ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

գործ թիվ ԵԿԴ/0267/01/12

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

29 նոյեմբերի 2013 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ա.ՋՈՒԼՀԱԿՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա.ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Բ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով պաշտպան Արթուր Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքը` ամբաստանյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դատավճռի դեմ, և վերանայելով դատական ակտը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ա.Աֆանդյանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 20-ի որոշմամբ Բախշի Սարգսյանի կողմից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13202011 քրեական գործը:
2. ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Նազարյանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ թիվ 13202011 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
3. Նախաքննական մարմնի 2011 թվականի նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը թիվ 13202011 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
4. 2011 թվականի նոյեմբերի 10-ին թիվ 13202011 քրեական գործով մեղադրյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
5. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ թիվ 13202011 քրեական գործով մեղադրյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել 2 /երկու/ ամիս ժամկետով կալանավորումը:
6. ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Նազարյանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ թիվ 13202011 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանին հայտնաբերելը:
7. 2011 դեկտեմբերի 26-ին թիվ 13202011 քրեական գործով մեղադրյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը հայտնաբերվել և ձերբակալվել է ՌԴ Կրասնոյարսկի մարզի Բորոդինսկի Ոստիկանության բաժնի աշխատակիցների կողմից:
8. Նախաքննական մարմնի 2012 թվականի հունվարի 11-ի որոշմամբ թիվ 13202011 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել և կատարվել է նախաքննություն:
9. ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Նազարյանի 2012 թվականի ապրիլի 28-ի որոշմամբ թիվ 13202011 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանին ՀՀ բերելը և քննությանը ներկայացնելը:
10. 2012 թվականի հունիսի 16-ին թիվ 13202011 քրեական գործով մեղադրյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը բերվել է ՀՀ և ներկայացվել է վարույթն իրականացնող մարմնին:
11. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հունիսի 17-ի որոշմամբ թիվ 13202011 քրեական գործով մեղադրյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց 2 /երկու/ ամիս ժամկետով ընտրված կալանավորումը նախաքննական մարմնի միջնորդությունը կրկնակի քննելու արդյունքում վերահաստատվել է:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 14-ի, հոկտեմբերի 11-ի, դեկտեմբերի 11-ի համապատասխան որոշումներով թիվ 13202011 քրեական գործով մեղադրյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը յուրաքանչյուր անգամ երկարացվել է 2 /երկու/-ական ամիս ժամանակով:
12. 2012 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 13202011 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:
13. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դատավճռով Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով` 10.000.000 (տաս միլիոն) դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2011 թվականի դեկտեմբեր 26-ից։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Ամբաստանյալի գույքի վրա դրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ։
Դատավճռով որոշվել է Արշավիր Քնարյանի ընդդեմ Բախշի Սարգսյանի՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման պահանջի մասին հայցը թողնել առանց քննության` դրանում նշված վեճը քաղաքացիական դատավարության կարգով լուծման ենթակա լինելու հիմքով։
Դատավճռով որոշվել է նաև իրեղեն ապացույցները՝ «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 09ՕՍ741, Տ5086, 25ՕՕ766, 09ՕՍ295, 25ՍՍ664, 07ՕԼ151, 29ՍԼ763, 05ՍՍ058, 30ՕԼ378, 12ՍՏ373, 27ՍԼ624 պետհամարանիշներով ավտոմեքենաները, թողնել դրանք ի պահ ընդունած անձանց պատասխանատու պահպանմանը, իսկ դրանց վրա դրված կալանքները թողնել անփոփոխ` մինչև քաղաքացիական դատավարության կարգով դրանց նկատմամբ իրավունքի մասին վեճերի վերաբերյալ վերջնական դատական ակտերի ուժի մեջ մտնելը։
Բ.Սարգսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանքը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
14. Առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Ալիխանյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
15. Պաշտպան Արթուր Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքը փոստին հանձնվել է 2013 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, իսկ վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2013 թվականի նոյեմբերի 06-ին:
16. Վերաքննիչ դատարանի 2013 թվականի նոյեմբերի 07-ի որոշմամբ ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ին, ժամը 12.00-ին, Երևան քաղաքում:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ

Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ հաստատված է համարել հետևյալը.
17. Ամբաստանյալ Բախշի Սարգսյանը, տեղեկանալով, որ տուժող Արշավիր Քնարյանը ցանկանում է վաճառել իր հիմնադրած «Քնարյան» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Դավիթ» տաքսի ծառայությունը՝ ողջ գույքով, 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին ծանոթացել է նրա հետ և, նրան վստահեցնելով, որ ցանկանում է գնել նրա տաքսի ծառայությունը՝ տաքսի ավտոմեքենաներով, ռադիոկապով և մնացած գույքով, պայմանավորվել է դրանց համար մինչև 2011 թվականի հունվար ամիսը վճարել 120.000 ԱՄՆ դոլար։ Տուժողին ցույց տալով իր մոտ գտնվող, սակայն այլ անձանց անվամբ գրանցված անշարժ գույքի վկայականների պատճեններ, ամբաստանյալն ասել է, որ վկայականներում նշված անշարժ գույքն իրականում պատկանում է իրեն և պատրաստվում է դրանք գրավադնել ու ստացած վարկի գումարով վճարել տուժողի գույքի պայմանավորված գինը։ Նա նաև ասել է, որ շինարարական բիզնես ունի ՌԴ Կրասնոյարսկի երկրամասում։ Դրանից հետո, տուժողը վստահելով ամբաստանյալին՝ ընդառաջել է նրան և նրա խնդրանքով՝ որպես տաքսի շահագործելու համար, 2010 թվականի հոկտեմբերի 05-ից մինչև 2011 թվականի մարտ ամիսն ընկած ժամանակահատվածում նրան է հանձնել «Վազ-2107» մակնիշի Տ5080, Տ0679, Տ0678, Տ5086, Տ5085, 09ՕՍ741, 13ԼՏ124, 11ՍՕ933, 12ՍՏ783, 09ՕՍ742, 09ՕՍ295, 07ՕԼ151 համարանիշներով 12 ավտոմեքենան, որոնցից 7-ը եղել են նոր վերանորոգված և շահագործման չհանձնված, իսկ մնացածը՝ շահագործման մեջ գտնվող ավտոմեքենաներ։
Սակայն ամբաստանյալը պայմանավորված ժամկետում չի կատարել վճարումը և, տուժողին վստահեցնելով, որ բանկերը ձգձգում են վարկի տրամադրումն ու ինքը հնարավորություն ունի ստանալ բիզնես վարկ, որի համար սակայն պետք է ունենա բիզնես, նրան համոզել է նրա ընկերությունը վերագրանցել իր եղբոր անվամբ և իրենց վաճառել ծառայության ավտոմեքենաներից մի քանիսը։ Տուժողը, կրկին վստահելով ամբաստանյալին, կատարել է նրա խնդրանքը՝ համապատասխան գործարքից հետո նրան հանձնելով նաև ընկերության կնիքը։
Դրանից հետո՝ մինչև 2011 թվականի ապրիլ ամիսը, ամբաստանյալը, տուժողից ստացած՝ 23.040.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով ավտոմեքենաները ներկայացնելով, որպես իրեն պատկանող տաքսի ծառայության ավտոմեքենաներ, դրանք շուկայականից ցածր գներով վաճառել է տարբեր անձանց և հեռացել Հայաստանից։
Ընդ որում, նկատի ունենալով, որ տուժողի տաքսի ծառայության ավտոմեքենաները գրավադրված են եղել և դրանց գումարներն ամբողջությամբ վճարված չլինելու պատճառով հնարավոր չի եղել կատարել ընկերության վերագրանցում, ամբաստանյալը «Արցախ» բանկում կատարել է պահանջված 2.500.000 դրամի վճարում։ Բացի դա, նա վճարել է նաև ընկերության ավտոմեքենաների գույքահարկի, տեխնիկական զննման և պարտադիր ապահովագրման գումարները, գնել է նոր անվադողեր և էլեկտրական սնուցման մարտկոցներ, որով էլ ավելի վստահություն է ձեռք բերել տուժողի մոտ։

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
18. Պաշտպան Ա.Ալիխանյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել է բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 27.09.2013թ. դատավճիռը, Բ.Սարգսյանի նկատմամբ դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրականացվող քրեական հետապնդումը, վերացնել նաև նշանակված լրացուցիչ պատիժը` 10.000.000 /տաս միլիոն/ ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավումը. կամ Բ.Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ազատազրկման ձևով նշանակել մեղմ պատիժ և հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Բ.Սարգսյանն արդեն մեկ տարի 10 ամիս է գտնվում է կալանքի տակ, բավարարվել կալանքի կրած չափով և նրան դատարանի դատական նիստերի դահլիճից ազատ արձակել, կամ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատիժը մեղմացնել, նշանակել պատիժ` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան և Բ.Սարգսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ <<Համաներում հայտարարելու մասին>> 03.10.2013թ. ՀՀ ԱԺ Որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և վերջինիս ազատ արձակել դատարանի դատական նիստերի դահլիճից, կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կանոնները չկիրառելու դեպքում Բ.Սարգսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ <<Համաներում հայտարարելու մասին>> 03.10.2013թ. ՀՀ ԱԺ Որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետը և նրան ազատ արձակել դատարանի դատական նիստերի դահլիճից:
Ի հիմնավորումն իր վերաքննիչ բողոքի` պաշտպան Ա.Ալիխանյանը մասնավորապես նշել է հետևյալը.
19. Պաշտպան Ա.Ալիխանյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով գործի դատավարական նախապատմությունն ու փաստական հանգամանքները, վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով նախատեսված խարդախության հանցակազմը, վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը` խարդախության հանցակազմի քրեաիրավական բնութագրի վերաբերյալ, նշել է, որ իր պաշտպանյալ Բ.Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և այդ առումով տվել է համապատասխան ցուցմունքներ:
Ըստ պաշտպան Ա.Ալիխանյանի` իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով:
Վերաքննիչ բողոքի հեղինակը մեջբերելով նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ, 4-րդ մասերի, նույն օրենսգրքի 126-րդ, 127-րդ հոդվածների իրավադրույթները, նշել է նաև այն մասին, որ սույն գործով նախաքննությունը կատարվել է թերի, գործով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի տարվել, որի արդյունքում Բ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը կրում է շինծու բնույթ:
Պաշտպան Ա.Ալիխանյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ տուժողին պատկանող ավտոմեքենաները վաճառվել են վերջինիս իմացությամբ և համաձայնությամբ, այդ կապակցությամբ համապատասխան ցուցմունքներ են տվել գործով անցնող բազմաթիվ վկաներ:
Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպան Ա.Ալիխանյանը գտնում է, որ սույն գործով ձեռք բերված բոլոր ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հիմքով չեն կարող օգտագորվել որպես թույլատրելի ապացույցներ և դրվել ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում:
Վերաքննիչ բողոքում ներկայացնելով նաև առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն ու իրավական վերլուծություններն ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ, պաշտպան Ա.Ալիխանյանը նշել է, որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ չի հաստատվել, պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել մի շարք էական նշանակություն ունեցող հանգամանքներ, այն է` ամբաստանյալի խնամքին են կինն ու երկու մանկահասակ երեխաները, բացի այդ` վերջինս նախկինում արատավորված չի եղել, երիտասարդ է:
Պաշտպան Ա.Ալիխանյանը վերաքննիչ բողոքով վիճարկել է նաև իր պաշտպանյալի նկատմամբ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատժի խստությունը և այն կրելու նպատակահարմարությունը, նշելով, որ որպես Բ.Սարգսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը առաջին ատյանի դատարանը պետք է արձանագրեր և հաշվի առներ այն, որ վերջինիս խնամքին են կինն ու երկու մանկահասակ երեխաները:
Վերաքննիչ բողոքի հեղինակը նշել է նաև այն մասին, որ եթե նույնիսկ ընդունենք, որ Բ.Սարգսյանի արարքում առկա է հանցակազմ, ապա այն պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով սեփականատիրոջը կամ գույքի այլ տիրապետողին խոշոր չափերի վնաս պատճառելը, եթե բացակայում են հափշտակության հատկանիշները:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ

Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով դատավճիռը, լսելով պաշտպանության կողմի հիմնավորումները, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, ուսումնասիրելով և գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքն ամբողջությամբ պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
20. Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանն առաջադրված մեղադրանքում նախաքննությամբ իրեն մեղավոր չի ճանաչել և համապատասխան ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին, երբ <<Քնարյան>> ՍՊԸ տնօրեն Ա. Քնարյանի հետ պայմանավորվել է ձեռք բերել նրա վերը նշված տաքսի ծառայությունն, Ա. Քնարյանն իրեն չի հայտնել, որ ընկերությունն ունեցել է չկատարված հարկային պարտավորություններ: Բացի այդ որևէ ավտոմեքենայի արժեքի վերաբերյալ իրենց միջև պայմանավորվածություն չի եղել, քանի որ պայմանավորվել են միայն ընկերության ընդհանուր արժեքի վերաբերյալ` 120.000 ԱՄՆ դոլարի չափով` պայմանով, որ ՍՊԸ-ն ամբողջությամբ, ներառյալ` 20 հատ ավտոմեքենաները, առանց պարտք ու պահանջների պետք է հանձնվեն իրեն: Բացի այդ, իր կողմից կատարված ծախերը պետք է հանվեին այդ գումարից: 2010 թվականի հոկտեմբեր ամսին իր եղբոր` Մարտին Սարգսյանի օգնությամբ, Ա. Քնարյանի տան մոտից տարել է վեց հատ անսարք վիճակում գտնվող <<Վազ-2107>> մակնիշի, 09ՕՍ741, 13ԼՏ124, 09ՕՍ742, 09ՕՍ295, 09ՕՍ296 համարանիշների ավտոմեքենաներ, սակայն մեկ ավտոմեքենայի համարները չի հիշել:
Բացի այդ, 11ՍՕ933 համարանիշի ավտոմեքենան Ա. Քնարյանն իրեն չի տվել և ինքը այդ չի տեսել: Հինգ օր անց <<Երազ>> գործարանի մոտ գտնվող արհեստանոցից վերցրել է 12ՍՏ783 համարանիշի ավտոմեքենան: Քանի, որ դրանք անսարք են եղել և ոչ բոլորն են եղել 2007թ. արտադրության, Ա. Քնարյանի հետ պայմանավորվել են, որ իր կատարած ծախսերը պետք է հանվեին ընդհանուր գումարից:
2010 թվականի նոյեմբեր ամսին Ա. Քնարյանն իրեն հայտնել է, որ ՍՊԸ-ն գտնվում է արգելանքի տակ և հնարավոր չէ անվանափոխում կատարել, ու քանի որ նա գումար չի ունեցել պարտքերը մարելու համար, Ա. Քնարյանին տվել է 2.500.000 ՀՀ դրամ գումար, որ վճարի հարկերը: Բացի այդ, ինքը կատարել է 20 ավտոմեքենայի տեխ. զննման վճարումներ` 600.000 ՀՀ դրամի չափով, ինչպես նաև վճարել է դրանց ապահովագրության ծախսերը` 800.000 ՀՀ դրամ: Ավտոմեքենաները պիտանի անվադողեր չեն ունեցել և վարորդները չեն կարողացել վարել դրանք, ինչի կապակցությամբ ծախսել է 1.200.000 ՀՀ դրամ` գնելով անվադողեր, մարտկոցներ և անտիֆրիզ: 2011 թվականի հունվար ամսին Երևանի Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող <<Արցախբանկում>> անձամբ կատարել է ավտոմեքենաների վարկերի մնացորդների վճարումներ` 5.000 ԱՄՆ դոլարի չափով և վերցրել իր կողմից ստորագրած կտրոններ: Բացի այդ, 2010 թվականի դեկտեմբեր և 2011 թվականի հունվար-մարտ ամիսներին նրան տվել է ամսական 900.000 ՀՀ դրամ գումար և պայմանավորվել, որ այդ չորս ամիսներին վճարած 3.600.000 ՀՀ դրամ գումարը պետք է հանվի վերը նշված ընդհանուր գումարից:
2011 թվականի հունվար-մարտ ամիսների ընթացքում <<Քնարյան>> ՍՊԸ-ն անվանափոխվել է իր եղբոր` Մարտին Սարգսյանի անվամբ, սակայն գործարքը փաստացի իր հետ է կատարվել:
Ա.Քնարյանից վերցված ավտոմեքենաները հնարավոր չի եղել որպես տաքսի աշխատացնել, այդ իսկ պատճառով, Ա.Քնարյանի գիտությամբ դրանք վաճառել է: Ա.Քնարյանը գտել է այն անձանց, որոնց անվամբ ավտոմեքենաները եղել են հաշվառված, որպեսզի գործարքները կատարվեին:
ՍՊԸ-ն անվանափոխելուց հետո Ա.Քնարյանը պայմանավորվել են, որ նա է շարունակելու աշխատացնել տաքսի ծառայությունը, մաքրել պարտքերից, որից հետո պետք է կատարվի վերջնահաշվարկ:
Դրանից հետո մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնություն, որպեսզի այնտեղ շինարարությունում գումար վաստակի և վերադառնալով Հայաստան, ձեռք բերի նոր ավտոմեքենաներ և աշխատացնի <<Քնարյան>> ՍՊԸ-ն:
21. Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանն առաջադրված մեղադրանքում առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննությամբ, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և պատճառաբանելով, որ տուժողից ստացած ավտոմեքենաներն անսարք են եղել և նա իմացել է այդ մասին, դրանք վաճառել է նրա գիտությամբ, նրանից «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 11 ՍՕ 933 համարանիշով ավտոմեքենան չի վերցրել, իր և նրա միջև գործարք է կատարվել, որը չի ավարտվել, ուստի՝ այն ավարտելու դեպքում պատրաստ է վճարել գործարքի մնացած գինը, այսինքն՝ իր և տուժողի միջև առկա են ոչ թե քրեաիրավական այլ քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ։
Ամբաստանյալի ցուցմունքի համաձայն` 2010թ. հոկտեմբերին հանդիպել է Ա.Քնարյանի հետ և պայմանավորվել են, որ ինքը 120.000 ԱՄՆ դոլարով պետք է գնի նրա տաքսի ծառայությունը՝ ավտոմեքենաներով, գույքով, ռադիո սարքավորումներով և հեռախոսահամարներով հանդերձ։ Թեև նման կանխիկ գումար չի ունեցել, սակայն իր հաշվարկներով պետք է կարողանար վճարել նշված գումարը, քանի որ ՌԴ Կրասնոյարսկի երկրամասում ունի շինարարական բիզնես։
Պայմանավորվելիս Ա.Քնարյանը նշել է, որ տաքսի ավտոմեքենաները նորմալ վիճակում են, ամեն ինչն էլ նորմալ է։ Գործարքն սկսելուց առաջ 6 ավտոմեքենա, որոնք կայանված են եղել նրա տան մոտ, տեղափոխել են իրենց մոտ՝ Էջմիածնի Պտղունք գյուղ։
Դրանք անսարք վիճակում են եղել։ Ընկերության անվանափոխությունը կատարելիս պարզվել է, որ ՍՊ ընկերությունը պարտքեր ունի և կալանք է դրված ընկերության հաշիվների վրա։ Հետո նաև պարզվել է, որ մնացած ավտոմեքենաներն էլ են անսարք վիճակում և ծախսեր պետք է կատարվեն, մինչդեռ՝ տուժողն ասած է եղել, որ դրանք շատ լավ վիճակում են գտնվում։ Այդ պատճառով էլ նրա գիտությամբ որոշել է ավտոմեքենաները վաճառել և նոր ավտոմեքենաներ գնել, սակայն իրենց գործարքը կիսատ է մնացել, իսկ իր կողմից վաճառված ավտոմեքենաների դիմաց ստացել է մոտ 20 հազար ԱՄՆ դոլար, որը ներդրել է իր բիզնեսում։
Ա.Քնարյանից վերցրել է «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 11 հատ ավտոմեքենա, որոնցից շահագործվել են միայն 4-ը։ Նրա հետ պայմանավորվել են, որ ավտոմեքենաների անսարքությունները վերացնելու համար իր կողմից ծախսված գումարները պետք է հանվեն գործարքի գնից։
Ընթացքում 600 հազար դրամ վճարել է 20 հատ ավտոմեքենայի տեխնիկական զննման համար, 800 հազար դրամ՝ ապահովագրության համար, անվադողերի և էլեկտրասնուցման մարտկոցների համար վճարել է 200.000 դրամ, «Արցախ» բանկում գրավադրված ավտոմեքենաների գումարից վճարել է 5 հազար ԱՄՆ դոլար, իսկ տուժողի 4 ամսվա հիպոթեկային վարկը վճարելու համար նրան տվել է 3 միլիոն 600 հազար դրամ։ Ընդհանուր առմամբ ծախսել է 12 միլիոն դրամ, ինչը 11 հատ ավտոմեքենայի արժեքից մեծ գումար է, իսկ վաճառած ավտոմեքենաների դիմաց ստացել է 20 հազար ԱՄՆ դոլար։ Տուժողի ՍՊ ընկերության անվանափոխությունից հետո իրենց վրա են վերցրել նաև ընկերության մոտ 8 միլիոն դրամի չափով հարկային պարտավորությունները, այնպես որ տուժողն է իրեն պարտք և ոչ թե ինքը նրան։
22. Վերաքննիչ դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծության և գնահատության ենթարկելով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելով նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, վերջինիս պատճառաբանությունները հերքված, իսկ առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է գործով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, գործի նյութերով:
23. << Տուժող Արշավիր Քնարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2007թ. ինքը հիմնադրել է «Քնարյան» ՍՊ ընկերությունը և գնել է «Դավիթ» տաքսի ծառայությունը, որն ունեցել է 10 հատ «Վազ-2107» մակնիշի ավտոմեքենա, որոնք գրավադրված են եղել «Արցախ» բանկում։ Նշված ավտոմեքենաները հաշվառված են եղել տաքսի ծառայության նախկին սեփականատիրոջ ծանոթ անձանց անուններով, սակայն դրանց գրավադրմամբ վերցված վարկի գումարները վճարվելիս են եղել նախկին սեփականատիրոջ կողմից։
Քանի որ «Դավիթ» տաքսի ծառայության նախկին սեփականատերը չի կարողացել կատարել վարկային պարտավորությունները, որի համար էլ վաճառել է տաքսի ծառայությունը, նրան վճարել է նրա կողմից բանկին արդեն իսկ վճարված գումարները և պայմանավորվել են, որ ինքը կշարունակի մարել ավտոմեքենաների վարկի գումարները, որից հետո կկատարվի ծառայության անվանափոխությունը։ Դրանից հետո համապատասխան անձանց անուններով շարունակել է վճարումներ կատարել «Արցախ» բանկում և ձեռք է բերել «Վազ-2107» մակնիշի այլ ավտոմեքենաներ։
2010թ. հոկտեմբերին ծանոթացել է ամբաստանյալի հետ, ով տեղեկանալով տաքսի ծառայությունը վաճառելու իր մտադրության մասին, ցանկություն է հայտնել գնել այն` ողջ գույքով հանդերձ։ Բանավոր պայմանավորվել են, որ նա տաքսի ծառայությունը պետք է գնի 120.000 ԱՄՆ դոլարով։ Ամբաստանյալը ցույց է տվել անշարժ գույքի վկայականներ և, ասելով, որ դրանք թեև գրանցված են այլ անձանց անուններով, սակայն պատկանում են իրեն, վստահեցրել է, որ դրանք պետք է գրավադնի ու ստացած վարկի գումարով մինչև 2011թ. հունվար ամիսն ամբողջությամբ վճարի պայմանավորված գումարը։
Դրանից հետո՝ 2010թ. հոկտեմբերի 5-ին, ընդառաջելով ամբաստանյալին, իր ունեցած ավտոմեքենաներից յոթը, որոնք վերանորոգվելուց հետո շահագործվելիս չեն եղել և կայանված են եղել իր տան բակում, հանձնել է նրան՝ մինչև վարկ ստանալը տաքսի ծառայությունն աշխատեցնելու համար։ Տանելով նշված ավտոմեքենաները՝ ամբաստանյալը դրանց համար գնել է էլեկտրասնուցման մարտկոցներ, որոնք բացակայել են, և անվադողեր, քանի որ եղածները պիտանի չեն եղել ձմռանը շահագործելու համար։
Պայմանավորված ժամկետում ամբաստանյալը չի վճարել 120.000 ԱՄՆ դոլարը՝ պատճառաբանելով, որ վարկի ձևակերպումն ուշացվում է։ Նա նաև խնդրել է իրեն հանձնել շահագործվող ավտոմեքենաները՝ հետագա շահագործման համար դրանց անհրաժեշտ վերանորոգման աշխատանքներ կատարելու նպատակով։ Վստահելով և հավատալով նրան՝ մինչև մարտ ամիսը նրան է հանձնել ևս հինգ հատ «Վազ-2107» մակնիշի ավտոմեքենա։
Այդ ընթացքում ամբաստանյալը խնդրել է «Քնարյան» ՍՊ ընկերությունը և մի քանի ավտոմեքենա վերաձևակերպել իր եղբոր անունով, որպեսզի կարողանա գրավադնել դրանք և բիզնես վարկի ստացած գումարով վճարել պայմանավորված գումարը։ Նրան տեղեկացրել է, որ ընկերությունն ունի հարկային պարտավորություններ և հնարավոր չէ կատարել վերագրանցում, սակայն նա համաձայնվել և բանկի կողմից պահանջված նվազագույն գումարը՝ մոտ 2 միլիոն 500 հազար դրամ, վճարել է բանկին, որպեսզի վերացվի ԴԱՀԿ ծառայության կողմից դրված կալանքը։ 2011թ. փետրվարի 18-ին ընկերությունը վերաձևակերպվել է ամբաստանյալի եղբոր անվամբ և նրան ու ամբաստանյալին է հանձնել ընկերության բոլոր փաստաթղթերը և կնիքը։ Ամբաստանյալի խնդրանքով համաձայնվել է, որ նրանց անվամբ՝ բիզնես վարկն ստանալու համար, գրանցվի նաև մոտ 3 ավտոմեքենա, որի համար տաքսի ծառայության նախկին սեփականատիրոջ միջոցով այդ ավտոմեքենաների ձևական սեփականատերերին խնդրել է ամբաստանյալին կամ նրա նշած անձանց տալ համապատասխան լիազորագրեր։
Այնուհետև, տեղեկացել է, որ ամբաստանյալը շուկայականից անհամեմատ ցածր գներով վաճառել է իրենից ստացած 12 հատ «Վազ-2107» մակնիշի ավտոմեքենաները, որոնցից մի մասի վաճառքը կատարվել են օրինական հիմքերով՝ լիազորագրերի հիման վրա, իսկ մյուս մասը՝ առանց օրինական ձևակերպման։ Փորձել է գտնել նրան, սակայն պարզել է, որ նա փախել է Հայաստանից։
Այն պահից, երբ ավտոմեքենաներն գտնվել են ամբաստանյալի տիրապետման տակ, նա վճարել է դրանց ու տաքսի ծառայության ևս 6 ավտոմեքենայի տեխնիկական զննման, գույքահարկի և պարտադիր ապահովագրման գումարները, սակայն նա իրեն 3.600 ԱՄՆ դոլար չի տվել կամ իր փոխարեն հիպոթեկի գումար չի վճարել։
Թեև նախաքննության ընթացքում հայտնել է, որ իրենից հափշտակված ավտոմեքենաների ընդհանուր շուկայական արժեքը կազմում է 24 միլիոն 100 հազար դրամ, սակայն ընդունում է, որ հաշվարկներում սխալվել է և դրանց արժեքն իրոք կարող է կազմել 23.040.000 դրամ։
Վկա Արմեն Համբարձումյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը մտերիմ հարաբերությունների մեջ է գտնվում «Դավիթ» տաքսի ծառայության տնօրեն Ա.Քնարյանի հետ և հաճախակի հանդիպել է նրան՝ տաքսի ծառայության գրասենյակում։
Երբ հերթական անգամ գտնվելիս է եղել տաքսի ծառայության գրասենյակում՝ ամբաստանյալը տուժողի հետ պայմանավորվել է 120.000 ԱՄՆ դոլարով գնել վերջինիս տաքսի ծառայությունը՝ ողջ գույքով հանդերձ։ Նա ասել է, որ ունի տուն ու գոմեր, որոնք պետք է գրավադնի և ստացած վարկի գումարով վճարի տաքսի ծառայության համար պայմանավորված գումարը։
Տուժողն ամբաստանյալին է հանձնել մոտ 12 ավտոմեքենա, որոնցից 7-ը նոր վերանորոգված են եղել և չեն շահագործվել, քանի որ տուժողը որոշած է եղել դրանք վաճառել։ Ինքն անձամբ տեսել է այդ 7 ավտոմեքենան, դրանք կապիտալ վերանորոգված վիճակում կայանված են եղել տուժողի բակում։
Տեղյակ է, որ ամբաստանյալը որոշակի ծախսեր է կատարել՝ կապված ավտոմեքենաների հետ, և այդ ծախսերը պետք է ներառվեին տուժողի հետ նրա պայմանավորված գնի մեջ։
Թեև պայմանավորված գումարն ամբաստանյալը տուժողին պետք է վճարեր մեկ ամսվա ընթացքում, սակայն նա դա չի արել՝ պատճառաբանելով, որ բանկերը ձգձգում են վարկի ձևակերպումը և, տուժողին չվերադարձնելով ավտոմեքենաները, դրանք վաճառել է տարբեր անձանց։
Վկաներ՝ «Քնարյան» ՍՊ ընկերության «Դավիթ» տաքսի ծառայության նախկին կարգավորող Արևիկ Պետրոսյանի և վարորդներ Գևորգ Դովլաթյանի ու Յուրիկ Սաղաթելյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն՝ «Դավիթ» տաքսի ծառայությունը պատկանել է Ա. Քնարյանին, և ծառայության գրասենյակը գտնվել է ք.Երևան Ներսիսյան փողոցի հ. 10 հասցեում։ 2010թ. հոկտեմբեր ամսին իրենց գրասենյակ է այցելել Բախշի Սարգսյանը և Ա.Քնարյանին առաջարկել է վաճառել տաքսի ծառայությունը՝ ողջ գույքով։ Վերջինս համաձայնվել է նրա հետ և փաստացի նրան է փոխանցել տաքսի ծառայության մի քանի ավտոմեքենա։ 2010թ. դեկտեմբերի 30-ին Ա.Քնարյանը հրավիրել է ժողով և տաքսի ծառայության բոլոր աշխատակիցներին տեղեկացրել, որ ամանորյա տոներից հետո ծառայությունը պետք է ղեկավարի Բ.Սարգսյանը, ով պատրաստվում է գնել այն։ Սակայն ամանորյա տոներից հետո էլ ծառայությունը շարունակել է ղեկավարել Ա.Քնարյանը, քանի որ նրա հետ ունեցած պայամանավորվածության համաձայն Բ.Սարգսյանը չի վճարել տաքսի ծառայության վաճառքի գումարը։ Այնուհետև՝ ամիսներ անց, տեղեկացել են, որ Բ.Սարգսյանը որևէ գումար չի վճարել Ա.Քնարյանին և տարբեր անձանց վաճառել է փաստացի իրեն փոխանցած ավտոմեքենաներն ու հեռացել Հայաստանից։
Վկա Վահե Խաչատրյանի ցուցմունքի համաձայն՝ «Դավիթ» տաքսի ծառայությունը պատկանել է Ա.Քնարյանին, և նշված ծառայության բոլոր մեքենաները, որոնք եղել են 2006-2008թթ. արտադրության, վերանորոգվել են իր արհեստանոցում՝ իր կողմից։ 2010թ. հոկտեմբեր ամսին, երբ շուկայում վաճառելիս է եղել Ա.Քնարյանի վերը նշված՝ իր կողմից վերանորոգված, ավտոմեքենաներից մի քանիսը, իրեն մոտեցած ամբաստանյալն ասել է, որ ցանկանում է գնել մի քանի հատ ավտոմեքենա։ Ինքը նրան է տվել Ա.Քնարյանի հեռախոսահամարը, որից հետո վերջինիցս տեղեկացել է, որ ամբաստանյալը ցանկանում է 120.000 ԱՄՆ դոլարով գնել տաքսի ծառայությունը՝ բոլոր ավտոմեքենաներով, որոնցից 10-ը գտնվել են շատ լավ վիճակում։
Հետագայում Ա.Քնարյանից տեղեկացել է, որ նա ամբաստանյալին է տվել 12 կամ 13 ավտոմեքենա, սակայն նա դրանց արժեքը չի վճարել, դրանք վաճառել է տարբեր անձանց և հեռացել Հայաստանից։
Վկա Հովհաննես Բարսեղյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2010թ. դեկտեմբերի սկզբին տեղեկանալով, որ Պտղունք գյուղի բնակիչ Բ.Սարգսյանը վաճառում է ավտոմեքենաներ, հանդիպել է նրան ու պայմանավորվել է 4.000 ԱՄՆ դոլարով գնել նրա տան բակում կայանված ավտոմեքենաներից մեկը՝ բարվոք վիճակում գտնվող, 2007թ. արտադրության «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 09ՕՍ295 համարանիշով ավտոմեքենան։
Ամբաստանյալը հայտնել է, որ բոլոր ավտոմեքենաներն իրենն են, սակայն համապատասխան ձևակերպումներ չի կատարել, քանի որ ցանկանում է վաճառել դրանք։ Իր հավանած ավտոմեքենան գրանցված է եղել Խ.Անտոնյանի անվամբ, ով գտնվել է ՌԴ-ում, որտեղից էլ լիազորագիր է ուղարկել, որպեսզի կատարեն գործարքը, սակայն այն չի կատարվել, քանի որ ճանապարհային ոստիկանությունում պարզվել է, որ ավտոմեքենան արգելանքի է վերցված։
Վկա Աշոտ Աբգարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2011թ. ապրիլի սկզբներին հարևանի որդուց տեղեկանալով, որ նրա ընկերը՝ ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանը, վաճառում է «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենան, գնացել է Պտղունք գյուղ և տեսել ավտովերանորոգողի տան բակում կայանված ավտոմեքենան։ Այն գտնվել է նորմալ վիճակում, և ամբաստանյալն ասել է, որ եթե համաձայնվեն սպասել, ապա այն կներկվի և այդ դեպքում դրա գինը կլինի 2000 ԱՄՆ դոլար։ Համաձայնվելով նրա առաջարկին՝ նրան վճարել է 1.300 ԱՄՆ դոլար՝ մնացածը հետո վճարելու պայմանով։ Բայց մեկ շաբաթ անց, երբ գնացել է ավտոմեքենան վերցնելու, տեսել է, որ դրա մետաղական մասերը վնասված են և բացակայում են կամ փոխված են հանելու համար հնարավոր բոլոր մասերը։ Այդ օրն ամբաստանյալին չի տեսել, սակայն ավտոմեքենան տեղափոխել է ք.Երևան։ Քանի որ նշված ավտոմեքենան գրանցված է եղել Կարեն Սարգսյանի անվամբ, նրա հետ կնքել է առուվաճառքի պայմանագիր, սակայն դրա գրանցում չի կատարվել։
Վկա Գևորգ Ազիզյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. փետրվար ամսին՝ ավտոշուկայում, ինքը ծանոթացել է ամբաստանյալի հետ և նրանից գնել է անսարք վիճակում գտնվող երկու հատ «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենա, որոնցից առավել վատ վիճակում գտնվողի համար վճարել է 2.300, իսկ մյուսի համար՝ 2.700 ԱՄՆ դոլար։
Դրանք գրանցված են եղել այլ անձի անվամբ և իրեն վաճառվել են նրա կողմից տրված լիազորագրով։
Ամբաստանյալն իրեն ասել է, որ այդ ավտոմեքենաներն իր ընկերությանն են պատկանում և շահագործվել են որպես տաքսի ավտոմեքենա, իսկ տուժողը պնդել է, որ դրանք իր ընկերության ավտոմեքենաներն են։
Վկա Հրաչյա Հովհաննիսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը մանկական տարիներից ճանաչում է Բ.Սարգսյանին և նրա հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ։
2011թ. փետրվար ամսին նրանից տեղեկացել է, որ նա գնել է տաքսի ծառայություն և ունի մի քանի ավտոմեքենա, որոնք ցանկանում է վաճառել։ Նույն օրը նրա հետ գնացել է Պտղունք գյուղ, որտեղ կայանված են եղել 4-5 հատ «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենա։ Ուսումնասիրելով դրանք՝ հավանել է Տ5085 համարանիշով ավտոմեքենան, որի համար Բ.Սարգսյանը պահանջել է 3000 ԱՄՆ դոլար։ Նշված ավտոմեքենայի դիմաց նրան վճարել է նշված գումարը և գնել է այն, իսկ հետագայում վերավաճառել է այդ ավտոմեքենան։ Դրանից որոշ ժամանակ անց դարձյալ 3.000 ԱՄՆ դոլարով Բ.Սարգսյանից գնել է «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 09 ՕՍ 742 համարանիշով ավտոմեքենան, որը նույնպես վերավաճառել է։
Վկա Ռաֆայել Փանոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2011թ. ապրիլի 3-ին ավտոշուկայում հանդիպել ու ծանոթացել է 2007թ. արտադրության« ՎԱԶ 2107 մակնիշի Տ5080 համարանիշով, Իլյա Օհանջանյանի անվամբ գրանցված ավտոմեքենան վաճառող Բ.Սարգսյանի հետ, ով հայտնել է, որ գնել է տաքսի ծառայություն և վաճառում է տաքսի ավտոմեքենաները։ Հավանելով ավտոմեքենան՝ ցանկություն է հայտնել գնել այն, որի դիմաց Բ.Սարգսյանը պահանջել է 2700 ԱՄՆ դոլար։ Նույն օրը Բ.Սարգսյանին վճարել է պահանջվող գումարը և գնել ավտոմեքենան։ Միաժամանակ, նրա հետ պայմանավորվել է հանդիպել մի քանի օր հետո և փոխել ավտոմեքենայի համարանիշերը, սակայն Բ.Սարգսյանը չի հանդիպել իրեն և անհետացել է։ Հետագայում՝ 2011թ. ապրիլ ամսին, Ի.Օհանջանյանից վերցրել է համապատասխան լիազորագիր, իսկ նույն տարվա մայիս ամսին տեղեկացել է, որ իրականում իր կողմից գնված ավտոմեքենան փաստացի պատկանում է Ա.Քնարյանին, իսկ Բ.Սարգսյանը խաբեությամբ է այն վերցրել նրանից և վերավաճառել իրեն։
Վկա Մերուժան Իսայանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. ապրիլի կեսին ինքն ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանի հետ պայմանավորվել է 2.000 ԱՄՆ դոլարով գնել նրա տաքսի ծառայության «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենաներից մեկը, որը եղել է անսարք վիճակում՝ բացակայել են շարժիչը, փոխանցման տուփը, կամրջակը և այլ մասեր։ Բ.Սարգսյանին է վճարել 1.600 ԱՄՆ դոլար ու պայմանավորվել են, որ 400 ԱՄՆ դոլարը վճարի համապատասխան ձևակերպումները կատարելուց հետո, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում Բ.Սարգսյանը չի զանգահարել իրեն։
Դրանից հետո, տուժողը, ասելով, որ իր գնած ավտոմեքենան պատկանում է «Դավիթ» տաքսի ծառայությանը, որի տնօրենն է ինքը, տարել է նշված ավտոմեքենան։
Վկա Արայիկ Գրիգորյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ-ին ինքն ամբաստանյալից 1.800 ԱՄՆ դոլարով գնել է նրա տաքսի ծառայության «ՎԱԶ 2107» մակնիշի Տ0678 համարանիշով ավտոմեքենան, որը գրանցված է եղել Լիլիթ Հարությունյանի անվամբ ու եղել է անսարք՝ «քարուքանդ», վիճակում։ Ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանը խոստացել է 10 օրվա ընթացքում կատարել ավտոմեքենայի բոլոր անհրաժեշտ ձևակերպումները, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում չի կատարել իր խոստումը և բացակայել է իր բնակության վայրից։
Հետագայում տուժողից տեղեկացել է, որ իր գնած ավտոմեքենան պատկանում է նրան։
Վկա Նիկոլ Սիմոնյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2006թ. ընթացքում «Արմենիա Լադա» ՍՊ ընկերությունից իր անձնական օգտագործման համար գնել է նույն թվականի արտադրության« «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 05ՍՍ057 և 05ՍՍ058 համարանիշներով ավտոմեքենաները, որոնք հաշվառվել են կնոջ՝ Լիլիթ Հարությունյանի անվամբ։ Մի քանի ամիս անց ծանոթացել է Ա.Քնարյանի հետ, ու նշված ավտոմեքենաները վերավաճառել է նրան։ Նրա հետ պայմանավորվել են, որ նրա կողմից ավտոմեքենաների վարկի գումարները մարելուց հետո դրանք կվերաձևակերպվեն։ Այնուհետև, տարբեր ժամանակահատվածներում իրեն զանգահարել են իրեն անծանոթ Գ.Հովհաննիսյանը և Ս.Գրիգորյանը, ովքեր տեղեկացնելով, որ Բ.Սարգսյանից գնել են իր կնոջ անվամբ հաշվառված ավտոմեքենաները, խնդրել են հանդիպել համապատասխան ձևակերպումներ կատարելու համար։ Միաժամանակ տեղեկացրել են, որ գործարքի ժամանակ Բ.Սարգսյանը խոստացել է կատարել անհրաժեշտ փաստաթղթերի ձևակերպումները, սակայն չի կատարել դրանք և բացակայում է բնակության վայրից։ Տվյալ անձանց հայտնելով, որ ոչ Բ.Սարգսյանը և ոչ էլ մեքենաների փաստացի սեփականատեր Ա.Քնարյանը իրեն ոչինչ չեն տեղեկացրել ավտոմեքենաները վաճառելու կապակցությամբ, հրաժարվել է որևէ ձևակերպում կատարել։ Նույն ժամանակ հանդիպել է Ա.Քնարյանին, ով պարզաբանել է, որ Բ.Սարգսյանի հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել վաճառել իր տաքսի ծառայությունը՝ ողջ գույքով, այդ թվում՝ նշված ավտոմեքենաները, սակայն նա խաբել է իրեն, որևէ գումար չի վճարել, իսկ տաքսի ծառայության ավտոմեքենաները վաճառել է այլ քաղաքացիների։
Վկաներ՝ հայր ու որդի, Գագիկ և Վահան Բաղդասարյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն՝ իրենց անվամբ ձևականորեն գրանցված են եղել Հ.Ղասաբօղլյանի տաքսի ծառայության պատկանող «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 09ՕՍ741 և 11ՍՕ933 համարանիշներով ավտոմեքենաները, որոնք որոշ ժամանակ անց փոխանցվել են Ա.Քնարյանին։ Հետագայում վերջինս հեռախոսով տեղեկացրել է, որ այդ ավտոմեքենաները վաճառվել են և խնդրել է կատարել վերաձևակերպումներ, որի համար էլ նոտարական կարգով դրանք վաճառել են այլ անձանց։ Նոտարական գրասենյակում տեսել են նաև ամբաստանյալին, սակայն ավտոմեքնաները նրան չեն վաճառել։
Վկա Գևորգ Հովհաննիսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. ապրիլի կեսերին ք.Երևանից ք.Էջմիածին վերադառնալու ճանապարհին նկատել է փողոցում կայանված, վաճառքի ենթակա երկու-երեք հատ «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենա։ Մոտենալով դրանց՝ ծանոթացել է Բ. Սարգսյանի հետ, ով հայտնելով, որ դրանք իր տաքսի ծառայությանն են պատկանում՝ ասել է, որ ցանկանում է վաճառել այդ ավտոմեքենաները՝ նորերը գնելու նպատակով։ Զննելով ավտոմեքենաները՝ հավանել է 2006թ. արտադրության «ՎԱԶ 2107» մակնիշի« 05ՍՍ058 համարանիշով ավտոմեքենան, որի դիմաց Բ.Սարգսյանը պահանջել է 2.300 ԱՄՆ դոլար։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ վճարել է վաճառքի գումարից 1.300 ԱՄՆ դոլարը, իսկ մնացած 1.000 ԱՄՆ դոլարը պետք է վճարեր ավտոմեքենայի համապատասխան ձևակերպումները կատարելուց հետո միայն։ Միաժամանակ, Բ.Սարգսյանը տրամադրել է ավտոմեքենայի տեխնիկական անձնագիրը, համաձայն որի՝ այն սեփականության իրավունքով պատկանել է Լիլիթ Հարությունյանին։ Բ.Սարգսյանի հետ պայմանավորվել են հանդիպել մի քանի օրից և կատարել համապատասխան ձևակերպումները, սակայն նա չի զանգահարել իրեն և բացակայել է իր բնակության վայրից։ Որոշ ժամանակ անց, չկարողանալով հանդիպել Բ.Սարգսյանին, պայմանավորվել և հանդիպել է Լ.Հարությունյանի ամուսնու՝ Ն.Սիմոնյանի հետ, սակայն վերջինս հրաժարվել է փաստաթղթային ձևակերպումներ կատարել՝ պատճառաբանելով, որ ավտոմեքենան փաստացի պատկանում է «Դավիթ» տաքսի ծառայության նախկին տնօրեն Ա.Քնարյանին։ Հետագայում հանդիպել է նաև Ա.Քնարյանին ու տեղեկացել, որ Բ.Սարգսյանը խաբեությամբ վերցրել է նրան պատկանող մի քանի ավտոմեքենա, չի վճարել դրանց դիմաց և դրանցից մեկն էլ վաճառել է իրեն։
Վկա Ալբերտ Ավետիսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. մարտ ամսին, տեղեկանալով, որ Բ.Սարգսյանը վաճառում է իր տաքսի ծառայության ավտոմեքենաները, Երևան-Էջմիածին մայրուղում հանդիպել է նրան, զննել և հավանել Արթուր Բաղդասարյանի անվամբ հաշվառված, 2007թ. արտադրության «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 13ԼՏ124 համարանիշով ավտոմեքենան, որի դիմաց Բ.Սարգսյանը պահանջել է 3500 ԱՄՆ դոլար։ Նույն օրը Ա.Բաղդասարյանի կողմից իրեն տրվել է համապատասխան լիազորագիր, իսկ ինքը Բ.Սարգսյանին վճարել է ավտոմեքենայի գումարը՝ 3.500 ԱՄՆ դոլար։ 2011թ. ապրիլի 20-ին իրեն տրված լիազորագրի հիման վրա 5.000 ԱՄՆ դոլարով նույն ավտոմեքենան վերավաճառել է Պտղունք գյուղի բնակիչ Ռադիկ Հայրապետյանին։
Հետագայում՝ 2011թ. մայիս ամսին, իրենց գյուղում հանդիպել է Ա.Քնարյանի հետ, ով հայտնել է, որ հանդիսացել է «Դավիթ» տաքսի ծառայության նախկին սեփականատերն ու Բ.Սարգսյանի կողմից վաճառված ավտոմեքենան պատկանում է իրեն։ Միաժամանակ, հայտնել է, որ Բ.Սարգսյանն այդ ավտոմեքենան խաբեությամբ է ձեռք բերել իրենից և վաճառել։
Վկա Վարդան Խախանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2006թ. հունվարի 31-ին ինքը 5.000 ԱՄՆ դոլարով Երևան քաղաքի բնակիչ Գ.Եսայանից գնել է «ՎԱԶ 2107» մակնիշի, 07ՕԼ151 համարանիշով ավտոմեքենան և շահագործել իր կարիքների համար։ 2007թ. աշնանը նույն ավտոմեքենան 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց վաճառել է Երևան քաղաքի բնակիչ՝ «Դավիթ» տաքսի ծառայության տնօրեն, Ա.Քնարյանին, սակայն փաստաթղթային ձևակերպում չեն կատարել, և ավտոմեքենան մնացել է հաշվառված իր անվամբ։ 2011թ. հոկտեմբեր ամսին պատահաբար հանդիպել է Ա.Քնարյանին և խոսակցության ընթացքում նրանից տեղեկացել, որ իր կողմից վաճառված ավտոմեքենան Ա.Քնարյանը վաճառել է ինչ-որ մեկին, ով սակայն խաբել է նրան և չի վճարել գումարները։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված, տուժող Ա.Քնարյանի կողմից ներկայացված, «ԱրցախԲանկ» ՓԲ ընկերության «Սայաթ-Նովա» մասնաճյուղում կատարված ընթացիկ և վերջնական վճարումների անդորրագրերի համաձայն՝ տուժողին փաստացի պատկանող ավտոմեքենաների հետ կապված վարկային պարտավորության ընթացիկ և վերջնական վճարումներ ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանի կողմից նշված մասնաճյուղում չեն կատարվել։
«Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին» 2012թ. փետրվարի 6-ի, 7-ի, 14-ի, 22-ի և մարտի 21-ի որոշումներով իրեղեն ապացույց են ճանաչվել «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 09ՕՍ741, Տ5086, 25ՕՕ766, 09ՕՍ295, 25ՍՍ664, 07ՕԼ151, 29ՍԼ763, 05ՍՍ058, 30ՕԼ378, 12ՍՏ373, 27ՍԼ624 պետհամարանիշներով ավտոմեքենաները, որոնք ի պահ են հանձնվել տարբեր անձանց։>>:
24. Քննության առնելով պաշտպանի փաստարկներն այն մասին, որ << … Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված Արշավիր Քնարյանից առանձնապես խոշոր չափերի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու արարքը հիմնավորված չէ, բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել Բ.Սարգսյանին դրանց կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու համար, որ դատարանի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` որպես լրացուցիչ պատիժ, գույքի բռնագրավում նշանակելու հարցն ուղղակի անհեթեթություն է, օրենքի որ նորմով է դատարանը ղեկավարվել և նկատի ունեցել, որ նա հանցավոր ճանապարհով ձեռք է բերել օգուտ, ինչ հաշվարկով է գտել, որ նրա նկատմամբ պետք է նշանակել 10.000.000 ՀՀ դրամին համարժեք գույքի բռնագրավում և նրա օգուտի որքան տոկոսն է կազմում 10.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, որ մի պահ եթե օրինակի համար պայմանական ընդունենք մեղադրանքը, ապա Բախշի Սարգսյանի գործողություններում առկա է ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմ, այլ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմ, այն է` խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով սեփականատիրոջը կամ գույքի այլ տիրապետողին խոշոր չափերի վնաս պատճառելը, եթե բացակայում են հափշտակության հատկանիշները, …>>, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն, իսկ նրա պահանջը` << 1. դատական ստուգման արդյունքում ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը, բեկանել ՀՀ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյա դատարանի /նախագահությամբ դատավոր՝ Գ. Պողոսյան, գործ թիվ՝ ԵԿԴ-0267/01/12/ 27.09.2013 թվականի դատավճիռը, դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը և բոլոր դեպքերում վերացնել նաև լրացուցիչ պատիժը՝ 10.000.000 /տաս միլիոն/ ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավումը։
2. Մասնակի բավարարել վերաքննիչ բողոքը և Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ազատազրկման ձևով մեղմ պատիժ սահմանել, հաշվի առնել, այն որ՝ 26.12.2011 թվականից մինչ օրս մեկ տարի 10 ամիս Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը կալանքի տակ է գտնվում, բավարարվել կրած կալանքի չափով և դատարանի դահլիճից նրան ազատ արձակել, կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-իև կետով նախատեսված հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով չվերաորակելու դեպքում՝ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատիժը՝ 6/ վեց/ տարի ազատազրկումը, մեղմացնել, նշանակել նվազագույն պաաիժ 4/չորս/ տարի ազատազրկում՝ հաշվի առնելով, որ ծանրացուցիչ հանգամանքներ չկաև, իսկ մեղմացուցիչները բազմաթիվ են. նրա խնամքին է գտնվում 3 /երեք/ անձ՝ կինը և մինչև 3 տարեկան երկու մանկահասակ երեխաները, նախկինում արատավորված չի եղել, երիտասարդ է։ Եվ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի ևկաամամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերը և Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ նշանալված 4/չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկումը փոխարինել փորձաշրջանով: Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ կիրառել <<ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 03.10.2013թ. թվականին ընդունված որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը, դատարանի դահլիճից նրան ազատ արձակել կամ ՀՀ քրեակաև օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերը չկիրառելու դեպքում՝ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ <<ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 03.10.2013թ. ընդունված որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետը կիրառել և նրան պատժից ազատել դատարանի դահլիճից:>>, պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
25. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի բովանդակույթյունից երևում է, որ խարդախությունը խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունքի ձեռք բերելն է, այսինքն` օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։
Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը մոլորեցնելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտությունը թաքցնելը, այսինքն` խաբեությունը դրսևորվում է նշված երկու եղանակով։
Երբ հանցավոր անձը սեփականատիրոջ մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքն իր տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ է բերում գույքն իրեն հանձնելաու օրինականության պատրանք կամ բանավոր խոսքի և կամ որոշակի գործողությունների դրսևորման միջոցով, ապա դա գնահատվում է որպես իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրում, իսկ երբ գույքի սեփականատերը մոլորության մեջ է ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի¬առկայության հարցում, այս դեպքում արդեն այն գնահատվում է, որպես ճշմարտության մասին լռել։
Այսպիսով, օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, որի արդյունքում մոլորության մեջ հայտնված սեփականատերը կամ գույքի տիրապետողն իր կամքով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ չի խոչընդոտում վերջինիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքը վերցնելուն։
Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն` հանցավորը պետք է գիտակցի, որ սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը և պետք է նախատեսի ու ցանկանա նման հափշտակությունը։
Խարդախության սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է նաև շահադիտական նպատակի առկայությունը, այսինքն` մինչև գույքր վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորը հենց սկզբում նպատակ է ունենում հափշտակել այն, չվերադարձնել գույքը, չկատարել խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները, իսկ երբ գույքը չվերադարձնելու խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում Է գույքը վերցնելուց հետո, անկախ շարժառիթի խարդախության հանցակազմը բացակայում է։
Նման իրավական դիրքորոշում Է հայտնել Է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ։
Նշված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է խարդախության հանցակազմի քրեաիրավական բնութագրին, նախ դիտարկվածն ինքնին, ապա քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման հետևանք է (մասնավոր-իրավական պարտավորությունների հետ) հարաբերակցության մեջ։
Վճռաբեկ դատարանն իր այդ որոշմամբ արձանագրել է.
Խարդախությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների, մասնավորապես` հափշտակությունների շարքին։ Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի բովանդակությունից, խարդախությունը, խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է։
Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է։ Այս կապակցությամբ էական նշանակություն կարող է ունենալ թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել։ Արդյոք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում ...
... Այսինքն` օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է կատարման հատուկ եղանակով` խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով (տես նշված որոշման 22-րդ կետը):
Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը։
Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով`
ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել (տես նշված որոշման 23-րդ կետը):
Վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է։ Արարքը խարդախություն որակելու համար բավարար չէ, որ անձն իր արարքներով կամ որոշակի հանգամանքների բերումով տուժողի մոտ վստահություն վայելի, այլ անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս համոզի տուժողին իրեն փոխանցել գույքր կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները։
Հանցագործի նկատմամբ տուժողի վստահությունը կարող է ինչպես իրավական, այնպես էլ փաստական հիմքեր ունենալ։ Այլ կերպ՝ հանցավորի և տուժողի միջև առկա վստահության վրա հիմնված հարաբերությունները կարող են բխել ինչպես նրանց միջև առկա պայմանագրից, լիազորագրից և այլն, այնպես էլ առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի անձնական հարաբերություններից, հանցավորի կողմից նախկինում դրսևորած վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից և այլն (տես նշված որոշման 24-րդ կետը):
Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ Է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները։
Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո (անկախ շարժառիթից), խարդախության հանցակազմը բացակայում Է (տես նշված որոշման 26.2-րդ կետը):
Տարբեր տեսակի գործարքների (առուվաճառք, գրավ, փոխառություն, այդ թվում վարկային պայմանագիր և այլն) կատարման ժամանակ ծագող քաղաքացիական իրավահարաբերությունների խարդախության հանցակազմի սահմանազատման հիմնախնդրին վճռաբեկ դատարանն անդրադառնում է ելնելով այն հանգամանքից, որ անձի կողմից իր գույքային պարտավորությունների չկատարումը դեռևս չի վկայում անձի մոտ հանցանքի կատարման դիտավորության առկայության մասին։ Այլ կերպ՝ անձի կողմից քաղաքացիաիրավական պարտավորության չկատարումը դեռևս չի վկայում վերջինիս արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի և հետևաբար, խարդախության հանցակազի առկայության մասին (տես նշված որոշման 28-րդ կետը):
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ եթե քաղաքացիաիրավական հարաբերության հենքը վերաբերում է կարգավորիչ գործառույթ իրականացնող իրավունքի ճյուղին, ապա քրեական իրավունքը, քրեական դատավարությունը, մարմնավորելով իրավունքի պահպանիչ գործառույթը, իրենց բնույթով ածանցյալ են իրավունքի տվյալ ճյուղերից, մասնավորապես քաղաքացիական իրավունքից և դատավարությունից։ Այլ կերպ՝ ներգործության քրեաիրավակաև և քրեադատավարական միջոցները չպետք է այնպիւփն լինեն, որ խաթարեն քաղաքացիաիրավական ու քաղաքացիաղատավարական հարաբերությունների ներքին տրամաբանությունը, անորոշությունն ու անկանխատեսելիություն ստեղծեն քաղաքացիաիրավական շրջանառության մեջ (տես նշված որոշման 30-րդ կետը):
26. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով սեփականատիրոջը կամ գույքի այլ տիրապետողին խոշոր չափերի վնաս պատճառելու համար, եթե բացակայում են հափշտակության հատկանիշները:
Վերոնշյալ հանցագործությունն օբյեկտիվ կողմով նման է խարդախությանը: Այս դեպքում նույնպես հանցավորը դրսևորում է խաբեություն կամ վստահության չարաշահում: Սակայն, ի տարբերություն խարդախության, այս դեպքում անձը խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելով ոչ թե հափշտակում է ուրիշի գույքը, այլ գույքային վնաս է պատճառում սեփականատիրոջը կամ գույքի այլ տիրապետողին:
Եթե խարդախության դեպքում գույքը դուրս է գալիս սեփականատիրոջ ֆոնդից, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդը չի պակասում, ուղղակի գույքը, որը պետք է ստանար սեփականատերը, հանցավորի գործողությունների պատճառով մուտք չի գործում նրա ֆոնդ, կամ նրան գույքային վնաս է հասցվում բաց թողնված օգուտի ձևով:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, անձը գիտակցում է մեկ ուրիշին խաբելու կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով գույքային վնաս պատճառելը, նախատեսում ու ցանկանում է այդ:
27. Սույն որոշման 25-26-րդ կետերում շարադրված վերլուծության լույսի ներքո հաշվի առնելով սույն որոշման 17-րդ կետում մեջբերված և առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հաստատված գործի փաստական հանգամանքները` վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հետազոտված և դատավճռում շարադրված բավարար, հավաստի և արժանահավատ ապացույցներով ապացուցված է այն արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանը և այդ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին և, որ ապացուցված է ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը:
Հետևաբար, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործում բացակայում են Բ.Սարգսյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով վերաորակելու և այդ հոդվածի սանկցիայի սահմաններում մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքերը:
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Գույքի բռնագրավումը դատապարտյալի սեփականությունը համարվողգույքը կամ դրա մի մասը հարկադրաբար և անհատույց վերցնելն է` ի սեփականություն պետության:
2. Գույքի բռնագրավման չափը դատարանը որոշում է` նկատի ունենալով հանցագործությամբ հասցված գույքային վնասի, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի չափը: Գույքի բռնագրավման չափը չի կարող գերազանցել հանցագործությամբ հասցված վնասի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի չափը:
3. Գույքի բռնագրավումը կարող է նշանակվել շահադիտական դրդումներով կատարված ծանր և առանձնապես ծանր հանցանքների համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում, բացառությամբ սույն հոդվածի չորրորդ և հինգերորդ, ինչպես նաև 5.1-ին մասերով նախատեսված դեպքերի:
4. Հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքի, այդ թվում` հանցավոր ճանապարհով ստացված եկամուտների օրինականացման և սույն օրենսգրքի 190-րդ հոդվածով նախատեսված արարքների կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ձեռք բերված գույքի, ներառյալ` այդ գույքի օգտագործումից ստացված եկամուտների կամ այլ տեսակի օգուտների, այդ արարքների կատարման համար օգտագործված կամ օգտագործման համար նախատեսված գործիքների, իսկ հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքի չհայտնաբերման դեպքում` այդ գույքին համարժեք այլ գույքի բռնագրավումը պարտադիր է: Այդ գույքը ենթակա է բռնագրավման` անկախ դատապարտյալի կամ որևէ երրորդ անձի սեփականությունը հանդիսանալու կամ նրանց կողմից տիրապետելու հանգամանքից:
(…)
5.1. Սույն օրենսգրքի 215-րդ հոդվածով նախատեսված մաքսանենգության ճանապարհով Հայաստանի Հանրապետության սահմանով տեղափոխված մաքսանենգության առարկաների, իսկ վերջիններիս բացակայության դեպքում` դրանց արժեքի բռնագրավումը պարտադիր է:
(…):>>:
Վերը շարադրված նորմերի վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ օրենսդրության մեջ <<գույքի բռնագրավում>> եզրույթն արտահայտում է իրավական ներգործության երկու տարբեր միջոց. քրեական պատժատեսակ (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-3-րդ մասեր) և հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքի հարկադրական վերցնում (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 4-րդ և 5.1 մասեր):
Գույքի բռանգրավումը` որպես պատժատեսակ, բացառապես լրացուցիչ պատիժ է, այն միայն տարածվում է դատապարտյալի սեփականությունը հանդիսացող գույքի վրա, իսկ գույքի բռնագրավման չափը որոշակիորեն սահմանափակված է` կախված հանցագործությամբ հասցված գույքային վնասից, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի չափից: Գույքի բռնագրավումը որպես լրացուցիչ պատժատեսակ կարող է կիրառվել միայն ծանր և առանձնապես ծանր հանցանքների դեպքում (օրենսդրությամբ նախատեսված է նաև բացառություն): Որպես պատժատեսակ` գույքի բռնագրավման առարկան, որպես կանոն, քրեադատավարական իմաստով իրեղեն ապացույց չէ:
29. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի համաձայն՝ <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48–րդ հոդվածի 2–րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48–րդ հոդվածի 2–րդ մասով սահմանված՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի բովանդակությունից:
Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ և 48–րդ հոդվածների վերաμերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել ՎԲ–50/07, ՎԲ–192/07, ՎԲ–201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում):
30. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով….:>>:
31. Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին և բնույթին: Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման մեջ, որի համաձայն՝ <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտանգավորության վրա՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տես Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17–ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14–րդ կետը):
32. Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ–հոգեբանական, սոցիալ–ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62–րդ և 63–րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով՝ դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին՝ համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել՝ ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
33. Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48–րդ հոդվածի 2–րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
34. Քննության առարկա գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ առաջին ատյանի դատարանը, 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դատավճռով Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով` 10.000.000 (տաս միլիոն) դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ:
35. Քննության առարկա գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է նաև, որ առաջին ատյանի դատարանը Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի չափը որոշելիս նշել և հաշվի է առել վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, այն է` խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությունը:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել, և վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ` նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանը և անձը բնութագրող տվյալները։
36. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Բախշի Սարգսյանի նկատմամբ հիմնական և լրացուցիչ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 55-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված իրավադրույթները, հանգել է ճիշտ հետևության և Բ.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակել է պատիժ` ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` 10.000.000 /տաս միլիոն/ ՀՀ դրամի չափով գույքի բռնագրավմամբ:
37. Այսպիսով, վերոնշյալ հիմնավորումներով վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, ամբաստանյալ Բ.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ, որը համապատասխանում է նրա կատարած հանցանքի ծանրությանը և անձին, որ բողոքում նշված փաստարկները արարքը վերաորակելու, պատիժը մեղմացնելու կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կամ ՀՀ Անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ <<Համաներում հայտարարելու մասին>> 03.10.2013թ. ՀՀ ԱԺ Որոշման 2-րդ կետի 4-րդ ենթակետի կիրառմամբ Բ.Սարգսյանին պատժից ազատելու հիմք չեն հանդիսանում:
38. Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դատավճիռը համարում է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված, իսկ վերաքննիչ բողոքում պաշտպան Ա.Ալիխանյանի կողմից բերված փաստարկներն` անհիմն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը,

à ð à Þ º ò

1. Պաշտպան Արթուր Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դատավճիռը` Բախշի Սարիբեկի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ