պահանջի մասին։ Խաչատուրը ցանկություն է հայտնել անձամբ հանդիպել և զրուցել օպերլիազոր Էդուարդի հետ, որի համար զանգահարել է վերջինիս, պայ-մանավորվել և Խաչատուրի հետ հանդիպել են նրան՝ ոստիկանության վարչության շենքի մոտ։ Էդ.Զաքարյանը Խաչատուրին հայտնել է, որ Դ.Եդիգարյանին բերման են ենթարկել թմրանյութ օգտագործելու կասկածանքով, ու եթե այդ հանգամանքը հաստատվի, ապա վերջինս մեծ խնդիրներ կունենա։ Նրան ասել է, որ նրան պատասխանատվությունից և խնդիրներից ազատելու համար անհրաժեշտ է 3.000 ԱՄՆ դոլար տալ։ Խաչատուրը խնդրել է գումարի չափն իջեցնել, սակայն Էդուարդը չի համաձայնել։
Գումար ճարելու նպատակով Խաչատուրը զանգահարել է ծանոթներին, նրանցից մեկին պատմել է Դավիթի հետ կատարվածի մասին, ում ցուցումով Խաչատուրի հետ ուղևորվել են Երևան-Աշտարակ մայրուղում գտնվող կազինո, ինչ-որ տղայից վերցրել 200.000 դրամ, հետո մեկնել են Արտաշատ, նույն «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանի աշխատակից Լիլիթ Գրիգորյանից վերցրել են ևս 50.000 դրամ և վերադարձել են Երևան, որտեղ` «Հինգ Աստղ» կոչվող սրճարանում հանդիպել են Դ.Եդիգարյանին։ Խաչատուրն ու Դավիթը սրճարանից հեռացել են ինչ-որ տեղից ևս 50.000 դրամ վերցնելու նպատակով։ Այդ ժամանակ սրճարանում հանդիպել է իր ծանոթներից Կարեն Ղազանչյանին, ում պատմել է Դավիթ Եդիգարյանին բերման ենթարկելու, նրանից կաշառք պահանջելու մանրամասները։ Ժամը 23:00-ի սահմաններում զանգահարել է Էդ.Զաքարյանը և հետաքրքրվել, արդյո՞ք, Դավիթն ու Խաչատուրը գումարը ճարել են, ինչին պատասխանել է, որ մի մասը ճարել են, գնացել են մյուս մասի հետևից։ Էդուարդն առաջարկել է գումարը լինելուն պես զանգահարել իրեն։ Որոշ ժամանակ անց Խաչատուրն ու Դավիթը վերադարձել են սրճարան, հայտնել, որ ընդամենը 300.000 դրամ ունեն։ Զանգահարել, այդ մասին տեղեկացրել է Էդ.Զաքարյանին, ով պատաս-խանել է, որ դա քիչ է և առաջարկել է ավելացնել այն։
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 12:00-սահմաններում, Էդ.Զաքարյանը կրկին զանգահարել է իրեն, հետաքրքրվել, թե գումարն ինչ եղավ։ Փորձել է հեռախոսով ճշտել Խաչատու-րից և Դավիթից, սակայն նրանք հեռախոսազանգերին չեն պա-տասխանել։ Ժամը 16:00-ի սահմաններում Դավիթն ու Խաչատուրն այցելել են ատամնաբուժարան, հայտնել, որ 400.000 դրամ կա իրենց մոտ։ Զանգահարել և այդ մասին տեղեկացրել է Էդուարդին, ով առաջարկել է գումարը վերցնել իր մոտ՝ ասելով, որ երեկոյան կասի, թե ինչ անի այն, սակայն Էդուարդին տեղեկացրել է, որ Դավիթն ու Խաչատուրը ցանկանում են անձամբ գումարը տալ նրան և համոզվել, որ Դավիթը հետագայում պրոբլեմներ չի ունենա։ Էդուարդի առաջարկով՝ հեռախոսը փոխանցել է Դավիթին, ում Էդուարդը տվել է հավաստիացումներ, որ գումարը տալուց հետո նա խնդիրներ չի ունենա։ Այդ ընթացքում ատամնաբուժարան են այցելել իր ծանոթներ Կարեն Ղազանչյանը և Աշոտ Հարությունյանը, որոնց տեղեկացրել է Դավիթի գործով Էդ. Զաքարյանի հետ ունեցած պայմանավորվածության մասին։ Քիչ անց Էդուարդը զանգահա-րել է իրեն և խնդրել, որ գումարն ինքը տանի և թողնի «Պեգաս» բենզալցակայանում, սակայն ինքը մերժել է նրան և հեռախոսը փոխանցել Աշոտ Հարությունյանին, որպեսզի Էդուարդը նրան բացատրի, թե գումարն ուր պետք է տանել և ում մոտ թողնել։ Աշոտնն իր հեռախոսով պայմանավորվել է Էդուարդի հետ, սակայն հեռախոսազանգն ընդհատելուց հետո հայտնել է, որ իր ավտոմեքենան անսարք է։ Նա առաջարկել է գումարն Էդ. Զաքարյանի մատնանշած վայր տեղափոխել Կ.Ղազանչյանի ավտոմեքենայով, սակայն Կարենը հրաժարվել է։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներն ու բերման ենթարկել ոս-տիկանություն։
Գ.Մարտիրոսյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ իր նախաքննական ցուցմունքները՝ բացառությամբ գումարի չափի մասին իր հայտնած տեղեկությունների, ճիշտ են։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Էդ.Զաքարյանի պահանջած գումարի չափին, ապա նա իրեն ասել է, որ Դ.Եդիգարյանի հարցը կլուծի 2.000 ԱՄՆ դոլարով՝ հաշվի առնելով իր գործոնը, քանի որ հակառակ դեպքում այդ գումարի չափը 3.000 ԱՄՆ դոլար կլիներ։
Նշված 2.000 ԱՄՆ դոլարն անհրաժեշտ է եղել, որպեսզի Դ.Եդիգարյանի անալիզնե-րի պատասխանը մաքուր տրվեր։
Ինչ վերաբերվում է իր նախաքննական ցուցմունքներում նշված 3.000 ԱՄՆ դոլարին, ապա նշված չափը նշել է, քանի որ սրճարանում Խաչատուրն ու Դավիթն իրեն ասած են եղել, որ ոստիկանությունում իրենք արդեն գրել են, որ իրենցից 3.000 ԱՄՆ դոլարի չափով են կաշառք ուզել։ Այդ պատճառով, ինչպես նաև պրոբլեմներ չունենալու համար, ինքն էլ է նույն չափը նշել։
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված տուժող Դավիթ Եդիգարյանի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների համաձայն՝ 2012թ. նոյեմբերի վերջերին ինքը հայտնաբերել է պոլիէթիլենային պարկ` չոր, կանաչ զանգվածով, ու մտածելով, որ այն «Մարիխուաննա» տեսակի թմրամիջոց է, օգտագործել է այն` ծխելու եղանակով։
2012թ. դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, իր աշխատանքի վայրից` ք.Երևանի Ֆուչիկի 19 հասցեում գործող «Նարեդենտ» անվամբ ատամնաբուժարանից, ՀՀ ոստիկանության Երևանի վարչության օպերլիազոր Էդ.Զաքարյանը, ով նույն ատամնաբուժարանի աշխատակից Գ.Մարտիրոսյանի մտերիմն է, օպերլիազորներ Գ.Գևորգյանի և Վ.Հակոբյանի հետ իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Երևանի վարչություն, որտեղ տեղեկացել է, որ բերման է ենթարկվել թմրանյութ օգտագործելու կասկածանքով, սակայն թմրանյութ օգտագործելու վերաբերյալ ոստիկանների կասկածները չի ընդունել։ Իրենից վերցրել են բացատրություն և մատնահետքեր, հայտնել են, որ ստուգման նպատակով տանելու են նարկոլոգիական դիսպանսեր։ Այդ ընթացքում Գ.Մարտիրոսյանը զանգահարել է Էդ. Զաքարյանի հեռախոսահամարին, խոսել են իր գործի մասին, որից հետո Էդ. Զաքարյանը մյուս ոստիկանների ներկայությամբ հայտնել է իրեն, որ գործը որոշակի բարդություն է ներկայացնում, եթե նարկոլոգիական ստուգման արդյունքում պարզվի, որ ինքը թմրանյութ է օգտագործել, ապա իրեն կզրկեն բժշկական գործունեությամբ զբաղվելու իրա-վունքից, իսկ ատամնաբուժարանը մեծ տուգանքներ կվճարի։ Իր խնդրանքով Էդ. Զաքարյանի հետ զրուցել են առանձին աշխատասենյակում, որտեղ նա իրեն հայտնել է, որ նմանատիպ գործերը, որպես կանոն, «փակվում են» 5.000 ԱՄՆ դոլար կաշառքի դիմաց, սակայն հաշվի առնելով Գ.Մարտիրոսյանի հետ ծանոթության հանգամանքը՝ իր հարցը կլուծեն 3.000 ԱՄՆ դոլարով։ Առաջարկել է թույլ տալ զանգահարել ընկերներին` անհրաժեշտ գումար ճարելու համար, սակայն նա առարկել է՝ հայտնելով, որ նման հարցեր հեռախոսով չեն լուծում։ Միաժամանակ, հայտնել է, որ այդ հարցով հանդիպելու է իրենց ընդհանուր ծանոթ Գևորգին։ Որոշ ժամանակ անց Գ.Մարտիրոսյանը զանգահարել է Էդ.Զաքարյանին, նրանք ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության մոտ հանդիպել են, և Էդուարդը գումարի պահանջը ներկայացրել է նրան։ Այդ մասին իրեն տեղեկացրել են ինչպես Էդ.Զաքարյանը, այնպես էլ Գ.Մարտիրոսյանը, ով Էդուարդի թույլտվությամբ ոստիկանության Երևանի վարչության շենքում հանդիպել է իրեն։ Գևորգը հայտնել է նաև, որ իր քրոջ նշանածի` Խաչատուր Մանուկյանի հետ պայմանավորվել է հանդիպել վարչության դիմաց` գումարը ճարելու և հարցին լուծում տալու համար։ Դրանից հետո, կրկին Էդ.Զաքարյանի թույլտվությամբ, անհրաժեշտ գումար ճարելու նպատակով իր բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է ընկերներին, պարբերաբար կապ է պաշտպանել Խ.Մանուկյանի հետ, ով այդ ընթացքում զբաղվել է գումարի հայթայթմամբ։ Նա անգամ առաջարկել է հարցի լուծման համար դիմել ոստիկանության ծանոթ աշխատակցի, սակայն Էդ.Զաքարյանը խորհուրդ է տվել նման քայլի չդիմել, ասելով, որ կարող է գործն օրինական ընթացք ստանալ և առաջացնել ծանր հետևանքներ։ Խ.Մանուկյանն իրեն հայտնել է, որ նման գումար անհնար է ճարել, ինչի կապակցությամբ ինքը դիմել է Էդ.Զաքարյանին և խնդրել կաշառքի գումարի չափը պակասեցնել, սակայն վերջինս առարկել է՝ նշելով, որ դա իրենից կախված հարց չէ։ Զրույցներից մեկի ժամանակ Էդուարդին ասել է, որ ընկերներն ընդամենը 300.000 դրամ են ճարել, խնդրել է բավարարվել դրանով, սակայն նա կրկին առարկել է։
Ժամը 18:00-ի սահմաններում Էդ. Զաքարյանն ու Գ.Գևորգյանն իրեն տեղափոխել են ՀՀ ԳԱԱ փորձաքննությունների ազգային բյուրո, որտեղ համապատասխան աշխատակիցներն իրենից վերցրել են մազի և մեզի փորձանմուշներ։ Դրանից հետո Էդ.Զաքարյանն ու Գ.Գևորգյանը նույն ավտոմեքենայով իրեն տեղափոխել են մինչև «Արարատյան մասիվ» կոչվող թաղամաս, որտեղ էլ իրեն բաց են թողել։ Ճանապարհին Էդ.Զաքարյանն իրեն հայտնել է, որ «ազատ արձակելու» դիմաց ինքը պարտավոր է հաջորդ օրը տալ 2.000 ԱՄՆ դոլար։ Հասկացել է, որ պահանջված գումարի չափը նվազեցվել է Գ.Մարտիրոսյանի օգնությամբ։ Այդ պահին Գ.Գևորգյանն Էդուարդին հարցրել է, թե մնացած 1.000 ԱՄՆ դոլարը երբ է լինելու, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ այդ 1.000 դոլարը զիջել են` չմանրամասնելով, թե ով է զիջել։ Խոսակցությունից հասկացել է նաև, որ օպերլիազոր Գ.Գևորգյանն ի սկզբանե տեղյակ է եղել իրենից կաշառք պահանջելու, ինչպես նաև՝ դրա չափի մասին։
Դրանից հետո «Հինգ Աստղ» անվանումով սրճարանում հանդիպել է Գ.Մարտիրոսյանի և Խ.Մանուկյանի հետ, որտեղ նրանցից տեղեկացել է, որ պահանջվող գումարից նրանք կարողացել են հայթայթել ընդամենը 300.000 դրամ և որոշել են դրանից ավելի գումար չտալ ոստիկաններին։
Ավելի ուշ Խ.Մանուկյանի հետ որոշել են կատարվածի` կաշառք պահանջելու մասին հայտնել իրավապահ մարմիններին և դիմել են ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչություն, որտեղ հանցագործության մասին հաղորդում է տվել, ինչի մասին չեն տեղեկացրել կաշառքի միջնորդ Գ.Մարտիրոսյանին։
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների շրջանակներում «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանում հանդիպել են Գ.Մարտիրոսյանին, նրան հայտնել են, որ Էդ.Զաքարյանին կարող են տալ ընդամենը 400.000 դրամ։ Գ. Մարտիրոսյանն ի վերջո համաձայնության է եկել Էդ.Զաքարյանի հետ, և վերջինս առաջարկել է 400.000 դրամը թողնել Գ.Մարտիրոսյանի մոտ։ Պատրաստակամություն է հայտնել անձամբ հանդիպել Էդուարդին` գումարն առձեռն տալ նրան, սակայն Էդուարդը չի համաձայնել իրենից անձամբ վերցնել այն, այլ Գ.Մարտիրոսյանին առաջարկել է գումարը թողնել «Պեգաս» անվանումով բենզալցակայանում, սակայն գումարը չեն հասցրել տանել Էդ.Զաքարյանի մատնանշած վայր, քանի որ տվյալ վայրից բերման են ենթարկվել ոստիկանություն։
Տուժող Դավիթ Եդիգարյանի՝ նախորդ դատական քննության ընթացքում տված և սույն դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին` ժամը 10:00-ից 11:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, ատամնաբուժարան են գնացել երեք ոստիկան և առանձնազրույցի ընթացքում իրեն տեղեկացրել, որ անօրինական աշխատելու համար պետք է իրեն բերման ենթարկեն ոստիկանություն։ Պարզվել է, որ նշված ոստիկաններից մեկը` Էդ. Զաքարյանը, ծանոթ է մյուս ատամնաբույժ Գ.Մարտիրոսյանին։ Այդ հանգամանքի ուժով կարողացել է պարզել, որ ինչ-որ մեկն իր դեմ ցուցմունք է տվել, և իրեն կաս¬կածում են թմրանյութ գործածելու մեջ։ Հետաքրքրվել են, թե արդյոք մեկ շաբաթ առաջ տաքսու վարորդն իրեն թմրանյութ չի տվել, ինչը հերքել է, սակայն ոստիկանները տեղեկացրել են, որ համապատասխան ստուգողական գործողությունների, այդ թվում` դատաքիմիական փորձաքննության, արդյունքում իր մեղքը կհաստատվի։ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության շենքում Էդ.Զաքարյանի հետ առանձնազրույցի ժամանակ վերջինս հայտնել է, որ իրեն լուրջ բաներ են սպասվում, իրեն աշխատավայրում տուգանելու են և լիցենզիայից զրկելու են։ Իր այն հարցին, թե նշված խնդիրը լուծելու ինչ եղանակներ կան, Էդ.Զաքարյանը նշել է, որ այն կարող է լուծվել 5.000 ԱՄՆ դոլարով։ Հայտնել է, որ այդքան գումար չունի, որին ի պատասխան` Էդ.Զաքարյանը հայտնել է, որ մոտ 2-3 հազար ԱՄՆ դոլարի չափով էլ կարող է այդ հարցը լուծել։ Նշել է, որ վարչությունում գտնվելու պայմաններում չի կարող անգամ 2.000 կամ 3.000 ԱՄՆ դոլարը տալ, սակայն Էդ.Զաքարյանը պատասխանել է, որ չի կարող իրեն շենքից դուրս թողնել։ Խնդրել է թույլատրել վերև բարձրանալ Գ.Մարտիրոսյանին, ում հետ աշխատասենյակում կայացած առանձնազրույցի ընթացքում տեղեկացել է, որ Էդ.Զաքարյանի հետ պայմանավորվել են 2-3 հազար ԱՄՆ դոլարի սահմաններում լուծել իր խնդիրը, ինչին համաձայնվել է` խնդրելով տալ ինչ հնարավոր է։ Դրանից հետո` ժամը 18:00-ի սահմաններում, իրեն ուղեկցել են փորձաքննության, մազի և մեզի փորձանմուշներ վերցրել, որտեղից ազատ են արձակել, սակայն նախքան այդ` մեքենայից իրեն իջեցնելու պահին, Էդ.Զաքարյանն ասել է` դուխդ չգցես, 2.000-ով կլուծեմ այդ հարցը, որի ժամանակ մեքենայի մեջ գտնվող Գ.Գևորգյանը հետաքրքրվել է 1.000 ԱՄՆ դոլարի ճակատագրով։ Էդ.Զաքարյանը նրան պատասխանել է, որ սակարկությունների արդյունքում այդ չափով գումարը նվազեցրել է։
Ազատ արձակվելուց հետո գնացել է Գ.Մարտիրոսյանի ու Խ.Մանուկյանի մոտ, ովքեր արդեն 300.000 ՀՀ դրամի չափով գումար են հավաքած եղել։ Ի վերջո, հավաքել են 400.000 ՀՀ դրամ, որին Էդ. Զաքարյանը համաձայնվել է, սակայն հրաժարվել է անձամբ վերցնել` առա-ջարկելով այն թողնել ինչ-որ բենզալցակայանում, քանի որ մինչ այդ Գ.Մարտիրոսյանը ևս հրաժարվել է այդ գումարը փոխանցել Էդ.Զաքարյանին։
Իր նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, սակայն գումարային նախնական խոսակցությունը սկսվել է ոչ թե 3.000 ԱՄՆ դոլարից, այլ 2000-ից 3000 ԱՄՆ դոլարից։ Գումարային պահանջ Էդ. Զաքարյանը ներկայացրել է թե՛ իրեն, թե՛ Խ.Մանուկյանին և թե՛ Գ.Մարտիրոսյանին։ Աշխատասենյակում Գ.Մարտիրոսյանի հետ առանձնազրույցի ժամանակ նրան ևս հայտնել է իր խնդրով 2.000-3.000 ԱՄՆ դոլար հայթայթելու անհրաժեշտության մասին։ Հանցագործության մասին հաղորդման մեջ պետք է նշեր իրենից 2-ից 3 հազար ԱՄՆ դոլար պահանջելու մասին, իսկ 3.000 ԱՄՆ դոլարի մասին նշվել է թյուրիմա¬ցաբար։
ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում իրենից բացատրություն վերցնելու ընթացքում ներկա են գտնվել երկու ոստիկան, իսկ խոսակցություններն իր հետ վարել է Էդ. Զաքարյանը։
Վարչությունում գտնվելու ժամանակ իր բջջային 077-339914 հեռախոսահամարին կատարված զանգերին չի կարողացել պատասխանել, Էդ.Զաքարյանի համաձայնությամբ խոսել է միայն Խ.Մանուկյանի հետ, ում հայտնել է իր գտնվելու վայրի և Գ.Մարտիրոսյանին հանդիպելու անհրաժեշտության մասին։
Իրեն դատաքիմիական փորձաքննության չներկայացնելու խնդրանքով որևէ ոստիկանի չի դիմել, իմացել է, որ անկախ ամեն ինչից` իրեն փորձաքննության են տանելու, քանի որ ոստիկանների միջև տեղի ունեցած զրույցներից լսել է, որ «վերևից» նման հրաման կար։
Բաժանմունքի պետ Վ.Վարդանյանին տեսել է վարչությունից իրեն տոքսիկոքիմիական փորձաքննության տանելիս։
Թեև համոզված է եղել, որ թմրանյութ չի գործածել, սակայն մտավախություն է ունեցել, որ եթե ոստիկաններին անհրաժեշտ լինի դա ապացուցել, վերջիններս ամեն ինչ կանեին փորձաքննության եզրակացությամբ այն հաստատելու համար։
Վկա Խաչատուր Մանուկյանի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն՝ ինքն իր նշանածի եղբոր` Դ.Եդիգարյանի աշխատանքի վայր՝ «Նարեդենտ» ատամնաբուժարան, այցելելու նպատակով 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին՝ ժամը 11:30-ի սահմաններում, զանգահարել է նրան։ Վերջինս հայտնել է, որ դեպք է պատահել և առաջարկել է զանգահարել նույն ատամնաբուժարանի աշխատակից Գևորգ Մարտիրոսյանին, ով կբացատրի, թե ինչ է պատահել։ Զանգահարել և Գևորգից տեղեկացել է, որ «Մարիխուաննա» տեսակի թմրամիջոց օգտագործելու կասկածանքով նույն օրը Դավիթը բերման է ենթարկվել ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։ Պայմանավորվել ու Գևորգի հետ հանդիպել են նույն վարչության մոտ։ Հանդիպման ժամանակ Գևորգը հայտնել է, որ Դավիթին բերման ենթարկող ոստիկաններից մեկն իր մտերիմներից է, ով գործը փակելու համար պահանջել է 3.000 ԱՄՆ դոլար։ Իր խնդրանքով Գևորգը զանգահարել ու հանդիպման է հրավիրել ծանոթ ոստիկանին։ Քիչ անց իրենց է մոտեցել Էդ.Զաքարյանը, ով հայտնել է, թե Դավիթն ընդունել է «պլան» ծխելու հանգամանքը, բացի այդ, նրա վրա ինչ-որ լուրջ փաստեր ունեն, սակայն չի մանրամասնել։ Էդուարդը հայտնել է նաև, որ Դավիթի «գործը փակելու» համար անհրաժեշտ է մեկ ժամվա ընթացքում իրեն տալ 3.000 ԱՄՆ դոլար։ Էդուարդին հայտնել է, որ պահանջվող գումարի չափը մեծ է, նման գումար չեն կարող ճարել, և Դավիթին ինչ-որ ձևով օգնելու նպատակով առաջարկել է դիմել իր ծանոթ ոստիկանին, սակայն Էդուարդը խորհուրդ է տվել նման քայլի չդիմել՝ ասելով որ գործն ավելի կբարդանա, դրան կտրվի օրինական ընթացք, և Դավիթը լուրջ խնդիրներ կունենա։ Հանդիպումից հետո զանգահարել է Դավիթի բջջային հեռախոսահամարին, ում նույնպես առաջարկել է դիմել ծանոթ ոստիկանի օգնությանը, սակայն Դավիթն առարկել է` հիմնվելով Էդ.Զաքարյանի՝ գործի բարդանալու վերաբերյալ նախազգուշացման վրա։ Անհրաժեշտ գումարը փնտրելու նպատակով զանգահարել ու Գևորգի հետ 3-րդ մասում հանդիպել է իր ու Դավիթի ընդհանուր ծանոթ Արմեն Դարբինյանին և պատմել եղելությունը։ Արմենը, զարմանալով պահանջվող կաշառքի չափից, խորհուրդ է տվել դիմել ծա-նոթների` հարցը լուծելու համար։ Կրկին զանգահարել է Դավիթին` ծանոթ ոստիկանին դիմելու համար նրա համաձայնությունն ստանալու համար, սակայն Դավիթը պնդել է, որ նման քայլի չդիմեն` վախենալով Էդ.Զաքարյանի խոսքերից։ Քանի որ Արմենը գումար չի ունեցել, հեռախոսով գումար է խնդրել ընկերոջից, որից հետո ինքն ու Գևորգը Երևան-Աշտարակ մայրուղում գտնվող «Գոլդեն Փալաս» կազինոյի մոտ հանդիպել են Արմենի ընկերոջը` Գուրգեն Սարգսյանին, ով իրենց տվել է 200.000 դրամ, սակայն նրան չեն հայտնել, թե ինչ նպատակով են վերցնում գումարը։ Այդ ընթացքում Էդ.Զաքարյանը պարբերաբար զանգահարել է Գ.Մարտիրոսյանին և հետաքրքրվել, թե պահանջված գումարն ինչ եղավ, ինչու են ուշացնում։ Ժամը 17:00 ահմաններում Էդուարդը կրկին զանգահարել է Գևորգին և հայտնել, որ Դավիթին պետք է տանեն նարկոլոգիական հետազոտության, որից հետո բաց կթողնեն։ Դրանից հետո մեկնել է Արտաշատ, հանդիպել Դավիթի գործընկեր` «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանի աշխատակից, Լիլիթ Գրիգորյանին, ում պատմել է Դավիթի հետ կատարվածի և ոստիկանների կողմից պահանջված կաշառքի մասին, ու Լիլիթից վերցրել է 50.000 դրամ։ Վերադառնալով ք.Երևան՝ «Հինգ Աստղ» անվանումով սրճարանում հանդիպել է Գ.Մարտիրոսյանի և Դ.Եդիգարյանի հետ։ Վերջինս պատմել է, որ Էդ.Զաքարյանը և Գ.Գևորգյան իրեն ազատ են արձակել՝ պայմանով, որ հաջորդ օրը նրանց տա 2.000 ԱՄՆ դոլար։ Հասկանալով, որ շորթման զոհ են դառնում, Դավիթի հետ ներկայացել են ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչություն, որտեղ Դավիթը հանցա-գործության մասին համապատասխան հաղորդում է տվել, ինչի մասին չեն տեղեկացրել Գ. Մարտիրոսյանին։
Նույն օրը ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների շրջանակում վերադարձել են «Հինգ Աստղ» սրճարան, որտեղ Գևորգին խնդրել են զանգահարել Էդուարդին ու հայտնել, որ 400.000 դրամից ավել գումար չեն կարող տալ։ Գևորգը կատարել է իրենց խնդրանքը, ինչին Էդ.Զաքարյանը համաձայնել է։
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանում Դավիթի հետ հանդիպել են Գ.Մարտիրոսյանին և հայտնել, որ խոստացված 400.000 դրամն իրենց մոտ է։ Գևորգը զանգահարել և այդ մասին հայտնել է Էդ.Զաքարյանին, ով առաջարկել է գումարը թողնել Գևորգի մոտ։ Գևորգը չի համաձայնել գումարը վերցնել, իսկ իրենք առաջարկել են այն անձամբ տալ Էդ.Զաքարյանին։ Գևորգը կրկին զանգահարել է Էդուարդին, սակայն վերջինս հրաժարվել է իրենցից անձամբ գումարը վերցնել և առաջարկել է այն թողնել «Պեգաս» անվանումով բենզալցակայանում։ Դրանից հետո դուրս են եկել ատամնաբուժարանից, որտեղ Գ.Մարտիրոսյանը ծանոթների` Կ.Ղազանչյանի և Ա.Հովհաննիսյանի հետ քննարկել է, թե գումարն ով պետք է տանի Էդուարդի մատնանշած բենզալցակայան, սակայն դա չի կատարվել, քանի որ մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու Գևորգին, Աշոտին և Կարենին բերման են ենթարկել ոստիկանություն։
Վկա Աշոտ Հարությունյանի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն՝ անձնական ֆինանսական հարցերը լուծելու կապակցությամբ 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին պայմանավորվածոււթյուն է ձեռք բերել անձանց հետ հանդիպել մանկու-թյան ընկերոջ` Գևորգ Մարտիրոսյանի աշխատանքի վայրի` «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանի դիմաց։ Գևորգի հետ հանդիպման գնալու ակնկալիքով այցելել է ատամնաբուժարան, սակայն վերջինս հրաժարվել է միանալ իրեն՝ պատճառաբանելով, որ նախորդ օրը` դեկտեմբերի 12-ին, ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության աշխատակիցները՝ իրենց ընդհանուր ծանոթ Էդ.Զաքարյանի մասնակցությամբ, թմրանյութ օգտագործելու` «պլան» ծխելու կասկածանքով ատամնաբուժարանից ոստիկանություն են բերման ենթարկել գործընկերոջը` Դ.Եդիգարյանին։ Գևորգը հայտնել է, որ իր միջնորդությամբ Էդուարդը խոստացել է «փակել» Դավիթի գործը` 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառքի դիմաց, սակայն հետագայում հանուն իրեն համաձայնվել է այդ հարցը «լուծել» 2.000 ԱՄՆ դոլարով, այնինչ՝ ինքը սակարկել ու պայմանավորվել են Էդուարդին տալ 400.000 դրամ։ Իր հետ հանդիպման չգնալու հանգամանքը Գևորգը պատճառաբանել է նրանով, որ սպասում է Դ.Եդիգարյանին, ով պահանջված գումարը պետք է բերի ատամնաբուժարան, որպեսզի փոխանցեն Էդ.Զաքարյանին։
Պայմանավորվել ու հանդիպման է գնացել իր մյուս ընկերոջ` Կարեն Ղազանչյանի հետ, այնուհետև միասին վերադարձել են ատամնաբուժարան, որտեղ հանդիպել են Դ.Եդիգարյանին և Խ.Մանուկյանին, ովքեր Գ.Մարտիրոսյանի հետ դուրս են եկել։ Կարենի հարցին պատասխանել է, որ Գևորգի միջոցով Էդուարդի հետ համաձայնության են եկել Դավիթին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու համար Էդուարդին տալ 400.000 դրամ կաշառք։ Քիչ անց Դավիթն ու Խաչատուրը վերադարձել են ատամնաբուժարան, իսկ ինքն ու Կարենը Գևորգի հրավերով դուրս են եկել այնտեղից։
Ատամնաբուժարանի դիմաց Գևորգն իրեն խնդրել է հեռախոսով պայմանավորվել Էդուարդի հետ ու Դավիթի հետ կաշառքի գումարը տանել նրան։ Գևորգի բջջային հեռախոսով խոսել է Էդուարդի հետ, վերջինիս առաջարկով պայմանավորվել են գումարը տանել և թողնել քիչ հեռու գտնվող «Պեգաս» անվանումով բենզալցակայանում։ Քանի որ իր ավտոմեքենան սարքին չի եղել, առաջարկել է գումարը բենզալցակայան տանել Կարենի ավտոմեքենայով, սակայն վերջինս հրաժարվել է։ Քննարկել են, թե ինչպես գումարը տանեն Էդ.Զաքարյանի մատնանշած վայր, սակայն այն այդպես էլ չեն տարել, քանի որ խոսակցության ընթացքում իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներն ու բերման ենթարկել ոստիկանություն։
Առաջին ատյանի դատարանում վկա Կարեն Ղազանչյանի տված ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին` ժամը 21:00-ի սահմաններում, ընկերոջ հետ գնացել է «Հինգ աստղ» կոչվող սրճարան` համակուրսեցիների հետ հանդիպման։ Սրճարանում հանդիպել է վաղեմի ծանոթ Գևորգ Մարտիրոսյանին, ով պատմել է, որ նույն օրը ատամնաբուժարանից ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության աշխատակիցները՝ իրենց ընդհանուր ծանոթ, ոստիկանության աշխատակից Էդ.Զաքարյանի մասնակցությամբ, թմրանյութ օգտագործելու կասկածանքով ոստիկանության նույն վարչություն են բերման ենթարկել իր գործընկեր, ատամնաբույժ Դ.Եդիգարյանին, ում քրեական պատասխանատվության չենթարկելու համար Էդուարդը պահանջել է 3.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն այն սակարկել և պայմանավորվել է Էդուարդին տալ 600.000 դրամ։ Որոշ ժամանակ անց սրճարան են եկել Դ.Եդիգարյանն ու Խ.Մանուկյանը, իսկ ինքն ընկերոջ հետ հեռացել է։
Հաջորդ օրը` դեկտեմբերի 13-ին` ժամը 15:00-ի սահմաններում, իրեն զանգահարել է ընկերը` Աշոտ Հարությունյանը, ում հետ հանդիպել են «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանի դիմաց։ Աշոտի խնդրանքով՝ նրա անձնական ֆինանսական հարցերի կապակցությամբ, միասին հանդիպել են ինչ-որ անձանց, այնուհետև վերադարձել նույն ատամնաբուժարան։ Մտնելով ներս՝ նկատել է Գ.Մարտիրոսյանին, Դ.Եդիգարյանին և Խ.Մանուկյանին, ովքեր այդ պահին դուրս են եկել սենյակից։ Աշոտից հարցրել է, թե ինչ ավարտ է ունեցել Դ.Եդիգարյանի հետ կատարված «պատմությունը», և նա հայտնել է, որ Գևորգի միջնորդությամբ Էդ. Զաքարյանի հետ պայմանավորվել են վերջինիս տալ 400.000 դրամ կաշառք` Դավիթին քրեական պատասխանատվության չենթարկելու համար։ Քիչ անց Գևորգը, Դավիթն ու Խաչատուրը վերադարձել են սենյակ, իսկ ինքն ու Աշոտը Գևորգի առաջարկով դուրս են եկել ատամնաբուժարանից։ Դրսում Գևորգը բջջային հեռախոսով զանգահարել է Էդ.Զաքարյանին, հեռախոսը փոխանցել է Աշոտին՝ խնդրելով պայմանավորվել Էդուարդի հետ և պահանջված գումարը տանել նրա մատնանշած վայր։ Աշոտը Գևորգի հեռախոսով խոսել է Էդուարդի հետ, պայմանավորվել են, որ Աշոտն այդ գումարը տանի և թողնի «Պեգաս» անվանումով բենզալցակայանում։ Հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո Աշոտը հայտնել է, որ իր ավտոմեքենան սարքին չէ, Գևորգն իրեն առաջարկել է գումարն իր ավտոմեքենայով տանել, սակայն, տեղյակ լինելով արարքի հակաօրինականության մասին, հրաժարվել է գումար տեղափոխելուց։ Ցանկացել է հեռանալ, սակայն ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել իրենց։
Առաջին ատյանի դատարանում վկա, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում ՔՀԲ 3-րդ բաժանմունքի օպերլիազոր Արման Մացակյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, բաժանմունքի պետ Վ.Վարդանյանն իրեն հանձնարարել է Դ.Եդիգարյանի վերաբերյալ նախապատրաստել նյութեր։ Տեղյակ չի եղել, թե Դ.Եդիգարյանին երբ են բերման ենթարկած եղել, ուստի գործընկերներից ճշտած ժամով կազմել է բերման ենթարկելու մասին արձանագրությունը, այնուհետև՝ անձնական խուզարկության արձանագրությունը, որից հետո նրանից վերցրել է բացատրություն, որոշումներ է գրել դատաքիմիական փորձաքննություն նշանակելու և նմուշներ ստանալու մասին, ինչպես նաև կազմել է արձանագրություն՝ փորձանմուշ ստանալու մասին, և այդ ամբողջ փաթեթը հանձնել է Գ.Գևորգյանին և Էդ.Զաքարյանին, ովքեր իրենց ավտոմեքենայով Դ.Եդիգարյանին տեղափոխել են փորձաքննությունների ազգային բյուրո։
Առաջին ատայնի դատարնում վկա, նախկինում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում ՔՀԲ 3-րդ բաժանմունքի ավագ օպերլիազոր, Վահան Հակոբյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 10:00-ից 11:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, օպերլիազորներ Էդ.Զաքարյանի և Գ.Գևորգյանի հետ ք.Երևանի Ֆուչիկի փողոցում գտնվող ատամնաբուժարանից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն բերման են ենթարկել ատամնաբույժ Դավիթ Եդիգարյանին՝ թմրամիջոց պահելու և օգտագործելու կասկածանքով։
Առաջին ատյանի դատարնում վկա Արմեն Դարբինյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել Դ.Եդիգարյանի հետ ու վերջինիս խնդրանքով հանդիպել է Խ.Մանուկյանին և Գ.Մարտիրոսյանին, ովքեր հայտնել են, որ Դ.Եդիգարյանին թմրամիջոց օգտագործելու կասկածանքով բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն, ու նրան պատասխանատվության չենթարկելու համար ոստիկանության աշխատակիցները՝ որպես կաշառք, բավականին մեծ գումար են պահանջում։ Զանգահարել է ընկերոջը՝ Գուրգեն Սարգսյանին, ով աշխատում է Աշտարակի ձորում գտնվող «Գոլդեն Փալաս» խաղատանը, որից հետո Խ.Մանուկյանին և Գ.Մարտիրոսյանին ուղարկել է նշված խաղատուն, որտեղ նրանք Գ.Սարգսյանից վերցրել են 200.000 ՀՀ դրամ։
Առաջին ատյանի դատարնում վկա Գուրգեն Սարգսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին իր ընկեր Արմեն Դարբինյանի խնդրանքով ինքը 200.000 ՀՀ դրամ է տվել նրա ուղարկած մարդուն։
Առաջին ատյանի դատարնում վկա Լիլիթ Գրիգորյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, ատամնաբուժարան են եկել ոստիկանության երեք աշխատակից, որոնց բակում դիմավորել է բժիշկ Գ.Մարտիրոսյանը։ Ներս մտնելով՝ նրանք հարցրել են մյուս բժիշկ Դ.Եդիգարյանին, ով մոտեցել է նրանց, և առանձին զրուցելուց հետո ոստիկանները նրան տարել են։ Գևորգից տեղեկացել է, որ Դավիթին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։ Դրանից մոտ կես ժամ անց Գևորգը դուրս է եկել ատամնաբուժարանից` հայտնելով, որ իր ծանոթ ոստիկանը Դավիթի հարցով իրեն կանչում է ոստիկանություն։ Ժամը 17:00-ի սահմաններում իր բջջային հեռախոսին է զանգահարել Դավիթի ընկերներից Խաչիկը, ով իր տեղը ճշտելով՝ շտապ հանդիպում է խնդրել։ Ժամը 20:00-ի սահմաններում Խաչիկը Արտաշատ քաղաքում հանդիպել է իրեն և խնդրել պարտքով գումար տալ՝ ոստիկանությունում Դավիթի գործերի համար։ Խաչիկին տվել է 50.000 դրամ։
«Լազերային սկավառակի զննում կատարելու վերաբերյալ» 18.12.2012թ. արձանագրությայն համաձայն՝ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` «Արտաքին և ներքին դիտում, կաշառք տալու կամ կաշառք ստանալու նմանակում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառումներ իրականացնելու թույլտվություն տալու մասին որոշման հիման վրա կատարված համապատասխան գործողությունների արդյունքները պարունակող լազերային սկավառակի զննմամբ պարզվել է հետևյալը.
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին Խաչատուր Մանուկյանի, Գևորգ Մարտիրոսյանի և Դավիթ Եդիգարյանի միջև «Նարեդենտ» ատամնաբուժական կլինիկայում և բակում տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում վերջիններս քննարկել են, թե ինչ եղանակով պետք է գումարը փոխանցեն Էդուարդ Զաքարյանին։ Սկզբում առաջարկել են Գ.Մարտիրոսյանի միջոցով փոխանցել, սակայն նա հրաժարվել է։ Զրույցի ընթացքում Գ.Մարտիրոսյանը մի քանի անգամ հեռախոսազանգեր է կատարել Էդ.Զաքարյանին, իսկ մեկ անգամ հեռախոսը փոխանցել է Դ.Եդիգարյանին։ Հերթական հեռախոսզրույցներից մեկի ժամանակ Գ.Մարտիրոսյանը վստահեցրել է, որ ամեն ինչ նորմալ է և անհանգստանալու ոչինչ չկա, որից հետո Դ.Եդիգարյանին ու Խ.Մանուկյանին հայտնել է, որ զրուցակիցն ասել է, թե գումարն անձամբ չի վերցնի, ու առաջարկել է այն թողնել բենազալցակայանում։ Դուրս են եկել կլինիկալից, քիչ անց նրանց են մոտեցել նաև Ա.Հարությունյանն ու Կ.Ղազանչյանը։ Գ.Մարտիրոսյանը շարունակել է զրուցել հեռախոսով, հետո հեռախոսը փոխանցել է Ա.Հարությունյանին։
«Լազերային սկավառակի զննում կատարելու վերաբերյալ» 19.12.2012թ. արձանագրության համաձայն՝ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` «Հեռախոսային խոսակցությունների վերահսկում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառում իրականացնելու թույլտվություն տալու մասին որոշման հիման վրա կատարված գաղտնալսումների արդյունքները պարունակող լազերային սկավառակի զննմամբ պարզվել է հետևյալը.
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 15։08-ին, Դ.Եդիգարյանն իր շահագործած 093-020178 հեռախոսահամարից զանգահարել է Գ.Մարտիրոսյանի շահագործած 098-880784 հեռախոսահամարին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Դ.Եդիգարյան. «Ախպե՛ր, խոսացի՞ր»։
Գ.Մարտիրոսյան. « Չէ՛, ախպե՛ր, ասում ա, վեկալեք, էկեք տեսեք իրար, հաստատ փողը կա, զանգեք ինձի»։
Դ.Եդիգարյան. «Այսի՞նքն, գամ քեզի տենա՞մ։ Հա՛, լա՛վ, ախպե՛րս։ Հեսա մի հատ տենամ՝ ինչ ենք անում, զանգեմ քեզ»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Հա՛, արեք, ախպե՛ր, իրար հետ կտանենք, դուք ձեր ձեռով կտաք, կպրծնեք, էլի, էդ փողից։ Հորս արև, ես չեմ ուզում ոչ մի բանի մեջ խառնվեմ»։
Դ.Եդիգարյան. «Լավ։»։
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 15։58-ին, Գ.Մարտիրոսյանն իր շահագործած 098-880784 հեռախոսահամարից զանգահարել է Էդ.Զաքարյանի շահագործած 094-000607 հեռախոսահամարին և ունեցել են հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Գ.Մարտիրոսյան. «Ախպե՛ր, հլը մի վայրկյան, ախպե՛ր, եկել ա էդ մարդը փողով, էդ չորս մանեթը ձեռն ա»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, հա՛, վոբշմ, պահի մոտդ ես քեզ կասեմ»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Չէ, լսի, ինչ ա ասում, ասում ա, ես ուզում եմ մի հատ իրան տենամ, իրան երկու հատ հարց ունեմ ես տալու, կարող ա՞ էդքանից հետո ինձ էլի անհանգստացնող լինի»։
Էդ.Զաքարյան. «Ասա, ինքն ասել ա հարույր տոկոսով չէ։ Դու էդի վեկալ պահի քո մոտ, ես իրիկունը կզանգեմ քեզ, կտենամ»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Լա՛վ, ախպե՛ր»։
Էդ.Զաքարյան. «Եղա՛վ, ասա ինքը քեզ ասում ա հարյուր տոկոսով չէ, արխային եղի»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Տամ հեռախոսով իրան ասա, թող խիղճը հանգիստ լինի»։
Էդ.Զաքարյան. «Տու՛ր»։
Գ.Մարտիրոսյանը հեռախոսը փոխանցում է Դ.Եդիգարյանին.
Էդ.Զաքարյան. «Դավի՛թ, ապե՛, ես շատ բան չանեմ, դու լրիվ արխային եղի, եթե հանկարծ մի բան կլինի, ես, իմացի, կամ, դու արխային, հաստատ չի լինի ոչ մի բան»։
Դ.Եդիգարյան. «Ի՞նչ ա արվում, ի՞նչ չի արվում»։
Էդ.Զաքարյան. «Դե, ես Գևորին ասեցի, ախպե՛րս, դուք ըտենց արեք, մենք կտենանք իրար էս քանի օրը, կխոսանք»։
Դ.Եդիգարյան. «Ե՞րբ կարաս դու մոտավոր էսօր ինձ տենաս»։
Էդ.Զաքարյան. «Ապե՛ր, էսօր կարող ա չգիտեմ, ախպեր ջան, չեմ կարա ասեմ, էդ բան արա, Գևորը քեզ կասի, բայց լրիվ նորմալ ա, դու էդի թող Գևորի մոտ, բան կանեմ հետո»։
Դ.Եդիգարյան- Լա՛վ, ախպե՛ր»։
Դրանից անմիջապես հետո` ժամը 16։03-ին, Էդ.Զաքարյանն իր շահագործած հեռախոսահամարից զանգահարել է Գ.Գևորգյանի շահագործած 077-704070 հեռախոսահամարին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը..
Էդ.Զաքարյան. «Գև՛, բա ի՞նչ կա, ի՞նչ եք անում»։
Գ.Գևորգյան. «Նստած ենք, հլը, ախպե՛ր, սպասում ենք»։
Էդ.Զաքարյան. «Էն տղեքին թողի՞ն»։
Գ.Գևորգյան. «Չէ՛»։
Էդ.Զաքարյան. «Արա՛, լավ, ասա, հո դուք աննորմալ չե՞ք»։
Էդ.Զաքարյան. «Էն մոմենտն եղավ, դե, Վաղոն ըտեղ չի՞»։
Գ.Գևորգյան. «Ո՞րն եղավ»։
Էդ.Զաքարյան. «Է՛ն»։
Գ.Գևորգյան. «Ըլա՞վ»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, թողել եմ Գևորիկի մոտ»։
Գ.Գևորգյան. «Ինչքա՞ն»։
Էդ.Զաքարյան. «Էտի, Չորս, որ ասում էի»։
Գ.Գևորգյան. «Բա՛, չասիր, այ, ք.... տունդ»։
Էդ.Զաքարյան. «Չորս հատ, էլի, ախպե՛րս, կանֆետից»։
Գ.Գևորգյան. «Հա, բա, չասի՞ր, որ չորս հատ չէր, այ..»։
Էդ.Զաքարյան. «Դե էլ ի՞նչ ասեմ, պրծնեմ էսքանից հետո, ախպե՛ր, իրանց մերն էլ.....»։

Գ.Գևորգյան. «Դե էդ էլ վեկալ։ Հա՛, պիտի զանգես, ասե՛ս, ճի՛շտ ա»։
Էդ.Զաքարյան. «Չէ՛, ախպե՛ր, լավ»։
Գ.Գևորգյան. «Լավ, հեսա էկավ Վարդանյանը։ Դո՞ւ ես զանգում իրան»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛»։
Այնուհետև` ժամը 16։07-ին, Էդ.Զաքարյանն իր շահագործած հեռախոսահամարից զանգահարել է Վ.Վարդանյանի շահագործած 094-939399 հեռախոսահամարին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Վ.Վարդանյան. «Հա՛, Էդո՛»։
Էդ.Զաքարյան. «Վարդանյան, վերցրեցի էդ թուղթը, ասեց 5-6-ին կգաս, կվերցնես»։
Վ.Վարդանյան. «Դե՛ վսյո, մի հատ տես՝ ինչ ես անում, հինգն անց կեսի կողմերը գնա, վերցու»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, էն մոմենտն էլ էղավ, Վարդանյա՛ն, էդ էր, որ ասում էի»։
Վ.Վարդանյան. «Ո՞րը»։
Էդ.Զաքարյան. «Էն չորս հատինը, չորրորդ մասիվ»։
Վ.Վարդանյան. «Էդքա՞ն էղավ»։
Էդ.Զաքարյան. «Էտ էլ որ էղավ, Վարդանյա՛ն, իմ արև, պատկերացրու, թե իրոք ես բան չեմ»։
Վ.Վարդանյան. «Լա՛վ, վեկալե՞լ ես»։
Էդ.Զաքարյան. «Չէ՛, մոտն ա հլը էն Գևորիկի։
Վ.Վարդանյան. «Հլը սպասի, կասեմ, մի րոպե, կասեմ»։
Նշված օրը` ժամը 16:34-ին, Էդ.Զաքարյանն իր շահագործած հեռախոսահամարից զանգահարել է Գ.Մարտիրոսյանին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Էդ.Զաքարյան. «Ապե՛ր, տար թող կալոնկեն»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Ու՞մ մոտ»։
Էդ.Զաքարյան. «Աշխատողի` Աբոյի կամ Էդոյի»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Լա՛վ, ախպե՛ր»։
Էդ.Զաքարյան. «Նորմալ ա, չէ՞, Գևոր»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Բան չկա, սաղ նորմալ ա»։
Էդ.Զաքարյան. «Արխային լինե՞մ»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Պրինցիպի, ես արխային եմ»։
Էդ.Զաքարյան. «Էթե դու արխային ես, տա՛ր, թո՛ղ կալոնկեն»։
Դրանից հետո` ժամը 16։42-ին, Գ.Մարտիրոսյանն իր շահագործած 098-880784 հեռախոսահամարից զանգահարել է Էդ.Զաքարյանի շահագործած 094-000607 հեռախոսահամարին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Գ.Մարտիրոսյան. «Ապե՛ր, ասում ա, ես ոչ մեկի փող չեմ տալիս։ Ես կտենամ իրան կտամ, ես էլ իրա հետ մի հատ կխոսամ, որ սիրտս հանգիստ էթամ տուն»։
Էդ.Զաքարյան. «Հաաա, է՞դ պիտի»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Հա՛»։
Էդ.Զաքարյան. «Ասա, ուրեմն, ապե՛, կ...... կերաք, չկա, վոբշեմ, չի լինում էդ բանը»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Տենց էլ ասե՞մ»։
Էդ.Զաքարյան. «Եթե քեզ չի ուզում տա, ասա՛, ինքը, մոռացի, քեզնից տենց դվիժենի անի»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Լա՛վ, ապե ՛ր»։
Էդ.Զաքարյան. «Էղավ, ես, ասա ինքը քեզ ասել ա՝ որը ոնց»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Լա՛վ, ախպե՛րս»։
Էդ.Զաքարյան. «Ջոգի՞ր։ Ասա՛, ինքը քեզ ասել ա, ասա, եթե տենց չես անում, ուրեմն գնա, վաբշե, քո հերն էլ անիծած։
Գ.Մարտիրոսյան. «Լա՛վ, ախպե՛րս»։
Քիչ անց` ժամը 16:47-ին, Գ.Մարտիրոսյանն իր շահագործած 098-880784 հեռախոսահամարից կրկին զանգահարել է Էդ.Զաքարյանի շահագործած 094-000607 հեռախոսահամարին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Էդ.Զաքարյան. «Ալո՛»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Ախպե՛ր, մի վայրկյան»։
Գ.Մարտիրոսյանը հեռախոսը փոխանցում է Աշոտ Հարությունյանին.
Ա.Հարությունյան. «Է՞դ»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛»։
Ա.Հարությունյան. «Բար լուս, ախպե՛րս»։
Էդ.Զաքարյան. «Բար լո՞ւս...»
Ա.Հարությունյան. «Ո՞նց ես։ Փու՛չն ա»։
Էդ.Զաքարյան. «Հաա՜ա, ապե՛ր»։
Ա.Հարությունյան. «Ախպե՛ր, ստեղ Գևը գործ ա անում, ինչ, ասում ա, էս տղու հետ, ասումա, տանեմ, թողեմ ըտեղ։ Ո՞ւմ պտի տանք»։
Էդ.Զաքարյան. «Բանին, ապե՛ր, տար տուր»։
Ա.Հարությունյան. «Ուզո՞ւմ ես տանեմ ձեր տուն կամ խանութ»։
Էդ.Զաքարյան. «Չէ՛, չէ՛, չէ՛... Տար տուր կալոնկեն, ապե՛ր»։
Ա.Հարությունյան. «Ով ուզում լինի՞ աշխատողներից»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛։ Էդոն կամ Աբոն պտի ըլնի, է՛լի»։
Ա.Հարությունյան. «Ուզո՞ւմ ես ընդուց զանգեմ, տամ, դու ասա»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, ախպե՛ր, էլ զանգել պետք չի կամ զանգի, ախպե՛ր, թող ընդեղ, զանգի ինձ, Փու՛չ ջան։ Ի՞նչ կա, նորմա՞լ ա սաղ»։
Ա.Հարությունյան. «Խառը, է՛լի, ցավդ տանեմ, ձեռի հետ»։
Էդ.Զաքարյան. «Ո՞ւր ես, արա, չկաս, դամբու՛լ, կո՞րել ես»։
Ա.Հարությունյան. «Արա՛, ախպե՛րս, բեսամթ խառը, եսիմ, տենանք, ինչ կլինի»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, ցա՛վդ տանեմ, դե՛, բռա՛տ, էտի շուտ հիմա կթողես, չէ՞, ապեր»։
Ա.Հարությունյան. «Ապե՛, մի 2-3 րոպեից դու կարաս զանգես։ Մի քանի րոպեից կզանգեմ»։
Էդ.Զաքարյան. «Է՞դ համարին»։
Ա.Հարությունյան. «Հա՛, հեսա Գևի համարով կիջնեմ, հետ կգամ»։
Էդ.Զա¬քարյան. «Լա՛վ, ախպե՛րս»։
Ա.Հարությունյան. «Հա՛, ախպե՛րս»։
Այնուհետև, ժամը 16:49-ին Գ.Մարտիրոսյանն իր շահագործած 098-880784 հեռախոսահամարից զանգահարել է Էդ.Զաքարյանի շահագործած 094-000607 հեռախոսահամարին և ունեցել հետևյալ բառացի հեռախոսազրույցը.
Էդ.Զաքարյան. «Ալո՛»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Ապե՛»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, Է՛դ, դո՞ւ ես»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Գևն ա»։
Էդ.Զա¬քար¬յան. «Հա՛, Գև ջան»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Ախպե՛ր, ոնց որ ստեղ ոռի բազառի մեջ ենք մտել»։
Էդ.Զաքարյան. «Ինչա՞»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Ոնց որ ստեղ ոռի բազառի մեջ ենք մտել։ Վրեն էլ բան կա, ոնց որ ժուչոկ-մուչոկի վարյանտ։ Որովհետև մի բան խոսալուց աչք-մաչքով ա անում։ Ասի տանում ենք սենց, էս ինչ տեղը թողվի էդ փողը»։
Էդ.Զաքարյան. «Հա՛, մի՛ տար, ապե՛ր, հետ տուր իրան»։
Գ.Մարտիրոսյան. «Հա՛, ախպե՛ր»։
«Լազերային սկավառակների զննում կատարելու վերաբերյալ» 20.12.2012թ. արձանագրությայն համաձայն՝ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշման հիման վրա ստացված հեռախոսային խոսակցությունների վերծանումներն ու դրանց սպասարկման կայանների վերաբերյալ տվյալները պարունակող լազերային սկավառակների զննմամբ պարզվել է հետևյալը.
Խ.Մանուկյանին պատկանող 093-02-01-78 և 055-08-05-87 հեռախոսահամարներից 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին Ա.Դարբինյանին պատկանող 098-26-46-46 և Լ.Գրիգորյանին պատկանող 055-79-95-00 հեռախոսահամարներին ընդհանուր առմամբ կատարվել է 27 հեռախոսազանգ և կարճ հաղորդագրություն, որոնք բաժանորդի գտնվելու վայրով և ժամանակագրությամբ հաստատում են Խ.Մանուկյանի ցուցմունքում նշած այն հանգամանքը, որ Դ.Եդիգարյանին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու համար պահանջված կաշառքի գումարը հայթայթելու նպատակով վերջինս զանգահարել, հանդիպել և պարտքով գումար է խնդրել Լ.Գրիգորյանից ու Ա.Դարբինյանից։
Գ.Մարտիրոսյանի 098-88-07-84 հեռախոսահամարից` Երևանի Ֆուչիկի 27 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի սպասարկման տարածքից, 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 15։59։05-ին, 1։44 րոպե տևողությամբ հեռախոսազանգ է կատարվել Էդ.Զաքարյանի շահա-գործած 094 00-06-07 հեռախոսահամարին։
Նշված հեռախոսազանգն իր ժամանակագրությամբ, տևողությամբ և կատարման վայրի տեղակայմամբ հաստատում է Գ.Մարտիրոսյանի, Դ.Եդիգարյանի, Խ.Մանուկյանի, Ա.Հարությունյանի և Կ.Ղազանչյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցում գտնվող «Նարեդենտ» ատամնաբուժարանի դիմացից Գ.Մարտիրոսյանը զանգահարել է Էդ.Զաքարյանին և հայտնել, որ որպես կաշառք պահանջած 400.000 դրամը Դ.Եդիգարյանն ու Խ.Մանուկյանը բերել են ատամնաբուժարան ու փորձել են ճշտել, թե գումարն ինչպես փոխանցեն նրան։
Գ.Մարտիրոսյանի հետ ունեցած հիշյալ հեռախոսազանգից անմիջապես հետո Էդ. Զաքարյանն իր 094 00-06-07 հեռախոսահամարից կատարել է երկու միմյանց հաջորդող հեռախոսազանգեր՝ ժամը 16։03։24-ին զանգահարել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության բաժնի 3-րդ բաժանմունքի օպերլիազոր Գ.Գևորգյանի 077-70-40-70 հեռախոսահամարին, ում հետ ունեցել է 0։57 րոպե տևողությամբ խոսակցություն, այնուհետև` ժամը 16։07։55-ին, զանգահարել ու 0։32 րոպե տևողությամբ հեռախոսազրույց է ունեցել նույն բաժանմունքի պետ Վ.Վարդանյանի հետ, ինչը հաստատում է շորթմամբ կաշառք պահանջելու վերաբերյալ Էդ.Զաքարյանի, Գ.Գևորգյանի և Վ.Վարդանյանի ունեցած նախնական համաձայնության հանգամանքը։
ՀՀ ԳԱԱ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» ՊՈԱԿ բժշկական փորձաքննությունների բաժնի կլինիկատոքսիկոլոգիական փորձաքննությունների բաժանմունք ներկայացված անձանց գրանցամատյանի զննության 13.12.2012թ. արձանագրության համաձայն՝ Դ.Եդիգարյանին Էդ.Զաքարյանի հետ փորձաքննության է ներկայացրել Գ.Գևորգյա-նը։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված և ՀՀ ոստիկանության Երևան քա-ղաքի վարչությունից առգրավված՝ Դ.Եդիգարյանի վերաբերյալ նյութերի համաձայն՝ Դ. Եդիգարյանին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն բերման են ենթարկել 2012թ. դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 15:00-ին։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը սույն քրեական գործով 15.08.2014թ-ին կայացրած որոշմամբ բեկանելով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. նոյեմբերի 29-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու վերաբերյալ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014թ. մարտի 25-ի որոշումը, հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«20. Կաշառք ստանալու բարձր հանրային վտանգավորությամբ պայմանավորված` հանցագործության ավարտման պահը տեղափոխվել է ավելի վաղ փուլ` քրեական պատասխանատվություն նախատեսելով ոչ միայն կաշառքի առարկան փաստացի ստանալու համար։ Այսպես` ներկայումս օբյեկտիվ կողմից քննարկվող հանցագործությունը դրսևորվում է հետևյալ արարքներից որևէ մեկի կատարմամբ` դրամ, գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն
ա) ստանալով կամ,
բ) պահանջելով կամ,
գ) ստանալու խոստմամբ կամ,
դ) առաջարկն ընդունելով։
21. Անդրադառնալով կաշառք պահանջելու հանցակազմին` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է պաշտոնատար անձի կողմից պահանջ ներկայացնելով« որը հանդիսանում է կաշառք տվողի օգտին որոշակի գործողություն կատարելու կամ չկատարելու անվերապահ պայման։ Պահանջը կարող է արտահայտվել հրամանի, կարգադրության, համոզելու, շահագրգռելու, անձի գիտակցության և կամքի վրա ներազդելու այլ եղանակներով, որը, սակայն, կապված չէ անձի նկատմամբ սպառնալիք գործադրելու հետ։
Քննարկվող հանցագործությունը ձևական է և ավարտված է համարվում պահանջ ներկայացնելու պահից` անկախ կաշառք տվողի և ստացողի միջև համաձայնության ձեռք-բերման, կաշառքի առարկան հետագայում ստանալու կամ չստանալու, պաշտոնատար ան-ձի կողմից կաշառք տվողի օգտին պայմանավորված գործողությունները կատարելու կամ չկատարելու հանգամանքից։ Պաշտոնատար անձը կաշառք կարող է պահանջել անձամբ կամ միջնորդի միջոցով,գրավոր կամ բանավոր,հեռախոսով,էլեկտրոնային փոստով, այլ հաղորդումներով կամ այլ եղանակով, որոնք, սակայն, արարքի որակման համար որևէ նշանակություն չունեն։
Վերը նշված որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է, որ պաշտոնատար անձի կողմից ներ-կայացված ցանկացած պահանջ չէ, որը կարող է վկայել կաշառք ստանալու հանցակազմի հատկանիշների առկայության մասին։ Մասնավորապես, հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշների առկայությունը հավաստելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի ներկայացվող պահանջը լինի կոնկրետ, առկա և իրական, իսկ այս չափանիշներին չհամապատասխանող, զուտ անձի դիտավորությունը բացահայտող պահանջ ներկայացնելը չի կարող հանցագործություն համարվել։
Կաշառք տալու միայն կոնկրետ և իրական պահանջի դեպքում է խոսք գնում հանրորեն վտանգավոր, հակաիրավական, գիտակցված և կամային այն-պիսի արարքի (գործողության) կատարման մասին, որն ուղղված է կոնկրետ օբյեկտի` պետական ապարատի բնականոն գործունեության դեմ, այդ հարաբերություններում առաջացնում է բացասական փոփոխություններ, հեղինակազրկում է պետական իշխանությունը, վտանգում դրա նորմալ գործունեությունը։
Այսպիսով, պահանջն առկա է, եթե այն ներկայացված, ձևակերպված է եղել։ Ընդ որում, կարևոր է պարզել` ում կողմից, երբ, որտեղ, ում մասնակցությամբ և ինչ հանգամանքներում է այն ներկայացվել։
Պահանջի կոնկրետությունը ենթադրում է հստակություն պաշտոնատար անձի կողմից պահանջվող կաշառքի առարկայի և դրա չափերի հարցում։ Մասնավորապես« հանցավորի ներկայացրած պահանջը դրամի, գույքի, գույքի նկատմամբ իրավունքի և կաշառքի այլ առարկաների ու դրանց չափերի վերաբերյալ պետք է լինի կոնկրետ և հստակ, կաշառք տվողի համար ակնհայտ, մասնավորապես, վկայի, թե հանցավորը որպես կաշառք ինչ է պահանջում և ինչ չափով է պահանջում։ Վերոնշյալ հանգամանքը հատկապես կարևոր է այն առումով, որ կաշառքի առարկան հանդիսանում է հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ և կախված դրա չափերից` ազդում արարքի որակման վրա։
Պահանջի իրական լինելը գնահատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել գործի բոլոր փաստական հանգամանքները` պահանջի ներկայացման եղանակը, ինտենսիվությունը (օրինակ` ներկայացված պահանջը կրկին վերահաստատելը), իրադրությունը, տեղը, ժամանակը և այլն։ Մասնավորապես, պահանջի արտահայտման եղանակից, ինտենսիվությունից և այլ օբյեկտիվ հանգամանքներից կախված` կաշառք տվողը պետք է բավարար հիմքեր ունենա կարծելու, որ պաշտոնատար անձն իր կամ այլ անձի օգտին համապատասխան արարքը կատարելու է միայն ներկայացված պահանջն ի կատար ածելու դեպքում։ Ինչ վերաբերվում է կաշառք պահանջող պաշտնատար անձին, ապա վերջինս ներկայացված պահանջը կատարելու դեպքում պետք է իրական մտադրություն ունենա իր լիազորությունները կամ պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով` որոշակի գործողություն կատարել կամ չկատարել կաշառք տվողի օգտին և գիտակցի, որ կաշառքն իրեն տրվում է հենց դրա համար։ Ամեն դեպքում պահանջի իրական լինելու հարցը պետք է լուծվի` գործի բոլոր հանգամանքները, այդ թվում` կաշառք տվողի և ստացողի սուբյեկտիվ ընկալումը հաշվի առնելով։
23. Սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված դատողությունների լույսի ներքո գնահատելով սույն որոշման 20-րդ կետում վերլուծված կաշառք ստանալու հանցակազմի ավարտման պահը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ եթե կաշառք տալու վերաբերյալ ներկայացված պահանջն իրական չի եղել, կաշառք տվողի օգտին որոշակի գործողություն կատարելու կամ չկատարելու համար պարտադիր պայման չի հանդիսացել, այլ կրել է ձևական բնույթ, այն կաշառք ստանալու հանցակազմի իմաստով չի կարող պահանջ համարվել և վկայել քննարկվող հանցագործության առկայության մասին։
Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված չափանիշներին համապատասխանող պահանջի առկայությունն արդեն իսկ իրենից ներկայացնում է ավարտված հանցագործություն։ Ընդ որում, քննարկվող հանցագործության համար որևէ նշանակություն չունի, որ ի սկզբանե ներկայացված կոնկրետ և իրական պահանջը հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում կամ սակարկությունների արդյունքում հետագայում կարող է փոփոխվել։
Այսպիսով, հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կաշառք պահանջելու հանցակազմն ավարտված է համարվում ոչ թե կաշառքի չափերի վերաբերյալ վերջնական համաձայնության ձեռքբերման պահից, այլ այն պահից, երբ հանցավորը ներկայացնում է կոնկրետ և իրական պահանջ։
Վերոնշյալ դիրքորոշումը բխում է նաև «Իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի պահանջներից, որոնց համաձայն`
«1. Իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտա-հայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները։ Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը։
2. Եթե իրավական ակտն ընդունվել է ի կատարումն կամ համաձայն նույն կամ ավելի բարձր իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտի, ապա այդ ակտը մեկնաբանվում է` առաջին հերթին հիմք ընդունելով ավելի բարձր իրավական ուժ ունեցող ակտի դրույթներն ու սկզբունքները»։
Մասնավորապես, 2012 թվականի փետրվարի 9-ի` «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» ՀՕ-18-Ն օրենքն ընդունվել է ի կատարումն ՀՀ կողմից վավերացրած միջազգային կոնվենցիաների, ինչպես նաև Կոռուպցիայի դեմ պայքարի պետությունների խմբի («GRECՕ»-ի) առջև ստանձնած պարտավորությունների, որոնց բովանդակությունից բխում է, որ զուտ կաշառք պահանջելը` անկախ այն կատարելու կամ չկատարելու հանգամանքից, վկայում է անձի արարքում հանցակազմի առկայության մասին։
24. Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված կաշառք պահանջելու և նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված շորթմամբ կաշառք ստանալու հանցակազմերի տարբերակման անհրաժեշտությանը։
Սույն որոշման 20-րդ կետում շարադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքերում, երբ պահանջը զուգորդվում է սպառնալիքով, մասնավորապես` կաշառք չտալու դեպքում անձի իրավունքներն ու օրինական շահերը ոտնահարելու վերաբերյալ կամ անձին այնպիսի պայմանների մեջ դնելով, որ վերջինս հարկադրված լինի կաշառք տալ` իր իրավունքներին և օրենքով պաշտպանվող շահերին սպառնացող հնարավոր վտանգը կանխելու համար, արարքը պետք է որակել որպես շորթմամբ կաշառք պահանջել։ Այլ խոսքով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված «պահանջի» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված «շորթման» սահմանազատման հիմքում պետք է դրվի սպառնալիքի առկայության հանգամանքը։
Կաշառք տալու պահանջը և շորթման սահմանազատումը կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն հանցավորի արարքը ճիշտ որակելու, այլև կաշառք տվողին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցի լուծման համար, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ կաշառք տվող անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե տեղի է ունեցել կաշառքի շորթում, և այդ անձը, մինչև կաշառք տալու մասին քրեական հետապնդման մարմիններին հայտնի դառնալը, բայց հանցանքի կատարումից հետո՝ ոչ ուշ քան եռօրյա ժամկետում, այդ մասին կամովին հայտնել է քրեական հետապնդման մարմիններին և աջակցել հանցագործությունը բացահայտելուն։
Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ քննարկվող ծանրացնող հանգամանքն առկա է, եթե կաշառք տվողը օրինական շահեր է ունեցել, հակառակ դեպքում սպառնալիքով զուգորդված պահանջը պետք է որակվի 311-րդ հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասերով։
Վերոհիշյալ որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով սույն գործի նյութերին, դրանց ուսումնասիրությամբ հանգել է հետևության, որ. «կաշառքի չափի վերաբերյալ ստորադաս դատարանները հանգել են սխալ հետևության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ա) սույն գործի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Էդ. Զաքարյանը, նախնական համաձայնության գալով Գ.Գևորգյանի և Վ.Վարդանյանի հետ, Դ.Եդիգարյանին քրեական պատասխանատվության չենթարկելու նպատակով կաշառք տալու պահանջ է ներկայացրել սկզբում Գ.Մարտիրոսյանին, այնուհետև` Խ.Մանուկյանին։ Պահանջը ներկայացվել է 2012 թվականի դեկտեմբերի 12-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում։ Էդ. Զաքարյանը նրանց առաջարկել է համապատասխան գումարը ձեռք բերելու համար հանդիպել Դ.Եդիգարյանի ընկերներին ու ծանոթներին, խորհուրդ է տվել չդիմել ուրիշ ոստիկանի, քանի որ գործին կտրվի օրինական ընթացք, և Դ.Եդիգարյանը լուրջ խնդիրներ կունենա։ Այնուհետև, կրկին զանգահարել և հետաքրքրվել է գումարի վերաբերյալ։ Տեղեկանալով, որ ընդամենը 300.000 ՀՀ դրամ է հավաքվել` պնդել է, որ գումարը քիչ է, և առաջարկել է ավելացնել (տե՛ս սույն որոշման 6-7-րդ կետերը)։
բ) Դ.Եդիգարյանը թեև նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էդ.Զաքարյանը հայտնել է, որ նմանատիպ գործերը որպես կանոն «փակվում» են 5.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն իր հարցը կլուծի 3.000 ԱՄՆ դոլարով, դատաքննության ընթացքում պնդել է, որ գումարային խոսակցությունները սկսվել են ոչ թե 3.000, այլ 2.000-3.000 ԱՄՆ դոլարից։ Սակայն թե՛ նախաքննության, թե՛ դատաքննության ընթացքում Դ.Եդիգարյանը պնդել է, որ նույն օրը, ժամը 18։00-ի սահմաններում, Էդ.Զաքարյանն իրեն հայտնել է, որ գումարի չափը նվազեցվել է մինչև 2.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Գ.Գևորգյանը հետաքրքրվել է մնացած 1.000 ԱՄՆ դոլարով (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։
27. Սույն որոշման 25-26-րդ կետերում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 19-24-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք վճարելու վերաբերյալ ներկայացված պահանջը եղել է կոնկրետ և առկա։
Այսպես` այն ներկայացվել է ինչպես Գ.Մարտիրոսյանին, այնպես էլ Խ.Մանուկյանին և Դ.Եդիգարյանին, կաշառքի առարկայի և չափի վերաբերյալ ներկայացված պահանջը եղել է հստակ և կոնկրետ` 3.000 ԱՄՆ դոլար, հետապնդել է կոնկրետ նպատակներ, որոնք ակնհայտ են եղել ինչպես հանցավորների, այնպես էլ տուժողի համար, այն է` պաշտոնեական լիազորությունների շրջանակում Դ.Եդիգարյանին պատասխանատվության չենթարկելու, վերջինիս տոքսիկոքիմիական փորձաքննության չներկայացնելու նպատակով և նրա համար այլ անբարենպաստ հետևանքներ չառաջացնելու սպառնալիքով։ Վերոնշյալի հետ կապված` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սկզբում արված 5.000 ԱՄՆ դոլարի պահանջը իրավացիորեն ամբաստանյալներին չի մեղսագրվել, քանի որ այն կաշառք ստանալու հանցակազմի առումով պահանջ չի հանդիսացել, կրել է ձևական բնույթ և հետագայում իրենց համար ցանկալի գումարը ստանալու նախապայման է եղել։
Վերը նշված հանգամանքները հաստատվել են Գ.Մարտիրոսյանի, Խ.Մանուկյանի, Դ. Եդիգարյանի, Ա.Հարությունյանի, Կ.Ղազանչյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով (տե՛ս սույն որոշման 6-8-րդ, 10-11-րդ կետերը)։
Կաշառքի պահանջը եղել է նաև իրական, մասնավորապես, արտահայտվել է այնպիսի եղանակով, որ տուժողի մոտ կասկած չի առաջացել, որ պաշտոնատար անձն իր կամ այլ անձի օգտին կարող է համապատասխան գործողությունը (անգործությունը) կատարել միայն ներկայացված պահանջն ի կատար ածելու դեպքում, ներկայացված պահանջը մի քանի անգամ վերահաստատվել է, ինչը վկայում է դրա նպատակաուղղվածության և ինտենսիվության մասին։ Այսպես` տեղեկանալով Դ.Եդիգարյանի անվճարունակության մասին` Էդ.Զաքարյանն առաջարկել է գումարը հայթայթելու նպատակով դիմել վերջինիս ընկերներին և ծանոթներին, այնուհետև նույնը պահանջել է նաև Խ.Մանուկյանից, սպառնացել, որ պահանջված գումարը չվճարելու դեպքում գործին կտրվի օրինական ընթացք, և Դ.Եդիգարյանը լուրջ խնդիրներ կունենա, անընդմեջ զանգահարել և հետաքրքրվել է ընթացքի վերաբերյալ, չի համաձայնվել 300.000 ՀՀ դրամ վճարելու առաջարկությանը և կրկին վերահաստատել է իր պահանջը։
28. Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք պահանջելու հանգամանքը հաստատվել է նաև տուժող Դ.Եդիգարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով առ այն, որ Էդ.Զաքարյանը մոտավորապես ժամը 18։00-ի սահմաններում է սկզբնական ներկայացված պահանջը նվազեցրել մինչև 2.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Գ. Գևորգյանն ակնարկել է մնացած 1.000 ԱՄՆ դոլարի մասին։ Վերոնշվածը ևս մեկ անգամ վկայում է, որ կաշառքի սկզբնական չափը եղել է 3.000 ԱՄՆ դոլար և միայն ժամը 18։00-ի սահմաններում է այն նվազեցվել` Գ.Մարտիրոսյանի միջամտությամբ (տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը)։
29. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, ստորադաս դատարանների հետևություններն այն մասին, որ առանձնապես խոշոր չափերով կաշառքի վերաբերյալ ամբաստանյալների ներկայացրած պահանջն իրական չի եղել, հիմնավորված չեն։ Դատարանները, իրավացիորեն հիմնավորված համարելով կաշառքի շորթման փաստը, սխալ հետևության են հանգել պահանջվող գումարի չափի վերաբերյալ։
Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ինչպես Առաջին ատյանի դատարանը, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանը սույն որոշման նախորդ կետում նշված փաստական տվյալները պատշաճ գնահատականի չեն արժանացրել, այլ ապացույցների բավարար համակցությամբ չեն հերքել դրանք և այդ պայմաններում հաստատված են համարել Էդ.Զաքարյանի, Գ. Գևորգյանի և Վ.Վարդանյանի կողմից խոշոր չափերով` 2.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ ներկայացրած պահանջը։
30. Հետևաբար, ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանի, Գ.Գևորգյանի և Վ.Վարդանյանի արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետից, 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով վերավորակելու մասին որոշում կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը, իսկ նշված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին որոշում կայացնելիս նաև Վերաքննիչ դատարանը, պատշաճ չեն գնահատել սույն գործի փաստական հանգամանքները։ Արդյունքում՝ չի կիրառվել քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման և կիրառվել է այն հոդվածը, որը ենթակա չէր կիրառման, այսինքն` տեղի է ունեցել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում»։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, հաշվի առնելով Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումներն ու հետևությունները, համակցության մեջ գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանի արարքի որակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով, օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է, բխում է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից:

Սույն քրեական գործին վերաբերվող ու փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը թեև անմիջականորեն կաշառքի պահանջ չի ներկայացրել կաշառք առաջարկած կամ այդ միջնորդությամբ դիմած անձանց և նրանց կամ նրանց ներկայացուցիչների հետ այդ թեմայով չի հաղորդակցվել, տեղյակ չի եղել իր մասնակցությամբ, նախնական համաձայնությամբ խմբի կողմից սկզբնապես պահանջված գումարի առանձնապես խոշոր չափերի` 3000ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ, սակայն տեղյակ է եղել ամբաստանյալ Էդ. Զաքարյանի կողմից որպես կաշառք պահանջված 400.000ՀՀ դրամի վերաբերյալ, պահանջվող կաշառքի գումարի առանձնապես խոշոր չափերի վերաբերյալ, Էդ. Զաքարյանի կողմից 400.000ՀՀ դրամի պահանջը ներկայացվել է Վ. Վարդանյանի գիտությամբ և համաձայնությամբ` վերջինիս հետ նախնական համաձայնության պայմաններում։
Այն, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում իրազեկված է եղել պահանջվող 400.000ՀՀ դրամ կաշառքի վերաբերյալ, հիմնավորված է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով, մասնավորապես, ամբաստանյալներ Էդ. Զաքարյանի և Գ. Գևորգյանի` 13.12.2012թ. ժամը 16.03.24 սկսված և 0.57րոպե տևողությամբ, ամբաստանյալներ Էդ.Զաքարյանի և Վ.Վարդանյանի` 13.12.2012թ. ժամը 16.07.55 սկսված և 0.32րոպե տևողությամբ հեռախոսային խոսակցություններով, դրանց գաղտնալսման արձանագրությամբ, ինչը հաստատում է շորթմամբ կաշառք պահանջելու վերաբերյալ Էդ.Զաքարյանի, Գ.Գևորգյանի և Վ.Վարդանյանի ունեցած նախնական համաձայնության հանգամանքը։
Վերը նշված եզրահանգման կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետը պատասխանատվություն է նախատեսում առանձնապես խոշոր չափերով պաշտոնատար անձի կողմից կաշառք ստանալու, այսինքն՝ պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով իր կամ այլ անձի համար դրամ գույք գույքի նկատմամբ իրավունք արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն ստանալու կամ պահանջելու կամ ստանալու խոստումը կամ առաջարկն ընդունելու՝ կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձի օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կատարելու կամ չկատարելու կամ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն նպաստելու կամ ծառայության գծով հովանավորչության կամ թողտվության համար։
Մեջբերված դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ է հանդիսանում կաշառքի գումարի չափը։
Այսինքն, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքը մեղսագրելու համար քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով պետք է հիմնավորվի կաշառքի` առանձնապես խոշոր չափը:
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածն ամրագրում է, որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածը սահմանում է, որ չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) »։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասն ամրագրում է, որ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն ենթակա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (ամբաստանյալի)։
ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը, հիմնվելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետոզոտված ապացույցների վրա, գտնում է, որ առանձնապես խոշոր չափով կաշառք պահանջելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը չի ապացուցվել նախաքննությամբ, դրա վերաբերյալ նախաքննությամբ վերաբերելի ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, և նշված մեղադրանքը հիմնված է միայն որևէ փաստական տվյալով չհիմնավորված ենթադրությունների վրա, այսինքն՝ նախաքննության մարմինը, խախտելով ՀՀ Սահմանադրու-թյան 21-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները, չփարատված կասկածները հօգուտ Վ.Վարդանյանի մեկնաբանելու փոխարեն մեկնաբանելով ի վնաս նրա, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ նրա մեղավորության մասին հետևությունը հիմնելով ենթադրությունների վրա, գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջության բացակայության պայմաններում նրան մեղադրանք է առաջադրել առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք պահանջելու համար։
Ամբաստանյալ Վ. Վարդանյանի կաշառքի չափի վերաբերյալ նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված միակ ապացույցը ամբաստանյալներ Էդ. Զաքարյանի և Վ. Վարդանյանի գաղտնալսված հեռախոսազրույցն է, որի ընթացքում ամբաստանյալ Էդ. Զաքարյանը Վ. Վարդանյանին տեղեկացրել է կաշառքի գումարի մասին` այն ներկայացնելով որպես <<չորս հատ, չորրորդ մասիվ>>:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոգրյալ ապացույցում առկա տվյալները` <<չորս հատ, չորրորդ մասիվ>> բառակապակցությունները, համակցելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված այլ օբյեկտիվ տվյալներով, այն է` Գ.Մարտիրոսյանի, Կ.Ղազանչյանի, Ա.Հարությունյանի պայմանավորվա-ծության արդյունքում վերջինիս կողմից նշված 400.000 ՀՀ դրամ գումարը ամբաստանյալ Էդ. Զաքարյանի հրահանգով պետք է թողնվեր <<Նարեդենտ>> ատամնաբուժարանից ոչ հեռու գտնվող <<Պեգաս>> անվանումով բենզալցակայանում, սակայն չեն հասցրել գումարը տեղափոխել նշված բենզալցակայան, քանի որ ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել նրանց, իսկ տուժող Դ. Եդիգարյանի մոտից հայտնաբերվել են 20/քսան/ հատ 20.000/քսան հազար/ անվանական արժեքով ՀՀ թղթադրամներ, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը տեղյակ է եղել իր մասնակցությամբ նախնական համաձայնությամբ խմբի կողմից պահանջված միայն 400.000 ՀՀ դրամ գումարի վերաբերյալ:
Ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին նախաքննությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված հանցանքի սուբյեկտիվ կողմի` կաշառքի առանձնապես խոշոր չափերի վերաբերյալ, ոչ նախաքննությամբ, ոչ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ ձեռք չեն բերվել և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները։
Նկատի առնելով վերոգրյալը, Առաջին ատյանի դատարանը, չփարատված կասկածները մեկնաբանելով հօգուտ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ ու փաստական հանգամանքների վերլուծությամբ վերը նշված արտահայտությունները մեկնաբանել և գնահատել է որպես 400.000 ՀՀ դրամի չափով կաշառքի գումարի վերաբերյալ հա-մաձայնության առկայության հիմնավորում ու նշված ապացույցի գնահատմամբ հանգել այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանը համաձայնվել է հանցակիցների հետ միասին շորթման միջոցով պահանջել խոշոր չափով կաշառք, այսինքն՝ նա կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն, հետևաբար նրան առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերավորակվի, և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ ու 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատրաման համար։
Ինչ վերաբերվում է սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 15.08.2014թ. որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին և իրավական վերլուծություններին, ապա Առաջին ատյանի դատարանը, ընդունելով դրանք, հարկ է համարել նշել, որ Վճռաբեկ դատարանը կոնկրետ անդրադարձ չի կատարել ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության հարցին և այդ մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների վերլուծությանը։
Վճռաբեկ դատարանը, արձանագրելով, որ բողոքարկված դատական ակտը վճռաբեկ վերանայման ենթարկելու նպատակն օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման, ինչպես նաև իրավունքի զարգացման գործառույթի իրացումն է, գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` կաշառք պահանջելու հանցակազմի մեկնաբանման կապակցությամբ առկա է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման խնդիր, ուստի, անհրաժեշտ է համարել սույն գործով արտահայտել իրավական դիրքորոշումներ, որոնք կարող են ուղղորդող նշանակություն ունենալ նման գործերով դատական պրակտիկայի ճիշտ ձևավորման համար։
Նույն որոշմամբ նշվել է, որ սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորվա՞ծ են արդյոք ստորադաս դատարանների հետևություններն այն մասին, որ առանձնապես խոշոր չափերով կաշառքի վերաբերյալ ամբաստանյալների ներկայացրած պահանջն իրական չի եղել։
Այսինքն՝ որոշման հիմքում դնելով ստորադաս դատարանների դատական ակտերով որոշված՝ բոլոր ամբաստանյալների արարքների վերաորակման իրավաչափության հարցը, Վճռաբեկ դատարանն առանձին-առանձին չի անդրադարձել ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրին, մասնավորապես՝ ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանին, առաջադրված մեղադրանքներին և դրանք հիմնավորող ապացույցներին՝ հիմնականում տալով հարցի տեսական վեր-լուծություն։
Ամբաստանյալ Վաղինակ Վահագնի Վարդանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը հաստատված է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել:
Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին:
Վերը նշված հիմնավորումներով դատախազ Ռ.Երիցյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Նկատի առնելով, որ դատախազի վերաքննիչ բողոքը բերվել է միայն ամբաստանյալ Վ.Վարդանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով վերաորակելու խնդրանքով, Վերաքննիչ դատարանը դատավճռով լուծված մյուս հարցերը քննության առարկա չի դարձնում:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376.1-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վաղինակ Վահագնի Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ դատախազի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Տ. ՍԱՀԱԿՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ

Մ. ՊԱՊՈՅԱՆ