Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0264/01/12
Վիճակագրական տողի համար :
6.4
Պատասխանող
Զավեն Մարկոսյան
Զավեն Մարկոսյան Թադևոսի
Զավեն Թադևոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մասիս Ռեհանյան
Աիդա Հովհաննիսյան
Արմեն Դանիելյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մասիս Ռեհանյան
Աիդա Հովհաննիսյան
Արմեն Դանիելյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2013-08-14 | 15:00 | 4 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-06-03 | 10:00 | 1 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2013-05-20 | 10:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-04-30 | 10:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-04-09 | 10:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-03-25 | 10:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-03-11 | 10:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2013-02-20 | 10:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2013-01-30 | 10:30 | 1 | Կայացել է |
Գործ ԵԿԴ/0264/01/12
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
2013թ. օգոստոսի 14-ին Երևան քաղաքում
Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաքննիչ բողոքն իր վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2012թ. հունիսի 06-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Շահինյանի որոշմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հարուցվել է թիվ 13128112 քրեական գործը և այն ընդունվել վարույթ:
2012թ. հունիսի 22-ին, քննիչի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. հունիսի 22-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ` նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։
2012թ. հունիսի 26-ին, մեղադրյալ Զավեն Մարկոսյանը հայտնաբերվել է։
2012թ. դեկտեմբերի 17-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. դեկտեմբերի 28-ին, թիվ 13128112 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունվարի 09-ի որոշմամբ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ նշանակվել` դատական քննության։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռով, Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին ճանաչել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել 500.000 (հինգ հարյուր հազար) դրամ տուգանքի։
Վճռել է. Զավեն Մարկոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի բռնագանձել 160.000-ական (մեկ հարյուր վաթսուն հազարական) դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Զավեն Մարկոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զավեն Մարկոսյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Ամբաստանյալ Զավեն Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա` հանդիսանալով Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իրավաբան և գործելով միասնական հանցավոր դիտավորությամբ` նույն համալսարանի մագիստրատուրայի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանողներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ ուսման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ Լ.Թովմասյանից 2012թ. հունվարի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իր աշխատասենյակում վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Գ.Խաչատրյանից՝ 2012թ. փետրվարի 02-ին՝ Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 23/1 հասցեի դիմաց, վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար և, չկատարելով խոստումը, խարդախությամբ տիրացել է ընդհանուր 360.000 ՀՀ դրամ գումարին։
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոքում հեղինակը նշել է, որ 2013 թ. հունիսի 3-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանն իր վարույթում գտնվող թիվ ԵԿԴ/0264/01/12 գործով կայացրել և հրապարակել է վճիռ, որով իրեն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտել` 500.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։
Գտնում է, որ վերը նշված դատավճիռը կայացնելիս դատարանը թույլ է տվել դատավարական իրավունքի նորմերի մի շարք ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ։
Մասնավորապես. դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 16-րդ կետի պահանջը։ Սույն քրեական գործի քննության ընթացքում իր կողմից մինչև դատական վիճաբանությունների փուլին անցնելը միջնորդություն է ներկայացվել դատական ճառին նախապատրաստվելու համար ժամանակ տրամադրելու, ինչպես նաև քրեական գործի նյութերն ամբողջությամբ տրամադրելու մասին։ Քրեական գործի նյութերն իրեն այդպես էլ չեն տրամադրվել՝ դատարանում պատճենահանման սարքի անսարքության պատճառաբանությամբ։ Այնուամենայնիվ իրեն տրամադրվել է միայն դատական նիստի արձանագրության էլեկտրոնային կրիչը, իսկ դատական ճառից առաջ դատարանը հայտարարել է, որ իրեն տրամադրվել են գործի նյութերը, որի դեմ առարկել է, հայտնելով, որ իրեն տրամադրվել է միայն արձանագրության էլեկտրոնային կրիչը։ Վերը նշված դատավարական նորմի խախտման հետևանքով խախտվել է պաշտպանվելու իր իրավունքը, այսինքն` դատարանը սահմանափակել է իր պաշտպանությունն իրականացնելու իր հնարավորություննները, որի արդյունքում ինքը չի կարողացել հայտնել իր դիրքորոշումը գործով ուսումնասիրված կամ այդպես էլ պատշաճ չուսումնասիրված ապացուցողական բազայի վերաբերյալ և միջնոդություն ներկայացնել այլ ապացույցներ ևս գործով հետազոտելու վերաբերյալ։
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսզրքի 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, համաձայն որի հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։
Մասնավորապես՝ դատարանն ընդհանրապես հետազոտման առարկա չի դարձրել դեռևս նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված իր և տուժողների միջև ենթադրյալ հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում հեռախոսային ելքային և մուտքային զանգերի վերծանումները, որոնցով միանշանակ կերպով հաստատվում էր այն փաստը, որ սույն քրեական գործով տուժողներն են եղել նախաձեռնողը զեղչման զործընթացում և, որ ինքը որևէ ակտիվ ներգործություն չի ունեցել զեղչման գործընթացում իրենց ներգրավման, առավել ևս՝ գումարներ տրամադրման հարցում։ Վերը նշված վերծանումների հետազոտման արդյունքում հնարավոր կլիներ գալ այն միակ հետևությանը, որ տուժողները, որպես գործի ելքով բացառապես շահագրգռված անձինք, ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում տվել են ակնհայտ կեղծ ցուցմունքներ, որը կարող է նաև նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու պատճառ հանդիսանալ։
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 395-րդ և 398-րդ հոդվածների պահանջներով, բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանի թիվ ԵԿԴ/0264/01/12 գործով 03.06.2013թ. դատավճիռը՝ ուղարկելով նոր քննության կամ փոփոխել այն՝ կայացնելով արդարացման ակտ։
4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող մեղադրողը հայտնելով, որ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի նկատմամբ` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ, խնդրեց դատական ակտը թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում ամբաստանյալի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 16-րդ կետի պահանջը, և արձանագրում է, որ քրեական գործում առկա է արձանագրություն` նախաքննության ավարտի մասին հայտնելու և քրեական գործի նյութերին մեղադրյալ Զավեն Մարկոսյանին ծանոթացնելու մասին, որի 2-րդ էջում ամբաստանյալը գրել է. << ծանոթացա թիվ 13128112 քրեական գործի նյութերին ամբողջությամբ, միջնորդություն և հայտարարություն չունեմ>>, բացի այդ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից` ամբաստանյալի պահանջով, վերջինիս է տրամադրվել դատական նիստի էլեկտրոնային կրիչը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես` տուժողներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի ցուցմունքներով,
վկաներ` Լարիսա Առաքելյանի և Էլեոնորա Տարախչյանի ցուցմունքներով, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ըն-կերության 31.08.2012թ. գրությամբ, համաձայն որի` ամբաստանյալը 19.06.2012թ.-ից աշխատել է «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես իրավաբան, և 2012թ. հունիս-սեպտեմբեր ամիսներին նրան վճարվել է 685.000 դրամ աշխատավարձ։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացուցները գնահատվում են բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ստուգման, ինչպես նաև դրանց գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, որպիսի պահանջներն իրավացիորեն պահպանվել են ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից և սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելիս հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին մեղսագրվող արարքը ճիշտ է և նրա նկատմամբ չի կարող կայացվել արդարացման ակտ:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
2013թ. օգոստոսի 14-ին Երևան քաղաքում
Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաքննիչ բողոքն իր վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2012թ. հունիսի 06-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Շահինյանի որոշմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հարուցվել է թիվ 13128112 քրեական գործը և այն ընդունվել վարույթ:
2012թ. հունիսի 22-ին, քննիչի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. հունիսի 22-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ` նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։
2012թ. հունիսի 26-ին, մեղադրյալ Զավեն Մարկոսյանը հայտնաբերվել է։
2012թ. դեկտեմբերի 17-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. դեկտեմբերի 28-ին, թիվ 13128112 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունվարի 09-ի որոշմամբ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ նշանակվել` դատական քննության։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռով, Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին ճանաչել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել 500.000 (հինգ հարյուր հազար) դրամ տուգանքի։
Վճռել է. Զավեն Մարկոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի բռնագանձել 160.000-ական (մեկ հարյուր վաթսուն հազարական) դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Զավեն Մարկոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զավեն Մարկոսյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Ամբաստանյալ Զավեն Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա` հանդիսանալով Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իրավաբան և գործելով միասնական հանցավոր դիտավորությամբ` նույն համալսարանի մագիստրատուրայի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանողներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ ուսման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ Լ.Թովմասյանից 2012թ. հունվարի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իր աշխատասենյակում վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Գ.Խաչատրյանից՝ 2012թ. փետրվարի 02-ին՝ Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 23/1 հասցեի դիմաց, վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար և, չկատարելով խոստումը, խարդախությամբ տիրացել է ընդհանուր 360.000 ՀՀ դրամ գումարին։
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Վերաքննիչ բողոքում հեղինակը նշել է, որ 2013 թ. հունիսի 3-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանն իր վարույթում գտնվող թիվ ԵԿԴ/0264/01/12 գործով կայացրել և հրապարակել է վճիռ, որով իրեն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտել` 500.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։
Գտնում է, որ վերը նշված դատավճիռը կայացնելիս դատարանը թույլ է տվել դատավարական իրավունքի նորմերի մի շարք ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ։
Մասնավորապես. դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 16-րդ կետի պահանջը։ Սույն քրեական գործի քննության ընթացքում իր կողմից մինչև դատական վիճաբանությունների փուլին անցնելը միջնորդություն է ներկայացվել դատական ճառին նախապատրաստվելու համար ժամանակ տրամադրելու, ինչպես նաև քրեական գործի նյութերն ամբողջությամբ տրամադրելու մասին։ Քրեական գործի նյութերն իրեն այդպես էլ չեն տրամադրվել՝ դատարանում պատճենահանման սարքի անսարքության պատճառաբանությամբ։ Այնուամենայնիվ իրեն տրամադրվել է միայն դատական նիստի արձանագրության էլեկտրոնային կրիչը, իսկ դատական ճառից առաջ դատարանը հայտարարել է, որ իրեն տրամադրվել են գործի նյութերը, որի դեմ առարկել է, հայտնելով, որ իրեն տրամադրվել է միայն արձանագրության էլեկտրոնային կրիչը։ Վերը նշված դատավարական նորմի խախտման հետևանքով խախտվել է պաշտպանվելու իր իրավունքը, այսինքն` դատարանը սահմանափակել է իր պաշտպանությունն իրականացնելու իր հնարավորություննները, որի արդյունքում ինքը չի կարողացել հայտնել իր դիրքորոշումը գործով ուսումնասիրված կամ այդպես էլ պատշաճ չուսումնասիրված ապացուցողական բազայի վերաբերյալ և միջնոդություն ներկայացնել այլ ապացույցներ ևս գործով հետազոտելու վերաբերյալ։
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսզրքի 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, համաձայն որի հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։
Մասնավորապես՝ դատարանն ընդհանրապես հետազոտման առարկա չի դարձրել դեռևս նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված իր և տուժողների միջև ենթադրյալ հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում հեռախոսային ելքային և մուտքային զանգերի վերծանումները, որոնցով միանշանակ կերպով հաստատվում էր այն փաստը, որ սույն քրեական գործով տուժողներն են եղել նախաձեռնողը զեղչման զործընթացում և, որ ինքը որևէ ակտիվ ներգործություն չի ունեցել զեղչման գործընթացում իրենց ներգրավման, առավել ևս՝ գումարներ տրամադրման հարցում։ Վերը նշված վերծանումների հետազոտման արդյունքում հնարավոր կլիներ գալ այն միակ հետևությանը, որ տուժողները, որպես գործի ելքով բացառապես շահագրգռված անձինք, ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում տվել են ակնհայտ կեղծ ցուցմունքներ, որը կարող է նաև նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու պատճառ հանդիսանալ։
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 395-րդ և 398-րդ հոդվածների պահանջներով, բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանի թիվ ԵԿԴ/0264/01/12 գործով 03.06.2013թ. դատավճիռը՝ ուղարկելով նոր քննության կամ փոփոխել այն՝ կայացնելով արդարացման ակտ։
4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող մեղադրողը հայտնելով, որ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի նկատմամբ` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ, խնդրեց դատական ակտը թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում ամբաստանյալի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 16-րդ կետի պահանջը, և արձանագրում է, որ քրեական գործում առկա է արձանագրություն` նախաքննության ավարտի մասին հայտնելու և քրեական գործի նյութերին մեղադրյալ Զավեն Մարկոսյանին ծանոթացնելու մասին, որի 2-րդ էջում ամբաստանյալը գրել է. << ծանոթացա թիվ 13128112 քրեական գործի նյութերին ամբողջությամբ, միջնորդություն և հայտարարություն չունեմ>>, բացի այդ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից` ամբաստանյալի պահանջով, վերջինիս է տրամադրվել դատական նիստի էլեկտրոնային կրիչը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես` տուժողներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի ցուցմունքներով,
վկաներ` Լարիսա Առաքելյանի և Էլեոնորա Տարախչյանի ցուցմունքներով, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ըն-կերության 31.08.2012թ. գրությամբ, համաձայն որի` ամբաստանյալը 19.06.2012թ.-ից աշխատել է «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես իրավաբան, և 2012թ. հունիս-սեպտեմբեր ամիսներին նրան վճարվել է 685.000 դրամ աշխատավարձ։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացուցները գնահատվում են բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ստուգման, ինչպես նաև դրանց գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, որպիսի պահանջներն իրավացիորեն պահպանվել են ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից և սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելիս հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին մեղսագրվող արարքը ճիշտ է և նրա նկատմամբ չի կարող կայացվել արդարացման ակտ:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԵԿԴ/0264/01/12
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
տուժողներ Լ.ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ
Գ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Զ.ՄԱՐԿՈՍՅԱՆԻ
2013թ. հունիսի 3-ին դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մե-ղադրանքի` Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի՝ ծնված 23.12.1982թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, բարձրագույն կրթությամբ, առողջ, չի աշխատում, չդատված, բնակվում է՝ ք.Երևան, Էրեբունի, Վարդաշեն, 7-րդ փողոց, հ. 12 տուն, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Շահինյանը 06.06.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հա-րուցել է թիվ 13128112 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ։
Քննիչի 22.06.2012թ. որոշմամբ Զ.Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Քննիչի 22.06.2012թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` մեղադրյալ Զ.Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ հայտարարվել է նրա հետախուզում։
26.06.2012թ. մեղադրյալ Զ.Մարկոսյանը հայտնաբերվել է։
Քննիչի 17.12.2012թ. որոշմամբ Զ.Մարկոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. դեկտեմբերի 28-ին թիվ 13128112 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2013թ. հունվարի 9-ի որոշմամբ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «հանդիսանալով Խ.Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի իրավաբան և գործելով միասնական հանցավոր դիտավո-րությամբ` նույն համալսարանի մագիստրատուրայի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանող-ներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ ուս-ման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ Լ.Թովմասյանից 2012թ. հունվա-րի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալ-սարանի իր աշխատասենյակում վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Գ.Խաչատրյանից՝ 2012թ. փետրվարի 2-ին՝ Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 23/1 հասցեի դիմաց, վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար և, չկատարելով խոստումը, խարդախությամբ տիրացել է ընդհանուր 360.000 ՀՀ դրամ գումարին»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանը՝ որպես գլխավոր իրա-վախորհրդատու, 2011թ-ին աշխատել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկա-վարժական համալսարանի իրավաբանական վարչությունում և ուսանել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում։
Նույն թվականի տարեվերջին ամբաստանյալն իրեն դիմած համակուրսեցիներից՝ տու-ժողներ Լևոն Թովմասյանից և Գևորգ Խաչատրյանից, տեղեկանալով, որ նրանցից առաջինն ունի մինչև մեկ տարեկան երեխա, իսկ երկրորդը՝ չորս անչափահաս երեխա, նրանց բացատրել է ուսման վարձի մասնակի փոխհատուցման կանոնակարգի դրույթներն ու նրանց իրավունքնե-րը և առաջարկել է օգնել նրանց ու կազմակերպել ուսման վարձը զեղչված մուծելու գործընթացը։
Տուժող Լ.Թովմասյանը՝ մինչև երեխայի մեկ տարին լրանալը՝ 2012թ. հունվարի 16-ը, ամբաստանյալին է փոխանցել նրա պահանջած փաստաթղթերի պատճենները։ Դրանից մի քա-նի օր անց՝ հունվարի 19-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, ամբաստանյալը, տուժող Լ.Թով-մասյանին վստահեցնելով, որ ամեն ինչ լավ է և մնում է միայն վճարել գումարը, նրանից պա-հանջել է շտապ իրեն տալ զեղչված չափով ուսման վարձի գումարը, թեև տուժողի երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել, ու նա այլևս իրավունք չի ունեցել օգտվելու Խ.Աբովյանի ան-վան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի ուսման վարձի մասնակի փոխ-հատուցման կանոնակարգով նախատեսված` ուսման վարձը զեղչով մուծելու իրավունքից։ Չնայած դրան, տուժող Լ.Թովմասյանը, մտածելով, որ հնարավոր է ամբաստանյալը նշված գու-մարը կարող է մուտքագրել հետին ամսաթվով, ամբաստանյալին՝ նրա աշխատասենյակում, տվել է վճարման համար անհրաժեշտ 180.000 դրամը։ Սակայն վերջինս որևէ գործողություն չի կատարել, իսկ տուժողին վստահեցրել է, որ նրա ուսման վարձի զեղչման գործընթացն ավար-տական փուլում է և գումարի վճարման վերաբերյալ անդորրագիրը նրան կփոխանցի հեռակա ուսուցման երկրորդ կիսամյակն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլի 1-ին։ Սակայն նշված օրը տուժողը համալսարանում չի կարողացել հանդիպել ամբաստանյալին։ Դրանից հետո նա տեղեկացել է, որ ամբաստանյալն ազատվել է աշխատանքից, իսկ իր ուսման վարձը վճարված չէ, ամբաս-տանյալն ընդհանրապես ոչ մի գործողություն չի կատարել իր ուսման վարձի զեղչման ուղղու-թյամբ և որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել դեկանատ։ Նույն ամսվա կեսերից հետո տուժող Լ. Թովմասյանը հանդիպել է ամբաստանյալին, ով բացատրելով, որ չի կարողացել լուծել նրա ուս-ման վարձը զեղչով մուծելու հարցը՝ խոստովանել է, որ նրանից վերցրած գումարը ծախսել է ու խոստացել է կարճ ժամանակում վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը, որի պատ-ճառով տուժող Լ.Թովմասյանը դիմել է ոստիկանություն։
Ամբաստանյալը, նույն կերպ 4 երեխա ունեցող տուժող Գ.Խաչատրյանին վստահեցնե-լով, որ զբաղվում է, նրա ուսման վարձի զեղչման հարցերով, 2012թ. փետրվարի 2-ին կամ 3-ին նրանից շտապ պահանջել ու ք.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդ-հանուր իրավասության դատարանի դիմաց վերցրել է վճարման համար անհրաժեշտ 180.000 դրամն ու նախապես պահանջած փաստաթղթերը՝ վստահեցնելով, որ վարձի վճարման վերա-բերյալ անդորրագիրը նրան կհանձնի հեռակա ուսուցման երկրորդ կիսամյակն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլին։ Դրանից հետո ամբաստանյալը, չնայած տուժողից վերցրած փաստաթղթերը հանձնել է համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի դեկանատ, և համապատասխան հանձնաժո-ղովը որոշել է տուժողի ուսման վարձը մասնակի՝ 20 տոկոսի չափով, փոխհատուցել, սակայն ամբաստանյալը չի մուծել տուժողից վերցրած գումարը, որի պատճառով վերջինս, տեղեկանա-լով այդ մասին, մուծել է իր ուսման վարձի զեղչված գումարը՝ 192.000 դրամը։ Դրանից հետո տուժող Գ.Խաչատրյանը, չկարողանալով հանդիպել ամբաստանյալին, նրա հետ կապ է հաս-տատել հեռախոսով, և վերջինս, խոստովանելով, որ ծախսել է նրանից վերցրած գումարը, խոս-տացել է վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամ-բաստանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց, պատճառաբանելով, որ տուժողներից խարդախությամբ գումար չի հափշտակել և իր արարքում հանցակազմ չկա։
Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. սեպտեմբերից՝ որպես գլխավոր իրավախորհրդատու, աշխատել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական ման-կավարժական համալսարանի իրավաբանական վարչությունում, իսկ հոկտեմբերից ուսանել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում՝ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի հետ միասին։ Նույն ամսին վեր-ջիններս դիմել են իրեն՝ ուսման վարձի զեղչերի հետ կապված հարցով և նրանց պատասխանել է, որ զեղչերի գործընթացը կարող է քննարկվել 2-րդ կիսամյակից սկսած ու եթե նրանք ցանկա-նում են, ապա կարող են դիմել երկրորդ կիսամյակից սկսած։ Հաջորդ կիսամյակում՝ 2012թ-ին, Լ. Թովմասյանը դիմել է իրեն ու քանի որ նա, ունենալով մինչև 1 տարեկան երեխա, կարող էր օգ-տըվել ուսման վարձը զեղչով վճարելու արտոնությունից, նրան առաջարկել է ներկայացնել հա-մապատասխան փաստաթղթեր։ Քանի որ Լ.Թովմասյանի երեխայի ծննդյան 1 տարին լրանա-լիս է եղել հունվար ամսվա վերջերին, նա գիտակցել է, որ դրա հետ կապված կասկածելի է զեղչ-ման գործընթացը։ Չնայած դրան, նրան խոստացել է հնարավորինս օգնել այդ հարցում և առա-ջարկել է շտապ ներկայացնել դիմումը։ Նույն ամսվա ընթացքում Լ.Թովմասյանը ներկայացրել է դիմումը և նրանից վերցրել է 240.000 դրամ ուսման վարձի զեղչված չափով գումարը՝ 180.000 ՀՀ դրամ, ու նրան ասել է, որ այն կվճարի նրա փոխարեն՝ ուսման վարձավճարի զեղչման գոր-ծընթացի ավարտից հետո և ուսման վարձի վճարման անդորրագիրը կտա նրան։ Դրանից հետո, ցանկանալով օգնել Լ.Թովմասյանին, ուսումնասիրել է օրենսդրությունը, սակայն համոզվել է, որ ոչինչ չի կարող անել, քանի որ վերջինիս երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել։ Այդ պատճառով որոշել է ռիսկի չդիմել և նրա դիմումը չի մուտքագրել համալսարան, իսկ վերը նշված գումարը չի վճարել։ Հետագայում այդ մասին ասել է Լ.Թովմասյանին, սակայն չի կարողացել վերադարձնել նրա գումարը, քանի որ մեկ այլ գործով՝ դատարանի վճռի համաձայն, ԴԱՀԿ ծա-ռայության կողմից արգելանք է դրված եղել իր հաշվի վրա և բռնագանձում է կատարվել իր աշ-խատավարձից, ինչի մասին ասել է տուժողին ու խոստացել է հնարավորինս արագ վերադար-ձընել նրա գումարը, սակայն ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել, որի պատճառով չի կարողացել կատարել խոստումը։
Նույն խնդրանքով իրեն է դիմել նաև Գ.Խաչատրյանը, ում նույնպես տեղեկացրել է, որ անհրաժեշտ է ներկայացնել դիմում և 180.000 դրամ՝ խոստանալով հետագայում՝ վճարում կա-տարելուց հետո, այսինքն՝ մոտ 2-3 ամիս անց, նրան տրամադրել ուսման զեղչված վարձի վճար-ման անդորրագիրը։ Նրանից նույնպես վերցրել է անհրաժեշտ փաստաթղթերն ու վերը նշված գումարը, սակայն փաստաթղթերը մուտքագրելուց հետո գումարը չի վճարել դրամարկղ և ծախ-սել է իր կարիքների համար, մտածելով, որ այն մուծելու պահին՝ մարտ ամսին, կարող է վճա-րումը կատարել իր աշխատավարձից։ Չնայած Գ.Խաչատրյանի ուսման վարձի զեղչման հար-ցը լուծվել է, սակայն վերը նշված պատճառներով չի կարողացել վերադարձնել նաև Գ.Խաչա-տըրյանի գումարը։
Տուժողները շատ լավ իմացել են, որ իրենք նույնպես կարող են վճարել ուսման վարձի գումարը և որ այն պետք է վճարվի շատ ավելի ուշ։ Այսինքն, նրանք գիտակցել և հասկացել են, որ իրեն տրված գումարներն ինքը կարող է օգտագործել իր կարիքների համար ու, չնայած դրան, իրեն են տվել այդ գումարները, հետևաբար՝ իրենց միջև առկա են քաղաքացիաիրավա-կան հարաբերություններ և պատրաստ է վերադարձնել նրանց գումարները։
Տուժող Լևոն Թովմասյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ-ին ամբաստանյալի հետ միա-սին սովորել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում։ Տեղե-կանալով, որ ամբաստանյալը՝ որպես իրավախորհրդատու, նաև աշխատում է համալսարանի իրավաբանական վարչությունում, իր ուսման վարձը զեղչով վճարելու հարցով դիմել է նրան։ Ամ-բաստանյալը, իրենից տեղեկանալով, որ ինքն ունի մինչև մեկ տարեկան երեխա, խոստացել է օգնել այդ հարոցում և ուսման վարձը զեղչել 25 տոկոսով, որի դեպքում 240.000 դրամի փոխա-րեն պետք է վճարեր 180.000 դրամ։ Դրանից հետո՝ մինչև իր երեխայի մեկ տարեկանը լրանալը, 2012թ. հունվարի 16-ից առաջ նրան է փոխանցել նրա պահանջած փաստաթղթերը, իսկ 2012թ. հունվարի 19-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ նա զանգահարել ու պահանջել է շտապ իրեն տալ 180.000 դրամը, նրա աշխատասենյակում նշված գումարը տվել է նրան։ Նա իրեն վստահեցրել է, որ ուսման վարձի զեղչման գործընթացն ավարտական փուլում է և միայն մնում է վճարել գումարը։ Թեև իր երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել, սակայն մտածել է, որ ամբաստանյալը նշված գումարը կարող է մուտքագրել հետին ամսաթվով։ Դրանից հետո ամ-բաստանյալն իրեն վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է և գումարի վճարման վերաբերյալ ան-դորրագիրն իրեն կփոխանցի երկրորդ կիսամյակի դասերն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլի 1-ին։ Նըշ-ված օրը գնացել է համալսարան, սակայն ամբաստանյալին չի գտել։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ նա ազատվել է աշխատանքից, իսկ իր ուսման վարձը վճարված չէ, և ամբաստանյալն ընդ-հանրապես ոչ մի գործողություն չի կատարել իր ուսման վարձի զեղչման ուղղությամբ ու որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել դեկանատ։ Տեղեկացել է նաև, որ ուսման վարձի գումարն ան-հրաժեշտ չի եղել անմիջապես մուծել և այն կարող էր վճարել վարձի զեղչման գործընթացի ա-վարտից հետո։ Հասկանալով, որ ամբաստանյալը խաբել է իրեն, ապրիլի կեսերից հետո հան-դիպել է նրան և պահանջել իր գումարը։ Նա ասել է, որ չի կարողացել լուծել իր ուսման վարձը զեղչով մուծելու հարցը և խոստովանել է, որ իրենից վերցրած գումարը ծախսել է սեփական կա-րիքների համար։ Նա նաև խոստացել է կարճ ժամանակում մուծել իր ուսման վարձն ամբողջու-թյամբ՝ 240.000 դրամը, իսկ հետո՝ վերադարձնել իր գումարը, սակայն չի կատարել խոստումը, որի պատճառով ինքն է մուծել ուսման վարձն ու դիմել է ոստիկանություն։
Տուժող Գևորգ Խաչատրյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը, տեղեկանալով, որ ինքն ունի չորս երեխա, խոստացել է օգնել իր ուսման վարձը 25 տոկոսով զեղչված մուծելու հարցում, որի համար, 2012թ. փետրվարի 2-ին կամ 3-ին ք.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դիմաց նրան է տվել նրա պահանջած փաստաթղթերն ու 180.000 դրամ։ Նա իրեն վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է և խոստացել է վարձի վճարման վերաբերյալ անդորրագիրն իրեն հանձնել երկրորդ կի-սամյակի դասերն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլին։ Դրանից հետո ամբաստանյալին չի տեսել ու, պարզելով, որ չնայած նա իրենից վերցրած փաստաթղթերը հանձնել է իրավագիտության ֆա-կուլտետի դեկանատ և հանձնաժողովը որոշել է իր ուսման վարձը 20 տոկոսի չափով զեղչել, ճշտել է, որ նա չի մուծել իրենից վերցրած գումարը։ Այդ պատճառով ինքն է մուծել իր ուսման վարձի զեղճված գումարը՝ 192.000 դրամը։ Դրանից հետո փնտրել, սակայն չի կարողացել գտնել ամբաստանյալին և նրա հետ կապ է հաստատել հեռախոսով։ Նա, խոստովանելով, որ ծախսել է իրենից վերցրած գումարը, խոստացել է վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը։
Չի իմացել, որ վերը նշված գումարը կարող է վճարել ուսման վարձի զեղչման գործընթա-ցի ավարտից հետո՝ ավելի ուշ քան պահանջել է ամբաստանյալը։ Այդ գումարը նրան պարտ-քով չի տվել, որպեսզի նա այն ծախսեր իր կարիքների համար, նա խաբել է իրեն՝ չարաշահելով իր վստահությունը։
Վկա` Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի պատմության ֆակուլտե-տի գործավար, Լարիսա Առաքելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը տուժող Լ.Թով-մասյանի ուսման վարձը զեղչելու համար որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել, այդ հարցով չի դիմել իրեն, և վերջինիս ուսման վարձը զեղչելու հետ կապված հարցն իրենց մոտ ընդհանրապես չի քննարկվել։
Վկա` հանացագործության կատարման ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իրավական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնա-կատար, Էլեոնորա Տարախչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ տուժող Լ.Թովմասյանի ուսման վար-ձի զեղչման հետ կապված ամբաստանյալն իրենց չի դիմել, և նշված հարցն իրենց մոտ չի քննարկվել։
Ոպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ըն-կերության 31.08.2012թ. գրության համաձայն՝ ամբաստանյալը 19.06.2012թ.-ից աշխատել է «Ին-տերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես իրավաբան, և 2012թ. հունիս-սեպտեմ-բեր ամիսներին նրան վճարվել է 685.000 դրամ աշխատավարձ։
Դատարանի վերլուծություն.
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցութ-յան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահա-տական, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապա-ցույցները՝ տուժողների և վկաների ցուցմունքներն ու գրավոր ապացույցը, ձեռք են բերվել քրեա-դատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալը միասնական հանցավոր դիտավորությամբ՝ չարաշահելով տուժողների վստա-հությունը, հափշտակել է նրանց զգալի չափերով գույքը՝ 360.000 դրամը, այսինքն` կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդված 1-ին մասով, որով և պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, ապա դրանք դատա-քննությամբ չհաստատվեցին, իսկ նրա կատարած հանցագործությունը հիմնավորվեց նաև նրա մասնակի խոստովանությամբ, որ տուժողներից վերցրել է գումարներ և ծախսել սեփական կա-րիքները հօգալու համար։ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը, ունենալով բավարար դրա-մական միջոցներ և չվերադարձնելով տուժողների գումարը, նպատակ չի ունեցել հատուցելու նրանց պատճառած վնասները, և վերը նշված պատճառաբանություններով նա կատարած հան-ցագործության համար պատժից և պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետա-պընդում։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքնե-րը։
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում և մասնակիորեն հատուցել է տուժող-ներին պատճառված վնասները։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ թեև նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումներ են կայացվել, սակայն փաստացի նման գույք չի հայտնաբերվել և կոնկրետ որևէ գույքի վրա կալանք չի դրվել, գտնում է, որ հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովե-լու համար գույքի վրա դրված կալանքի վերացման հարց սույն դատավճռով չի կարող քննարկ-վել։
Դատարանը քննության առնելով տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի ընդդեմ Զ.Մարկոսյանի՝ հօգուտ իրենց 180.000-ական դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին քաղաքա-ցիական հայցերը, գտնում է, որ նշված հայցերը պետք է բավարարվեն մասնակիորեն և Զ.Մար-կոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում, պետք է բռնագանձվի 160.000-ական դրամ, նկատի ունենա-լով, որ ամբաստանյալը մասնակիորեն հատուցել է տուժողներին պատճառված վնասները՝ նրանցից յուրաքանչյուրին վճարելով 20.000 դրամ։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը, նկատի ունենալով, որ նա չի թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից և չի խոչընդոտել դատարանում գործի քննությանը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ ընտրված խա-փանման միջոցը` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով և դատապարտել 500.000 (հինգ հարյուր հազար) դրամ տուգանքի։
Զ.Մարկոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի բռնագանձել 160.000-ական (մեկ հարյուր վաթսուն հազարական) դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատ-ճառված վնասի հատուցում։
Զ.Մարկոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռա-նալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակ-վելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
տուժողներ Լ.ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ
Գ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Զ.ՄԱՐԿՈՍՅԱՆԻ
2013թ. հունիսի 3-ին դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մե-ղադրանքի` Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի՝ ծնված 23.12.1982թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, բարձրագույն կրթությամբ, առողջ, չի աշխատում, չդատված, բնակվում է՝ ք.Երևան, Էրեբունի, Վարդաշեն, 7-րդ փողոց, հ. 12 տուն, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Շահինյանը 06.06.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հա-րուցել է թիվ 13128112 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ։
Քննիչի 22.06.2012թ. որոշմամբ Զ.Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Քննիչի 22.06.2012թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` մեղադրյալ Զ.Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ հայտարարվել է նրա հետախուզում։
26.06.2012թ. մեղադրյալ Զ.Մարկոսյանը հայտնաբերվել է։
Քննիչի 17.12.2012թ. որոշմամբ Զ.Մարկոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2012թ. դեկտեմբերի 28-ին թիվ 13128112 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2013թ. հունվարի 9-ի որոշմամբ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «հանդիսանալով Խ.Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի իրավաբան և գործելով միասնական հանցավոր դիտավո-րությամբ` նույն համալսարանի մագիստրատուրայի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանող-ներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ ուս-ման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ Լ.Թովմասյանից 2012թ. հունվա-րի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալ-սարանի իր աշխատասենյակում վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Գ.Խաչատրյանից՝ 2012թ. փետրվարի 2-ին՝ Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 23/1 հասցեի դիմաց, վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար և, չկատարելով խոստումը, խարդախությամբ տիրացել է ընդհանուր 360.000 ՀՀ դրամ գումարին»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանը՝ որպես գլխավոր իրա-վախորհրդատու, 2011թ-ին աշխատել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկա-վարժական համալսարանի իրավաբանական վարչությունում և ուսանել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում։
Նույն թվականի տարեվերջին ամբաստանյալն իրեն դիմած համակուրսեցիներից՝ տու-ժողներ Լևոն Թովմասյանից և Գևորգ Խաչատրյանից, տեղեկանալով, որ նրանցից առաջինն ունի մինչև մեկ տարեկան երեխա, իսկ երկրորդը՝ չորս անչափահաս երեխա, նրանց բացատրել է ուսման վարձի մասնակի փոխհատուցման կանոնակարգի դրույթներն ու նրանց իրավունքնե-րը և առաջարկել է օգնել նրանց ու կազմակերպել ուսման վարձը զեղչված մուծելու գործընթացը։
Տուժող Լ.Թովմասյանը՝ մինչև երեխայի մեկ տարին լրանալը՝ 2012թ. հունվարի 16-ը, ամբաստանյալին է փոխանցել նրա պահանջած փաստաթղթերի պատճենները։ Դրանից մի քա-նի օր անց՝ հունվարի 19-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, ամբաստանյալը, տուժող Լ.Թով-մասյանին վստահեցնելով, որ ամեն ինչ լավ է և մնում է միայն վճարել գումարը, նրանից պա-հանջել է շտապ իրեն տալ զեղչված չափով ուսման վարձի գումարը, թեև տուժողի երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել, ու նա այլևս իրավունք չի ունեցել օգտվելու Խ.Աբովյանի ան-վան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի ուսման վարձի մասնակի փոխ-հատուցման կանոնակարգով նախատեսված` ուսման վարձը զեղչով մուծելու իրավունքից։ Չնայած դրան, տուժող Լ.Թովմասյանը, մտածելով, որ հնարավոր է ամբաստանյալը նշված գու-մարը կարող է մուտքագրել հետին ամսաթվով, ամբաստանյալին՝ նրա աշխատասենյակում, տվել է վճարման համար անհրաժեշտ 180.000 դրամը։ Սակայն վերջինս որևէ գործողություն չի կատարել, իսկ տուժողին վստահեցրել է, որ նրա ուսման վարձի զեղչման գործընթացն ավար-տական փուլում է և գումարի վճարման վերաբերյալ անդորրագիրը նրան կփոխանցի հեռակա ուսուցման երկրորդ կիսամյակն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլի 1-ին։ Սակայն նշված օրը տուժողը համալսարանում չի կարողացել հանդիպել ամբաստանյալին։ Դրանից հետո նա տեղեկացել է, որ ամբաստանյալն ազատվել է աշխատանքից, իսկ իր ուսման վարձը վճարված չէ, ամբաս-տանյալն ընդհանրապես ոչ մի գործողություն չի կատարել իր ուսման վարձի զեղչման ուղղու-թյամբ և որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել դեկանատ։ Նույն ամսվա կեսերից հետո տուժող Լ. Թովմասյանը հանդիպել է ամբաստանյալին, ով բացատրելով, որ չի կարողացել լուծել նրա ուս-ման վարձը զեղչով մուծելու հարցը՝ խոստովանել է, որ նրանից վերցրած գումարը ծախսել է ու խոստացել է կարճ ժամանակում վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը, որի պատ-ճառով տուժող Լ.Թովմասյանը դիմել է ոստիկանություն։
Ամբաստանյալը, նույն կերպ 4 երեխա ունեցող տուժող Գ.Խաչատրյանին վստահեցնե-լով, որ զբաղվում է, նրա ուսման վարձի զեղչման հարցերով, 2012թ. փետրվարի 2-ին կամ 3-ին նրանից շտապ պահանջել ու ք.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդ-հանուր իրավասության դատարանի դիմաց վերցրել է վճարման համար անհրաժեշտ 180.000 դրամն ու նախապես պահանջած փաստաթղթերը՝ վստահեցնելով, որ վարձի վճարման վերա-բերյալ անդորրագիրը նրան կհանձնի հեռակա ուսուցման երկրորդ կիսամյակն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլին։ Դրանից հետո ամբաստանյալը, չնայած տուժողից վերցրած փաստաթղթերը հանձնել է համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի դեկանատ, և համապատասխան հանձնաժո-ղովը որոշել է տուժողի ուսման վարձը մասնակի՝ 20 տոկոսի չափով, փոխհատուցել, սակայն ամբաստանյալը չի մուծել տուժողից վերցրած գումարը, որի պատճառով վերջինս, տեղեկանա-լով այդ մասին, մուծել է իր ուսման վարձի զեղչված գումարը՝ 192.000 դրամը։ Դրանից հետո տուժող Գ.Խաչատրյանը, չկարողանալով հանդիպել ամբաստանյալին, նրա հետ կապ է հաս-տատել հեռախոսով, և վերջինս, խոստովանելով, որ ծախսել է նրանից վերցրած գումարը, խոս-տացել է վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամ-բաստանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց, պատճառաբանելով, որ տուժողներից խարդախությամբ գումար չի հափշտակել և իր արարքում հանցակազմ չկա։
Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. սեպտեմբերից՝ որպես գլխավոր իրավախորհրդատու, աշխատել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական ման-կավարժական համալսարանի իրավաբանական վարչությունում, իսկ հոկտեմբերից ուսանել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում՝ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի հետ միասին։ Նույն ամսին վեր-ջիններս դիմել են իրեն՝ ուսման վարձի զեղչերի հետ կապված հարցով և նրանց պատասխանել է, որ զեղչերի գործընթացը կարող է քննարկվել 2-րդ կիսամյակից սկսած ու եթե նրանք ցանկա-նում են, ապա կարող են դիմել երկրորդ կիսամյակից սկսած։ Հաջորդ կիսամյակում՝ 2012թ-ին, Լ. Թովմասյանը դիմել է իրեն ու քանի որ նա, ունենալով մինչև 1 տարեկան երեխա, կարող էր օգ-տըվել ուսման վարձը զեղչով վճարելու արտոնությունից, նրան առաջարկել է ներկայացնել հա-մապատասխան փաստաթղթեր։ Քանի որ Լ.Թովմասյանի երեխայի ծննդյան 1 տարին լրանա-լիս է եղել հունվար ամսվա վերջերին, նա գիտակցել է, որ դրա հետ կապված կասկածելի է զեղչ-ման գործընթացը։ Չնայած դրան, նրան խոստացել է հնարավորինս օգնել այդ հարցում և առա-ջարկել է շտապ ներկայացնել դիմումը։ Նույն ամսվա ընթացքում Լ.Թովմասյանը ներկայացրել է դիմումը և նրանից վերցրել է 240.000 դրամ ուսման վարձի զեղչված չափով գումարը՝ 180.000 ՀՀ դրամ, ու նրան ասել է, որ այն կվճարի նրա փոխարեն՝ ուսման վարձավճարի զեղչման գոր-ծընթացի ավարտից հետո և ուսման վարձի վճարման անդորրագիրը կտա նրան։ Դրանից հետո, ցանկանալով օգնել Լ.Թովմասյանին, ուսումնասիրել է օրենսդրությունը, սակայն համոզվել է, որ ոչինչ չի կարող անել, քանի որ վերջինիս երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել։ Այդ պատճառով որոշել է ռիսկի չդիմել և նրա դիմումը չի մուտքագրել համալսարան, իսկ վերը նշված գումարը չի վճարել։ Հետագայում այդ մասին ասել է Լ.Թովմասյանին, սակայն չի կարողացել վերադարձնել նրա գումարը, քանի որ մեկ այլ գործով՝ դատարանի վճռի համաձայն, ԴԱՀԿ ծա-ռայության կողմից արգելանք է դրված եղել իր հաշվի վրա և բռնագանձում է կատարվել իր աշ-խատավարձից, ինչի մասին ասել է տուժողին ու խոստացել է հնարավորինս արագ վերադար-ձընել նրա գումարը, սակայն ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել, որի պատճառով չի կարողացել կատարել խոստումը։
Նույն խնդրանքով իրեն է դիմել նաև Գ.Խաչատրյանը, ում նույնպես տեղեկացրել է, որ անհրաժեշտ է ներկայացնել դիմում և 180.000 դրամ՝ խոստանալով հետագայում՝ վճարում կա-տարելուց հետո, այսինքն՝ մոտ 2-3 ամիս անց, նրան տրամադրել ուսման զեղչված վարձի վճար-ման անդորրագիրը։ Նրանից նույնպես վերցրել է անհրաժեշտ փաստաթղթերն ու վերը նշված գումարը, սակայն փաստաթղթերը մուտքագրելուց հետո գումարը չի վճարել դրամարկղ և ծախ-սել է իր կարիքների համար, մտածելով, որ այն մուծելու պահին՝ մարտ ամսին, կարող է վճա-րումը կատարել իր աշխատավարձից։ Չնայած Գ.Խաչատրյանի ուսման վարձի զեղչման հար-ցը լուծվել է, սակայն վերը նշված պատճառներով չի կարողացել վերադարձնել նաև Գ.Խաչա-տըրյանի գումարը։
Տուժողները շատ լավ իմացել են, որ իրենք նույնպես կարող են վճարել ուսման վարձի գումարը և որ այն պետք է վճարվի շատ ավելի ուշ։ Այսինքն, նրանք գիտակցել և հասկացել են, որ իրեն տրված գումարներն ինքը կարող է օգտագործել իր կարիքների համար ու, չնայած դրան, իրեն են տվել այդ գումարները, հետևաբար՝ իրենց միջև առկա են քաղաքացիաիրավա-կան հարաբերություններ և պատրաստ է վերադարձնել նրանց գումարները։
Տուժող Լևոն Թովմասյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ-ին ամբաստանյալի հետ միա-սին սովորել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում։ Տեղե-կանալով, որ ամբաստանյալը՝ որպես իրավախորհրդատու, նաև աշխատում է համալսարանի իրավաբանական վարչությունում, իր ուսման վարձը զեղչով վճարելու հարցով դիմել է նրան։ Ամ-բաստանյալը, իրենից տեղեկանալով, որ ինքն ունի մինչև մեկ տարեկան երեխա, խոստացել է օգնել այդ հարոցում և ուսման վարձը զեղչել 25 տոկոսով, որի դեպքում 240.000 դրամի փոխա-րեն պետք է վճարեր 180.000 դրամ։ Դրանից հետո՝ մինչև իր երեխայի մեկ տարեկանը լրանալը, 2012թ. հունվարի 16-ից առաջ նրան է փոխանցել նրա պահանջած փաստաթղթերը, իսկ 2012թ. հունվարի 19-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ նա զանգահարել ու պահանջել է շտապ իրեն տալ 180.000 դրամը, նրա աշխատասենյակում նշված գումարը տվել է նրան։ Նա իրեն վստահեցրել է, որ ուսման վարձի զեղչման գործընթացն ավարտական փուլում է և միայն մնում է վճարել գումարը։ Թեև իր երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել, սակայն մտածել է, որ ամբաստանյալը նշված գումարը կարող է մուտքագրել հետին ամսաթվով։ Դրանից հետո ամ-բաստանյալն իրեն վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է և գումարի վճարման վերաբերյալ ան-դորրագիրն իրեն կփոխանցի երկրորդ կիսամյակի դասերն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլի 1-ին։ Նըշ-ված օրը գնացել է համալսարան, սակայն ամբաստանյալին չի գտել։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ նա ազատվել է աշխատանքից, իսկ իր ուսման վարձը վճարված չէ, և ամբաստանյալն ընդ-հանրապես ոչ մի գործողություն չի կատարել իր ուսման վարձի զեղչման ուղղությամբ ու որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել դեկանատ։ Տեղեկացել է նաև, որ ուսման վարձի գումարն ան-հրաժեշտ չի եղել անմիջապես մուծել և այն կարող էր վճարել վարձի զեղչման գործընթացի ա-վարտից հետո։ Հասկանալով, որ ամբաստանյալը խաբել է իրեն, ապրիլի կեսերից հետո հան-դիպել է նրան և պահանջել իր գումարը։ Նա ասել է, որ չի կարողացել լուծել իր ուսման վարձը զեղչով մուծելու հարցը և խոստովանել է, որ իրենից վերցրած գումարը ծախսել է սեփական կա-րիքների համար։ Նա նաև խոստացել է կարճ ժամանակում մուծել իր ուսման վարձն ամբողջու-թյամբ՝ 240.000 դրամը, իսկ հետո՝ վերադարձնել իր գումարը, սակայն չի կատարել խոստումը, որի պատճառով ինքն է մուծել ուսման վարձն ու դիմել է ոստիկանություն։
Տուժող Գևորգ Խաչատրյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը, տեղեկանալով, որ ինքն ունի չորս երեխա, խոստացել է օգնել իր ուսման վարձը 25 տոկոսով զեղչված մուծելու հարցում, որի համար, 2012թ. փետրվարի 2-ին կամ 3-ին ք.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դիմաց նրան է տվել նրա պահանջած փաստաթղթերն ու 180.000 դրամ։ Նա իրեն վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է և խոստացել է վարձի վճարման վերաբերյալ անդորրագիրն իրեն հանձնել երկրորդ կի-սամյակի դասերն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլին։ Դրանից հետո ամբաստանյալին չի տեսել ու, պարզելով, որ չնայած նա իրենից վերցրած փաստաթղթերը հանձնել է իրավագիտության ֆա-կուլտետի դեկանատ և հանձնաժողովը որոշել է իր ուսման վարձը 20 տոկոսի չափով զեղչել, ճշտել է, որ նա չի մուծել իրենից վերցրած գումարը։ Այդ պատճառով ինքն է մուծել իր ուսման վարձի զեղճված գումարը՝ 192.000 դրամը։ Դրանից հետո փնտրել, սակայն չի կարողացել գտնել ամբաստանյալին և նրա հետ կապ է հաստատել հեռախոսով։ Նա, խոստովանելով, որ ծախսել է իրենից վերցրած գումարը, խոստացել է վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը։
Չի իմացել, որ վերը նշված գումարը կարող է վճարել ուսման վարձի զեղչման գործընթա-ցի ավարտից հետո՝ ավելի ուշ քան պահանջել է ամբաստանյալը։ Այդ գումարը նրան պարտ-քով չի տվել, որպեսզի նա այն ծախսեր իր կարիքների համար, նա խաբել է իրեն՝ չարաշահելով իր վստահությունը։
Վկա` Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի պատմության ֆակուլտե-տի գործավար, Լարիսա Առաքելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը տուժող Լ.Թով-մասյանի ուսման վարձը զեղչելու համար որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել, այդ հարցով չի դիմել իրեն, և վերջինիս ուսման վարձը զեղչելու հետ կապված հարցն իրենց մոտ ընդհանրապես չի քննարկվել։
Վկա` հանացագործության կատարման ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իրավական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնա-կատար, Էլեոնորա Տարախչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ տուժող Լ.Թովմասյանի ուսման վար-ձի զեղչման հետ կապված ամբաստանյալն իրենց չի դիմել, և նշված հարցն իրենց մոտ չի քննարկվել։
Ոպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ըն-կերության 31.08.2012թ. գրության համաձայն՝ ամբաստանյալը 19.06.2012թ.-ից աշխատել է «Ին-տերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես իրավաբան, և 2012թ. հունիս-սեպտեմ-բեր ամիսներին նրան վճարվել է 685.000 դրամ աշխատավարձ։
Դատարանի վերլուծություն.
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցութ-յան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահա-տական, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապա-ցույցները՝ տուժողների և վկաների ցուցմունքներն ու գրավոր ապացույցը, ձեռք են բերվել քրեա-դատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալը միասնական հանցավոր դիտավորությամբ՝ չարաշահելով տուժողների վստա-հությունը, հափշտակել է նրանց զգալի չափերով գույքը՝ 360.000 դրամը, այսինքն` կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդված 1-ին մասով, որով և պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, ապա դրանք դատա-քննությամբ չհաստատվեցին, իսկ նրա կատարած հանցագործությունը հիմնավորվեց նաև նրա մասնակի խոստովանությամբ, որ տուժողներից վերցրել է գումարներ և ծախսել սեփական կա-րիքները հօգալու համար։ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը, ունենալով բավարար դրա-մական միջոցներ և չվերադարձնելով տուժողների գումարը, նպատակ չի ունեցել հատուցելու նրանց պատճառած վնասները, և վերը նշված պատճառաբանություններով նա կատարած հան-ցագործության համար պատժից և պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետա-պընդում։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքնե-րը։
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում և մասնակիորեն հատուցել է տուժող-ներին պատճառված վնասները։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ թեև նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումներ են կայացվել, սակայն փաստացի նման գույք չի հայտնաբերվել և կոնկրետ որևէ գույքի վրա կալանք չի դրվել, գտնում է, որ հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովե-լու համար գույքի վրա դրված կալանքի վերացման հարց սույն դատավճռով չի կարող քննարկ-վել։
Դատարանը քննության առնելով տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի ընդդեմ Զ.Մարկոսյանի՝ հօգուտ իրենց 180.000-ական դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին քաղաքա-ցիական հայցերը, գտնում է, որ նշված հայցերը պետք է բավարարվեն մասնակիորեն և Զ.Մար-կոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում, պետք է բռնագանձվի 160.000-ական դրամ, նկատի ունենա-լով, որ ամբաստանյալը մասնակիորեն հատուցել է տուժողներին պատճառված վնասները՝ նրանցից յուրաքանչյուրին վճարելով 20.000 դրամ։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը, նկատի ունենալով, որ նա չի թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից և չի խոչընդոտել դատարանում գործի քննությանը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ ընտրված խա-փանման միջոցը` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով և դատապարտել 500.000 (հինգ հարյուր հազար) դրամ տուգանքի։
Զ.Մարկոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի բռնագանձել 160.000-ական (մեկ հարյուր վաթսուն հազարական) դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատ-ճառված վնասի հատուցում։
Զ.Մարկոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռա-նալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակ-վելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0264/01/12
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 28-12-2012 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0264/01/12 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 13128112 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով Խ. Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի իրավաբան, հանցավոր դիտավորությամբ նույն ֆակուլտետի ուանողներից ուսման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով՝ խաբեությամբ վերցրել է գումարններ: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Զավեն |
| Ազգանուն | Մարկոսյան |
| Հայրանուն | Թադևոսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.4 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 28-12-2012 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 09-01-2013 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 10-01-2013 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 10-01-2013 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-01-2013 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Զավեն |
| Ազգանուն | Մարկոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Թովմասյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վ. |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-02-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-03-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-03-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-04-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-04-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-05-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-06-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 03-06-2013 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Զավեն |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 03-06-2013 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԿԴ/0264/01/12 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` նախագահությամբ` դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` մեղադրող Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ տուժողներ Լ.ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ Գ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ամբաստանյալ Զ.ՄԱՐԿՈՍՅԱՆԻ 2013թ. հունիսի 3-ին դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մե-ղադրանքի` Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի՝ ծնված 23.12.1982թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, բարձրագույն կրթությամբ, առողջ, չի աշխատում, չդատված, բնակվում է՝ ք.Երևան, Էրեբունի, Վարդաշեն, 7-րդ փողոց, հ. 12 տուն, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Շահինյանը 06.06.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հա-րուցել է թիվ 13128112 քրեական գործը և այն ընդունել իր վարույթ։ Քննիչի 22.06.2012թ. որոշմամբ Զ.Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Քննիչի 22.06.2012թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` մեղադրյալ Զ.Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ հայտարարվել է նրա հետախուզում։ 26.06.2012թ. մեղադրյալ Զ.Մարկոսյանը հայտնաբերվել է։ Քննիչի 17.12.2012թ. որոշմամբ Զ.Մարկոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2012թ. դեկտեմբերի 28-ին թիվ 13128112 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2013թ. հունվարի 9-ի որոշմամբ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։ Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «հանդիսանալով Խ.Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի իրավաբան և գործելով միասնական հանցավոր դիտավո-րությամբ` նույն համալսարանի մագիստրատուրայի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանող-ներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ ուս-ման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ Լ.Թովմասյանից 2012թ. հունվա-րի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալ-սարանի իր աշխատասենյակում վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Գ.Խաչատրյանից՝ 2012թ. փետրվարի 2-ին՝ Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 23/1 հասցեի դիմաց, վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար և, չկատարելով խոստումը, խարդախությամբ տիրացել է ընդհանուր 360.000 ՀՀ դրամ գումարին»։ Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները. Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանը՝ որպես գլխավոր իրա-վախորհրդատու, 2011թ-ին աշխատել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկա-վարժական համալսարանի իրավաբանական վարչությունում և ուսանել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում։ Նույն թվականի տարեվերջին ամբաստանյալն իրեն դիմած համակուրսեցիներից՝ տու-ժողներ Լևոն Թովմասյանից և Գևորգ Խաչատրյանից, տեղեկանալով, որ նրանցից առաջինն ունի մինչև մեկ տարեկան երեխա, իսկ երկրորդը՝ չորս անչափահաս երեխա, նրանց բացատրել է ուսման վարձի մասնակի փոխհատուցման կանոնակարգի դրույթներն ու նրանց իրավունքնե-րը և առաջարկել է օգնել նրանց ու կազմակերպել ուսման վարձը զեղչված մուծելու գործընթացը։ Տուժող Լ.Թովմասյանը՝ մինչև երեխայի մեկ տարին լրանալը՝ 2012թ. հունվարի 16-ը, ամբաստանյալին է փոխանցել նրա պահանջած փաստաթղթերի պատճենները։ Դրանից մի քա-նի օր անց՝ հունվարի 19-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, ամբաստանյալը, տուժող Լ.Թով-մասյանին վստահեցնելով, որ ամեն ինչ լավ է և մնում է միայն վճարել գումարը, նրանից պա-հանջել է շտապ իրեն տալ զեղչված չափով ուսման վարձի գումարը, թեև տուժողի երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել, ու նա այլևս իրավունք չի ունեցել օգտվելու Խ.Աբովյանի ան-վան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի ուսման վարձի մասնակի փոխ-հատուցման կանոնակարգով նախատեսված` ուսման վարձը զեղչով մուծելու իրավունքից։ Չնայած դրան, տուժող Լ.Թովմասյանը, մտածելով, որ հնարավոր է ամբաստանյալը նշված գու-մարը կարող է մուտքագրել հետին ամսաթվով, ամբաստանյալին՝ նրա աշխատասենյակում, տվել է վճարման համար անհրաժեշտ 180.000 դրամը։ Սակայն վերջինս որևէ գործողություն չի կատարել, իսկ տուժողին վստահեցրել է, որ նրա ուսման վարձի զեղչման գործընթացն ավար-տական փուլում է և գումարի վճարման վերաբերյալ անդորրագիրը նրան կփոխանցի հեռակա ուսուցման երկրորդ կիսամյակն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլի 1-ին։ Սակայն նշված օրը տուժողը համալսարանում չի կարողացել հանդիպել ամբաստանյալին։ Դրանից հետո նա տեղեկացել է, որ ամբաստանյալն ազատվել է աշխատանքից, իսկ իր ուսման վարձը վճարված չէ, ամբաս-տանյալն ընդհանրապես ոչ մի գործողություն չի կատարել իր ուսման վարձի զեղչման ուղղու-թյամբ և որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել դեկանատ։ Նույն ամսվա կեսերից հետո տուժող Լ. Թովմասյանը հանդիպել է ամբաստանյալին, ով բացատրելով, որ չի կարողացել լուծել նրա ուս-ման վարձը զեղչով մուծելու հարցը՝ խոստովանել է, որ նրանից վերցրած գումարը ծախսել է ու խոստացել է կարճ ժամանակում վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը, որի պատ-ճառով տուժող Լ.Թովմասյանը դիմել է ոստիկանություն։ Ամբաստանյալը, նույն կերպ 4 երեխա ունեցող տուժող Գ.Խաչատրյանին վստահեցնե-լով, որ զբաղվում է, նրա ուսման վարձի զեղչման հարցերով, 2012թ. փետրվարի 2-ին կամ 3-ին նրանից շտապ պահանջել ու ք.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդ-հանուր իրավասության դատարանի դիմաց վերցրել է վճարման համար անհրաժեշտ 180.000 դրամն ու նախապես պահանջած փաստաթղթերը՝ վստահեցնելով, որ վարձի վճարման վերա-բերյալ անդորրագիրը նրան կհանձնի հեռակա ուսուցման երկրորդ կիսամյակն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլին։ Դրանից հետո ամբաստանյալը, չնայած տուժողից վերցրած փաստաթղթերը հանձնել է համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի դեկանատ, և համապատասխան հանձնաժո-ղովը որոշել է տուժողի ուսման վարձը մասնակի՝ 20 տոկոսի չափով, փոխհատուցել, սակայն ամբաստանյալը չի մուծել տուժողից վերցրած գումարը, որի պատճառով վերջինս, տեղեկանա-լով այդ մասին, մուծել է իր ուսման վարձի զեղչված գումարը՝ 192.000 դրամը։ Դրանից հետո տուժող Գ.Խաչատրյանը, չկարողանալով հանդիպել ամբաստանյալին, նրա հետ կապ է հաս-տատել հեռախոսով, և վերջինս, խոստովանելով, որ ծախսել է նրանից վերցրած գումարը, խոս-տացել է վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամ-բաստանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց, պատճառաբանելով, որ տուժողներից խարդախությամբ գումար չի հափշտակել և իր արարքում հանցակազմ չկա։ Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ. սեպտեմբերից՝ որպես գլխավոր իրավախորհրդատու, աշխատել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական ման-կավարժական համալսարանի իրավաբանական վարչությունում, իսկ հոկտեմբերից ուսանել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում՝ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի հետ միասին։ Նույն ամսին վեր-ջիններս դիմել են իրեն՝ ուսման վարձի զեղչերի հետ կապված հարցով և նրանց պատասխանել է, որ զեղչերի գործընթացը կարող է քննարկվել 2-րդ կիսամյակից սկսած ու եթե նրանք ցանկա-նում են, ապա կարող են դիմել երկրորդ կիսամյակից սկսած։ Հաջորդ կիսամյակում՝ 2012թ-ին, Լ. Թովմասյանը դիմել է իրեն ու քանի որ նա, ունենալով մինչև 1 տարեկան երեխա, կարող էր օգ-տըվել ուսման վարձը զեղչով վճարելու արտոնությունից, նրան առաջարկել է ներկայացնել հա-մապատասխան փաստաթղթեր։ Քանի որ Լ.Թովմասյանի երեխայի ծննդյան 1 տարին լրանա-լիս է եղել հունվար ամսվա վերջերին, նա գիտակցել է, որ դրա հետ կապված կասկածելի է զեղչ-ման գործընթացը։ Չնայած դրան, նրան խոստացել է հնարավորինս օգնել այդ հարցում և առա-ջարկել է շտապ ներկայացնել դիմումը։ Նույն ամսվա ընթացքում Լ.Թովմասյանը ներկայացրել է դիմումը և նրանից վերցրել է 240.000 դրամ ուսման վարձի զեղչված չափով գումարը՝ 180.000 ՀՀ դրամ, ու նրան ասել է, որ այն կվճարի նրա փոխարեն՝ ուսման վարձավճարի զեղչման գոր-ծընթացի ավարտից հետո և ուսման վարձի վճարման անդորրագիրը կտա նրան։ Դրանից հետո, ցանկանալով օգնել Լ.Թովմասյանին, ուսումնասիրել է օրենսդրությունը, սակայն համոզվել է, որ ոչինչ չի կարող անել, քանի որ վերջինիս երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել։ Այդ պատճառով որոշել է ռիսկի չդիմել և նրա դիմումը չի մուտքագրել համալսարան, իսկ վերը նշված գումարը չի վճարել։ Հետագայում այդ մասին ասել է Լ.Թովմասյանին, սակայն չի կարողացել վերադարձնել նրա գումարը, քանի որ մեկ այլ գործով՝ դատարանի վճռի համաձայն, ԴԱՀԿ ծա-ռայության կողմից արգելանք է դրված եղել իր հաշվի վրա և բռնագանձում է կատարվել իր աշ-խատավարձից, ինչի մասին ասել է տուժողին ու խոստացել է հնարավորինս արագ վերադար-ձընել նրա գումարը, սակայն ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել, որի պատճառով չի կարողացել կատարել խոստումը։ Նույն խնդրանքով իրեն է դիմել նաև Գ.Խաչատրյանը, ում նույնպես տեղեկացրել է, որ անհրաժեշտ է ներկայացնել դիմում և 180.000 դրամ՝ խոստանալով հետագայում՝ վճարում կա-տարելուց հետո, այսինքն՝ մոտ 2-3 ամիս անց, նրան տրամադրել ուսման զեղչված վարձի վճար-ման անդորրագիրը։ Նրանից նույնպես վերցրել է անհրաժեշտ փաստաթղթերն ու վերը նշված գումարը, սակայն փաստաթղթերը մուտքագրելուց հետո գումարը չի վճարել դրամարկղ և ծախ-սել է իր կարիքների համար, մտածելով, որ այն մուծելու պահին՝ մարտ ամսին, կարող է վճա-րումը կատարել իր աշխատավարձից։ Չնայած Գ.Խաչատրյանի ուսման վարձի զեղչման հար-ցը լուծվել է, սակայն վերը նշված պատճառներով չի կարողացել վերադարձնել նաև Գ.Խաչա-տըրյանի գումարը։ Տուժողները շատ լավ իմացել են, որ իրենք նույնպես կարող են վճարել ուսման վարձի գումարը և որ այն պետք է վճարվի շատ ավելի ուշ։ Այսինքն, նրանք գիտակցել և հասկացել են, որ իրեն տրված գումարներն ինքը կարող է օգտագործել իր կարիքների համար ու, չնայած դրան, իրեն են տվել այդ գումարները, հետևաբար՝ իրենց միջև առկա են քաղաքացիաիրավա-կան հարաբերություններ և պատրաստ է վերադարձնել նրանց գումարները։ Տուժող Լևոն Թովմասյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2011թ-ին ամբաստանյալի հետ միա-սին սովորել է Խ.Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի մագիստրատուրայի հեռակա ուսուցման 1-ին կուրսում։ Տեղե-կանալով, որ ամբաստանյալը՝ որպես իրավախորհրդատու, նաև աշխատում է համալսարանի իրավաբանական վարչությունում, իր ուսման վարձը զեղչով վճարելու հարցով դիմել է նրան։ Ամ-բաստանյալը, իրենից տեղեկանալով, որ ինքն ունի մինչև մեկ տարեկան երեխա, խոստացել է օգնել այդ հարոցում և ուսման վարձը զեղչել 25 տոկոսով, որի դեպքում 240.000 դրամի փոխա-րեն պետք է վճարեր 180.000 դրամ։ Դրանից հետո՝ մինչև իր երեխայի մեկ տարեկանը լրանալը, 2012թ. հունվարի 16-ից առաջ նրան է փոխանցել նրա պահանջած փաստաթղթերը, իսկ 2012թ. հունվարի 19-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ նա զանգահարել ու պահանջել է շտապ իրեն տալ 180.000 դրամը, նրա աշխատասենյակում նշված գումարը տվել է նրան։ Նա իրեն վստահեցրել է, որ ուսման վարձի զեղչման գործընթացն ավարտական փուլում է և միայն մնում է վճարել գումարը։ Թեև իր երեխայի մեկ տարին արդեն իսկ լրացած է եղել, սակայն մտածել է, որ ամբաստանյալը նշված գումարը կարող է մուտքագրել հետին ամսաթվով։ Դրանից հետո ամ-բաստանյալն իրեն վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է և գումարի վճարման վերաբերյալ ան-դորրագիրն իրեն կփոխանցի երկրորդ կիսամյակի դասերն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլի 1-ին։ Նըշ-ված օրը գնացել է համալսարան, սակայն ամբաստանյալին չի գտել։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ նա ազատվել է աշխատանքից, իսկ իր ուսման վարձը վճարված չէ, և ամբաստանյալն ընդ-հանրապես ոչ մի գործողություն չի կատարել իր ուսման վարձի զեղչման ուղղությամբ ու որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել դեկանատ։ Տեղեկացել է նաև, որ ուսման վարձի գումարն ան-հրաժեշտ չի եղել անմիջապես մուծել և այն կարող էր վճարել վարձի զեղչման գործընթացի ա-վարտից հետո։ Հասկանալով, որ ամբաստանյալը խաբել է իրեն, ապրիլի կեսերից հետո հան-դիպել է նրան և պահանջել իր գումարը։ Նա ասել է, որ չի կարողացել լուծել իր ուսման վարձը զեղչով մուծելու հարցը և խոստովանել է, որ իրենից վերցրած գումարը ծախսել է սեփական կա-րիքների համար։ Նա նաև խոստացել է կարճ ժամանակում մուծել իր ուսման վարձն ամբողջու-թյամբ՝ 240.000 դրամը, իսկ հետո՝ վերադարձնել իր գումարը, սակայն չի կատարել խոստումը, որի պատճառով ինքն է մուծել ուսման վարձն ու դիմել է ոստիկանություն։ Տուժող Գևորգ Խաչատրյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը, տեղեկանալով, որ ինքն ունի չորս երեխա, խոստացել է օգնել իր ուսման վարձը 25 տոկոսով զեղչված մուծելու հարցում, որի համար, 2012թ. փետրվարի 2-ին կամ 3-ին ք.Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դիմաց նրան է տվել նրա պահանջած փաստաթղթերն ու 180.000 դրամ։ Նա իրեն վստահեցրել է, որ ամեն ինչ լավ է և խոստացել է վարձի վճարման վերաբերյալ անդորրագիրն իրեն հանձնել երկրորդ կի-սամյակի դասերն սկսվելիս՝ 2012թ. ապրիլին։ Դրանից հետո ամբաստանյալին չի տեսել ու, պարզելով, որ չնայած նա իրենից վերցրած փաստաթղթերը հանձնել է իրավագիտության ֆա-կուլտետի դեկանատ և հանձնաժողովը որոշել է իր ուսման վարձը 20 տոկոսի չափով զեղչել, ճշտել է, որ նա չի մուծել իրենից վերցրած գումարը։ Այդ պատճառով ինքն է մուծել իր ուսման վարձի զեղճված գումարը՝ 192.000 դրամը։ Դրանից հետո փնտրել, սակայն չի կարողացել գտնել ամբաստանյալին և նրա հետ կապ է հաստատել հեռախոսով։ Նա, խոստովանելով, որ ծախսել է իրենից վերցրած գումարը, խոստացել է վերադարձնել այն, սակայն չի կատարել խոստումը։ Չի իմացել, որ վերը նշված գումարը կարող է վճարել ուսման վարձի զեղչման գործընթա-ցի ավարտից հետո՝ ավելի ուշ քան պահանջել է ամբաստանյալը։ Այդ գումարը նրան պարտ-քով չի տվել, որպեսզի նա այն ծախսեր իր կարիքների համար, նա խաբել է իրեն՝ չարաշահելով իր վստահությունը։ Վկա` Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի պատմության ֆակուլտե-տի գործավար, Լարիսա Առաքելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ամբաստանյալը տուժող Լ.Թով-մասյանի ուսման վարձը զեղչելու համար որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել, այդ հարցով չի դիմել իրեն, և վերջինիս ուսման վարձը զեղչելու հետ կապված հարցն իրենց մոտ ընդհանրապես չի քննարկվել։ Վկա` հանացագործության կատարման ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իրավական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնա-կատար, Էլեոնորա Տարախչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ տուժող Լ.Թովմասյանի ուսման վար-ձի զեղչման հետ կապված ամբաստանյալն իրենց չի դիմել, և նշված հարցն իրենց մոտ չի քննարկվել։ Ոպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ըն-կերության 31.08.2012թ. գրության համաձայն՝ ամբաստանյալը 19.06.2012թ.-ից աշխատել է «Ին-տերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես իրավաբան, և 2012թ. հունիս-սեպտեմ-բեր ամիսներին նրան վճարվել է 685.000 դրամ աշխատավարձ։ Դատարանի վերլուծություն. Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցութ-յան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահա-տական, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապա-ցույցները՝ տուժողների և վկաների ցուցմունքներն ու գրավոր ապացույցը, ձեռք են բերվել քրեա-դատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալը միասնական հանցավոր դիտավորությամբ՝ չարաշահելով տուժողների վստա-հությունը, հափշտակել է նրանց զգալի չափերով գույքը՝ 360.000 դրամը, այսինքն` կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդված 1-ին մասով, որով և պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։ Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, ապա դրանք դատա-քննությամբ չհաստատվեցին, իսկ նրա կատարած հանցագործությունը հիմնավորվեց նաև նրա մասնակի խոստովանությամբ, որ տուժողներից վերցրել է գումարներ և ծախսել սեփական կա-րիքները հօգալու համար։ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը, ունենալով բավարար դրա-մական միջոցներ և չվերադարձնելով տուժողների գումարը, նպատակ չի ունեցել հատուցելու նրանց պատճառած վնասները, և վերը նշված պատճառաբանություններով նա կատարած հան-ցագործության համար պատժից և պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետա-պընդում։ Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքնե-րը։ Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, իսկ որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում և մասնակիորեն հատուցել է տուժող-ներին պատճառված վնասները։ Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ Դատարանը, նկատի ունենալով, որ թեև նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումներ են կայացվել, սակայն փաստացի նման գույք չի հայտնաբերվել և կոնկրետ որևէ գույքի վրա կալանք չի դրվել, գտնում է, որ հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովե-լու համար գույքի վրա դրված կալանքի վերացման հարց սույն դատավճռով չի կարող քննարկ-վել։ Դատարանը քննության առնելով տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի ընդդեմ Զ.Մարկոսյանի՝ հօգուտ իրենց 180.000-ական դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին քաղաքա-ցիական հայցերը, գտնում է, որ նշված հայցերը պետք է բավարարվեն մասնակիորեն և Զ.Մար-կոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում, պետք է բռնագանձվի 160.000-ական դրամ, նկատի ունենա-լով, որ ամբաստանյալը մասնակիորեն հատուցել է տուժողներին պատճառված վնասները՝ նրանցից յուրաքանչյուրին վճարելով 20.000 դրամ։ Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը, նկատի ունենալով, որ նա չի թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից և չի խոչընդոտել դատարանում գործի քննությանը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ ընտրված խա-փանման միջոցը` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։ Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդ-վածի 1-ին մասով և դատապարտել 500.000 (հինգ հարյուր հազար) դրամ տուգանքի։ Զ.Մարկոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի բռնագանձել 160.000-ական (մեկ հարյուր վաթսուն հազարական) դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատ-ճառված վնասի հատուցում։ Զ.Մարկոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռա-նալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակ-վելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 03-06-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 09-07-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 256, 71 |
| Գործին կից նյութերը | Զ. Մարկոսյանի անձնագիրը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 09-07-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 256, 71 |
| Գործին կից նյութերը | Զ. Մարկոսյանի անձնագիրը |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-17898 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 13-07-2013 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 15-10-2013 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 17-10-2013 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 18-10-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-256,2-140 |
Ստացվել է տեղեկատվություն դատավճիռն ի կատար ածելու վերաբերյալ
| Ամսաթիվ | 01-11-2013 |
|---|---|
| Ստացվել է տեղեկատվություն դատավճիռն ի կատար ածելու վերաբերյալ | Զավեն Մարկոսյանի վերաբերյալ |
| Ստացվել է | Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժների կատարման ստորաբաժանումից |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0264/01/12
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 03-07-2013 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 03-07-2013 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Զավեն |
| Ազգանուն | Մարկոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Զավեն Մարկոսյան Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի /ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդ. 1-ին մասով - տուգանք` 500.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 03.06.2013թ. դատավճիռը` ուղարկել նոր քննության կամ փոփոխել այն` կայացնել արդարացման ակտ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 12-07-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մասիս |
| Ազգանուն | Ռեհանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Աիդա |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 13-07-2013 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Զավեն Մարկոսյանի անձնագիրը: |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 15-07-2013 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-07-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Կողմերի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-08-2013 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 14-08-2013 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Զավեն |
| Ազգանուն | Մարկոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԿԴ/0264/01/12 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ Մասնակցությամբ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ 2013թ. օգոստոսի 14-ին Երևան քաղաքում Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաքննիչ բողոքն իր վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2012թ. հունիսի 06-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Է.Շահինյանի որոշմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հարուցվել է թիվ 13128112 քրեական գործը և այն ընդունվել վարույթ: 2012թ. հունիսի 22-ին, քննիչի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2012թ. հունիսի 22-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ` նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։ 2012թ. հունիսի 26-ին, մեղադրյալ Զավեն Մարկոսյանը հայտնաբերվել է։ 2012թ. դեկտեմբերի 17-ին, նախաքննության մարմնի որոշմամբ Զավեն Մարկոսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2012թ. դեկտեմբերի 28-ին, թիվ 13128112 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունվարի 09-ի որոշմամբ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ նշանակվել` դատական քննության։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը` 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռով, Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին ճանաչել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել 500.000 (հինգ հարյուր հազար) դրամ տուգանքի։ Վճռել է. Զավեն Մարկոսյանից հօգուտ տուժողներ Լ.Թովմասյանի և Գ.Խաչատրյանի բռնագանձել 160.000-ական (մեկ հարյուր վաթսուն հազարական) դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։ Զավեն Մարկոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զավեն Մարկոսյանը: 2. Գործի փաստական հանգամանքները Ամբաստանյալ Զավեն Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա` հանդիսանալով Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իրավաբան և գործելով միասնական հանցավոր դիտավորությամբ` նույն համալսարանի մագիստրատուրայի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանողներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ ուսման վարձերը զեղչված վճարելու պատրվակով, խաբեությամբ Լ.Թովմասյանից 2012թ. հունվարի 19-ից 23-ն ընկած ժամանակահատվածում Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի իր աշխատասենյակում վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Գ.Խաչատրյանից՝ 2012թ. փետրվարի 02-ին՝ Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 23/1 հասցեի դիմաց, վերցրել է 180.000 ՀՀ դրամ գումար և, չկատարելով խոստումը, խարդախությամբ տիրացել է ընդհանուր 360.000 ՀՀ դրամ գումարին։ 3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Վերաքննիչ բողոքում հեղինակը նշել է, որ 2013 թ. հունիսի 3-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանն իր վարույթում գտնվող թիվ ԵԿԴ/0264/01/12 գործով կայացրել և հրապարակել է վճիռ, որով իրեն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտել` 500.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Գտնում է, որ վերը նշված դատավճիռը կայացնելիս դատարանը թույլ է տվել դատավարական իրավունքի նորմերի մի շարք ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ։ Մասնավորապես. դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 16-րդ կետի պահանջը։ Սույն քրեական գործի քննության ընթացքում իր կողմից մինչև դատական վիճաբանությունների փուլին անցնելը միջնորդություն է ներկայացվել դատական ճառին նախապատրաստվելու համար ժամանակ տրամադրելու, ինչպես նաև քրեական գործի նյութերն ամբողջությամբ տրամադրելու մասին։ Քրեական գործի նյութերն իրեն այդպես էլ չեն տրամադրվել՝ դատարանում պատճենահանման սարքի անսարքության պատճառաբանությամբ։ Այնուամենայնիվ իրեն տրամադրվել է միայն դատական նիստի արձանագրության էլեկտրոնային կրիչը, իսկ դատական ճառից առաջ դատարանը հայտարարել է, որ իրեն տրամադրվել են գործի նյութերը, որի դեմ առարկել է, հայտնելով, որ իրեն տրամադրվել է միայն արձանագրության էլեկտրոնային կրիչը։ Վերը նշված դատավարական նորմի խախտման հետևանքով խախտվել է պաշտպանվելու իր իրավունքը, այսինքն` դատարանը սահմանափակել է իր պաշտպանությունն իրականացնելու իր հնարավորություննները, որի արդյունքում ինքը չի կարողացել հայտնել իր դիրքորոշումը գործով ուսումնասիրված կամ այդպես էլ պատշաճ չուսումնասիրված ապացուցողական բազայի վերաբերյալ և միջնոդություն ներկայացնել այլ ապացույցներ ևս գործով հետազոտելու վերաբերյալ։ Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսզրքի 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, համաձայն որի հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։ Մասնավորապես՝ դատարանն ընդհանրապես հետազոտման առարկա չի դարձրել դեռևս նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված իր և տուժողների միջև ենթադրյալ հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում հեռախոսային ելքային և մուտքային զանգերի վերծանումները, որոնցով միանշանակ կերպով հաստատվում էր այն փաստը, որ սույն քրեական գործով տուժողներն են եղել նախաձեռնողը զեղչման զործընթացում և, որ ինքը որևէ ակտիվ ներգործություն չի ունեցել զեղչման գործընթացում իրենց ներգրավման, առավել ևս՝ գումարներ տրամադրման հարցում։ Վերը նշված վերծանումների հետազոտման արդյունքում հնարավոր կլիներ գալ այն միակ հետևությանը, որ տուժողները, որպես գործի ելքով բացառապես շահագրգռված անձինք, ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում տվել են ակնհայտ կեղծ ցուցմունքներ, որը կարող է նաև նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու պատճառ հանդիսանալ։ Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 395-րդ և 398-րդ հոդվածների պահանջներով, բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանի թիվ ԵԿԴ/0264/01/12 գործով 03.06.2013թ. դատավճիռը՝ ուղարկելով նոր քննության կամ փոփոխել այն՝ կայացնելով արդարացման ակտ։ 4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը. Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող մեղադրողը հայտնելով, որ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի նկատմամբ` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ, խնդրեց դատական ակտը թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել: 5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով: Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում ամբաստանյալի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 16-րդ կետի պահանջը, և արձանագրում է, որ քրեական գործում առկա է արձանագրություն` նախաքննության ավարտի մասին հայտնելու և քրեական գործի նյութերին մեղադրյալ Զավեն Մարկոսյանին ծանոթացնելու մասին, որի 2-րդ էջում ամբաստանյալը գրել է. << ծանոթացա թիվ 13128112 քրեական գործի նյութերին ամբողջությամբ, միջնորդություն և հայտարարություն չունեմ>>, բացի այդ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից` ամբաստանյալի պահանջով, վերջինիս է տրամադրվել դատական նիստի էլեկտրոնային կրիչը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես` տուժողներ Լևոն Թովմասյանի և Գևորգ Խաչատրյանի ցուցմունքներով, վկաներ` Լարիսա Առաքելյանի և Էլեոնորա Տարախչյանի ցուցմունքներով, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ըն-կերության 31.08.2012թ. գրությամբ, համաձայն որի` ամբաստանյալը 19.06.2012թ.-ից աշխատել է «Ինտերնեյշնլ Մասիս Տաբակ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես իրավաբան, և 2012թ. հունիս-սեպտեմբեր ամիսներին նրան վճարվել է 685.000 դրամ աշխատավարձ։ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացուցները գնահատվում են բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ ստուգման, ինչպես նաև դրանց գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, որպիսի պահանջներն իրավացիորեն պահպանվել են ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից և սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելիս հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանին մեղսագրվող արարքը ճիշտ է և նրա նկատմամբ չի կարող կայացվել արդարացման ակտ: Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով, Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 14-08-2013 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 18-09-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 256, 124 |
| Գործին կից նյութեր | Զ. Մարկոսյանի անձնագիրը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 18-09-2013 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 256, 124 |
| Գործին կից նյութերը | Զ. Մարկոսյանի անձնագիրը |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-16236/13 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 24-09-2013 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0264/01/12
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 17-09-2013 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Զավեն |
| Ազգանուն | Մարկոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 18-09-2013 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-16236 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 24-09-2013 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 2 հատոր, կից`Զավեն Մարկոսյանի անձնագիրը |
| Գործի համարը | ԵԿԴ/0264/01/12 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 24-09-2013 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 04-10-2013 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԿԴ/0264/01/12 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 4 հոկտեմբերի 2013 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունիսի 3-ի դատավճռով Զավեն Մարկոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2013 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունիսի 3-ի դատավճիռը` թողել օրինական ուժի մեջ: Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանը` խնդրելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել նոր քննության: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 1-ին մասի 61-րդ կետի համաձայն՝ վճռաբեկ բողոքը պետք է բովանդակի նույն օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի առաջին մասի որևէ կետի հիմնավորումները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ վճռաբեկ դատարանը բողոքն ընդունում է վարույթ, եթե՝ 1) բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, կամ 2) վերանայվող դատական ակտն առերևույթ հակասում է վճռաբեկ դատարանի՝ նախկինում ընդունված որոշումներին, կամ 3) վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առերևույթ դատական սխալ, որը կարող է առաջացնել կամ առաջացրել է ծանր հետևանքներ, կամ 4) առկա է նոր երևան եկած կամ նոր հանգամանք: Մինչդեռ ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի բողոքում բացակայում են վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հիմքերը և դրանց հիմնավորումները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքը ենթակա է վերադարձման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Զավեն Թադևոսի Մարկոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Զ.Մարկոսյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 09-10-2013 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 11-10-2013 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 2 հատոր` 256, 135 թերթ, կից` Զավեն Մարկոսյանի անձնագիրը: |