ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԿԴ/0255/01/12

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ. Պողոսյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<17>> սեպտեմբերի 2014 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ. ԷՅՐԱՄՋՅԱՆԻ
տուժող` Ս. ՋՈՒԼՀԱԿՅԱՆԻ
փորձագետ` Ի. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան` Ս. ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
Տ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Հ. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանի շահերի պաշտպան Սերյոժա Աբրահամյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վերաքննության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Պողոսյանի 2012թ. հունիսի 4-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 13125912 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 50/

2. Ավագ քննիչ Ա. Պողոսյանի 2012թ. հուլիսի 17-ի որոշմամբ թիվ 13125912 քրեական գործով կասկածյալ Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 97/

3. Ավագ քննիչ Ա. Պողոսյանի 2012թ. հուլիսի 23-ի որոշմամբ թիվ 13125912 քրեական գործով Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /հ.1 գ-թ 119/

4. 2012թ. օգոստոսի 3-ին թիվ 13125912 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամանակով`մինչև 04.10.2012թ.-ը: /հ.1 գ-թ 132-133/

5. 2012թ. հոկտեմբերի 3-ին թիվ 13125912 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով`մինչև 04.11.2012թ.-ը: /հ.1 գ-թ 150-151/

6. 2012թ. նոյեմբերի 2-ին թիվ 13125912 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով`մինչև 04.12.2012թ.-ը: /հ.1 գ-թ 164-166/

7. Ավագ քննիչ Ա. Պողոսյանի 2012թ. նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ թիվ 13125912 քրեական գործով Հ. Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով` մայիս ամիսը փոխարինելով ապրիլ ամսով: /հ.1 գ-թ 180-181/

8. Ավագ քննիչ Ա. Պողոսյանի 2012թ. նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ թիվ 13125912 քրեական գործով Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով` մայիս ամիսը փոխարինելով ապրիլ ամսով: /հ.1 գ-թ 182/

9. 2012թ. նոյեմբերի 30-ին թիվ 13125912 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով`մինչև 04.01.2013թ.-ը: /հ.1 գ-թ 187-189/

10. 2012թ. դեկտեմբերի 26-ին թիվ 13125912 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է նույն օրը: /հ.1 գ-թ 212-222, h.2 գ-թ 1/

11. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0255/01/12 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2013թ. հունվարի 11-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 2, 18/
12. Առաջին ատյանի դատարանի` 2014թ. հունվարի 21-ի դատավճռով ամբաստանյալ Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ տուգանքի:
«Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ ԱԺ 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի որոշման 1-ին կետի 2-րդ ենթակետի կիրառմամբ Հ. Հովհաննիսյանն ազատվել է պատժից, իսկ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացվել է: /հ.3 գ-թ 74-76/

13. Ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս. Աբրահամյանը 2014թ. փետրվարի 20-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ստացվել:

14. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2014թ. փետրվարի 28-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2014թ. մարտի 3-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

15. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքը կատարելու համար.
նա 2012թ. ապրիլի 21-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մոսկովյան 33ա հասցեում տեղակայված «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ինստիտուտի մուտքի դիմաց` վիճաբանության ժամանակ, հանցավոր անփութություն դրսևորելով իր գործողության և դրա վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ, հրել է նույն ինստիտուտի տնօրենների խորհրդի նախագահ Սենիկ Սլավիկի Ջուլհակյանին, ինչի հետևանքով վերջինս` նախ մարմնով և ձախ ձեռքով համահարվածվել է մուտքի դռան եզրային մետաղյա շրջանակին, ապա կորցնելով հավասարակշռությունը` գլորվել է բազալտապատ աստիճանահարթակից` անզգուշությամբ Ս. Ջուլհակյանի առողջությանը պատճառելով առողջության տևական քայքայումով միջին ծանրության վնաս` ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղման, ձախ ձեռքի 3-րդ և 5-րդ մատների հիմային ֆալանգների չտեղաշարժված կոտրվածքների ձևով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

16. Ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս. Աբրահամյանը ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով Հ. Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել, գործով թույլ են տրվել դատավարական և նյութական նորմի խախտումներ, արդյունքում խախտվել են նաև դատավճռի օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված լինելու մասին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները, ուստի այն ենթակա է բեկանման:
Ըստ պաշտպանի` Հ. Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքն անորոշ է, բացակայում է պատճառահետևանքային կապը, որը նույնպես վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:
Առաջադրված մեղադրանքում Հ. Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և բոլոր ցուցմունքներում պնդել է, որ Ա. Ջուլհակյանին չի հրել:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նույնպես հստակություն չի մտցվել, չի պարզվել ի վերջո մարմնական վնասվածքը տուժողը ստացել է Ա. Առաքելյանի կողմից դուռը ներսից բացելուց, տուժողի ձախ ձեռքի ճկույթով մետաղյա դռան կոշտ եզրին հարվածելուց, թե Ս. Ջուլհակյանի հակասական ցուցմունքներում նկարագրած` իբր Հ. Հովհաննիսյանի կողմից հրելու և վայր ընկնելու հետևանքով: Վերջին հաշվով տուժողը վայր է ընկել դռան հարվածից, թե հրելուց, արդյո՞ք ընկնելուց կարող էր ջարդվել մատները, թե` ոչ, և այլն:
Հատկանշական է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում պաշտպանական կողմի` ընդհուպ հանցակազմի առկայությունը բացառող այս փաստարկը, պատճառաբանություններն ընդհանրապես անտեսվել, շրջանցվել են, չեն հերքվել կամ հաստատվել, հետևաբար այս առումով նույնպես դատավճիռը պատճառաբանված չէ:
Առաջադրված մեղադրանքի անհիմն լինելու մասին են վկայում նաև ներքոնշյալ փաստերը:
Տուժողն իր ցուցմունքներում նշել է. <<Հովհաննիսյանն ուժգին, կարծում եմ, երկու ձեռքով հրեց աջ կրցքավանդակիս շրջանին, որից ես դեպի ձախ գնացի, ինչը զուգադիպեց այն բանին, որ հիշյալ մուտքի դուռը ներսից ինչ-որ մեկը բացեց, ուստի իմ ձախ գնալով ես ձախ ձեռքիս ճկույթով և մարմնով համահարվածեցի բացված դռան եզրային կոշտ հատվածին/.../>>:
Նույնն իրենց ցուցմունքներով հաստատել են ականատես վկաներ Վ. Կոստանյանը, Ս. Հովսեփյանը, Թ. Նավոյանը, Ռ. Մանթաշյանը, Օ. Ղարիբյանը, Ս. Սարգսյանը և Հ. Փալաջյանը:
Դեպքի ընթացքում դուռը ներսից բացվելու հանգամանքն իր ցուցմունքներով հաստատել է նաև Ա. Առաքելյանը, ով, ըստ գործի տվյալների, ներսից ուժ գործադրելով` բացել է դուռը: Այդ հանգամանքը հաստատել են նաև վկաներ Բ. Հարությունյանը և մյուսները:
Ակնհայտ է, որ նման պայմաններում, դեռևս որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման մեջ, թերի քննություն կատարված լինելու պատճառով հստակ չի նշվել դեպքի իրական հանգամանքները: Հակառակ դեպքում, հարկ կլիներ կոնկրետ նշել պատճառահետևանքային կապը: Այն է` մարմնական վնասվածքը տուժողը ստացել է Ա. Առաքելյանի կողմից դուռը ներսից բացելուց, տուժողի ձախ ձեռքի ճկույթով մետաղյա դռան կոշտ եզրին հարվածելու, թե՞ հրելուց և վայր ընկնելու հետևանքով: Վերջին հաշվով տուժողը վայր է ընկել դռան հարվածից, թե` հրելուց: Ըստ գործի տվյալների` չէր կարող բացառվել Ս. Ջուլհակյանի վայր ընկնելը հենց դռան հարվածի հետևանքով: Այդ կարևոր հանգամանքը չի հստակեցվել նաև դատաքննությամբ:
Ի դեպ, վկա Վ. Կոստանյանն իր ցուցմունքներում նշել է. <</.../այդ ընթացքում ներսից մի տղամարդ դուռը բացեց, որի արդյունքում վնասվեց Ս. Ջուհակյանի ձախ ձեռքը, նա վայր ընկավ/.../>>:
Տուժողի մարմնական վնասվածք ստանալու վերոհիշյալ հակասական տվյալների պայմաններում բազմակողմանի քննություն չի կատարվել` դեպքի իրական հանգամանքները պարզելու ուղղությամբ:
Ըստ Պաշտպանի` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ըստ էության անտեսվել է վկա Բ. Հարությունյանի ցուցմունքը, այն է. <</…/ներսից մի տղամարդ հրեց դուռը և Հովհաննիսյանը մուտք գործեց գրասենյակ, /.../ ոչ ոք Սենիկ Ջուլհակյանին չի հրել /.../>>:
Ավելին, դեպքի ամբողջ ընթացքը, ըստ գործի տվյալների, նկարահանվել է Ս. Ջուլհակյանի աշխատողների կամ նրանց հարող անձանց կողմից, նման պայմաններում, դեպքի ընթացքը նկարողների անձը պարզելու և տեսանյութն ամբողջությամբ ձեռք բերելու նպատակով համապատասխան հարցեր չեն առաջադրվել Ս. Ջուլհակյանին, Վ. Կոստանյանին, Ս. Հովհաննիսյանին և մյուսներին:
Դատաքննության ընթացքում նույնպես միջնորդվել է նշանակել լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննություն` նկատի ունենալով, որ սկզբնական եզրակացությունը թերի է:
Այսպես, համադրելով գործում եղած փաստերին չի կարելի ոչ միայն անձին մեղադրանք առաջադրել, այլ անգամ արաքին քրեաիրավական որակում տալ: Տուժողի և վկաների ցուցմունքներով հաստատվել է, որ Ս. Ջուլհակյանն իբր Հ. Հովհանիսյանի հրելուց դեպի ձախ է գնացել, որը համընկել է ներսից ինչ-որ մեկի դուռը բացելուն, արդյունքում տուժողը ձեռքվ դիպել է բացվող դռանը, այնուհետև ընկել աստիճաններին, որի արդյունքում վնասել է ձեռքը: Կան պնդումներ, որ ձեռքը վնասել է ներսից բացվող դռանը դիպչելուց: Այս դեպքում արդեն իսկ անհրաժեշտ է պարզել, եթե Հ. Հովհաննիսյանն անգամ հրել է տուժողին, ապա նա այդ վնասվածքը ստացել է արդյո՞ք հրելուց ընկնելու, թե դռան բացվելու հետևանքով, իսկ եթե տվյալ պահին դուռը ներսից չբացեին, տուժողը նույնպես կստանար նման վնասվածք, թե ոչ: Ըստ պաշտպանի` ժամանակակից դատաբժշկական գիտական հնարավորությունները միանշանակորեն կարող են տալ տվյալ հարցի պատասխանը, թե արդյո՞ք ձեռքի մատների նման կոտրվածքը բնորոշ է երկաթյա դռան տակ մնալուն, կամ դրա հետ բախվելուն, թե՞ վայր ընկնելու հետևանքով վնասելուն: Ըստ պաշտպանի` սա արարքի քրեաիրավական գնահատման, որակման լուրջ հարց է, որը բաց է և այն պետք էր լրացնել լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննությամբ, որը, սակայն, չի նշանակվել թե՛ նախաքննության, թե՛ դատաքննության ընթացքում:
Առաջին ատյանի դատարանը փորձագետի եզրակացությունը բավականաչափ պարզ և լրիվ չլինելու պարագայում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի կարգով լրացուցիչ կամ կրկնակի փորձաքննություն նշանակելու փոխարեն, մերժելով այդ մասին պաշտպանական կողմի միջնորդությունը, էական նշանակություն ունեցող հիշյալ հարցը փորձել է պարզաբանել փորձագետի հարցաքննությամբ, սակայն հարցաքննությունը որևէ հստակություն չի մտցրել, ընդհակառակը, ավելի է խճճել:
Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջները, միակողմանի գնահատել է հետազոտված ապացույցները, արժանահավատ է համարել վկաներ Վ. Կոստանյանի, Օ. Գրիգորյանի, Օ. Ղարիբյանի, Հ. Փալանջյանի, Ա. Սարգսյանի, Թ. Նավոյանի, Ռ. Մանթաշյանի, Ա. Հովսեփյանի ցուցմունքները, այն դեպքում, երբ նրանք կախվածության մեջ են գտնվել տուժողի հետ ու նրանց ցուցմունքները բառացի արտատպված են:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ապացույց է գնահատել նաև վկա Բ. Հարությունյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքը, սակայն, նշված ցուցմունքը չէր կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում այն պարզ պատճառով, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում Բ. Հարությունյանը պնդել է, որ հրելու մասին ցուցմունքը գրված է քննիչի թելադրանքով:
Այնուհետև, այդ կապակցությամբ Առաջին ատյանի դատարանը, միակողմանի գնահատելով Բ. Հարությունյանի ցուցմունքները, արձանագրել է, թե իբրև վկա Բ. Հարությունյանը, դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տալով, որ ամբաստանյալը տուժողին չի հրել և վերջինս վայր չի ընկել, ցանկանում է իր պաշտպանության տակ վերցնել տուժողին:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ապացույց է գնահատել նաև վկա` <<Քանաքեռ-Զեյթուն>> հիվանդանոցի բուժքույր, Ք. Սարգսյանի ցուցմունքը, սակայն, ըստ պաշտպանի, այս ցուցմունքը չի կարող վկայել Հ. Հովհաննիսյանի կողմից որևէ ապօրինի գործողության մասին, բայց դատավճռում նշվել է, թե վկա Ք. Սարգսյանի ցուցմունքը նույնպես չի կարող գնահատվել որպես ամբաստանյալի անմեղությունը հիմնավորող ապացույց: Մինչդեռ, իրականում Ք. Սարգսյանի ցուցմունքները նույնպես վկայում են Ս. Ջուլհակյանի ցուցմունքների ոչ արժանահավատ լինելու մասին` դարձյալ հաստատելով Հ. Հովհաննիսյանի անմեղությունը:
Խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջները` Առաջին ատյանի դատարանն ըստ էության արժանահավատ է համարել տուժողի հակասական և իրարամերժ ցուցմուևքեերը: Ինչպես նշված է դատավճռում` դեպքից անմիջապես հետո տուժողը հայտնել է, թե վայր է ընկել բակում, հետո նաև ասել է, որ ձեռքը մնացել է դռան տակ, քանի որ ցանկացել է հարթել ստեղծված իրավիճակը և պատրաստ է եղել ներողություն խնդրելու դեպքում ներել ամբաստանյալին ու հետ վերցնել իր դիմումը: Դրանից հետո, քանի որ ամբաստանյալը չի ցանկացել ներողություն խնդրել, ոստիկանությունում պատմել է դեպքի իրական հանգամանքների մասին: Մինչդեռ, եթե Առաջին ատյանի դատարանն ուշադրություն հրավիրեր Հ. Հովհաննիսյանին սադրելու վերաբերյալ գործի տվյալներին, ակնհայտ կլիներ վերոհիշյալ պատճառաբանության շինծու լինելը: Ավելին, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից անտեսվել է դատաքննության ընթացքում տված Ս. Ջուլհակյանի ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը պատրաստ է հրաժարվել սույն գործով բողոքից, եթե Հ. Հովհաննիսյանն իրեն վաճառի կամ փոխանակի իրեն պատկանող Հայաստանի քաղաքագետների ասոցիացիայի գրասենյակի տարածքը:
Առաջին ատյանի դատարանն անհիմն մերժել է նաև պաշտպանական կողմի միջնորդությունը` տեսաժապավենը ձեռք բերելու և հետազոտելու վերաբերյալ: Մինչդեռ, այդ ուղղությամբ նախաքննական մարմնի կողմից ձեռնարկած միջոցները կրել են ձևական բնույթ:
Ավելին, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, ըստ էության, անտնսվել է Հ. Հովհաննիսյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ 2012թ.-ի ապրիլի 21-ին Երևան քաղաքի Մոսկովյան 33ա հասցեում գտնվող իր գրասենյակ մուտք գործելուն փորձել են խոչընդոտել <<Հայհիդրոէներգանախագիծ>> ՓԲԸ սեփականատեր Ս. Զուլհակյանը և նրա հետ եղած իր աշխատողները: Դատարանում ցուցմունքներ տալու ժամանակ Հ. Հովհաննիսյանը հայտարարել է հետևյալը, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2012թ. ապրիլի 21-ին ՀՀ Աժ ընտրությունների քարոզարշավի 14-րդ օրը, երբ ինքը, լինելով ՀՀ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի կողմից ընտրական օրենսգրքի համաձայն գրանցված պատգամավորության թեկնածու, փորձել է մուտք գործել իր օրինական սեփականությունը հանդիսացող տարածք, որտեղ այն ժամանակ գործում էր իր նախընտրական շտաբը: Իրեն փորձել եև ենթարկել սադրանքի և այդ ամենը տեսանկարահանվել է երկու տեսախցիներով միջադեպի հենց սկզբից: Ինքը, իրացնելով սեփականատիրոջ իր սահմանադրական իրավունքները, առանց որևէ օրենքի խախտման, փորձել է մուտք գործել իր գրասենյակային տարածք, առավել ևս հասկանալով, որ Ս. Ջուլհակյանի և նրա շուրջ հավաքվածների միակ նպատակն իրեն սադրելն է և դրա արդյունքում վերջնական նպատակին հասնելը` քաղաքագետների միությանը ստիպելու, որպեսզի ազատեն իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող տարածքը: Լավ գիտակցելով այս ամենը, ամեն կերպ փորձելով խույս տալ նախապես ծրագրված սադրանքից` Հ. Հովհաննիսյանը պահանջել է ազատել մուտքը և ճանապարհ բացել իր նախընտրական շտաբ մուտք գործելու համար, սակայն Ս. Ջուլհակյանը և նրա աշխատակիցները փակելով մուտքը թույլ չեն տվել: Վերջապես շենքի ներսում եղած անձանցից մեկը, դուռը ներսի կողմից հրելով, բացել է, որի արդյունքում էլ Հ. Հովհաննիսյանը հնարավորություն է ունեցել մուտք գործել գրասենյակ:
Տվյալ դեպքում միանշանակ անտեսվել է նաև տուժող Ս. Ջուլհակյանի և նրա հետ եղած անձանց հակաիրավական, հակաբարոյական վարքագիծը, դրան չի տրվել համապատասխան իրավական գնահատական: Այսինքն, ըստ պաշտպան Ս. Աբրահամյանի, խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները: Ավելին, խախտվել է նաև ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածով նախատեսված Հ. Հովհաննիսյանի իրավունքները:

17. Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-379-րդ և 394-րդ հոդվածներով` ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս. Աբրահամյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 21.01.2014թ. թիվ ԵԿԴ/0255/01/12 քրեական գործով դատավճիռը և Հ. Հովհաննիսյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանների և ամբաստանյալի ելույթները, լսելով դատախազի պատասխան ելույթը, լսելով վկային, փորձագետին և տուժողին, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

18. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն/…/>>:

19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<1. Անզգուշությամբ մեկ ուրիշի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

20. Առաջին ատյանի դատարանը, ձեռք բերված ապացույցները դատաքննությամբ գնահատելով, գտել է, որ ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, այն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա, մասնավորապես` տուժող` «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ՓԲ ընկերության տնօրենների խորհրդի նախագահ Ս. Ջուլհակյանի, վկաներ «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ՓԲ ընկերության աշխատակիցներ, Վարդանուշ Կոստանյանի, Օֆելյա Գրիգորյանի, Օֆելյա Ղարիբյանի, Հասմիկ Փալանջյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Թամարա Նավոյանի, Ռիմա Մանթաշյանի, Սիլվա Հովսեփյանի ցուցմունքներով, վկա Բաբկեն Հարությունյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքով, վկա «Քանաքեռ-Զեյթուն» հիվանդանոցի բուժքույր, Քնարիկ Սարգսյանի ցուցմունքով, ինչպես նաև` դատաբժշկական փորձաքննության 25.04.2012թ. թիվ 979 եզրակացությամբ և փորձագետ /վկա/ Ի. Մելքոնյանի պարզաբանումներով /ցուցմունքով/, «Տեղանքի զննության մասին» արձանագրությամբ:
Այսպես, տուժող` «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ՓԲ ընկերության տնօրենների խորհրդի նախագահ Ս. Ջուլհակյանի ցուցմունքի համաձայն` 21.04.2012թ.-ին`ժամը 10:30-ի սահմաններում, երբ «Հենարան» ակումբ գնալու և իրենց կողմից հրավիրված մամլո ասուլիսին մասնակցելու նպատակով «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ինստիտուտի աշխատակցուհիների հետ դուրս են եկել ինստիտուտից, մուտքի դիմաց նկատել են ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանին, ով նույն ինստիտուտի տարածքում ունի գրասենյակ, որից բացի զավթել է ինստիտուտին պատկանող տարածքի մի մասը: Մոտենալով վերջինիս և նկատի ունենալով, որ իրենց կողմից հրավիրված ասուլիսում պետք է անդրադառնային նախորդ օրը նրա կողմից հրավիրված ասուլիսում իր հասցեին նրա հնչեցրած զրպարտություններին, առաջարկել են միասին գնալ «Հենարան» ակումբ` ասուլիսին մասնակցելու համար: Սկզբում ամբաստանյալը չի ընդունել առաջարկը, սակայն աշխատակցուհիների վրդովմունքը հանդարտեցնելու նպատակով հայտարարել է, որ անպայման կժամանի նշված ակումբ: Սակայն կանայք պնդել են իրենց պահանջը և շարունակել են ամոթանք տալ նրան` մամուլի ասուլիսի ժամանակ իրեն զրպարտելու և խարդախ ու խաբեբա անվանելու համար: Ամբաստանյալը, պատասխանելով կանանց, վիրավորել է նրանց և անվանել է «Լֆիկ Սամվելի վարձու կանայք»: Լսելով դա, սաստել է նրան և պահանջել է ներողություն խնդրել կանանցից, սակայն նա, հրաժարվելով որևէ մեկից ներողություն խնդրել և ցանկանալով ներս մտնել իր գրասենյակի մուտքով, սեղմել է մուտքի դռան մոտ տեղադրված զանգի կոճակը: Այդ պահին ամբաստանյալն ու ինքը կանգնած են եղել նրա գրասենյակ տանող մուտքի դռան դիմաց` հարթակի վրա, և դուռը ներսից բացելու դեպքում նա կարող էր հանգիստ շրջանցել իրեն և ներս մտնել: Սակայն, երբ ինչ-որ տղամարդ ներսից բացել է դուռը, ամբաստանյալն ուժգին հրել է իրեն և ներս մտել: Նրա հրելու հետևանքով մարմնով և ձախ ձեռքով համահարվածել է արդեն իսկ կիսով չափ բացված մուտքի դռան եզրային մետաղյա շրջանակին, ձեռքից ընկել է թղթապանակը, ապա կորցնելով հավասարակշռությունը` վայր է ընկել և աստիճաններից գլորվելիս ստացել է մարմնական վնասվածքներ` վնասվել է ձախ ոտքն ու կոտրվել են ձախ ձեռքի երկու մատը:
Չնայած իր ստացած մարմնական վնասվածքներին, կոլեկտիվի անդամների հետ գնացել և մասնակցել են ասուլիսին, որի ընթացքում կատարվածի մասին ոչինչ չեն ասել, սակայն ասուլիսի ընթացքում ցավ է զգացել և անձեռոցիկով անընդհատ մաքրել է վնասված ձեռքի արյունը:
Տուն գնալուց հետո եղբոր առաջարկով գնացել են հիվանդանոց, որտեղ կատարված ռենտգեն հետազոտմամբ պարզվել է, որ ձախ ձեռքի երկու 2 մատը կոտրված են: Ձեռքին գիպս դնելու ընթացքում երկու ոստիկան են եկել, սակայն ասել է, որ վայր է ընկել բակում, հետո նաև ասել է, որ ձեռքը մնացել է դռան տակ, քանի որ ցանկացել է հարթել ստեղծված իրավիճակը և պատրաստ է եղել ներողություն խնդրելու դեպքում ներել ամբաստանյալին ու հետ վերցնել իր դիմումը: Դրանից հետո, քանի որ ամբաստանյալը չի ցանկացել ներողություն խնդրել, ոստիկանությունում պատմել է դեպքի իրական հանգամանքների մասին:
Վկաներ` «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ՓԲ ընկերության աշխատակիցներ, Վարդանուշ Կոստանյանի, Օֆելյա Գրիգորյանի, Օֆելյա Ղարիբյանի, Հասմիկ Փալանջյանի, Սուսաննա Սարգսյանի, Թամարա Նավոյանի, Ռիմա Մանթաշյանի և Սիլվա Հովսեփյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքների համաձայն` 21.04.2012թ.-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում, երբ տուժողը և ամբաստանյալը կանգնած են եղել «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ինստիտուտի շենքում գտնվող` ամբաստանյալին պատկանող, գրասենյակի մուտքի դռան առջև` աստիճանահարթակի վրա, քիչ առաջ իրենց վիրավորելու և «Լֆիկ Սամվելի վարձու կանայք» անվանելու համար տուժողն ամբաստանյալից պահանջել է ներողություն խնդրել իրենցից: Սակայն, նա ներողություն չի խնդրել և ներս մտնելու նպատակով սեղմել է գրասենյակի մուտքի դռան մոտ ամրացված զանգի կոճակը: Երբ ներսից բացել են դուռը, ամբաստանյալը ձեռքով հրել է տուժողին, որի պատճառով տուժողը, համահարվածելով կիսաբաց դռան եզրին, վայր է ընկել և գլորվել աստիճանների վրայով` վնասելով ձախ ձեռքի մատները:
Վկա Բաբկեն Հարությունյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2012թ. ապրիլի 21-ին` ժամը 10:50-ի սահմաններում, ամբաստանյալի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն` նրան հանդիպելու համար, գնացել է ք. Երևան Մոսկովյան փողոցի հ 33ա շենքի մոտ: Մոտենալով ամբաստանյալի` նշված շենքում գտնվող գրասենյալի մուտքին, նկատել է դրա դիմաց` աստիճանահարթակին կանգնած ամբաստանյալին, տուժողին և նրանց շուրջը հավաքված կանանց: Այնուհետև, երբ բացվել է գրասենյակ տանող մուտքի դուռը, ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանը հրել է տուժող Ս. Ջուլհակյանին:
Վկա` «Քանաքեռ-Զեյթուն» հիվանդանոցի բուժքույր, Քնարիկ Սարգսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2012թ. ապրիլի 21-ին` ժամը 14:05-ի սահմաններում, Ս. Ջուլհակյանը դիմել է իրենց բժշկական կենտրոն, և երբ նրան հարցրել է, թե դեպքը որտեղ է տեղի ունեցել, նա պատասխանել է, որ Մոսկովյան 33ա հասցեում ձեռքն անզգուշորեն հարվածել է դռանը և վնասել: Այնուհետև, հրավիրել է բժշկին և դեպքի մասին հայտնել է Կենտրոնի ոստիկանություն:
Դատաբժշկական փորձաքննության 25.04.2012թ. թիվ 979 եզրակացության և փորձագետ (վկա) Ի. Մելքոնյանի պարզաբանումների /ցուցմունքի/ համաձայն` Ս. Ջուլհակյանի մարմնական վնասվածքնեը` ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների ու ձախ ձեռքի 3-րդ և 5-րդ մատների հիմային ֆալանգների չտեղաշարժված կոտրվածքների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, չի բացառվում նաև` բութ, կոշտ առարկայի անմիջական ազդեցության հետևանքով, և դրանք Ս. Ջուլհակյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով:
Տուժողը վնասվածքներն ստացել է դեպքի օրը վայր ընկնելու և բութ, կոշտ առարկաների հետ համահարվածվելու հետևանքով: Նկատի ունենալով, որ վնասվել են նաև նրա 3-րդ և 5-րդ մատները` ուժի ազդեցությունն ընկել է անմիջականորեն նրա մատների վրա, առանձին-առանձին, ինչը չէր կարող տեղի ունենալ հարթ մակերես ունեցող առարկայի հետ համահարվածվելու պատճառով: Այսինքն, հարթ մակերես ունեցող առարկայի հետ համահարվածվելու դեպքում չէին կարող վնասվել տուժողի 3-րդ և 5-րդ մատները:
Տուժողի ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումները առաջացել են նույն մեխանիզմով` վայր ընկնելիս` անմիջական ազդեցության հետևանքով:
«Տեղանքի զննության մասին» արձանագրության համաձայն` դեպքը տեղի է ունեցել ք. Երևանի Մոսկովյան փողոցի հ-33ա հասցեում գտնվող` «Հայհիդրոէներգանախագիծ» ՓԲ ընկերության /ինստիտուտին/ պատկանող, շենքի մուտքերից մեկի` աջ մասում գտնվող մուտ-քի երկփեղկանի դռան առջև, որին մոտենալու համար անհրաժեշտ է մայթից բարձրանալ երեք աստիճան: Նշված դռան առջև առկա է ընդհանուր հարթությունից մոտ 6-7 սմ բարձրությամբ հարթակ, որի վրա դեպքի պահին կանգնած են եղել ամբաստանյալը և տուժողը:

21. Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ Վերաքննիչ դատարանում հարցաննվել են վկա Ա. Ղազարյանը, փորձագետ Ի. Մելքոնյանը և տուժող Ս. Ջուլհակյանը:
Փորձագետ Ի. Մելքոնյանը պարզաբանելով իր կողմից տրված դատաբժշկական եզրակացությունը, Վերաքննիչ դատարանին հայտնեց, որ այն տրվել է փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշման մեջ ներկայացված մեխանիզմի և հարցերի կապակցությամբ: Նա հայտնեց նաև, որ տուժողի մոտ հայտնաբերված բոլոր մարմնական վնասվածքները բնորոշ են վայր ընկնելու հետևանքով ստացած վնասվածքներին:
Տուժող Ս. Ջուլհակյանը Վերաքննիչ դատարանին հայտնեց, որ միջադեպը տեսաձայնագրվել է, այդ մասին տեղեկացել է շատ կայքերում զետեղված տեղեկություններից: Սակայն տեղյակ չէ, թե միջադեպը ով է նկարահանել:
Վկա Ա. Ղազարյանը Վերաքննիչ դատարանին հայտնեց, որ որևէ մեկի կողմից հրելու, մյուսի վայր ընկնելու տեսարանին ներկա չի եղել:

22. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Հ. Հովհաննիսյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ վերջինիս մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում` դատաքննության ժամանակ, պաշտպանության կողմի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

23. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս. Աբրահամյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Հ. Հովհաննիսյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

24. Այսպիսով, ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս. Աբրահամյանի վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալ Հ. Հովհաննիսյանի նկատմամբ արդարացման վերաբերյալ դատական ակտ կայացնելու համար:

25. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 21-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունվարի 21-ի դատավճիռնը` Հմայակ Կոնստանտինի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ