ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0266/01/12
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Մ.Մարտիրոսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 մայիսի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
ամբաստանյալ` Խ.Չևչյանի
պաշտպան` Ա.Հակոբյանի
մեղադրող` Մ.Նալբանդյանի
տուժող` Ի.Չմչյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Վ.Զուռնաչյանի



դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մարտի 02-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Ավետիսի Չևչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով




Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 09117311 քրեական գործը հարուցվել է 29.12.2011թ. Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. Նախաքննության մարմնի 06.02.2012թ. որոշմամբ թիվ 09117311 քրեական գործի նյութերով հարուցվել է նոր քրեական գործ, առանձնացվել առանձին վարույթում` շնորհելով թիվ 09102412 համարը:
3. 07.02.2012թ. Խ.Չևչյանը ձերբակալվել է:
4. Նախաքննության մարմնի 09.02.2012թ. որոշմամբ Խ.Չևչյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
5.Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.02.2012թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով։
6. 29.02.2012թ. թիվ 09102412 քրեական գործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է Կենտրոնականի քննչական բաժին:
7. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Բարսեղյանի 01.03.2012թ. որոշմամբ թիվ 09102412 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն։
8. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.03.2012թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով։
9. Նախաքննության մարմնի 17.04.2012թ. որոշմամբ թիվ 09102412 քրեական գործով Խ.Չևչյանի մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
10. Նույն մարմնի 11.05.2012թ. որոշմամբ թիվ 09102412 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժին:
11. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Գ.Մարգարյանի 16.05.2012թ. որոշմամբ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Բարսեղյանի կողմից 11.05.2012թ. <<Նյութերն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին>> որոշումը վերացվել է և նյութերն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժին` օրենքով սահմանված կարգով ընթացքը լուծելու համար:
12. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 01.06.2012թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով։
13. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Գ.Մարգարյանի 15.06.2012թ. որոշմամբ թիվ 09102412 քրեական գործով մեղադրյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը կալանավորումը վերացվել է և քննիչին հանձնարարվել է ընտրել անազատության հետ չկապված խափանման միջոց։
14. Նախաքննության մարմնի 15.06.2012թ. որոշմամբ թիվ 09102412 քրեական գործով մեղադրյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
15. 27.12.2012թ. Խ.Չևչյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
16. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մարտիրոսյանի 2012թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Ավետիսի Չևչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով ընդունվել է վարույթ, իսկ 11.01.2013թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
17. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2013թ. որոշմամբ ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին փոփոխվել է, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և վերջինիս նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
18. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2013թ. որոշմամբ ԵԿԴ/0266/01/12 /09102412/ քրեական գործի վարույթն ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Ավետիսի Չևչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով, կասեցվել է մինև ամբաստանյալին հայտնաբերելը:
19. 21.11.2014թ. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ստացվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Գ.Ղուկասյանի 21.11.2014թ. թիվ 30/19313 գրությունը, համաձայն որի հետախուզման մեջ գտնվող Խ.Չևչյանը հայտնաբերվել է և տեղափոխվել ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քկհ:
20. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.11.2014թ. որոշմամբ ԵԿԴ/0266/01/12 /09102412/ քրեական գործով` ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Ավետիսի Չևչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով, վարույթը վերսկսվել է` դրա կասեցման հիմք ծառայած հանգամանքը վերանալու պատճառով:
21. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մարտի 02-ի դատավճռով Խ.Չևչյանը մեղավոր է ճանաչվել մեկական դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 3/երեք/ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտվել.
-առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի` 700.000 /յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
-երկրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
-երրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով,
-չորրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
-հինգերորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված` պատիժների լրիվ և մասնակի գումարման սկզբունքների կիրառմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 4/չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարվել է չորրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժից` ազատազրկում 1/մեկ/ տարի ժամկետով, լրիվ գումարվել է տուգանքները և ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երկուհազարապատիկի` 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ հաշվակցվել է կալանքի տակ պահելու 4/չորս/ ամիս 8/ութ/ օրը և ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4/չորս/ տարի 7/յոթ/ ամիս 22/քսաներկու/ օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երկուհազարապատիկի` 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2014թ. նոյեմբերի 21-ից։
Խ.Չևչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ա.Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակիորեն և ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Խ.Չևչյանից հօգուտ տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ա.Ավետիսյանի որոշվել է բռնագանձել է 8.975 /ութ հազար ինը հարյուր յոթանասունհինգ/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Մնացած մասով քաղաքացիական հայցը թողնվել է առանց քննության։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ի.Չմչյանի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակիորեն և ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Խ.Չևչյանից որոշվել է հօգուտ տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ի.Չմչյանի բռնագանձել 1.300 /հազար երեք հարյուր/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Մնացած մասով քաղաքացիական հայցը թողնվել էառանց քննության:
22. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 02.04.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Ա.Հակոբյանը:
23. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.04.2015թ. որոշմամբ պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Ավետիսի Չևչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. ապրիլի 28-ին:
24. Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարան 11.05.2014թ. պատասխան առարկություններ է ներկայացրել տուժող Ա.Ավետիսյանի ներկայացուցիչ Վ.Զուռնաչյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
25. Ամբաստանյալ Խ.Չևչյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2011թ. հունիսի վերջին <<Անուշ>> ՍՊԸ-ի Մալաթիայի ոսկու շուկայում չարաշահելով Իզաբելլա Վահերի Չմչյանի վստահությունը, համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվելու, այն է Թուրքիայի Հանրապետությունից հողաթափեր ձեռք բերելու և ՌԴ Սոչի քաղաքում վերավաճառելու պատրվակով, խաբեությամբ նրանից վերցրել է խոշոր չափերի հասնող 566.625 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար և տիրացել է դրան։
Այնուհետև, 2011թ. հուլիսի սկզբին <<Անուշ>> ՍՊԸ-ի Մալաթիայի ոսկու շուկայում չարաշահելով Ի.Չմչյանի վստահությունը, վերավաճառելու և մի քանի օրից գումարը վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ նրանից վերցրել է խոշոր չափերի հասնող 590.176 ՀՀ դրամին համարժեք 40 գրամ ընդհանուր քաշով ոսկյա զարդեր և տիրացել դրանց։
Որից հետո, հաջորդ օրը <<Անուշ>> ՍՊԸ-ի Մալաթիայի ոսկու շուկայում չարաշահելով Ի.Չմչյանի վստահությունը ՀՀ մաքսային ծառայությունում ունեցած ինչ-որ խնդիրներ լուծելու պատրվակով, 1 օրից վերադարձնելու պայմանով, խաբեությամբ նրանից վերցրել է զգալի չափերի հասնող 452.112 ՀՀ դրամին համարժեք 1.200 ԱՄՆ դոլար ու տիրացել դրան։
Այնուհետև, 2011թ. օգոստոսի կեսերին Խ.Չևչյանը Ի.Չմչյանից տարբեր պատրվակներով վերցրած գումարի մի մասը վերադարձնելու համար խեղաթյուրելով իրականությունը և մոլորության մեջ գցելով Արշակ Ավետիսյանին, խաբեությամբ վերջինիցս ստացել է խոշոր չափերի 956.878 ՀՀ դրամին համարժեք 65 գրամ ընդհանուր քաշով ոսկյա զարդեր և վերջինիս ներկայությամբ այդ զարդերը հանձնել է Ի.Չմչյանին, ներկայացնելով, թե իբր նշված զարդերը վերցնում է Ի.Չմչյանը ու վաճառելուց հետո գումարը կվճարի, սակայն խաբեությամբ տիրացել է դրանց։
Դրանից հետո, 2011թ. օգոստոսի վերջերին Խորենացի 24 հասցեում գործող <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ-ի ոսկու շուկայում չարաշահելով Արշակ Արտավազդի Ավետիսյանի վստահությունը, վերավաճառելու և մի քանի օրից գումարը վճարելու պատրվակով խարդախությամբ, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 4.603.500 ՀՀ դրամին համարժեք 12.500 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր և տիրացել դրանց։

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը, վերաքննիչ բողոքի պատասխանը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
26. Պաշտպան Ա.Հակոբյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ առաջադրված մեղադրանքում իր պաշտպանյալն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, սակայն ընդունել է Իզաբելլա Չմչյանին և Արշակ Ավետիսյանին պարտք լինելու հանագամանքը։
Վերլուծելով ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, դրանք համադրելով այլ ապացույցների հետ, դատարանը սխալ է գնահատել դրանք։ Դատարանը ապացույցները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության չի ենթարկել։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները հերքվում են և իր պաշտպանյալի անմեղությունն ապացուցվում է գործի քննության ընթացքում ձեռքբերված հետևյալ ապացույցներով։
Խ.Չևչյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը զբաղվում էր հողաթափերի վաճառքով: Համատեղ գործունեություն ծավալելու համար գումար է վերցրել Իզաբելլա Չմչյանից, սկզբում 1.500 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև` 1.200 ԱՄՆ դոլար և 40 գրամ ոսկյա շղթա։ 1.500 ԱՄՆ դոլարին ավելացրել է 2.500 ԱՄՆ դոլար և այն ուղարկել է Թուրքիա հողաթափերը ձեռք բերելու համար։ Խ.Չևչյանի ցուցմունքը հաստատվում է վկա Գոհար Հայրապետյանի ցուցմունքով, որը հայտնել է, որ իրենք են խնդրել, որ ինչով հնարավոր է Խաչիկը օգնի։ Վկան հայտնել է, որ իրենք պայմանավորվել են, թե ով ինչպես պետք է գումար ներդնի, հետո Խ.Չևչյանն իր ներկայությամբ զանգել է մի աղջկա պարզելու համար, թե կարող են նրանք օֆիսի միջոցով ապրանքը Թուրքիայից ուղարկել Սոչի, որը ասել է որ կարող են, նա նաև հայտնել է, որ ինքը տեղյակ էր, որ օֆիսի միջոցով Խ.Չևչյանն էլի էր ապրանք տեղափոխել Երևան, նույն ապրանքից։
Վկան նաև հայտնել է, որ իր դուստր Իզաբելլա Չմչյանը վերցրել է Խ.Չևչյանի անձնագիրը և նա իր մոր հետ եկել և ետ էր ուզում, և այդ ժամանակ նրանք պարտավորագիր են գրել, որ գումարը կվերադարձնեն։ Դա վկայում է այն մասին, որ իր պաշտպանյալը նպատակ չի ունեցել խաբելու և խաբեությամբ տիրանալու տուժող Ի.Չմչյանի գումարներին, այլ հանգամանքների բերումով չի կարողացել պարտքն ամբողջությամբ մարել։ Խ.Չևչյանը նաև ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն Արշակ Ավետիսյանի հետ նրա մեքենայով մեկնել է Ստամբուլ, որտեղ խանութի տիրոջ կողմից ցույց տված անդորրագրերով նա համոզվել է, որ ապրանքը ուղարկվել է <<Կարգո>>` ՌԴ տեղափոխելու համար։ Այս հանզամանքը հաստատվում է ինչպես Ա.Ավետիսյանի կողմից տված ցուցմունքով այն մասին, որ նրանք միասին են մեկնել Ստամբուլ, այնպես էլ Ի.Չմչյանի կողմից տված ցուցմունքով այն մասին, որ Խաչիկը և Արշակը միասին մեկնել են Թուրքիա: Խ.Չևչյանը իրոք զբաղվել է առևտրով, ինչպես նաև սպասքի վաճառքով: Այդ մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ տուժողին պարտքի մի մասը մարել է ապրանքի` այսինքն սպասքի միջոցով։
Սակայն վարույթն իրականացնող մարմինը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները, այս հանգամանքների իսկությունը ստուգելու համար միջոցներ չի ձեռնարկել և չի պարզել նշված հանգամանքով օբյեկտիվ ճշմարտությունը։
Խ.Չևչյանը ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, որ Ա.Ավետիսյանից բազմիցս ոսկի է վերցրել և վաճառքից հետո գումարը վերադարձրել է նրան, սակայն վերջին անգամ ոսկեղենն ուղարկել է Ռուսաստան իր ընկերոջ Արմանի հետ, սակայն մի քանի օր հետո Արմանի եղբայրը զանգահարել և ասել է, որ ոսկեղենը մաքսային ծառայությունում հայտնաբերել են և առգրավել, և պարտավորվել է վերադարձնել այդ ոսկեղենի արժեքը մեկից երկու ամսվա ընթացքում, սակայն չի կատարել իր խոստումը և ինքը ստիպված է եղել գրել պարտավորագիր, որով պարտավորվել է վերադարձնել այդ գումարը։ Նշված գումարի մի մասը` 2.000 ԱՄՆ դոլարը Խ.Չևչյանը վերադարձրել է մինչև քրեական գործի հարուցումը 2012թ. հունվարի 23-ին, որի մասին է վկայում Աստղիկ Ավետիսյանի կողմից տրված ստացականը։
Գործի քննության ընթացքում ևս իր պաշտպանյալը մարել է իր պարտքի գումարի մի մասը, որը հաստատվում է գուրծում առկա ստացականներով։ Ինչ վերաբերում է 65 գրամ քաշով ոսկուն, որը տուժող Ա.Ավետիսյանը տվել էր գործով մյուս տուժողին Ի.Չմչյանին, ապա Խ.Չևչյանը ևս պարտավորվել է վերադարձնել Ա.Ավետիսյանին։ Այս դեպքում ևս Խ.Չևչյանը խարդախություն կատարելու դիտավորություն չի ունեցել, և չի ցանկացել խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով տիրանալ Ա.Ավետիսյանի գույքին։
Գործով տուժող Ա.Ավետիսյանն ինչպես նախաքնության ընթացքում տված իր ցուցմունքներում, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում բազմիցս նշել է, որ ինքը ոսկեղենը տվել է Ի.Չմչյանին և որ ինքը Խաչիկին ոչինչ չի տվել և գումարն անընդհատ պահանջել է Իզաբելլայից, սակայն վերջինս տարբեր պատճառաբանություններով ոսկու արժեքի մի մասը չի վերադարձրել, պատճառաբանելով, որ այն տվել է Խաչիկին, իսկ մի մասն էլ վերցրել է, որպես Խաչիկի կողմից իրեն պարք լինելու դիմաց։ Այսինքն, գործով հաստատված է համարվել այն հանգամանքը, որ Ի.Չմչյանն անօրինական ձևով ինքնակամ իրականացրել է իր ենթադրյալ իրավունքները և տուժող Ա.Ավետիսյանի հաշվին մարել է Խ.Չևչյանի պարտքի մի մասը, որով էլ վնաս է հասցրել տուժող Ա.Ավետիսյանին։ Ի.Չմչյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Խ.Չևչյանը ասել է, որ Ա.Ավետիսյանն իրեն գումար է պարք և նա կարող է ոսկեղենի գումարից մարել իր պարտքի մի մասը` իրականությանը չի համապատասխանում և հերքվում է Ա.Ավետիսյանի ցուցմունքներով և այդ հանգամանքը նրան իրավունք չէր վերապահում յուրացնել Ա.Ավետիսյանի գումարը, այն պարագայում, երբ Ա.Ավետիսյանը ոսկեղենը հանձնել էր նրան և այդ հանգամանքը հաստատվել է դատաքննության ընթացքում, և վերջինս անընդհատ գնում էր նրա մոտ և պահանջում իր գումարը։ Այս հանգամանքն ինչպես նախաքննության մարմնի, այնպես էլ դատարանի կողմից չի գնահատվել, այն վերլուծության չի ենթարկել։ Ա.Ավետիսյանը իր ցուցմունքը պնդել է նաև առերես հարցաքննության ժամանակ և դատարանում ցուցմունք տալու ժամանակ։
Նշված հարցերի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել ԵԿԴ/0176/01/09 որոշոման մեջ, որը կիրառելի է նաև իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքը մեկնաբանելիս։
Վճռաբեկ դատարանն իր որոշման մեջ նաև արձանագրել է, ար այս առումով անթույլատրելի է գործող քաղաքացիական օրենսդրության պահանջների անտեսմամբ բնականոն գույքային շրջանառությունը խաթարող գործարքներ կնքելու պրակտիկան։ Այդ փաստերը կարող են խեղաթյուրել քաղաքացիաիրավական հարաբերությունները, սպառնալ իրավական անվտանգությանը, պայմաններ ստեղծել, որ անձինք խուսափեն հարկային պարտավորությունների կատարումից, ինչպես նաև այլ եղանակներով վնասել իրավաչափ հանրային շահերը։
Նման դեպքերում պետությունը պարտավոր չէ գործող քաղաքացիական օրենսդրության պահանջների անտեսմամբ գործարքներ կնքած քաղաքացիների գույքային և այլ իրավունքների վերականգնումը դիտել հանրային շահի տիրույթում և հանրային միջոցներ ծախսելով իրականացնել նշված մասնավոր շահերի քրեաիրավական պաշտպանություն։
Այդ մասնավոր շահերի պաշտպանությունը, որպես ընդհանուր կանոն, պետք է կատարվի մասնավոր իրավունքի տիրույթում քաղաքացիաիրավական և քաղաքացիադատավարական միջոցներով։
Այսպիսով, իր պաշտպանյալի կողմից խարդախություն կատարելու հանգամանքը չի հաստատվել դատաքննությամբ ձեռքբերված ապացույցներով և պաշտպանական կողմը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ Խ.Չևչյանն իրեն մեղսագրվող արարքը չի կատարել, իսկ դատարանն ապացույցները ոչ ճիշտ գնահատելու հետևանքով եկել է սխալ եզրահանգման և կայացրել է չհիմնավորված վճիռ։
Դատարանը դատավճռում նաև անդրադարձել է տուժողների կողմից ներկայացրած քաղաքացիական հայցին և վճռել է տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ա.Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակիորեն, ամբաստանյալ, քաղաքացիական պատասխանող Խ.Չևչյանից հօգուտ տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Ա.Ավետիսյանի բռնագանձել 8.975 /ութ հագար ինը հարյուր յոթանասունհինգ/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար՝ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։ Մնացած մասով քաղաքացիական հայցր թողնել առանց քննության։
Քաղաքացիական հայցի մասով իր պաշտպանյալը դատաքննության ընթացքում ընդունել է մասնակի, Ա.Ավետիսյանի մասով 6.500 /վեց հագար հինգհարյուր/ ԱՄՆ դոլարի չափով, մնացած մասով չի ընդունել և Ա.Ավետիսյանին պարտքի գումարի չափը հաստատվել է դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով։ Ուստի, բողոք բերած անձը գտնում է, որ այս մասով քաղաքացիական հայցը պետք է թողնվի առանց քննության։
Այսպիսով, բողոք բերած անձը գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.03.2015թ. թիվ ԵԿԴ/0266/01/12 վճիռը պետք է բեկանվի, իսկ սույն գործով վեճը կրում է քաղաքացիաիրավական բնույթ և ենթակա է լուծման քաքացիական դատավարության կարգով։
27. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ և 376-379-րդ, 380.1-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրում է ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մարտի 02-ի թիվ ԵԿԴ/0266/01/12 դատավճիռը: Իր պաշտպանյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործի վարույթը կարճել և ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: Տուժող Ա.Ավետիսյանի մասով քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության:
28. Տուժող Ա.Ավետիսյանի ներկայացուցիչ Վ.Զուռնաչյանն իր ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշում է, որ ըստ բողոք բերողի դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները հերքվում են և ամբաստանյալի անմեղությունն ապացուցվում է գործի քննության ընթացքում ձեռքբերված հետևյալ ապացույցներով։
Խ.Չևչյանի դատարանում տված ցուցմունով, որ ինքը զբաղվում էր հողաթափերի վաճառքով և համատեղ գործունեություն ծավալելու համար գումար է վերցրել Ի.Չմչյանից, սկզբում 1.500 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև 1.200 ԱՄՆ դոլար և 40 գրամ ոսկյա շղթա։ 1.500 ԱՄՆ դոլարին ավելացրել է 2.500 ԱՄՆ դոլար և այն ուղարկել է Թուրքիա հողաթափերը ձեռք բերելու համար։
Սակայն վերաքննիչ բողոքի պատասխան ներկայացրած անձը գտնում է, որ ամբաստանյալը նման ցուցմունք է տվել միայն քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու համար և նրա ցուցմունքը հերքվում է հենց տուժող Ի.Չմչյանի ցուցմունքով, որ շուրջ 4 տարի առաջ ծանոթացել է Խ.Չևչյանի հետ և նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2011թ. մայիսին գտնվելով ծանր ֆինանսական վիճակի մեջ՝ որոշել են Խ.Չևչյանի հետ համատեղ առևտրային գործունեություն ծավալել։ Վերջինս համաձայնվել է համագործակցել, ապա պայմանավորվել են, որ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար իր ընտանիքը 1.500 ԱՄՆ դոլարի, իսկ Խ.Չևչյանը 2.500 ԱՄՆ դոլարի ներդրում կկատարեն, որից հետո վերջինս Թուրքիայի հանրապետության Ստամբուլ քաղաքից ձեռք բերած հողաթափերը կառաքի Ռուսաստանի Դաշնության Սոչի քաղաք, իսկ իր մայր Գ.Հայրապետյանը և եղբայրը Տիգրան Չմչյանը Սոչի քաղաքում կիրացնեն դրանք։ Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թ. հունիսի վերջերին Խ.Չևչյանին տվել է 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո մայրը և եղբայրը նույն թվականի հուլիսի սկզբներին մեկնել են ՌԴ Սոչի քաղաք և սպասել առաքվող ապրանքներին։ Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, իսկ մայրն ու եղբայրը շուրջ 2 ամիս ՌԴ Սոչի քաղաքում ապարդյուն սպասելուց հետո վերադարձել են Երևան։ 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը Խ.Չևչյանին տալուց որոշ ժամանակ անց վերջինս այցելել է իր աշխատավայր և առաջարկել վաճառելու նպատակով ոսկյա զարդեր ուղարկել ՌԴ։ Համաձայնվել է և մեկ շաբաթվա ընթացքում վճարում կատարելու պայմանով Խ.Չևչյանին տվել է 100 գրամ ընդհանուր քաշով, 4.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք տարբեր տեսակի ոսկյա ցարդեր, որոնցից հետագայում վերադարձրել է միայն 60 գրամ քաշով ոսկյա զարդերի արժեքը։ Զարդերը նրան հանձնելուց հետո` հաջորդ օրը, Խ.Չևչյանը կրկին այցելել է իրեն և հայտնել, որ մաքսային ծառայությունում խնդիրներ ունի և իրեն 1.500 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է հարկավոր։ Խնդրել է գումար տրամադրել և խոստացել է նշված գումարը վերադարձնել ոսկյա զարդերի գումարի հետ միասին։ Համաձայնվել է և Խ.Չևչյանին տվել է 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն վերջինս խոստումը չի կատարել։ Իր բազմաթիվ պահանջներից և զզուշացումներից հետո, 2011թ. օգոստոսի կեսերին Խ.Չևչյանը հայտնել է, որ բանակի ընկերն իրեն գումարներ է պարտք, սակայն կանխիկ գումար չունի և կարող է գումարը վերադարձնել ոսկյա զարդերով։ Նա առաջարկել է զարդերը վերցնել, վաճառել և գումարը հանել ունեցած պարտքից։ Հաջորդ օրը Խաչիկն իրեն անծանոթ Արշակ անունով անձնավորության հետ այցելել են իր աշխատավայր, որտեղ վերջինս բացել է ոսկյա զարդերով լի պայուսակը, իսկ Խաչիկն առաջարկել է ընտրել ոսկյա ցարդերը։ Ինքն ընտրել և առանձնացրել է 88 գրամ ընդհանուր քաշով ոսկյա զարդեր։ Դրանից հետո Խաչիկը և Արշակը հեռացել են, սակայն նույն օրը վերջինս զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ զարդերի դիմաց 600 ԱՄՆ դոլար վճարի Արշակին, 250 ԱՄՆ դոլարը տա իրեն, իսկ մնացած զումարները հաշվի որպես պարտքի մարում։ Նույն օրն Արշակին տվել է 600 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո իր մոտ է գնացել նաև Խաչիկը և վերցրել 250 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Շուրջ մեկ շաբաթ անց իր մոտ է եկել Արշակը և իրենից պահանջել է ոսկյա զարդերի արժեքը, սակայն ինքը պատասխանել է, որ այդ հարցը պետք է պարզի Խաչիկի հետ, քանի որ վերջինս իրեն առաջարկել է զարդերը վաճառել և գումարը հաշվել որպես պարտքի մի մասի մարում։ Խ.Չևչյանին տրված, 100 գրամ ոսկյա զարդերից 60 գրամի արժեքի մարումը կատարել է Արշակից վերցրած զարդերի միջոցով։ Նշված գումարից Խ.Չևչյանը 2012թ. հուլիս-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում իրեն վերադարձրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար և ցանկանում է, որպեսզի Խ.Չևչյանն իրեն խաբելու համար ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։
Վկա Գոհար Հայրապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականից ճանաչում է Խաչիկ Չևչյանին, նրա հետ գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2011թ. մայիսին գտնվելով ծանր ֆինանսական կիճակի մեջ՝ որոշել են Խ.Չևչյանի հետ համատեղ առևտրային գործունեություն ծավալել։ Պայմանավորվել են, որ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար իր ընտանիքը 1.500 ԱՄՆ դոլարի, իսկ Խ.Չևչյանրը՝ շուրջ 3.000 ԱՄՆ դոլարի ներդրում պետք է կատարեն։ Դրանից հետո Խ.Չևչյանը Թուրքիայի հանրապետության Ստամբուլ քաղաքից ձեռք բերած հողաթափերը պետք է առաքեր Ռուսաստանի Դաշնության Սոչի քաղաք, որտեղ էլ ինքը և իր որդի Տիգրան Չմչյանը պետք է իրացնեին դրանք։ Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թ. հունիսի վերջերին ինքը և իր դուստր Ի.Չմչյանը Մալաթիայի ոսկու շուկայում Խ.Չևչյանին տվել են 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո ինքը և որդին նույն թվականի հուլիսի սկզբներին մեկնել են ՌԴ Սոչի քաղաք և սպասել առաքվող ապրանքներին։ Խաչիկի հետ հեռախոսով զրուցելու ժամանակ վերջինս հավաստիացրել է, որ ապրանքն ուղարկել է։ Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել և ապրանքը չի մատակարարել, իսկ իրենք շուրջ 2 ամիս ՌԴ Սոչի քաղաքում ապարդյուն սպասելուց հետո հարազատների օգնությամբ վերադարձել են Երևան։ Երևան գալուց հետո պարզել է, որ Խաչիկն իր դուստր Իզաբելլայից նույնպես գումարներ է վերցրել։
Վկա Տիգրան Չմչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականից, որպես իր ընտանիքի մտերիմ ճանաչում է Խաչիկ Չևչյանին։ 2011թ. մայիսին գտնվելով ծանր ֆինանսական կիճակի մեջ՝ իր ընտանիքի անդամները որոշել են Խ.Չևչյանի հետ համատեղ առևտրային գործունեություն ծավալել։ Վերջինս համաձայնվել է համագործակցել։ Պայմանավորվել են, որ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար իրենք 1.500 ԱՄՆ դոլարի ներդրում պետք է կատարեին, որից հետո Խ.Չևչյանը Թուրքիայի հանրապետության Ստամբուլ քաղաքից ձեռք բերած հողաթափերը պետք է առաքի Ռուսաստանի Դաշնության Սոչի քաղաք, որտեղ էլ ինքը և իր մայր Գ.Հայրապետյանը պետք է իրացնեին դրանք։ Հետագայում տեղեկացել է, որ իր մայրը ոսկեղենը գրավադրել է բանկում և նշված գումարը տվել է Խ.Չևչյանին, որից հետո ինքը և մայրը մեկնել են ՌԴ Սոչի քաղաք և սպասել առաքվող ապրանքներին։ Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, ապրանքը չի մատակարարել։ Պարզվել է, որ Խ.Չևչյանի հայտնած <<Էմսո>> ընկերությունը չի գործել։ Իրենք շուրջ 2 ամիս ՌԴ Սոչի քաղաքում ապարդյուն սպասելուց հետո, հարազատների օգնությամբ վերադարձել են Երևան։
Վկա Ալինա Բաղդասարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 3 տարի ճանաչում է Ի.Չմչյանին։ Վերջինիս հետ նույն ոսկու շուկայում զբաղվում է ոսկյա գարզերի առևտրով Ի.Չմչյանի բնակարան այցելելիս՝ ծանոթացել է վերջինիս ընտանիքի բարեկամ Խ.Չևչյանի հետ։ 2011թ. օգոստոսին, երբ գտնվել է իր աշխատավայրում՝ Խ.Չևչյանն իրեն հրավիրել է Իզաբելլայի տաղավարի մոտ, որտեղ իրեն առաջարկել է ընտրել ինչ-որ ոսկյա զարդեր։ Նշված զարդերը պատկանել են ինչ-որ տղայի, որի անունն Արշակ է եղել։ Զարդերը ընտրելիս՝ ինքը խորհուրդ է տվել չվերցնել, քանի որ դրանք եղել են թանկարժեք զարդեր, իսկ իրենց շուկայում նման թանկարժեք զարդեր չեն վաճառվել։ Խաչիկն ասել է, որ դրանք պետք է վերցնեն՝ արտերկրում վաճառելու համար։ Զարդերը ընտրելուց հետո Արշակը և Խաչիկն առանց որևէ բան հայտնելու հեռացել են, իսկ Իզաբելլան իրեն հայտնել է, որ այդ զարդերով Խաչիկը վերադարձրել է ունեցած պարտքի մի մասր։ Հետևապես նշված ապացույցներով հիմնավորվում է, որ ամբաստանյալը հողաթափերի վաճառելու և համատեղ գործունեություն ծավալելու պատրվակի տակ գումար է վերցրել Ի.Չմչյանից, սկզբում 1.500 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև 1.200 ԱՄՆ դոլար և 40 գրամ ոսկյա շղթա, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի ձեռնարկել, այլ ի սկզբանե նպատակ է ունեցել, որի համար թաքցրել է իրականությունը և մինչև գումարները և ոսկեղենը վերցնելը ի սկզբանե նպատակ է ունեցել հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները:
Բացի այդ, տուժող Ա.Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել, որ շուրջ 10 տարի առաջ ՀՀ բանակում ծառայելու ժամանակ ծանոթացել է Խաչիկ Չևչյանի հետ։ 2010թ. կեսերից, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ-ին պատկանող ոսկու շուկայում զբաղվել է ոսկյա զարդերի առուվաճառքով։ 2011թ. ամռան սկզբներին, ոսկու շուկայի տարածքում պատահաբար հանդիպել է Խ.Չևչյանին։ Վերջինս տեղեկացել է, որ ինքր զբաղվում է ոսկյա իրերի առևտրով և առաջարկել է միասին աշխատել, ինչին ինքը համաձայնվել է։ 2011թ. ամռան սկզբներին, պայմանավորվածության համաձայն Խ.Չևչյանին տվել է 2.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր, որի գումարը մի քանի օր անց Խ.Չևչյանը վճարել է։ Դրանից մի քանի օր անց Խ.Չևչյանն իրենից վերցրել է 4.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր և կրկին շուրջ մեկ շաբաթ անց գումարը վերադարձրել է։ Մի քանի օր անց նա կրկին վերցրել է 6.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր և մեկ շաբաթից վերադարձրել է զումարը, որի արդյունքում իր մոտ վստահություն է ձեռք բերել։ 2011թ. օզոստոսի վերջերին, ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի պահանջով, մեկ շաբաթից զումարը վճարելու պայմանով տվել է 12.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր, սակայն Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, խուսափել է իր հետ հանդիպելուց և հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ 2011թ. սեպտեմբերին Երևան քաղաքի Քանաքեռ թաղամասում հանդիպել է Խ.Չևչյանին և կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանում պահանջել։ Վերջինս տարբեր պատճառաբանություններ բերելով՝ խոստացել է մոտակա ժամանակներում վերադարձնել գումարները։ Դրանից հետո միասին գնացել են Խ.Չևչյանի բնակարան, որտեղ վերջինս 12.500 ԱՄՆ դոլար գումարի վերաբերյալ պարտավորագիր է գրել և որպես գումարը վերադարձնելու երաշխիք՝ հանձնել է անձնագիրր։ Պայմանավորված ժամկետում Խաչիկը զումարր չի վճարել։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ վերջինս նոր անձնագիր է ձեռք բերել և գտնվում է արտերկրում։ Ոստիկանությունում հաղորդում տալուց հետո, 2012թ. փետրվարին, Խ.Չևչյանի մայրն իրեն վերադարձրել է 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Մինչև Խ.Չևչյանին 12.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա ցարդեր տրամադրելը՝ 2011թ. օգոստոսի սկզբներին Խ.Չևչյանն իրեն ծանոթացրել է Իզաբելլա անունով մի աղջկա հետ, ով Մալաթիայի ոսկու շուկայում զբաղվել է ոսկյա զարդերի աոևտրով։ Խ.Չևչյանն իրեն առաջարկել է Իզաբելլայի հետ համատեղ գործունեություն ծավալել։ Ինքը համաձայնվել է և Իզաբելլային տվել է 88 գրամ քաշով տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր։ Խ.Չևչյանն իրեն հայտնել է, որ ինքը վստահում է Իզաբելլային և մեկ շաբաթից կարող է մոտենալ և վերցնել ոսկյա զարդերի զումարը։ Զարդերը հանձնելուց 2 օր անց Իզաբելլան իրեն վերադարձրել է 23 գրամ քաշով ոսկյա զարդերի արժեքը, իսկ երբ մեկ շաբաթ անց նրանից պահանջել է մնացած ցարդերի գումարները՝ Իզաբելլան հայտնել է, որ ինքը որևէ գումար չպետք է վերադարձնի և այդ հարցերը պետք է պարզաբանվեն Խ.Չևչյանի հետ, քանի որ վերջինս իրեն առաջարկել է վաճառել այդ զարդերը և գումարը հաշվել որպես պարտքի մի մասի մարում։
Ընդհանուր՝ 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարից Խ.Չևչյանը վերադարձրել է 6.025 ԱՄՆ դոլար գումար և նրա պարտքի գումարը կազմում է 8.975 ԱՄՆ դոլար գումար։ Խ.Չևչյանը սկզբում ասել է, որ ոսկյա զարդերն ուղարկել է Ռուսաստանի Դաշնություն, որպեսզի բարեկամները վաճառեն դրանք։ Այնուհետև, ասել է, որ մաքսային ծառայությունում խնդիրներ են առաջացել։
Հետևապես, այս դեպքում նույնպես ոսկյա զարդերը վաճառելու պատրվակով վերցնելով` ամբաստանյալն իրականությունը չի ներկայացրել Ա.Ավետիպանին, այլ խաբեությամբ փորձել է դրանցով մարել այլ անձանց հանդեպ ունեցած պարտքը և յուրացնել դրանք։
Ամբաստանյալի մեղքր հաստատվել է նաև գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
ՀՀ քաղաքացու անձնագրերը զննելու մասին 2012թ. մարտի 26-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ զննվել են Գոհար Հայրապետյանի և Տիգրան Չմչյանի անձնագրերը և պարզվել է, որ նրանք 2011թ. հուլիսի 02-ին ՀՀ <<Բագրատաշեն>> սահմանային անցակետով դուրս են եկել ՀՀ տարածքից, 2011թ. հուլիսի 04-ին ՌԴ <<Սոչի>> սահմանային անցակետով մուտք են գործել ՌԴ տարածք, 2011թ. սեպտեմբերի 29-ին ՌԴ <<Վերխնիյ Լարս>> սահմանային անցակետով դուրս են եկել ՌԴ տարածքից և 2011թ. սեպտեմբերի 29-ին ՀՀ <<Բագրատաշեն>> սահմանային անցակետով մուտք են գործել ՀՀ տարածք։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված, ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի կողմից տուժողներ Ի.Չմչյանին և Ա.Ավետիսյանին գումարներ վերադարձնելու մասին 24.07.2012թ, 28.08.2012թ., 04.09.2012թ., 01.10.2012թ. ե 30.10.2012թ. արձանագրություններով և ստացականներով, որոնց համաձայն՝ ամբաստանյալ Խ.Չևչյանը տուժող Ի.Չմչյանին և Ա.Ավետիսյանին 2012թ. հուլիսի 24-ին վերադարձրել է 1.000-ական ԱՄՆ դոլար գումար, 28.08.2012թ. տուժող Ա.Ավետիսյանին վերադարձրել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար, 04.09.2012թ. տուժող Ի.Չմչյանին վերադարձրել է 1.000 ԱՄՆ դպար գումար, 01.10.2012թ. տուժող Ա.Ավետիսյանին վերադարձրել է 180.000 ՀՀ դրամ և 550 ԱՄՆ դոլար գումարներ, 30.10.2012թ. տուժող Ի.Չմչյանին վերադարձրել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ տուժող Ա.Ավետիսյանին՝ 500 ԱՄՆ դոլար։
Որպես այլ փաստաթոսլթ՝ ապացույց ճանաչված, տուժող Ա. Ավետիսյանի կողմից 09.04.2012թ. ներկայացված ստացականի պատճենով, որի համաձայն՝ վերջինիս մայր Աստղիկ Ավետիսյանն ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի մայր Մարմար Սադոյանից 2012թ. հունվարի 23-ին ստացել է 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված, Ոուսաստանի Դաշնության իրավապահ մարմիններին ուղարկված, իրավական օգնություն ցույց տալու մասին հարցման պատասխանով, որի համաձայն՝ <<Էմսո>> անվանումով իրավաբական անձ Ոուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի թիվ 7 դաշնային հարկային ծառայության միջշրջանային տեսչության իրավասության տարածքում և հարկային դաշտում գրանցված չէ։
Նման պայմաններում պատասխան ներկայացրած գտնում է, որ բողոքի փաստարկներն ամբողջությամբ անհիմն են և ենթակա են մերժման։
29. Ելնելով վերոգրյալից, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանից վերաքննիչ բողոքի պատասխան ներկայացրած անձը խնդրում է ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի պաշտպանի կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը մերժել` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու, ամբաստանյալի նկատմամբ հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
30. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<1. Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն`
<<Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է, որը կատարվել է խոշոր չափերով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն`
<<Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով >>:
31. Ամբաստանյալ Խ.Չևչյանն իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում տված ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքն Արշակ Ավետիսյանին խաբելու և նրանից գումար հափշտակելու մտադրություն չի ունեցել։ 2001-2003թթ. ընթացքում Արշակ Ավետիսյանի հետ ծառայել է ՀՀ զինված ուժերում։
2011 թվականին <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ-ի ոսկու շուկայի տարածքում հանդիպել է Ա.Ավետիսյանին և տեղեկանալով, որ վերջինս զբաղվում է ոսկու առևտրով` առաջարկել է միասին աշխատել։ 2011թ. ամռան ընթացքում 5-6 անգամ Ա.Ավետիսյանից վերցրել է 4.000-ից 5.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, որոնք վաճառելուց հետո, մեկ շաբաթվա ընթացքում Արշակին վերադարձրել է ամբողջ գումարը։
2011թ. օգոստոսի վերջերին Ա.Ավետիսյանից վերցրել է 8.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր և դրանք իր ընկեր Արմանի հետ ուղարկել է Ռուսաստանի Դաշնություն, սակայն մի քանի օր անց իրեն է զանգահարել Արմանի եղբայրը և հայտնել, որ մաքսային ծառայությունում այդ ոսկեղենը հայտնաբերել են և խնդիրներ են առաջացել։ Վերջինս պարտավորվել է այդ գումարը վերադարձնել մեկ-երկու ամսվա ընթացքում։ Ինքն այդ մասին հայտնել է Ա.Ավետիսյանին և 12.500 ԱՄՆ դոլարի չափով պարտավորագիր է գրել, սակայն այդ գումարը մոտավորապես է գրվել և վերջնական հաշվարկ չի արվել։
Իզաբելլա Չմչյանից նույնպես գումար հափշտակելու մտադրություն չի ունեցել և նրանից վերցրած 1.500 ԱՄՆ դոլարի վրա ինքն ավելացրել է ևս 2.500 ԱՄՆ դոլար գումար և այդ ընդհանուր գումարը Թուրքիա մեկնող ավտոբուսի վարորդի հետ ուղարկել է Թուրքիայի Հանրապետության Ստամբուլ քաղաք` հողաթափեր ձեռք բերելու և ՌԴ Սոչի քաղաք ուղարկելու նպատակով։ Այնուհետև, ինքն անձամբ գնացել է Ստամբուլ և հանդիպելով համապատասխան խանութի տիրոջը` տեղեկացել է, որ ապրանքն ուղարկվել է <<Կարգո>>` ՌԴ տեղափոխելու համար։ Զանգահարել է Ի.Չմչյանի եղբայր Տիգրան Չմչյանին և հայտնել, որ ապրանքը պետք է ստանան <<Էմսո>> ընկերությունից։ Իր ասածը հաստատող փաստաթղթեր չունի։
2011թ. ամռան ընթացքում, մաքսային ծառայությունում մաքսազերծում կատարելու նպատակով, Ի.Չմչյանից վերցրել է ևս 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար։ Դրանից հետո, իր գործունեության հետ կապված հարցերը կարգավորելու համար Ի.Չմչյանից պարտքով վերցրել է 1.600 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն ֆինանսական խնդիրների պատճառով չի կարողացել վերադարձնել այդ գումարները։
2012թ. հուլիս-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում նշված գումարներից Ի.Չմչյանին վերադարձրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար, Ա.Ավետիսյանին` 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ 2012թ. փետրվարին` 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
32. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Խ.Չևչյանին արդարացնելու և վերջինիս նկատմամբ հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Տուժող Արշակ Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 10 տարի առաջ ՀՀ բանակում ծառայելու ժամանակ ծանոթացել է Խաչիկ Չևչյանի հետ։
2010թ. կեսերից, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 24 հասցեում գործող, <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ-ին պատկանող ոսկու շուկայում զբաղվել է ոսկյա զարդերի առուվաճառքով։
2011թ. ամռան սկզբներին, ոսկու շուկայի տարածքում պատահաբար հանդիպել է Խ.Չևչյանին։ Վերջինս տեղեկացել է, որ ինքը զբաղվում է ոսկյա իրերի առևտրով և առաջարկել է միասին աշխատել, ինչին ինքը համաձայնվել է։
2011թ. ամռան սկզբներին, պայմանավորվածության համաձայն Խ.Չևչյանին տվել է 2.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր, որի գումարը մի քանի օր անց Խ.Չևչյանը վճարել է։ Դրանից մի քանի օր անց Խ.Չևչյանն իրենից վերցրել է 4.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր և կրկին շուրջ մեկ շաբաթ անց գումարը վերադարձրել է։ Մի քանի օր անց նա կրկին վերցրել է 6.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր և մեկ շաբաթից վերադարձրել է գումարը, որի արդյունքում իր մոտ վստահություն է ձեռք բերել։
2011թ. օգոստոսի վերջերին, ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի պահանջով, մեկ շաբաթից գումարը վճարելու պայմանով տվել է 12.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր, սակայն Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, խուսափել է իր հետ հանդիպելուց և հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։
2011թ. սեպտեմբերին, Երևան քաղաքի Քանաքեռ թաղամասում հանդիպել է Խ.Չևչյանին և կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանում պահանջել։ Վերջինս տարբեր պատճառաբանություններ բերելով` խոստացել է մոտակա ժամանակներում վերադարձնել գումարները։ Դրանից հետո միասին գնացել են Խ.Չևչյանի բնակարան, որտեղ վերջինս 12.500 ԱՄՆ դոլար գումարի վերաբերյալ պարտավորագիր է գրել և որպես գումարը վերադարձնելու երաշխիք` հանձնել է անձնագիրը։ Պայմանավորված ժամկետում Խաչիկը գումարը չի վճարել։ Այնուհետև տեղեկացել է, որ վերջինս նոր անձնագիր է ձեռք բերել և գտնվում է արտերկրում։ Ոստիկանությունում հաղորդում տալուց հետո, 2012թ. փետրվարին, Խ.Չևչյանի մայրն իրեն վերադարձրել է 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Մինչև Խ.Չևչյանին 12.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ոսկյա զարդեր տրամադրելը` 2011թ. օգոստոսի սկզբներին, Խ.Չևչյանն իրեն ծանոթացրել է Իզաբելլա անունով մի աղջկա հետ, ով Մալաթիայի ոսկու շուկայում զբաղվել է ոսկյա զարդերի առևտրով։ Խ.Չևչյանն իրեն առաջարկել է Իզաբելլայի հետ համատեղ գործունեություն ծավալել։ Ինքը համաձայնվել է և Իզաբելլային տվել է 88 գրամ քաշով տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր։ Խ.Չևչյանն իրեն հայտնել է, որ ինքը վստահում է Իզաբելլային և մեկ շաբաթից կարող է մոտենալ և վերցնել ոսկյա զարդերի գումարը։ Զարդերը հանձնելուց 2 օր անց Իզաբելլան իրեն վերադարձրել է 23 գրամ քաշով ոսկյա զարդերի արժեքը, իսկ երբ մեկ շաբաթ անց նրանից պահանջել է մնացած զարդերի գումարները` Իզաբելլան հայտնել է, որ ինքը որևէ գումար չպետք է վերադարձնի և այդ հարցերը պետք է պարզաբանվեն Խ.Չևչյանի հետ, քանի որ վերջինս իրեն առաջարկել է վաճառել այդ զարդերը և գումարը հաշվել որպես պարտքի մի մասի մարում։
Ընդհանուր` 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարից Խ.Չևչյանը վերադարձրել է 6.025 ԱՄՆ դոլար գումար և նրա պարտքի գումարը կազմում է 8.975 ԱՄՆ դոլար գումար։
Խ.Չևչյանը սկզբում ասել է, որ ոսկյա զարդերն ուղարկել է Ռուսաստանի Դաշնություն, որպեսզի բարեկամները վաճառեն դրանք։ Այնուհետև ասել է, որ մաքսային ծառայությունում խնդիրներ են առաջացել։
Տուժող Իզաբելլա Չմչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 4 տարի առաջ ծանոթացել է Խաչիկ Չևչյանի հետ և նրա հետ գտնվել է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։
2011թ. մայիսին գտնվելով ծանր ֆինանսական վիճակի մեջ` որոշել են Խ.Չևչյանի հետ համատեղ առևտրային գործունեություն ծավալել։ Վերջինս համաձայնվել է համագործակցել, ապա պայմանավորվել են, որ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար իր ընտանիքը 1.500 ԱՄՆ դոլարի, իսկ Խ.Չևչյանը` 2.500 ԱՄՆ դոլարի ներդրում կկատարեն, որից հետո վերջինս Թուրքիայի Հանրապետության Ստամբուլ քաղաքից ձեռք բերած հողաթափերը կառաքի Ռուսաստանի Դաշնության Սոչի քաղաք, իսկ իր մայր Գ.Հայրապետյանը և եղբայր Տիգրան Չմչյանը Սոչի քաղաքում կիրացնեն դրանք։
Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թ. հունիսի վերջերին Խ.Չևչյանին տվել է 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո մայրը և եղբայրը նույն թվականի հուլիսի սկզբներին մեկնել են ՌԴ Սոչի քաղաք և սպասել առաքվող ապրանքներին։ Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, իսկ մայրն ու եղբայրը շուրջ 2 ամիս ՌԴ Սոչի քաղաքում ապարդյուն սպասելուց հետո վերադարձել են Երևան։
1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը Խ.Չևչյանին տալուց որոշ ժամանակ անց վերջինս այցելել է իր աշխատավայր և առաջարկել վաճառելու նպատակով ոսկյա զարդեր ուղարկել ՌԴ։ Համաձայնվել է և մեկ շաբաթվա ընթացքում վճարում կատարելու պայմանով Խ.Չևչյանին տվել է 100 գրամ ընդհանուր քաշով, 4.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր, որոնցից հետագայում վերադարձրել է միայն 60 գրամ քաշով ոսկյա զարդերի արժեքը։ Զարդերը նրան հանձնելուց հետո, հաջորդ օրը Խ.Չևչյանը կրկին այցելել է իրեն և հայտնել, որ մաքսային ծառայությունում խնդիրներ ունի և իրեն 1.500 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար է հարկավոր։ Խնդրել է գումար տրամադրել և խոստացել է նշված գումարը վերադարձնել ոսկյա զարդերի գումարի հետ միասին։ Համաձայնվել է և Խ.Չևչյանին տվել է 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն վերջինս խոստումը չի կատարել։ Իր բազմաթիվ պահանջներից և զգուշացումներից հետո, 2011թ. օգոստոսի կեսերին Խ.Չևչյանը հայտնել է, որ բանակի ընկերն իրեն գումարներ է պարտք, սակայն կանխիկ գումար չունի և կարող է գումարը վերադարձնել ոսկյա զարդերով։ Նա առաջարկել է զարդերը վերցնել, վաճառել և գումարը հանել ունեցած պարտքից։ Հաջորդ օրը Խաչիկն իրեն անծանոթ Արշակ անունով անձնավորության հետ այցելել են իր աշխատավայր, որտեղ վերջինս բացել է ոսկյա զարդերով լի պայուսակը, իսկ Խաչիկն առաջարկել է ընտրել ոսկյա զարդերը։ Ինքն ընտրել և առանձնացրել է 88 գրամ ընդհանուր քաշով ոսկյա զարդեր։ Դրանից հետո Խաչիկը և Արշակը հեռացել են, սակայն նույն օրը վերջինս զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ զարդերի դիմաց 600 ԱՄՆ դոլար վճարի Արշակին, 250 ԱՄՆ դոլարը տա իրեն, իսկ մնացած գումարները հաշվի որպես պարտքի մարում։ Նույն օրն Արշակին տվել է 600 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո իր մոտ է գնացել նաև Խաչիկը և վերցրել 250 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Շուրջ մեկ շաբաթ անց իր մոտ է եկել Արշակը և իրենից պահանջել է ոսկյա զարդերի արժեքը, սակայն ինքը պատասխանել է, որ այդ հարցը պետք է պարզի Խաչիկի հետ, քանի որ վերջինս իրեն առաջարկել է զարդերը վաճառել և գումարը հաշվել որպես պարտքի մի մասի մարում։ Խ.Չևչյանին տրված, 100 գրամ ոսկյա զարդերից 60 գրամի արժեքի մարումը կատարել է Արշակից վերցրած զարդերի միջոցով։
Նշված գումարից Խ.Չևչյանը 2012թ. հուլիս-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում իրեն վերադարձրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ցանկանում է, որպեսզի Խ. Չևչյանն իրեն խաբելու համար ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։
Վկա Գոհար Հայրապետյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականից ճանաչում է Խաչիկ Չևչյանին, նրա հետ գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2011թ. մայիսին գտնվելով ծանր ֆինանսական վիճակի մեջ` որոշել են Խ.Չևչյանի հետ համատեղ առևտրային գործունեություն ծավալել։ Պայմանավորվել են, որ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար իր ընտանիքը 1.500 ԱՄՆ դոլարի, իսկ Խ.Չևչյանը` շուրջ 3.000 ԱՄՆ դոլարի ներդրում պետք է կատարեն։ Դրանից հետո Խ.Չևչյանը Թուրքիայի Հանրապետության Ստամբուլ քաղաքից ձեռք բերած հողաթափերը պետք է առաքեր Ռուսաստանի Դաշնության Սոչի քաղաք, որտեղ էլ ինքը և իր որդի Տիգրան Չմչյանը պետք է իրացնեին դրանք։
Պայմանավորվածության համաձայն, 2011թ. հունիսի վերջերին ինքը և իր դուստր Իզաբելլա Չմչյանը Մալաթիայի ոսկու շուկայում Խ.Չևչյանին տվել են 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո ինքը և որդին նույն թվականի հուլիսի սկզբներին մեկնել են ՌԴ Սոչի քաղաք և սպասել առաքվող ապրանքներին։ Խաչիկի հետ հեռախոսով զրուցելու ժամանակ վերջինս հավաստիացրել է, որ ապրանքն ուղարկել է։ Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, ապրանքը չի մատակարարել, իսկ իրենք շուրջ 2 ամիս ՌԴ Սոչի քաղաքում ապարդյուն սպասելուց հետո հարազատների օգնությամբ վերադարձել են Երևան։ Երևան գալուց հետո պարզել է, որ Խաչիկն իր դուստր Իզաբելլայից նույնպես գումարներ է վերցրել։
Վկա Տիգրան Չմչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականից, որպես իր ընտանիքի մտերիմ ճանաչում է Խաչիկ Չևչյանին։ 2011թ. մայիսին գտնվելով ծանր ֆինանսական վիճակի մեջ` իր ընտանիքի անդամները որոշել են Խ.Չևչյանի հետ համատեղ առևտրային գործունեություն ծավալել։ Վերջինս համաձայնվել է համագործակցել։ Պայմանավորվել են, որ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար իրենք 1.500 ԱՄՆ դոլարի ներդրում պետք է կատարեին, որից հետո Խ.Չևչյանը Թուրքիայի Հանրապետության Ստամբուլ քաղաքից ձեռք բերած հողաթափերը պետք է առաքի Ռուսաստանի Դաշնության Սոչի քաղաք, որտեղ էլ ինքը և իր մայր Գ.Հայրապետյանը պետք է իրացնեին դրանք։
Հետագայում տեղեկացել է, որ իր մայրը ոսկեղենը գրավադրել է բանկում և նշված գումարը տվել է Խ.Չևչյանին, որից հետո ինքը և մայրը մեկնել են ՌԴ Սոչի քաղաք և սպասել առաքվող ապրանքներին։ Խ.Չևչյանը խոստումը չի կատարել, ապրանքը չի մատակարարել։ Պարզվել է, որ Խ.Չևչյանի հայտնած <<Էմսո>> ընկերությունը չի գործել։ Իրենք շուրջ 2 ամիս ՌԴ Սոչի քաղաքում ապարդյուն սպասելուց հետո, հարազատների օգնությամբ վերադարձել են Երևան։
Վկա Ալինա Բաղդասարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ շուրջ 3 տարի ճանաչում է Իզաբելլա Չմչյանին։ Վերջինիս հետ նույն ոսկու շուկայում զբաղվում է ոսկյա զարդերի առևտրով։ Ի.Չմչյանի բնակարան այցելելիս` ծանոթացել է վերջինիս ընտանիքի բարեկամ Խաչիկ Չևչյանի հետ։
2011թ. օգոստոսին, երբ գտնվել է իր աշխատավայրում` Խ.Չևչյանն իրեն հրավիրել է Իզաբելլայի տաղավարի մոտ, որտեղ իրեն առաջարկել է ընտրել ինչ-որ ոսկյա զարդեր։ Նշված զարդերը պատկանել են ինչ-որ տղայի, որի անունն Արշակ է եղել։ Զարդերը ընտրելիս` ինքը խորհուրդ է տվել չվերցնել, քանի որ դրանք եղել են թանկարժեք զարդեր, իսկ իրենց շուկայում նման թանկարժեք զարդեր չեն վաճառվել։ Խաչիկն ասել է, որ դրանք պետք է վերցնեն` արտերկրում վաճառելու համար։ Զարդերը ընտրելուց հետո Արշակը և Խաչիկն առանց որևէ բան հայտնելու հեռացել են, իսկ Իզաբելլան իրեն հայտնել է, որ այդ զարդերով Խաչիկը վերադարձրել է ունեցած պարտքի մի մասը։
ՀՀ քաղաքացու անձնագրերը զննելու մասին 2012թ. մարտի 26-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` <<զննվել են Գոհար Յուրիկի Հայրապետյանի և Տիգրան Չմչյանի անձնագրերը և պարզվել է, որ նրանք 2011թ. հուլիսի 02-ին ՀՀ <<Բագրատաշեն>> սահմանային անցակետով դուրս են եկել ՀՀ տարածքից, 2011թ. հուլիսի 04-ին ՌԴ <<Սոչի>> սահմանային անցակետով մուտք են գործել ՌԴ տարածք, 2011թ. սեպտեմբերի 29-ին ՌԴ <<Վերխնիյ Լարս>> սահմանային անցակետով դուրս են եկել ՌԴ տարածքից և 2011թ. սեպտեմբերի 29-ին ՀՀ <<Բագրատաշեն>> սահմանային անցակետով մուտք են գործել ՀՀ տարածք>>։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի կողմից տուժողներ Ի.Չմչյանին և Ա.Ավետիսյանին գումարներ վերադարձնելու մասին 24.07.2012թ, 28.08.2012թ., 04.09.2012թ., 01.10.2012թ. և 30.10.2012թ. արձանագրություններով և ստացականներով, որոնց համաձայն` <<ամբաստանյալ Խ. Չևչյանը տուժող Ի. Չմչյանին և Ա. Ավետիսյանին 2012թ. հուլիսի 24-ին վերադարձրել է 1000-ական ԱՄՆ դոլար գումար, 28.08.2012թ. տուժող Արշակ Ավետիսյանին վերադարձրել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, 04.09.2012թ. տուժող Ի. Չմչյանին վերադարձրել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, 01.10.2012թ. տուժող Արշակ Ավետիսյանին վերադարձրել է 180.000 ՀՀ դրամ և 550 ԱՄՆ դոլար գումարներ, 30.10.2012թ. տուժող Ի. Չմչյանին վերադարձրել է 1000 ԱՄՆ դոլար, իսկ տուժող Ա. Ավետիսյանին` 500 ԱՄՆ դոլար>>։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, տուժող Ա.Ավետիսյանի կողմից 09.04.2012թ. ներկայացված ստացականի պատճենով, որի համաձայն` <<վերջինիս մայր Աստղիկ Ավետիսյանն ամբաստանյալ Խաչիկ Չևչյանի մայր Մարմար Սադոյանից 2012թ. հունվարի 23-ին ստացել է 2000 ԱՄՆ դոլար գումար>>։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Ռուսաստանի Դաշնության իրավապահ մարմիններին ուղարկված, իրավական օգնություն ցույց տալու մասին հարցման պատասխանով, որի համաձայն` <<<<Էմսո>> անվանումով իրավաբական անձ Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի թիվ 7 դաշնային հարկային ծառայության միջշրջանային տեսչության իրավասության տարածքում և հարկային դաշտում գրանցված չէ>>:
33. Վերոգրյալների հիման վրա, Վերաքննիչ դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Խ.Չևչյանը 2011թ. հունիսի վերջին <<Անուշ>> ՍՊԸ-ի Մալաթիայի ոսկու շուկայում չարաշահելով Իզաբելլա Վահերի Չմչյանի վստահությունը, համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվելու, այն է Թուրքիայի Հանրապետությունից հողաթափեր ձեռք բերելու և ՌԴ Սոչի քաղաքում վերավաճառելու պատրվակով, խաբեությամբ նրանից վերցրել է խոշոր չափերի հասնող 566.625 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար և տիրացել է դրան։
Այնուհետև, 2011թ. հուլիսի սկզբին <<Անուշ>> ՍՊԸ-ի Մալաթիայի ոսկու շուկայում չարաշահելով Ի.Չմչյանի վստահությունը, վերավաճառելու և մի քանի օրից գումարը վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ նրանից վերցրել է խոշոր չափերի հասնող 590.176 ՀՀ դրամին համարժեք 40 գրամ ընդհանուր քաշով ոսկյա զարդեր և տիրացել դրանց։
Որից հետո, հաջորդ օրը <<Անուշ>> ՍՊԸ-ի Մալաթիայի ոսկու շուկայում չարաշահելով Ի.Չմչյանի վստահությունը ՀՀ մաքսային ծառայությունում ունեցած ինչ-որ խնդիրներ լուծելու պատրվակով, 1 օրից վերադարձնելու պայմանով, խաբեությամբ նրանից վերցրել է զգալի չափերի հասնող 452.112 ՀՀ դրամին համարժեք 1.200 ԱՄՆ դոլար ու տիրացել դրան։
Այնուհետև, 2011թ. օգոստոսի կեսերին Խ.Չևչյանը Ի.Չմչյանից տարբեր պատրվակներով վերցրած գումարի մի մասը վերադարձնելու համար խեղաթյուրելով իրականությունը և մոլորության մեջ գցելով Արշակ Ավետիսյանին, խաբեությամբ վերջինիցս ստացել է խոշոր չափերի 956.878 ՀՀ դրամին համարժեք 65 գրամ ընդհանուր քաշով ոսկյա զարդեր և վերջինիս ներկայությամբ այդ զարդերը հանձնել է Ի.Չմչյանին, ներկայացնելով, թե իբր նշված զարդերը վերցնում է Ի.Չմչյանը ու վաճառելուց հետո գումարը կվճարի, սակայն խաբեությամբ տիրացել է դրանց։
Դրանից հետո, 2011թ. օգոստոսի վերջերին Խորենացի 24 հասցեում գործող <<Վաղարշ և որդիներ>> ՍՊԸ-ի ոսկու շուկայում չարաշահելով Արշակ Արտավազդի Ավետիսյանի վստահությունը, վերավաճառելու և մի քանի օրից գումարը վճարելու պատրվակով խարդախությամբ, նրանից վերցրել է առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 4.603.500 ՀՀ դրամին համարժեք 12.500 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր և տիրացել դրանց։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություններ` նախատեսված 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով:
34. Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ տուժող Ա.Ավետիսյանի ներկայացուցիչ Վ.Զուռնաչյանի քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման մասնակիորեն ` հետևյալ պատճառաբանություններով:
<<ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն <<Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով>>։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության>>։
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա.Մկրտչյանի և Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում։
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</…/ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ /…/>> /տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը/։
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</…/ քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս /…/։
/…/ դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը>> /տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը/։
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի որոշումների վերլուծության արդյունքում պարզ է դարձել, որ քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը։ Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով։ Այլ կերպ` քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են բացառապես հանցագործությամբ պատճառված վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս/։
Սույն քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Չևչյանի կատարած հանցագործությունների հետևանքով տուժող Արշակ Ավետիսյանին պատճառվել է 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 5.560.378 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնաս։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Խ.Չևչյանը Ա.Ավետիսյանին վերադարձրել 6.025 ԱՄՆ դոլար գումար։
Քննարկելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Ա.Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցը` ամբաստանյալից հօգուտ տուժող Ա.Ավետիսյանի 9.000 /ինը հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին` առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Համաձայն ներկայացված քաղաքացիական հայցի` ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի կատարած հանցագործությունների հետևանքով տուժող Ա.Ավետիսյանին պատճառվել է 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 5.560.378 ՀՀ դրամ գումար, որից` 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Խ.Չևչյանը քրեական գործի նախաքննության ընթացքում վերադարձրել է Ա.Ավետիսյանին։
Տուժող Ա.Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընդհանուր` 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարից Խ. Չևչյանը վերադարձրել է 6.025 ԱՄՆ դոլար գումար և նրա պարտքի գումարը կազմում է 8.975 ԱՄՆ դոլար գումար /հատոր 3, գ.թ. 293/։
Հետևաբար, քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման մասնակիորեն` միայն 8.975 /ութ հազար ինը հարյուր յոթանասունհինգ/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումարի մասով, իսկ մնացած մասով հայցը պետք է թողնել առանց քննության>>։
35. Վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, թե <<…քաղաքացիական հայցի մասով իր պաշտպանյալը դատաքննության ընթացքում ընդունել է մասնակի, Ա.Ավետիսյանի մասով 6.500 /վեց հագար հինգհարյուր/ ԱՄՆ դոլարի չափով, մնացած մասով չի ընդունել և Ա.Ավետիսյանին պարտքի գումարի չափը հաստատվել է դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով>>, հիմնավորված չէ` նկատի ունենալով, որ քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Չևչյանի կատարած հանցագործությունների հետևանքով տուժող Արշակ Ավետիսյանին պատճառվել է 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 5.560.378 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնաս։ Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Խ.Չևչյանը Ա.Ավետիսյանին վերադարձրել 6.025 ԱՄՆ դոլար գումար գումար և նրա պատճառած գույքային վնասի չհատուցված մասը կազմում է 8.975 ԱՄՆ դոլար գումար:
Բացի այդ, ամբաստանյալ Խ.Չևչյանի նկատմամբ քրեական գործի վարույթը կարճելու և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեպքում, նրա նկատմամբ ներկայացված քաղաքացիական հայցը ոչ թե պետք է թողնվի առանց քննության, այլ այն ենթակա է մերժման:
36. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու, ամբաստանյալի նկատմամբ հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. մարտի 02-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Ավետիսի Չևչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` 3/երեք/ դրվագով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:


Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ